.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
بر اساس یک داستان واقعی
.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
همه چیز با یه قایق کوچیک شروع شد.
واقعاً می‌تونیم بذاریم آدما غرق بشن؟
اصلاً می‌تونیم رومون رو اون‌ور کنیم؟
این فکر تمام وجودم رو گرفت.
با تمام وجود حسش می‌کردم. از ذهنم بیرون نمی‌رفت.
فقط بزرگ‌تر می‌شد.
قوی‌تر و قوی‌تر می‌شد.
تا جایی که دیگه نتونستم از دستش خلاص بشم.
حالا با ۲۰ سال حبس روبرو هستیم.
برو، برو، برو! آره!
برو!
تابستون ۲۰۱۵،
صدها هزار پناهجو راهی آلمان و اروپا شدن.
- بطری‌ها رو خالی کنم؟ - اوهوم.
اونا از جنگ و خشونت فرار می‌کردن،
- صبح بخیر. - صبح بخیر.
- وای، عالی شدی. - تو هم همین‌طور.
با وجود چالش‌های بزرگ و کلی سوال بی‌جواب،
موجی از همدلی کل کشور رو فرا گرفت.
یه میل واقعی برای کمک کردن وجود داشت.
- نه! - مشکلی نیست. همه‌چی خوبه.
- پیش میاد دیگه. - ببخشید.
واقعاً مشکلی نیست.
♪ حالا می‌دونیم که بیشتر می‌خوایم ♪
♪ اوه، آ ♪
♪ زندگی‌ای که ارزش جنگیدن داره ♪
♪ بذار بگن نمی‌تونیم بهتر باشیم ♪
♪ قوانینی بذارن که نتونیم بشکنیم ♪
♪ می‌خوان بشینن و پژمردنت رو تماشا کنن... ♪
- سلام. - چه خبر؟
یه مقدار کمک‌های غذایی اینجا دارم.
اون مهمون‌نوازی‌ها دوام نیاورد.
دولت‌های اروپایی کم آوردن و تصمیم گرفتن مرزها رو ببندن.
برای خیلی از پناهجوها، تنها راه باقی‌مونده
این بود که سعی کنن از راه مدیترانه جون سالم به در ببرن.
هیچ ماموریت نجات دولتی‌ای وجود نداشت.
فقط یه کشتی خصوصی سعی کرد آدما رو از غرق شدن نجات بده.
هی. توپ رو می‌خوای؟
♪ زندگی‌ای که ارزش جنگیدن داره... ♪
با اینکه کاملاً غیرممکن به نظر می‌رسید...
...می‌خواستم کمک کنم.
آه، نه! نه!
- این رو توی یکی از کلاسامون دیدیم. - دو تا؟ دو تای دیگه، امیل!
...جایی که اروپا تموم میشه، و دیگه برای کسی مهم نیست اون‌طرفش چی میگذره.
تا پارسال، یه ماموریت نجات با بودجه دولتی وجود داشت.
«ماره نوستروم» سالانه بیش از ۱۵۰ هزار پناهجو رو نجات می‌داد.
و کنسل شد. پس دیگه کمکی در کار نیست.
دیگه هیچ‌کس برای ماموریت نجات نمیره.
ولی توی هر کدوم از اون قایق‌های بادی، حدود ۱۵۰ نفر هستن.
یا بالای ۱۰۰۰ نفر توی لنج‌های چوبی قدیمی.
حتی یه جلیقه نجات هم ندارن.
اگه اتفاقی بیفته، همه‌شون غرق میشن چون کسی نیست کمکشون کنه.
واسه همین فکر کردم، حتماً یه راهی هست که بشه کاری کرد.
مثلاً یه کشتی نجات بخریم.
واقعاً کشتی بخری؟
آره، فکر کنم بشه. کلی آگهی فروش آنلاین دیدم.
ولی اصلاً چطور می‌خوای بهش برسی؟
نه پولی توی بانک داری، نه چیزی از کشتی سر در میاری.
آره، همه‌ش درسته، ولی خب...
باشه.
منظورم اینه که توی کل دنیا، نسل جوون دارن با هم متحد میشن
و کارهای بزرگی انجام میدن.
میگم ما هم از همون انرژی استفاده کنیم تا یه راه حل خلاقانه پیدا کنیم.
می‌فهمی چی میگم؟ باید روی چیزهایی فراتر از خودمون تمرکز کنیم.
اگه راهی برای نجات جون آدم‌ها هست، باید انجامش بدیم.
سلام، لوکاس ویلند هستم.
آگهی کشتی‌تون رو آنلاین دیدم و می‌خواستم بدونم میشه از نزدیک ببینمش؟
من یه شخص حقیقی‌ام. میدونم، برای یه کار خیره.
دارم دنبال یه کشتی می‌گردم که به مهاجرای گرفتار توی مدیترانه کمک کنم.
هنوز داریم پول جمع می‌کنیم.
ولی کنجکاو بودم بدونم چه شرایطی لازمه
که این نوع کشتی‌ها داشته باشن؟
شاید بتونید توی این مورد کمکم کنید؟
آره، من... تقریباً کل بودجه رو جور کردم، ام...
خیلی نزدیک شدیم.
باشه، فهمیدم. وقتی پول کامل جور شد دوباره تماس می‌گیرم.
گفتی می‌خوای یه برنامه داشته باشم. خب، دارم.
-خیلی ممنون. لوکاس، فوق‌العاده‌ست. -ممنونم.
واقعاً عالیه. ولی صادقانه بگم، وقتی گفتم باید برنامه داشته باشی،
اصلاً منظورم خریدن کشتی نبود.
خب، هیچ پروژه دیگه‌ای نیست
بین کار توی سوپرمارکت و... یه خیال‌پردازی؟
نجات دادن آدم‌های در حال غرق شدن، دقیقاً اون چیزی نیست که من بهش میگم خیال‌پردازی.
اوه، بی‌خیال. منظورم این نبود.
من دقیقاً میتونم بهت بگم چی قراره پیش بیاد.
با کله میری توی این کار
با تمام وجودت، و این عالیه.
مشکل اینجاست که نمی‌تونی پول کافی جمع کنی.
بعد از یه سال، تنها چیزی که دستت رو می‌گیره یه وقفه توی رزومه‌ته.
در حالی که آدم‌هایی مثل کیتی، توی موسسات حقوق بشر کار می‌کنن
و واقعاً به هدف کمک می‌کنن.
آره خب، منم باید دو تا آزمون دولتی رو پاس کنم
قبل از اینکه بخوام دنیا رو نجات بدم.
معلومه که از پسش برمیای.
فقط نمی‌خوام از من به عنوان یه نمونه نقض استفاده بشه
که بخوای پسر خودت رو باهاش بکوبی.
گرفتم چی میگی.
باشه. منو ببخش.
تنها چیزی که می‌خوام بگم اینه که مطمئنم
که انتخاب یه مسیر معمولی، لزوماً خودخواهانه نیست.
من هیچ‌وقت نگفتم هست.
خیلی خب، فرض کن موفق شدی و رفتی اونجا، بعدش چی؟
هیچی عوض نمیشه. دنیا قراره تغییر کنه.
دنیا باید تغییر کنه.
اگه کسی کاری نکنه، این اتفاق نمی‌افته.
در مورد نظر بابات چی؟
نمی‌دونم. باهاش حرف نزدم.
فقط نگرانم، همین. هوم.
باید به تلاشت ادامه بدی.
درسته. آره، ممکنه حق با مادرت باشه
و شاید به اون نتیجه‌ای که می‌خواستی نرسی...
هرچند بعید می‌دونم.
به هر حال، الان نمی‌تونی بی‌خیالش بشی.
واقعاً باید تلاش کنی، چون مطمئنی که کار درستیه.
نمی‌تونی فقط بگی: «ایده بدیه، بیخیالش شیم»
چون خیلی سخته یا تو رزومه‌ت خوب به نظر نمیاد.
منم هواتو دارم. آره، تا جایی که بتونم کمکت می‌کنم.
ولی از درسم انصراف نمیدم.
برنامه‌م اینه که مدرک بگیرم، و عقب‌نشینی نمی‌کنم.
- هیچ‌وقت ازت نمی‌خوام این کارو بکنی. - می‌دونم.
من... اینو گفتم که به خودم یادآوری کنم.
فقط می‌دونم که بابت انتخابم احساس گناه می‌کنم.
«جوانان نجات می‌دهند».
اون چیه؟
«نجات توسط جوانان». اسم پروژه‌ته.
آره، خیلی تحسین‌برانگیزه.
ابتکار عالی‌ایه.
- هوم؟ - اوهوم.
کار آسونی نیست. شجاعت زیادی می‌خواد.
خیلی خوشحالم که می‌بینم جوان‌هامون دارن وارد سیاست میشن.
ولی اینجا یه بانکه.
اینجا خیریه نیست.
بله، ما خیریه هستیم، ولی بانک نیستیم.
به عنوان نماینده مجلس، من نه خیریه‌ام و نه بانک.
و صادقانه بگم، همه‌مون موافقیم که پروژه تو یه کم زیادی...
خام‌دستانه‌ست.
باید بگم که این خیلی غیرواقع‌بینانه‌ست.
مخصوصاً از طرف کسی به سن و سال تو.
ولی اگه بخوای، خوشحال میشم اسمتو تو لیست انتظار کارآموزی‌مون بذارم.
هر انسانی که در دریا در خطره، لایق نجاته
اون بیرون آدم‌ها دارن می‌میرن
چون از شرایط زندگیِ غیرقابل‌تحمل فرار کردن.
و وقتی میگم می‌خوام کمک کنم،
بهم میگن غیرممکنه، غیرواقع‌بینانه و خام‌دستانه‌ست.
چیزی که واقعاً خام‌دستانه‌ست اینه که فکر کنیم مشکل خودش حل میشه.
عالی، ممنون.
میشه صورت‌جلسه این نشست رو بنویسی؟
-آره، حتماً. -اینم بگیر، شاید به کارت بیاد.
خیلی ممنون بابت کپی‌ها.
خواهش می‌کنم. پس در هر صورت اون کشتی رو می‌گیری؟
یه راهی برای خریدش پیدا می‌کنم و برای بودجه بیشتر هم اقدام می‌کنم.
باید هدفت رو بذاری روی ستاره‌ها، مگه نه؟
چون بالاخره یه جای بهتری فرود میای. درسته؟ آره.
هر جایی فرود بیای خوبه.
-نوار رو داری؟ -آره.
هر کسی که توی دریا گرفتار شده، حقشه که نجات پیدا کنه.
همه حق نجات دارن.
هی، ما شنبه ساعت چهار یه جلسه اطلاع‌رسانی درباره نجات دریایی داریم.
-ممنون. -حتماً بیا، باشه؟
جوانان نجات می‌دهند جلسه اطلاع‌رسانی
- اوه، ممنون. - همه حق نجات دارن.
سلام، ما داریم برای عملیات نجات دریایی برنامه‌ریزی می‌کنیم.
خوشحال می‌شیم شنبه ساعت ۴ به ما سر بزنید.
می‌خوایم عملیات نجات دریایی راه بندازیم. به صفحه فیسبوکمون سر بزنید.
-همه اطلاعات اونجا هست. -عالیه.
اولین جلسه‌مون شنبه ساعت ۴ هست.
اینم بگیر، اگه می‌خوای همکاری کنی.
در دریا، در دریای مدیترانه،
گفته می‌شه صدها نفر جان خودشون رو از دست دادن
در یکی از بدترین فجایع پناهجویان.
دیشب یه کشتی ماهیگیری با حدود ۷۰۰ پناهجو واژگون شد،
بین ساحل لیبی و جزیره لامپدوسای ایتالیا.
طبق گزارش کمیساریای عالی پناهندگان، فقط ۲۸ پناهجو نجات پیدا کردن.
در نتیجه، وزیر کشور فدرال، توماس د مزیر،
خواستار یه استراتژی در اتحادیه اروپا شده
برای مبارزه با باندهای قاچاق پناهجویان و ایجاد ثبات در منطقه.
تا جایی که می‌دونیم، قایق به این دلیل واژگون شد که...
احتمالاً پناهجوها هجوم بردن به یک سمت قایق
که نیروهای امدادی داشتن از اون سمت نزدیک می‌شدن.
اصلاً کشتی کافی برای کمک به نجات مردم وجود نداره.
سازمان‌های امدادی تخمین می‌زنن که در ماه‌های اول امسال،
نزدیک به ۱۶۰۰ نفر جان باختن،
در حالی که سعی داشتن از آفریقا فرار کنن و به ایتالیا برسن.
این آمار بی‌سابقه‌ست.
کشتی
هی، اطلاعاتتون رو زدم به دیوار تا یه دید کلی از وضعیتمون داشته باشیم.
خب، از نظر زمانی، دیگه خیلی دیره که بخوایم برای امسال ماموریتی برنامه‌ریزی کنیم.
هدفمون اینه که تا تابستون سال بعد یه کشتی توی مدیترانه داشته باشیم،
درسته؟
پس شش ماه وقت داریم که یه کشتی جور کنیم،
و باید آدم‌هایی رو پیدا کنیم که تو روابط عمومی، لجستیک و استخدام خدمه کمکمون کنن.
به بودجه نیاز داریم.
نیرو - پول - کشتی
می‌دونم شاید دیوونگی به نظر بیاد، ولی من بدجوری درگیر این ماجرا شدم.
یعنی، شبا خوابم نمی‌بره.
هر روز می‌شینم تو سمینارها، و همش داریم حرف می‌زنیم
که باید یه کاری کرد.
و حالا تو اینجایی، داری واقعاً یه کاری برای این بحران می‌کنی.
حس می‌کنم اصلاً کاره‌ای نیستم.
خوبی؟
آره، نه، همه چی خوبه.
اوه، این عالیه.
- عالیه. - خب، این یعنی... پایه‌ای؟
آره.
خب، تو حواست به کشتی باشه، منم کارای لجستیک و این چیزا رو ردیف می‌کنم،
داوطلب جذب می‌کنم، و با هم هم فکریِ هزینه‌ها رو می‌کنیم.
- باشه. - چقدر پول لازم داریم؟
ام... خب برای کشتی، سوخت، غذا، جا و مکان،
لوازم پزشکی، جلیقه نجات، و این جور چیزا لازم داریم.
به نظرم ۳۰۰ هزار یورو.
۳۰۰ هزار؟
آره، چون قیمت کشتی‌ها بین ۶۰ تا ۱۰۰ هزار یوروئه.
خب، ایده‌ای داری چطوری پولش رو جور کنیم؟
یه جورایی. به تأمین مالی جمعی فکر کردم.
خیریه... کمک‌های مالی، و... یه بازارچه خیریه.
- بازارچه خیریه؟ - آره، می‌تونیم لباس و این چیزا بفروشیم.
اوهوم.
کمپین تأمین مالی ۲۰ هفته‌ای:
۳۰۰ هزار یورو
- می‌تونم؟ - حتماً.
- خیلی ممنون. خداحافظ. - هر کمک کوچیکی مؤثره!
هفته اول
- چقدر جمع کردیم؟ - اوه... حدود ۳۰۰ تا؟
عالیه، فقط ۲۹۹ هزار و ۷۰۰ تا دیگه مونده.
- هی! سلام. - اوه، فقط همین! هی، دومی!
اوضاع چطوره؟
بچه‌ها، ایشون دومینیک هستن. قراره مسئول روابط عمومی ما باشن.
- عالیه. - سلام.
اینم لوگو توی یه طرح دیگه.
باشه، این یکی خیلی تأثیرگذاره.
- نه، این اون چیزی نیست که می‌خوام. - چرا خوشت نمیاد؟
چون با اون مشت، پیامش کلاً اشتباهه.
هفته چهارم
این یکی محبوب‌ترینه منه. کارِ هنریِ کیتی‌ئه.
آره، به نظرم عالیه.
هفته ششم
بجنب، بازشون کن!
ما فقط سعی داشتیم چند تا بازیگر رو راضی کنیم که تو شبکه‌های اجتماعی‌شون درباره ما پست بذارن.
واسه همین با آکادمی فیلم آلمان تماس گرفتیم،
و اونا از ایده‌مون خیلی خوششون اومد.
یه دفتر خالی داشتن، و به ما پیشنهادش دادن.
- هی! پس تو لوکاسی؟ - سلام. آره، خودمم.
- سلام. من کاتیا هستم. از آشنایی باهات خوشبختم. - منم همین‌طور.
ممنون. کاری که می‌کنید عالیه. آفرین.
هفته هشتم
اتصالات موجود به...
نینا؟ لوکاس؟ یه نگاه بندازید. تمومش کردم.
ایول!
خوب از آب دراومد، نه؟
تو قهرمان مایی! دمت گرم، بالاخره سایت داریم!
- من دومی‌ام. ممنون که اومدی. - سلام، من سام‌ام. خوشحالم که اینجام.
- خوشحالم که اینجایی. من دومی‌ام. - سلام. من پائولام. چطوری؟
یوگند رتت به تعهد اخلاقی ما
و وظیفه قانونی‌مون برای نجات آدما از غرق شدن پایبنده.
برای انجام این کار، تیم به یه کشتی نیاز داره.
پس ما از شما درخواست کمک مالی داریم.
بیشتر از ده ساعت تو قطار بودم تا برسم اینجا!
چطور ممکنه حتی پیداشون نشه؟
باید زودتر یکیشون رو انتخاب کنیم.
چون اگه روی یکیشون دست نذاریم،
نمی‌تونیم کشتی مورد نظرمون رو به اهداکننده‌ها نشون بدیم و سرمایه‌گذاری جمعی شکست می‌خوره.
آدما باید بدونن دارن از چی حمایت می‌کنن.
- می‌دونم. - بدون پول، کشتی‌ای هم در کار نیست.
و این یعنی پایان پروژه‌مون.
می‌تونیم پول رو اهدا کنیم و کلاً بی‌خیال بشیم!
می‌فهمم نینا، باشه؟
۱۲۱ هزار یورو جمع‌آوری شد
امتیاز وفاداری چطور؟
- نه! نه! اصلاً! - آره! آره! می‌دونستم می‌فهمی!
- خدای من! باید بگیرمش. - این خیابون!
- بانک عاشق این وضعیته. - چطوری پولش رو بدم؟
- باشه. هزاران دلار می‌ارزه! - صبر کن. من چی دارم؟ یه هتل؟
- هنوزم هزینه‌اش... - باید روش وام بگیرم.
اوه، یه لحظه.
- ۱۹ هزار. - یه دقیقه. بله؟ الو؟
'تغییر کاربری منطقه تایید شد. برای هر ملک ۵۰ دلار دریافت کنید...'
فکر می‌کردم دیگه در دسترس نیست.
اوه، نه، نه. ما کشتی نداریم. هنوز داریم دنبالش می‌گردیم.
آره.
خیلی خب. چطوره فردا از دفتر بهتون زنگ بزنم؟
عالیه، خیلی ممنون. فعلاً.
یکیش رو پیدا کردیم.
حدس بزنید چی شده؟
یه کشتی برامون پیدا کردم.
- واقعاً؟ - آره. تو یکی از سفرام دیدمش.
ولی اون موقع در دسترس نبود.
ولی معلوم شد که در واقع هست.
- باشه. - برو اون‌ورتر!
«آلک اکسپلورر» یه قایق گشتی تو دریای شمال بوده.
پس می‌تونه به عنوان بیمارستان هم استفاده بشه، موتورش هم کاملاً تعمیر شده.
تازه، روی عرشه هم برای بیشتر از ۲۰۰ نفر جا داره.
و فکر کنم مهم‌ترین نکته‌اش، که خیلی عالیه،
اینه که ورودی‌اش پایین‌تره، پس سوار کردن آدما راحت‌تره.
اوهوم. خب، کجای کار می‌لنگه؟
خب، ۱۵۰ هزار تا قیمت داره.
آره، عالیه.
مهلت جمع‌آوری کمک‌های مالی‌مون تا دو هفته دیگه تموم میشه.
هنوز کشتی نداریم. متأسفانه پولش رو نداریم.
با این وضع، متأسفانه به هدف کمپین‌مون نمی‌رسیم.
خیلی عقبیم. تقریباً نصفش.
کسی ایده دیگه‌ای داره؟
خب، هنوز همه امیدها ناامید نشده.
به نظر میاد دو تا گروه هنوز دارن به کمک‌های مالی بزرگ‌تر فکر می‌کنن.
خب، یکیشون... یه استارتاپ سیگار الکترونیکیه. «دراگ اند جوی».
می‌خوان ۲۰ هزار تا اضافه بدن
به شرطی که شعارشون رو روی جلیقه‌های نجات چاپ کنیم.
شعارشون دقیقاً چیه؟
«منبعی جدید برای لذت».
یعنی ۱۰۰ نفر توی یه قایق بادی میشینن
با جلیقه‌هایی که روش نوشته: «منبعی جدید برای لذت».
یا خدا...
و گزینه دوم چیه؟
خب، یه زوج هستن که یه بنیاد خیریه خصوصی دارن.
- اینجا؟ - بله.
ما فقط از پروژه‌های غیرانتفاعی حمایت می‌کنیم که توسط افرادی اداره میشن
که واقعاً متعهد به مشارکت فعال و دموکراتیک هستن
در شکل‌دهی به محیط زندگی‌شون.
از این نظر، «یوگند رتت» واقعاً توجه ما رو جلب کرد.
به همین خاطر ازتون خواستیم بیاید اینجا.
می‌خوایم بیشتر بشنویم که چطور می‌خواید این کار رو انجام بدید.
بفرمایید.
- خب، توی بسته‌ای که آماده کردیم... - کی می‌تونه در مورد اعداد و ارقام برام بگه؟
من می‌تونم جواب بدم. اوه، بگو.
رشته‌های تحصیلی‌تون چیه؟
- ارتباطات اجتماعی و اقتصادی. - روابط بین‌الملل.
و منم هنوز دارم راهم رو پیدا می‌کنم، قربان.
کسی رو دارید که تجربه واقعی توی این زمینه داشته باشه و باهاتون کار کنه؟
در حال حاضر نه، ولی داریم دنبالش می‌گردیم.
کسی رو دارید که سابقه مالی داشته باشه تا بتونه بودجه رو مدیریت کنه؟
داریم کارهای مربوط بهش رو انجام میدیم.
- وکیل چی؟ - ما یه تیم داریم.
یا کسی که کاری بیشتر از شروع دوره کارشناسی انجام داده باشه،
یا همه فقط دارن... «راهشون رو پیدا می‌کنن»؟
کاملاً حق با شماست. ما حرفه‌ای نیستیم.
هنوز هیچ‌کس توی تیم ما مدرک نداره.
همه ما تازه اول راهم.
ولی بهتون اطمینان میدم که جدی هستیم.
بی‌تجربگی‌مون رو با اشتیاق جبران می‌کنیم.
دقیقاً به همین خاطره که دنبال افراد باتجربه‌ای مثل شما هستیم
که توی تعهد به انسانیت با ما شریک باشن.
پس، هیچ‌کس.
ما به یه نقشه دوم نیاز داریم.
چطوره یه کم ابعاد کار رو کوچیک‌تر کنیم؟
یه کشتی کوچیک‌تر بگیریم، تاریخ شروع رو عقب بندازیم و مأموریت‌های کمتری انجام بدیم.
یه کشتی کوچیک‌تر هست که می‌تونیم بررسیش کنیم...
«پاسات».
میشناسمش. رفتم از نزدیک دیدمش.
آره؟ خیلی عالیه.
حداقل تو... کشتی رو میشناسی.
لعنتی.
آره؟
اوه، باشه.
اوهوم.
بله، عالیه. خیلی هم خوب.
لوکاس!
باشه.
الو؟
-خانم گانس؟ سلام، ما همه اینجاییم. -خوبه.
ما بودجه رو دقیق‌تر بررسی کردیم، به نظرمون کاملاً منطقیه.
-در مورد دفتر ازش بپرس. دفتر. -درسته.
موضوع اینه که متوجه شدیم چند تا مورد توی محاسباتتون جا افتاده.
مثلاً، هزینه دفترتون چقدره.
هزینه‌اش رو آکادمی فیلم آلمان میده.
آها، باشه.
و هزینه کارخونه کشتی‌سازی برای آماده‌سازی کشتی چی؟
صاحب کارخونه کشتی‌سازی هزینه‌ها رو بخشیده.
میخواد کمک کنه. تازه، معافیت مالیاتی هم براش داره.
خوبه. اقامتگاه توی مالت چی؟
اوه، از یه فانوس دریایی قدیمی استفاده می‌کنیم.
بذار حدس بزنم، اونم اسپانسر داره؟
-درسته. بله. -آره.
البته باید بگم که ما از طرف خودمون نگرانی‌هایی داریم
در مورد تخصص توی پروژه‌تون
و در مورد ساختار سازمانتون.
همچنین برامون سواله که چطور می‌خواید ماموریت‌ها رو در درازمدت تامین مالی کنید.
ولی ما کشتی‌تون رو می‌خریم.
-چی؟ -آره.
من و همسرم توافق کردیم که کشتی رو براتون بخریم.
آره! آره!
خب، چند تا دانشجو اینجا توی برلین دارن خلاف اون دیدگاه رو ثابت می‌کنن.
توی سالن کارخونه در بندر اِمدن یه کشتی هست،
که سازمان «یوگند رِتت» خریده، گروهی از جوون‌ها
که پای اعتقاداتشون ایستادن و می‌خوان بزنن به دل مدیترانه
تا فقط چهار هفته دیگه، برای نجات پناهجوهایی که توی دریا گرفتار شدن.
اونا دارن خودشون کشتی رو بازسازی می‌کنن
توی دو ماه گذشته
و تعهد عمیقشون دل کل کشور رو برده.
باشه.
توی فیسبوک دیدیم که یه گروه فوق‌العاده از جوون‌ها مشکل داشتن
با سیستم برقی، واسه همین داریم کمک می‌کنیم.
برای یه کار خیره.
و بعد از اون همه کار سخت،
کشتی «یوونتا» بالاخره آماده‌ست که به سمت مالت حرکت کنه.
امروز روز بزرگی برای این ماموریته.
ما از همین لحظه تو رو «یوونتا» نام‌گذاری می‌کنیم.
-یوگند! -یوگند! یوگند!
مالت، ژوئیه ۲۰۱۶
خیلی خب. مراقب سرتون باشید.
هی، حواست به سرت باشه.
خیلی خب، آروم‌تر. اون پایین.
سلام، ام... من مایک هستم.
تازه دبیرستان رو تموم کردم. و خب، خوشحالم که دیپلمم رو گرفتم.
اما فکر کنم چیزی که برام مهم‌تر از ادامه تحصیله
نجات دادن جون آدم‌هاست.
واسه همینه که واقعاً افتخار خیلی بزرگیه
که اینجا کنار شما باشم.
تازه، همه‌تون هم خیلی باحالید. ممنون.
نفر بعدی!
سلام. اسم من پائولاست.
توی فیسبوک خوندم که دنبال کسی می‌گردید که عربی رو مسلط باشه.
خب، من دارم یادش می‌گیرم، و فکر می‌کنم خودمون باید تغییر رو ایجاد کنیم.
عمل کردن یعنی امید، مگه نه؟
خوبه. سلام، من سورن هستم، سرپرست عملیات در کشتی.
باید بگم، یکم عجیبه که من از همه بزرگترم اینجا.
قبل از اینکه با من تماس بگیرید،
داشتم توی 'سی-واچ' کار می‌کردم و قبلش هم توی 'لزبوس'.
امیدوارم بتونم با تجربه‌ام بهتون کمک کنم.
من ویولا هستم، کاپیتان.
و، ام، من با سورن توی 'سی-واچ' بودم.
منبع درآمد اصلی من هدایت کردن یه کشتی ۵ هزار تنی روی دریا بوده.
من افسر اول یه کشتی تفریحی سالمندان هستم.
مسئله اینه که من معتقدم نمی‌تونیم فقط آرزوی یه دنیای عادلانه رو داشته باشیم و در موردش حرف بزنیم.
باید بخوای که اون حرف‌ها رو به عمل تبدیل کنی.
- هی! - اوه! سلام!
- آه، سو! - سلام، ببخشید دیر کردم.
داشتیم دور هم خودمون رو معرفی می‌کردیم. دقیقاً سر وقت رسیدی.
- لعنتی! - اوه، باشه. ام...
خیلی خب. ام، خب، من سو هستم.
من، ام، ببخشید که معرفی‌ها رو از دست دادم.
مشتاقم که همه‌تون رو بشناسم.
سال دیگه، دوره دستیاری‌ام رو به عنوان متخصص ارتوپدی شروع می‌کنم.
و در این فاصله، به عنوان پزشک در کشتی 'یوونتا' خدمت می‌کنم.
خداحافظ! مراقب خودتون باشید!
از پسش برمی‌آید!
- خب، حداقل موتورش کار می‌کنه. - آره.
خیلی قدیمیه، ولی از طرفی، مجانی هم بود.
اولین عملیات ۲۰۱۶ ۲۴ ژوئیه
۱۹۸ مایل دریایی دورتر از لیبی
هرچی زودتر ماساژ قلبی و تنفس مصنوعی رو شروع کنیم، نتیجه بهتره.
و باید تا وقتی که چشم‌هاش رو باز کنه ادامه بدی.
باشه؟ پس فشار میدی و بهش تنفس مصنوعی میدی.
- آره. - باشه.
خیلی خب. یک، دو، سه. یک، دو...
داری روی شکمش فشار میدی.
- اوه... - خیلی خوشحالم که صبحانه نخوردم.
و اول باید تی‌شرتش رو هم دربیاری.
- آره، درسته. من، ام... این‌طوری، نه؟ - آره.
- باشه. - اوکی.
- یک، دو، سه، چهار، پنج... - لطفاً از ۲۰ شروع کن.
ام... ۲۷، ۲۸، ۲۹، ۳۰. برو!
بی‌خیال، اون‌قدرها هم بد نبود!
خب می‌بینید، اونجا قطب‌نما هم دارید، برای جهت‌یابی.
چیز مشکوکی می‌بینید؟ سریع به عرشه خبر بدید.
لوکاس، اونجا چند درجه‌ست؟
ام... ۸۵.
درسته. بعدش می‌گی: 'قایق در ۸۵ درجه'.
و هم‌زمان با دست به سمتش اشاره می‌کنی، آره؟
باید از اون لحظه به بعد، انگشتت رو دقیقاً روی اون نگه داری، باشه؟
- فهمیدم. - آره؟
و ماموریت‌های نجات برات چطورن؟
راستش هیچ‌وقت مثل هم نیستن. همیشه متفاوته.
ولی منظورم اینه که، حتماً روت تاثیر می‌ذارن، نه؟
قطعاً آدم خوش‌بین‌تری نشدم، اگه بخوام خوش‌بینانه بگم.
آره، این موضوع روی همه تاثیر می‌ذاره.
بعدش دیگه اون آدم قبلی نیستی.
اول بریم پایین.
حالا، بالا. بالا، بالا، بالا!
آره، خوبه. همیشه طناب رو سفت و کشیده نگه دار، این‌طوری.
همیشه طناب رو سفت نگه دار، وگرنه پرت می‌شی توی آب.
پرت می‌شی بیرون. می‌افتی توی آب. خیلی خب، لطفاً بس کن.
خیلی خب. حالا سعی کن نجاتم بدی.
کمک! کمک!
کمک!
کمک، کمک!
کمک! کمک!
باشه، باشه. هیچ‌وقت کاری که لوکاس کرد رو انجام ندید.
همیشه برخلاف غریزه‌تون عمل کنید.
یه جلیقه نجات بندازید توی آب تا طرف بتونه بهش بچسبه، فهمیدید؟
بله.
فردا می‌رسیم به منطقه ۲۴ مایلی سواحل لیبی.
بچه‌ها، این همون‌جاست.
ممکنه هر لحظه با قایق‌های بادی که پناهجوها رو جابه‌جا می‌کنن، روبه‌رو بشیم.
مسافرها معمولاً دچار تروما شدن
چون روزهاست که اونجا نشستن،
و هر لحظه دارن برای زنده موندن می‌جنگن.
لطفاً بدونید که هیچ رفتار قابل پیش‌بینی‌ای ازشون وجود نداره.
دقیقاً.
وقتی یه قایق بادی هست،
دزدان موتور قایق معمولاً اون اطراف کمین کردن و منتظرن.
اونا موتورها رو پس می‌گیرن. به محض اینکه فرصت گیرشون بیاد،
بازشون می‌کنن و با خودشون می‌برن.
اگه باهاشون روبه‌رو شدیم، فقط روی عملیات نجات تمرکز کنید.
همه رو پیاده می‌کنیم، سعی می‌کنیم قایق رو نابود کنیم،
ولی نه اگه امنیت خودمون یا کسایی که داریم نجات می‌دیم به خطر بیفته.
بگذریم. این‌ها به اصطلاح گارد ساحلی لیبی هستن.
اونا... در واقع شبه‌نظامیان لیبی هستن.
و بیشترشون جوونن
که تازه تو جنگ داخلی جنگیدن و قایق‌های فرار رو سازماندهی می‌کنن.
همون‌طور که می‌بینی، مسلح‌ان.
پرخاشگرن و دنبال دعوا می‌گردن.
اینا خطرناکن.
خیلی مراقب باش.
هی. امشب نگهبان شبم.
خیلی عجیبه. دریا کاملاً آرومه.
هوا تاریکِ مطلقه.
تو چیکار می‌کنی؟
امروز باید کار کنم. شماها چطورین؟
خوبیم.
وقتی تو برلین این کار رو شروع کردیم و داشتیم کشتی رو بازسازی می‌کردیم،
همه چی خیلی شفاف به نظر می‌رسید.
هیچ شکی نداشتیم.
اما اینجا، حسش کاملاً متفاوته.
یهو همه چی خیلی واقعی به نظر میاد.
خیلی می‌ترسیم... که گند بزنیم، می‌دونی؟
کاملاً درکت می‌کنم.
ولی می‌تونین رو همدیگه حساب کنین.
با هم بودن همیشه بهتره.
دلم برات تنگ شده.
منم دلم برات تنگ شده. خیلی.
اولین ماموریت، ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۶، ساعت ۵:۲۳ صبح ۱۸ مایل دریایی دورتر از ساحل لیبی
عرشه به دیده‌بان.
دیده‌بان به عرشه، صداتون رو دارم.
یه قایق می‌بینم، ساعت ده.
لوکاس، شروع شد. بزن بریم.
بزن بریم. صبح بخیر مرکز هماهنگی نجات، این کشتی موتوری یوونتاست.
من در موقعیت ۳۳ درجه، ۲۲.۲ دقیقه شمالی هستم
و ۱۲ درجه، ۲۱.۸ دقیقه شرقی.
یه قایق در وضعیت اضطراری دیدم، سه مایلی جنوب موقعیت ما.
بکش بالا. بالا، بالا، بالا، بالا.
حالا می‌ریم بیرون.
بیرون، بیرون، بیرون، بیرون.
آروم، آروم، آروم، آروم.
-باشه. -اونان. اعلام کن.
یوونتا، یوونتا، یوونتا، قایق تندرو.
یوونتا، قایق تندرو، یوونتا.
قایق رو دیدم، احتمالاً یه قایق بادی‌ایه.
تعدادشون مشخص نیست. داریم نزدیک می‌شیم.
فهمیدم، منتظر می‌مونم.
سرعت رو کم کن.
سلام!
ما از یه کشتی نجات اروپایی هستیم.
سلام!
اومدیم کمکتون کنیم.
الان در امانید.
آروم باشید، الان در امانید.
اومدیم کمکتون کنیم.
همه چی خوبه؟ حالت خوبه؟
همه حالشون خوبه؟
ما میایم پیشتون، باشه؟
-انگلیسی حرف می‌زنی؟ -آره.
-اسمت چیه؟ -لامین.
لامین؟ اسم من لوکاسه.
اون مائوروئه و اون واندا. حالا با هم انجامش میدیم.
-باشه؟ -آره.
-کسی زخمی شده؟ -نه.
چند تا زن و بچه سوارن؟
شش تا زن و یه بچه.
-شش تا زن و یه بچه. -شش تا زن و یه بچه سوارن.
اینا جلیقه نجاتن.
اونا رو از سرت رد می‌کنی،
بعد دورش رو می‌بندی و خیلی سفتش می‌کنی. باشه؟
الان شروع می‌کنیم به پخش کردنشون.
-باشه؟ -بفرمایید.
-وایسا، وایسا، وایسا! -نه، وایسا!
دعوا نکنید، لطفا!
برای همه به اندازه کافی داریم! دعوا نکنید، لطفا!
-بدید بره عقب. -وایسا، بس کن!
لطفا، بدید بره عقب. بدید پایین، لطفا.
بدید پایین. بدید پایین، لامین.
-بدیدشون عقب! -دعوا نکنید!
برای همه به اندازه کافی هست.
لطفا بدید پایین، بدید پایین.
باشه؟ خوش اومدید به کشتی.
سلام، خوش اومدید به کشتی. مراقب باشید، مراقب باشید!
- خوش اومدید. خوب پیش می‌رید. - مراقب پات باش.
باشه، آروم، آروم. خوبه.
خوش اومدید، خوش اومدید.
-سلام، کمکتون می‌کنم. -باشه، آروم، آروم.
حالت خوبه؟ من دکترم، باشه؟ هرچی نیاز داری می‌تونی بهم بگی.
خیلی خوب. آفرین به همه. آفرین.
یکی یکی.
-خیلی خوب. -وایسا، وایسا، یه بچه هست.
-اسمت چیه؟ -رز.
رز، اسم من مائوروئه. اسم بچه‌ات چیه؟
پراید.
باشه پس، رز، من پراید رو فقط برای یه دقیقه می‌گیرم، باشه؟
خیلی خطرناکه که با اون سوار کشتی بشی.
به من اعتماد کن، من از پراید مراقبت می‌کنم.
-باشه. -باشه؟
باشه.
کمکت می‌کنم، باشه؟
مادر، و بعد ادامه میدیم، باشه؟
نوبت توئه، باشه؟
کمکت می‌کنم بیای بالا. بیا.
باشه. اون واقعا نگرانه.
بچه رو چند لحظه می‌گیرم، باشه؟
صبر کن، یه لحظه. باید صبر کنیم تا بچه جاش امن بشه.
فقط یه لحظه صبر کن.
جای تو امنه. همه‌چی خوبه.
آفرین، گرفتمت. خیالت راحت.
- می‌تونی، چیزی نمونده. - ما می‌خوایم کمکت کنیم.
همه‌چی خوبه. الان دیگه جات امنه، باشه؟
- پائولا. - بله؟
یه قایق اونجاست.
سورن از مایک.
بله؟
آره، یه قایق داره میاد. فکر کنم صیادهای موتوری باشن.
باشه، بی‌گدار به آب نزنید. لطفاً برگردید.
باشه، فهمیدم.
- آماده‌ای؟ - آره.
- خب، بزن بریم. - اوه.
موتور از بین رفته! غرقش کردیم! چیزی نمونده که ببرن!
- حالت خوبه؟ - همه‌چی خوبه.
- داریم برمی‌گردیم. - خیلی خب، عالیه.
اینجا یه زخم کوچیک داری که بخاطر سوخت قایقه.
می‌خوام تمیزش کنم، ضدعفونی‌ش کنم و روش باند ببندم، باشه؟
ممکنه یه کم بسوزه.
هی.
- ممنونم. - اهل کجایی؟
نیجریه. اهل نیجریه‌ام.
از یه روستای کوچیک.
- ببخشید. - تو قسمت شمال شرقی.
چند سالته؟
هجده سال.
و اون چند وقتشه؟
شش ماه. و سه روز.
اوه.
و چرا... منظورم اینه که، چرا از نیجریه اومدی بیرون؟
توی روستامون زندگی می‌کردم که بوکوحرام اومد.
اونا دارن آدم می‌کشن.
میان سر زمین‌هایی که کار می‌کنیم، به زنا تجاوز می‌کنن و مردا رو می‌کشن.
واسه همین از روستا فرار کردم به سمت شهر.
ولی جایی برای موندن نداشتم.
اونجا هم اصلاً آسون نبود.
اوضاع توی قایق چطور بود؟
خیلی ترسناک بود.
خیلی زیاد بودیم. همه‌مون تو هم فشرده شده بودیم.
همه داشتن بالا می‌آوردن. اولین بارم بود که دریا رو می‌دیدم.
شنا بلد نیستی؟
نه. خیلی‌هامون شنا بلد نیستیم.
فقط بحث مرگ و زندگیه.
- و دریا خیلی بزرگه. - آره.
خیلی، خیلی بزرگه.
و من ترسیده بودم.
و پراید گریه می‌کرد. من فقط می‌خواستم که اون زنده بمونه.
میدونی، این تنها چیزی بود که به ذهنم رسید.
خب، همگی گوش بدید. میشه یه لحظه به من توجه کنید؟
یه قایق کوچیک از اون سمت داره نزدیک میشه
که شما رو می‌بره به یه قایق خیلی بزرگ‌تر متعلق به گارد ساحلی ایتالیا.
اونا ازتون مراقبت می‌کنن، شما رو به جای امن و به ایتالیا می‌رسونن.
چون کار ما فقط نجات دادنه، ولی اونا شما رو به اروپا می‌رسونن، باشه؟
ممنونم.
- ممنون بابت کمکتون توی قایق. - خواهش می‌کنم.
ممنون بابت کمکت.
راستش، اولین بارم بود، میدونی؟
کارت عالی بود.
همه‌مون عالی بودیم، همه‌مون.
چند وقته که تو راهی؟
سه ساله که دارم سفر می‌کنم.
و... چرا اونجا رو ترک کردی؟
پدرم خیلی مریضه.
کارش رو از دست داد، و ما پولی برای غذا نداریم.
پولی برای دارو نداریم.
میدونی، دلم می‌خواست درس بخونم.
می‌خواستم یه آدم تحصیل‌کرده باشم.
این برنامه منه.
دارم دعا می‌کنم که این اتفاق بیفته.
و تنهایی کل این راه رو اومدی؟
نه، با یه دوستم اومدم.
و... الان اونم اینجاست؟
اون مرده.
توی یه معدن طلا تو بورکینافاسو کار می‌کردیم.
خیلی گرم بود. پنجاه درجه.
خیلیا مردن.
ولی تو اینجا روی کشتی کار خوبی داری.
کارت خوبه. سفر می‌کنی. حقوق می‌گیری.
نه، نه، ما حقوق نمی‌گیریم.
- حقوق نمی‌گیرید؟ - نه.
اوه. پس این... این یه شغل مزخرفه.
آره، فکر کنم پس شغل مزخرفیه.
شوخی کردم.
شما جون ما رو نجات دادید.
شغل خوبیه.
یه قدم بزرگ.
- آره، همینه. - ممنونم.
- خداحافظ رفیق. - ممنونم.
- میشه لطفاً «پراید» رو برام نگه داری؟ - حتماً.
- کمکت می‌کنم بیای اون‌طرف، باشه؟ - ممنونم.
آفرین.
مواظب سرش باش. مراقب باش.
- مراقب خودت باش. - خداحافظ.
- خداحافظ لوکاس.
- لوکاس. - بله؟
لطفاً این رو داشته باش.
ممنونم. خیلی ممنونم.
ممنون، لوکاس.
حالا دیگه دوست منی.
- مراقب خودت باش. - خداحافظ، لوکاس.
- ووه! - عالیه.
امروز روی قایق...
اون لحظه‌ای که بچه «رز»... «پراید» رو بغل کردم، حس غرور داشتم.
انگار کل دنیا رو گذاشته بودن روی دوشم.
می‌دونی؟
اولین بار بود تو عمرم که یه بچه بغل می‌کردم. چه حس عجیبی بود.
مدام به خودم می‌گفتم:
'مائورو، یه وقت نیفتتش.'
'با جون و دل از پراید محافظت کن.'
'دیگه هیچ‌وقت کاری مهم‌تر از این انجام نمی‌دی.'
اولین ماموریت ۲۰۱۶ ۲۹ ژوئیه، روز ششم
۳۰ مایل دریایی دورتر از لیبی
اگه بخوای بگی مثلاً 'اسم من پائولاست' یا 'من لوکاس یا مایک هستم'،
باید بگی: 'آنا پائولا'.
- آنا... - آنا لوکاس.
آنا مائورو.
- آنا مایک. - 'آنا مایک'، آره.
خوش اومدی.
من ماریتا هستم.
- ماریتا؟ - آره.
- چه اسم قشنگی. - ممنونم.
از آشنایی باهات خوشبختم. هی، من سورن هستم.
یه قایق تو زاویه ۱۳۵ درجه!
قایق رو می‌بینیم. مستقیم جلو، ساعت دو.
من تو اریتره به دنیا اومدم.
اما مجبور شدم فرار کنم چون... خانواده‌ام توسط دولت کشته شدن.
اما تو سودان، اونا گفتن که باید با یه مرد خیلی پیر ازدواج کنم.
خیلی پیرتر از خودم.
واسه همین... تصمیم گرفتم دوباره فرار کنم.
نگاه کن! دلفین‌ها!
- امکان نداره! - آره!
- نه! - آره!
لعنتی!
صبح بخیر، یوونتا.
اولین مورد رو امروز دیدیم.
یه قایق چوبی آبی‌رنگه.
می‌تونید برید سمت طول جغرافیایی. من منتظر... منتظر دستورات هستم.
ما عملیات نجات رو شروع می‌کنیم.
- عالیه. ممنون. - ممنون.
- یک، دو، سه. - تموم شد.
ماچ. دوستت دارم.
اون یکی شبیه مائوروئه!
حالت خوبه؟ مراقب خودت باش.
- خداحافظ، بهترین‌ها رو برات آرزو می‌کنم. - خداحافظ، مراقب خودت باش، باشه؟
اون خانوم رو بدید به ما، باشه؟
- باشه، آروم، آروم. - نه، فاطمه!
لطفاً مراقب باشید.
فاطمه!
باشه، برگردید عقب، برگردید!
نه، نه، برگردید. لطفاً برگردید عقب.
برگردید. لطفاً آروم باشید. همه، آروم باشید.
جلیقه‌های نجاتتون رو دارید. محکم نگهشون دارید، باشه؟
محکم نگهشون دارید و برگردید سمت قایق.
لطفاً آروم باشید، باشه؟ جلیقه‌های نجات کمکتون می‌کنن.
جاتون امنه، ولی باید برگردید.
باشه.
تماس برقرار شد!
اسمش چیه؟
فاطمه، فاطمه!
فاطمه.
- نمی‌تونیم شما رو ببریم. متأسفم. - نه، من باید پیشش بمونم!
ما می‌بریمش به یه کشتی بزرگ‌تر و بعد پیش دکتر، باشه؟
- من برادرشم! - ما برمی‌گردیم. قول می‌دم.
نه!
یوونتا، قایق تندرو.
دو نفر رو سوار کردیم،
یکیشون بیهوشه، و ما احیا رو شروع کردیم.
فهمیدم. همه چیز رو آماده می‌کنیم. به «سو» خبر می‌دم.
دووم بیار.
۲۲، ۲۳، ۲۴، ۲۵، ۲۶، ۲۷، ۲۸، ۲۹، ۳۰.
- شروع کن. - یک، دو، سه...
...۲۶، ۲۷، ۲۸، ۲۹، ۳۰.
- نفس نمی‌کشه. فایده نداره! - صبر کن!
فایده نداره!
ادامه بده، ادامه بده!
یک، دو، سه، چهار، پنج...
ده.
پانزده.
بیست...
۲۵، ۲۶، ۲۷، ۸، ۹، ۱۰. ادامه بده!
یه دور دیگه انجام بده.
لوکاس.
- پنج. - تموم شد.
- ده. - هی، لوکاس.
پانزده.
- هی، لوکاس. - بیست.
- لوکاس. لوکاس؟ - بیست و پنج.
لوکاس؟ لوکاس، لطفاً، لوکاس.
- سی. - هی، هی...
- لوکاس، فایده‌ای نداره. - لوکاس! لوکاس.
تموم شد. باشه؟
اون مرده.
تو نمی‌تونستی نجاتش بدی، لوکاس.
می‌دونم، این باعث نمی‌شه دردش کمتر بشه، ولی تو نمی‌تونستی نجاتش بدی.
وقتی آوردیش توی قایق، دیگه تموم کرده بود.
این رو می‌دونی، مگه نه؟
هی.
خیلی مهمه که این رو بدونی.
پایان اولین ماموریت برلین، ۱۶ آگوست ۲۰۱۶
تعویض خدمه در کشتی یوونتا
- سلام. - برگشتین!
- وای خدای من! - دیدنتون عالیه!
خیلی عجیبه
که هوا اون پایین همیشه اینقدر عالیه.
خورشید خیلی درخشان می‌تابه. دریا کاملاً آرومه.
ما از اروپا اومدیم.
اومدیم کمکتون کنیم. حالا دیگه در امانید!
همه حالشون خوبه؟
- نه، صبر کنید! دعوا نکنید! - صبر کنید!
برای همه به اندازه کافی داریم. لطفاً دعوا نکنید!
برگردید عقب، برگردید! اسمش چیه؟
نه، فاطمه!
- فاطمه! - توروخدا، توروخدا.
- برو! - لوکاس!
برو! برو!
- دارید کجا می‌بریمش؟ - نمی‌تونیم، نمی‌تونیم شما رو ببریم!
- من برادرشم! - قول می‌دیم برگردیم!
- اون مرده. - نه!
من اینجا با لوکاس، نینا، دومی و مائورو از «یوگند رتت» هستم.
خیلی دوست دارم در مورد اینکه چطور مردم می‌تونن توی این کار مشارکت کنن، صحبت کنیم.
اما قبلش، می‌خوام بدونم
شنونده‌هامون درباره کاری که شما می‌کنید چه فکری می‌کنن.
مگه نجات دادن این آدم‌های بیچاره کار طبیعی‌ای نیست؟
آیا باید از اینکه در موردش سوال می‌پرسیم خجالت بکشیم؟
کریستین از شونبرگ پشت خطه.
آره، سلام! ام...
اول بذارید بگم که واقعاً از کمک همه‌تون قدردانی می‌کنم.
چیزی که متوجه نمی‌شم اینه که
چرا این آدم‌ها رو برنمی‌گردونید آفریقا؟
- چرا همه‌شون سر از اروپا در میارن؟ - خودت جواب بده.
خب، طبق کنوانسیون پناهندگان ژنو،
ما اجازه نداریم کسی رو به یک کشور ناامن برگردونیم.
لیبی کشور ناامنیه و اگه این کار رو می‌کردیم،
خلاف قانون عمل کرده بودیم.
راستش، فقط بحث خلاف قانون بودن نیست.
اون‌ها رو میندازن زندان،
شکنجه‌شون می‌کنن و اگه برشون می‌گردوندیم، احتمالاً می‌مردن.
خیلی خب، ولی چرا اون‌ها رو به یه کشور آفریقایی دیگه نمی‌برید
که در امان باشن؟
من فقط نمی‌فهمم چرا همه‌شون باید بیان اینجا.
چون آلمان حق پناهندگی رو به رسمیت می‌شناسه، کریستین.
آره، ولی این دلیل نمیشه که بخوایم همه رو راه بدیم.
اگه مهاجر بیشتری راه بدیم، مشکلات ما حل نمیشه.
- کریستین، بهم بگو؟ - بله؟
دقیقاً از چی می‌ترسی؟
اینکه تو کشورم احساس راحتی نمی‌کنم،
اینکه اجازه میدیم مجرم‌ها بیان تو، و اینکه بچه‌هام امنیت ندارن.
می‌ترسم که به عنوان یه کشور، نتونیم این فشار مضاعف رو تحمل کنیم.
ببین، منظورم اینه که فکر می‌کنم عالیه که داری به مردم کمک می‌کنی،
توی مدیترانه، ولی قطعاً داری به مردم آلمان کمک نمی‌کنی.
نظر من اینه. از صحبت باهات خوشحال شدم.
-کریستین... -خداحافظ.
سومین ماموریت، ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۶، روز نهم آب‌های بین‌المللی نزدیک لیبی
خب، پس الان همه‌مون باید روی زاویه ۶۵ درجه باشیم.
- آره؟ - آره.
۶۵ درجه جهتیه که باید به اتاق فرمان بدی.
-باشه؟ -آره.
سورن، میشه لطفاً بیای اتاق فرمان؟
صبر کن. وایسا. بعداً بهت زنگ می‌زنم، باشه؟
بله؟
آره، یه قایق تندرو داره بهمون نزدیک میشه. خیلی سریع از سمت جنوب.
اصلاً نمی‌دونم کی‌ان. جواب نمیدن.
- اِ، شبه‌نظامی‌ان؟ - شاید. نمی‌دونیم.
ما پروتکل قرنطینه رو شروع کردیم.
سو داره همه رو می‌بره سمت موتورخونه.
من الان میرم روی عرشه.
تنش‌زدایی. میشه پشت خط بمونی؟
معلومه، آره.
همون‌طوری که آموزش دیدیم عمل می‌کنیم. توی موتورخونه می‌مونیم و صبر می‌کنیم.
هیچ ریسکی نمی‌کنیم.
زود باش، برو.
موتورخونه.
لعنتی، ویولا. به نظر مسلح میان.
همه بخش‌ها، همه بخش‌ها، همه بخش‌ها.
اینجا یوونتاست، یوونتا، یوونتا.
من ۱۵ مایلی شمال غرب طرابلس هستم.
مورد حمله دزدان دریایی قرار گرفتم. تکرار می‌کنم، مورد حمله دزدان دریایی قرار گرفتم.
به کمک فوری نیاز دارم.
سرعتتون رو کم کنید!
هی، سرعتتون رو کم کنید!
هی، تیراندازی نکنید! نه! تیراندازی نکنید.
خواهش می‌کنم، تیراندازی نکنید.
ما کارمون جستجو و نجاته.
ما... ما مشکلی نداریم.
خواهش می‌کنم. ما کارمون جستجو و نجاته. ما... ما دوستیم.
ما اینجا هیچ مشکلی نداریم. همه چیز اینجا مرتبه.
-چی می‌خواید؟ -بله.
-همه چیز مرتبه. -خدمه کجان؟
همه چیز مرتبه.
هی! زود باش، وایسا. زود باش، وایسا!
چی می‌خواید؟
زود باش، بیا پایین. ما همین‌جا می‌مونیم، باشه؟
مواظب سرت باش. مراقب باش.
موتور خیلی داغ کرده.
بقیه کجان؟
هی، چرا این کارو می‌کنید؟
اینجا کسی نیست، فهمیدی؟
همه چی مرتبه، باشه؟
خواهش می‌کنم نکن. بس کن. هی! هی!
خواهش می‌کنم، آروم باشید. لطفاً آروم باشید.
خدمه.
خدمه. خدمه کجان؟
باشه. اسم من 'سو'ئه.
اسم من 'سو'ئه.
من دکترِ این کشتی‌ام. خواهش می‌کنم! من دکترم، با اونا کاری نداشته باشید!
یوونتا، یوونتا، یوونتا. گروه‌های مسلح دارن وارد کشتی‌مون میشن.
ما یه سازمان جستجو و نجاتیم. اینجاییم که آدما رو تو دریا نجات بدیم.
- ویولا؟ - ما صلح‌طلبیم. ما به مردم کمک می‌کنیم.
سورن؟
- هی! ما یه گروه امداد و نجاتیم. - راه بیفت! راه بیفت!
- هی! - حرکت کن.
- هی! هی، هی، هی، هی، هی، هی. - برو کنار!
پاسپورت‌ها. پاسپورت‌ها رو بدید به من.
اینجا آب‌های ملیه.
اینجا آب‌های آزاده. نمی‌تونید همین‌طوری بیاید توی کشتی من.
- ما کار اشتباهی نکردیم. - نه!
- اینجا خاک لیبیه. اینجا جای نجات دادن نیست. - اینجا آب‌های آزاده!
تا وقتی کوه‌های لیبی رو می‌بینم، اینجا آب‌های منه.
دفعه بعد که ببینیمتون، دستگیرتون می‌کنیم. و می‌اندازیمتون زندان.
دفعه بعد که توی آب‌های ما ببینیمتون، این کشتی رو غرق می‌کنیم.
فهمیدی؟
فهمیدم.
خب، با خدمه صحبت کردم.
رأی‌گیری کردیم، و همه‌مون می‌خوایم ادامه بدیم.
حرفتون رو می‌شنوم، ولی این تصمیمِ فقط شما نیست.
ما نمی‌تونیم ریسک کنیم که دوباره همچین اتفاقی بیفته.
منظورم اینه که اونا مسلح بودن.
لوکاس، ما خودمون می‌دونیم. ما اونجا بودیم.
فقط فکر می‌کنیم باید یکی دو هفته استراحت کنید، همین.
و ما یه ارزیابی خطر جدید انجام میدیم و شرایط رو تنظیم می‌کنیم.
اون آدمایی که تو لیبی امشب دارن سوار قایق میشن چی؟
- شرط می‌بندم اونا هم دلشون استراحت می‌خواد. - این لحن رو بذار کنار، ویولا.
ما هم اون پایین بودیم.
فقط تو نیستی که می‌دونی اوضاع چقدر خرابه.
اگه به مأموریت ادامه بدیم، پیام درستی رو می‌فرستیم.
اینکه نمی‌تونن ما رو بترسونن. وگرنه، اونا بردن.
حرفم رو می‌فهمی؟
انتخاب خودتونه.
باشه. برمی‌گردیم مالت،
استراحت می‌کنیم، و برای مأموریت بعدی آماده میشیم.
باشه.
مجبوریم همین کار رو بکنیم.
آره.
پس این همون پیامیه که می‌خوای بفرستی؟
حداقلش اینه که در خطر نیستی.
این دقیقاً همون نکته‌ایه که
چیماماندا نگوزی توی «خطر یک روایت واحد» میگه.
اگه یه عده رو توی یه دسته‌بندی خاص بذاری، مثلاً فقیر، بی‌سواد،
یا بی‌قدرت، و مدام هم تکرارش کنی... می‌دونی، هی بگی و بگی،
کم‌کم برات تبدیل به حقیقت میشه.
نکته اینجاست که... قصه‌گویی قدرت این رو داره که روی دیدگاه ما نسبت به آدما تأثیر بذاره.
یه مثال دیگه هم دارم، باشه؟
تاریخ آمریکا رو در نظر بگیر.
به‌جای اینکه فقط روی کریستف کلمب تمرکز کنیم،
اگه از بومیان آمریکا بگیم، داستان کلاً عوض میشه.
هستی؟
لوکاس!
- دوست من! - لامین!
چطوری... چطوری هستی؟
اوه، ببخشید. من... باید جواب بدم. صبر کن.
لامین!
اوه، اینترنت خیلی ضعیفه. می‌خوای فقط صوتی صحبت کنیم؟
- آره، آره. - باشه.
چطوری... چطوری پیدام کردی؟
توی فیس‌بوک بودی.
اوه، درسته.
ولی... چطوری؟ الان کجایی؟
من توی کنستانس هستم.
چی؟
توی کنستانس هستم.
- امکان نداره، نیستی. - هستم!
چطوری تا اونجا رفتی؟
توی ایتالیا، منو فرستادن مرکز نگهداری نوجوانان.
توی سالرنو، یه روستای کوچیک.
خب، پرسیدم که آیا امکانی هست که بتونم برم مدرسه.
می‌دونی، این تو ذهنم بود. که درس بخونم.
ولی بهم گفتن اینجا روستای کوچیکیه، مدرسه ندارن.
بعد فهمیدم که توی آلمان میشه رفت مدرسه.
واسه همین برنامه‌م شد: «فقط آلمان».
جای دیگه‌ای نمیرم، فقط آلمان. دارم میرم.
- پس همین‌طوری رفتی آلمان؟ - آره!
واقعاً؟ ولی چطوری؟
با قطار رفتم.
و بعضی وقتا می‌گفتن باید از قطار پیاده شم
چون بلیط نداشتم.
یه لحظه تصمیم گرفتم پیاده برم.
پیاده رفتی آلمان؟
آره! آره!
راه رفتم و راه رفتم. تا اینکه یه لحظه دیدم، می‌دونی،
ماشین‌هایی رو دیدم که برچسب «D» داشتن.
پلیس اومد. پرسیدم: «من توی آلمانم؟»
اونا خیلی مهربون بودن و گفتن: «آره، تو آلمانی.»
باورنکردنیه.
واقعاً باورنکردنیه.
به مادرم زنگ زدم، گریه کرد چون فکر می‌کرد مردم.
ولی حالا، واقعاً خوشحالن.
خیلی خوشحال.
تو چطور رفیق؟
چطوری؟ هنوز هم اون شغل مزخرف رو داری؟
آره، هنوز همون شغل مزخرف رو دارم.
خب، ولی اشکالی نداره.
شوخی کردم رفیق، می‌دونی که؟
نه، می‌دونم.
می‌دونم، می‌دونم.
هی، هنوز اون دستبند رو داری؟
آره، آره دارم.
همیشه همراهمه. هر روز دستمه.
خیلی خوبه که صدات رو می‌شنوم.
آه، لمین، خیلی خوبه که صدات رو می‌شنوم.
واقعاً. جدی می‌گم. خیلی خوبه که صدات رو می‌شنوم.
- هی. - هی.
کیتی کجاست؟
داره به خودش زمان میده.
براتون سخته؟
آره.
فکر کنم این روزا تو دو تا دنیای متفاوتیم.
خوبی؟
آره، یه جورایی خسته‌ام.
انگار فکر می‌کردم داشتن این کشتی یعنی مشکلاتمون حل میشه.
آره.
- مائورو خوابه؟ - آره.
یا حداقل داره سعی می‌کنه. حالش خیلی خوب نیست.
می‌دونستی هر روز میره تو موتورخونه قایم میشه که گریه کنه؟
ولی برای ماموریت بعدی لحظه‌شماری می‌کرد.
و فکر کردم شاید براش خوب باشه.
انگار نمی‌تونه با قضیه کنار بیاد.
حیف شد، کمک مالی شما خیلی کمک می‌کرد.
دومی، لطفاً این هزینه‌ها رو هم لحاظ کن، ممنون.
ام، ولی می‌دونستی برای کمک‌های مالی می‌تونی معافیت مالیاتی بگیری؟
«می‌خواید قاره رو نابود کنید.» «اونا همه‌شون کجا قراره زندگی کنن؟»
«اصلاً به فکرتون رسیده؟»
ماموریت دو هفته دیگه است،
ولی نه افسر اول داریم نه کسی که قایق رو برونه.
برای بخش درمانی هم کسی رو لازم داریم. سو نیاز به استراحت داره.
«این قاچاق انسانه و همه‌تون باید به سزای اعمالتون برسید.»
«باید برید زندان.»
«قاچاقچی‌های بدون مرز باید تو دریا بمیرن.»
- قفله. نمی‌تونم وارد بشم. - چی شده؟
هک شدیم. وب‌سایت، شبکه‌های اجتماعی، همه‌چیز.
- می‌دونیم کی بوده؟ - یه مشت راست‌گرا! دیگه کی می‌تونه باشه؟!
لعنتی! لعنت بهش! تف به این شانس!
«تو تلویزیون دیدمت.»
«این نقشه‌ای که اینقدر بهش افتخار می‌کنی، یه ایده واقعاً مزخرفه.»
'جدی میگم، اینا قراره کجا برن؟'
'تکلیف کار و زن و زندگی ما چی میشه؟'
این چیه؟ کی رفته هامبورگ؟
چرا یه رسید از اون هامبورگِ لعنتی اینجاست؟
این رو زیر سینک پیدا کردم.
'لعنت به تو و اون اسلامیزه کردنِ غربت.'
'آلمان مال آلمانی‌هاست، همین و بس.'
لوکاس.
گارد ساحلی ایتالیا دستور داد کشتی یوونتا بره به بندر لامپدوسا.
- فقط با پنج تا پناهجو تو عرشه. - صبر کن.
چی؟ این که اصلاً منطقی نیست.
- ویولا، صدات رو گذاشتم رو اسپیکر. - آره.
ما پنج تا بچه تو عرشه داریم،
و اون بیرون چهار پنج تا قایق بادی هست،
که حدود ۵۰۰ نفر رو دارن جابه‌جا می‌کنن.
اگه الان راه بیفتیم، نمی‌تونیم بهشون کمک کنیم.
- نمی‌تونید مسافرها رو منتقل کنید؟ - نه، امتحان کردیم.
ایتالیایی‌ها گفتن بدون دلیل، اصلاً حرفش رو هم نزنید.
باید بریم سمت لامپدوسا. لحن ایمیل‌هاشون داره تندتر می‌شه.
همه‌شون میگن 'از دستورات اطاعت کنید!' می‌فهمی که؟
- درسته. الان دقیقاً کجایی؟ - یه روز کامل با لامپدوسا فاصله دارم.
رفت و برگشتش دو روز وقتمون رو می‌گیره.
پس انجامش نمیدیم.
اصلاً حرفشم نزن. ما همیشه باید با مقامات همکاری کنیم.
- قانون اینه. - نینا.
ما باید اون آدم‌ها رو نجات بدیم. واسه همین اینجاییم.
- چون جون آدم‌ها اولویت داره. - منظورت چیه؟
میگم که ما دستور رو نادیده می‌گیریم. همین‌جا می‌مونیم.
نمیتونی. نه. اگه اطاعت نکنی، ما دیگه پشتت نیستیم.
شما برخلاف دستورات صریح ما اونجا موندین،
و ما تمام ماموریت‌های آینده رو لغو می‌کنیم.
ما همکاری می‌کنیم. این اصلِ اساسیِ 'یوگند رِتِت'ـه.
- الان جدی میگی؟ - آره.
جدی؟
- الو؟ - الو؟
پناهنده‌ایم. شنیدیم که می‌تونیم اینجا زندگی کنیم.
- در رو باز کن، زود باش! - چی؟
در رو باز کن، در رو باز کن!
- زود باش، بذار بیایم تو! هی! - گرسنه‌مونه، هی!
-یه مشت فاشیستن. -چی؟
در رو باز نکن!
-هی، دیوونه شدی؟ -همین الان بزنید برید!
-اونا کی‌ان؟ -یه مشت فاشیست.
اصلاً واسه چی اومدید اینجا؟!
-به پلیس زنگ بزنیم؟ -آره! برو زنگ بزن.
گوش کن، داریم به پلیس زنگ می‌زنیم. مشکلتون چیه لعنتیا؟!
-برید گم شید! گمشید اون‌طرف! -دیگه بسه!
بله، سلام. یه عده آدم دارن به در خونه‌مون می‌کوبن
و داد می‌زنن که در رو براشون باز کنیم.
خواهش می‌کنم زود بیاید.
داریم به پلیس زنگ می‌زنیم، پس گورتون رو گم کنید!
- هنوز دارن در می‌کوبن. - فقط از اینجا برید!
- آره، باشه، ممنون. باشه. - زود باش، گورت رو گم کن دیگه!
گم شید!
- خودم حلش می‌کنم. - نمی‌رن!
- گم شو! - اوه!
گمشو! همین الان!
مائورو، حالت خوبه؟
- خوبی؟ صدامو می‌شنوی؟ - نمی‌تونم نفس بکشم.
خب، نفست رو بده بیرون.
- آروم نفس بکش. جات امنه. - باشه.
- هی. - چیزی نیست. رفتن.
- نمی‌تونم نفس بکشم. - آروم نفست رو بده بیرون.
جات امنه.
همه چی روبه‌راهه.
دیگه رفتن. همه‌چی خوبه.
ما تو زمستون ماموریت‌ها رو متوقف می‌کنیم.
پناهنده‌ها دیگه با قایق‌های بادی رد نمیشن.
دریا خیلی خطرناک میشه. هوا هم خیلی خرابه.
از این وقتِ آزاد استفاده می‌کنیم که کشتی رو سرویس کنیم.
و برای ژانویه، داریم یه جلسه بزرگ ترتیب می‌دیم
که همه اتفاقاتِ سال اولِ سفرمون رو بررسی کنیم.
هم اتفاقات خوب و هم چالش‌ها.
- هوم. م. - اوهوم.
- چیه؟ - هیچی.
- چی شده؟ - هیچی.
خب، نمی‌خواستم امشب این بحث رو پیش بکشم.
فقط نگرانم.
دو ساله که داری این کار رو می‌کنی.
گفتی که یه فرصت بهش میدی.
آره. خب که چی؟
خب، کیتی داره درسش تموم میشه، تو هنوز حتی شروع هم نکردی.
فکر می‌کنی باید اون پایین بهشون بگم؟ می‌تونم به پناهنده‌ها بگم:
«ببخشید! دیگه باید برم. مادرم فکر می‌کنه این کار شرافتمندانه نیست.»
- منظورم این نبود. - پس منظورت چی بود؟
فقط دارم میگم که نزدیک دو سال گذشته،
و شش ماهه که هیچ خبری ازت ندارم.
واسه همین نگرانم.
- نمی‌تونی همین‌طوری ادامه بدی. - باور کن، کاش می‌تونستم همین الان ولش کنم!
خیلی خوشحال میشم اگه بتونم به زندگیم برسم.
کاش دیگه هیچ‌کس نیازی به نجات نداشت یا یکی دیگه این کار رو می‌کرد.
اما هیچ‌کس پا پیش نمی‌ذاره.
دولت‌ها هم که پیش‌قدم نمیشن. هیچ کمکی نمی‌کنن!
شما هم همین‌طور.
فکر می‌کنید با دادن ۵۰۰ یورو توی کریسمس، حمایت کافی کردید.
ما تا وقتی اوضاع عوض نشه، دست از کار نمی‌کشیم.
خوبه.
چیزی که نمی‌فهمم اینه که... آیا علیه ما اتهامی وجود داره؟
چرا باید کشتی ما رو بازرسی کنید؟
نه. نه، فقط یه روال عادیه.
اصلاً عادی نیست.
و واسه پنج تا بچه، لازم نیست کشتی ما رو بگردید.
اصلاً منطقی نیست! ببین، مدارک ما کاملاً درسته.
همه چی مرتبه. واقعاً نمی‌فهمم قضیه چیه.
اینا رواله، نگران نباش.
یه عده آدم توی دریا هستن. به کمک ما نیاز دارن.
وگرنه تا ما داریم اینجا بحث می‌کنیم، اونا می‌میرن.
پس همکاری با مقامات این شکلیه.
از ماموریتت می‌کِشنت بیرون، و کشتی رو هم می‌گردن.
تمام شب ازمون بازجویی کردن و صبح فرداش گذاشتن برگردیم.
به خاطر همین دو روز کامل رو از دست دادیم.
مجبور بودیم بریم اونجا چون پنج تا بچه همراهمون بود.
هنوز صدها نفر اون بیرون توی قایق‌های بادی بودن.
نمیدونیم چه بلایی سرشون اومد.
اما نکته اینجاست، توی همچین لحظه‌ای،
هیچی نیست که گارد ساحلی
یا هر مقام دیگه‌ای بتونه بگه.
ما اونجاییم که جون آدما رو نجات بدیم.
خیلی خب. پس انتظار داشتی چیکار کنیم؟
چون نادیده گرفتن مقامات، راه حل خوبی نیست.
بمونیم و نجاتشون بدیم.
باید پای تصمیمت می‌موندی و می‌ذاشتی از دستورات سرپیچی کنیم.
- اوضاع بد می‌شد. - اینجا کشتی ماست.
ما آزادیم هر کاری دلمون می‌خواد توش بکنیم.
ولی این کشتیِ تو نیست! مال ما هم نیست.
پولش رو ندادی. ملک شخصی نیست.
مال ما نیست!
و همه‌مون می‌دونیم که تو فقط می‌خوای آدم‌ها رو نجات بدی،
ولی ما مجبوریم طبق این قوانین لعنتی بازی کنیم!
من کاری که دلم می‌خواد رو نمی‌کنم. کاری رو می‌کنم که مجبورم.
خب، 'یوگند رتت' همیشه باید همکاری کنه.
منظورم اینه که اگه همکاری یعنی بذاریم مردم اون بیرون بمیرن،
نباید همکاری کنیم.
اینکه بخوایم جلوی مقامات وایسیم، جرمه.
بودجمون رو از دست می‌دیم و دیگه نمی‌تونیم جون کسی رو نجات بدیم.
این چهره‌ی مسخره‌ای که سعی داری با پوشیدن لباس‌های گرون‌قیمت از خودت نشون بدی...
ویولا!
این کار کمکی به نجات کسی نمی‌کنه. فقط یه نمایشه!
- داری از حدت می‌گذرونی! - من جنازه جابه‌جا می‌کنم.
تو فقط پشت میزت می‌شینی و با اکسل‌هات ور می‌ری.
عجب، وایولا. تو اصلاً هیچی نمی‌فهمی.
اگه ما اینجا تو برلین نبودیم، تو حتی یه کشتی هم نداشتی.
من اینجا نمی‌شینم که با زبون‌بازی پول جمع کنم.
من کارای روابط عمومی، جذب سرمایه و دفاع از حقوق رو انجام می‌دم،
و تک‌تک اون ایمیل‌های لعنتی رو می‌خونم.
من همه اون حجم از نفرت رو غربال می‌کنم.
چطور جرئت می‌کنی بگی من فقط اینجا می‌شینم!
دارم جون می‌کنم که حمایت مردم رو جلب کنم!
اگه این همه کار اینجا نمی‌کردیم، حتی یه قرون هم دستمون رو نمی‌گرفت.
آره، ولی اگه بذاریم ایتالیایی‌ها زور بگن، اون پول لعنتیت به هیچ دردی نمی‌خوره!
بسه دیگه!
واسه همینه که داریم از هم می‌پاشیم.
داری خیلی بی‌احترامی می‌کنی و حق‌به‌جانب رفتار می‌کنی.
- من فقط حقیقت رو می‌گم. - چرا داری با ما می‌جنگی؟
چون مجبوریم.
اون تو خیلی عوضی‌بازی درآورد.
من تقریباً تمام وقتم رو اینجا می‌گذرونم.
من هیچ زندگی‌ای ندارم، بعد اونا میگن برام مهم نیست؟
یعنی من بیشتر درگیر لباس‌هامم تا نجات مهاجرایی که به کمکم نیاز دارن؟
جوری رفتار می‌کنه انگار دو دسته آدم بیشتر نداریم.
اونایی که پشت کامپیوتر کار می‌کنن و اونایی که جون آدما رو نجات می‌دن.
می‌فهمم چی میگی. فقط سعی کن یادت باشه اینا همه‌اش دیدگاه‌های مختلف درباره یه مشکله.
در نهایت،
مهم اینه که بزنی به دل دریا و جون آدما رو نجات بدی.
من کاملاً در جریانم که تو دریا چی می‌گذره، حتی اگه خودم تو ماموریت‌ها نباشم!
ولی انگار برای آدمای اینجا این چیزا مهم نیست!
می‌دونی، قبلاً همه‌اش می‌گفتن: 'ما می‌تونیم!' اون دوران دیگه گذشته.
اینجا دیگه هیچ‌کس نمی‌خواد چیزی عوض بشه.
آره، اونا می‌خوان مشکل مهاجرا حل بشه.
ولی خودشون نمی‌خوان هیچ کمکی کنن.
می‌خوان فقط ناپدید شه!
چطور می‌تونن ببینن که استقبال از مردم می‌تونه ما رو دور هم جمع کنه
اگه داره ما رو از هم جدا می‌کنه؟
فکر کنم باید جای دیگه کار کنم.
-ببخشید. -دومی.
دومی!
هی.
گارد ساحلی لعنتی لیبی.
لعنتی.
دارن بهشون شلیک می‌کنن.
- می‌دونی سورن و ویولا کجان؟ - طبقه بالا.
ممنون.
شبه‌نظامی‌های پارسال، حالا شدن گارد ساحلی رسمی لیبی.
آره. اروپا عملاً داره آموزش‌شون میده و تامین مالی‌شون می‌کنه.
همه چی داره عوض میشه. دیوونه‌کننده‌ست.
هیچ‌کس نمی‌خواد با پناهنده‌ها کاری داشته باشه.
کشورهای اروپایی می‌خوان مسیر مدیترانه رو ببندن.
واسه همینه که دستور دادن بریم لامپدوسا. نمی‌خوان شاهد داشته باشن.
آره. می‌خوان که پا پس بکشیم.
ولی تعداد قایق‌های بادی توی آب، همون‌قدرِ پارساله.
موج‌موج میان.
بعضی وقتا هشت-نُه تا قایق رو همزمان اون بیرون می‌بینیم.
دیوانه‌کننده‌ست. صدها نفر آدم.
اگه کسی نجاتشون نده، همه‌شون می‌میرن.
سورن!
- سورن! - چیه؟
تعدادشون خیلی زیاده! گارد ساحلیِ لعنتی کجاست؟
گفتن که دارن میان! ولی این مال چند ساعت پیشه!
ما تنهایی از پسش برنمیایم!
مردم رو از اونجا بیارید، سوار قایق نجات کنید.
قایق رو پر می‌کنیم، باشه؟
همگی، به کمکتون نیاز دارم.
آدم‌ها رو بکشید داخل.
باشه.
جا باز کنید. بچه‌ها، جا باز کنید!
گرفتمش! گرفتمش!
زود باشید، بذارید رد شم. ببخشید، ببخشید، ببخشید.
گارد ساحلی چی شد؟
دو تا قایق دیگه دیدن که نیاز به کمک دارن.
بقیه کشتی‌ها چی؟ نیروی دریایی؟
- ظاهراً هیچ‌کس نمی‌تونه. - یعنی هیچ‌کس نمی‌تونه کمک کنه؟
- باشه. - صبر کن سورن.
باید همه رو بیاریم روی عرشه و قایق‌های نجات رو بندازیم تو آب.
- امکان نداره. نمی‌تونیم. - مجبوریم.
اگه این کارو نکنیم، این قایق تو این هوا تکون نمی‌خوره!
این تنها راه مقابله با موج‌هاست.
ویولا، عرشه پر شده. چرا اون رو برنمی‌داری؟
- دیگه جایی نمونده! - می‌دونم، ولی این تنها راهه.
- یه موج بزرگ بیاد کارمون تمومه. - آره، اینو می‌دونم!
لعنتی.
لعنت به این شانس. خدا به دادمون برسه.
همه رو بیارید بالا! همه‌شون رو ببرید اون بالا!
لوکاس! لوکاس! مایک! بیاید بالا!
باید همه رو بیاریم بالا. هر کسی که طبقه پایینه!
اینجا، زود باشید! بیاید بالا!
برید طبقه پایین!
همه رو بفرستید پایین! همه رو ببرید زیر عرشه!
یکی‌یکی برید!
برید داخل. شما بیاید اینجا. بیاید اینجا، بیاید اینجا.
خیلی خب، برید داخل. برید داخل! برید داخل، برید داخل.
خیلی ضعیف شده. خیلی حالش بده.
مواظب سرتون باشید. لطفاً حواستون به پاهاتون باشه!
برید اونجا.
خیلی خب، مراقب باشید. سعی کنید خودتون رو نگه دارید.
مراقب باشید! لطفاً حواستون به پاتون باشه. برید اونجا.
لطفاً کمی عقب‌تر برید.
-یکی‌یکی! -عقب وایسین!
آروم‌تر. لطفاً مراقب باشین. خواهش می‌کنم، حواستون باشه!
پراکنده شین! همه از هم فاصله بگیرین!
لطفاً، همه یه دقیقه صبر کنین! و مراقب باشین!
لطفاً آروم‌تر!
سعی کنین برای بقیه جا باز کنین.
مِی‌دِی، مِی‌دِی. اینجا یوونتاست، یوونتا، یوونتا.
۴۰۰ نفر سرنشین دارم.
با وضعیت فعلی آب‌وهوا، نمی‌تونم با امنیت حرکت کنم.
خواهش می‌کنم. فوراً به کمک نیاز دارم. نمی‌تونم خودم رو از این وضعیت نجات بدم.
کمک! کمک! کمک!
یه نفر افتاد تو آب!
برگردید به کشتی‌تون! برگردید!
برگردید به...
باشه، بیا اینجا! بیا اینجا! دستمو بگیر!
محکم نگه دار! من اینجام! دستمو بگیر!
این طرف! زود باش! دستمو بگیر!
زود باش! بجنب دیگه!
خدا به دادمون برسه.
ما کلاً ۴۸ ساعت اون بیرون بودیم.
کاملاً به حال خودمون رها شده بودیم.
هیچ کشتی‌ای برای کمک نیومد. گارد ساحلی هم پیداش نشد.
نیروی دریایی هم همین‌طور.
کشتی‌مون اون‌قدر پر بود که دیگه جا برای کسی نداشتیم.
مجبور بودیم غرق شدن آدم‌ها رو تماشا کنیم.
جا توی کشتی تموم شده بود و جلیقه نجات هم نداشتیم. هیچی نداشتیم.
داغون شده بودیم. ظرفیت تکمیل بود ولی مردم مدام می‌اومدن.
نمی‌تونستیم به همه‌شون کمک کنیم.
بالاخره یه کشتی کانتینربر پیدا شد و بهمون کمک کرد.
با کمک اون خدمه، تونستیم به مسیرمون برسیم.
با یه عملیات نجات دیگه.
بچه‌های 'نجات کودکان'، یه کشتی بزرگ.
آدم‌هایی که نجات داده بودیم سوار شدن. کار ما همینه.
هنوز توی مدیترانه هستید؟ کدوم طرفا؟
توی مالت.
آره. داریم خودمونو برای عملیات بعدی آماده می‌کنیم.
برگمن، نظرت چیه؟
فکر می‌کنی سیاست‌ها برای سروکله زدن با این قضیه کافیه؟
اوه... خب، بذارید همین اول بگم که این جوون‌ها
دارن اون پایین کار فوق‌العاده‌ای انجام میدن.
ببین، نمی‌خوام نیت‌شون رو زیر سوال ببرم.
قطعاً آدم‌های شریفی هستن. واقعاً هستن.
اما از دید ما، این کشتی‌های نجات، خودشون عامل ترغیب‌کننده هستن.
منظورت اینه که اونا عملاً باعث میشن این مهاجرها
به امید نجات پیدا کردن، جون‌شون رو به خطر بندازن؟
دقیقاً.
اونا حاضرن هر کاری بکنن
تا از اون وضعیت اسفناک‌شون فرار کنن.
اگه بدونن یه کشتی قراره اونا رو به اروپا ببره، جون‌شون رو به خطر می‌ندازن.
-اما اصلاً این‌طوری نیست. -آقای ویلند؟
ببینید، متأسفم ولی این حقیقت نداره.
آدم‌ها سوار این قایق‌های بادی نمیشن
به این امید که یه کشتی نجاتِ سازمان مردم‌نهاد اون بیرون منتظرشون باشه تا نجاتشون بده.
نه، مردم این کار رو می‌کنن چون توی مناطق جنگی‌ان.
توی کشورهایی زندگی می‌کنن که گرایش مذهبشون رو غیرقانونی می‌دونه.
حتی نمی‌تونن شکم خانواده‌شون رو سیر کنن.
باید خیلی مستأصل باشی که سوار یه همچین قایق بادی‌ای بشی.
آدم فقط وقتی پاشو به دریا می‌زنه که پای مرگ و زندگی در میون باشه.
وقتی هم که میان روی عرشه کشتی ما، دنبال کمک‌هزینه و این حرف‌ها نیستن.
تنها خواسته‌شون اینه که برای مادرهاشون بنویسن و بگن که زنده موندن.
و پاسخ شما به این اتهامات چیه
که میگن نیروهای امدادی با قاچاقچیان انسان همکاری می‌کنن؟
اینکه یه خط ارتباطی کامل وجود داره
که قبل از حرکت هر قایق برقرار میشه.
این هم حقیقت نداره. این اتهامات کذب هستن.
مقامات هم از این موضوع آگاهن.
همه این‌ها اطلاعات غلطیه که هدفش بدنام کردن ماموریت ماست.
البته که مردم هم باورشون میشه
چون توی برنامه‌های گفتگو‌محوری مثل این، خیلی تکرار میشه.
هیچ‌وقت از قبل باهاشون هماهنگی نمی‌کنن.
شنیدیم که گاهی قایق‌ها و موتورها رو براشون جا می‌ذارید.
ما وسط دریاییم.
خب معلومه که نمی‌تونیم همیشه موقع نجات، قایق‌های بادی رو نابود کنیم.
ما درگیر نجات آدم‌های در خطریم، چون... چون اولویت ما اینه.
ماموریت ما نجات جون آدم‌هاست، نه سر و کله زدن با قایق‌ها.
مالت. اواخر جولای ۲۰۱۷
- وای، خیلی داغونی. - آره.
- بیا بریم قدم بزنیم. - اوهوم.
خب، اون کنفرانسی که داری می‌ری دقیقاً چیه؟
- گفتی کجا بود؟ - اِ، تو سیراکوز، تو سیسیل.
درسته.
کنفرانس روی حقوق بشر بین‌المللی تمرکز داره.
نینا گفت وضعیت اینجا داره خیلی سخت می‌شه.
تازه خیلی ملایم گفته، قطعاً همینطوره.
این یه جنگه.
اونا دارن با پناهجوها می‌جنگن، پس با ما هم می‌جنگن.
دولت ایتالیا از ما خواسته یه منشور اخلاقی رو امضا کنیم.
می‌خوان پلیس همراه ما توی کشتی 'یوونتا' بیاد
تا بتونن... به محض اینکه پناهجوها سوار شدن، ازشون بازجویی کنن.
احتمالاً فقط می‌پرسن: «کی قایق رو می‌روند؟»
و یکی هم با افتخار میگه که مسئولش بوده،
و با حس قهرمان‌بازی، بیست سال به جرم قاچاق انسان حبس می‌کشه.
بیشتر سازمان‌های مردم‌نهاد امضاش کردن، ولی ما این کار رو نمی‌کنیم.
دقیقاً می‌دونم چی جواب میدن.
کشتی منم زود راه می‌افته.
ماموریت بعدی‌ت کیه؟
ام... فردا.
ببخشید. چرا داری دو نفر رو میاری داخل؟
نه. این کار رو نکن.
کجا پیداشون کردین؟ حالا می‌خواین باهاشون چیکار کنیم؟
نه، این واقعاً یه مشکله.
چون نمی‌دونیم چرا اینجان.
حالا باید چیکار کنیم؟ نه، متوجه نمی‌شم.
اونا کین؟
ظاهراً دو تا برادر اهل سوریه هستن.
با اون چمدون‌های شیک؟ گارد ساحلی آوردتشون اینجا.
یعنی باید ببریمشون لامپدوسا؟ جدی می‌گی؟
- آره. - دیوونگیه.
- ما فقط سعی داریم که... - خیلی خب، بسه. ام... شما کی هستین؟
- ما برادریم، اهل سوریه. - برادر، باشه.
- لوکاس. - یه لحظه صبر کن.
راستش، اصلاً شبیه برادرها نیستید. میشه اون دوربین رو یه لحظه خاموش کنی؟
این دیگه چیه؟ اینجا چیکار می‌کنید؟
داریم برای یه مستند مصاحبه می‌گیریم.
مستند؟
- درباره وضعیت پناهنده‌ها. - نه، اصلاً. لطفاً دوربین رو بیار پایین، باشه؟
ما اهل مصاحبه نیستیم. اینجا هم قرار نیست مستند بسازید.
- بیارش پایین. هی! بیارش... لعنتی! - چی شده؟
این دیوانه‌کننده‌ست.
لامپدوسا، ۲ اوت ۲۰۱۷
ناخدای اینجا کیه؟
- این کشتی تحت بازرسی پلیسه. - چرا؟
متاسفم خانم. اما باید کشتی رو ترک کنید.
- دلیلش چیه؟ - لطفاً.
تمام خدمه باید کشتی رو ترک کنن. همین الان.
- بیخیال. - ما کار اشتباهی نکردیم.
هیچ دلیلی نداره که بخوایم کشتی رو ترک کنیم.
منظورم اینه که...
ما بازداشتیم؟ چی؟ لطفاً به من دست نزن.
نینا؟ صبر کن، می‌ذاریمت روی بلندگو.
- باشه. - خب، کجایی؟
کنار قایق. دارن می‌گردنش.
می‌دونم. اینجا تلفن‌ها یک‌سره دارن زنگ می‌خورن.
الان دارن کشتی رو توقیف می‌کنن.
قراره به جرم قاچاق انسان برامون پرونده تشکیل بدن.
چی؟
این چیزیه که مقامات ایتالیایی به رسانه‌ها گفتن.
یه کیفرخواست ۴۰۰ صفحه‌ای علیه‌مون دارن.
همه‌جای رسانه‌ها پر شده.
آره، همه‌چیز رو نگاه کن.
پس اونا زودتر از ما خبر داشتن؟
به نظر میاد کاملاً آماده بودن.
یه وکیل از سازمان 'بوردرلاین اروپا' پیدا کردم که تو لامپدوسا تعطیلاتش رو می‌گذرونه.
اون الان داره میره سمت جلسه تفهیم اتهام،
و تو باید باهاش ملاقات کنی.
باشه، ممنون.
- مراقب خودتون باشید. - حتماً. خداحافظ.
آره. همه‌شون رو ببر.
اول از همه، لطفاً ازتون می‌خوام که موبایل‌هاتون رو خاموش کنید.
می‌بینم که یخچال دارید.
میشه لطف کنید اونا رو خاموش کنید
و بذاریدشون اون تو؟
ممنون.
بیشتر از ۴۰ تا تلفن رو شنود کردن. وکیل‌ها، کشیش‌ها، خبرنگارها...
همه‌ش اینجاست.
سه تا اتهام کیفری علیه خدمه 'یوونتا' مطرح شده.
یکی‌شون میگه قاچاقچی‌ها مستقیم آدم‌ها رو تحویل 'یوونتا' دادن.
اون یکی، یه حرکت دست، مثل دست تکون دادن.
که قراره ثابت کنه ارتباطی وجود داشته و رابطه‌ای شکل گرفته.
بین تو و اونا.
اشاره کردن؟
کشتی ما رو توقیف کردن چون یکی اشاره کرد؟
آره.
و... سومی
متهمت می‌کنه که سه تا قایق پناهجو رو برگردوندی به قاچاقچی‌های لیبیایی.
همه اینا منجر می‌شه به اتهام کمک و تشویق به مهاجرت غیرقانونی،
که یعنی قاچاق انسان.
عکس‌ها رو از کجا آوردن؟
معلومه که یکی رو تو کشتی داشتن که عکس گرفته.
جاسوس بوده؟ توی اون یکی کشتی جاسوس بوده؟
-ما فقط قایق‌ها رو از سر راه کنار کشیدیم. -آره.
سعی کردیم عملیات نجات رو به خطر نندازیم.
اگه فقط به عکس نگاه کنی، یه داستان دیگه رو نشون میده.
و این همون داستانیه که به مطبوعات گفتن.
چی؟
آهان، یه چیز دیگه هم هست.
پرونده‌ها نشون میدن که مقامات ایتالیایی
رونوشت مکالمات داخل کشتی 'یوونتا' رو دارن.
- چی؟ - منظورت اینه که شنود گذاشتن؟
هوم.
واسه همینه که دستور دادن بریم لامپدوسا. که شنود بذارن.
لعنتی.
اگه... چی بود اسمش؟... اگه محکوم بشیم چی میشه؟
- محکوم. - آره.
قاچاق انسان اتهام سنگینیه.
پس اگه دادگاه علیه شما رای بده، ممکنه کارتون به زندان بکشه.
چقدر؟
حداقل پنج سال، تا بیست سال.
و ۱۵ هزار یورو جریمه برای هر نفری که وارد ایتالیا بشه.
- سلام دوست من. - سلام امین.
پنج بار بهت زنگ زدم.
آره، دیدم. داری آلمانی حرف می‌زنی یا چی؟
آره، یه دوره ثبت‌نام کردم! دوره فشرده.
به خودم گفتم: 'اگه می‌خوای بری مدرسه، باید آلمانی یاد بگیری.'
- عالیه. - آره، سخته.
واقعاً زبون سختیه.
ولی حالا می‌تونم تو آلمان بمونم.
مدرسم رو تموم می‌کنم، بعدش هم می‌رم دوره کارآموزی.
مکانیک صنعتی.
مکانیک صنعتی؟ باحاله.
بهت زنگ زدم چون می‌خواستم یه چیزی بهت بگم.
بدون کمک همه‌تون نمی‌تونستم انجامش بدم، می‌دونی؟
اون روز توی کشتی‌تون شادترین روز زندگیم بود، می‌دونی؟
و حالا دارم درس می‌خونم.
می‌تونم دنبال رویاهام برم.
و همه‌ی اینا رو مدیون توام.
واسه همین می‌خواستم ازت تشکر کنم.
واسه همین بهت زنگ زدم.
-چی شده رفیق؟ -هیچی.
-چی شده؟ -لامین، کشتی‌مون رو توقیف کردن.
چی؟
آره، میگن ما با قاچاقچیا دستمون تو یه کاسه‌ست.
-ولی شما که اینکارو نکردین. -نه، می‌دونم. می‌دونم که نکردیم.
بهشون میگم که تو اینکارو نکردی.
آره، این... این خیلی عالی میشه.
بهشون میگم که تو با قاچاقچیا همکاری نمی‌کردی.
من اونجا بودم. می‌تونم شهادت بدم.
همه ما همین‌طور. همه‌مون.
اگه تو نبودی، همه‌مون مرده بودیم. قطعاً.
تو نجاتمون دادی و حالا، ما نجاتت می‌دیم.
لامین، این... این فوق‌العاده می‌شه.
واقعاً.
اگه پناهنده‌ها شاهدای ما باشن چی؟
اونا اونجا بودن. می‌تونن بگن که تو وضعیت اضطراری بودن.
اینکه برای زنده موندن جنگیدن و ما با قاچاقچیا همکاری نکردیم.
منظورم اینه که نمی‌دونیم الان کجا هستن.
احتمالاً همه‌جای اروپا پخش شدن، اگه هنوز تو اروپا باشن.
مطمئنم می‌تونیم پیداشون کنیم. مگه نه؟
کی اجازه داریم از لامپدوزا بریم؟
مسئول‌های کشتی 'یوونتا' کیا هستن؟
پیشنهاد می‌کنم هر سه نفرتون همین‌جا بمونید
و منتظر تصمیم مقامات بمونید.
شاید بیان ازتون بازجویی کنن یا با حکم بازداشت بیان سراغتون.
چرا نمی‌تونیم همین‌طوری با هواپیما برگردیم؟ منظورم اینه که مگه چیکار می‌تونن بکنن؟
به خاطر اینکه سعی کردیم فرار کنیم بازداشتمون کنن؟
آره.
چی؟ نه، اونا نمی‌تونن ما رو بازداشت کنن.
ما همه‌مون شهروند اروپایی هستیم.
منظورم اینه که همین‌طوری بی‌دلیل کشتی ما رو توقیف کردن.
دقیقاً.
فکر کنم خدمه بتونن برن. نمی‌تونن مجبورشون کنن بمونن.
ولی... نمی‌دونم قراره چه بلایی سر شما سه تا بیاد.
عالی شد. فکر کنم اینجا گیر افتادیم.
من... زود برمی‌گردم.
- لوکاس! - می‌دونم چطوری از اینجا بریم بیرون!
می‌دونستم مائورو گواهینامه قایقرانی داره.
واسه همین با اولین پرواز به همراه نینا رفتن مایورکا.
موفق باشی.
مثل توریست‌ها لباس پوشیدن، یه قایق اجاره کردن
و پنج شبانه‌روزِ تمام، بدون توقف به سمت لامپدوسا روندن.
در حالی که بقیه خدمه با هواپیما برگشتن برلین،
نینا و مائورو ما رو قاچاقی از جزیره خارج کردن.
برای یه لحظه کوتاه، آزاد بودیم.
رسماً وارد آب‌های بین‌المللی شدیم. می‌تونی بیای بالا.
- بیا جشن بگیریم. - باشه.
می‌دونم خیلی بی‌موقعه و شاید درست نباشه،
ولی وقتی قایق رو اجاره کردیم، این بطری رو بهمون دادن.
-خب، بیاید لذت ببریم. -به سلامتی.
این پرونده تبدیل شد به یکی از طولانی‌ترین و پیچیده‌ترین پرونده‌ها
علیه یک سازمان امداد غیرنظامی در طول تاریخ.
شما مسئول ارتباطات در طول عملیات‌ها بودید؟
بین کارهای دیگه، بله.
پس خدمه شما از کانال‌های مخفی و رمزگذاری‌شده استفاده می‌کردن؟ درسته؟
ما از واتس‌اپ استفاده می‌کردیم. مخفی نیست، کاربردیه.
مقامات ایتالیایی می‌خواستن با ما یه رویه ایجاد کنن،
با اینکه هیچ مدرکی برای اثبات ادعاشون نداشتن.
شاهدها گزارش دادن که از کشتی شما نور شدیدی ساطع شده.
داشتید به کی علامت می‌دادید؟
هیچی. داشتیم دنبال قایق‌هایی می‌گشتیم که تو دردسر افتادن.
استفاده از نورافکن تو شب
روال عادیِ هر عملیات نجاته.
به ما می‌گفتن «تاکسی‌های دریا».
هدفشون این بود که بدناممون کنن و صدامون رو خفه کنن.
همه جابه‌جایی‌ها ثبت شده بود، به مقامات گزارش داده بودیم.
می‌تونید سوابق رو چک کنید، ایمیل‌ها، گزارش تماس‌ها...
همه‌چیز اونجاست. همه‌چیز ثبت شده.
ما همچنان سعی می‌کردیم کسایی که نجات داده بودیم رو پیدا کنیم.
کسی که حاضر باشه شهادت بده ما بی‌گناه بودیم.
خیلی‌ها تو اردوگاه‌های موقت و پناهگاه‌ها زندگی می‌کردن،
دور از خانواده‌هاشون و رویاهاشون برای یه آینده امن.
ما رو شبه‌نظامی‌های لیبی توی صحرا اسیر کردن.
و بردنمون زندان.
کتکمون زدن و چند روز بدون غذا رهامون کردن.
خیلی از زن‌ها رو مجبور به کار کردن میکنن.
وقتی چشمامو می‌بندم، من... هنوز صدای جیغ آدما رو می‌شنوم.
اعتراض دارم. هیچ‌کدوم از اینا به این پرونده ربطی نداره.
اعتراض رد شد. مربوطه. لطفاً ادامه بدید.
چندین روز روی آب سرگردان بودیم، توی دریا رها شده بودیم،
تا اینکه 'یوونتا' پیدامون کرد.
هیچ تحویل مستقیم یا همکاری‌ای با قاچاقچی‌ها در کار نبود.
اگه اونا نبودن، من الان اینجا نبودم.
ما اینجا نبودیم که بخوایم داستانمون رو تعریف کنیم.
ما مرده بودیم.
بچه‌های 'یوونتا' جون ما رو نجات دادن.
کارشون همین بود.
در ۱۹ آوریل ۲۰۲۴، بعد از بیش از ۴۰ جلسه دادگاه و هفت سال،
قاضی حکم رو اعلام کرد.
مدارک ارائه‌شده در این پرونده
با شفافیت و صراحت کامل نشون میده
که اتهامات وارد شده به متهمین، بی‌اساس بوده.
وقتی آدم‌ها برای فرار از شکنجه و بردگی، جونشون رو به خطر میندازن،
این دادگاه نمی‌تونه کسانی رو مجازات کنه
که هدفشون فقط زنده موندن اون آدم‌ها بوده.
نجات دادن جون آدم‌ها در دریا
جرم نیست و هیچ‌وقت هم نبوده.
این یه عمل انسانیه.
بین سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷،
خدمه 'یوونتا' بیش از ۲۳ هزار نفر رو نجات دادن.
در طول هفت سال دادگاهِ خدمه 'یوونتا'،
ده‌ها هزار نفر در مدیترانه غرق شدن،
با نزدیک به یک میلیون یورویی که خرج این دادگاه شد،
'یوگند رتت' می‌تونست چهار سال دیگه به نجات جون آدم‌ها در مدیترانه ادامه بده.
یا شش کشتی دیگه مثل 'یوونتا' بخره
و از اونا برای عملیات نجات استفاده کنه.
'یوونتا' در بندر تراپانی زنگ زد و پوسید.
در سال ۲۰۲۴، اون رو به عنوان یه لاشه به 'یوگند رتت' پس دادن.
خیلی از اعضای خدمه 'یوونتا' با وجود اتهامات، همچنان به فعالیتشون ادامه دادن
و با سازمان‌های امدادی دیگه همکاری کردن.
در سال ۲۰۲۰، به خدمه 'یوونتا'
جایزه حقوق بشر عفو بین‌الملل اهدا شد.
داستان اونا خیلی‌های دیگه رو تشویق کرد که به نیازمندان کمک کنن.
این فیلم تقدیم میشه به تمام کسانی که در مدیترانه جونشون رو از دست دادن،
به اونایی که زنده موندن، و به همه کسانی که بهشون کمک کردن.
۲۳ هزار جان