.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
اینم از اون! انتخاب شده به عنوان جذاب‌ترین پزشک نیویورک
توی شش سال گذشته، البته به انتخاب من.
رای همه‌مون بود.
چطوری خنگول؟ دیشب جات خالی بود.
منم دلم برات تنگ شده بود. چند نفرو نجات دادی؟
- فقط سه نفر. - سه نفر؟ پس من چی؟
تو هر روز جون منو نجات میدی.
- وقتی با توام احساس زنده بودن می‌کنم. - ای جان، چقدر تو مهربونی.
- معلومه که حسابی سرحالی. - آره، خیلی سرحالم.
به خاطر این مقاله «اد‌ویک»ـه.
- خیلی عالیه. - آره، مرد منو ببین!
اون تکیه دادنت روی میز خیلی بامزه‌ست.
نه، نه، بامزه نیست. اون ژستِ قدرت‌نماییه.
دارم ابهتم رو نشون میدم.
یعنی ما یه زوج قدرتمندیم، عزیزم. یه زوج قدرتمند.
حالا که حرفش شد، کلینیک مایو هرچه زودتر جوابمو می‌خواد.
این خیلی مهمه. با این کار می‌تونی رئیس بخش جراحی بشی.
می‌دونم، ولی حس خوبی بهش ندارم.
تازه، برای فصل بعدی زندگی‌مون اینجا کنار هم هیجان‌زده‌ام.
«دخترای میامی»؟
- خیلی بهش فکر کردم. - چی شده؟
- و فقط... آماده‌ام که انجامش بدم. - چه غلطا!
عمراً اگه راست بگی.
- نه. - عزیزم، جدی میگی؟
نه.
این جوابی نیست که بخوام بعد از اینکه گفتم برای فصل بعدی‌مون هیجان‌زده‌ام، بشنوم.
عزیزم، نه. فقط یه سری پیامک‌های بی‌ربط برام اومده،
که آخریش یه عکس آلت بود که داشت می‌چرخید.
- منظورم همین بود. - صبح پرماجرایی داری.
پس میذارم خودت بهش برسی، بعداً بهم خبر بده، باشه؟
باشه، بعداً حرف می‌زنیم. هی. هی!
دوستت دارم.
- منم دوستت دارم. - جونمو نجات دادی.
شوک!
- صبح بخیر جو. - چطوری؟
- سلام جو. - صبح بخیر تریسی.
ارائه عالی‌ای بود. خیلی بهتون افتخار می‌کنم.
- اوه، ممنون. - اینم از اون.
- اوه! - مدیر خلاقیت جدیدمون!
نه بری، این کارو نکن. چشمم نزن.
هنوز هیچ تصمیم رسمی‌ای نگرفتن. تا وقتی نگرفتن، دهنتو ببند.
همه می‌دونن تو گزینه اول رئیسی.
بسه دیگه. چه کوفتی پوشیدی؟ اون چیه رو صورتت؟
- اینا؟ عینک هوشمند. - چی؟
دارم برای این شرکت مزخرفِ گجت‌های پوشیدنی کمپین تبلیغاتی می‌سازم.
اینترنت داره، می‌تونم باهاش موزیک گوش بدم. و فیلم هم ضبط می‌کنه.
الان داری از من فیلم می‌گیری؟
اون‌طوری نگام نکن.
چشمات خیلی عجیب شده. نکنه اینا مدل «منحرف ۷۰۰۰» هستن؟ چه کوفتیه؟
یه عالمه گجت پوشیدنی دیگه هم دارن.
این گردنبند رو ببین.
- اینم دوربینه؟ - یه بادی‌کمِ سکسیه.
اوه لعنتی. این همون کمپینه‌؟
- اصلاً و ابداً. - آره لعنتی.
- نه. - بادی‌کمِ سکسی.
نمی‌دونم چه نقشه‌ای داری.
ولی من مخاطبِ این حرفا نیستم.
- دنیا رو از بین سینه‌هات ببین. - ببین بری، باید اینو ببینی.
منو تو یه گروه چتِ الکی اد کردن.
- این دیگه چه کوفتیه؟ - نمی‌دونم.
پسرا! مردا! تا ۲۴ ساعت دیگه، می‌رسیم میامی
که میسون موزس رو شوهر بدیم.
- همون سگِ دست‌آموزِ امیلی! - آآآه!
- «سگِ دست‌آموزِ امیلی»؟ - با روحیه خوب بیاید.
و آره، با توام هانتر.
هیچ‌کس پشمشم نیست که کات کردی، تو سوسولِ سفیدِ گنده.
یه خونه‌ی لوکس اجاره کردم
که فقط می‌شه توصیفش کرد به عنوانِ «در حدِ بودجه‌ای که توافق کردیم».
یا خدا. شبیه سلولِ زندانِ لعنتیه.
و آره، مشکوک به نظر میاد. ولی چون بی‌پولیم، فهمیدی؟
- چی؟ - ولی واسه سه روز، میسون مالِ ماست!
قبل از اینکه آلتش بره حبسِ ابد.
- تق! - می‌دونی چیه؟ می‌خوام به اینا کمک کنم.
- داری... داری چیکار می‌کنی؟ - «سلام بچه‌ها، من جو هستم.»
«اوه، یکی‌تون خنگه، و افتضاح تایپ می‌کنید،
واسه همینه که من تو این چتم.»
«نگران نباشید. منم یه زمانی جوون و بی‌پول بودم.»
«با دست پر اومدم.»
«اینم... ۲۰۰ دلار از طریق ونمو.»
«اولین دورِ نوشیدنی‌هاتون مهمونِ من.»
واقعاً بهشون پول دادی؟
آره، دادم.
- باشه. - آدمِ حسابی، آدمِ حسابی رو می‌شناسه.
اینا دست‌بردار نیستن.
دارن دعوتم می‌کنن.
- به میامی؟ - آره، می‌خوان که برم.
جو، منتظرتن. تری بی‌صبرانه منتظرِ ارائه‌ته.
- ارائه‌ت آمادست؟ - آره، معلومه.
حله، با من.
هر نسلی یه لحظه‌ای داره که توش خودشو تعریف می‌کنه.
بدونِ هیچ دروغی.
جایی که می‌بینیم رقیبامون برنده می‌شن و می‌گیم: «شرط می‌بندم، نوبتِ ماست که بترکونیم.»
چون ما تو فازِ باحالیم.
و حالا که نوبتِ ماست، می‌خوایم با جذابیت‌مون همه رو بگیریم.
وُدکایِ اعلایِ نامحدود.
اوهوم؟
جذابیت‌تون رو رو کنید.
اوه، نیازی به تشویق نیست.
مجبور نیستید تشویق کنید.
اه. خیلی چندش بود.
- آره. - ببخشید دنیل، چی گفتی؟
گفتم خیلی ضایع بود، جو.
- بچه‌ها، می‌خوام تنها باشم، باشه؟ - باشه.
- خیلی خب. بیا... - جو، می‌شه یه لحظه صبر کنی؟
می‌دونی، سه تا کمپین آخرت، کلاً برای نسل زد افتضاح بود.
اون تبلیغ فانتا که دو تا بطری داشتن درباره تغییر ضمیر حرف می‌زدن
از «او» به «اون» و بعد به «خنک» و «خوشمزه»...
من... اون دیگه چه کوفتی بود؟
- فقط می‌خواستم فراگیر باشه... - منظورم اینه که فروشمون افتضاح شد.
هیئت مدیره گفته اگه نتونی 'آنلیمیتد' رو به عنوان مشتری جذب کنی،
باید یه تغییر مسیر بدیم و شاید یکی جوون‌تر بیاریم
برای سمت مدیر ارشد خلاقیت، فهمیدی؟
کسی مثل... خب، دنیل.
- منظورت همون دنیله؟ - آره.
انگار دیگه فرهنگ جوون‌ها رو نمی‌فهمی.
ببین، اگه بخوایم به عنوان یه آژانس دووم بیاریم،
نباید به چشم یه شرکت قدیمی دیده بشیم.
پس بذار... بذار کمپین 'آنلیمیتد' رو برگردونم.
بهم فرصت بده دوباره به دستش بیارم.
تری، ۷۲ ساعت بهم وقت بده.
بذار برم بگیرمش.
اگه بتونی اون کمپین رو بگیری، اون وقت... پست مدیر ارشد خلاقیت مال توئه.
ولی اگه گند بزنی،
باید با کارت خداحافظی کنی.
گند نمی‌زنم.
نمی‌تونم این کار رو از دست بدم.
تو همیشه از این می‌گفتی که می‌خوای شرکت خودت رو بزنی.
شاید الان وقتش باشه، نه؟ منم میام برات کار می‌کنم.
بری، من زیاد حرف می‌زنم. دلیل نمی‌شه هر چی می‌گم رو عملی کنم.
ده ساله دارم از این نردبونِ شرکتی بالا می‌رم.
ده ساله دارم بالا می‌رم. حالا حالاها نمی‌خوام بیام پایین.
مهم‌تر از اون، چه کوفتی به 'جن' بگم؟ تازه اسباب‌کشی کرده اومده اینجا.
لعنت به این بچه‌ها. نه، بچه‌ها. می‌خوان بکشوننم به مهمونی.
نمی‌خوام برم با یه مشت بیست و چند ساله پارتی کنم. نه، ممنون.
اوه، خدای من.
بری، اون گروه چت. همون مهمونی مجردی.
خب که چی؟
اگه این فرصت من باشه چی؟
که یه جوری وارد بشم که هیچ‌کس تا حالا نشده؟
راستش، پیشنهاد من در واقع،
مستقیم از دهن خودشون می‌رسه به گوش مدیرعامل.
مطمئنی واقعاً دعوتت کردن؟ یا دارن مسخره‌ت می‌کنن؟
نه، مطمئن نیستم. واسه همین یه تستی می‌کنیم.
- یه تست. ببینیم چی می‌گن. - آره، یه تست بزنیم.
«خیلی خب بچه‌ها، ببینید، اگه می‌خواید بیام، به یه شرط قبول می‌کنم.»
اوه، یکی داره تایپ می‌کنه.
اوه، داری دستم می‌ندازی، آره؟
خیلی خب، پس... «اگه من کل هزینه‌ها رو بدم چی؟»
هی! رنگ موی منو ندیدی؟
آره عزیزم، همین‌جاست، ولی فکر نمی‌کنم لازمش داشته باشی.
من از تیپِ مو جوگندمی خوشم میاد.
نه، وقتی موهای سفیدت در میاد، باید کوتاهشون کنی.
- واسه همینه لازمش دارم. پایین بود؟ - آره.
همه چیز رو همین‌جوری پخش و پلا می‌کنم. دارم دیوونه میشم.
- خب، واسه چی داری وسایل جمع می‌کنی؟ - ام...
- نمی‌خوام هول کنی. آروم باش. - باشه.
- آره؟ - اوهوم.
- ترفیع نگرفتم. - صبر کن، چی؟
- ارائه پروژه شکست خورد. - چی شد؟
- تری فکر می‌کنه دارم پیر میشم. - لعنتی!
- متاسفم عزیزم. - اشکالی نداره. مگه نه؟
یعنی، من خیلی با این قضیه که 'دارم پیر میشم' موافق نیستم،
ولی خب... اون این‌طوری فکر می‌کنه، می‌دونی؟
به نظرم این حرفش احمقانه‌ست. آخ.
ولی خب، کاریش نمیشه کرد.
ولی اشکالی نداره، این بهم فرصت میده که اولویت‌های زندگیم رو دوباره بچینم.
به خودم بیام، به چیزایی فکر کنم که به عنوان یه مرد برام مهمه.
وقتی میگم می‌خوام ریسک کنم، یعنی تغییر.
نباید از تغییر ترسید.
فکر کنم به نقطه‌ای رسیدم که...
که فقط می‌خوام تصمیمات بهتری برای دوتامون بگیرم.
- آره. - کارهای بیشتری برامون بکنم.
- آره. آره. - آدم بهتری برامون باشم.
می‌خوام برم میامی.
چی؟
یادته اون گروه چت که با بچه‌ها داشتم؟ می‌خوام برم پیش اونا.
فکر کنم بتونم با مطالعه رفتار اونا تو میامی، این ارائه رو درست کنم.
یعنی می‌خوای بری مهمونی مجردیِ یه غریبه؟
آره.
احساس حماقت می‌کنم.
اوه، لع...
باشه.
هی، فکر نکردی که دارم ازت خواستگاری می‌کنم، نه؟
چرا! اون همه تعهد، حرف از سر و سامون گرفتن؟
بی‌خیال، کجای این حرفا بوی خواستگاری میداد؟
جو، تو الان روی یه زانو نشستی.
آره، خب... چون دارم وسایلم رو می‌ذارم تو کیفم.
باشه، صبر کن. باشه.
خدای من.
عزیزم، فکر نکنم عمقِ چیزی که داره اتفاق می‌افته رو درک کنی،
پس بذار... بذار برات بازش کنم، باشه؟
ممکنه شغلم رو از دست بدم.
این یعنی تمام نقشه‌هام برای آینده‌مون به باد رفته.
متاسفم عزیزم. ازدواج آخرین چیزیه که الان بهش فکر می‌کنم.
ببخشید؟
چی گفتی؟ اصلاً یعنی چی؟
ما هنوز بچه‌ایم. یعنی، خیلی جوونیم. چرا داری...
- ما بچه نیستیم. - الان چه اتفاقی داره می‌افته؟
از من می‌خوای چیکار کنم، هان؟
می‌خوای بشینم منتظر بمونم تا تو بزرگ بشی؟
خواهش می‌کنم مجبورم نکن این کارو بکنم.
واقعاً امیدوارم بهت تو اون مهمونی مجردی خوش بگذره.
خب، این خیلی برام ارزشمنده. ممنونم.
سلام عزیزم. تازه رسیدم میامی.
یه کم حس عجیبی دارم در مورد اون طوری که از هم جدا شدیم.
فقط می‌خوام بدونی که دوستت دارم. هر وقت تونستی بهم زنگ بزن.
هی!
اینم از سال‌اولیِ قلابی!
- سلام بچه‌ها. - چه خبر عمو؟
- خوبی؟ - آره، انگار گفتی «عمو».
- اوه، خب، آره... گفتم. - آره.
- پیشکسوت. - باشه.
نمی‌دونم کی به کیه. شماها فقط یه مشت شماره توی گوشیم هستین.
گرفتم. من نیک هستم، ساقدوش داماد.
- سلام. اوکی؟ - اوکی. گرفتم.
این جوجه‌ی با نژاد نامعلوم عروس خانوم آینده‌ست،
بهترین دوستم، میسون موزس.
میسون موزس. چطوری؟
- از دیدنت خوشبختم. - هی، داره قدم بزرگی برمی‌داره، رفیق.
- خیلی بهت افتخار می‌کنم، داداش. - ممنونم.
خفه شو بابا، عوضی.
اصلاً هم بهت افتخار نمی‌کنم. ازدواج کار آدمای ترسوئه. تو هم یه ترسوی بزرگی.
به هر حال، اینم هانتره.
- آره. - بیشتر اهل جمع‌کردنه تا شکار، ولی آدم خوبیه.
هانتر. چطوری رفیق؟
- چطوری؟ - خوبم.
فامیلی هم داری، یا فقط همون هانتری؟
اگه همه‌چی خوب پیش می‌رفت، قرار بود بشم آقای متیوز.
داداش، گور باباش. ولش کن بره.
راستش این پیشنهاد خیلی خوبیه. خیلی دوست دارم باهاش بخوابم.
- می‌خواستی فامیلی اون رو بگیری؟ - آره، چرا نگیرم؟
باعث افتخار زندگیم می‌شد.
اوکی. گرفتم. هانتر.
- همون هانتر. - آره، و بعدش هم...
اوه، این سال‌اولی کدوم گوریه؟
اوه!
- سگ بد! - اوه.
هی. اون‌طرف نرو. یه سگ اونجاست. اصلاً حالش خوب نیست.
سعی کردم از اون حصار برم بالا، ولی نتونستم.
لازم نبود این همه خودتو اذیت کنی. جو اینجاست.
کد رو داره. در رو برامون باز می‌کنه.
- اوه. - جو، اینم سال‌اولی.
اوه، تو خیلی پیری. یعنی، عتیقه‌ای.
- سال‌اولی، هان؟ - اوهوم.
چرا بهت میگن سال‌اولی؟
کسی دقیقاً نمی‌دونه. خیلی گذشته، همه‌مون یادمون رفته.
ما بهت میگیم سال‌اولی چون سال اول دانشگاه رو دوباره خوندی.
اوه!
آره، خب... بار دوم خیلی سخت‌تر بود.
- به ریاضیات حروف اضافه کرده بودن. - آها.
- آره. - چطوره بریم اونجا رو ببینیم؟
- صد در صد، مگه نه؟ - جو، بذار بریم تو. زود باش.
بزن بریم... ببینیمش.
هی، به نظرتون اینا طلای واقعیه؟
- لامپا رو نترکون پسر! - لعنتی!
واو، حیاط پشتی رو ببین داداش!
- انگار زمین فوتباله. - این اتاق دیوونه‌کننده‌ست.
میسون، نگاه کن! اینجا انگار جنگله!
البته بدون درخت.
بچه‌ها! میشه تا ابد همین‌جا زندگی کنیم؟
خواهش می‌کنم؟
هی، چی گفتم؟ بهشت بود، نه؟
- هوو! - ایول.
هی. خیلی خب، گوش بدید. بیاید در مورد برنامه امشب حرف بزنیم.
باید چند تا تصمیم اشتباه بگیریم. باید کاری کنیم میسون دستگیر بشه، فهمیدید؟
پس امشب، اتوبوس پارتی. می‌ترکونیم تو ساوت بیچ.
- هیچ‌کس نباید سالم بمونه. - اوهوم!
بعد، فردا صبح، کنار استخر کباب درست می‌کنیم و خوش می‌گذرونیم. هیچ‌کس نباید سالم بمونه.
- اوهوم. - نیک، از فازت خوشم میاد پسر.
این اولین باره که دارید با یه آدم کاردرست پارتی می‌کنید.
- اوه! - آره. و قصد دارم حسابی افسار پاره کنم.
که بتونم هر کسی رو گاز بگیرم.
باید با یه حرکت خفن شروعش کنیم.
پو! پو! براتون یه هدیه دارم.
اوه، لازم نبود این کارو کنی. این...
نه، باید می‌کردم.
قراره پارتی بگیریم، پس باید درست و حسابی باشه.
آره.
بذار بیارمش. بذار...
- بالا. - نه، خودم گرفتمش. بفرما.
- واو. - اوه، باشه.
بفرما. گفتی نمی‌خوای سالم بمونی، نه؟
بوم، اینم از این.
- اوه... - هیچ‌کس نباید سالم بمونه!
ایول! باشه.
می‌دونی که اینجا مشروب هم می‌فروشن، نه؟
- دمت گرم داداش بابت این همه نوشیدنی. - آره.
- شاید خیلی زیاد باشه؟ - نه پسر، همچین چیزی نداریم.
- بهت گفتم، الان با یه آدم کاردرست طرفی. - درسته.
وظیفه منه که مطمئن بشم بهتون خوش می‌گذره.
- ممنون. - جدی میگم.
خب، یه کم عجیبه که این پیرمرد برامون این همه مشروب گرفته،
ولی این مرد کوچولو، جیبش خیلی پره بچه‌ها.
داره پز میده. دمت گرم داداش. قدردانیم.
- هی! - اوه!
اوم. خودش گفت.
اون یه لپرکان (کوتوله) کوچولوی عصبانیه.
نیک، می‌خواستم ازت بپرسم پسر. اون ویدیوی دعوت رو دیدم. خیلی خوب بود.
- اوه، ممنون. - شغلته؟
اوه نه، نیک بیکاره. این آخر هفته کلاً کل زندگی‌شه.
اوه.
درست مثل الیزابت که کل زندگی من بود. هه.
آره، می‌دونی چیه؟ من بیکار نیستم. فقط بین دو تا شغل گیر کردم.
- تو و «ای» کات کردین؟ - آره رفیق.
اون عشق زندگیت بود، پسر. خیلی عالی بود.
باید خیلی دردناک بوده باشه.
فقط می‌گم بچه‌ها، این آخر هفته قراره کلی اشک بریزیم.
هی، بی‌خیال بابا. خبری از اشک نیست.
نکنه می‌خوای این کوفتی رو تبدیل کنی به «بخور، دعا کن، عشق بورز»؟
هی، هی، هی! هی! هی!
بهتون گفتم که غول مرحله آخر اینجاست. بجنبید دیگه!
اگه قراره اشکی هم باشه، اشک شوقه. شنیدی چی گفتم؟
و خودتون هم که حال و هوای ما رو می‌دونید.
گرفتمش.
آخ! ببین، من می‌رم نوشیدنی درست کنم.
اگه می‌خواید دورهمی رو شروع کنید، خودتون دست به کار شید.
چهار تا... «راب روی».
آره. تکون داده شده، نه هم‌زده.
من می‌رم چک کنم که توش چیزی نریزه.
- آره. - فکر خوبیه.
- اوه... - اینجا خیلی دیوونه‌کننده‌ست.
- جو! چطوری داداش؟ - هی.
- خوبم رفیق. اینجا خیلی باحاله. - آره، آره.
فقط می‌خواستم بهت بگم داداش، اومدنت واقعاً عجیبه.
- واقعاً؟ - اصلاً نمی‌دونستم حدوداً ۵۰ سالته.
نه رفیق، ۴۰ سالمه.
اوه، ۴۰، آره. هنوزم خیلی سال محسوب می‌شه.
نه داداش، ۴۰ همون ۲۰ جدیده.
خیلیه.
ببین رفیق، اگه توی چت ناراحتت کردم،
فقط می‌خواستم بگم معذرت می‌خوام.
فقط داشتم شوخی می‌کردم. امیدوارم جدی نگرفته باشی.
جو. جو، مشکلی نیست.
- باشه. - انگار دارم با بابام وقت می‌گذرونم.
یا شایدم نه.
ببین، فقط می‌خوام بگم این آخرین دورهمی من و میسونه
قبل از اینکه بره تو این ماجرای دیوانه‌وار ازدواج.
- عملاً داره می‌ره زندان. - اوهوم.
اون زن خیلی ترسناکه.
- نمی‌ذاره از خونه بره بیرون. - آره.
خیلی مهمه که با هم وقت بگذرونیم
و این آخر هفته رو به یه آخر هفته‌ی عالی تبدیل کنیم.
می‌فهمم، ولی می‌خواستم بهت بگم تا راحت‌تر باشی.
- من اومدم که با بچه‌ها وقت بگذرونم. - باشه.
نیومدم که مزاحم بشم. سرم به کار خودمه.
و اگه یه وقت مزاحم شدم، بکشیدم کنار و بگو: «جو، برو اون‌طرف».
- باشه؟ - باشه.
- منظورت رو گرفتم. - خیلی خب. اوکی هستیم؟
- آره، اوکی هستیم. عالیه. - بیا جو. خیلی خب.
هی، تا وقتی این «راب روی»ها رو تموم نکنید، هیچ‌جا نمیریم!
خیلی خب، جو.
تو...
می‌دونم داری گوه می‌خوری.
یعنی، بیخیال جو.
لعنتی!
تو فقط... اوه، این عالیه.
می‌تونیم تو این کتابِ میامی یه جایی واسه رفتن پیدا کنیم.
تازه‌وارد، اینو از کجا آوردی؟
یه خانمی تو فرودگاه بهم دادش. خیلی مهربون بود.
داداش، این که به زبون عربیه.
- تازه عکس هم داره. - هی، اگه تو خوشت میاد، منم پایه‌ام.
خدای من.
هی جیز، ما اینو قبلاً ضبط کردیم.
توی اون عمارت قدیمی.
یه یارویی رفته تو کمد لباس‌های تابستونی رئیس.
- خیلی پرروئه. - اه، لعنتی.
- خب، در رو قفل کردی؟ - دقیقاً همون‌طور که گفتی، آره.
- اون برچسب کوچیک رو هم روش زدی؟ - آره.
داره لباس‌های رئیس رو برمی‌داره.
خیلی خب. ریلکس باش. چیزی نیست، رفیق.
اگه می‌دونستم استفاده از «دیلاکس بی‌ان‌بی» قراره این‌جور آدم‌های عوضی رو جذب کنه،
اصلاً ازش استفاده نمی‌کردم.
ما این وضعیت رو به نفع خودمون تموم می‌کنیم. کارمون همینه.
پول پیشش رو برمی‌داریم، هزینه نظافت رو دو برابر می‌کنیم،
هزینه تعمیرات رو می‌گیریم و بابت وسایل گم‌شده هم ازش پول می‌کشیم.
- حله رئیس. - یه چیز دیگه.
می‌خوام حواست به این یارو باشه.
اوه لعنتی، داره میاد.
نمی‌دونم. حس مسخره‌ای دارم، ولی تو این فرصت کم فقط همین رو تونستم پیدا کنم.
نه بابا، شبیه غول چراغ جادوی بدجنس شدی.
- من که خوشم اومد. - آره؟
عالی شده، مگه نه بچه‌ها؟
آره داداش، شبیه نسخه کوتاه‌ترِ «پیت‌بول» شدی.
آره.
باید دو تا بگیریم.
- اوه، باید آبجو بگیریم. - این چطوره؟
- «پروکو»؟ - آره.
نه. می‌دونی چیه؟
- این نوشیدنیِ مامان‌بزرگ‌پسنده. - دقیقاً.
نکته برای خودم.
نسل جوون. می‌دونی، فقط بحث خود محصول نیست،
بحث اینه که چی رو با اون محصول ترکیب می‌کنن.
نوشیدنی مناسب چیه؟
هی، چه خبر جو؟
- هی. - اون چی بود؟
داشتم یه تماس می‌گرفتم. فقط... هیچی.
اون چیه؟
اوه، یه چیز ضروریه.
- آره. - اوه، باشه. هر چی تو بگی رفیق.
فقط متوجه شدم زیاد اهل مشروب نیستی. واسه همین...
قضیه‌ت چیه؟ تو... بیشتر اهلِ...
حساسیت دارم؟
- نمی‌فهمم چی میگی. - کوکائین! کوکائین مصرف می‌کنی؟
نه! من اهل کوکائین نیستم.
قانونمه. دیگه کوکائین نمی‌زنم.
آخرین باری که زدم، داشتم فیلم «صورت‌زخمی» رو می‌دیدم.
وسط فیلم قاطی کردم. آخرش هم از حال رفتم.
نمی‌دونم. وقتی کوکائین می‌زنم تبدیل به یه آدم دیگه میشم. واسه همین نه.
برای منم پیش میاد.
- با غذای چینی. - اوه، این بده.
چیکار می‌کنی؟ مثلاً... چشمات و صدات رو اون مدلی می‌کنی؟
مثلاً «اوه... وا... وااا...»
- «آه...» - تو... نه! چی میگی؟
- عقلت رو از دست دادی؟ - آره، نمیشه دیگه.
تو این دوره زمونه نمیشه. نابودت می‌کنن.
- یا خدا. - ببخشید.
اولین باری که بهم خیانت کرد، گفتم: «باشه. می‌دونی چیه؟ هر کسی یه بار حق اشتباه داره.»
درسته؟ بار دوم؟ باشه. بار سوم، دیگه حس می‌کنی یه رواله.
بار سوم با خودم گفتم: «طرف واقعاً عوضیه، رفیق.»
- آره. - خیلی خب.
باید درک کنی، این دیوونگیه پسر.
خب... لازم نیست اینو بگی.
تازه، حداقل طرف سیاه‌پوست بود، پس...
- باحال بود. یعنی اهل تنوع‌طلبی بود. - آره.
- می‌فهمی؟ - این یعنی تنوع.
آره. از این نظر آدم خوبیه، رفیق.
باشه.
چیکار... نه، نه، نه، نه.
پول تو اینجا اعتباری نداره.
این طلاست.
طلاست چون من جسورم، فهمیدی؟
این جوون‌ها اگه بخوان، به دستش میارن.
- هی. اوه نه. - اوه، تو هم به دستش میاری.
این چه مدل... درش چطوری باز میشه؟ باید چیکار کنی؟
- فقط بچرخونش. - الان بچرخونمش؟ برو بابا.
یادمه قدیما که تازه کار بودم، فقط یه تق صدا می‌داد و باز میشد. فهمیدی؟
هوم.
اوه.
می‌خوای کل بطری رو بخوری؟
آره.
آره، ببین، باید معده‌ت رو بپوشونی.
ولی این کافی نیست. حالا باید لایه اصلی رو روش بریزی.
- قرار نیست جفتش رو بخوری. - نه، باید بخوریش.
دومی رو چیکار می‌کنی؟
- نه جو. - اوه، بیخیال رفیق.
- وای خدای من. - فکر نکنم این کار بی‌خطر باشه، رفیق.
هوم.
- حالت خوبه؟
- اوه. - یا خدا.
همینه داداش. ادامه میدیم! آره!
اوه!
هی جو، میخوای یه کم از این 'زین' (نیکوتین) امتحان کنی؟
- چی گفتی؟ - ببین جو، من دو تا میذارم.
ردیف پایین.
- لعنتی! - ردیف بالا.
اگه تو دو تا میذاری، من سه تا میذارم.
اوه!
مثل حمله مثلثی بازی می‌کنیم. دو تا بالا، یکی پایین.
من میرم سراغ شیکاگو بولز. تیم قهرمان.
اسکاتی پیپن و تونی کوکوچ، اینا بالا هستن. خب؟
خب؟ دقیقاً همین‌جا.
مایکل جردن رو میذارم توی محوطه جریمه. بفرما. پرواز کن.
- باید بذاریشون روی لثه‌ت. - اوه، باشه. پس میذارمش اون پایین.
- ولی باهاش میتونم نوشیدنی بخورم، نه؟ - آره، میتونی.
- چرا ادامه ندیم؟ آره. - برام بریز. برام بریز، برام بریز.
- بیاید ادامه بدیم. - بده من اون رو.
هی، هی، هی. جو، جو، جو.
- جو. - بیخیال رفیق. قرار نیست پستش کنم.
- پس میخوای چیکارش کنی؟ - من تا حالا اینطوری بیرون نیومده بودم.
- میخوای بعداً باهاش جق بزنی؟ - چی؟
بچه‌ها، بچه‌ها. بذارید جو فیلمش رو بگیره.
ولی بعدش، دیگه نه گوشی، نه شبکه‌های اجتماعی.
دمتون گرم! ایول!
گوش کنید پسرا. هی. وقتشه که یه چک‌آپ احساسی داشته باشیم.
- این دیگه چه کوفتیه؟ - چک‌آپ احساسی قبل از اینکه بریم بیرون.
- بیخیال. - مطمئن بشیم همه اوضاعشون ردیفه.
ببخشید، من... من متوجه نمیشم.
من شروع می‌کنم. ام...
اوه! حس می‌کنم قدرم رو میدونن.
- اوهوم! - خوبه.
- حس قدردانی دارم. - آخ، اینو دوست دارم.
- سفر پسرونه، میامی، جشن مجردی. - آره!
من حس میامی دارم.
- خیلی خب. - میامی بیشتر یه شهره تا یه حس، ولی...
ولی من واقعاً حسش می‌کنم. من 'حس' میامی دارم.
- اگه اون حس میامی داره... - من، خب، حس می‌کنم یه کم مردونگیم زیر سوال رفته.
ختنه شدی؟
هی جو، تو چه حسی داری رفیق؟
- هان؟ - چه حسی داری؟
اوه، در مورد...
- رد می‌کنم. - رد می‌کنی؟
نمیخوام توی جلسه تراپی باشم.
می‌فهمم که ممکنه ترسناک باشه که احساساتت رو به اشتراک بذاری،
مخصوصاً با آدمایی که تازه دیدیشون،
ولی 'فرشمن' خیلی شجاعت داشت که بهمون گفت حس میامی داره.
من حسابی های (نشئه) هستم. یکی میخوای؟ بفرما.
میخوام همین‌طور های‌تر بشم.
پاو! صبر کن. پاو!
آره.
- یه سوال. لبم داره بی‌حس میشه. - طبیعیه.
یعنی، این لامصب داره کم‌کم از کار می‌افته.
ولی... قراره همین‌طوری باشه؟
- همه‌شون رو قورت دادی؟ - اسکاتی پیپن و تونی کوکوچ رفتن.
اسکاتی پیپن و تونی کوکوچ رو قورت دادی؟
- حالت خوبه؟ خوبی دیگه. - می‌تونم بازم بخورم.
- اوه، داریم می‌خوریم. - آره!
بقیه اینجا دارن فکر می‌کنن، فقط منم که دارم می‌خورم.
حس میامی رو دارم!
او! هی!
نه، نه. می‌دونی... می‌خوام چیکار کنم؟
فرشمن، یه آهنگ قدیمی بذار.
- باشه. - بزن بره!
- می‌خوام برم سراغ پلی‌لیست بابام. - بجنب دیگه، فرش.
ووو!
- باشه. - می‌دونم داری گه می‌خوری.
- این آهنگ خودشه! - ببینیم چی کار می‌کنی.
- خیلی خب. - ببینیم چی داری، رفیق.
ووو!
ببینم چطور با شونه‌هات می‌رقصی!
هی!
هی! اوه!
برو! برو! برو! برو!
ایول! همینو می‌خواستم!
اوه، چه غلطی می‌کنی جو؟
- گمشو اون‌ور. لعنتیِ صورتی. - چیکار کردی؟
فکر کنم خبر خوب اینه که، بدترین قسمتش تموم شده.
چه کوفتیه؟
ببین، بیرون یه عابربانک دیدم. میرم پول می‌گیرم، خب؟
اگه باید لباس بخرم، می‌خرم. هر کاری لازم باشه می‌کنم تا این قضیه رو درست کنم.
دارم همون کاری رو می‌کنم که گفتم.
بهشون گفتم انجام میدم، نمی‌فهمم چرا طوری رفتار می‌کنن که انگار نمی‌خوام.
ولی دارم تلاش می‌کنم.
اون لاغره چنده؟
چی گفتی؟
همون لاغره.
- تو پااندازشونی، نه؟ - من... داری چی میگی؟
دارم پول میدم. پول دارم.
هی، مرد...
گمشو اون‌ور عوضیِ مریض!
می‌خوای بچه‌های منو بخری.
تو نمی‌تونی بچه‌های منو بخری.
دلیلی داره که پول نقد دستته
اونم توی منطقه‌ای که به تن‌فروشی معروفه؟
یه مرد ۵۰ ساله اومده اینجا با چند تا بچه نابالغ.
خیلی خب، جناب سروان...
- بیا بیرون از اونجا. - بجنب.
می‌دونی، این در واقع خوبه.
- اونا می‌تونن این قضیه رو حل کنن. - آره.
- بچه‌ها، بیخیال. - همه‌چی مرتبه؟
یه مشکلی پیش اومده که این جناب افسر،
فکر می‌کنه من، ما، اون چیزی نیستیم که هستیم.
- شاید شما بتونید قضیه رو روشن کنید. - خیلی ساده‌ست.
اون... اون مثل، خب...
اون مثل دوست ماست، ولی از ما بزرگتره.
- پس مثل بابامونه. - چرا... چرا باید...
لازم نیست اینو بگی.
آقا، این رابطه کاملاً دوطرفه‌ست، فهمیدید؟ ما با پیامک آشنا شدیم.
- برامون مشروب خرید. - اوهوم.
- لعنتی. چیکار دارید می‌کنید... بچه‌ها. - اسمش جوئه.
- ممنون. - اسمیت؟
- رابرتسون؟ - یه چیزی تو همین مایه‌ها. جو...
- استیونز. استیونسون. - جکسون.
آها، همینه. حالا یه پرونده داریم. قاچاق انسان.
فاحشه‌گری. این حبس داره.
- وای خدای من. - دستا رو بذارید رو سرتون!
- همه دارن میرن زندان. - آره.
- وای خدای من. نه... - نه، گندش بزنن. همه میرن زندان.
- بچه‌ها، وقتِ 'لوپ-دی-لوپ' (فرار) کردنه. - آره.
- لوپ-دی-لوپ. - جو. جو!
- هی! آره. - هی، هی، هی، هی. ولش کن.
- نه، نمی‌تونیم... جو. جو! - ولش کن.
- جو! - اون پیره.
- زود باش. داریم در می‌ریم. - این دیگه چه کوفتیه؟
- لوپ-دی-لوپ! - نگران نباش.
- لوپ-دی-لوپ. با شماره سه. - فقط بمون.
نه. همه‌ش تقصیر شماست.
- سه... - دارم میرم زندان، لعنتی.
- سه. - لوپ-دی-لوپ!
- هی.
- رسید نگرفتم. لوپ-دی-لوپ! - برگرد اینجا!
- کارتو بکن. - لعنتی!
- هی، بچه‌ها! - چه مرگتونه؟
بدو جو! اون پاهای کوچیکتو تکون بده!
صبر کنید! این کفش‌های لعنتی!
- یو. - زود باش جو. زانوها رو بیار بالا.
- اوه، لعنتی. - دیگه تنهایی، پاپی.
اوه.
گرفتیمش. ایول.
وایسا!
تکون نخور!
- همون‌جا بمون. - فرار کردن اوضاع رو بدتر می‌کنه.
- میشه تمومش کنیم؟ - هی! دستا بالا!
- خفه شو. الان کارو تموم می‌کنم. - همون‌جا بمون.
- بخواب رو زمین. - کمک!
کمک! ولم کن.
هی! اوه!
آخ!
راحتم بذار!
- وایسا! - میری زندان، جوجه‌ دلال.
من دلال نیستم!
وای خدای من.
یا خدا! اون دیگه چه کوفتی بود؟
- آره، چی بود اصلاً؟ - اولین بارم بود که دور خودم چرخیدم.
- اون نشان پلیس توی دستته؟ - آره.
از یه پلیس دزدیدیش؟
از همون چرخیدن کوفتی گرفتمش.
اینجوری به دستش آوردم، رفیق.
- لباسامو برداشتم. - مال ما رو هم گرفتی؟
- نه. - درو باز کن دیگه. می‌تونیم بریم تو؟
اوه، خدای من.
ام...
دانلود، دانلود.
دانلود.
باشه، ام...
'این رو ببین،'
'و بهم بگو نظرت چیه.'
سلام، جن هستم. ببخشید که نتونستم جواب بدم. بعداً بهت زنگ می‌زنم...
یه بار دیگه، آماده‌ای؟ یک، دو، سه.
این عالیه، جو.
این مال همین دیشبه.
می‌تونم ببینم چه مشروبی می‌خرن.
می‌تونم دورهمی‌ها و مهمونی‌هاشون رو ببینم.
هیچ گروه تحقیقاتی توی دنیا نمی‌تونه این اطلاعات رو بهت بده.
به کلی فیلم بیشتر نیاز داری،
ولی این نبوغه، رفیق، اینکه زندگی واقعی این بچه‌ها رو بخشی از تبلیغات کنی.
- تری قراره قاطی کنه. - خب نمی‌تونم. دیگه کار از کار گذشته، رفیق.
بهم گفت دیگه نمی‌تونم از چیزی فیلم بگیرم. عجیبه.
قضیه چیه؟ هم می‌خوان آنلاین باشن، هم نمی‌خوان.
- چه غلطی می‌خوای بکنی؟ - عینک‌ها واسه همینه.
- چی؟ - عینک‌هام رو یواشکی گذاشتم توی کیف کارت.
و اون گردنبند. می‌دونستم لازمشون داری. فقط یکیشو انتخاب کن.
تو چه مرگته که داری توی وسایل من فضولی می‌کنی، بری؟
چرا همه همیشه اینو از من می‌پرسن؟
می‌دونی کیا زیاد یواشکی همه‌جا می‌رن؟
نیروهای ویژه دریایی. این آدما قهرمانن.
این یه بام و دو هواست، جو.
به جای اینکه بگی «مشکوکی، بری»، چرا نمی‌گی «ممنون، باراک»؟
- ممنون. - ممنون، با...
من قرار نیست بهت بگم باراک، ولی ممنون.
دارم توهم می‌زنم؟ یعنی واقعاً ممکنه جواب بده؟
باید یه راهی پیدا کنم که دوباره دلشون رو به دست بیارم.
- هی، جو؟ - بله؟
اگه یکی از این دخترا سینه‌هاش رو نشونت داد،
مطمئن شو که ضبطش می‌کنی، باشه؟
جمع کن خودتو، بری.
من دیگه یادم نمیاد سینه‌های زنم چه شکلی بود.
- اینجا اوضاع خیلی خرابه. - باید برم.
خیلی خب، پس این قضیه جو کلاً شکست خورده، درسته؟
آره، نگاه کردن به جو حالم رو می‌گیره. نمی‌خوام پیر بشم، رفیق.
منظورم اینه که اگه به جو بگیم بزنه به چاک،
اون‌وقت باید بگردیم دنبال یه هتل یا یه همچین چیزی و...
راست میگی. تازه، معلومه که یه درگیری‌هایی داره.
ما این یارو رو نمی‌شناسیم. اگه قاطی کنه چی؟
ممکنه دست و پامون رو ببنده و بهمون تجاوز کنه.
- چی؟ - ممکنه اتفاق بیفته.
- از اون داستان‌های جنایی واقعی. - دقیقاً.
- اول از همه هم سراغ تو میاد. - دارن میان، دارن میان.
- اونجا. - لعنتی، دکتر پپتوئه.
صبح بخیر رفقا.
- صبح بخیر. - بگم چی لازم دارم.
یه کم از این معجزه.
کل صبح داشتم از پشت اسهال می‌رفتم.
- یا خدا، مرد. - آره.
ببین، درک می‌کنم.
خب؟ گند بزرگی زدم.
هنوزم به اون روش اعتقاد دارم. پپتو-بیسمول کار درستی بود.
فکر کنم جنسش خراب بود.
تو دو تا بطری خوردی.
سعی کردی ما رو بفروشی واسه سکس، مرد.
خب، من همچین کاری کردم؟
- نه. - پلیسه که اینو نگفت؟
می‌خوام رسماً بگم که اگه همچین کاری کردم، اشتباه بوده.
- معلومه. سر این توافق داریم. - آره.
- باشه. - ولی شب رو خراب کردی، جو.
- بیخیال بچه‌ها. باشه. - مثل آماتورها رفتار کردی.
باید جبرانش کنی، جو.
بیاید برگردیم عقب. می‌خوام عذرخواهی کنم. خب؟ می‌خوام جبرانش کنم.
و حاضرم هر کاری لازم باشه بکنم تا درستش کنم. چطوره...
خیلی خب. اگه براتون یه قایق تفریحی اجاره کنم چی؟
اتفاقات دیشب رو فراموش کنید.
به خرج جو، هان؟
- قایق تفریحی؟ - یعنی، به نظر من که خیلی خوب میاد.
- خوشت اومد؟ - قطعاً، آره.
خیلی خب، باشه.
همین الان دست به کار میشم.
- جو، قبل از اینکه بری. - بله؟
شبیه آستر کتِ یه آدم پولدار شدی.
- اوه! - ها ها!
جشن بلوغت مبارک. خیلی بزرگه.
این دومی.
انگار ریتمه. همین‌جوری ادامه بده. با-دا-دا! با-دا-دا!
شبیه فلوید گی‌ودر شدی.
آره، خب، این یاروی منه. مسئول قایق منه. هی، چطوری؟
گوش کن
- به سمت اسکله. - اوه لعنتی. چه سینه‌هایی.
- فقط ادامه بده. - اون داشت می‌گفت...
- سلام! - سلام.
- اوه، سلام پسر. - هی خانما! هی خانما، صبر کنید.
شماها بلدید زیر آب شنا کنید؟
- چی؟ - آخه... می‌تونم نفست رو حبس کنم.
خیلی خب، بعداً می‌بینمتون. خوش بگذره پسرا.
شماها فوق‌العاده‌اید. روز خوبی داشته باشید.
- چی؟ - چرا باید...
'فوق‌العاده'؟ دارم چیکار می‌کنم؟
- چطور... - تمرکز کن.
- تمرکز کن! - حالت چطوره؟
- حس میامی رو دارم! - خیلی خب، آروم باش رفیق.
آره. باشه. خب، نمی‌دونم یعنی چی.
من یه قایق تفریحی لعنتی می‌خوام.
لعنتی. منظورم اینه که باید...
هوم، بذار حدس بزنم. قایقی در کار نیست.
همه یه لحظه صبر کنید. بذارید یه فکری بکنم.
بهتون گفتم براتون قایق جور می‌کنم. همین کار رو هم می‌کنم.
براتون قایق جور می‌کنم. یه لحظه بهم وقت بدید.
ببخشید، اجازه بدید رد شم.
ببخشید. چطوری رفیق؟ همیشه دیدنت خوبه.
- اوه. چی... - هی، باید اسم یه سم رو...
سم اسلاتر رو توی لیست ببینی.
- سم اسلاتر؟ - آره.
سم اسلاتر، آره. سم اسلاتری نداریم.
- برو ته صف. ممنون. - اسلاتر؟
- آره، نه، نمی‌خواستم این کار رو بکنم. - خیلی خب، بیا...
اوه.
- جناب افسر، من نمی‌خواستم... - اوه...
- آره، ولی فقط دارم می‌گم... - آه!
- پس تو... - ممنونم.
اون گروه اونجا؟
- آره. - همه‌مون می‌خوایم سوار این قایق بشیم.
یه دوری می‌زنیم، بعدش دیگه مزاحمتون نمی‌شیم.
ولی نمی‌خوام کسی بفهمه من اینجام.
- باشه؟ - خب، برو. خوش بگذره.
- بیا بریم. - خوش بگذره.
آره. خیلی خب، تازه‌کار.
- اوه! جو، تو بهترینی رفیق. - بیا بریم.
- آره رفیق، این... خوبه. - اوه!
آره، گوش کن. چیزی که نیک سعی داره بگه اینه که
تو بیشتر از اون چیزی که گند زدی دیشب رو جبران کردی، رفیق.
چطوره بریم یه نوشیدنی بخوریم؟
- آره. - می‌تونیم یه نوشیدنی بگیریم؟
- بزن بریم. - بریم نوشیدنی بگیریم. دور و برت رو نگاه کن.
پسره عاشق شده. درک می‌کنم.
نه، این چرت و پرته. همیشه همینه.
چه مرگته هانتر؟ چرا قیافه‌ت اینجوریه انگار سگت رو دزدیدن؟
قایق‌ها یاد اون می‌اندازنم. جفتمون علامت آب هستیم.
- داداش، خفه شو! - بذار احساساتم رو حس کنم.
- 'بذار احساساتم رو...' چی؟ - نیک. برو اون بطری نامحدود رو بیار.
- تا بتونیم نوشیدنی‌هامون رو پر کنیم. - ممنون.
باید دست از دلسوزی برای خودت برداری.
ببین، بیخیال، دور و برت رو نگاه کن. اطرافت رو ببین.
این همه زن دور و برته. وای خدای من، نگاه کن. مثل «فرشمن» باش. فرشمن رو ببین.
ای بابا، به این سادگی‌ها هم نیست رفیق.
چرا، هست. خیلی هم راحته!
تهِ تهش، هانتر، درکت می‌کنم. واقعاً درکت می‌کنم.
دوست‌دخترت بهت خیانت کرده
اون... راستی، آهنگ یهو بد قطع شد.
- آهنگ رو دوباره زیاد کن. - آره.
- خب؟ - داشت شوخی می‌کرد... داشت مسخره‌بازی در می‌آورد.
نه، نه، ببین، دیگه کاریه که شده.
- نه. - و چون این اتفاق افتاده، حس می‌کنی داغونی.
اصلاً چی باید بگم، رفیق؟
این‌قدر فکر نکن!
خب؟ نگاه کن، مثل فرشمن باش.
اینا از کجا دارن میان؟
اوه! سلام، اسم من ویکتوره. ودکا آوردم.
- اوه، یکی بطری «آنلیمیتد» رو پیدا کرد. - آره، بزن بریم!
- بده به هانتر. - باشه.
- ممنون. - ایول!
- بیخیال. بذار منم یه کم بخورم، مگه نه؟ - اوه!
بیاین به سلامتی بزنیم
من... اوه، یه لحظه به من فرصت بدید.
- برمی‌گردم. میرم یه چیزی برای خوردن پیدا کنم. - باشه.
- بیخیال رفیق. - فکر می‌کنی «جو» می‌تونه ساقدوشم (همراهم) باشه؟
اوه، نه. خیلی ریزه‌میزه‌ست.
آره، آره، باشه. بعداً باهات حرف می‌زنم.
ببخشید.
هی!
داشتم دنبال غذا می‌گشتم، رفیق.
خوبی؟
ها؟ چی شده؟
هوم.
داشتم با امیلی تلفنی حرف می‌زدم،
و تازه دارم می‌فهمم که این قدم چقدر بزرگه.
اوم.
ترس از ازدواج. طبیعیه.
آدم شروع می‌کنه به فکر کردن به زندگی، به همه کارهایی که می‌تونی بکنی،
به چیزهایی که داری، و چیزهایی که نداری.
شغل، خونه، ثبات مالی.
نه جو، من... من ترس از ازدواج ندارم.
فکر کردم چون داشتی گریه می‌کردی...
نه، ام، فقط به خاطر اینه که دلم برای نامزدم تنگ شده.
خیلی هیجان‌زده‌ام که قراره شوهر بشم.
ولی از وقتی نامزد کردم،
نیک همش مسخره‌ام می‌کنه که چرا این‌قدر برای ازدواج ذوق دارم.
ولی اون اصلاً درک نمی‌کنه.
همه چیز برمی‌گرده به... ساختن یه چیزی با یه نفر دیگه.
وگرنه، فقط داری عمرت رو هدر میدی، و...
اگه اون رو داشته باشی،
دیگه منتظر چی هستی؟
می‌فهمی چی میگم؟
سلام، من جِن‌ام. ببخشید که...
- لوکو، برو جت‌اسکی‌ها رو چک کن. - حله.
چطوری؟ می‌دونی توی این قایق غذا کجا پیدا میشه؟
هی! لوکو، در رو ببند.
من تو رو می‌شناسم؟
نه، نه... منو نمی‌شناسی.
فقط دنبال یه چیزی‌ام بخورم.
تو پلیسی؟
من؟
نه! نه، من... من یه آدم عادی‌ام.
آخرین باری که یه پلیس اومد تو این قایق، بلایی سرش آوردم که به مادرمم نگفتم.
من همه‌چیز رو به اون میگم.
- اون رو بذار کنار. - چشم قربان.
نگام کن.
مطمئنی پلیس نیستی؟
آره.
بیا اینجا.
جوجو، یه کم از اون چیزمیزا براش بریز.
من، اوه... باشه. ولی مسئله اینه که من اهل مواد نیستم.
اون کوفتی رو مصرف کن.
- آره. انجامش میدم. - خب؟
راستی، آره.
می‌خوای مواد بزنم؟ خب می‌زنم، مشکلی نیست.
باشه، آره. بذار فقط...
خب، بزن بریم. شروع شد.
درسته؟
نمی‌دونم. می‌دونی حسش برام چطوری بود؟
انگار یه پلیسی که داره نقش آدم عادی رو بازی می‌کنه.
می‌خوای یکی دیگه بزنم؟
یه واقعی بزن، جوری که انگار واقعاً اهلشی.
آره، مثل... مثل یه خلافکار واقعی.
بیشتر شبیه کسی که اشتباهی وارد یه اتاق شده و قراره کشته بشه.
باشه، انجامش میدم. باشه. انجامش میدم.
- ایول دمت گرم! - آره.
حالت چطوره؟
هی، این... این دیگه کار خودشو کرد، نه؟
- این لعنتی خیلی زود اثر کرد! - آره.
سه ثانیه وقت داری، وگرنه دخلت رو میارم.
- باشه. - آره.
دارم میرم. بزنید بیرون. همه‌تون خوبید. این چطوری کار می‌کنه؟
- ولش کن. بذار بره. آره. - نمی‌تونم... من... نمی‌تونم برم.
دمت گرم.
- هووو! - آره!
ها ها ها!
- اونجاست، اون طرف. - هی. اوه، باید بری.
نه، تو باید بری. برو، زود باش، برو اونجا.
- نه. نه نه نه نه. - دارن خوش می‌گذرونن.
بجنب جو.
داری کنترل رو از دست میدی. بیهوش نشو جو.
جو، خوبی؟
جو دیگه کیه؟
ها!
من... ریکاردو مونتانا هستم.
و تو حق نداری با من در بیفتی.
- این نژادپرستانه است؟ - آره، صد در صد.
- از این خوشم نمیاد. - چی شده؟
من... من خوشم نمیاد. خوشم نمیاد بهم نگاه کنی.
داداش، کسی به تو نگاه نمی‌کنه.
اه!
با من در نیفت. با من در نیفت!
من باهات در میفتم!
هی، چرا نمیری با یکی هم‌قد و قواره خودت در بیفتی؟
اون که کاری به کارت نداشت.
هوم.
می‌خوای با من در بیفتی؟
- اوهوم. - یه لحظه.
برو.
چرا؟
چون می‌خوام سلام کنم... به رفیق کوچولوم.
- آره. - آره، باشه.
باشه.
پس تو... تو با من مشکل داری؟
- صد در صد مشکل دارم. - این یارو رو می‌شناسه؟
- نمی‌دونم. فکر کنم کت ویلیامزه؟ - چی رو؟
بهت اجازه میدم بابت پریدن وسط حرفم عذرخواهی کنی.
- متاسفم که... - هوم!
- که تو یه عوضی هستی. - صبر کن، چی؟
برو، برو، برو!
- آره! - ها!
چیزی حس نکردم.
ها!
حالا وقت پارتیه.
الان منو ویل اسمیت کردی؟
آره کردم. ولی تو هیچی...
ای بابا! آخ!
اوله!
هیچ‌کس نمیتونه به ریکاردو دست بزنه.
بسه دیگه!
اوه!
چه کوفتی مصرف کردی؟
اوه.
نه، تو... تو نمیدونی من کجام.
پسر، نمیدونی که میتونم ببینمت؟
یا!
آی!
اوه، سوتی دادم.
چیزی حس نکردم. آخ!
- ضربه مغزی در راهه. - اوه نه.
- آخ! - چقدر می‌تونی تحمل کنی؟
- فکر کردی داری می‌بری؟ - این شبیه باختنه؟ ها؟
با صورت میری تو دیوار.
با صورت!
من... من بردم.
تو نه...
یک! دو!
چهار!
نه، پنج!
خدای من.
این در رو باز کن!
نه! نه، تو باید بمونی!
خوب می‌جنگی!
ممنونم.
اوه! رفیق!
- باید برم! - سلام.
انجامش بده! ممنونم.
- نه... - اوه اوه. جو؟
من...
جو، خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم...
...ریکاردو... مونتانا.
- بیخیال جو. - جو؟
این شهر منه.
- دیدی چی شد؟ - پادشاه میامی.
هی، هی! جو، جو، جو! خواهش می‌کنم، کار دستمون میدی.
به جشن خوش اومدی.
- دیر کردی، عوضی. - اوه.
- ممنونم. - آخ! آااه!
- حسش نمی‌کنم! - خدای من!
فکر کنم یکم زیاد بهش دادیم. برو اون ملخ رو بگیر.
من ریکاردو هستم!
فرار کن! بدو، بدو!
- آخ آخ آخ! - اوه!
- به سمت اسب‌ها! - اسب‌ها؟
- نمی‌دونم اسب‌ها چی‌ان. - لعنتی!
برو، برو، برو، برو، برو، برو!
- اوه! رفیق! - آخ!
- خوبم. - نشونم بده.
- حالم خوبه. - دالی، حرومزاده.
اوه، رفیق من! آخ!
- عوضی، آره! - اوه نه!
به سمت اسب‌ها!
اینا اسب‌ها هستن!
نمی‌خوای این کار رو بکنی.
ریکاردو؟ الو؟
ریکاردو؟
بیداری، ریکاردو؟
ریکاردو؟
- بچه‌ها، بالاخره بیدار شد. - ریکاردو؟
هی!
چی داریم می‌خوریم؟ این رو ببین.
سلام عزیزم.
عاشقتم.
دوستت دارم!
یه مشکلی داریم. یکی محموله‌مون رو دزدیده.
نه، نه، نه. یارو تازه‌وارده. خودش رو جای پلیس جا زد.
کوکائین لعنتی‌مون رو دزدید.
خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم جو...
همون‌جا. گوش کن.
من پادشاه میامی‌ام.
این شهر منه.
اسمش؟ اسمش هست...
ریکاردو مونتانا.
...دستیار...
واقعاً فکر می‌کنم...
- هی. - هی، چه خبر نیک؟
ام، داشتم فکر می‌کردم برای امشب،
فکر کنم خیلی خفن بشه اگه... اگه این یکی رو بیخیال بشی.
فقط باید خودمون باشیم، می‌دونی؟
نه یه غریبه که یهو از ناکجاآباد پیداش شده و کلی هم از ما بزرگتره.
باشه.
نیک، ببین پسر، درک می‌کنم.
انگار ترسیدی. حس می‌کنی داری بهترین دوستت رو از دست می‌دی،
و بخاطر همین حس، می‌دونی،
یه عالمه انرژی تو وجودت جمع شده که نمی‌دونی باهاش چیکار کنی.
اون انرژی رو بذار برای خودت.
بشین فکر کن می‌خوای با زندگیت چیکار کنی.
- مثلاً یه شغل، می‌دونی؟ - آره.
آره، خب، من می‌دونم قراره چیکار کنم.
- باشه. - فقط می‌خوام بهت کمک کنم، عمو.
آه، اون 'عمو' گفتنت خیلی سنگین بود.
هرچند فکر نمی‌کنم واقعاً به کمک نیاز داشته باشم... نیک.
اوه،
آره، از اون 'عمو' گفتنت خوشم نمیاد.
خب، مال من با 'ک' بود.
بی‌خیال بابا. من خوبم.
- اوه. - زندگیم قراره بترکونه.
- خب، مال منم همین‌طور رفیق. - آره؟
- خیلی خفن. - عالیه.
- باشه. - باحاله.
- آره. - هوم.
- تچ. - پوف.
- خیلی خب. - پس با هم خوبیم؟
آره.
ام، پس شاید بهتر باشه امشب همین دور و برا بمونی، منظورم اینه که...
قرص‌هات رو مرتب کنی، کمرت رو یخ بذاری، از این جور کارها؟
من کمرم رو یخ نمی‌ذارم.
می‌دونی... می‌دونی چیه نیک؟ من دارم می‌رم.
اوه، بچه‌ها، بچه‌ها، یه لحظه صبر کنید. وایسید. وایسید. آره.
- وای! - مدیوم ول باشه، لطفاً.
درسته، درسته، درسته، درسته.
هی پسرا، هی. فکر کنم وقتشه که مسئولیت کامل این رو شما به عهده بگیرید.
- کتابه. - لعنتی.
نیک، این... این...
وای خدای من. این عکس‌ها رو ببین.
اوه، اولین کنسرتمون.
- تجدید دیدار اوت‌کست! - آره داداش.
نه نیک، تو همیشه نگهبان این کتاب بودی، رفیق.
داری ازدواج می‌کنی.
قراره بین همه‌مون از همه مسئولیت‌پذیرتر باشی.
نیک، این بهترین هدیه لعنتی‌ایه که تا حالا می‌تونستم بخوام، مرد.
- هواتو دارم داداش. دوستت دارم مرد. - ممنونم.
- اوه، چه هدیه خوبیه. - خیلی قشنگه. واقعاً قشنگه.
همه خاطراتتون تو اون کتابه؟
چرا از شبکه‌های اجتماعی استفاده نمی‌کنید؟ مگه واسه همین نیست؟
این یه نسخه فیزیکی از هویت ماست.
نیک وقتی ۱۲ سالمون بود شروعش کرد.
از اون موقع، هر اتفاقی که افتاده توی این کتاب ثبت شده.
- می‌تونم... می‌تونم یه نگاهی بهش بندازم؟ - نمی‌دونم که...
- می‌تونی نگاه کنی؟ - آره.
جو، بعد از این آخر هفته، تو هم توی این کتاب میای.
خب، این...
یعنی، نمی‌دونم. حتی نمی‌دونم چطور باید برداشت کنم. خیلی حرف بزرگی بود.
راستش، فوق‌العاده‌ست.
پس دروغ نمی‌گفتید. این واقعاً مال روزهای اوله.
- درسته. - وای. قیافه‌تون رو ببین.
- فیس‌بوک اون‌موقع‌ها این شکلی بود؟ - هی جو؟ میشه کتاب رو پس بدی؟
حتماً، نیک.
آره. داری یه جورایی چروکش می‌کنی.
- کتاب قدیمیه، می‌دونی؟ - گرفتم.
- ببخشید، یه لحظه... یه لحظه به من وقت بده. - اوه آره، راحت باش.
جو، این عکس جدید از این بچه‌ها که دارن وقت می‌گذرونن
و با «آنلیمیتد» نوشیدنی درست می‌کنن، فوق‌العاده‌ست.
می‌دونم، و این نسل دنبال ارتباط واقعی و اصیل هستن،
نه اون مزخرفاتی که می‌خوای بذاری توی اینترنت.
اونا دنبال چیزهای واقعی‌ان، چیزهایی که هیچ‌کس قرار نیست ببینه.
هی، این ترفیع مال توئه، جو.
جو نیکسون برگشته، عزیزم!
- لعنتی، آره! آره! - اوه.
می‌دونی، فقط اینکه...
- چرا گفتی «فقط اینکه»؟ - هیچ زنی توی این فیلم‌ها نیست.
بی‌خیال بری، دست از سر زن‌ها و سینه‌ها و این مزخرفات بردار.
نه، نه، نه، نه، نه. منظورم اون نبود، باشه؟
داشتم به سینه فکر می‌کردم، داشتم می‌گفتم که...
تری دیدگاه زن‌ها رو می‌خواد، می‌دونی چی میگم؟
اونا ۵۰ درصد مشتری‌های ما هستن.
- جامعه آماری زن‌ها، آره. - آره.
پس برو چند تا دختر از نسل زد پیدا کن.
- لعنتی. - باشه، باید برم.
هی، فر رو روشن کردی؟
دیگه ناگت دایناسوری نداریم!
- ناگت دایناسوری داشتیم... - اوه!
این همون ببره، ریکاردو مونتانا!
کل شهر دارن درباره گندی که زدی حرف می‌زنن.
- بی‌رحمانه بود... - خیلی بی‌رحمانه!
ما فقط می‌خوایم به رئیسِ رئیس‌ها ادای احترام کنیم!
اوه!
ممنون.
لطفاً اینو از من دور کنید.
یه جای کار این ریکاردو می‌لنگه، رفیق.
داری شوخی می‌کنی؟
'باید یه دختری پیدا کنم که در حد خودم باشه'، مگه نه؟
'یه آدم معمولی.'
اشتباهه!
امشب وارد لیگ برتر می‌شیم. منم مربی‌ت می‌شم.
نمی‌دونم مرد. وقتی حضوری با زنا حرف می‌زنم حس یه عوضی رو دارم.
ترجیح می‌دم فقط زیر پستای اینستاگرامش کامنت بذارم تا بالاخره متوجه بشه.
- ببین، این کاریه که باید بکنی. - آره.
باید اونجا، توی پیست رقص رو نگاه کنی.
وقتی خوشگل‌ترین دختر رو پیدا کردی، باید بهش اشاره کنی. فهمیدی؟
یه کاری کن که سر صحبت باز بشه.
- اوه، عجب. - بگو: 'کمک لازم دارم که این بحث رو حل کنم.'
- این مثل کلاس درس می‌مونه. - بحث؟
- آره، آره. - سیاه‌پوستا در برابر سفیدپوستا.
- چی؟ - احتمالاً نه.
- نه بابا. - هووو!
اووه! هی! یادت هست اون مهمونیِ مجردیِ دخترونه که صبح دیدیم؟
- آره. - اونا اینجان، رفیق.
- ساعت شش (سمت راست). - عمراً.
- باید تا ساعت شش صبر کنیم؟ - نه، منظورم جهت ساعت ششه.
- هانتر. - بله؟
می‌خوام نقشه رو اجرا کنم. وقتشه. نگام کن.
- ببین دارم چی‌کار می‌کنم. - نمی‌فهمم منظورت چیه.
- دنبالم بیا! - باشه، گرفتم.
- چطوری؟ - هی، چه خبرا؟
شب خوبی داشته باشید. خوش بگذره.
خانما!
هی! چطورید؟ من 'جوِ کله‌گنده' هستم.
اوه، خب، سلام.
مِم! بهت نگفتم؟ نگفتم؟
میسون. اوه، سلام، اون داماده.
عروس. نمی‌دونم.
شماها باید با هم بخوابید و ازدواجتون رو خراب کنید!
اوه، اون نیکه. ببخشیدش.
شوخ‌طبعیش از دوران راهنمایی دیگه رشد نکرده.
- بذار ادامه بدم. این 'فرشمن' (دانشجوی سال اول) هست. - سلام.
- از آشنایی باهاتون خوشبختم. - فرشمن؟
- آره، مثل 'فرشمن' توی مدرسه. - اوه، منم مدرسه رفتم.
- من می‌خوام برم خونه. نمی‌خوام این کارو بکنم. - چی؟
- میرم خونه که بخوابم. - نه! اصلاً حرفشم نزن.
من نقشه رو چیدم. گفتم نقشه چیه! برو.
خیلی خب، بزن بریم.
- تو. - من؟
داشتم رقصیدنت رو نگاه می‌کردم.
تازه، آلت تناسلی بزرگی هم دارم.
چرا داری ادای ترمیناتور رو درمیاری؟ چه مرگته؟
آره، فقط می‌خواستم... ببخشید، من این‌کاره نیستم.
- من هانترم. چطوری؟ - اسکارلت هستم.
تو هیچ‌وقت جا نمی‌زنی. لعنتی.
- سلام. - اوه، سلام.
- از دیدنت خوشبختم. - چطوری؟ اوه!
- اوه، چه باحال. - آره.
اوه، پارس می‌کنه.
آره. هی، جو؟
- بله؟ - بعداً می‌بینمت.
- هی. - سلام.
اوضاع چطوره؟
اون که اونجاست، بهترین دوستمه، اسکارلت.
اون از پسرهای لاغر و جذاب خوشش میاد و تازه با دوست‌پسرس بهم زده.
واسه همین می‌خواد حسابی حال کنه.
و خب، اگه اونا قراره با هم باشن، پس... ما هم باید با هم باشیم، مگه نه؟
نه. نه، ما نیستیم.
- آلتت رو دربیار. - چی؟
اگه بخوای می‌تونم بهش دسترسی داشته باشم.
- اگه پام رو بدم بالا راحت‌تره. - هان؟
- باید اینو امتحان کنی. خیلی خوبه. - باشه.
- وای خدای من! - اوه! اوه، اشکالی نداره.
- می‌تونیم درستش کنیم. - خوبه، ولش کن.
- حالا بیا بزنیم به سلامتی. - باشه.
اونو تف نکن. تف نک...
- هی، هی. گوش کن. - آره.
می‌دونم که عجیبی و پیری و این حرفا، ولی این کار خیلی باحاله، رفیق.
- خیلی برام ارزش داره. بیا اینجا، رفیق.
- خیلی خب. - مردهای واقعی این کارو می‌کنن.
خیلی خب بچه‌ها، پخش بشید و این عوضی رو پیدا کنید.
باید همین دور و برا باشه.
ما داریم می‌ریم یه کلاب دیگه. می‌خواید با ما بیاید؟
یه لیموزین داریم، جا هم زیاده.
فکر کنم از طرف همه بچه‌ها می‌گم
که ما می‌خوایم امشب فقط دور هم باشیم.
اون از طرف من حرف نمی‌زنه. اصلاً.
- چه مرگته؟ - بیخیال، خوش می‌گذره.
خانم‌ها، بذارید با بچه‌ها حرف بزنم.
- آره. - یه مشورت کوچولو بکنیم.
- فقط یه لحظه به ما وقت بدید. - باشه.
با بچه‌ها. می‌شه عقب‌نشینی کنی؟
- لطفاً. - بیخیال عزیزم.
بجنب هانتر!
- هووو! - ها ها!
- آره! - لعنتی!
- زندگیم کلاً عوض شد. خیلی سریع. - تو هواپیمایی. باید بشونیش زمین.
باید پرواز رو بشونم. باید مثل «سالی» باشم.
- آره. - آره.
خب. میرم سر اصل مطلب. کی پایه‌ست؟ دستا بالا.
اوه، آره.
- لعنتی، آره. - اگه پیشنهادش بشه، من پایه‌ام قربان.
و من با هیچ‌کس جز امیلی نمی‌خوابم،
ولی هر جا شماها بخواید میام.
من رو حساب کردی؟ من پایه‌ام. خیلی هم آماده‌ام.
می‌دونم، ولی خیلی تهاجمیه.
خیلی خب. باشه، باشه. سه تا «آره»، یکی «شاید»، و یکی هم «نه» داریم.
من... من... منم نیستم، مِیس.
- نیستی؟ - پس شد دو تا. دو تا «نه»، سه تا «آره».
خب؟ خیلی خب، دارم تصمیم رو می‌گیرم. خانم‌ها.
- بله؟ - ما پایه‌ایم.
- نه... - با لیموزین میریم.
می‌دونم!
اشکالی نداره. نوشیدنی‌ت رو بخور.
راه بیفت! فقط برو.
جلو بیفت!
- الو؟ - سلام عزیزم.
سلام... سلام!
فکر کنم شماره رو اشتباه گرفتی.
- دنبال کسی به اسم ریکاردو می‌گردم. - ها! می‌تونم توضیح بدم.
- می‌تونم، می‌تونم بهت... - نه، ممنون.
ام، فقط دارم بهت زنگ می‌زنم.
مگر اینکه الان وقت مناسبی نباشه.
نه. نه، نه، نه. نه! الان... الان بهترین وقته.
جو! زود باش!
عجله کن. زود باش بیا اینجا!
- خفه شو و زود سوار ماشین شو. - اون کیه؟
من تو... من تو ون بزرگه هستم.
اون عوضی کیه؟
اوه، اون کیه؟ تو... نه. آه. اون، ام...
هانتر... پس این...
خیلی عجیبه. اون بهم زد...
چه بخوای چه نخوای؟
باید بهم حال بدی!
خبری از حال دادن نیست.
هستی؟
عزیزم، می‌دونی چیه؟ راستش، اگه بشه... بهم... بهم...
فقط یه دقیقه وقت بده.
- بذار سریع یه کاری رو راست و ریس کنم... - نه.
دیگه نمی‌تونم صبر کنم که اولویت زندگیت باشم.
- نمی‌تونم. - چی؟ چرا اینو میگی؟
- تو اولویت منی. - نیستم.
چون اگه بودم، الان اینجا بودی نه اونجا.
و معلومه که با هم زندگی کردن اشتباه بزرگی بود.
- وقتی برگردی من دیگه اینجا نیستم. - نه، نه، نه، نه. عزیزم، قطع نکن.
این...
عزیزم، تلفنت تموم شد؟
جو، باهام حرف بزن مرد. چی شده؟
جن داره میره. داره اسباب‌کشی می‌کنه.
باشه، خب... می‌خوای چیکار کنی؟
سوال خوبیه، میسون. نمی‌دونم.
یه چیز عالی دارم.
می‌خوام چند تا سوال از یه مسابقه ازت بپرسم
که حدود یه سال پیش آنلاین خیلی معروف بود، باشه؟
ولی مهم‌ترین چیز اینه که بدون فکر جواب بدی، باشه؟
حتماً.
این زن رو دوست داری؟
آره.
باشه. می‌خوای بقیه عمرت رو باهاش بگذرونی؟
فکر نکن، فقط جواب بده.
می‌خوای بقیه عمرت رو باهاش بگذرونی؟
آره.
تو امتحان رو قبول شدی.
این امتحانه؟ دو تا سوال، این...
نه، اون امتحان صد تا سوال داشت
که اساساً به تعداد ساعت خواب تو و شریکت برمی‌گشت.
مثل یه مسابقه برند تشک بود.
ولی تو به دو تا سوال مهم‌تر درست جواب دادی.
اوم.
ببین، کی اهمیت میده اگه همه چیز کاملاً جور در نمیاد؟
برو خونه و بهش بگو که دوستش داری،
که می‌خوای تا ابد باهاش باشی.
بهت قول میدم، اگه اون آدم درستیه،
تو رو همینجوری که هستی قبول می‌کنه.
وای.
تو چند سالته مگه؟
- خب، فهمیدم. - ازم پرسیدی شات می‌خوام؟
- شات! - آره!
من که ازدواج نمی‌کنم، بچه‌ها!
پس هنوز می‌تونم خوش بگذرونم. یالا!
سر بکش! سر بکش! سر بکش! سر بکش! سر بکش!
- آره! - ووو!
شما دو تا باید حرف بزنید، مرد.
اوه، نه. اون هوش هیجانی یه بچه رو داره.
- ووو! از این خوشم اومد. از این خوشم اومد. - آره!
پیوندی که شما دو تا با هم دارید، مرد، واقعاً... واقعاً شگفت‌انگیزه.
مثلاً، اون آلبوم خاطرات، اون خاطرات،
اینا چیزاییه که ارزش جنگیدن داره.
امیدوارم راهی پیدا کنی که باهاش حرف بزنی.
امیدوارم.
هی، می‌خواستم، اوه... در مورد یه چیزی باهات حرف بزنم.
- آره. - یه کم، ام... مربوط به کاره.
آها.
- سلام! نوشیدنی تموم شد. - ما داریم شات می‌زنیم.
و من باید بیشتر بنوشم. بهم قول دادی. قول دادی.
الان وقت خمیازه کشیدن نیست. قرارمون این نبود.
یه کم برات دارم. گلوپ گلوپ گلوپ.
ولی اون پیک آخری، فکر کنم... گند زدم.
بچه‌ها، همه چی داره دور سرم می‌چرخه.
- هوامو داری دیگه... - چه خبره؟
این ماشین چقدر درازه.
هی.
همه اینجا یهو خوابشون برد.
می‌دونم داری زر می‌زنی...
داری زر می‌زنی... زر می‌زنی...
شب بخیر، عوضی.
هوی، همه حالشون خوبه؟
فکر کنم آره.
لعنتی!
گوشی و کیف پولم رو دزدیدن.
بچه‌ها، همه چی رفته، همه‌چیز.
صبر کن، چی؟
چه غلطی کردن؟ صبر کن، اونا...
- لعنتیا ازمون دزدی کردن. - همینو دارم میگم دیگه.
می‌دونستم، رفیق. اون دخترا دردسر بودن.
کلی نشونه بود. اون دختره تو پنج دقیقه با هانتر ریخت رو هم.
اسمش اسکارلت بود. فکر کنم رابطه‌مون جدی بود.
اوه، خفه شو بابا.
حالا که اینجاییم، امیدوارم دخترا حالشون خوب باشه.
- تازه‌وارد، دخترا ازمون دزدی کردن. - ها؟
همون دخترا بودن که ازمون دزدی کردن، مرد.
مگه دخترا هم می‌تونن بد باشن؟
صبر کن. صبر کن، صبر کن.
کتابه کجاست، رفیق؟
اون کتاب لعنتی رو میگم، بچه‌ها.
کتابه رو دزدیدن، مرد.
- کتابه رو بردن، جو! - متاسفم.
- این سفر بزرگ، خیلی خوش گذشت. - متاسفم.
متاسفی؟ خیلی عالیه. خیلی کمک کرد، رفیق. لعنتی!
یعنی چی آخه؟ چطوری برگردیم؟
- حتی نمی‌دونیم کجاییم. - شاید تو کوبای لعنتی باشیم.
کوبا نیستیم.
جو، داریم چیکار می‌کنیم؟ الان باید چیکار کنیم؟
پاشید، بلند شید. بیاید فقط... راه بیفتیم، ببینیم جاده‌ای پیدا می‌کنیم.
هی، جو، اینجا ساحله.
ما تو یه جزیره لعنتی گیر افتادیم، بچه‌ها.
یه جزیره خیلی کوچیک.
اینجا قراره به فاک بریم و بمیریم.
مجبور میشیم به آدم‌خواری رو بیاریم.
آره. باید همدیگه رو بخوریم.
نه تازه‌وارد، فقط همدیگه رو بخوریم.
آره. تو فیلما همش این کارو می‌کنن.
- تو اولین نفر میشی. - من نه...
- لعنتی. - صبر کن.
- چی شده؟ - یه قایق. نگاه کن.
- اون قایقه! - هی! هی!
- هی. - هی، آقا.
اووه، اووه، اووه، اووه، اووه، اووه!
چه مرگتونه؟ شما از کجا پیداتون شد؟
داشتین ما رو می‌پاییدین؟
آره، از... از اون طرف.
ببین، وضعیت اضطراریه. این زنا... یعنی، دخترا،
اونا، خب، گوشی‌هامون رو کیف پول‌هامون رو برداشتن، می‌فهمی؟
عزت نفسمون رو هم همین‌طور.
- آدمای بدی بودن. - ولی خوشگل بودن.
فقط می‌خواستیم ببینیم میشه یه جوری برگردیم میامی یا نه.
بپیچونش، بپیچونش!
اگه چیزی توشه، نفس بکش!
- آره! بوی گند میده... - ببین چی میگم رفیق.
اتفاقای خوبمون خیلی بیشتر از اتفاقای بدمون بوده.
اگه اون ماهیگیره اونجا نبود...
پسر، فقط خفه شو، مرد.
فقط منم که برام سواله کجاییم؟
- ما روی قایقیم. - نه، می‌دونم روی قایقیم، مرد.
میگم این اصلاً شبیه یه قایق ماهیگیری معمولی نیست.
- این کوفتی‌ها چیه دیگه؟ - احتمالاً ماهی‌ان.
- بیا بازش کنیم. - باید ماهی باشه.
ماهی نیست. چرا باید قفل باشه؟
باشه.
چـ... چیه اون؟
نودل استخر؟
- تازه استفاده شده. - این نودل استخر نیست.
آره، بچه‌ها برشون می‌دارن و باهاشون بازی می‌کنن توی...
توی استخر.
- سنگین‌تر از چیزیه که باید باشه. - چی خنده‌داره؟
به چی داری می‌خندی، تازه‌وارد؟ چیش خنده‌داره؟
روی جعبه‌ها نوشته «کوجیرا نو پِنیس».
این چه زبانیه؟ چی؟
- همه جعبه‌ها ژاپنی‌ان. - تو ژاپنی بلدی؟
- آره. - یعنی چی «آره»؟
- من یه ابرچندزبانه هستم. - تو چی هستی؟
ابرچندزبانه. یعنی، کلی زبان بلدم.
هی، رفیق، این کوفتی چیه؟
این آلت نهنگه، مرد. یه آلت نهنگ دستته.
- نمی‌تونستی از همون اول بگی؟ - هی، آروم باش.
- چرا از همون اول اینو نگفتی؟ - حداقل ۵۰ تا آلت نهنگ اینجا هست.
- اینا خیلی ارزون‌قیمت و باارزش‌ان. - چی؟
یه بازار سیاه کامل برای فروششون هست.
- خاصیت درمانی و تقویت‌کنندگی دارن. - از کجا می‌دونی؟
- مگه در مورد آلت نهنگ تحقیق کردی؟ - یه کم، آنلاین خوندم.
- این غیرقانونیه؟ - اونا قاچاقچی‌ان، لعنتی.
- بهت گفته بودم! - هیس، هیس!
هیس، هیس، هیس!
اینجا گارد ساحلی ایالات متحده‌ست.
قایق رو متوقف کنید. آماده بازرسی بشید.
بیا اینو بازرسی کن، عوضی!
- باید همین الان بزنیم به چاک. - اون بیرون نرو.
می‌دونی چرا؟ چون الان، هر گوهی که اون بالا داره اتفاق می‌افته،
فکر می‌کنن ما هم بخشی از این گوه‌کاری هستیم.
اونا نمی‌تونن آلت‌های منو بگیرن!
تکون نخور، لعنتی.
- تکون نخورم؟ دارن شلیک می‌کنن! - برام مهم نیست چه غلطی می‌کنن.
- نمی‌خوام تیر بخورم. - اگه بری اون بالا، تیر می‌خوری.
همین‌جا می‌مونیم.
- هی. - همین‌جا بمون.
سلاح‌هاتون رو بندازید و دستاتون رو ببرید بالا.
کس دیگه‌ای نیست که بخواید دستگیرش کنید؟
گوش کن.
- هوو! - از قایق پریدن تو آب.
- یعنی چی؟ - پریدن تو آب!
- پس کی داره این قایق لعنتی رو می‌رونه؟ - هیچ‌کس نداره قایق لعنتی رو می‌رونه.
جو! جو، جو. یعنی چی؟ اینجا آبه، جو!
اوه نه!
- برو، برو! - بزن بیرون، لعنتی!
- چی؟ لعنتی. - بزن بیرون!
گرفتمش.
باشه، گرفتمش.
اوه!
- نگاه کن، نگاه کن! بچرخونش. بچرخون و فشارش بده! - باشه.
- بچرخونمش؟ - عجله کن!
- و فشار بده. - زود باش!
- باز نمیشه! - ببخشید!
- واقعاً متاسفم. - واسه چی متاسفی؟ بازش کن!
- با هم انجامش می‌دیم. با شماره سه. - نه.
- چی؟ - نمی‌تونم با سه کار کنم.
- چی؟ - با سه راحت نیستم. بیا با چهار انجامش بدیم.
- باشه، خیلی خب. لعنتی! - آماده‌ای؟
یک، دو، سه، چهار.
- بهت گفتم. - آره!
- تمام عمرم. - هیچ‌وقت با چهار انجام نداده بودم.
- نمی‌تونم. - فقط با سه انجام دادم.
- هیچ‌وقت نتونستم با سه انجامش بدم. - برو!
- باشه، آره. ببخشید، حق با توئه. زود باش.
- منتظرم بمون. - یه آلت نهنگ بگیر!
شنا کن سمت ساحل.
- یه آلت بگیر. - چی بگیرم؟
- من یه آلت گرفتم. - یه آلت بگیر!
خوبه که این چیزا روی آب شناور می‌مونن.
خیلی بهتر از نودل‌های استخرن.
- فقط می‌خوام دراز بکشم. - کلی آب خوردم.
خیلی تشنمه.
بچه‌ها، لعنتی! هر چی دلمون بخواد می‌تونیم بگیم.
- اگه این آلت‌ها نبودن، زنده نمی‌موندیم. - هی، جو.
- بله؟ - یه عروس دریایی اونجاست.
لعنتی! بچه‌ها، ساعت نه، عروس دریایی!
گوش کنید. اگه یکیشون نیشتون بزنه، کارتون تمومه.
- اوه! لعنتی! رفیق! - چی شد؟
- فکر کنم نیشت زد. - جو.
- کی رو نیش زد؟ - صورتت رو!
- یعنی لعنتی صورتم رو نیش زد؟ - اوه!
- خدای من! - لعنتی!
- چیزی حس می‌کنی؟ - بچه‌ها، فکر کنم نیشم زد!
- آره، می‌دونیم! - نیشم زد!
- از آلتت استفاده کن. - چی؟
- آلت خاصیت درمانی داره. - لعنتی ورم کرده؟
- اگه صورتت رو بذاری روش، بهتر میشه. - نه! نه!
نمی‌خوام اینو بگم، ولی بیشتر خاصیتش توی نوکشه.
این چرت و پرته، مرد!
راستی، خیلی خوش‌شانسیم، چون این یکی هنوز کمی منی توش مونده.
هر چی که هست، داره یکم بی‌حسش می‌کنه.
هی جو، حداقل اول اون نهنگ رو ببر شام!
- میشه خفه شی نیک؟ - اون نهنگ هیچ‌وقت فراموشت نمی‌کنه!
خیلی خب، این دیگه... بچه‌ها، واقعاً مسخره‌ست.
باید برم بنادریل و یکم زنجبیل بگیرم.
زنجبیل لازم دارم.
چون بدنم، طوری که بدنم کار می‌کنه،
بعضی وقتا باید انرژیم رو آروم کنم.
خدایا، لعنتی خیلی درد می‌کنه.
اونجا خیلی حماسی شد،
ولی... داشتیم توی اون قایق غرق می‌شدیم، و تو نجاتمون دادی.
راستش فقط کاری رو کردم که باید می‌کردم، رفیق.
داشتم فکر می‌کردم، ام...
واقعاً خوشحال میشم اگه بیای عروسیم، جو.
چی گفتی؟
جو، تو هم به اندازه بقیه، عضو این خانواده‌ای.
واسه همین می‌خوام توی اون روز بزرگ کنارم باشی. لطفاً.
این باعث افتخارمه. شنیدی؟
- خیلی خب. بیا... - جدی میگم.
- بیا بریم برات بنادریل بگیریم. - آره، خوبم.
راستی، بعد از اون خبر، الان خیلی بهترم.
کل شب فرستادمت بیرون و دست خالی برگشتی؟
این یارو کیه، روحه؟
توی خیابونا خیلی‌ها دارن حرف می‌زنن.
اگه بپیچه که میشه از من دزدی کرد چی؟
- اصلاً حرفشم نزن. - بس کن.
- موادمو پس می‌خوام. همین امشب. - برگرد.
بس کن.
- لعنتی! اونجاست. - چی؟
می‌دونستم این حروم‌زاده رو می‌شناسم. توی یکی از عمارت‌های ما اقامت داره.
- آدرس رو بیار. - داره یکی از ملک‌های ما رو اجاره می‌کنه؟
بعد از اینکه اون برچسب رو زدی، زد کمد تابستونی تو رو باز کرد.
و تو نشناختیش؟ احمق، تو مگه خنگی؟
اون دیگه یه مرده‌ست.
باورنکردنیه.
لعنتی، پاهام درد می‌کنه.
یه کم آب بیارید. کسی می‌تونه یه کم آب بیاره؟
- مرسی. - اوهوم.
می‌دونی چی فکر می‌کنم؟ احتمالاً باید بازم بنادریل بخورم.
می‌تونیم با کامپیوترت 'Find My Phone' رو امتحان کنیم.
فکر خوبیه، میسون. واقعاً فکر خوبیه.
می‌دونی، شاید بتونیم اون دخترا رو پیدا کنیم و وسایلمون رو پس بگیریم.
هی جو، این همه عکس و فیلم از ما چیه؟
اوه... آها، درسته.
این دیگه چیه؟
- چیشده؟ - 'طرح پیشنهادی کمپین آنلیمیتد'؟
چه کوفتیه؟ واسه همینه که اون بطری‌های آنلیمیتد رو آوردی؟
این یه کمپین تبلیغاتی لعنتیه؟
تو داشتی مثلاً جاسوسی شرکتی می‌کردی.
گوش کن نیک. جاسوسی شرکتی این چیزی که تو میگی نیست.
داداش، زاویه‌ش رو ببین.
اون گردنبند قلابی واسه همین بود. یه دوربین بود!
چرا اینجوری رفتار می‌کنید، هان؟ باید افتخار هم بکنید.
چقدر باید احمق و متوهم باشی که فکر کنی ما باید افتخار کنیم
که زندگی ما رو تبدیل به کالا کردی تا یه چیزی بفروشی؟
چی؟ کل این آخر هفته یه دروغ لعنتی بوده، نه؟
احساس می‌کنم بهم تجاوز شده (از نظر حریم خصوصی).
- هانتر... - تو بدون اجازه ما ازمون سوءاستفاده کردی!
واسه کثافت‌کاری‌های شخصی خودت.
تو یه هیولایی، جو.
دیگه بسه.
دیگه کافیه!
- من هیولا نیستم! - جو.
دیگه حس میامی رو ندارم، رفیق.
فرشمن، صبر کن. فرشمن. فرشمن، اینجوری نرو.
هنوز تو میامی هستی.
فکر کردم منو از اون حال و هوا درآوردی، ولی تو هم درست مثل الیزابتی.
الان قیافه و صدات دقیقاً مثل اونه.
لعنت بهت، جو.
لعنت به من؟ من... من کسی بودم که نزدیک بود برات ساک بزنن.
نزدیک بود.
این دیوونگیه، بچه‌ها.
- بهت اعتماد داشتم، رفیق. - هی. هی.
بین همه آدما، تو... تو کسی بودی که باید طرف من می‌بودی.
بعد از حرفی که زدی، یادت نیست؟
گفتی نیک هوش هیجانی‌اش در حد یه بچه‌ست.
این رو بهم نگفتی؟
می‌دونم که اون کلی مواد زده.
امکان نداره اون حرف رو بهش زده باشی.
- بهش بگو، میسون. - مگه نه؟
آره.
آره، می‌دونی چیه نیک؟
از وقتی نامزد کردم، حرف زدن با تو یه کم سخت شده.
چی؟ جدی میگی؟ با این آدم عجیب و غریب بهم خیانت کردی؟
خیلی خوب بود که
با یکی در مورد اینکه چقدر از نامزدی‌ام خوشحالم حرف بزنم
بدون اینکه هر پنج ثانیه بهم بگن ترسو.
چی داری میگی مِیس؟ کل رابطه‌مون بر همین اساسه.
- اینجوری بهت ابراز علاقه می‌کنم... - دارم میگم این روش برای من جواب نمیده.
بذار جا بیفته.
- خفه شو جو! - دهنتو ببند جو!
- قبوله. - میدونی چیه؟
- اون پروژه کوچولوت؟ - این کارو نکن.
- هوم؟ - هی، خب، نیک؟
- فقط همین یه بار بهت میگم. - هوم؟ فکر کردی این کار باحاله جو؟
اگه اون کاری که فکر می‌کنم رو بکنی، اینجا همه چی به هم می‌ریزه.
- کارت تمومه جو. - نه نیک، نه...
عجب رویی داری، نه؟
لعنتی! گندشو درآوردی.
آه، لعنتی!
میگن هفت ثانیه وقت دارم. نمیشه وصلش کرد.
تو...
گند زدی نیک. شنیدی چی گفتم؟
تو آدم بدی هستی جو.
آره، بهتره که بری.
همین کارو بکن. بهتره مثل یه بچه قهر کنی و بری.
باورم نمیشه. مِیسون، تو باور می‌کنی؟
جو، باید بری رفیق.
پس قراره اینجوری باشه، آره؟
خب، اسم من هنوز توی اون قرارداد هست.
هی، چمدون منو میدین یا نه؟
اوم.
آخ.
احتمالاً بیشتر از چیزی که باید برداشتم، ولی حس کردم مجبورم.
فکر کنم داره اثر میکنه، که چیز خوبیه، مگه نه؟
روز خیلی بدی دارم.
گوشی لعنتی‌مو گم کردم. کیف پولمم ندارم.
هیچی نمیتونم حساب کنم.
- لعنتی. - چی گفتی؟
- هوم؟ - گفتی نمیتونی پول اینو بدی؟
گفتم نمیتونم با این بازی کنم. من اهل این آب نیستم.
وو!
وو! آره!
میدونم داری دروغ میگی.
هی! به اون عوضیا اعتماد نکن!
شات! شات! شات!
صبر کن! اونا دزدن!
اونا دزدن!
بهشون اعتماد نکن!
آخ!
داشتم...
آخ!
- هی، اون دیگه چه کوفتی بود؟ - یا!
- لعنتی! - سورپرایز، عوضیا!
حدس بزنید کی از جزیره بیهوشی برگشته؟
وای خدای من!
- همه تکون نخورید! - چه غلطی می‌کنی؟
گوش کنید. اومدم نجاتتون بدم، چون این عوضیا کلاهبردارن!
- چی میگی مرد؟ - نه!
- لعنتی! - اون کوفتی رو نخور!
نخورش! می‌خوان بهتون مواد بدن!
شنیدی؟ دیگه خودت نیستی.
خوردش.
- هی داداش، نگام کن. رفت! - کلاً داغون شد.
- خفه شو! هی مرد! - قیافه‌اش فقط اینطوریه!
نگام کن مرد. یه وقت اینجا نمیریا!
- گندش بزنن! من رفتم. - نه، نه...
باید بهش یه کوفتی بدید بخوره، یه چیزی بدید بره تو معده‌اش.
- یه چیزی بدید بره تو معده‌اش. - فهمیدم!
یه لیوان آب کوفتی بهش بدید!
اوه. حالا، می‌بینم که این قضیه دو راه بیشتر نداره.
یا می‌تونید راه آسون رو برید یا راه سخت رو.
راه آسون خیلی ساده‌ست.
اون کوفتیِ ما رو پس بدید.
منظورت
مالِ ماست، آره؟
- اوه، می‌خوایش؟ - خب!
- یکی هست که انتخابش هوشمندانه‌ست. - می‌خوایش؟
لعنتی!
بکش کنار! دست از سرم بردار!
مرد، خفه شو دیگه!
- بگیریدش! داغونش کنید. - برو بیرون! گمشو بیرون!
- می‌خواید منو بکشید؟ - گمشو بیرون!
- دستای کثیفتو از من بکش!
- آره! - بتمرگ سر جات!
داغونت می‌کنم!
شماها چتونه؟
می‌میری!
حرومزاده! عوضی، اینم بگیر!
من اصلاً اون چیزت رو نمی‌خواستم. فکر کردی می‌خوام؟
لعنت به همه‌تون، عوضیا!
لعنتی!
وای خدای من، اسکارلت! خیلی متاسفم! خدایا! وای خدای من!
بگیریدش!
من دیگه از اینجا میرم!
مواظب باش! اوه!
بیا اینجا!
من هیچ‌وقت با تو نمی‌خوابم، احمقِ عوضی!
آره؟ تو باختی، عوضی!
چهار نفر به یک نفر. چهار نفر به یک نفر! و کیف دست منه. لعنت به همه‌تون!
دفتر خاطراتت رو پس گرفتم.
آسون نبود، ولی لعنتی...
چه غلطی داری می‌کنی؟
- ببخشید! فکر کردم اونایین. - فکر کردی من کی‌ام؟
قاچاقچیا، مرد.
- چی؟ - میسون رو گرفتن!
میسون رو می‌شناسی دیگه، همون قویه که باهاش بودیم؟
- عروسی؟ - آره.
- چهار نفر بودیم، حالا شدیم سه نفر؟ - میسون رو می‌شناسم.
- پوست روشن، یه کم شبیه ما ولی روشن‌تر؟ - می‌دونم میسون کدوم خریه!
- گرفتن بردنش! - دارم صبرم رو در موردت از دست می‌دم.
- در مورد من؟ تو ما رو کردی قاچاقچی مواد! - آره.
بسه! همین الان. یه لحظه آروم باش، و بهم بگو چه غلطی داره می‌افته.
اونا فکر می‌کنن تو، ریکاردو مونتانا، یه جورایی کله‌گنده مواد هستی
که می‌خواد بیاد تو قلمرو اونا.
- کی این فکر رو می‌کنه؟ - بهمون گفتن تا ساعت ۸ شب وقت داریم.
یا مواد رو پس می‌گیریم، یا میسون رو می‌کشن.
- کدوم مواد؟ - آره، 'کدوم مواد؟'
آره، کدوم مواد... این مسخره‌بازی‌ها رو برای من در نیار. کدوم مواد؟
تو ۳۰ کیلو کوکائین از اون قایق تفریحی بزرگ دزدیدی.
- من هیچ کوفتی ندزدیدم. - دزدیدی!
این گوشی یک‌بار مصرف رو بهم دادن و گفتن اگه به پلیس زنگ بزنیم،
میسون رو می‌کشن.
باید با مواد بریم یه جایی که قرار گذاشتن.
من بلد نیستم با این کار کنم. مال نسل توئه. خودت انجامش بده.
همه گوش بدین به من. خوب گوش بدین.
مثل احمق‌های عوضی حرف می‌زنین!
انگار من نمی‌فهمم ۳۰ کیلو کوکائین رو... دارم؟
- مراقب باش. - جت‌اسکی‌ها!
- وقتی از پله‌ها رفتی پایین، بپیچ چپ. - زود باش، زود باش!
- آره، آره، آره. - وای خدای من.
- این‌طرف، این‌طرف. - چطوری باز می‌شه؟
اوه، از جلو.
- بالاش رو بگیر. - اوه! اوه!
این حدود پنج میلیارد دلار کوکائینه.
- نمی‌دونم محاسباتت درسته یا نه، مرد. - بچه‌ها، چیه؟
آره. آره، جو.
یه عالمه‌ست، مرد.
اوه، لعنتی.
مواد من دست شما عوضیاست؟
آره، ولی... ولی گوش کن، ما... ما داریمشون،
ولی فقط می‌خوام بهت بگم که ما...
این کیه؟
ام... من جو نیکسون هستم.
بهت گفتم فقط می‌خوام با ریکاردو مونتانا حرف بزنم.
ریکاردو مونتانا رو بده به من وگرنه اون بچه می‌میره.
- وای... - خب، قضیه اینه که...
- الو؟ لعنتی، قطع کرد. - وای...
اوه، لعنتی، نه.
نه، نه، نه، نه. خب، اه، زنگ بزن... دوباره بهش زنگ بزن و خودت رو ریکاردو جا بزن.
- به این آسونی‌ها نیست. - فقط به ریکاردو زنگ بزن.
اصلاً حوصله ندارم الان با این تازه‌کار سر و کله بزنم.
- آروم باش. - اون یه آدم دیگه نیست. اون یه...
- خودشه. - چی؟
- فقط... - بچه‌ها، من که نمی‌تونم همین‌طوری ریکاردو بشم.
- ریکاردو تو وجودته. خب؟ - اون تو وجودشه؟
- حرفم بد معنی داد. - صبر کن.
دست خودم نیست.
خب؟ فقط وقتی اتفاق می‌افته که... که اون کوفتی رو بزنم.
چی؟
خیلی خب، پس...
نیک، یه ذره از اون براش آماده کن.
- بیخیال جو، فقط... فقط کوکائینه. - آره، زود باش.
به خاطر میسون.
اوه.
- هوو! - اوه.
ها!
- ووه! - جواب داد؟
آره، تو... تو ریکاردویی؟
خدایا، توروخدا اسپانیایی حرف بزن.
هنوز نمی‌خوای سالسا برقصی؟
بوینوس... بوینوس دیاس (صبح بخیر).
اولا، ریکاردو؟
اولا؟ چطوری؟
نه، هنوز همون جوئه.
- لعنتی! - گندش بزنن. بیخیال رفیق.
ام... بیشتر بزن.
- آره. - چی؟
بیشتر کوک بزن لعنتی! باید ریکاردو بشی.
خیلی منطقیه. باید بیشتر کوک بزنی.
- نه. نه. - صبر کن. اگه جو بمیره چی؟
نکته خوبیه.
اگه جو بمیره چی؟ اگه میسون بمیره چی، رفیق؟
- فقط باید انجامش بدی. - هیچی نخوردم که معده‌ام پر باشه.
معده‌ام داغون میشه. قرص معده هم نخوردم.
- خفه شو با اون قرص معده‌ات! - بیشتر بزن!
این‌طوری نیست. وقتی زدی، یه لحظه صبر کن. یه مکث کن.
- بعدش دوباره یه مکث دیگه. - مکث؟
- اگه نکنم... - داره چی میگه؟
- داری چی میگی؟ - بیشتر بزن دیگه!
- نه، باید... - هی، گور باباش.
- داری بیشتر کوک می‌زنی. - نه، نه! اوه!
- بزنش! - اوه لعنتی!
اوه. اوه!
اون دیگه چه کوفتی بود؟
ها؟ جدی میگم رفیق، جدی.
چه مرگته؟ داری چیکار می‌کنی مرد؟
گندش بزنن! یه مشت کوکائین رو که نمی‌کوبن تو صورت کسی.
نمی‌دونم چی بود. اگه اوردوز می‌کردم چی؟
تو داغونی. داغونی. همه اینجا...
اوه، لعنتی.
این عینک رو از کجا گیر آورده؟
جواب داد؟
تو ریکاردویی؟
- حالش خوبه؟ - یه اتفاقی افتاده، نمی‌دونم.
- یه چیزی بگو. - حالت چطوره؟
- تو... - خفه شو!
داشتیم سعی می‌کردیم بهت زنگ بزنیم، مرد.
بسه.
اون شماره لعنتی رو بگیر.
- باشه. - بگیرش.
- آره، باشه. - بذارش رو بلندگو.
- چی؟ - بذارش رو بلندگو.
کاری که میگه رو بکن مرد. بذارش رو بلندگو.
بلندگو. بفرما.
امیدوارم ریکاردو باشه.
آره.
و تو کی هستی؟
هر دومون می‌دونیم من کی‌ام. مواد من دستته؟
شاید باشه، شاید هم نباشه.
- نه، دست ماست. - بستگی داره.
بستگی داره که «پسر» من دستت باشه.
منظورش همون «پسره».
- هوم؟ - پسر تو دست منه.
گوش کن.
خوب گوش کن.
اوه، داره... داره مذاکره می‌کنه.
اگه حتی یه خراش... روی تنش باشه،
یه خراش،
من و تو به مشکل می‌خوریم.
یه مشکل بزرگ.
هوم؟
نمی‌خوای با من در بیفتی، چون من دیوونه‌ام.
شنیدی چی گفتم؟
چرا همین الان نکشمش؟
لعنتی.
بهت میگم چرا!
چون تو جنگ نمی‌خوای.
من جنگ می‌خوام.
من عاشق جنگم.
راستش، می‌خوای یه سورپرایز کوچیک بشنوی؟
هوم؟
من همین الان با یاکوزا شریک شدم.
امروز پیش منن.
- نه! چرا اینو میگی؟ - هوم.
داری چرت و پرت میگی. من خودم با یاکوزا قرارداد دارم.
دروغ نمیگم!
دلم می‌خواد بندازمت جلو اسب آبی‌ام. ها؟
می‌ذارم خودت با یاکوزا حرف بزنی.
چرا این کارو می‌کنی مرد؟ نه.
یاکوزا.
حرف بزن.
دیگه نه. ما با ریکاردو مونتانا شریک شدیم.
بوم.
انگار یه بمب بزرگ ترکید.
پس حالا خوب به حرفم گوش کن.
قراره یه معامله کنیم.
آدم من، مواد تو، هوم؟ به همین سادگی.
- هی، شاید بهتر باشه که... - هی.
- فقط می‌خواستم... - یالا!
اوه!
- چه مرگته عوضی؟ - بسه.
یه جوری زدمت که نفهمیدی چی شد.
خفه شید.
اوه!
معامله‌مون شد؟
- آخ! چی شد؟ - هان؟
دارم لوکیشن رو برات می‌فرستم.
- آخ. - اوه، آره.
تصمیم درستی گرفتی.
بی‌صبرانه منتظرم ببینم پادشاه واقعی میامی کیه.
منم بی‌صبرانه منتظرم که با مادرت بخوابم.
- چه غلطی می‌کنی مرد؟ - یه لحظه صبر کن.
- خیلی تند رفتی. - اون چیه؟
- ریکاردو! - با ریکاردو در نیفت.
عالیه.
اوه، اوه، اوه! پیام اومد.
اوه، یه آدرسه.
خیلی خب. یالا، بریم. اوضاع دستمونه. بریم.
همه مواد رو بردارید و فقط بزنید بیرون...
صبر کن!
هوم.
این خوبه.
اگه قراره بریم مهمونی،
پس می‌خوام که لباس مناسب بپوشم.
و تو هم، خب، تو هم همین کار رو می‌کنی.
هوم؟
آخ!
بزن بریم!
بزن بریم، آره. نمی‌دونم.
- ریکاردو، خوبی؟ حالت خوبه؟ - هوم؟
نه. اثر اون کوک لعنتی پرید.
- چی؟ - دارم دندونام رو حس می‌کنم.
چونه‌ام یهو دوباره تحت کنترلم دراومد.
- تموم شد. - گرفتم.
- با آلت تناسلیم مثل هلیکوپتر می‌چرخم، حواسشون رو پرت می‌کنم. - اصلاً اون لعنتی رو در نیار.
- بلنده. نمی‌فهمن باید چیکار کنن. - هی!
- شما عوضی‌های پر زرق و برق، بریم. - فقط از من پیروی کنید.
ازش پیروی کنید. ازش پیروی کنید. باشه.
دیوونه.
اوه، خیلی خوشحالم که لباس‌هاتون رو عوض کردید!
باشه، باشه.
«پاپی» اینجاست.
بازی تمومه.
خب.
فکر کردی قراره پادشاه جدید میامی بشی، هان ریکاردیتو؟
میای تو قایقم، جنسامو می‌دزدی.
فکر کردی با این کارا می‌ذارم بری؟
چرا لباسای بابام تنته؟
لعنتی سرتو ننداز پایین. دارم با تو حرف می‌زنم.
چرا لباسای بابای مرحومم تنته؟
تو دیگه چه جور آدمیه؟
می‌دونی بابام وقتی زنده بود چقدر بهش بی‌احترامی می‌شد
چون کوتاه‌قامت بود؟
حالا این وضعشه؟ باید این عوضیِ کوتاه‌قامت رو ببینم
که لباسای اون تنشه؟
به یاکوزا زنگ زدم. اونا اصلاً اسمتم نشنیده بودن.
حالا برام سوال شده، ریکاردو مونتانا دیگه کدوم خریه؟
یه سوال لعنتی ساده‌ست.
چرا داری دست می‌زنی؟
چرا داری دست می‌زنی لعنتی؟ یه... یه اسلحه بدین به من.
خیلی خب، دوباره همون سوال رو ازت می‌پرسم.
بعد تا سه می‌شمارم و انتظار جواب دارم.
ریکاردو مونتانا کدوم خریه؟ یک، دو، سه.
- خدای من! - جو، فقط حقیقت لعنتی رو بهش بگو!
باشه. خیلی خب.
حقیقت رو می‌خوای؟
من هیچ‌کسم.
من یه آدمیم که پریدم وسط مهمونی مجردی این بچه‌ها
چون... چون می‌ترسم.
می‌ترسم بزرگ بشم، رفیق.
ریکاردو مونتانا یه شخصیت خیالی لعنتیه. اصلاً وجود خارجی نداره.
یه... یه کسیه که وقتی کوک می‌زنم تبدیل بهش می‌شم.
فهمیدی؟ باعث می‌شه احمق و دیوونه بشم، رفیق.
اسم من جو نیکسونه.
یه مدیر خلاقیت ۴۰ ساله‌ام.
جت‌اسکی‌ها رو من دزدیدم. اصلاً نمی‌دونستم اون کوفتی‌ها توشون مواد جاساز شده.
- ما اصلاً خبر نداشتیم. - اصلاً.
اینا هیچ ربطی به این ماجرا ندارن. مقصر منم. گند زدم. همه‌ش تقصیر منه.
پس اگه می‌خواین بلایی سر کسی بیارین، اون باید من باشم.
چون زندگی لعنتی من داره به فنا می‌ره،
و من می‌ترسم.
این حقیقت منه.
همه‌ی اینا فقط واسه اینه که... دچار بحران میانسالی شدی؟
فکر کنم خیلی بیشتر از اینا گفتم. فکر کنم... مثال‌های بیشتری برات زدم.
پس اومدی اینجا که ادای یه قاچاقچی کوبایی رو دربیاری
با اون لهجه‌ی تخمی لعنتی؟
فکر کردی هر قاچاقچی لعنتی‌ای تو میامی کوباییه؟
نه. همه می‌خوان تونی مونتانا باشن
با یه لهجه‌ی احمقانه‌ی لعنتی!
من دارم با اون لهجه‌ی لعنتی حرف می‌زنم؟
- فکر می‌کنی صدات شبیه کیه؟ - جو.
نه.
- احمقِ عوضی هستی؟ - نه...
بذار یه چیزی بهت بگم، وقتی کوکائین می‌زنم،
یه لهجه‌ی خیلی خنده‌دارِ آفریقایی-آمریکایی درمیارم.
جدی؟ خب، مثلاً چطوری، مثل هیپ‌هاپ؟
نه، احمقِ عوضی! چرا باید اون کارو کنم؟ بی‌احترامیه.
- اون... باشه، گرفتم. - تو احمقِ عوضی هستی؟
نه، منظورم همینه. حرفایی که می‌زنی، وقتی تموم می‌شه، من فقط می‌گم «اوه».
دلم برات تنگ شده، پاپی.
داره گریه می‌کنه.
داره گریه می‌کنه؟
بوی بابام رو می‌دی.
آره. آره.
تو... تو فرصت نکردی که خودت رو خالی کنی.
دوستت دارم، پاپی.
اوه...
منم... منم دوستت دارم.
دیگه برای این کارای دیوونه‌بازی خیلی پیری، رفیق. باید سر و سامون بگیری.
می‌دونی، من سر و سامون گرفتم و زندگیم عوض شد.
پسرم رو اونجا می‌بینی؟
جاناتان. اون افتخار و عزیزِ منه.
دوستت دارم بابا.
بابا، تو خیابون، فکر کنم بهت گفتم بهم بگی جِیز.
خفه شو. اونا اینطوری صدات نمی‌کنن.
به خدا قسم. هفته پیش سرِ ناهار بهت گفتم.
- حتی تتو هم زدم و همه چی. - باشه، هر چی تو بگی، جاز.
- جِیز، بابا، با «ای» آخرش. - نه...
- لطفاً، فقط بگو. - باشه، جاز با «ای». باشه، هر چی.
برو.
فهمیدم چی درباره خانواده می‌گی، و اون...
چیزی که شماها دارید؟ منم همونو می‌خوام.
- اون به مادرش رفته. - باشه.
باشه.
باید اولویتت رو بذاری روی کسایی که توی زندگیت از همه مهم‌ترن.
باهاشون ارتباط برقرار کن، بهشون بگو دوستشون داری،
و اینکه می‌خوای تا ابد کنارشون باشی.
این مهم‌ترین چیزه.
خیلی خب، ولش کن. بزنیم به چاک. جنس‌ها رو بردار.
- خوش اومدی خونه، رفیق. - اوه!
- دوستت داریم. - خدای من.
- جویی. - بله؟
خوش‌شانسی که من از اون قدیمی‌هام و آدمای عادی رو نمی‌کشم.
کتت رو دربیار.
آره، نه، حتماً... حتماً.
تو، اِ... آره، فقط...
- همینه. - شلوارم رو هم می‌خوای؟
نه، نه، شلوارت رو نگه دار.
جو، اون چیه رو کونت؟
- اون گُهه. - چی؟
- ها؟ چی؟ - افتضاحه.
- نگران بودم. - صدای تیراندازی. خیلی بده.
- وضعیت ترسناکی بود. - انجامش دادم.
- خدای من. - انجامش دادم.
توی این عروسی حسابی بهت خوش می‌گذره.
- تازه‌وارد، تاریخ رو گند نزنی بهش. کِی هست؟ - اکتبر.
امروز هفتم جولای‌ئه، تازه‌وارد.
اوه، هفتم جولای. تقصیر منه، فکر کردم هالووینه.
نه... هالووین نیست، تازه‌وارد.
بیخیال این حرفا، تازه‌وارد، اصلاً بهت نگفتم چه کار فوق‌العاده‌ای کردی
توی اون تماس با اون قاچاقچی‌ها، کف کردم.
باید بری سازمان ملل به عنوان مترجم کار کنی.
- تبدیل به یه قهرمان شو. - مثل بتمن؟
- دیگه نمی‌خوام باهاش بجنگم. باید تسلیم بشی. - آره.
- مگه نه؟ - بذار کار خودشو بکنه.
واقعاً بی‌نهایت متاسفم که... تعطیلات آخر هفته‌ت رو خراب کردم، رفیق.
خراب کردی. واقعاً کل آخر هفته رو به گند کشیدی.
آره.
ولی فراموش‌نشدنی بود، جو. مطمئن باش اسم تو هم توی کتاب میره.
واو.
توی کتاب بودن چیز خیلی بزرگیه، رفیق. ممنونم.
اگه بتونم فقط یه اطلاعاتی بهت بدم...
نصیحت نیست. فقط یه اطلاعاته.
بدون که دنیا قراره خیلی غافلگیرت کنه.
وظیفه توئه که اینا رو فیلتر کنی و تصمیم‌هایی بگیری
که به نفع خودت و داشته‌هات باشه.
ولی از این محافظت کن. از این حلقه محافظت کن.
نیک، تو داشتی اون کار احمقانه رو می‌کردی تا جون منو نجات بدی.
این رو فراموش نمی‌کنم.
رفیق، من هزار بار هم اون کار رو واسه تو می‌کنم.
جدی می‌گم. واسه تو. واسه همه‌تون.
تو هم همین‌طور، جو.
- همه‌مون. - من نیازی ندارم.
- می‌تونیم انجامش بدیم. - بزن بریم.
نه بچه‌ها، نه. فکر کنم این از اون چیزاییه که فقط مال خودته.
- خیلی خب. - چرا نه؟
- هر جور راحتی. - من یه بغل می‌خوام.
- می‌خوای بهمون دست بزنی؟ - می‌شه فقط بغل کنیم؟ بغلم کن.
- انجامش بدیم، زود باش. - خیلی خب.
- ها؟ بغلم کن. - آره.
- زود باش. - می‌دونی چیه؟
این حس میامی رو بهم میده!
خانم‌ها و آقایان، به فرودگاه جان اف. کندی نیویورک خوش آمدید.
برای ایمنی خودتان و اطرافیانتان،
لطفاً کمربند ایمنی خود را بسته نگه دارید...
...تا زمانی که هواپیما کاملاً در گیت متوقف شود.
ببخشید که گند زدم به وسایلت،
ولی تونستم هاردت رو نجات بدم و این رو برای تو ساختم.
این خوبه.
این واقعاً خوبه.
- کجاست؟ - آه، همین الان پیام داد. تقریباً رسیده.
لعنتی.
آه! هی.
اوم، من...
زود تمومش می‌کنم، چون می‌دونم عجله داری، درسته؟
همین آخر هفته‌ی گذشته، دو تا از مهم‌ترین سؤالای زندگیم ازم پرسیده شد.
اولین سؤال این بود: 'این زن رو دوست داری؟'
سؤال دوم، که به نظرم مهم‌ترین سؤاله، این بود:
'می‌تونی بقیه‌ی عمرت رو با این زن بگذرونی؟'
و...
و اونجا بود که فهمیدم تو زندگی منی.
درسته؟ یعنی، از بین همه‌ی چیزایی که تو زندگیم دارم،
هیچی مهم‌تر از تو نیست، که باعث می‌شه جواب هر دو سؤال 'بله' باشه.
یعنی، هر دو جواب من 'بله' هست.
این از اون مسابقه‌ی تشک 'اسلیپ نامبر' لعنتی نیست که پارسال وایرال شد؟
باشه، حق با توئه. حق با توئه.
ولی این به این معنی نیست که حرفم درست نیست.
درسته؟ این باعث نمی‌شه که دروغ باشه چون این احساس منه.
باشه، خب، پس ارائه‌ات چی می‌شه؟
اون قضیه‌ی رفتن با اون پسرا چی؟ اون قضیه‌ی نجات شغلت؟
لعنت به اون ارائه. من... من نگران اون ارائه نیستم.
الان دارم از دستش می‌دم.
دارم به انجام یه کار متفاوت فکر می‌کنم. کسب و کار خودم رو راه بندازم.
می‌دونی، رئیس خودم بشم.
و اگه رئیس خودم باشم، یعنی من مدیر عامل هستم.
می‌تونم قوانین خودم رو بذارم. جابجا بشم.
ولی این فقط برای اینه که به تو نزدیک‌تر باشم.
دوستت دارم و متاسفم.
نمی‌خوام از دستت بدم.
سلام به همگی. هی، چطورین؟
- سلام. - سلام، خوشحالم می‌بینمت.
خب، بری می‌خواد بدونه که آیا می‌خوایم کمپین رو به بازارهای متوسط هم گسترش بدیم.
- هی، جو، ببین. من میامی‌ام! - بری.
- ووهو! من و زنم یه آخر هفته اومدیم بیرون. - نه. بری.
- ما همین الان یه کم کوکائین خریدیم. - خداحافظ، بری.
من این کارو نمی‌کنم. ما تو عروسی هستیم!
- آره. - ما سر کار نیستیم! من با نامزدم هستم.
- می‌دونم. زیباست. - درسته؟ باشه.
می‌فهمم که کمپین 'نامحدود' رو آوردی،
که به خاطر همین استخدامت کردم، ولی اخراجت می‌کنم.
- اوه. - چون من رئیس توام.
- و این شرکت منه. - درسته.
- اخراجت می‌کنم. - درسته. باشه، آره. ممنون، عمو.
- باشه.
واقعاً روی این پسرا تأثیر زیادی گذاشتی.
خب، این کاریه که من می‌کنم. فکر کنم روی هر کسی که می‌بینم تأثیر زیادی می‌ذارم.
- برای دو ثانیه می‌دزدمش. - بفرما.
- صبر کن. - برمی‌گردونمش.
هی. ببین، منو نبر.
- بیا دیگه. - باشه.
اوه... باشه، باشه.
- صبر کن، شات‌ها. - اوه!
- آره، لطفاً. - می‌خوام بگم.
- اوه... - م‌م. وقتِ چک کردنِ وضعیتِ احساسی‌مونه.
- اوه! - اوه!
- باشه! - اوه!
- من شروع می‌کنم. حواسم بهت هست. - تو شروع می‌کنی؟
حس می‌کنم متأهلم.
وو!
- هی! باشه. - آره.
هی، من حس می‌کنم که، اوه،
شاغلم.
فعلاً.
- باشه. باشه، فعلاً. - بالاخره!
حس می‌کنم...
از اون حالِ بد دراومدم.
آره، این خیلی مهمه.
خیلی خیلی مهمه.
- واقعاً حس می‌کنم متأهلم. - چرا؟
چون وقتی اون ازدواج کرد، انرژیِ ازدواج رو حس کردم،
و منم می‌خوام ازدواج کنم.
- درسته! این خوبه. - آره!
ام...
حس می‌کنم...
...که قراره به‌زودی یه جشنِ مجردی ترتیب بدم.
واو!
اوه نه.
اوه نه...
اولد-فشن. بجنب! آره!
بچه‌ها، کوین واقعاً زد تو گوشم.
- دستا رو سرت! - نه!
همه می‌رین زندان. سه وعده غذای گرم و یه تخت.
- نه، نباید زندانی بشیم... - تخت‌های دوطبقه. کلی نودل.
شیرینی. قاچاق انسان.
الان دیگه قراره نوچه‌ی یکی بشی!
چیکار می‌کنی؟ مثلاً اون...
اون مدل چشم و صدا رو درمیاری؟
مثلاً... «اوه! وا-آه...»
«اوه...»
اون نمی‌تونه این کارو کنه. نمی‌تونه این غلطو کنه.
- این کارو با من نکن. لعنتی. - بیخیال!
اون حتی بهم خیانت نکرد، می‌دونی؟ فقط یه رابطه‌ی احساسی بود.
ولی با یه مرد دیگه خوابید.
یعنی، اون آلتش رو... اوه، بذار...
ولی این کافی نیست.
- حالا اون یکی رو هم سر بکش. - قرار نیست هر دوش رو بخوری.
نه، باید انجامش بدی. نه، باید هر دوش رو بزنی. بزن...
نه...
باید هر دوش رو بزنی، داداش.
دارم می‌گم تو... تیپت خوبه.
- تو هم همین‌طور. - ممنون.
تو شبیه فلامینگویی. پرنده مورد علاقه‌مه.
- باشه، باشه. - یه پرنده فسفری. تا حالا همچین پرنده‌ای دیدی؟
ترم‌اولی، اصلاً خوشم نمیاد مجبور باشم مدت طولانی باهات حرف بزنم.
چرا؟
- بگیرش (آلتش رو بگیر). - چی رو بگیرم؟
- بگیرش دیگه! - چرا هنوز سفتن؟
- حس می‌کنم مال من یکم کوچیکه. - تو که نمی‌تونی انتخابش کنی، رفیق.
- اون تو رو انتخاب می‌کنه. - قضیه اینجوریه، رفیق.
مرد یاکوزایی!
ببخشید. گرفتم، گرفتم.
- ریکاردو مونتانا! - ریکاردو مونتانا!
ریکار...
مونتانا! آره!
اون دیگه چی بود؟
- حتی تلاش هم نکرد. - دارم تلاش می‌کنم.
دو ساعته دارم تمرین کردنش رو نگاه می‌کنم.
به محض اینکه به دستش رسید، پرت کرد بیرون پنجره.
نه، ولی می‌خوایم ببینیم می‌پری توی ماشین.
بجنب، بپر توی جیپ، جو.
کمک می‌خوای؟
بیا دیگه، بپر توی ماشین.
آفرین، همینه!