.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
وینود: آنانتان عزیز، به پات می‌افتم.
وینود: مگه اون کار رو خیلی وقت پیش بهت نداده بودم؟
وینود: لطفاً زودتر تمومش کن.
چی داری می‌خوری؟
وینود: هی، بحث رو عوض نکن.
چی داری می‌خوری؟
برگر.
وینود: گرمه؟
آره.
مگه بهت نگفته بودم کل پروژه رو بده به من؟
ولی تو فقط یه مگس بهم دادی.
هی، اول اون مگس رو بی‌نقص در بیار.
دارم تلاشم رو می‌کنم.
ما داریم تو کشوری زندگی می‌کنیم که راجامولی
با فقط یه مگس، سینمای هند رو متحول کرد.
کدوم فیلمه؟
«ایچا» دیگه، مرد!
آه، «ایگا»!
داداش، چه خبر از فیلمت؟
سوژه‌اش فوق‌العاده‌ست، داداش.
دارم روش کار می‌کنم.
واقعاً محشره.
یه داستان فوق‌العاده‌ست.
وینود: عالیه!
پوستر اولین فیلمی که تدوینش کردم، فردا منتشر می‌شه.
دیگه خیالت راحت باشه.
برای اینکه بتونیم فیلم خودمون رو بسازیم، اول باید با یه نفر دیگه کار کنیم.
وینود: آره.
و برای اون کار هم تجربه لازم داریم.
ولی وقتی هیچ‌کس بهمون زنگ نمی‌زنه، چطوری تجربه کسب کنیم؟
وینود: درسته.
ولی کی حاضره به ما زنگ بزنه؟
که همین‌طوری نمی‌تونیم بپریم وسط، مگه نه؟
- قضیه این‌طوری نیست. - به هر حال، من فردا میام کوچی.
- اونجا می‌بینمت. - وینود: هی، قطع نکن.
اول اون مگس رو برام بفرست.
نون و آب من تو اون مگسه.
«این نون رو بگیر قدیس.»
«بیا دستم رو بگیر قدیس.»
داداش، جدی میگم.
درسته که فخرالدین اهل روستای ماست.
ولی اون یه کلاهبردارِ تمام‌عیاره.
تو ده ساله که داری دنبالش می‌دوی.
- خیلی بی‌رحمه. - این‌طور نگو.
پس چی بگم؟
- فردا می‌رم کوچی. - باشه، برو.
می‌خوام یه بار دیگه ببینمش.
ببینی کی رو؟
به کی نشون بدی؟
تا شنیدمش، تن و بدنم لرزید.
عاقبت این کار خوب نیست.
جدی می‌گی؟
کالاماندالان خیلی عصبانی به نظر می‌رسه.
- سلام، سوریا کیرانام. - هی، کیرانام!
برات بریزم؟
براش یه لیوان بریز.
یه لیوان پر براش بریز.
- چی شده؟ - این اصلاً درست نیست.
همه‌ی این کارها درست نیست.
خب نخور.
پسش بده.
- کالاماندالام معبد منه. - خب که چی؟
زمین مقدسی که اساتید و بزرگان زیادی توش قدم گذاشتن.
یه کار ممنوعه اونجا انجام شده.
ممنوعه؟
- چی شده؟ - موضوع چیه؟
اونا توی تماشاخانه معبد پارتی دی‌جی گرفتن.
پارتی دی‌جی توی تماشاخانه معبد؟
تنها چیزی که اونجا کم بود.
این همون زمینیه که توش کاتاکالی یاد گرفتم.
والاتول کلاماندالام رو برای برگزاری مهمانی‌های دی‌جی راه ننداخت.
ولش کن بابا.
این رو بگیر.
سوریا کیران!
گم شو برو پی کارت!
نرو. هنوز یه کم مونده.
هی، سوریا کیران!
هی!
زنبور نیشت زده؟
مرد ۱: هی، کیرانام!
مرد ۱: هی، بیا پایین.
مرد ۲: سوریا کیران!
مرد ۱: هی، لنگت رو درست بپوش.
مرد ۱: چشمات رو ببند.
داره به چی نگاه می‌کنه؟
سال‌هاست که این‌طوریه!
این چیه، پدر؟
مادر، مگه بهت نگفته بودم پدر رو بیرون تنها نذاری؟
- مادر آنانثان: انگار حرفم رو گوش می‌ده. - آنانثان: ببرش داخل.
مرد ۳: هی، مراقب باش.
مرد ۳: اون وسط شب توی جنگل چیکار می‌کنه؟
مرد ۳: آنانثان!
نزدیک آبشار ایستاده بود.
اگه یکم جلوتر رفته بود، پیدا کردنش خیلی سخت می‌شد.
همیشه همین کار رو می‌کنه.
هی، حواست باشه.
هی، جلوی پات رو نگاه کن.
مراقب باش. نندازیش.
حواست به پاهات باشه.
می‌خوای زنجیرت کنن؟
چرا همه‌رو این‌طوری اذیت می‌کنی؟
نکنه فیل یا ببری اونجا منتظره که کاتاکالی تو رو تماشا کنه؟
پس منم باهات میام.
همین‌طوری اینجا بیکار نشستم.
- اوه، خفه شو! - تو که راحت می‌گی.
تو از تاریکی می‌ترسی، پس می‌تونی زیر نور بشینی.
اونی که هر وقت غیبش می‌زنه باید دنبالش بگرده، منم.
ولی من حق ندارم چیزی بگم.
9.59
خدا کنه جواب بده.
الو، ایکا
ایکا: بگو آنانتان.
ایکا، خودتون گفتید ساعت ۱۰ شب زنگ بزنم.
ایکا: اوه، یعنی الان دقیقاً ساعت ده شده؟
ایکا
ایکا، شما
الان وقتتون آزاده؟
ایکا: ببین آنانتان، اصلاً امکان نداره.
ایکا: فیلم‌های اخیر «کی.آر.اس» همه‌شون توی گیشه شکست خوردن.
اون موقع هم باهات تماس گرفته بودم.
ایکا: می‌دونی که، «کی.آر.اس» خونه‌اش رو گرو گذاشته تا این فیلم رو بسازه.
ایکا: نمی‌تونم وسط این وضعیت تو رو بهش معرفی کنم.
- ایکا: لطفاً گوشی رو قطع کن. - داداش، من چیزی نمی‌خوام.
پول نمی‌خوام. لطفاً بذار بیام.
ایکا: اصلاً چی داری می‌گی؟ مگه نشنیدی چی گفتم؟
ایکا: وقتی آدم‌ها دارن از جیب خودشون خرج می‌کنن، خیلی کم کسی رو استخدام می‌کنن.
ایکا: اون داره تمام دستیار کارگردان‌هاش رو اخراج می‌کنه.
ایکا: تازه، کلی مشکلات دیگه هم هست.
ایکا: چند روزه نخوابیدم. می‌شه لطفاً گوشی رو قطع کنی؟
برای همسرت کمی مانیوک تازه فرستاده بودم. بهت نگفت؟
ایکا: آره، بهم گفت.
ایکا: اگه کسی می‌خواست بیاد کوچی، حتماً برام می‌فرستاد.
ایکا: چند روزه که غذای حسابی نخوردم.
دارم میام ارناکولام. برات میارمش.
ایکا: ای بابا! اصلاً لازم نیست فقط برای این کار تا اینجا بیای.
ایکا: مانیوک اینجا هم پیدا می‌شه.
اشکالی نداره، چند تا قرار کاری دیگه هم اونجا دارم.
ایکا: خب؟
برات کاساوا آب‌پز می‌آرم. مراقب خودت باش.
آنانثان: مادر
آنانثان: دارم می‌رم.
آنانثان: پدر
شروع کردی؟
کِی برمی‌گردی؟
- فاکی - بله؟
چند تا فیلم با هم کار کردیم؟
۲۱ تا.
- چند سال می‌شه؟ - ۲۲ سال.
تسا، چند سالته؟
۲۲ سال.
بلندتر بگو، تسا!
- بیست و دو. - بیست و دو.
شاجی
- فاکی - بله قربان؟
توی فیلم «آمبو پرونال» چند تا لوکیشن داشتیم؟
۸۵ تا.
دهلی نو چطور؟
۱۱۰ تا.
دهم؟
نود.
چند تا لوکیشن برای فیلم جدیدمون داریم؟
قربان
یکی.
و پیداش کردید؟
نه قربان.
لعنتی!
بردار.
بردار! بردار!
تلفن رو جواب بده!
تو وقت نداری برای من تو سینما کار کنی.
ولی برای بقیه کارهای مسخره‌ت وقت داری.
سینما اولویت تو نیست.
جواب بده! برو به کارت برس!
نه قربان. نمی‌خوام جواب بدم.
تمام بدنش رو با گوشی پر کرده!
- بذارش روی سایلنت. - نه، نه.
احمق!
جواب بده دیگه! زود باش!
- خب بگو، حرف بزن! - نه، نه!
املاک؟
خرید سالن تئاتر؟
یا داری با گول زدن مردم فیلم تهیه می‌کنی؟
بردار و حرف بزن!
من همه چیزم رو برای این فیلم گرو گذاشتم.
یه فیلم کوچیکه، مگه نه؟
می‌دونی ارزش این خونه چقدره؟
نمی‌خوای بذاری فیلم بسازم؟
هان؟
هی، اصلاً استعدادی داری؟
تو هنرمندی؟
اصلاً برای چی داری تو سینما کار می‌کنی؟
یه نفر مدام بهم زنگ می‌زنه که برم به عنوان دستیار کارگردان تو فیلمش کار کنم.
- خب جواب نده. - چی؟
چرا باید عقده‌ی شکست فیلم‌هاش رو سر من خالی کنه؟
بدون خوردن غذا نرو!
بشین.
کاش حداقل بهم زهر می‌داد.
- نمی‌خوری؟ - خوردم.
این مرد!
لطفاً جواب بده.
وگرنه کِی‌آر‌اس همین الان میاد پایین و تیکه‌تیکه‌ت می‌کنه.
بردار.
آنانثان: سلام، ایکا
آنانثان: برات کاساوای آب‌پز آوردم.
- قطع نکن. - آنانثان: قطع نمی‌کنم.
بچه‌ها، نخورید.
- براتون کاساوای آب‌پز می‌ارم. - آنانثان: با منی؟
کاساوا؟
لعنت به این تاپیوکای تو!
یه کلمه هم حرف نزن، احمق!
عوضی! بی‌شعور!
تو اصلاً می‌خوای توی سینمای مالایالم چه غلطی کنی؟
دفعه اول تماست رو رد کردم.
دفعه دوم هم تماست رو رد کردم.
حداقل باید می‌فهمیدی که طرف مقابل سرش شلوغه.
وقتی حتی اینقدر شعور نداری که این رو بفهمی
چطور می‌خوای توی سینمای مالایالم کار کنی؟!
کِی رسیدی؟
دیشب. همون موقعی که بهت زنگ زدم.
می‌دونی، این کاساوا توی دهنت آب می‌شه.
تازه از مزرعه چیده شده و آب‌پز شده.
اگه با فلفل قرمز تند بخوریش
چای خوردی؟
اون تا الان ۱۲ تا چای خورده!
این دیگه عادتشه.
چرا اینقدر گرفته‌ای؟
اگه خیلی بخندم، انگار دارم مسخره می‌کنم.
اگه جدی باشم، انگار دارم افاده می‌فروشم.
اگه دهنمو ببندم و هیچ کاری نکنم
می‌گن که به همه بی‌احترامی می‌کنم.
داشتم سعی می‌کردم بین این سه تا حالت چهره تعادل برقرار کنم.
همون موقع بود که هی بهم زنگ می‌زدی.
مجبورم نکن دهنمو باز کنم!
داشت بهم بد و بیراه می‌گفت و منم داشتم کنترلم رو از دست می‌دادم.
کِی.آر.اس به تو بد و بیراه گفت؟
آره.
واسه چی؟
خب، نمی‌شه زیاد بهش خرده گرفت.
کی.آر.اس داره با گرو گذاشتن هرچی که داره این فیلم رو می‌سازه.
و تنها چیزی که لازم داره فقط یه لوکیشنه.
اما من نتونستم پیداش کنم.
چه لوکیشنی؟
یه آپارتمانه. باید یه چاه داخلش باشه.
چاه داخل آپارتمان؟
می‌خوای کمکت کنم اون لوکیشن رو پیدا کنی؟
لطفاً.
لطفاً کمکم کن.
بیا تو.
نگران نباش. کِی‌آر‌اس طبقه‌ بالاست.
همین‌طور اونجا واینستا. بیا اینجا.
این همون لوکیشنیه که درموردش حرف می‌زدم.
- ایکا، می‌تونم ازش عکس بگیرم؟ - بگیر، راحت باش.
ایکا، من دارم می‌رم.
- اول یه چایی بخور. - نه خوبه، بعداً میام.
- آنانثان - آنانثان: بهت زنگ می‌زنم.
لعنتی!
اگه لوکیشن رو پیدا کنه، حاضر می‌شه تو این فیلم بازی کنه؟
آره!
دارم اینجا دیوانه می‌شوم. درست همان موقع او با سوال‌هایش سر می‌رسد!
- فقط داشتم می‌پرسیدم. - فقط داشتم می‌گفتم.
خواهر وینود: هر بار که پول می‌خواهی، من با قرض گرفتن برایت می‌فرستم.
خواهر وینود: تو ۵ سال است که داری کار می‌کنی
اما هنوز یک قران هم در نیاورده‌ای!
به تو درباره گروه‌های قدرتمند آنجا هشدار دادم. - لطفاً دست از سرم بردار!
- خواهر وینود: هی، وینود. - صورتت را نشان بده. -بفرما. نگاه کن!
خواهر وینود: حتی لباساتم هم با پول من خریده شده. این را می‌دانی؟
خواهر وینود: اگر ذره‌ای عزت‌نفس برایت مانده، همین امروز به چنای برگرد.
خواهر وینود: به چه چیزی فکر می‌کنی؟ می‌فهمی چه می‌گویم؟
خواهر وینود: اون هیچ‌وقت عوض نمیشه.
خواهر وینود: فایده‌ای نداره باهاش حرف بزنی. - خواهر!
فقط چون راه دیگه‌ای ندارم که چیزی بهت نمیگم.
خواهر وینود: من بهت یه راه نشون میدم. فقط برگرد چنای.
- هی، کیه اونجا؟ - خواهر وینود: هی، اون کیه؟
خواهر وینود: حتماً دوستاتن که با خودشون مشروب آوردن. - خواهر!
- اسویگیه! - خواهر وینود: اسویگی؟
خواهر وینود: مگه نگفتی حتی پول برای خریدن غذا هم نداری؟
- خواهر وینود: داری منو گول می‌زنی؟ - دیگه بسه.
آقا، غذاتون.
من چلو مرغ سفارش داده بودم، ولی این چلو گوشته.
داداش!
پس تو خونه بودی؟
شنیدم داشتی درباره یه راه حرف می‌زدی.
ای خدا!
چلو گوشته به دلت ننشست؟
ولش کن داداش.
ببین، دفعه اول که کلاه سر آدم بره خیلی عادیه.
زندگی واقعی مثل فوروارد کردن ویدیوهای انگیزشی نیست.
برای زندگی کردن باید کار کنی.
پاشو! پاشو!
بسه منو نزن.
زدمت، گازت نگرفتم که.
گوش کن
چی؟
اگه کمک کنی، من
منظورم اینه که، کار گیرمون میاد.
چه کاری؟
بذار حرفمو بزنم.
- بگو. - حالت خوبه؟
- می‌رم یه دوش بگیرم و میام. - واسه چی؟
همون‌جا بشین!
فیلم جدید کی‌آراس، که خودش کارگردانی، نویسندگی و تهیه‌کنندگی‌اش رو به عهده داره!
با بازی سوپراستار کاران چاند که فقط تو یه لوکیشن فیلم‌برداری می‌شه.
ولی هنوز لوکیشن رو پیدا نکردن.
چرا این حرف‌ها رو به من می‌زنی؟
اگه بهشون کمک کنم لوکیشن رو پیدا کنن
رویای ده ساله‌ام بالاخره به حقیقت می‌پیونده.
می‌تونم توی این فیلم کار کنم.
چه جور لوکیشنی؟
- خب این یه آپارتمانه. - اینجا که پر از آپارتمانه، نه؟
ولی باید یه چاه وسطِ آپارتمان باشه.
هان؟
چاه وسطِ آپارتمان؟ اصلاً همچین جایی پیدا می‌شه؟
بیخیال، بلند شو.
داری چیکار می‌کنی؟
ای خدا!
این همون لوکیشنیه که بهت گفتم.
ایکا: وقتی قهرمانِ داستان بچه بوده، کلِ خانواده‌ش برای خودکشی می‌پرن توی چاه.
ایکا: ولی فقط قهرمانِ ما زنده می‌مونه.
ایکا: یه فیلم ترسناک تاریخی‌ئه.
ایکا: اینجا جاییه که اون توی بزرگسالی زندگی می‌کنه.
ایکا: اون از همه چیز می‌ترسه، مخصوصاً از چاه.
ایکا: داستان خوبیه. صد در صد می‌گیره!
دقیقاً همونیه که لازم داشتیم!
فکر می‌کنی جواب بده؟
معلومه که جواب میده، مرد!
اگه یه نفر تایید کنه، می‌تونی اینجارو برای فیلم‌برداری بگیری.
سرایدار؟
نه!
سرایدار و
صاحب‌خانه و
رئیس انجمن و
بازیگر و سرگرم‌کننده
آشان!
«اوه نه! امیدوارم نیفتم»
«آشان!»
«اوه نه! امیدوارم نیفتم»
«آسمان آبی پر از گل‌های یاس.»
«شب الهی، وقتی که پیچک عشق لبخند زد.»
«گل‌ها و جویبارها هستند.»
«مستیِ یک رویا و زیباییِ زمین»
«شب الهی، وقتی که پیچک عشق لبخند زد.»
«گل‌ها و جویبارها هستند.»
«مستیِ یک رویا و زیباییِ زمین»
وای! عالی بود!
- بازی‌ام چطور بود؟ - این جدیده است؟
نه. جدیدش رو بهت نشون می‌دم.
دارم تماس می‌گیرم.
سوگونان: الو سوگونان، نرو.
همون‌جا بمون.
این یکی رو ببین.
بازم هست؟
خانم، فیلم جدیدم رو دیدی؟
آره، لایکش کردم.
جدیدترین فیلمم رو برات می‌فرستم. اون یکی رو هم لایک کن.
حتماً به دوستات بگو ویدیوم رو لایک کنن.
وینو: اون بیمار دیالیزیه.
وینو: هفته‌ای دو بار باید دیالیز بشه.
وینود: طرفدار شماره یک کمال حسن.
وینود: هر دوشون گروه خونی یکسانی دارن.
وینود: حالا اون می‌خواد خون کمال حسن توی بدنش باشه.
همه توی بیمارستان می‌گن سوگونان داره سرم کلاه می‌ذاره.
نمی‌فهمم چرا هنوز داری لفتش می‌دی.
سه روز از وقتی کمال حسن توی تریواندروم خون اهدا کرد گذشته.
خون هر سوپراستاری هم که باشه، اگه بیرون نگهش داری لخته می‌شه.
آشان، بهت قول می‌دم.
خونش توی بانک خون امنه.
تاریخ تزریق خونم داره نزدیک می‌شه.
با آدم‌های درست و به روش درست آشنا شو و اون خون رو برام بیار.
دارم کلی خرجش می‌کنم.
با من بازی نکن.
- دخترت مالاتی چطوره؟ - خوبه آشان.
گفتی می‌آی پیشم و اون رو هم می‌آری.
آشان، امسال فقط یه روز مرخصی برام مونده.
و فقط اگه شوهرم آزاد باشه می‌تونم بیام.
عمل آب‌مروارید مادرشوهرت فرداست، مگه نه؟
- آشان - بله؟
نامزد دختر پاتروس اومده.
منتظرت هستن.
آره، بهشون گفته بودم بدون دیدن من جایی نرن.
باشه، آشان.
آشان داره میاد.
اوه، پس این آشانه!
جیپ قدیمی‌ایه.
آشان، خیلی وقته که منتظرن.
دارم میام، پاتروس.
سلام! سلام!
متیو موندکایام!
- سلام - سلام
- پس این داماد آینده‌ست؟ - بله، پسرمه.
زرنگه!
پاتروس و زنش همیشه از تو حرف می‌زنن.
همه همیشه دارن از من حرف می‌زنن.
دیگه چیکار می‌تونم بکنم، متیو موندکایام؟
آشان، متیو دقیقاً اهل موندکایام نیست.
پس دقیقاً اهل کجایی؟
کمی اون‌طرف‌تر. اینجییانی.
- کجای اینجییانی؟ - توی شهر.
آقای جورج رو می‌شناسی؟
خیلی‌ها این اسم رو دارن.
آقای کوناتاپالی جورج. می‌شناسیش؟
- اون مغازه خواربارفروشی داره. - می‌دونیم.
ما مشتری مغازه‌اش هستیم.
آشان توی هر سوراخ‌سنبه‌ای یه دوست و آشنا داره.
من و کوناتاپالی جورج از کلاس دوم هم‌کلاسی بودیم.
از کلاس چهارم رفتیم کلاس‌های جدا.
از اون موقع دیگه باهاش صمیمی نبودم
این دقیقاً کارِ آشانه. اون توی کل دنیا دوست و آشنا داره.
پس ما دیگه بریم؟
باشه، خداحافظ.
عزیزم، بیا اینجا.
- شماره‌هاتون رو به هم دادین؟ - بله.
چه صبح باشه، چه بعدازظهر یا شب
هر وقت وقت داشتی بهش زنگ بزن.
حتی اگه شب تا صبح هم بیدار بمونید و حرف بزنید، ما چیزی نمی‌گیم.
اگه هم رابطه‌تون به هم خورد، اون هم برای ما اشکالی نداره.
کوناتاپالی
منظورم متیو موندکایام هست، بهشون حسابی وقت بده.
چه عجله‌ای برای ازدواج داری؟
چرا باید تو این سن و سال خودمون رو به دردسر بندازیم؟
راستی، اگه «کوناتاپیلی جورج» رو دیدی
بهش نگو که ما همدیگه رو دیدیم.
ما قبلاً اختلاف‌نظرهای کوچیکی داشتیم.
حتی با هم دعوا هم کردیم.
- ببینم اصلاً تو رو یادش میاد. - بعید می‌دونم منو فراموش کرده باشه.
من قبلاً قهرمان کاراته بودم.
تو دیگه برو.
باشه، خداحافظ. اگه عروسی برگزار شد، اونجا می‌بینمت.
مواظب باش.
سلام، پانچامی
آشان، جدیدترین ویدیوت داره وایرال می‌شه.
کلاً هزار تا بازدید داشته.
ولی فقط ۵ تا لایک خورده.
امیدوارم یه نفر از صنعت فیلم‌سازی ببیندش.
معلومه. بیشتر ستاره‌های جدید از همین ویدیوها شروع کردن.
این اهالی سینما از ستاره‌های فضای مجازی متنفرن.
- اون مال قدیم بود.
این روزها همه‌شون به خاطر ماست که دارن دوام میارن.
این حرف‌های نژادپرستانه‌ت رو تموم کن، پانچامی.
همه‌اش همین حرف رو می‌زنی.
- این چیه؟ - چی؟
نه تخم‌مرغی هست، نه شیری.
چند قلم جنس بیشتر نبود، اونم که دیگه تموم شد.
حالا که حرف از شیر شد، اون خونِ از تریواندروم چی شد؟
خون اونجا امنه. ولی سوگونان باید بره.
مرد ۴: سجاد، لطفاً تلاش کن. تو می‌تونی!
- انجامش بده. - بیخیال، تمومش کنیم.
- یکی دیگه، یکی دیگه. - دیگه بسه.
سجاد، اون مربی جدیدته؟
بله.
این آشانِ ماست.
سجاد کسیه که روغنِ این مغازه رو تموم می‌کنه.
سجاد، زیاد روغن مصرف می‌کنی؟
نه، آشان دروغ می‌گه.
برای پخت‌وپز که نیست.
برای اینه که بزنه به ران‌های پاش که کبود می‌شن.
من کلی وقته ازت خواستم تردمیلمون رو تعمیر کنی.
اول اون کار رو بکن.
آشان: من که تا حالا کلی بار تعمیرش کردم.
شیر داری؟
- آره. - موز چی؟
- یه کم برات کنار گذاشتم. - ممنونم.
جکسون، یه شیشه عسل هم بگیر.
- چطوری آشان؟ - خوبم.
اونا کین؟ چند روزه که می‌بینم این اطراف پرسه می‌زنن.
اونا دوستام هستن.
بابات می‌دونه که اونا پیش تو هستن؟
آره.
دارن با هم درس می‌خونن.
شیرینی یا شیر زیاد نخور.
برای درست کردن شیک است.
- سعی کن برنج و ماهی هم بخوری. - باشه.
به شرکت شیر اطلاع می‌دی یا من بگم؟
خودم می‌گم.
تخم‌مرغ‌ها رو فراموش نکن.
اونجا گیر کردن؟
هی، جکسون رفت خونه.
مگه تو
- پات رو این‌طوری نگه دار. - فکر کنم آشان اومده.
عزیزم، این‌طوری نیست.
آشان، اون ایچو عمداً داره موسیقی رو بلند پخش می‌کنه که کلاس رقص ما رو خراب کنه.
اصلاً چرا براش کلاس موسیقی گذاشتی؟
می‌شه لطفاً بهشون بگی اون بوق رو قطع کنن؟
اون بوق نیست، خانم معلم. ترومپته.
هر چی!
من بودم که تو و اون استاد موسیقی رو استخدام کردم.
چطوری بهش تذکر بدم؟
بذار ببینم.
ولی ساعت کلاس‌ها که با هم فرق داره.
پس کی اون‌ها رو همزمان نگه داشته بود؟ من؟
- بذار ازش بپرسم. - لطفاً بپرس.
آقا
آقا!
- می‌تونم برم؟ - خیلی خب، برو.
- بیا، بریم. - کارهای دیگه‌ای دارم که باید انجام بدم.
خدای من!
کلاس رو تعطیل کردن.
من باعث شدم تعطیلش کنن.
فقط به خاطر اینکه آشان درخواست کرد.
- گمشو بابا، بی‌عرضه‌ی بی‌خاصیت! - خودت گمشو!
حالیت می‌کنم!
پسر ۱: کی اینجا بی‌عرضه‌ست؟
بیا جلو، نشونم بده!
سلام!
غرق در فکر بود.
من فقط
اون چاه ۲۳ تا حلقه داره.
به هر حال
- سلام، آشان - سلام، تدوینگر
چرا از آسانسور نیومدی؟
می‌خوام فعلاً بیشتر عمر کنم.
فیلمی بهت پیشنهاد نشد؟
بهتره در موردش حرف نزنیم.
باشه، حرف نزن.
معلومه یه کاری ازم داری.
بگو چیه.
- این کیه؟ - آشان، این آنانتان هست.
دستیار کارگردان سینماست.
- واقعاً؟ - بله.
دارید با کی کار می‌کنید؟
کِی.آر. شاه‌جهان.
بله.
دستیار کِی.آر. شاه‌جهان هستید؟
ایول! بیاید بریم داخل بشینیم حرف بزنیم.
حتماً.
من طرفدارش هستم.
حرفتون درسته.
خیلی خوشحال و مفتخریم که فیلم کِی.آر.اس قراره اینجا ساخته بشه!
اما این آپارتمان هیئت‌مدیره و انجمن داره.
- بدون اینکه از اون‌ها تایید بگیریم - ولی شما رئیس هستید.
آره، درسته.
ولی وینود، خودت می‌دونی اوضاع چطوریه، نه؟
اگه ما تصمیمی بگیریم، عملی‌اش می‌کنیم.
ولی برای حفظ ظاهر هم که شده، باید جلسه تشکیل بدیم.
بفرمایید.
آنانثان، می‌تونی شروع کنی. من بهت زنگ می‌زنم.
خدای من!
ممنونم، آشان.
این لطفت رو هیچ‌وقت فراموش نمی‌کنم.
بد برداشت نکنید.
وینوِد، زود باش بیا!
خیلی ممنون، آشان.
- بچه‌ها! - بله؟
همه می‌دونن که من دوست دارم بازیگر بشم.
حالا که قراره اینجا فیلم‌برداری بشه
باید بهشون چی بگم؟
بهشون بگو قراره تو هم توش بازی کنی.
مگه نه؟
آره.
آشان، ما با هر تصمیمی که بگیری مشکلی نداریم.
چه نیازی بود جلسه بگذاریم؟
اگه گروه فیلمبرداری بیان، تو هم مشتری پیدا می‌کنی که کیک و پف‌فیلت رو بخرن.
برای همینه که ازش حمایت می‌کنی.
آشان با صاحب‌خونه‌مون صحبت کرد.
اونا قبول کردن چون اینطوری برای ساختمون درآمد داریم.
گروه فیلمبرداری اومدن و ساختمونمون رو دیدن.
ازش خوششون اومد.
حالا فقط باید مطمئن بشیم که این ساختمون مشکل دیگه‌ای نداره
هیچ مشکلی نداره!
این حرفِ آشان است.
با پولی که از آن‌ها می‌گیریم، من باشگاه را بازسازی می‌کنم
و زمین بدمینتون را هم تعمیر می‌کنم.
آشان، بزرگ‌ترین رویای تو بازیگری در فیلم است.
حالا که قرار است اینجا فیلم‌برداری شود، فکر می‌کنم تو هم باید در آن بازی کنی.
من هم موافقم.
آشان باید بازی کند.
دستتان را بالا ببرید.
برای همین بود که جلسه گذاشت.
- آشان، من بهشان می‌گویم. - نه.
- بذار بهشون بگم. - گفتم نه.
- من می‌خوام بهشون بگم. - پس زود باش.
آشان باهاشون صحبت کرد.
آشان قراره تو این فیلم بازی کنه.
هی، صداش کن.
آشان، وسایلم اینجا امن می‌مونه، نه؟
لطفاً برو کنار.
هی، اینجا خونه‌ی منه!
- برو کنار! - این دیگه کیه؟
امروز همین‌جوری‌اش هم ازمون می‌خوان که بریم.
اینجا که این همه آپارتمان هست، چرا کی‌آراس آپارتمان من رو خواست؟
مگه طبقه اول نیست؟
خب، برای اونا راحت‌تره.
تازه، آشان پول سفر به گوا رو هم بهت داد، مگه نه؟
خوش‌شانس!
نکنه تا وقتی این فیلمبرداری تموم بشه من ورشکست بشم؟
پول رو کم‌کم بهم بده، تا با احتیاط خرجش کنم.
منم از همین می‌ترسم.
خداحافظ، آشان.
خداحافظ، آنانثان.
لطفاً بیایید تو و بهش بگید، قربان.
پاره تن من. گوشت و خون من.
چطور تحمل کنم که اون کس دیگه‌ای رو خدا خطاب می‌کنه؟
بیاریدش جلو، پراهلادا!
خودم با پرسش ازش متوجه می‌شم!
پسرم بعد از اینکه دنیا منو خدا اعلام کرده، داره کس دیگه‌ای رو می‌پرسته؟
برای گناهت توبه کن
و اسم پدرت رو این‌طوری صدا بزن.
کات!
ای خدا! عوامل فیلم اومدن.
آمدند!
جلویشان را نگیرید. بگذارید بیایند تو.
عمو عمو سبیلو، دستشویی کجاست؟
می‌خواهی صورتت را بشویی؟
هه خب، صورتم را هم می‌شویم.
واحد ۲بی. آن واحد من است.
باز است. برو صورتت را بشور.
آمبادی، اول برو چراغ‌ها را خالی کن.
او برادرزاده‌ام است.
- همش در حال دستشویی رفتن است. - خوب است.
- شما کی هستید؟ - آشان.
من رئیس انجمن مجتمع هستم.
- خوش آمدید. - ممنونم.
بروید چراغ‌ها را خالی کنید.
همین‌طور اینجا نایستید.
عادت نکنید به این کارها.
اوه نه!
- اسمت چیه؟ - وایولت.
بازیگری؟
بیایید داخل.
اینجا خونه‌ی خودت هم هست.
کف زمین رو خراب نکن.
چند وقته تو این کاری؟
حدود ۴۵ سال.
همه میان اینجا آرایش کنن؟
معلومه.
اسمت چیه؟
اسمم اسموکیه.
منظورت دوده؟
- آشان؟ - بله؟
لطفاً بیا اینجا!
صبر کن! الان برمی‌گردم.
داری اینجا رو پاک‌سازی می‌کنی یا چی؟
- آشان! - بله؟
اوه، صورتت رو شستی؟
همه‌جا هستی.
- اینجا خونه‌ی منه. - که چی؟
«دو-ر-می-فا-سل-لا-سی-دو»
«دو-ر-می-فا-سل-لا-سی-دو».
هی!
جدیده؟
باهوبالی رو با این گرفتن.
آه، پس یه دوربین قدیمیه!
با وام خریدی‌ش؟
- بیا بیا اینجا. - چی شده؟
- بگو قضیه چیه؟ - چرا اینقدر هیجان‌زده‌ای؟
یه کم آروم‌تر.
آنانثان، کی‌آر‌اس ما اومده.
کی‌آر‌اس ما؟
اوه نه!
قربان، جشن آمبو.
از این صحنه‌آرایی خوشم میاد.
آشان، بیا اینجا.
ایشون آشان هستن.
«آیا این هزاران رنگ از ارابه‌ای در بالا فرود آمدند؟»
«آیا دره‌های آرام سرانجام به صدا درآمده‌اند؟»
چرا از ایزی‌ریگ استفاده کردی؟ دوربین رو روی کرین سوار کن.
«آیا تمام پنجره‌ها به روی هم باز شده‌اند؟»
«ای رویای بزرگ، چطور پیش روی من ظاهر شدی؟»
سکوت!
«هر آنچه زمانی دور از دسترس بود، حالا دوان‌دوان به سویم آمده.»
«آیا این هزاران رنگ، از ارابه‌ای در آسمان فرود آمده‌اند؟»
برای تماشای فیلم‌برداری اومدی اینجا؟
برو یه چای برای شاجی سفارش بده.
«هر آنچه زمانی دور از دسترس بود، حالا دوان‌دوان به سویم آمده.»
«سینما یه هنره!»
اگه باهاش بد تا کنی، اونم باهات بد تا می‌کنه.
عاشقش باش، تا تو رو جاودانه کنه.
فقط اینو یادت باشه!
- اونا بدون کلاه‌گیس‌هاشون هیچی نیستن. - و دیگه بهشون فیلمی پیشنهاد نمی‌شه.
داداش، هیچ‌کس به اندازه تو شجاع نیست
- داداش شاجی - کی‌آراس داره میاد.
قربان
مشکل چیه؟
قربان، کاران میگه بدون کلاه‌گیس بازی نمی‌کنه.
- لعنتی، کلاه‌گیسش! - قربان!
- احمق! - قربان، نزنیدش.
رئیس، کارگردان اومد.
قربان
- کاران، چی شده؟ - بشین.
ازت خواستن کلاه‌گیس رو برداری؟
نیازی نیست. من باهاشون صحبت کردم.
خدا رو شکر!
طرفدارهای کاران سِر ناراحت می‌شدن.
بدون کلاه‌گیس کار درنمیاد، قربان.
آره، بدون اون اصلاً خوب نمیشه.
خیلی خب، پس بدون معطلی شروع کنیم؟
من آماده‌ام. هیچ تأخیری ایجاد نمی‌کنم.
باشه، پس من برم.
قربان
من یه فیلم در حد «احضار» می‌خوام.
منم همین‌طور.
♪ چه «شعله» باشه چه «کورلئونه»، با حیرت تماشا کردیم ♪
♪ یا «نیلاکاندان» و «ویراگاتا»، که با درخشش‌شون خیره‌کننده بودن ♪
♪ همه‌شون تو همین استودیو ساخته شدن ♪
«دو، ر، می، فا، سل، لا، سی، دو»
اون کیه؟
لعنتی!
چی شد؟
این تازه اولشه.
«در آن کلبه‌ی تاریک، بی‌وقفه خندیدیم و گریستیم.»
«موفقیت این فیلم، خون دل ماست.»
آشان، بیا اینجا.
برو.
زود باش!
«سینما»
- «سینما» - روشنش کن.
«سینما»
«سینما.»
سینما.
«سینما.»
نفر پنجم: همگی ساکت باشید!
آنانثان، پسرم
آشان
این برای کیه؟
برای تو.
وای!
این گرون نیست؟
آشان فقط هدیه‌های گرون میده.
- دستیار کارگردان‌ها کجان؟ - دارن میان!
آنانثان
لطفاً از قبل بهم خبر بده که صحنه‌ی من کی فیلمبرداری می‌شه.
مرد ۶: بقیه کجا هستن؟ همه غیبشون زده!
باشه.
مرد ۵: شاجی
بهت خبر می‌دم.
چی شده ویکرام؟
کدوم گوری بودی؟
مرد ۵: شاجی
قایم‌موشک‌بازی در نیار.
صاحب این آپارتمان بهم زنگ زده بود.
هی، حالا که این خونه رو پیدا کردی، خودت رو نگیر و کلاس نذار.
- دستیار کارگردان‌ها! - اومدیم!
سکوت مطلق می‌خوام.
ببین، توی آپارتمانی مثل اینجا، حتی یه صدای کوچیک هم شنیده می‌شه.
صدا می‌پیچه. فهمیدی؟
وقت ندارم دنبالش بدوم.
دستیار بخش صدا کیه؟
- لطفاً برو کنار. - من دستیار کلاکت هستم.
تو همین‌جا وایسا.
- تویی؟ - بله قربان.
بیا اینجا.
امواج صوتی!
برای من مثل لالاییه.
اون موقع مثل یه بچه کوچیک می‌شم.
اگه اون رو درست ضبط نکنی
می‌کشمت!
سکوت!
قربان، ما آماده‌ایم.
این اسب خسته نمی‌شه؟
قربان، ما آماده‌ایم.
قربان، دوربین آماده است.
نور!
کاران!
آمار از عینک آفتابی استفاده نمی‌کنه.
پس لطفاً برش دار!
صبر کنید!
دوربین رو روشن کن!
داره ضبط می‌کنه، قربان!
صدا!
شاجی!
چی شده؟
چرا همش من رو صدا می‌کنه؟
چی شده سلام خان؟
- اینجا فرودگاه نزدیکه؟ - فرودگاه؟
صدای فرود هواپیما می‌آد.
هواپیما؟
چرا زودتر بهم نگفتی؟
احمق!
برو یه جایی رو چک کن دیگه، مرد!
فرودگاه کجاست؟
برو ندومباسری.
برو یه جایی.
دانیل
می‌شه صدا رو یه کم کم کنی؟
نه.
- ولی می‌تونم یه مدت نگهش دارم. - شاجی، اونجا چه خبره؟
- تا کِی؟ - تا هر وقت که بتونم.
همه آروم بگیرن!
یعنی ممکنه برای همیشه نفسش بند بیاد؟
ایکا: آنانثان، آماده‌ای؟
بله، آماده‌ایم.
کارگردان: دوربین رو روشن کنید.
مرد ۵: سکوت!
کارگردان: صدا!
کارگردان: ضبط شروع شد!
کارگردان: حرکت!
کات! کات! کات!
- چی شد؟ - شاجی!
شاجی، چی شد؟
این چیه؟ نمی‌ذارن اینجا فیلم‌برداری کنیم؟
چیزی نیست داداش.
شاجی، این برداشت اوله.
بذار حداقل فیلم‌برداری رو شروع کنم.
شاجی!
بله؟
اشتباهی سرفه کرد.
بیا دوباره امتحان کنیم.
یک بار دیگه.
ببین، فقط همین.
اگه چیزی هست، فقط بهم بگو.
با این داد زدنت کار دستم می‌دی.
اونا فقط اگه واضح بگی متوجه می‌شن.
ولش کن. بریم فیلم‌برداری.
فقط یه لحظه، قربان.
آنانثان، دیگه حرفی ندارم.
متأسفم قربان. دیگه تکرار نمی‌شه.
اگه حتی صدای باد گلو رو بشنویم، دیگه هیچ‌وقت تو سینمای مالایالم کار نمی‌کنی!
کارگردان: شروع!
کات!
هی!
کجا داری می‌ری؟
این رو بگیر.
آمار من!
عالی بود!
ممنون قربان.
قربان، محشر بود.
سکانس بعدی رو بگیریم؟
- آقا، ماساژور اومده. - آره بریم
احمق!
ساکت!
- چی؟ - اسموکی، برو کنار.
لی‌لی، ساکت! لی‌لی!
کات! عالی بود عزیزم.
نرو. همین‌جا بمون.
زود باش!
اونجا کی داره حرف می‌زنه؟
پسرم، حالا سعی کن همین کار رو با این انجام بدی.
ببین، الان دیگه صدایی نمیاد.
می‌خوای لاستیک‌ها رو پنچر کنیم؟
یا دست از بازی برمی‌داری؟
آشان!
آنانثان!
کجایید شماها؟
اون پسر سپیده‌دم زنگ زد بهش و یه سری چرت و پرت گفت.
و ما هم عروسی رو بهم زدیم.
بالاخره، اون آشنای کوناتاپالیه.
اون هیچ‌وقت موفق نمیشه.
دو سه چهار!
نگاشون کن.
چهار تا پسر نازنین.
گیر افتادن.
دارن «دورا» می‌بینن؟
هی، بگیرش!
- کبوتر رو بگیر. - محکم نگهش دار.
امیدوارم حقوقت رو بگیری.
حرکت!
کات!
آشان
چرا باید این‌قدر پول خرج کنی و من رو بفرستی گاوی؟
گاوی نه، گوا!
تدوینگرمون هم اونجاست.
کجاست؟
بیا تو این سن و سال یه کم خوش بگذرونیم.
آنانثان
دور نندازش.
هیچ‌کس تو این طبقه نیست.
پایین پر از دود و دمه.
سرم داره می‌ترکه.
چیزی خوردی؟
چرا باید بخورم؟
که گربه‌ها و کلاغ‌ها رو دور کنم؟
رفته بودی جیرجیرک بگیری، نه؟ گرفتیش؟
- برای دو تا آخری - نفر پنجم: ساکت!
دو ساعته دارم دنبالش می‌دوم.
وقتی رسیدم طبقه پنجم، رفت طبقه دهم.
وقتی رفتم طبقه دهم، پرید طبقه پانزدهم.
و وقتی با بدبختی خودم رو به طبقه پانزدهم رسوندم، از طبقه سوم بهم می‌خندید.
خونه خودمون هم که هستیم، این موجودات همش دارن جیک‌جیک می‌کنن!
این‌طوری زندگی کردن چه فایده‌ای داره؟
آخرش حنجره‌ام از کار می‌افته و می‌میرم.
چی شده؟
بهم بگو.
کلی روز گذشته و من هنوز ندیدم چطور یه سکانس رو فیلم‌برداری می‌کنن.
منم دلم می‌خواد ببینم.
حتی واسه یه باد شکم هم باید کلی سرزنش بشنویم.
فیلم ساختن این‌جوریه؟
از تو پرسیدن فایده‌ای نداره.
این فیلم اول تو هم هست.
چراغ‌ها رو روشن کنید!
ساکنین آپارتمان به حرف تو گوش می‌دن؟
اونا فقط به حرف من گوش می‌دن.
یه صفحه کامل هست.
بیا، این رو بخون.
این شبیه صحنه فیلمه.
فیلم نیست، زندگی واقعیه. بخون.
دیگه خسته شدم از بس دنبالتون دویدم و خواستم که ساکت بمونید.
از این به بعد دیگه پامو تو خونه‌هاتون نمی‌ذارم
و مجبور به سکوتتون نمی‌کنم.
می‌دونم که براتون اهمیتی نداره.
از این به بعد، برنامه فیلم‌برداری رو توی گروه می‌فرستم.
دقیقاً مثل وقتی که کارگردان می‌گه «حرکت» و «کات»
آنان منظورم اینه که، من توی گروه می‌گم «حرکت» و «کات».
هیچ‌کس حق نداره توی اون زمان سروصدا کنه.
اگه کسی سروصدا کنه
باید ۱۰۰ روپیه جریمه بده.
صد روپیه برای هر صدا!
لطفاً یه لایک بزنید
تا حمایتتون رو نشون بدید.
«دو، ر، می، فا، سل، لا، سی، دو».
اسم من روش بود.
چرا به جاش اسم خودت رو گفتی؟
من «حرکت» و «کات» رو میگم.
فقط من رو هم به اون گروه اضافه کن. زود باش!
نقش تو توی این انجمن چیه؟
خودم ردیفش می‌کنم.
انگار شکمت پر از مغزه.
دستیار صحنه نداریم؟
دوربین رو راه بنداز!
در حال ضبطه، قربان!
صدا!
در حال ضبطه!
- حرکت! - حرکت!
آمبادی!
برو کنار!
نگران نباش. فقط یه برق‌گرفتگی جزئی بود.
حالم خوبه.
بلند شو.
بلند شو!
برو بیرون.
قربان، کار تمومه؟
بزنید بیرون!
نمی‌خوام آدم‌های اضافه توی این اتاق باشن.
همه‌تون برید بیرون!
برید بیرون!
برید!
برید بیرون!
همه برن بیرون.
- همین‌جوری اینجا واینستید. - سلام.
اینجا چیکار می‌کنید؟
من شوکه شدم
بزنید بیرون!
عالیه.
ممنونم.
یکی جای بچه بشینه. بیاید!
- من انجامش بدم؟ - می‌زنم تو سرت‌ها. مگه بچه‌ای؟
همون‌جا بشین.
قربان!
چیکار کردید؟
این دیگه مثل «احضار» شده.
سینمای مالایالم قراره شوکه بشه.
قربان، من و شما قراره به جاهای خیلی بالایی برسیم.
ممنونم قربان! ممنونم!
-شاجی! -گوش کن شینگاری
آروم باش رئیس.
- دستیار کارگردان‌ها کجا هستن؟ - دارن میان!
قرمز یا آبی؟
- یکی بیاد سر جاش! - دارم میام.
کدوم گوری هستی؟
- قربان، این خوبه؟ - نه، خوب نیست.
اگه نمی‌تونی انجامش بدی، بیا بشین جای من.
- من می‌رم اونجا می‌ایستم. - لازم نیست، قربان.
عزیزم
آره، برو بالا.
آره، بیا پایین.
عزیزم
آمار خسته نمیشه.
آمار به دویدن ادامه میده.
تندتر بدو، مرد!
عزیزم
فوق‌العاده‌ست!
- طبقه بعدی! - اول باقی‌مونده پولم رو با مالیاتش بده.
این فیلم احمقانه‌ت و طبقه چهل و دوم!
داداش، پیام‌های فیسبوکت رو چک کن.
ده ساله که داره بهت پیام میده.
- جدی؟ - آره.
بزرگترین آرزوم بود که با کی‌آر‌اس کار کنم.
و چیزی که از بیرون شنیدم اینه که
کی‌آر‌اس بیشتر از زنش تو رو دوست داره.
شاجی!
بعد از اون هم نوبت فکروئه.
مگه نه، داداش؟
بشین.
از اونجا چی خوردی؟
نفهمیدم.
برام یه لیوان بریز.
از بس این‌ور و اون‌ور دویدم و کار کردم، کمرم خشک شد.
ولی تو کِی کار کردی؟
همه‌کارهای اینجا رو آشان داره انجام می‌ده.
شاجی!
این حرفت یادم انداخت.
به آشان قول یه نقش رو داده بودن.
- کی؟ - کی؟
به من هم گفته بود. فقط یه نقش بهش بدین.
این فیلم کلاً شش تا شخصیت داره.
آره.
پس چطوری بهش نقش بدیم؟
بیچاره!
بیا توی یه فیلم دیگه بهش نقش بدیم.
همین‌طوری که نمی‌شه به کسی نقش داد.
این‌طوری نیست که راحت به دست بیاد.
ته‌سیگارها توی سینمای مالایالم داره تلنبار می‌شه.
از همکاری‌تون تا اینجای کار ممنونم.
آشان انتظار داره که روزهای آینده هم همین‌طور باشه.
اگه با این موضوع موافقید، یه «لایک» بذارید.
شب خوش!
اوه، لباس همه اینجاست.
خوب بخوابی.
نمی‌تونن مرتب نگهش دارن؟
شاجی، این دیگه چیه؟ خیلی وقته گذشته.
کارگردان الان میاد. یه تماس فوری داره.
گیتا، باورم نمی‌شه.
اگه این اتهام رو رد کنم چی؟
آقا، شما عکس‌های ما رو با دوربین خودتون گرفتید
و خودتون اون‌ها رو به عنوان امضا به من دادید.
می‌خواید براتون بفرستمشون؟
قربان، جای بخیه عمل آپاندیس‌تون هنوز روی اون معلومه.
اون شبکه بهم چهارصد هزار تا پیشنهاد داده که جزئیاتش رو لو بدم.
چقدر می‌خوای که فراموششون کنی؟
هر رقمی بالای چهارصد هزار تا باشه قبوله.
ولی پول مالیاتش رو باید جدا بدید.
اوه، عزیزم
- بگو عزیزم. - شماره کارتت رو برام بفرست.
اول باید ادت کنم.
شماره کارتم پیش قهرمان‌تون هست.
فقط از خودش بپرس.
چطوره؟
تریسور، کوتایام، ایدوکی
ما تقریباً از همه خونه‌های این مناطق غذا خوردیم.
چطور اینقدر راحت می‌ری اونجا و غذا می‌خوری؟
خاله، کیک گیلاسی کجاست؟
گیلاس کجا بود، برو بابا!
من اینو خیلی دوست دارم.
هی!
ما این‌طوری غذا می‌خوریم.
اون قرار بود برای فروش باشه.
شینگاری، رئیست کجاست؟
می‌آرمش.
نگران نباش.
وقتی غذاش تموم بشه، می‌آرمش.
نوشیدنی من آماده‌ست؟
طول می‌کشه، رئیس.
تو استراحت کن. من بهش می‌رسم.
خاله وایولت
لطفاً کولر رو روشن کنید.
اون کجاست؟
رئیست کجاست؟
خوابش برده.
خوابش برده؟
داداش، بیدارش کن.
کاری از دستم برنمیاد، داداش.
بهش بگو بیدار شه.
داداش، این وقتی خوابش می‌بره، خدا می‌دونه کی قراره بیدار شه.
ببخشید خواهر.
ببخشید برادر.
ببخشید داداش.
خیلی ناراحت‌کننده‌ست!
انگار خوابش برده!
این فیلم هندی‌ه یا چی؟
من خیلی از این نمودارها دیدم.
شاجی، اونجا رو نگاه کن.
آشان هست.
داره با کی‌اس‌آر حرف می‌زنه.
ای وای!
فکر کنم داشت در مورد نقشش می‌پرسید.
بیا بریم ببینیم.
داداش، تو از جلو برو.
قربان
آشان الان ازت چی خواست؟
نه، چیزی نبود.
قربان، موقع گرفتن اجازه برای فیلمبرداری اینجا
به آشان قول یه نقش رو داده بودن.
ولی مگه نقشی مونده که بهش بدیم؟
کلاً پنج تا شخصیت بیشتر نداریم.
می‌تونی
نقش پستچی چطوره؟
خفه شو!
پستچی‌ها سن بازنشستگی دارن.
- چی داری میگی؟ - ببخشید.
نه.
تو سینما، بازنشستگی وجود نداره.
برای منم همین‌طوره.
بذار اون نقش رو بازی کنه.
شاید سرنوشت «آشان» با این تغییر کنه.
«شاجی» داداش اومد.
- گرفتیش؟ - آره.
صحنه‌ی فوق‌العاده‌ایه.
- شاجی - استاد، بشین.
باران سیل‌آسا شهر رو در بر گرفته.
تپه‌ها و دره‌ها پر از آب شدن.
دولت در فکر اعلام وضعیت قرمز هست.
خطر سیل وجود داره.
در میان باران شدید
به سمت این آپارتمان قدیمی در قلب شهر
نامه‌رسان ما با یک موتور کلاسیک می‌رسه.
اون نامه رو درمیاره و از پله‌ها بالا میره.
با لباس فرم خاکی
پستچی پله‌ها رو آروم بالا میاد، یکی یکی
و می‌رسه جلوی خونه‌ی قهرمان ما.
آشان!
بیا این صحنه رو با حرکت دورانی بگیریم.
آره، خوب می‌شه.
این نامه چیزی توش داره که مسیر زندگی شخصیت‌ها رو عوض می‌کنه.
قهرمان منتظر اومدن پستچیه.
درست همون موقع، صدای مرموز زنگ در بلند می‌شه.
با شنیدن صدای زنگ، قهرمان ما با عجله سمت در می‌دوئه.
در رو باز می‌کنه و نامه رو از کسی که جلوش ایستاده می‌گیره.
بعد از اینکه نامه رو به قهرمان میده
نامه‌رسان یه نگاه مشکوک به داخل خونه می‌ندازه.
یهو قهرمان در رو می‌بنده.
فوق‌العاده‌ست!
این همه زمینه‌سازی فقط برای دادن یه نامه.
اینجوریه که تهیه‌کننده‌ها و بازیگرها رو گول می‌زنن.
عمو، اینم خودش یه استعداده.
شاجی، من هیچ دیالوگی ندارم؟
می‌دونستم اینو ازم می‌پرسی.
آشان از پله‌ها بالا می‌ره و زنگ در رو می‌زنه.
قهرمان داستان در رو باز می‌کنه.
«چرا دیر کردی؟»
جواب آشان به قهرمان
«بیرون خیلی شدید بارون می‌باره.»
شاجی، یک بار دیگه بگو.
«چرا دیر کردی؟»
«بیرون خیلی شدید بارون می‌باره.»
جمع کنیم؟
واقعاً بیرون بارون می‌باره؟
چرا دیر کردی؟
بیرون داره به شدت بارون میاد.
اینجوری که نباید نگاه کنی. بهت نشون می‌دم.
بیرون داره به شدت بارون میاد.
اینجوری باید انجامش بدی. فهمیدی؟
چرا دیر کردی؟
بیرون داره به شدت بارون میاد.
دقیقاً!
خوب بود؟
بله، آشان.
- آشان - بله؟
چرا دیر کردی؟
بیرون بارون شدیدی میاد.
گمشو برو پی کارت!
چرا دیر کردی؟
بیرون بارون شدیدی میاد، عزیزم.
عصرونه رو گرفتی؟
چرا دیر کردی؟
بیرون بارون شدیدی میاد، پسرم.
کوناتاپالی!
«ای بازیگر شگفت‌انگیز!»
«ما گرم‌ترین آرزوهایمان را برایت می‌فرستیم.»
«رویاهای زندگی که با اندوه از هم گسیخته‌اند،»
«با لبخند تو دوباره به هم بافته می‌شوند.»
«ما گرم‌ترین آرزوهایمان را برایت می‌فرستیم.»
آیاپان
لباس من فقط یه پیراهن و شلواره، درسته؟
چطوره یه کت هم بپوشم؟
تو پستچی هستی، نه وکیل.
ولی بیرون بارون نمی‌باره؟
می‌تونی حداقل یه بارونی بهم بدی؟
منطقیه.
عزیزم، اگه داری میری خرید می‌تونی یه بارونی هم بخری؟
- بهش بگو یه مدل شیک بگیره. - حتماً.
اون داره برای فیلم ماموتی خرید می‌کنه.
اوه نه! بهش بگو سایز من و آقای ماموتی رو با هم قاطی نکنه.
حتماً.
- این یه چیزی رو یادم انداخت. - چی؟
یه عینک آفتابی چطوره؟ برای وقتی که با موتور میرم بیرون.
مگه بیرون شدید بارون نمی‌باره؟
یالا، یکم رعایت کن.
خیلی خب، باشه.
بعد از فیلم‌برداری یکی می‌پوشی.
چسب من کجاست؟
بده به من، انقدر باهاش ور نرو.
یه تیکه‌ی کوچیک کافیه؟
«ای بازیگر شگفت‌انگیز!»
داداش، آشان قبلاً تدوین‌گر بوده.
زن ۱: آشان، ما همه‌مون رسیدیم.
زن ۱: فردا سر صحنه می‌بینیمت.
آشان، فردا موفق باشی. همه دوستام اومدن.
همسر آشان: بزرگ‌ترین آرزوت قراره فردا به حقیقت بپیونده.
همسر آشان: ولی من فقط از طریق آدم‌های غریبه ازش باخبر شدم.
«آدم‌های غریبه» نبودن. پسرمون بود.
بهش گفته بودم بهت خبر بده.
همسر آشان: به هر حال، خیلی برات خوشحالم.
پسر آشان: مامان، بده به من.
همسر آشان: بفرما، بگیرش.
پسرم
پسر آشان: بابا، موفق باشی!
باید صبح زود بیدار بشم.
باید دیالوگ‌هام رو تمرین کنم.
پسر آشان: پس برو بخواب، بابا.
پسر آشان: شب بخیر.
پسر آشان: خداحافظ.
«شیرین، خیلی شیرین»
«روزها به سپیده دم می‌رسند.»
«که پشت در برخیزند.»
سلام!
سلام! سلام!
هی، لطفاً سر و صدا نکنید. این فیلم صدای همگام (سینک) داره.
پس لطفاً از هر چیزی که ممکنه صدا تولید کنه دوری کنید.
چیزایی مثل پیجر، موبایل، ساعت
برید مدرسه!
لطفاً برید مدرسه. بذارید ما فیلم‌برداری کنیم.
لطفاً!
لطفاً ساکت باشید.
سکوت!
وقت فیلم‌برداریه؟
خیلی وقته که منتظریم.
هی، لطفاً برو.
گمشو!
آشان الان می‌آد.
باید با آرامش بازی کنه.
لطفاً مزاحمش نشین.
بگیرش.
زود باش، بگیرش.
مجانیه.
- نه سجاد. - به حرفش گوش نده. تو دو تا بردار.
شاجی!
دستیار کارگردان‌ها کجا هستند؟
«دو-رِ-می-فا-سُل-لا-سی-دو».
کاران چاند!
چطوری؟
رئیس، اونا طرفدارهای آشان هستن.
احمق! چرا زودتر بهم نگفتی؟
داری آبرومو می‌بری!
کی می‌خوای صحنه‌ی آشان رو بگیری؟
شاجی
-شاجی! -آماده‌ام، قربان.
آقا
این دیگه چیه، شاجی؟
کی اجازه داد اینا بیان تو؟
آقا، اینا ساکنین آپارتمان و فامیل‌هاشون هستن.
همه‌شون دیشب رسیدن.
- بهشون بگو ساکت باشن. - چشم، آقا.
سلام داداش!
ای بابا!
این همه آدم حتی برای دیدن اون بازیگر احمق هم نمیان.
ساکت!
- اگه آشان آماده‌ست بهش بگو بیاد. - آماده‌ست، قربان!
آشان!
با اون لباس کشتی، رفته که کتک بخوره.
اول بذارید این فیلم رو تموم کنیم.
قربان، من تازه‌کارم.
- لطفاً خوب فیلم‌برداری کنید. - هی، بسه دیگه.
شانس خودت رو خراب نکن.
ببریمش بیرون!
ولی اون خیلی برای شما احترام قائله، قربان.
شاجی، شروع کنیم؟
آماده‌ام قربان! بریم!
بالا، برو بالا!
همین کافیه.
شاجی، صحنه رو براش توضیح دادی؟
- شاجی، کجایی؟ - قربان، اینجام!
لطفاً برو کنار.
آشان، آماده‌ای؟
می‌دونی باید چیکار کنی، درسته؟
برو بالا
زنگ در رو بزن
بعد قهرمان در رو باز می‌کنه، و تو نامه رو بهش می‌دی.
بعد می‌پرسه چرا دیر کردی.
شاجی، می‌دونم. یاد گرفتم.
بیاید فیلم‌برداری کنیم.
همه چی مرتبه؟
- شاجی، برو بیرون از کادر. - دارم میام پایین، قربان.
تکون بخورید، احمقا!
- قربان، ما آماده‌ایم. - آشان
اوه!
- چه حسی داری؟ - هان؟
حالت خوبه؟
نیازی به این همه مقدمه‌چینی نبود.
این جمعیت و این همه سروصدا!
مزاحم کارتون هستن؟
صبر کن فیلمبرداری تموم شه. اون موقع بهت می‌گم.
دارم از خجالت آب می‌شم.
مجبورم نکن دهنمو باز کنم!
می‌خوای جنازه‌مو ببینی؟
سلام داداش!
ساکت!
دوربین، حرکت.
در حال ضبطه، قربان!
- صدا! - در حال ضبطه.
صحنه ۲۸ ب، برداشت اول!
شروع!
چرا دیر کردی؟
بیرون خیلی شدید بارون میاد.
کات! کات! کات!
داره چیکار می‌کنه؟
شاجی، لطفاً براش توضیح بده.
ببین آشان
نترس. من آدم عادی‌ای هستم.
- خونسرد باش. - برو آشان رو صدا کن.
- اشکالی نداره. - بیا اینجا.
بیا اینجا.
- چی شد؟ اشتباه بود؟ - یکی دیگه!
کت رو نکش. خرابش می‌کنی.
اونجا چیکار کردی؟
مگه درست انجامش ندادم؟
- پس چرا گفت «کات»؟ - فکر کنم قهرمان داستان درست انجامش نداد.
چی شده، شاجی؟
یه کم آروم‌تر باش.
فقط عادی یه نگاه به داخل بنداز.
برو بالا پله‌ها
- زنگ در رو بزن - خودم می‌دونم، شاجی.
کارم رو خوب انجام می‌دم.
شاجی، آماده‌ای؟
شاجی، صدام رو می‌شنوی؟
آشان، صحنه رو تمرین کردی؟
- معلومه! - شاجی، اون آماده‌ست؟
- می‌تونستی جلوشو بگیری. - شاجی، خوابیدی؟
برو صداش کن. وگرنه نمیاد.
قربان، صحنه آماده‌ست.
آماده‌ام، پسرم.
میاد.
لطفاً بیارش.
بیا آشان رو بفرستیم توی لوپ.
در خدمتم، رئیس!
بریم برای برداشت!
برو اونجا وایسا.
- دوربین رو روشن کن. - برداشت دوم!
در حال ضبطه، قربان!
صدا!
در حال ضبطه!
شروع!
بیرون داره به شدت بارون میاد.
چرا دیر کردی؟
اوه نه!
لعنتی! کات! کات! کات!
آنانثان!
برش گردونید!
صداش کنید!
- اشتباه گفت. - اون دیالوگ من بود.
اون دیالوگ من رو گفت و من دیالوگ اون رو.
برداشت دهم!
برداشت بیست و سوم!
عصبی‌ام نکن.
به جای اینکه آب بپاشی تو صورتم، برام آب بیار بخورم.
برداشت چهلم!
اه، دیگه بسه چقدر آب‌تنش دادید. لعنتی!
از توی کادر برو بیرون!
کجا داری می‌ری؟
باشه قربان.
کات! کات! کات!
حرکت!
برداشت هفتادم!
حرکت!
برداشت هفتاد و هشتم!
آنانثان
می‌خوام حداقل تو درکم کنی.
عمداً دارن اذیتم می‌کنن.
پلان بعدی صدمین برداشته.
تو این سن و سال برو صدتایی‌ش کن!
آنانثان
من
ببین، مشکلات تو برای این فیلم اهمیتی نداره.
یا برای من.
قربان
- قربان! - بله؟
کاران چاند می‌خواد بعدازظهر بره.
کجا؟
باید می‌رفت جشن تولد بچهٔ کارگردانِ فیلم بعدی‌اش.
اون فیلم رو هم با پوشک خریدن برای اون بچه گرفته.
برای امروز کافی نیست؟
خب، این نما برای این فیلم لازم نیست؟
قربان
داستان تا وقتی اون نامه رو به قهرمان نده، جلو نمی‌ره.
هیچ کارگردانی از نمایی که برنامه‌ریزی کرده نمی‌گذره.
- برداشت آخر. - چشم، قربان.
آنتونی!
- قربان! - هی!
آنتونی، مراقب باش.
- آنتونی! - قربان، آماده‌ی فیلم‌برداری.
چراغ‌ها روشن!
سکوت!
حرکت!
چرا دیر کردی؟
بیرون باران شدیدی می‌بارد.
لعنتی!
شینگاری
این رو نمی‌دونستم.
چقدر گذشته؟!
انگار نه انگار که وقت من ارزش داره!
از صبح تا حالا اینجا ایستادم!
با گریه اومد و گفت خونه‌اش رو گرو گذاشته. برای همین قبول کردم.
آرزوهای مسخره‌اش تو این سن و سال!
کی این نقش رو بهت داد؟
لعنتی!
شینگاری!
برو ماشین رو بیار. بزن بریم!
پسرم
آنانثان
برو کنار!
کی‌آراس به آشان سیلی زد.
«بدون هیچ دلیلی.»
«به دنبال هزار عیب بیهوده نباش.»
«قلب گلبرگ‌مانند تو خیلی حساس است.»
«یک مهربانی آرام.»
«بگذار این کار متوقف نشود.»
«دو-ر-می-فا-سل-لا-سی-دو»
دیگه لازم نیست اینجا فیلم‌برداری کنن!
من تو خونه دختر دارم.
فقط چون «آشان» توش بازی می‌کنه گذاشتم بیان تو خونه‌م.
نه، همچین چیزی نمیشه.
ما اجازه نمیدیم.
فعلاً لازم نیست برن.
بذارید فیلم‌برداری کنن.
- کاران، این تمرینه. - باشه قربان.
حرکت!
بدو.
عزیزم
داره چیکار می‌کنه؟
شاجی!
عزیزم
کاران، بس کن.
اون بالا بز نیست! دخترِ آماره.
لازم نیست بع‌بع کنی.
دنبال یه واکنش طبیعی‌ام.
این یه فیلم نسل جدیده.
آقا، شما قدیمی هستید. برای همین این واکنش رو نشون دادم.
راستش، منم از کارهای نسل جدید خوشم میاد.
خیلی خب. بریم برای ضبط.
بریم برای ضبط.
اون واقع‌گرایی می‌خواد.
بهش می‌دم.
- شاجی، بریم برای ضبط. - چشم، آقا.
می‌بینمت.
شاجی، آشان کجاست؟
حتماً یه جایی اون دور و برهاست.
پس اون یکی نما چی؟
حدود ۱۵۰ تا برداشت داریم. بیا از همون‌ها استفاده کنیم.
سکوت!
داد نزن!
دوربین رو روشن کن!
در حال ضبطه، قربان!
صدا!
ضبط می‌شه!
حرکت!
قربان
کات!
وای!
چقدر ساکت است.
صحنه فیلم‌برداری باید این‌طوری باشد.
شاجی، بی‌صبرانه منتظر فیلم‌برداری‌ام.
یک بار دیگر امتحان کنیم؟
برای چی؟
تا بگوییم حرکت، اینجا تبدیل به مجلس شورا می‌شود.
مجلس یعنی چی؟
اون هم مثل اینجا یه ساختمون دایره‌ایه.
جای خیلی شلوغ و پر سر و صداییه.
تو اونجا هیچ کاره‌ای.
اینجا هم هیچ کاره‌ام.
- قربان؟ - بله.
راهی نداره.
منو انداخت بیرون و درو بست.
قراره لباس‌ها و گریم رو توی اون آپارتمانِ بیرون نگه داره.
آنانثان داره سعی می‌کنه اونجا راضی‌اش کنه.
بذار همون‌جا بمونه.
همه‌ی این اتفاقا تقصیر اونه.
درسته.
فقط من نبودم که اینجا کثیف‌کاری کردم. همه این کارو کردن.
عجب!
این سیگار مال من نیست.
خیلی اینجا خرابکاری کردی، نه؟
تا تمیزش نکنی، از اینجا بیرون نمیری.
نمی‌خوام دیگه کسی رو توی خونه‌م ببینم!
دیگه بسه، نیازی نیست با هم کار کنین.
وسایلت رو بردار و از اینجا برو بیرون.
و هر چیزی که از اینجا برداشتی رو برگردون سر جاش.
آره، بزن بیرون!
کف زمین رو خراب نکن.
ولی معطل هم نکن.
این ماشینه، قطار نیست که.
اون مال منه. بذارش همین‌جا.
مثل آینه برق می‌زنه.
چرا با خودت نمی‌بریش که توش قیافه‌ت رو ببینی؟
به اندازه کافی دیدم.
من
قربان
چیزی فراتر از آسمان برای سینما لازم نیست.
روی سینما تمرکز کن.
اگه ازش عذرخواهی کنم، مشکل حل نمی‌شه؟
چرا.
همین کافیه، قربان.
هی، برو کنار.
آشان
کی‌آر‌اس اومده.
می‌خواد ازت عذرخواهی کنه.
عذرخواهی، کشک!
بهش بگو گم شه بره!
سینمای لعنتیش!
جمع کنید برید!
داره میاد.
وینو تا دو روز دیگه میاد.
یعنی تا دو روز فیلم‌برداری نداریم؟
راستی، کدوم وینو؟
این دیگه کدوم خریه؟
اومده اینجا که چی‌کار کنه؟
همه‌اش تقصیر توئه که این اتفاقا افتاد.
قبل از اینکه بهش قول نقش بدی، از کسی پرسیدی؟
داداش، من بهت گفته بودم.
من؟ تو کدوم گوری به من گفتی؟
عوضی!
- وای خدای من! - شاجی!
- چطور جرئت کردی منو هل بدی؟ - من کاری نکردم.
تمومش کنید.
می‌کشمت!
من کاری نکردم.
ولش کن.
- بس کن! - دیگه کافیه.
آنانثان، تو چند روز برو خونه.
وقتی اینجا اوضاع رو مرتب کردیم بهت زنگ می‌زنم.
شماره وینود رو برام بفرست.
فعلاً مجبوریم فیلم‌برداری رو عقب بندازیم.
داداش!
در رو باز کن.
چون امروز فیلم‌برداری نداریم
آشان بهم گفت در رو باز نکنم.
آشان؟
داداش
بذار بیاد تو.
می‌خوام ببینم چی می‌خواد بگه.
داری برمی‌گردی؟
فیلم اولمون که کنسل شد، مگه نه؟
اگه الان راه بیفتی، قبل از تاریک شدن هوا می‌رسی خونه.
اون مسیر پر از حیوانات وحشیه.
ممکنه بهت حمله کنن.
تو دیگه کدوم خری هستی؟!
تو کی هستی؟
داری گریه می‌کنی؟
ولی من که کاری نکردم.
قیافه‌اش خشنه، ولی مثل بچه‌ها گریه می‌کنه.
پاکش کن.
دماغت رو پاک کن.
تو یه کار انجام بده.
تو اینجا یه فیلم بساز که من نقش اولش باشم.
شوخی نمی‌کنم.
فیلم تو ساخته می‌شه.
فیلم من هم ساخته می‌شه.
«ببین، من فرشته‌ای رو پیش روی تو می‌فرستم.»
«اون تو رو در طول مسیر محافظت می‌کنه.»
«اون تو رو به مکانی که آماده کردم می‌رسونه.»
به نام پدر، و پسر، و روح‌القدس.
تو منو می‌شناسی.
بارها منو دیدی.
همیشه یه صف طولانی برای خرید برنج‌های خراب از مغازه‌ی کوپنی هست.
من همونی‌ام که معمولاً تهِ اون صف می‌ایستم.
به هر کسی که توی ساحل می‌بینی اشاره کن
توی کلیسا، معبد، یا توی خیابون.
اون آدم خودِ منه.
مردم میان به کلانتریِ تو، و التماس می‌کنن که ازشون محافظت کنی.
و تو باهاشون مثل مجرم رفتار می‌کنی.
یادت میاد؟
اون هم خودِ منه.
مگه تو به مردم نمی‌گی آدم‌های بی‌مصرف؟ به آدم‌های معمولی؟
من فقط یه آدم معمولی و احمقِ این جمهوری‌ام!
بازی‌ام برای فیلمت خوبه؟
تو که صحنه رو آماده کردی.
اگه پایه‌ای، یه لایک بده.
منتظرم.
بیا اینجا.
- برو تو. - نمی‌تونیم با هم بریم تو.
آقا
آنانثان اومده.
اینو بگیر.
می‌تونید از کل تجهیزات فیلم‌برداری ما استفاده کنید.
برید با اون یه فیلم بی‌سروته بسازید.
یه شخصیت مثل اون احمق، مستر بین بنویسید. اون از پسش برمی‌آد.
- قربان، اون قبلاً فیلم‌نامه رو نوشته. - جدی؟
قربان، من فیلم‌نامه چند تا از ویدیوهایی که توی یوتیوب پربازدید شدن رو دارم.
دارم فکر می‌کنم روی یکی از اونا کار کنم.
آشان می‌گه برای فیلم‌برداری به دوربین ما نیاز داره.
اوه!
- آنتونی! - بله قربان.
دوربین دوم رو بهش بده.
و چند تا نور بنداز روی صورتش.
باید این فیلم‌برداری رو توی ۲۶ روز تموم کنم.
سعی کن تا اون موقع یه جوری باهاش کنار بیای.
قربان، اون بااستعداده!
من دو تا از فیلم‌های کوتاهش رو دیدم.
عالی بودن.
فقط در حد معمولی نگهش دار.
باشه.
فهمیدی؟
آنانثان!
آنانثان، صدامو می‌شنوی؟
بله!
اونجا همه‌چیز مرتبه؟
هر وقت اینجا گفتیم کات، می‌تونید فیلم‌برداری رو شروع کنید.
ممنونم.
موفق باشید، آقای کارگردان.
خب، آماده‌اید؟
دوربین رو روشن کن!
روشن شد!
شروع!
با اعتماد به نفس بپر بیرون!
ببندش!
آشان، بدو!
نه اون طرف نه. سمت مقابل.
همون‌جا بمون!
- نه، من وای نمی‌ستم! - می‌گیرمت!
آشان، تند بدو و بگیرش.
نمی‌تونم. شلوارم شله.
«ای احمق!»
«احمق توی سینما!»
«از دستیاری شروع کرد و یهو ترکوند.»
«جای پاش رو محکم کرد و سرمایه خودش رو گذاشت.»
«قصه‌های خوبی گفت و نشون داد چی تو چنته داره.»
«یهو از ناکجاآباد پیداشون شد.»
«بازی‌های کثیفی کردن و زندگیش رو تباه کردن.»
«اونا فقط یه مشت آدم عوضی‌ان.»
«گروه‌های قدرت، تو طرف کدومشون هستی؟»
«ای بابا!»
«وضعیت خیلی افتضاحه، واقعاً افتضاحه.»
«حالا می‌خوای چی بگی؟»
«بعضی چیزها خیلی به‌هم‌ریخته‌ست.»
«سینمات رو پیش خودت نگه دار.»
«نقشه‌کشی، غیبت، کارهای کثیف.»
«دزدیدن داستان‌ها، که این کار توئه.»
«نه شوری هست، نه تعهدی.»
«فقط پُز دادنه، فقط یه پُز دادنِ لعنتیه.»
«نقدها که شروع می‌شه، تنت می‌خاره.»
"برای تو این یه مُده، برای من نون و آب و تلاشه."
"این حرکت آهسته‌ت رو تموم کن!"
"پسر، همه‌جا فقط صحبت از این سینمای لعنتی توئه."
"احمقِ سینمایی!"
"اوه، احمق!"
"احمقِ سینمایی!"
«آدم عوضیِ سینما!»
«ما تماشاگرها، تماشاگرهای واقعی هستیم.»
«وقت ما ارزش داره، باهاش بازی نکنید.»
«خانواده‌مون رو میاریم و پول خرج می‌کنیم.»
«بعد از کلی جون کندن، وقت‌مون رو می‌ذاریم.»
«اما نیومدیم که آشغال‌های شما رو روی پرده تماشا کنیم.»
«نمی‌خوایم از دیدن فیلم شما بمیریم.»
«پول و تجهیزات توی دستتونه، هیچکاک هم این‌ها رو نداشت.»
«مگه نمی‌تونی یه فیلم خوب بسازی، عوضی؟!»
«سینما و این عوضی‌بازی‌ها!»
می‌خوام قبل از اینکه بمیری، اون اسم کثیفت رو بشنوم.
جورج!
کوناتاپالی جورج!
یه بار دیگه.
بذارش روی شونت.
خون رو تف کن.
- تف کن. - هی، تف کن!
آروم بچرخ.
کافیه.
نوازشش کن و دیالوگت رو بگو.
در تشنگیِ جانکاهِ من برای زندگی
در استراحتگاه‌های خودکشی
با تاجی از خار بر سر، دنبال چی می‌گشتم؟
هماهنگی یا مرگ؟
حالا چشمات رو ببند.
- به جای ول چرخیدن برو کار کن. - آشان!
آمبادی!
چرا دیر کردی؟
بیرون خیلی گرمه.
چرا نمی‌تونی سر وقت غذا بخوری؟
درگیر فیلم‌برداری بودم.
غذا خوردی؟
- دیگه غذای صحنه رو نمی‌خورم. - چرا؟
از هتل سفارش دادم.
نمی‌تونی این فیلم‌برداری لعنتی رو ول کنی؟
چرا؟ از ریل‌های من بدتره؟
حس کردم همه داشتن مسخره‌ت می‌کردن.
شوخی کردن الان مُد شده.
به این می‌گی شوخی؟
تو خیلی فیلم می‌بینی، مگه نه؟
از دیدن این صحنه حس عجیبی نداری؟
بذار دستامو بشورم.
آشان، من پایین کار داشتم.
واسه همین دیر شد.
سودهی، این کلاه‌گیس لعنتی رو از سرت بردار.
وقتی همه خندیدن
من فقط بهشون ملحق شدم.
پس دیگه اون فیلم کوتاه رو نمی‌سازی؟
اون فیلم کوتاه بود؟
اونا که این‌طور به ما گفتن.
دیگه چی بهتون گفتن؟
اینکه بهت یه ظاهر کمدی بدن.
پس دیگه انجامش نمی‌دی؟
نه.
از کمدی کار کردن خسته شدم.
حالا نظرت درباره یه تغییر مسیر چیه؟
آشان! تو اینجا بودی؟
همه اونجا دنبالت می‌گردن.
وقتی این فیلم اکران بشه، می‌ترکونی.
آشانِ پرفروش!
عالیه!
می‌تونی این رو روی پوسترها بزنی.
برنامه داری کجا اکرانش کنی؟
سینما یا
قراره اسم خودت رو به عنوان کارگردان بزنی؟
- پلتفرم‌های آنلاین یا یوتیوب - بس کن!
درباره چیزی که ازش هیچی نمی‌دونی حرف نزن، بی‌شعور!
چی شده؟ چرا بهم فحش می‌دی؟
فحش هم بهت می‌دم.
حتی اگه بزنم تو گوشت، کسی اینجا جرئت نمی‌کنه چیزی بگه.
چون نقش من و تو دیگه تموم شده.
پدرم همه فیلم‌های کلاسیک رو می‌دید.
منم همین‌طور.
یه بار دستیار کارگردان شدم به امید اینکه فرصت بازیگری پیدا کنم.
فیلم‌برداری توی ایدوکی بود.
انقدر بالا و پایین کوه‌ها رفتم، که از لاغری به استخون‌بندی رسیدم.
و با این کار، رویای بازیگری‌ام رو کنار گذاشتم.
صحنه رو ترک کردم.
خب، قیافه‌ام همینه دیگه.
اون روز یه چیزی رو فهمیدم.
نگاه یه فیلم‌ساز به فیلمش
تعهدش
سختی‌هایی که موقع ساختش می‌کشه.
لذتی که وقتی فیلمش بالاخره پرفروش می‌شه، نصیبش می‌شه.
فیلم، بچه‌ی کارگردانه.
بعضی‌هاشون خوب از آب در میان.
بیشترشون شکست می‌خورن.
ولی با این حال، اون فیلم بچه‌ش محسوب می‌شه.
شاید وقتی نتونه انتقادها رو تحمل کنه، از کوره در بره.
حتی اگه حقیقت رو هم بفهمه
باز هم پایِ بچه‌ش می‌مونه.
منظورم کارگردان‌های فیلمه.
نه تو.
می‌دونی چقدر آدم منتظر یه همچین فرصتی هستن.
تو هم کلی سختی کشیدی، مگه نه؟
حداقل ده سال دیگه طول می‌کشه تا یه همچین شانسی گیرت بیاد.
بعد از این همه دردسر، بعید می‌دونم حتی بذارن پات رو بذاری توی خونه‌ت.
فکر فیلم‌برداری رو دیگه از سرت بیرون کن!
آری.
فیلم باهوبالی با این دوربین فیلم‌برداری شده.
و تو با همین دوربین من رو مسخره کردی.
خجالت نمی‌کشی؟
لعنتی!
کاران، وضعم خیلی خرابه.
یه ماه بهم وقت بده تا پولت رو تسویه کنم.
لطفاً بیا و دوبله‌ی فیلم رو انجام بده.
اگه این فیلم اکران نشه، کارم تمومه.
عوضی!
بابات پول اجاره این کاروان رو میده که هر دفعه میای اینجا؟
بارها بهت گفتم که نذاری هر آدم عوضی‌ای که دوست ندارم بیاد تو.
برو بیرون، عوضی!
چطور جرئت کردی بیای تو؟
- ببخشید قربان. - بزن به چاک!
- آقای کاران - بگو پسرم.
فقط ۱۰ دقیقه کار داریم.
فقط یک سکانس برای دوبله باقی مونده.
این موضوع زندگی منه، آقا.
خواهش می‌کنم.
مزخرفه!
گوش کن
آنانثان فکر می‌کنه داستانش جواب نمی‌ده
آقا
آنانثان حس می‌کنه داستانش به جایی نمی‌رسه.
واسه همین می‌خواد یه داستان دیگه بنویسه.
اوه!
چند روز نگذشته، اون‌ وقت الان دیگه کارگردان بزرگی شده؟
بذار هر کاری می‌خواد بکنه.
ما فقط می‌خوایم فیلم‌برداری‌مون انجام بشه.
آقای کاران، التماست می‌کنم
شرایط من رو که می‌دونی، مگه نه؟
مسئله‌ی مرگ و زندگی منه
اوه نه! آقای کارگردان، دارید چیکار می‌کنید؟
- خواهش می‌کنم - اشکالی نداره.
فقط به خاطر شما
فردا ساعت چند فیلم‌برداری داریم؟
- ساعت ۱۰. - پس من ساعت ۸ دوبله رو انجام می‌دم.
نه رئیس. بذارید بعد از تموم شدن فیلمبرداری، عصر بریم.
باید خوب بخوابید. وگرنه دور چشم‌هاتون گود می‌افته.
پس همون‌طوری انجامش می‌دیم!
ممنونم.
- ممنون. - قربان
خیلی ممنون.
فردا ساعت ۱۰ می‌بینمتون.
یه چیز دیگه!
مطمئن بشید که باقی‌مونده‌ی اون ۱۰ لک رو تا امشب به خونه‌ام بفرستید.
و مالیات بر ارزش افزوده رو هم همین‌طور.
اگر همون اول داده بودیش، این اتفاق نمی‌افتاد.
عوضیِ بی‌شعور!
- من چیزی برای از دست دادن ندارم. - خدای من! -
به خاطر صدها تهیه‌کننده‌ای مثل منه که داری نون می‌خوری.
حتی همین آجیل‌هایی که داری می‌خوری!
فهمیدی؟
این هم از کلاه‌گیس لعنتی‌ت!
احمق، حتی اگه مجبور بشم کلیه‌م رو بفروشم، پول رو جور می‌کنم.
می‌خوام این فیلم رو اکران کنم.
نه با این مرتیکه.
با بچه‌های جدید! شنیدی چی گفتم؟
آقای چشم‌وزغی!
این آدم‌های فیلم‌ساز لعنتی!
- آقا، پولش رو دادی؟ - آره، با مالیات بر ارزش افزوده!
گمشو برو پی کارت، عوضی!
- کسی بیرون هست؟ - نه.
ولی ممکنه کسی شنیده باشه.
باید عایق صوتی کاروان رو درست کنیم.
بهش بگو بیاد اینجا.
- اون خوک کثیف! - اون بابای خودته!
می‌خواد با ابرماشینش تو وایاناد دور دور کنه.
با اون ابرماشین لعنتی‌اش!
وقتی خانواده‌ام توی بچگی مردن
من نمردم.
حتی وقتی زن و دخترم مردن، من نمردم.
چرا، قربان؟
چرا من نمردم؟
عمار، این نفرین سینماست.
قهرمان‌ها نمی‌میرن.
آره، ما قهرمان‌ها خودمون انتخاب می‌کنیم کِی بمیریم.
شماره حسابی همراهت داری؟
کدوم شعبه؟
کازاکوتام.
گیتا!
بله.
قراره چقدر ضرر کنی؟
۵ لک.
چقدر ضرر کردی؟
من دیوونه نیستم که بهش پول بدم.
اون ماشینم رو برداشت.
بنز!
ساکت!
حراست گفت یه دستشویی تمیز تو زمین بدمینتون هست.
ولی قفله.
باعث نشو اون نگهبان کارش رو از دست بده.
اگه بفهمم کس دیگه‌ای ازش استفاده کرده
با یه قفل دیگه قفلش می‌کنم.
نه زمین رو.
شلوار خودت رو.
نه، نیازی به این کار نیست.
مثل طلا ازش مراقبت می‌کنم.
طلا رو بردار و فرار کن.
«منو ببر به ماه.»
این به بچه‌های خوب کمک می‌کنه که ایده‌های خوبی داشته باشن.
«منو ببر به ماه.»
نگهش دار.
بخورش.
یالا، بخور دیگه!
آروم.
عجله نکن، آروم آروم بخورش.
اگه برای صبحانه چیزی مد نظرت هست، حتماً بهم بگو.
چهار روزه که نوشتن رو شروع کردی.
ولی همه‌اش داری می‌خوابی.
«چشمات رو ببند، تا هر روز با هم غرق رویا بشیم.»
اینا کتاب‌های نویسنده‌های بزرگی هستن.
جدی؟
چون بلد نبودن فیلمنامه بنویسن، به صورت داستان کوتاه نوشتن.
هر چی می‌تونی ازشون بردار.
ولی برای این کار باید استعداد داشته باشی.
- کدوم یکیه؟ - شرلوک هلمز.
اوه نه، پسش بده.
حتی یه جمله هم باقی نمونده که بشه از توش کش رفت.
دیگه چیزی ازش نمونده.
- این یکی رو امتحان کن. - باشه.
دمت گرم رفیق!
شاجی، همین برداشت خوبه.
حتی اگه دوباره هم بگیریمش، نتیجه‌اش همینه.
وقت رو تلف نکن. بریم سراغ بعدی.
چراغا رو خاموش کنید!
عزیزم!
عزیزم
اوه نه!
داداش!
چی شده؟
داداش
چطور سر از اینجا درآوردی؟
حالت خوبه؟
باشه!
پاشو.
آشان فیلمبرداری رو متوقف کرد چون تو نبودی.
شاجی!
آشان دوباره به نقطه اول برگشته.
آنانثان کجاست؟
چی شده؟
قضیه چیه؟
اینجا زمین بدمینتونه.
هیچ‌کس اینجا نمیاد. پر از خاکه.
گاهی می‌آیم.
بالاخره این ولگرد هم پیداش شد.
سلام!
فکر کردم فرار کردی.
اون داستان رو جور کرد!
- بخور. - خبرهای خوشی هست.
از فردا به بعد، غذای تولیدمون رو وایولت می‌ده.
آنانثان، بیا اینجا.
این چنده؟
این یکی.
یک و نیم کرور روپیه.
گذاشتمش توی حساب سپرده بلندمدت.
می‌تونیم برداشتش کنیم.
برای فیلممون کافیه؟
این برای ما
- برای فیلممون؟ - آره، برای فیلممونه.
بیا عملیش کنیم.
آره، انجامش بدیم.
اگه یه چیزی بگم ناراحت می‌شی؟
بگو پسرم.
تو توی فیلم ما سبیل نداری.
استاد
اگه پایه‌ای یه لایک برام بفرست.
چی شد؟
هی!
می‌دونی که ساختنش برام آسون نبود، مگه نه؟
فکر نمی‌کنم بشه اینو توی دو روز بهش یاد داد.
ببین، این سینماست.
سینما یعنی تکنیک.
قبلاً در مورد این تکنیک به من چیزی گفتی؟
- گفتی؟ - یادم رفت.
- خیلی خب. - انجامش بده.
اون قراره به آشان هم سیلی بزنه؟
این خجالت برای چیه؟
وقتی سبیل داشتم، احساس شجاعت بیشتری می‌کردم.
ولی الان حس می‌کنم مردونگیم رو از دست دادم.
ما تو این صحنه به زنانگی نیاز داریم.
زنانگی؟ این رو بلدم.
خوب انجامش می‌دم. الان می‌تونم ثابت بایستم؟
نه! ادامه بده.
داری سعی می‌کنی منو گول بزنی؟
«زنی است صاحب نام.»
«آن سرگردان بدنام.»
«بعضی‌ها می‌گویند گناهکار است.»
«کسانی که او را دیدند و شنیدند، فریاد زدند که باید سنگسار شود.»
«شاید گرسنگی او را به پیمودن راهی ناپاک کشانده است.»
«شاید فقر بوده، یا شاید هم اندوه.»
«آیا او هیچ بخشایشی نخواهد یافت؟»
ساکت!
بخشش، کشک!
اون‌وقت من اونجا دارم جون می‌کنم
شما اینجا دارید خوش می‌گذرونید؟
اگه یه کلمه دیگه حرف بزنی
می‌کشمت!
- هی! - نه، سوریا کیران.
ولم کن!
- کیران، نه! - این دیگه کدوم خریه؟
حالش خوب نیست.
«ای بال‌ها، زمان آن رسیده که به سوی آسمانِ آسمانی پرواز کنید.»
«ای لبخندِ ملایم، کنارم باش، آماده‌ی شکوفایی.»
«حالا که مسیری که طی کردم، دارد ارزشمند به نظر می‌رسد.»
«چرا قلبم این‌قدر تند می‌کوبد؟»
«ای بال‌ها، زمانتان فرا رسیده که به آسمانِ بهشتی پرواز کنید.»
«ای لبخندِ ملایم، کنارم باش، آماده‌ی شکوفایی.»
«حالا که مسیری که طی کردم، دارد ارزشمند به نظر می‌رسد.»
«چرا قلبم این‌قدر تند می‌کوبد؟»
«تا همین دیروز، هیچ جای این دنیا جایی نداشتم.»
«امروز، افکارم جان گرفته‌اند و شکوفا شده‌اند.»
«تمام درد و رنجی که تحمل کردم.»
«هزاران رنگ از تصاویر شکوفا شد.»
«ای بال‌ها، زمان آن رسیده که به سوی آسمان پرواز کنید.»
«ای لبخند ملیح، کنارم بمان، آماده برای شکوفایی.»
«حالا که مسیری که طی کرده‌ام دارد ارزشمند به نظر می‌رسد.»
«چرا قلبم این‌قدر تند می‌تپد؟»
«بدون صحنه و بدون تماشاگر.»
«آن‌ها سال‌ها در تاریک‌ترین گوشه‌ها پنهان مانده بودند.»
«حتی کوچک‌ترین پرتو نور برای قلبم خورشید شد.»
«آیا تمام آن قصه‌ها به حقیقت می‌پیوندند؟»
«آیا دارم رویای چیزی را می‌بینم که فراتر از توانم است؟»
«ای زمان، تو شاهد همه چیز هستی.»
«ای شهر، گوش‌هایت را به من می‌سپاری؟»
«از میان لنز کوچک تو، هر لحظه را ثبت می‌کنی.»
«جعبه جادویی عزیز، برای همه چیز از تو سپاسگزارم.»
«وقتی کلمات به تصاویر شکوفا می‌شوند.»
«تنوع حالات، بر وقارشان می‌افزاید.»
«ای بال‌ها، زمانتان فرا رسیده تا به سوی آسمان پرواز کنید.»
«ای لبخندِ ملیح، کنارم بمان، آماده برای شکوفایی.»
«چرا که مسافتی که پیموده‌ام، کم‌کم ارزشمند به نظر می‌رسد.»
«چرا قلبم این‌قدر تند می‌زند؟»
نچسب نیست.
کثافت!
تاپیوکا، گچ ساختمانی.
تار عنکبوت. اه!
- فقر. - من؟
با هم.
با هم، باشه!
سلام.
تو کی هستی؟
- فیلم‌بردار. - خدا رو شکر، رقیب ندارم.
همه‌تون تازه‌کارید، مگه نه؟
دارید خوب فیلم‌برداری می‌کنید؟
سینما چیزیه که باید با شکوه و عظمت ساخته بشه.
اینا همه‌اش فقر و بدبختیه.
- هی، ما به اون نیاز داریم. - خرابش نکنید
مراقب باشید
ولش کن. قضیه بساط مشروب چی شد؟
لطفاً یه فکری براش بکن.
معلومه، حتماً انجامش می‌دم.
- شاجی - بله قربان؟
فیلم‌برداریِ کارن تموم شد، درسته؟
قربان، توی اون صحنه‌ی راهرو
باید یه نمای نزدیک ازش بگیریم.
اگه اون رو هم نگیریم، اتفاقی برای فیلم نمی‌افته.
تو به دستیارش زنگ بزن.
هی، شینگاری!
بیا اینجا، پسر.
- بیا اینجا. - من؟
بیا اینجا!
دارم میام! - اگه الان بره،حتی برای تبلیغات هم نمیاد.
فیلم‌برداری آنانتان به کجا رسید؟
خوب پیش می‌ره.
فقط یکی دو تا سکانس مونده. اون‌ها رو هم زود تموم می‌کنن.
این رو بگیر.
آقا، با من کار داشتید؟
بلند شو.
کی بهت گفت جلو من بشینی؟
رئیس برای عوامل فیلم مهمونی گرفته.
من فقط به خاطر شماهاست که بازی می‌کنم.
لازم نبود روز آخر مهمونی بگیره
بعد از اینکه کل فیلم‌برداری رو به کام گروه زهر کرد.
اینو به خودش بگو.
هنوز تموم نشده؟ باید موتور برق رو خاموش کنیم.
نه قربان. فقط یه پلان دیگه مونده.
بذار بگیرنش.
- آنانثان - فقط یه پلان دیگه.
- اشکالی نداره.
ادامه بدید.
- داداش، برداشت آخر. - باشه.
آشان، خیلی ساده‌ست.
فقط به چیزی که می‌گم واکنش نشون بده.
من نه می‌گم «اکشن» نه «کات». فقط اسمت رو صدا می‌زنم و اون دوربین رو روشن می‌کنه.
خوب انجامش بده. باشه؟
- گیریش! - آماده‌ام.
پاشو.
آشان
چشم راسته.
فقط یه قطره.
باشه؟
استرس نداشته باش.
آروم باش!
دوربین رو روشن کن!
داره ضبط می‌کنه!
آنانثان: داستان اینجا تموم نمیشه.
آنانثان: اون از اون به بعد تنها موند.
آنانثان: روزهای تاریکی بود.
آنانثان: مرگ دخترش
آنانثان: دنیای اون رو تاریک کرد.
آنانثان: دنیای خودش
آنانثان: تنهایی
آنانثان: این فکر که تنها بود
آنانثان: جلوی همه وانمود می‌کرد که خوشحاله.
آنانثان: اما وقتی تنها می‌شد
آنانثان: همیشه چشماش پر از اشک می‌شد.
کات!
جمع کنید!
«فقط چون سرنوشت با ما یار نیست، دلیلی برای ناامیدی وجود نداره.»
«و وقتی هم که یار باشه، دلیلی برای مغرور شدن نیست.»
«زنِ هوس‌رانی است.»
«آن آواره‌ی بدنام.»
«بعضی‌ها می‌گن یه گناهکاره.»
«اونایی که دیدنش و در موردش شنیدن، فریاد می‌زدن که باید سنگسارش کنن.»
«شاید گرسنگی مجبورش کرده که به بیراهه کشیده بشه.»
«شاید فقر بوده، یا شاید هم غم و اندوه.»
«آیا هیچ بخششی نصیبش نمی‌شه؟»
اهالی کلیسا عاشق اجرای آشان شدن.
آره، رزرو بعدی رو هم گرفتیم.
تصمیم درستی گرفتی، آشان.
وگرنه چرا باید توی کلیسا اجرا کنم؟
چراغ‌قوه رو بده به من.
اگر حداقل از یک درصد کلیساهای کرالا رزرو می‌گرفتیم
- می‌توانستیم به فقر خود پایان دهیم. - آشان!
نظرت چیه یه اجرا بر اساس کتاب آسمانی داشته باشیم؟
اون‌وقت می‌تونیم تو کشورهای حوزه خلیج فارس اجرا کنیم.
مشکلی پیش نمیاد؟
ما برای بقای خودمون به استراحتگاه‌ها می‌ریم و اجرا می‌کنیم.
می‌شه لطفاً دست از حرف زدن برداری و سریع‌تر راه بیای؟
وقتی از خونه بیرون اومدم، شانکاری حالش خوب نبود.
ساتیش، با اعضای کمیته تیرونلی صحبت کردی؟
اون‌ها تنها کسانی هستند که دستمزد ما رو درست و حسابی پرداخت می‌کنند.
برای گرفتن پول تعلل نکن.
گفته بودن بعد از «کودیِتام» زنگ می‌زنن.
ولی الان دیگه جواب تلفن رو هم نمی‌دن.
چی شده آشان؟
- تنها نرو. - منم باهات میام. -
بیا با هم بریم.
نمیای؟
آشان!
چرا اینجا اینقدر شلوغه؟
آشان
پدر، موث ما اومد.
«دو-ر-می-فا-سل-لا-سی-دو.»
«ای کودک نیلوفری لطیفم.»
«کریستالی که به آرامی می‌رقصد.»
«ای کودک نیلوفری لطیفم.»
«کریستالی که به آرامی می‌رقصد.»
«چراغی که زیبایی را درخشان می‌کند.»
«ای عشق من»
هی، مانیا
«تو بذری هستی که خدا در روحم کاشت.»
«همان‌طور که باد با ضرب‌آهنگ طبل‌ها می‌رقصد، بیا لالایی آرامی زمزمه کنیم.»
«تو را با ارمغان جنگل که از اشک‌های آتشین روییده، تغذیه می‌کنم.»
آشان، آن فیل بچه من را کشت.
«بیایید برای خداوند چراغ‌هایی روشن کنیم که بدون روغن می‌سوزند.»
«بگذار اولین کلماتت با آواز مادرت نوشته شود.»
«ای عزیز شیرین من»
«به تماشای این جهان بی‌کران.»
«بیا، روی شانه‌ام بنشین.»
«ای کودکِ لطیفِ نیلوفر.»
«بلورِ به آرامی لرزان.»
«چراغی که زیبایی را درخشان می‌کند.»
«ای عشقِ من»
«تو بذری هستی که خدا در روحم کاشت.»
مادر!!!
هی، مانیا
مگر بهت غذا ندادم؟
مگه من تو رو با دوچرخه‌ام نبردم؟
با این حال بازم دوستم نداری.
واسه اینه که شستمت؟
اگه می‌خوای بیا. من دارم می‌رم.
ناراحت نباش.
چون داداش صورتت رو رنگی کرد که
توی این سرما تو رو شستم.
ناراحت شدی؟
وقتی بابا برگشت خونه، بهش می‌گیم داداش رو دعوا کنه.
باید قبل از اینکه بابا برگرده برسیم خونه -
وگرنه ما هم کتک می‌خوریم.
مانیا
مانیا!
مانیا
پدر!
همه‌جا رو بگردید.
موته!
عزیزم، دختر گلم
دخترم!
پدر
چی شده؟
مادر، چرا پدر دیگه کاتاکالی اجرا نمی‌کنه؟
چرا این رو از خود پدرت نمی‌پرسی؟
عمو کوتان گفت پدر از تاریکی می‌ترسه.
فقط داره همین‌طوری یه چیزی می‌گه.
وقتی تو اونجایی، چرا باید بترسه؟
منم از تاریکی می‌ترسم، مادر.
بیا اینجا.
چقدر گذشته؟
چند عمر گذشته؟
ترس از پا گذاشتن به بیرون از خونه
ترسیدن از صدای هر قدم
حتی توی خونه هم، گرفتار وحشتِ فضای بیرون بودن
آدم‌هایی هستن که شب‌ها خواب به چشمشون نمیاد.
کسانی که مجبور شدند عزیزانشان را قربانی کنند
در برابر چنگال‌ها، شاخ‌ها و عاج‌های وحشی.
این داستان آن‌هاست.
این زندگی آن‌هاست.
این برای همدردی، ترحم یا قول‌های شما نیست.
این فریاد آن‌ها برای رسیدن به یک راه‌حل عملی است.
این فریادِ دلخراش آن‌هاست.
این درخواست کمک آن‌هاست.
پدر!
بیا، بریم خونه. داره هوا تاریک می‌شه.
آنانثان
سوریا
قربان
کارت عالی بود!
ممنونم قربان.
ممنونم!
- این داستان ارزش گفتن داشت. - قربان! قربان!
قربان، فیلم شما هم پرفروش شد، نه؟
همگی فیلم رو دیدید؟
قربان، این فیلم هم‌زمان با فیلم‌برداری فیلم شما ساخته شد، درسته؟
نه! نه!
ساخته نشد. خودش اتفاق افتاد.
مگه همه‌تون ازش محتوا نساختید؟
آقا، شنیدیم یه سوپراستار قراره تو فیلم بعدی‌تون بازی کنه.
بله، دارم روش کار می‌کنم.
- آقا، می‌شه بگید کی توش بازی می‌کنه؟ - نه، نمی‌گه.
دیگه چی می‌خواید بدونید؟
آقا، آشان کجاست؟
آشان
اون بیمار دیالیزیه.
جشنواره فیلم می‌تونه صبر کنه، ولی دیالیز نه.
دارم می‌رم.
آقا، فیلمتون صد میلیاردی شد.
واقعاً؟
- شبکه شما کدومه؟ - رسانه مانگوستیکا.
این تنها میوه‌ای بود که دیگه استفاده نشده بود.
برو کنار!
این سوال‌های مسخره‌شون!
«زنِ هوس‌رانیه.»
«اون ولگردِ بدنام.»
بعضی‌ها می‌گن یه گناهکاره.
اگه سراغم رو گرفت، بگو مرخصی‌ام.
بیچاره.
همش ازم پول می‌خواد.
انگار من پولی دارم که بهش قرض بدم.
از یه بیمارستان تو کویمباتور، خونِ کمال حسن گیر آورده.
ولی برای آوردنش به اینجا پول لازم داره.
هنوز حقوق دو ماه قبلم رو نگرفتم.
انگار واقعاً تو کویمباتور خون کمال حسن پیدا می‌شه.
-آمبادی -بله؟
- پول رو زدی؟ - پخش زنده جشنواره فیلم رو دیدی؟
مردم خیلی خوششون اومد!
«کی‌آر‌اس» از شدت گریه داغون شد.
پول رو واریز کردی؟
آره، زدم.
- از کجا زنگ می‌زنی؟ - سر صحنه فیلم‌برداری.
یعنی توی دستشویی.
دو ماهه که اجاره‌ام رو ندادم.
با این بهونه‌های پلتفرم آنلاین (OTT) معطلش نکن. لطفاً پولم رو پس بده.
بعد از قرارداد پلتفرم، پولم رو از «فخرالدین» می‌گیرم.
- مارلون براندو! - خوابشو ببینی.
- مارلون براندو! - اون یه شیاده.
اون کلیه باقی‌مونده‌ت رو هم ازت می‌گیره.
صورت‌حسابت.
مالاتی؟
برات می‌فرستمش.
- نگفتم بهم زنگ می‌زنه؟ - واقعاً؟
الان برام پیام صوتی گذاشته.
پخشش کن.
مالاتی
عزیزم
اسکوترت رو بیرون دیدم.
ولی تو رو دم پیشخوان ندیدم.
برای همین بهت زنگ زدم.
دارم پیام می‌دم که خبر خوشی رو بهت بدم.
آشان خونِ کمال حسن رو گیر آورده.
بعد از تزریق خون برمی‌گردم خونه.
امشب بیا خونه‌ام. مهمونی داریم.
اگه میای یه لایک برام بفرست.
"بدون هیچ دلیلی."
«دنبال هزار عیب بی‌مورد نباش.»
«قلب گلبرگ‌مانندت خیلی ظریف است.»
«یک مهربانیِ آرام.»
«بگذار این کار متوقف نشود.»
«ای ابر کوچکِ گونه‌های لطیف.»
«اشک‌هایت را نگه دار، نگذار جاری شوند.»
«این قلب پنبه‌ای و نرم را آزار نده.»
«لمس یک پر هم برای زخمی کردنش کافی است.»
«حتی یک نگاه گذرا هم او را می‌ترساند.»
«لطافت یک کودک خردسال را دارد.»
«اشک نریز.»
«بی‌دلیل.»
«اصلاً بی‌هیچ دلیلی.»
«این غصه بی‌دلیل است.»
«بیا از نو شروع کنیم.»
«بیا حالا به سمت ابرها پرواز کنیم.»
«چین و چروک‌ها به زیبایی می‌افزایند.»
«تجربه‌های زندگی داستان‌ها را رقم می‌زنند.»
«تو چهره‌ای پر از درخشش بی‌پایان داری.»
«تو گنجینه‌ی این سرزمینی.»