‫«ترجمه از محمد سید و رضا فتحی»
‫[شکیر]
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫- برو بیارش. ‫- نه، تو برو!
‫من این پسر رو خیلی قبول دارم.
‫الان وقتشه که بیاریمش توی کانون توجه.
‫منم قبولش دارم، ولی همون‌طور که بارها بهت گفتم،
‫- «براهیم» فروشی نیست. ‫- هر چیزی یه قیمتی داره.
‫بعید می‌دونم باشگاه از اینکه ‫داری بازیکن‌هاش رو می‌دزدی خوشش بیاد.
‫اون جَوونه.
‫ارزشش خیلی بیشتر از اینه که ‫بخوایم احساسات رو دخیل کنیم.
‫ببین.
‫می‌تونم برات یک میلیون دلار جور کنم. ‫فقط برای امضای قرارداد.
‫حقوق و پاداشش هم توی همین مایه‌هاست.
‫ده درصد هم برای من.
‫قبوله؟
‫نه. شرمنده، ولی ما به «لیون» تعهد داریم.
‫وفاداری بد دردیه، پسر.
‫منتظر نمون تا زهرش رو بریزه.
‫نزدیک بود یادم بره...
‫تولدت مبارک، براهیم.
‫بیا بریم.
‫یک میلیون؟
‫- فراموشش کن. ‫- مگه چی گفتم؟
‫من نبودم. کار اون احمق بود.
‫- ما خیلی مراقب بودیم. ‫- اون چرت‌وپرت‌های انگلیسی چی بود؟
‫- شرط می‌بندم فرانسوی رو مثل بلبل حرف می‌زنه. ‫- عالی بود. (به انگلیسی)
‫باشه بابا، خندیدیم!
‫- دوباره بزن! ‫- نه، نه، بیا بریم.
‫بریم کیک بخوریم.
‫چی می‌خواست؟
‫منو.
‫- پسرت خیلی خواهان داره. ‫- من که اصلاً تعجب نکردم.
‫مدیر برنامه‌ش هم که حرف نداره.
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫صبر کن!
‫یه آرزو کن.
‫سخنرانی! سخنرانی!
‫خیلی‌خب.
‫سخنرانی! سخنرانی!
‫ممنون از همگی. واقعاً لطف کردید. ممنون.
‫ناموساً؟
‫خیلی‌خب.
‫خب، می‌دونستم نباید انتظار زیادی داشته باشم، ‫ولی دیگه نه در این حد.
‫دست‌مریزاد.
‫براهیم، می‌دونم از هدیه خوشت نمیاد،
‫ولی نتونستیم جلوی خودمون رو بگیریم ‫و یه سورپرایز کوچیک ترتیب دادیم،
‫که امیدوارم خوشت بیاد.
‫مثل همین کیک تولد که دقیقه نودی آماده شد!
‫خانم‌ها و آقایان، یه کف مرتب بزنید برای... ‫الی لوباسی!
‫خیلی خوشحالم که برگشتم.
‫براهیم، وقتی می‌بینم به اینجا رسیدی
‫واقعاً احساس غرور و افتخار می‌کنم.
‫تو خیلی زحمت کشیدی. ‫حتی بچگی‌هات هم هیچ‌وقت دست‌بردار نبودی.
‫توی لیون یه شعار داریم که می‌گه:
‫«ویرتو دوس، کامیته فورچونا»
‫یعنی: ‫«بخت، یار من و شجاعت، راهنمای من.»
‫شجاعت رو که داری.
‫برای بخت هم...
‫امیدوارم خوش‌بخت باشی.
‫یکی از آهنگ‌های موردعلاقه‌ت رو بلدم. ‫بذار برات بخونمش.
‫آماده‌اید؟
‫خیلی‌خب.
‫یالا براهیم، با مادرت بیا وسط!
‫خوبی عزیزم؟
‫آره. ممنون بابت مهمونی.
‫خواهش می‌کنم.
‫پسرعموت...
‫فکرشو بکن، از دست اون‌همه مرد فرار کردم ‫تا پسرم رو تنهایی بزرگ کنم...
‫دور از مردسالاری! ‫اون‌وقت هر هفته دارم پیرهن‌های این آقا رو اُتو می‌کنم.
‫خیلی خوشحالم که کار و بار جفت‌تون سکه شده.
‫بهت گفته که داره انگلیسی یاد می‌گیره؟
‫جدی؟
‫نه، تا حالا نگفته.
‫آره دیگه،
‫پسر من خیلی مَرد بزرگیه.
‫براهیم!
‫شما قبلاً همو ندیدین، نه؟
‫نه، فکر نکنم.
‫ایشون فرانسیس هستن، مشاور جدید اسماعیل.
‫ایشون هم مهدی هستن، ‫پسرعمو و مدیربرنامۀ براهیم شکیر.
‫خوشوقتم.
‫- اسمش رو شنیدی، نه؟ ‫- معلومه.
‫- خوشوقتم. ‫- و باستیان، دستیار شخصی‌ش.
‫- امیدوارم مزاحم نشده باشیم. ‫- نه بابا. چه حرفیه؟ بفرمایید بشینید.
‫- مدیربرنامۀ جدیدته؟ ‫- مدیربرنامه نیست، یه پا گرگه.
‫وای! نزدیک بود یادم بره.
‫هدیه رو آوردی؟
‫ممنون. این برای توئه.
‫- اسمال! ‫- بی‌خیال، ذوق کن.
‫اگه هدیه نگیری که مسخره‌ست.
‫یالا، بازش کن.
‫به‌به!
‫تو دیوونه‌ای.
‫رفیق جون...
‫این ساعتِ امپراتورهاست!
‫حتی ناپلئون هم یکی از اینا داشته، یا... ‫ژولیوس سزار.
‫حالا هر چی، فرانسیس که این‌طوری می‌گفت.
‫ممنون داداش، این...
‫خیلی خفنه، ممنون.
‫قشنگه.
‫ایول!
‫به افتخارش!
‫به افتخار ستاره‌های آینده‌مون!
‫به افتخارشون!
‫باید قلاده‌ش دستت باشه.
‫خب، براهیم...
‫پُستت چیه؟
‫مهاجم نوک، مثل اسمال.
‫- قرارداد حرفه‌ای بستی؟ ‫- هنوز نه.
‫داریم مذاکره می‌کنیم.
‫اگه می‌خواید کارها سریع‌تر پیش بره، بیاید پیش خودم.
‫بهت که گفتم، من اهل رشوه و اینا نیستم.
‫کی حرف از رشوه زد؟ مردم از من حرف‌شنوی دارن.
‫لقب کارماین «باجۀ عوارضی»‌ـه.
‫هیچ‌کس بدون پول دادن ازش رد نمی‌شه.
‫به شیادهای واقعی، تخفیف خوبی می‌دم.
‫چی گفتی؟
‫چیه؟
‫یه‌بار دیگه بگو.
‫دارم شوخی می‌کنم!
‫بیا، لیوانم رو پر کن.
‫آروم باش، کارماین.
‫بی‌خیال.
‫- خب، تو مدیربرنامۀ اسمالی؟ ‫- نه.
‫نه خیلی.
‫یعنی چی؟
‫من آدم‌ها رو به هم وصل می‌کنم.
‫بازیکن‌ها، باشگاه‌ها، اسپانسرها...
‫می‌خواد بره خارج از کشور؟
‫حداقل این‌طور شایعه شده.
‫کلی پیشنهاد داره.
‫احتمالاً تو هم داری.
‫هوم؟
‫کجا داره می‌ره؟
‫چقدر سؤال‌های رو مخی می‌پرسی!
‫می‌دونی این کیه؟
‫نه.
‫نه!
‫♪ من همیشه اون غریبۀ چشم‌سیاه ♪
‫♪ می‌مونم ♪
‫♪ یه آدم سرکِش توی شهرهای پر از تناقض شما ♪
‫چطوری پول اینو جور کرده؟
‫♪ دیگه نمی‌تونم تحمل کنم ♪
‫♪ کلاه مکزیکی‌م رو می‌کشم سرم ♪
‫♪ وقتی داد می‌زنن می‌گن: حرکت! ♪
‫مهدی، آهنگ رو عوض کن.
‫♪ آره همینه ♪
‫همیشه فقط همین آهنگ رو می‌ذاری.
‫- دیگه نمی‌تونم تحمل کنم. ‫- ♪ دیگه نمی‌تونم تحمل کنم ♪
‫♪ دیگه نمی‌تونم تحمل کنم ♪
‫♪ کلاه مکزیکی‌م رو می‌کشم سرم ♪
‫♪ وقتی داد می‌زنن می‌گن: حرکت! ♪
‫♪ دیگه نمی‌تونم تحمل کنم ♪
‫خودش نخریده. هدیۀ مدیربرنامه‌شه.
‫- همون کلمبیاییه؟ ‫- آره.
‫- خودش که می‌گفت مدیربرنامه نیست. ‫- چرت می‌گه!
‫موضوع اینه که مجوز نداره.
‫این‌جور آدما رو می‌شناسم، ‫همه‌جا هستن ولی ردی از خودشون به‌جا نمی‌ذارن.
‫- چرا برای اسمال وقت می‌ذاره؟ ‫- پول.
‫مایه.
‫فروش به خارج، پاداش گُنده،
‫اون‌وقت پول اون ساعته هم درمیاد.
‫- پس قراره بره؟ ‫- اون می‌دونه اینجا تو بااستعدادترین هستی.
‫پس اگه بتونه یه جای دیگه قرارداد گُنده ببنده،
‫یه لحظه هم شک نمی‌کنه.
‫یه‌بار دیگه بگو، نشنیدم چی گفتی.
‫چی؟
‫کی بهترینه؟
‫- نه، نه، نه. ‫- کی بهترینه؟
‫- دوباره تکرارش نمی‌کنم.
‫- کی بهترینه؟ ‫- عه!
‫ماشینو بفروشیم؟
‫با یه تسلا معاوضه کنیم؟ ‫آینده دست تسلاست.
‫این تنها معاملۀ خوبیه که بابا توی زندگی‌ش کرده.
‫عمراً بفروشمش.
‫نه.
‫تو رو هم به دنیا آورده.
‫می‌شه معاملۀ خوبی سرت کرد!
‫چه عجب!
‫گم‌مون کردی؟
‫جنس باکیفیت آلمانی!
‫- فیکه. ‫- بس کن.
‫- تشریف آوردن. ‫- آقایون!
‫آقای شهردار.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- آریل آنسکی هستم، وکیلشون. ‫- جناب وکیل.
‫بابت سروصدا ببخشید.
‫داریم طبقۀ بالا رو بازسازی می‌کنیم.
‫دنیل، بهشون بگو تمومش کنن. ‫دارم دیوونه می‌شم.
‫توی این دوره زمونه، فضای ساکت یعنی لاکچری. ‫اینو یادت باشه، پسرم.
‫خب، ظاهراً قراره میزبان سلبریتی آینده باشیم.
‫امیدواریم.
‫براهیم قراره اولین قرارداد حرفه‌ایش رو امضا کنه.
‫- به‌زودی. ‫- عالیه.
‫پس به همین مناسبت، ‫می‌خوای کل خانواده‌ت رو...
‫بیاری توی شهر کوچیک ما.
‫دقیقاً. پدر براهیم حدود پونزده سال پیش
‫یه زمین خرید ‫تا برای خانواده‌ش یه خونه بسازه.
‫اون‌موقع بهش گفتن می‌تونه توش ساخت‌وساز کنه.
‫- ولی مجوز ساخت بهش ندادن. ‫- درسته.
‫حالا براهیم می‌خواد اون خونه رو بسازه.
‫درخواست مجوز تأیید نشده، ‫برای همین اومدیم پیش شما.
‫امروز...
‫زمینش زیاد دور نیست، توی منطقۀ «لوپره دوین».
‫که این‌طور.
‫خونۀ من، زمین بغلی‌شه.
‫معمار دارید؟
‫پدر براهیم نقشه‌ها رو کشیده.
‫خونۀ قشنگیه.
‫پرخرج هم هست.
‫آزمایش خاک؟
‫آزمایش خاکش؟
‫من به نتیجۀ آزمایش خاک نیاز دارم.
‫اگه پرونده ناقص باشه، نمی‌تونم کمکی کنم.
‫ببخشید، کسی به ما چیزی نگفته بود.
‫گوش کنید، خاک این منطقه آهکیه.
‫اینجا رواناب داریم. ‫(روان‌آب)
‫خطر ریزش هست ‫که می‌تونه باعث نشست زمین بشه. می‌دونید...
‫خودم خونه‌هایی رو دیدم
‫که از وسط دو نیم شدن.
‫عین واقعیته.
‫پدرت باید بیشتر تحقیق می‌کرد.
‫گوش کنید...
‫بهتون می‌گم چی‌کار کنید.
‫شما درخواست آزمایش خاک می‌دید.
‫تو قراردادت رو امضا می‌کنی.
‫و وقتی ضمانت داشتید دوباره همدیگه رو می‌بینیم.
‫چه ضمانتی؟
‫اینکه پروژه‌تون، جدی و قرص‌ومحکمه.
‫تا بیرون همراهی‌تون کنم؟
‫- یه جای دیگه پیدا کنید. ‫- نه، بابام تمام پس‌اندازمون رو گذاشت پای این.
‫همین‌جا می‌سازیمش، تمام.
‫- ماه‌هاست ما رو سر دووندن... ‫- فقط سهم خودش رو می‌خواد.
‫بهش زیرمیزی بدیم؟
‫نه!
‫حتی یه قرون هم نمی‌دیم. ‫تو خونه‌ت رو می‌سازی. بهم اعتماد کن.
‫♪ امروز ♪
‫♪ بازی کردیم ♪
‫♪ با لادوش ♪
‫♪ لهشون کردیم ♪
‫♪ استیون ♪
‫♪ شوت زد ♪
‫♪ یه گل زد ♪
‫♪ براهیم ♪
‫♪ شوت زد، اختلاف رو دوتا کرد ♪
‫♪ لادوش زیر پای ماست ♪
‫ببینید کی اینجاست!
‫♪ اسمال ♪
‫♪ توی بازی نبود ♪
‫کجا بودی؟
‫رفقا! پیش مدیربرنامه‌م بودم.
‫- وایستا ببینم! ‫- دیگه وقت ندارم بیام.
‫بگو دیگه!
‫قضیه چیه؟
‫قضیه اینه که من یه قرارداد حرفه‌ای بستم، بچه‌ها.
‫قراره شماره ۹ لیون رو بپوشم!
‫- قرارداد بستی؟ ‫- معلومه که بستم.
‫- مگه قرار نبود بری؟ ‫- پسر...
‫دروغ چرا، مدیربرنامه‌م یه قرارداد خفن برام جور کرد!
‫- چقدر؟ ‫- بچه‌ها، نمی‌تونم بگم.
‫♪ اسمال ♪
‫- ♪ قرارداد بست ♪ ‫- ♪ قرارداد بست ♪
‫♪ قرارداد بست ♪
‫اون اینجا چی‌کار می‌کنه؟
‫آقای سیمونیان!
‫آقای سیمونیان، باید باهاتون حرف بزنم!
‫بله آقا؟
‫پنجرۀ نقل‌وانتقالات خیلی خرتوخره.
‫- یه دقیقه وقت دارید؟ ‫- بله، پنج دقیقۀ دیگه راه می‌افتم سمت «رُم».
‫قرار بود اول براهیم قرارداد ببنده. شما قول دادی.
‫- اول یا دوم، چه فرقی می‌کنه؟ ‫- چه فرقی می‌کنه؟ اونا توی یه پست بازی می‌کنن.
‫- واضح نیست؟ لازمه توضیح بدم؟ ‫- می‌دونم.
‫- یه‌سری فاکتورها دست آدم نیست. ‫- ناسلامتی اون بهترینه!
‫مگه همه‌شون بهترین نیستن؟
‫من چندتا پیشنهاد براش دارم که می‌تونیم بررسی‌شون کنیم.
‫- تهدیدم نکن. ‫- فقط زبون تهدید رو می‌فهمین.
‫ببین...
‫من برای بازیکنم می‌جنگم ‫ولی باید یه جاهایی هم کوتاه بیام.
‫مدیربرنامۀ اسماعیل رو می‌شناسی؟
‫با مالک‌های جدید رفیق فابریکه. ‫نمی‌شه که خودم رو این وسط خراب کنم.
‫- ماشین اومد، لیونل. ‫- ممنون.
‫خیلی‌خب، قضیه رو به سرپرست می‌گم.
‫فکر می‌کنی کی تصمیم گرفته؟
‫از ما حمایت کن! بهشون بگو دارن اشتباه بزرگی می‌کنن.
‫- مگه نگفتی نیاز به کمک نداری؟ ‫- دهنتو ببند، خفه شو.
‫قرارداد رو می‌بندیم، مهدی.
‫قول می‌دم. بهش بگو یه‌کم صبور باشه.
‫- می‌خوایم بیرون بازی کنیم. میای؟ ‫- نه.
‫- چرا؟ ‫- سرم شلوغه.
‫بی‌خیال، تو دیگه هیچ‌وقت با ما بازی نمی‌کنی.
‫روی زمین خاکی آره.
‫اگه مصدوم بشم، بدبخت می‌شیم.
‫- اون چیه؟ ‫- این؟
‫یه چیزی که هیچ‌وقت پولت بهش نمی‌رسه.
‫جدی؟
‫ایلیان!
‫ایلیان، بیا اینجا! ساعتمو بده!
‫مامان، یه چیزی بهش بگو!
‫بس کنید! می‌زنید یه چیزی رو می‌شکنید!
‫- یالا ببینم! برید بیرون! ‫- مامان.
‫مامان، صدای تلویزیون خیلی بلنده. ‫نمی‌تونم کار کنم.
‫این همون تلویزیونیه که براهیم خریده.
‫- خیلی پیچیده‌ست. ‫- نه، کلاً دوتا دکمه داره.
‫تو هم مثل بابا توهم خودبزرگ‌بینی داری. ‫حتماً باید با بقیه فرق داشته باشی.
‫- زود باش بده من! ‫- بیا بیرون!
‫- سریع! ‫- ساعتشو بهش بده.
‫بهش بده وگرنه کفش‌هات رو ازت می‌گیرم.
‫بده!
‫بده‌ش به من!
‫- برو مشق‌هاتو بنویس. ‫- نوشتم!
‫پس برو یه کتاب بخون.
‫صدای تلویزیون رو کم کن.
‫- خیلی آدم نکبت و لجنی شدی! ‫- هی، فحش نده!
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫- خسته به نظر می‌رسی. ‫- نه، حالم خوبه.
‫- از مهدی پرسیدی قرارداد چی شد؟ ‫- زیاد طول نمی‌کشه.
‫- پیگیرش باش... ‫- مامان!
‫- این بحث دیگه داره تکراری می‌شه. ‫- اون آیندۀ این خانواده‌ست.
‫آیندۀ خانواده؟ فقط همین؟
‫انقدر بهش فشار نیار.
‫طوری نیست، مامان.
‫تو فقط حسودی‌ت می‌شه.
‫نه، من وکیل آینده‌ام که داره از برادرش دفاع می‌کنه.
‫می‌خوای بازی رو ببینی، بابا؟
‫داره ازدواج می‌کنه.
‫جدی؟
‫برای قرارداد هر کاری می‌کنه.
‫خیلی‌خب، استراحت تمومه!
‫آهای!
‫باشگاه ازتون یه عکس جذاب می‌خواد، ‫پس جذبه‌تون رو نشون بدین.
‫می‌خوام جوّ ورزشی، روحیۀ المپیکی،
‫حال و هوای یونانی و رومی رو حس کنم. می‌فهمین؟
‫هیچ کاری هم نکنیم جذبه داریم.
‫دقیقاً! برو بریم.
‫اینجا رو.
‫به‌به!
‫همه‌چی عالی به نظر میاد
‫ولی ترجیح می‌دم اسماعیل وسط باشه.
‫می‌شه این مورد رو اصلاح کنی؟
‫هِروه! جاشون رو عوض کن.
‫اسماعیل با جام بیاد وسط.
‫بیا.
‫شما آیندۀ فوتبال هستین.
‫ستاره‌های فردا.
‫باشگاه‌ها، برای خریدِ خوش‌تیپ‌ترین بازیکن‌ها ‫سرودست می‌شکنن.
‫کمرهاتون رو صاف کنید، بچه‌ها!
‫عضله‌هاتون رو منقبض کنید!
‫آره!
‫همه‌چی به‌طرز نگاهتون بستگی داره! نگاهتون!
‫خیلی‌خب، ریلکس باشین.
‫ریلکس باشین.
‫اسماعیل، ژستت خوبه. ‫آره، خوبه.
‫همین خوبه.
‫رو به من!
‫قایم نشید. بیاید جلو.
‫ادای مدل‌ها رو درنیارین، ‫شبیه ورزشکارها باشین.
‫آره!
‫عالیه! خوبه. معرکه‌ست.
‫این دیگه چیه، براهیم؟!
‫براهیم!
‫براهیم، این خیلی معمولیه. ‫براهیم، این خیلی معمولیه.
‫به توپت نگاه کن.
‫در توپت غرق شو!
‫غرق شو!
‫نه، لطفاً یه چیز دیگه بگو.
‫فکر کردی الان وقت حرف زدنه؟
‫لطفاً باجذبه باش. باحال باش.
‫شما متوجه نیستین.
‫براهیم یه ساموراییه. اهل این سوسول‌بازی‌ها نیست.
‫یه چیز درست ازت می‌خوام، ‫رؤیایی باش!
‫باشه، چشم.
‫چه جذابم!
‫دهنتو باز کن.
‫دهنتو باز کن!
‫خودتو خفن نشون بده.
‫ولمون کنید بابا!
‫اسماعیل، خدا لعنتت کنه!
‫برگرد، سامورایی!
‫برو بیارش.
‫شوخی کردم. برگرد!
‫بیا! بیا! بیا!
‫مهارت بالایی داری.
‫چرا توی تیم‌های حرفه‌ای نیستی؟
‫فعلاً باید صبر کنم.
‫به نفعشونه عجله کنن.
‫کسایی رو می‌شناسم ‫که برای امثال تو، حاضرن هر مبلغی بدن.
‫مثلاً کی؟
‫مجانی به کسی مشاوره نمی‌دم.
‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫فصل نقل‌وانتقالاته. ‫یعنی به‌جز اسمال بازیکن دیگه‌ای نداری؟
‫کی گفته من به‌خاطر اون اینجام؟
‫زود باش، بیا برگردیم سر کارمون.
‫اصلاً خوب نیست.
‫- ای بابا! ‫- برو بابا!
‫دو ساعته که داری تمام مبل‌های اینجا رو امتحان می‌کنی.
‫- اون یکی خیلی زشته. ‫- ساکت شو بابا! چیزی نگو.
‫تو موکل دیگه‌ای نداری؟
‫ما تنها مشتری‌هاشیم.
‫خداییش خانواده‌تون سی ساله همین مبل رو دارن.
‫هیچ‌چیزی نمی‌تونه جاشو بگیره.
‫- تونی، یه چیزی که به درد کل خانواده بخوره می‌خوایم. ‫- صبر کن. صبر کن.
‫- یه چیزی که خیلی دِمُده نباشه. ‫- واقعاً آدمای خنده‌داری هستین.
‫- دیگه چی داریم؟ ‫- هیچی.
‫- اون آبیه توی انبار. ‫- داداش...
‫بیارش بیرون، توی نور روز نشونش بده.
‫تو که قرار نیست بکِشی‌ش بیرون،
‫من باید این کار رو بکنم!
‫حرصم رو درآوردین!
‫- ممنون، تونی. ‫- جهنم و ضرر!
‫حرصم رو درآوردین!
‫معرکه‌ست.
‫- یکی برای دفترم می‌خوام. ‫- دفتر نه، قهوه‌خونه.
‫قبلاً قهوه‌خونه بود.
‫آهان!
‫سیمونیان بهت زنگ نزد؟
‫- نه، هنوز نه. ‫- لعنتی!
‫- کارماین چطور؟ ببین می‌تونه کمک کنه؟ ‫- نه تو رو خدا.
‫هر کسی جز اون.
‫می‌دونی چرا بهت محل سگ نمی‌ذارن؟
‫ازت نمی‌ترسن، تو زیادی مهربونی.
‫چرت نگو. اصلاً این‌طور نیست.
‫می‌دونی وکیل‌ها چی می‌گن؟
‫یا کارِت رو بلد باش، یا آشنای قاضی باش.
‫فکر کردی چرا اسماعیل، «جری مگوایر» رو استخدام کرده؟ ‫(نام شخصیتِ یک فیلمِ درام-ورزشی)
‫کیو؟ ‫(نام شخصیتِ یک فیلمِ درام-ورزشی)
‫همون کلمبیاییه رو.
‫- نه، اون جری مگوایر نیست. ‫- پس کیه؟
‫در بهترین حالت «ریکی مارتین»‌ـه. ‫(خواننده)
‫ریکی؟ ‫(خواننده)
‫آدم حسابمون نمی‌کنن.
‫صبور باش.
‫من وقت برای صبر کردن ندارم. اگه مصدوم بشم چی؟
‫- یا هر اتفاق دیگه‌ای... ‫- تو یه بازیکن فوق‌العاده‌ای.
‫تو یه بازیکن فوق‌العاده‌ای، و اونا اینو می‌دونن.
‫آره. پس وقتشه بهشون یادآوری کنیم.
‫بچه‌ها!
‫چی شد؟
‫- با این چی‌کار کنم؟ ‫- بی‌خیالش شو، تونی.
‫ای لعنت...
‫برای باشگاه‌های انگلیس خیلی دیر نشده. ‫گزینه‌های خوبی هست.
‫تازه توی باشگاه «نیس» هم ذکر خیرت هست. ‫(باشگاهی فرانسوی)
‫برای رده‌های پایه، اونا عالی‌ان.
‫وقتی فرانسوی رو به این خوبی حرف می‌زنی ‫چرا دفعۀ قبل گذاشتی با انگلیسی دست‌وپا بزنم؟
‫این شگرد رو از کسی یاد گرفتم.
‫برای محک زدنِ طرف مقابله.
‫توی این کار، ‫اگه چندزبانه نباشی کارِت تمومه.
‫شهر «نیس» رو بلدین؟
‫این‌ور شهر قدیمیه،
‫اون‌طرف تپه هم بندره. ‫می‌ریم یه نگاهی بندازیم.
‫ما اون بچه رو زیر نظر داریم. ‫آمارش فوق‌العاده‌ست.
‫اعجوبه‌ست. ‫خوراک ترکیب شماست.
‫بله، می‌دونم.
‫- چرا لیون اونو نمی‌خواد؟ ‫- لیون رو بی‌خیال. شما می‌خوایدش؟
‫بی‌شوخی باید با چند نفر صحبت کنم.
‫- می‌تونید صبر کنید؟ ‫- نه، فیلیپ. یا الان یا هیچ‌وقت.
‫پیشنهادهای دیگه‌ای هم دارم. ریسک نمی‌کنم.
‫اول هفتۀ بعد بهت جواب می‌دم.
‫- ممنون. ‫- می‌بینمت.
‫زندگیِ اینجا داره بهم می‌سازه.
‫جدی می‌گم. همه‌چی داره.
‫دریا، غذای خوب، آدم دیگه چی می‌خواد؟
‫- پس اونو ترک کن. ‫- بیا. خیلی راحته.
‫من به‌خاطر تو نوشیدنی رو گذاشتم کنار. ‫بذار یه خلاف کوچیک بکنم.
‫- باشه؟ ‫- دیگه لب به نوشیدنی نمی‌زنی؟
‫قدم بعدی، دختراست، ‫تا مثل تو یه راهب بشم.
‫- ختم کلام! ‫- کم میاری.
‫تو نمی‌مونی؟
‫نه، کار دیگه دارم. ‫بهت خبر می‌دم.
‫اون رفیقت، انگار خیلی مطمئن نبود.
‫- نظرت با بقیۀ گزینه‌ها چیه؟ ‫- قراره با آشناهاش صحبت کنه.
‫من «ماتئی» رو می‌شناسم.
‫وقتی یه بازیکن رو بخواد، می‌گیرتش.
‫امشب برو کافه. جشن بگیر!
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫خب...
‫نظرت چیه؟
‫کازینو؟
‫- پول اضافی آوردی؟ ‫- نه.
‫پول‌های تو رو دوبرابر می‌کنم.
‫خب؟
‫آره، من قدیما خدای ورق‌بازی و شرط‌بندی بودم.
‫به نظر من که بیشتر شانس بوده تا مهارت!
‫من اولین شرکتم رو ‫با شرط‌بندی سرِ میز راه انداختم.
‫بله، آقا.
‫هیچ‌کس انتظارش رو نداشت.
‫- کجا می‌ری؟ ‫- الان برمی‌گردم.
‫یواشکی حساب نکنیا. ‫مهمون منی.
‫باید برم دستشویی.
‫ببخشید، می‌خوام حساب کنم.
‫براهیم؟
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫با مهدی اومدم.
‫کاری یا تفریحی؟
‫تو چی؟
‫منم همین‌طور.
‫- خب، روز خوبی داشته باشی. ‫- صبر کن.
‫من بعدش برمی‌گردم «کن».
‫ما توی قایق تفریحی شریکم اقامت داریم.
‫می‌خوای یه سر بیای؟
‫کاری یا تفریحی؟
‫فقط برای خوش‌گذرونی.
‫اونم مهمه.
‫وقت می‌کنی؟
‫چرا که نه؟
‫این قایقه حتماً کلی پولشه.
‫آره.
‫احتمالاً.
‫خیلی قبولت داره، نه؟
‫براهیم رو می‌گم.
‫بهم اعتماد داره.
‫چند وقته مدیربرنامه‌شی؟
‫چهار سال.
‫یا یه‌کم بیشتر.
‫قبلش پدرش این کارها رو می‌کرد.
‫تو چی‌کار می‌کردی؟
‫شرکت واردات‌صادراتِ خودم رو داشتم، ‫از این‌جور کارها.
‫چی شد پس؟
‫جواب نداد. نگرفت.
‫- منظورم پدرشه. ‫- پدرش؟
‫مرد فوق‌العاده‌ای بود.
‫لوطی بود.
‫بی‌پول، ولی لوطی!
‫مشکلی که داشت، سبک زندگی‌ش بود.
‫وقتی سرکارگرِ یه جایی بود، سکته زد.
‫صبح روز بعد پیداش کردن.
‫عه.
‫فرانسیسکو؟
‫جانم؟
‫وادیم زنگ زد.
‫امشب دوستام قراره بیان اینجا.
‫نظرتون چیه برای شام بمونید؟
‫ممنون ولی...
‫نه، فکر نکنم.
‫بهشون بگو هشت و نیم توی اسکله باشن.
‫حتماً.
‫دوست‌های من خیلی آدمای باحالی‌ان.
‫پشیمون نمی‌شین.
‫باور کن.
‫چه پسر خوشگلی.
‫هیچ‌وقت به بازیگر شدن فکر نکردی؟
‫اون برای بازیگر شدن زیادی باهوشه.
‫و اون‌جوری خیلی کمتر هم پول درمیاره.
‫می‌خوای؟
‫نه، ممنون.
‫بهترین سیگار برگ دنیاست، اون‌وقت نمی‌کِشی.
‫سیگار معمولی رو ترجیح می‌دم.
‫همیشه آرزوی فوتبالیست شدن رو داشتی؟
‫راستشو بگم؟
‫نه.
‫پس چرا ادامه‌ش دادی؟
‫چون توش خوب بودم.
‫می‌گم، ‫مدیربرنامۀ خیلی از بازیکنایی؟
‫نه، هیچ‌کدوم.
‫آره دیگه.
‫هیچ‌کس با فرانسیس قرارداد نداره.
‫اون راه‌های دیگه‌ای برای حفظ بازیکناش داره.
‫اسلحه می‌ذاره روی شقیقه‌شون؟
‫اگه مدیربرنامۀ هیچ بازیکنی نیستی،
‫برای کی کار می‌کنی؟
‫من برای بازیکن‌ها کار می‌کردم.
‫برای باشگاه‌ها هم کار می‌کردم.
‫با گذشت زمان...
‫فهمیدم که قدرت واقعی...
‫نه دست این طرفه و نه اون طرف.
‫واقعاً؟ پس کجاست؟
‫اون وسطه.
‫بین کسی که چیزی رو می‌خواد
‫و چیزی که دنبالشه.
‫شاید یه بازیکن دلش پیش یه باشگاه باشه.
‫شاید یه باشگاه یه بازیکن رو بخواد.
‫شایدم خودشون نمی‌دونن که برای هم ساخته شدن.
‫اما هر از گاهی،
‫به بازیکنی برمی‌خورم که متفاوته.
‫خاصه.
‫شناختنش سخت‌تره.
‫مثلاً خود تو...
‫چی دیوونه‌ت می‌کنه؟
‫ماشین‌های مسابقه‌ای؟
‫توپ طلا؟
‫یا شاید...
‫نه، نه، نه.
‫نه، من...
‫فقط می‌خوام برای خونواده‌ام یه خونه بسازم.
‫چه خیرخواه.
‫- ببخشید. ‫- احمق!
‫باستین!
‫یارو دیوونه‌ست.
‫برو لباست رو عوض کن.
‫ببخشید.
‫زود از کوره در میره.
‫وقتی باهاش آشنا شدم، توی خیابون دزدی می‌کرد.
‫همون‌طور که توی شهر ما میگن:
‫«خطرناک‌تر از میمونِ تیغ‌به‌دست.»
‫اما وفاداره.
‫مثل تو، براهیم.
‫بهش اعتماد دارم.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫می‌بینمت.
‫بشین.
‫چیزی می‌خوری؟
‫نه، ممنون.
‫فکر می‌کردم از سیگار برگ خوشت نمیاد.
‫چی؟
‫سیگار برگ. فکر می‌کردم خوشت نمیاد.
‫قدیمی‌ترین عادت بابام بود.
‫توی یه گاراژ کار می‌کرد
‫و ته‌سیگارهای توی زیرسیگاری ماشین‌ها رو می‌کشید،
‫تا حروم نشن.
‫تو چطوری رسیدی به اینجا؟
‫جالب نیست.
‫برای من جالبه.
‫باورت میشه اگه بگم خرج خونواده‌م رو...
‫با قر دادن توی عروسی‌ها می‌دادم؟
‫یه هفته درمیون کتک می‌خوردم.
‫جا خوردی؟
‫نه.
‫این باری که روی دوشته...
‫منم کشیدمش.
‫من باهات صادق بودم.
‫حالا نوبت توئه.
‫از اینکه مدیربرنامه‌ت گند زد به قرارداد لیون، شاکی شدی؟
‫تقصیر اون نیست.
‫اگه تقصیر اون نیست،
‫پس چرا باشگاه اسمال رو به تو ترجیح داد؟
‫اون چی داره که من ندارم؟
‫من رو.
‫من یه بازیکن جوون دارم،
‫جردن داگبا،
‫که قرار بود همین روزها با نیس قرارداد ببنده.
‫یهو بهم میگن که زیادی گرونه.
‫یه گزینه بهتر و ارزون‌تر پیدا کردن.
‫من.
‫دارن ازت سوءاستفاده می‌کنن تا قیمت رو بیارن پایین.
‫می‌خوام بهت یه پیشنهاد بدم.
‫وقتی مدیرهای نیس برای مذاکره‌ی قراردادت اومدن،
‫بگو می‌خوای توی جلسه حضور داشته باشی.
‫چی رو تغییر می‌ده؟
‫همه‌چیز رو.
‫اون یارو که باهاش کار می‌کنی، آسیاییه،
‫فکر می‌کنی به فکرته؟
‫خب...
‫وقتی پیشنهادشون رو دادن،
‫حدود سالی ۳۰۰ تا ۳۶۰ هزارتا،
‫بهشون بگو دو برابرش رو می‌خوای.
‫و اگه تا ۷۰۰ هزارتا با پاداش ۲ میلیونی بالا نیومدن،
‫توی لیون می‌مونی.
‫عمراً قبول کنن.
‫قطعاً. خوششون نمیاد.
‫اما تو کوتاه نیا.
‫بدون چقدر می‌ارزی.
‫برمی‌گردن و ۵۰۰ هزارتا با پاداش یک میلیونی میدن.
‫از کجا می‌دونی؟
‫کارم اینه که بدونم.
‫اگه حرفم درست باشه،
‫حقوقت خیلی بیشتر از چیزی میشه
‫که مدیربرنامه‌ت انتظارش رو داشت.
‫اگه اشتباه کنم، یه قرارداد برات آماده‌ست، ‫با همون رقم، توی موناکو.
‫موناکو؟
‫وادیم برای اونا کار می‌کنه.
‫و من راجع به تو بهش گفتم.
‫پس چرا بهم کمک می‌کنی با نیس مذاکره کنم؟
‫می‌خوام حق انتخاب داشته باشی.
‫می‌دونستی ما توی اون رستورانیم؟
‫از کجا باید می‌دونستم؟
‫- از کجا معلوم که نمی‌خوای ازم سوءاستفاده کنی؟ ‫- معلوم نیست.
‫برای همینه که دارم با تو حرف می‌زنم، ‫نه مدیربرنامه‌ت.
‫مهدی رد می‌کرد
‫چون می‌ترسه.
‫خیلی می‌ترسه اشتباه کنه، اما تو...
‫تو فرق داری.
‫تو به غریزه‌ت اعتماد می‌کنی.
‫چیزها رو حس می‌کنی.
‫تصمیم با خودته.
‫آره یا نه؟
‫یه چیز دیگه...
‫اگه قرارداد نیس جور شد،
‫من ۵۰ درصد از کمیسیون مدیربرنامه‌ت رو برمی‌دارم.
‫اگه بری موناکو،
‫مهدی کمیسیون خودش رو نگه می‌داره،
‫اما من میشم مدیربرنامه‌ی تو.
‫فکر کردی اون قرارداد رو مفتی برات جور می‌کنم؟
‫برای پیشرفت کردن به من نیاز داری.
‫همه‌مون این رو می‌دونیم، حتی پسرعموت.
‫من مهدی رو ول نمی‌کنم.
‫پسر باهوشی هستی.
‫همون اول فهمیدم.
‫وقتت رو با احساساتی بودن هدر نده.
‫لعنتی!
‫سیمونیان رو اخراج کردن.
‫کارماین شده مدیر ورزشی جدید.
‫کارماین؟
‫آره.
‫[سیمونیان اخراج شد، کارماین به‌عنوان دستیار منصوب شد ‫و به مارسی آمد تا مدیریت باشگاه را بر عهده بگیرد]
‫می‌دونستم.
‫اون یارو واقعاً گرگه.
‫اگه می‌دونستی، چرا باهاش حرف نزدی؟
‫چه فایده‌ای داشت؟
‫می‌خوام توی مذاکره نیس حضور داشته باشم.
‫چی؟
‫چرا؟
‫چون مهمه.
‫دیگه بهم اعتماد نداری؟
‫معلومه که دارم.
‫البته که اعتماد دارم.
‫پس بسپارش به من.
‫سلام.
‫کیفم رو گم کردم. ندیدیش؟
‫نه.
‫پیداش کردم.
‫می‌بینمت.
‫هی اسمال.
‫دمت گرم بابت قراردادت.
‫از دستم عصبانی‌ای؟
‫منم بودم همین کار رو می‌کردم.
‫خب...
‫واسه نیس مشکلی نیست.
‫می‌تونی توی جلسه باشی.
‫ممنون.
‫چرا من رو آوردی اینجا؟
‫تا یه چیزی بهت نشون بدم.
‫بیا.
‫بازش کن.
‫- مجوز ساخت؟ ‫- آره.
‫دیدی؟ اون‌قدرها هم بی‌مصرف نیستم.
‫وایسا ببینم...
‫چطوری؟
‫- بهش رشوه دادی؟ ‫- نه.
‫- پول دادی، دروغ نگو. ‫- عمراً.
‫- دروغ نگو. ‫- چرت نگو. بیا بریم.
‫خب، خوش اومدی!
‫وایسا.
‫بیا داخل.
‫- مهدی... ‫- گفتم بیا داخل.
‫حواست باشه، کفش‌هات!
‫درشون نیار. هنوز تمیزش نکردم.
‫آره، خیلی کثیفه.
‫ببین، سرم شلوغ بوده.
‫در هر طرف، قربان، جالباسی برای کت و کاپشن.
‫یه جاکفشی.
‫برای کفش‌هات بعد از تمرین، خیلی به درد می‌خوره.
‫داری روی کاشی‌های مرمر راه میری.
‫بهترین نوعش. خیلی باکلاس‌تره.
‫- ادامه بدیم، قربان؟ ‫- آره.
‫دنبالم بیا.
‫اینجا اتاق نشیمنه.
‫بزرگ، جادار، پرنور.
‫ارتفاع سقفش که دیگه معرکه‌ست.
‫و دورتادورش پنجره‌های قدیه.
‫از پنجره‌ها که نگاه کنی، باورت نمیشه، یه باغه!
‫چی؟ فقط یه استخر نیست.
‫- یه استخر در حد المپیکه. ‫- شوخی می‌کنی!
‫- می‌بینم که خوشتون اومده، قربان. ‫- آره.
‫می‌ریم جلوتر، از این طرف، قربان.
‫هنوز توی طبقه همکفیم، آره، بزرگه، خیلی بزرگه.
‫یه بخش مخصوص برای پدر عزیزت.
‫اتاق خوابش. سمت چپ، تخت برقی.
‫سینمای خانگی با کنترل از راه دور. ‫پر از پرستارهای جذاب.
‫- بفرمایید. ‫- بد نیست.
‫- بد نیست؟ ‫- آره.
‫بد نیست؟
‫آره، بد نیست. خیلی سخت‌پسندی.
‫اصل کاریش مونده...
‫همین راهرو رو برو جلو.
‫از پله‌ها برو بالا، دستت به نرده باشه.
‫- اینجا؟ ‫- دقیقاً.
‫معمولاً وقتی تنهام،
‫اینا رو می‌دوئم بالا، وگرنه کلی طول می‌کشه. ‫وقت هم کمه.
‫رسیدیم.
‫طبقه بالا!
‫دو تا حموم، سه تا اتاق خواب، ‫بهترینش برای شما، قربان...
‫اجازه بدین معرفی کنم،
‫سوئیت پادشاهی!
‫با صندلی ماساژورش،
‫جکوزی و پیشرفته‌ترین امکانات...
‫باحاله.
‫اتاق تو کجاست؟
‫اتاق من؟
‫- توی نقشه‌ها نیست. ‫- چرا هست.
‫- واقعاً؟ ‫- از این طرف، قربان.
‫اونجا، ته راهرو.
‫خیلی خب.
‫قفله.
‫- باید کلید داشته باشی. ‫- معلومه. وایسا...
‫- کار از محکم‌کاری عیب نمی‌کنه. ‫- دقیقاً.
‫- بفرمایید، قربان. ‫- ممنون.
‫باعث افتخاره.
‫باحاله، اما خیلی کوچیکه.
‫کوچیکه.
‫مثل خودته. متواضع. ‫می‌خوای شاهکارش رو ببینی؟ بیا.
‫بفرمایید توی بالکن مجلل. نترسین، قربان.
‫- ممنون. ‫- و...
‫بفرمایید!
‫یه منظره معرکه از کل شهر!
‫اونجا رو ببینین، قربان، برج مدادی.
‫پارک تت‌دور.
‫- عالیه. ‫- بی‌نظیره.
‫یه منظره بهتر از اونی که توی خواب می‌دیدی.
‫دقیقاً.
‫خب، خوشت اومد؟
‫قبول می‌کنم.
‫بجنب!
‫همون‌طور که به کیان گفتم،
‫ما خیلی دل‌مون می‌خواد براهیم باهامون قرارداد ببنده.
‫پروژه ما جاه‌طلبانه‌ست.
‫یه مجتمع کاملاً جدید که خودتون دیدینش.
‫بفرمایید، یه پای شکر سنتی لیون.
‫- بالاخره! ‫- کسی بازم چای می‌خواد؟
‫نه، خوبه، ممنون.
‫به‌هرحال...
‫در کنار این مزایا،
‫می‌خوام سالی ۳۳۰ هزارتا بهش پیشنهاد بدم،
‫برای سال اول، که میشه...
‫ماهی ۲۸ هزارتا.
‫یعنی ۲۷ و نیم.
‫بله، چیزی که برای ما خیلی مهمه،
‫تضمین زمان بازی‌کردنشه.
‫من ترکیب نیس رو می‌شناسم.
‫- نمی‌خوایم بشینه روی نیمکت. ‫- ما توی لیگ اروپاییم.
‫علاوه بر جام‌های داخلی.
‫چرخشی بازی می‌کنیم.
‫و به نفع خودمونم هست که بازیش بدیم.
‫- می‌تونیم درباره پاداش حرف بزنیم؟ ‫- البته.
‫من توی باشگاه راجع بهش بحث کردم.
‫می‌تونیم ۵۰۰ هزارتا پیشنهاد بدیم.
‫بیشتر از این برامون مقدور نیست.
‫این چیزی نبود که ما...
‫ما گفتیم یک میلیون.
‫باشگاه‌ها دارن صف می‌کشن.
‫اگه سر کیسه رو شل نمی‌کنین، ما بریم.
‫صبر کن، ما یه پروژه ورزشی داریم.
‫اگه انگیزه‌ت پوله، برو انگلیس.
‫اون داره با رفتن از لیون ریسک می‌کنه، خب؟
‫و این یه قیمتی داره.
‫این مسخره‌بازی‌ها چیه؟ ‫کلاً دو روزه شدی مدیربرنامه، نه؟
‫بعد از ۲۵ سال توی این کار، زیر بار زور نمیرم.
‫و قرارم نیست بیام التماس کنم که...
‫من سالی ۷۲۰ هزارتا می‌خوام.
‫با پاداش ۲ میلیونی.
‫شوخیت گرفته؟
‫من رو می‌خواید؟
‫قیمتم اینه.
‫با این ارقام، خیلی به خودت مطمئنی.
‫می‌دونم چقدر می‌ارزم.
‫یکی از دلایلی که بازیکن‌ها نباید توی جلسه باشن همینه.
‫براهیم، بس کن.
‫جردن داگبا...
‫می‌شناسیش؟
‫می‌شناسیش.
‫آمارش رو دیدم. من ازش بهترم.
‫- پس چرا باید به کمتر راضی بشم؟ ‫- ببخشید، فیلیپ.
‫یه استراحت کوتاه بکنیم؟
‫کی راجع بهش بهت گفته؟
‫- هیچ‌کس. ‫- هیچ‌کس؟
‫- واقعاً؟ ‫- چه فرقی می‌کنه؟
‫حرف آخر، اون یا من؟
‫اگه منم...
‫قیمتم رو می‌دونی.
‫مبلغ ۵۰۰ هزارتا حقوق.
‫و یک میلیون پاداش.
‫این پیشنهاد آخرمه.
‫ممنون، فیلیپ.
‫پیشنهاد خیلی خوبیه.
‫حرفی نداری؟
‫من گفتم دو میلیون.
‫یا قبول می‌کنی یا نمی‌کنی.
‫دو سال دیگه، پنج برابر این پول رو از فروش من گیرت میاد.
‫چی رو از دست میدی؟
‫داری بازی خطرناکی می‌کنی.
‫ما قراردادها رو تنظیم می‌کنیم
‫و وقتی برای امضا آماده بودیم خبرتون می‌کنیم.
‫می‌بینمت.
‫آقایون...
‫راهنماییتون می‌کنم.
‫این رو از کجا آوردی؟
‫فرانسیس.
‫اون مدیربرنامه‌ی داگباست.
‫- دارن از ما استفاده می‌کنن تا قیمت اون رو بیارن پایین. ‫- چه سودی برای اون داره؟
‫- ۵۰ درصد. ‫- ۵۰ درصد؟
‫فقط همین؟
‫تو دیوونه‌ای. دیوونه!
‫اگه می‌گفت نه چی؟
‫چیزی عوض نمیشه. ما بردیم.
‫جواب داد.
‫دو میلیون!
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫هیچی. دارم این ریخت‌وپاش رو جمع می‌کنم.
‫- داری میری؟ ‫- نه، فقط دارم مرتب می‌کنم.
‫این کلاه چیه؟
‫- رایان پیداش کرد و دادش به من. ‫- پیداش کرد؟
‫آره.
‫- می‌خوای بازی کنی؟ ‫- آره.
‫منم باهات میام.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫زود باشید بچه‌ها، نذارین شکستمون بدن. به خودتون بیاید!
‫انقدر خرت‌وپرت نخور.
‫بیا.
‫داغون به نظر میای.
‫من داغون نیستم.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫معلومه که خوبم. ‫چرا نباشم؟
‫نمی‌دونم.
‫به نظر میاد فکرت درگیره.
‫نگران من نباش.
‫بله؟
‫چی؟
‫- جواب نمیده. ‫- دوباره بگیر.
‫بهشون بگو دوباره مذاکره می‌کنیم.
‫به کارماین زنگ بزن.
‫شاید لیون هنوز سر جاش باشه.
‫یه نفر اومده دیدنت.
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫به خاطر براهیم اومدم.
‫- ازش چی می‌خوای؟ ‫- همون چیزی که تو می‌خوای.
‫- بهترین‌ها رو. ‫- بس کن.
‫تو بازیش دادی.
‫- وگرنه با نیس قرارداد بسته بودیم. ‫- اون می‌دونست کجا باید کوتاه بیاد.
‫خودش خواست که زیاده‌روی کنه.
‫اصلاً نباید اونجا می‌بود. ‫بازیکن رو باید کنترل کرد.
‫- خفه شو، آریل. ‫- الان دیگه مهم نیست.
‫اما یه پیشنهاد دیگه هست.
‫یه پیشنهاد بزرگ.
‫می‌دونی از کجا، مگه نه؟
‫موناکو.
‫براهیم بهت نگفت؟
‫معلومه که گفت.
‫تو با موناکو توافق کردی؟
‫امروز منتظرشن.
‫داری من رو دست میندازی؟
‫داری پشت سر من کارها رو پیش می‌بری؟
‫من رفتم.
‫- به اندازه کافی وقتم رو تلف کردم. ‫- کیان.
‫تو آدم خوبی هستی، مهدی.
‫اما پسرت...
‫هیچی بارش نیست.
‫این کارها بهش نمی‌خوره.
‫کارماین چی؟
‫می‌دونه داری استعدادها رو می‌دزدی؟
‫من براهیم رو می‌خواستم.
‫اون کار رو می‌خواست.
‫با هم کنار اومدیم.
‫پیشنهاد فوق‌العاده‌ایه.
‫رؤیاش به حقیقت تبدیل می‌شه.
‫من می‌برمش.
‫برادرزاده‌ی خوش‌تیپم!
‫با کراوات باکلاس‌تر میشد، نه؟
‫آره، یدونه برات می‌گیرم.
‫نظرت چیه؟ ‫کراوات کلاسش رو می‌بره بالا یا خیلی زیاده‌رویه؟
‫- نه، خوبه. ‫- عالیه. قهوه مونده؟
‫- آره. ‫- یه چیزی می‌خورم و می‌رم.
‫یه ذره هم نخوابیدم.
‫- بفرما، عزیزم. ‫- ممنون.
‫بهش افتخار می‌کنی؟
‫- پسرت داره ستاره میشه. ‫- خیلی بهش افتخار می‌کنم.
‫هر دوتون لیاقتش رو دارین.
‫- من رو در جریان بذار. مو به مو. ‫- قول می‌دم.
‫خب، موناکو؟
‫قرارداد رو با آریل چک کردم. معرکه‌ست.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫مطمئن نبودم.
‫از چی؟
‫از اینکه این همون چیزیه که می‌خوام.
‫الان مطمئنی؟
‫آره.
‫اما با فرانسیس حرف زدم.
‫گفت می‌تونی کمیسیون رو نگه داری. همه‌ش رو.
‫فقط مسئله اینه که بعدش...
‫بعدش دیگه با تو کار نمی‌کنم.
‫متأسفم.
‫بیا، واسه این کمکم کن.
‫چطور شدم؟
‫عالی.
‫سلام، من براهیم شکیر هستم. ۱۸ سالمه.
‫خیلی خوشحالم که به این باشگاه اومدم ‫تا با چالش‌های جدیدی روبه‌رو بشم.
‫من مهاجم نوک بازی می‌کنم. نقاط قوت من...
‫من براهیم شکیر هستم...
‫سلام، من براهیم شکیر هستم. ۱۸ سالمه.
‫سلام، من براهیم شکیر هستم.
‫من ۱۸ سالمه و خیلی خوشحالم که به این باشگاه اومدم ‫تا با چالش‌های جدیدی روبه‌رو بشم.
‫من مهاجم نوک بازی می‌کنم. ‫نقاط قوت من تکنیک...
‫قدرت بدنی و دید منه.
‫همه‌چی روبه‌راهه، مهدی؟
‫دو ثانیه.
‫فردا بعد از تست پزشکی قرارداد رو امضا می‌کنه.
‫عالیه!
‫ترجیح می‌دم شب اینجا نمونی.
‫نمی‌خوام تمرکز براهیم به هم بریزه.
‫این چیه؟
‫یه پاداش کوچیک.
‫فکر کردی من کی‌ام؟
‫من فروشی نیستم.
‫این فقط تجارته.
‫هیچ چیزی شخصی نیست.
‫اتفاقاً هست.
‫سلام
‫من دیگه میرم.
‫شب نمی‌مونی؟
‫نه، من توی مرخصی‌ام.
‫فردا، توی تست پزشکی،
‫حواست رو جمع کن، باشه؟
‫خیلی مهمه.
‫می‌خواستم این رو بهت بدم.
‫تا مراقب باشی.
‫با پسره قرارداد خوبی بستی. مربی راضی میشه.
‫امسال اینجا نمی‌مونه.
‫چی؟
‫قرضی می‌فرستیمش آکادمی باکو توی آذربایجان.
‫من بهش قول دادم توی تیم اصلی باشه.
‫- اون باید بمونه. ‫- تیم خیلی شلوغه.
‫اصلاً بهش بازی نمی‌رسه.
‫برای اینکه بتونیم ازش سود کنیم، باید بازی کنه.
‫نمی‌تونم بفرستمش اونجا. اونجا قبرستونه.
‫تو گفتی بازیکن خوبیه و اگه خوب باشه...
‫خیلی زود خودش رو نشون میده.
‫چت شده، فرانسیس؟
‫احساساتی شدی؟
‫یادت نره کی جیب‌هات رو پر می‌کنه.
‫قطعاً بازیکن‌ها نیستن.
‫کثافت!
‫چیه، فرانسیس؟
‫فقط تجارته، مگه نه؟
‫ما به کسی وابسته نمی‌شیم.
‫یادت میاد؟
‫بمون.
‫مزاحم نیستی.
‫فرانسوی بلدی؟
‫یه کم.
‫چطوری یاد گرفتی؟
‫فقط با گوش دادن.
‫می‌خوای مدیربرنامه بشی؟
‫عمراً.
‫می‌خواستم خواننده بشم.
‫بعدش با فرانسیس آشنا شدم.
‫لابد باهاش چیزهای عجیبی دیدی.
‫چیزهای عجیب، آره.
‫خیلی عجیبه، اینکه از هیچی شروع کنی
‫و برسی به جایی که الان هست.
‫تو داستانش رو نمی‌دونی.
‫یه کم برام گفته.
‫هیچی بهت نگفته. حرفم رو باور کن.
‫دروغ نمیگم. یه چیزهایی بهم گفته.
‫چی بهت گفته؟
‫مجلس‌های عروسی؟
‫عوضی.
‫چی شده؟
‫چه خبره؟
‫من توی عروسی‌ها کار می‌کردم.
‫اون می‌اومد تا من رو ببینه.
‫این‌طوری با هم آشنا شدیم.
‫هی.
‫یه سیگار بهم میدی؟
‫سیگار!
‫ببخشید ما انگلیسی بلد نیستیم.
‫وای خدا، داره میاد اینجا.
‫سیگار؟
‫هم دزده هم خودنما.
‫می‌تونه هر چی ازم می‌خواد رو بگیره.
‫حواستون باشه، من واقعاً دزدم.
‫ببخشید، آقا.
‫آقا رو بی‌خیال.
‫منم توی همین کثافت‌کاری بزرگ شدم.
‫شاید این‌طور باشه، عزیزم.
‫اما من هنوز توی همون کثافت‌کاری‌هام.
‫اشتباه می‌کنی.
‫هیچ‌وقت از بین نمیره.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫بابت سیگار.
‫- کیه؟ ‫- باز کن.
‫چمدون‌هات رو ببند.
‫چه خبره؟
‫- داری میری. ‫- کجا؟
‫برنامه عوض شده.
‫باشگاه داره می‌فرستتت به آکادمی باکو.
‫توی آذربایجان.
‫تا مهارت‌هات رو تقویت کنی. شش ماه.
‫نهایتاً یک سال.
‫بعدش برمی‌گردی همین‌جا.
‫نه.
‫من نمیرم.
‫قابل مذاکره نیست.
‫تو متعلق به باشگاهی.
‫به خونواده‌ت فکر کن.
‫یه ماشین پایین منتظرته.
‫شانه‌ها: دامنه حرکتی مفصل خوب.
‫مچ پاها: بدون لغزش.
‫زانوها: بدون التهاب.
‫لگن: تحرک خوب.
‫[مهدی]
‫تازه اومدی اینجا؟
‫چی؟
‫فرانسوی هستی؟
‫- اهل کجایی؟ ‫- لیون.
‫من از موناکو قرضی اومدم اینجا.
‫- تو چی؟ ‫- منم همین‌طور. موناکو.
‫واقعاً؟
‫- چند وقته اینجایی؟ ‫- دو سال.
‫با یه سالی که توی دسته دوی لهستان بودم میشه سه سال.
‫- جدی؟ ‫- تو چقدر می‌خوای بمونی؟
‫نمی‌دونم. ‫شش ماه، نهایتاً یه سال.
‫چیه؟
‫برای اینکه برگردی یا ترنسفر بشی، ‫باید دیده بشی.
‫پس باید بازی کنی. ‫اینجا شصت نفر از ماها هستیم.
‫خودت حساب کن.
‫به باشگاه خوش اومدی.
‫[دو سال بعد]
‫سورپرایز!
‫خب؟
‫از خونه‌ت خوشت میاد؟
‫خوبی؟
‫- دنبال چیزی می‌گردی؟ ‫- یه لیوان.
‫بیا.
‫خونه‌ی معرکه‌ای داری.
‫میرم استخر رو امتحان کنم.
‫آریل!
‫مهدی چطوری شهردار رو راضی کرد؟
‫- بهش پول داد؟ ‫- نه.
‫خودت می‌شناسیش.
‫فقط حرف زد.
‫درباره چی حرف زد؟
‫تو.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M