.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
- بعد از دو سال دوری از کانون توجه،
پلیس فوق ستاره سابق، پلیس نابینا، برگشته.
- آماده‌ای؟
- اوهوم.
- بریم!
بریم!
خب، هیچ‌کس تکون نخوره!
نه، نه، خواهش می‌کنم!
صندوق لعنتی رو باز کن!
خواهش می‌کنم، شلیک نکن!
بعدی می‌خوره تو سر لعنتیت، مرد!
اوه خدای من، خواهش می‌کنم!
اوه، آره؟
می‌خوای همین‌طور زار بزنی،
یا پول رو می‌ذاری تو اون کیسه لعنتی؟
این دیگه چه کوفتیه؟
همین قدر داری؟
بیا دیگه، مرد، باید بریم.
برو، برو، برو، برو.
اوه، لعنتی...
- باشه، باشه.
- لعنت به من.
لعنت بهش!
- هی!
- وای! - برو!
فکر کردم بازنشسته شده بود، مرد!
فقط سوار ماشین شو!
باشه.
باشه، آروم باش.
بیا، بریم سمت ماشین. بیا.
ماشین رو روشن کن!
ماشین رو روشن کن! داره میاد!
داره میاد!
برو، برو، برو، برو، برو، برو، برو!
- لعنتی.
- آه، لعنت بهت!
لعنتی!
نمی‌تونی همین‌طوری آدم بکشی، پلیس نابینا.
- اونا آدم نیستن، رئیس.
اونا مجرمن.
- ببین، اون دوست همه ما بود.
- رئیس.
- می‌دونم چون شریکت بود، حتماً خیلی سخته...
- رئیس.
نمی‌خوام در موردش حرف بزنم.
- باشه.
و پلیس نابینا، ببین این دزدها
این سلاح‌های نظامی رو از کجا آوردن، اگه می‌تونی.
و لطفاً دیگه دردسر مثل امروز نداشته باشیم.
- هی، پلیس نابینا.
سلام، اسمم اشمیدی‌یه.
اِ، من طرفدار پروپاقرصتونم.
آخه، منم می‌خوام مثل شما یه کاری کنم.
نمی‌دونم.
واسه یکی مثل من نصیحتی ندارین؟
- بیخیال شو، بچه.
فقط خودتو به کشتن می‌دی.
کلیدای لعنتی.
- می‌تونی بشنوی از کدوم طرف رفت؟
- نمی‌تونم ردشو بزنم.
یه چیزی حواسمو پرت کرده.
- باشه، تو اینجا بمون.
من می‌رم اون گوشه رو چک کنم.
- مراقب باش، رفیق.
مک.
- وای، وای، هی.
وای، پلیس نابینا، منم.
- اوه، مک.
تو همیشه تنها کسی بودی که می‌تونستی یواشکی بیای سراغم.
- فرار کرد.
- لعنتی.
- بیا به رئیس خبر بدیم، بعدش...
بیخیال شیم واسه امروز، باشه؟
صبح ادامه می‌دیم.
- هی، مک، یه چیزی هست که...
می‌خواستم بهت بگم.
من، اِ...
- تیر خوردی.
- پلیس نابینا!
...در تقاطع خیابان ۳۵ و وست.
دو قبضه سلاح تهاجمی در صحنه پیدا شد.
این در پی افزایش نگران‌کننده اخیر...
...در قاچاق غیرقانونی اسلحه در سراسر شهر است.
پلیس در حال حاضر هیچ سرنخی از اینکه این سلاح‌ها...
...از کجا می‌آیند، ندارد و...
پلیس نابینا هم فعلاً اظهار نظری نکرده است.
نه، نه، نه، نه، این کارو نکن.
نه، نه، این کارو نکن.
نه.
هی، پلیس نابینا، حالت چطوره رفیق؟
- دیمیتری کجاست لعنتی؟
- اِ، مریضه.
من مغازه رو نگه می‌دارم تا اون خوب شه.
- می‌تونه اون دو تا اراذل که اینجا رو به رگبار بستن شناسایی کنه یا نه؟
- نه.
ماسک داشتن.
- نگران نباش.
من کارشونو تموم کردم.
- این خبر عالیه.
پس پول رو گرفتی.
- باید به دفتر زنگ بزنی.
- من انجامش میدم.
من انجامش میدم.
یه لحظه لطفا.
الو؟
نه، منتظر میمونم.
بله.
باید با بخش خسارات جانبی صحبت کنم.
بله.
منتظر میمونم.
الو.
آره، دیروز اومدن تو مغازه‌م.
و همه چی رو به رگبار بستن.
نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه.
منتظر میمونم. منتظر میمونم.
بله. بله.
نه، نه، نه، نه، نه، نه.
- فراگ.
با تو کار داره.
پلیس کور، یه چیزی پیدا کردیم.
- آتیش کامیون باعث شد که اون
تو وضعیت خیلی وخیمی باشه، سوختگی درجه سه
تمام بدنش رو گرفته.
دکتر میگه هر استرس ناگهانی میتونه اونو در معرض خطر جدی
نارسایی قلبی قرار بده.
آه، و یه چیز دیگه قبل از اینکه ازش بازجویی کنی.
اون با--
- لعنتی.
- این چیه؟
- یه ژتون پوکر.
- خودتو به خریت نزن!
تو همین دیروز این کوفتی رو انداختی!
- چی؟ دان!
دانه!
- کی؟
- اون رفت به یه... یه چیز پوکر زیرزمینی.
واقعاً نمیدونم. ببین، من فقط برای این باند کار میکنم.
- کجا؟ - برای دوستم--
- این جا کجاست، ها؟
- نمیدونم.
من... نمیدونم. نمیدونم.
من هیچ وقت اونجا نبودم. فکر کنم اسمش--
- چی؟ - لیلی پد!
برای کی کار میکنی؟
- من... من فقط یه اسم دارم! - چی؟
- من فقط یه اسم دارم!
فراگ لیپسه!
- فراگ لیپس؟
این چه جور اسمیه؟
- نمی‌دونم، پلیس کور.
- ای آشغال، مجرم!
باید یه لطفی در حق این شهر بکنم و همین الان کارت رو تموم کنم!
- به چی فکر می‌کردی، پلیس کور؟
می‌دونی که نمی‌تونی اینجوری مظنون‌ها رو شکنجه کنی.
زمونه عوض شده.
- رئیس، اینا به مرگ مک ربط دارن.
مطمئنم.
- اینجا چه خبره لعنتی؟
- این کیه لعنتی؟
- این مامور اداره بازرسی داخلیه.
خانم، ایشون پلیس کوره.
- عینک آفتابیشو می‌بینم، بوی رامش هم میاد.
و نگو که هنوز اسلحه دستشه!
- پلیس کور توانایی‌های خاصی داره.
برام مهم نیست.
ما به خاطر اون گندی که زدیم،
با عواقب قانونی جدی روبرو می‌شیم.
نمی‌تونیم یه مست رو تو اداره داشته باشیم.
- رئیس، حرفمو شنیدی.
این می‌تونه سرنخ‌هایی در مورد مرگ مک بده.
- رئیس، بهم قول دادی که دردسر نمی‌شه.
- رئیس، خواهش می‌کنم.
به این نیاز دارم.
- باید عواقبی داشته باشه.
- پلیس کور، می‌دونم ته دلت هنوز
اون پلیس خوبی هستی که قبلاً بودی.
ولی تا وقتی خودتو جمع و جور نکنی، مجبورم تنزل درجه‌ات بدم.
و اگه با شما دو تا باز هم مشکلی داشته باشم،
هر دوتون رو اخراج می‌کنم.
و می‌خوام از پرونده مک دور بمونی.
- خوبم عزیزم.
نه.
زود می‌بندیم.
همه چی خوب میشه.
می‌دونم.
ببین، می‌دونم.
می‌دونم.
ببین، الان دارم برمی‌گردم.
دوستت دارم--
آیزاک؟
چی شد؟
خوبی؟
- وای، وای.
وایسا، وایسا، وایسا، وایسا!
وای!
اوه، لعنتی!
یا خدا!
خواهش می‌کنم، منو نکش!
- چرا نباید یه مجرم پست‌فطرت مثل تو رو بکشم؟
- من مجرم نیستم.
من فقط... من فقط اینجا کار می‌کنم.
من جواب می‌خوام.
- درباره چی؟
- تو 'لیلی پد' چه خبره؟
- اونا... من فقط بار رو اداره می‌کنم، و کلی آدم عجیب‌غریب
شبا میان اینجا.
اونا... اونا پوکر بازی می‌کنن.
اونا... اونا یه کم خودشونو خالی می‌کنن.
فقط... می‌دونی، تنها چیزی که ازم می‌خوان اینه که چشم‌پوشی کنم.
- تا حالا با یه نفر به اسم مک برخورد کردی؟
- نمی‌دونم.
نمی‌دونم.
- کی می‌تونه بهم جواب بده؟
- نمی‌دونم!
- من جواب می‌خوام!
- باشه، باشه، باشه.
آه، ببین، باید بری پیش رئیس باند.
من فقط چند بار دیدمش.
اون رئیس اصلیه.
- اسمش؟
- اسمش... اسمش، آه...
ق... ق... قورباغه لب!
قورباغه لب!
- هان.
اون آشغال سوخته بالاخره دروغ نمی‌گفت.
شاید باید برم یه سری به این 'قورباغه لب' بزنم.
یکی به پلیس زنگ بزنه!
- اوه، لعنتی.
بقیه وسایلت رو می‌تونی
موقع رفتن برداری.
- متاسفم.
یه تصادف بود.
- تو یه مرد بی‌گناه رو از ساختمون پرت کردی پایین.
اگه دوباره بتونه راه بره، تعجب می‌کنم.
و خوش‌شانسی که زندان نمی‌افتی.
- بذار با رئیس حرف بزنم.
- نه، اون نمی‌خواد باهات حرف بزنه.
- می‌خوام از خودش بشنوم.
- نه، پلیس کور.
رئیس تصمیمش رو گرفته.
در واقع، حتی نمی‌خواد قیافه‌ت رو ببینه.
تو مایه ننگ کل نیروی پلیسی.
امشب حسابی نوشیدی، آره رفیق؟
- یکی دیگه.
- خب، چی تو رو ناراحت کرده، پلیس کور؟
- من دیگه پلیس نیستم.
هیچی نیستم.
حالا یکی دیگه برام بیار.
- خب، حداقل هنوز کوری.
هی، گوش کن رفیق.
من قبلاً جای تو بودم و می‌دونم که تو
از این وضعیت خلاص میشی.
به من اعتماد کن.
من این کارو کردم.
همیشه یه چیزی رو که بابام
بعد از اینکه یه عده قلدر تو مدرسه کتکم زدن، بهم گفت، یادم می‌موند.
- اوه، خدای من.
- بابام گفت: 'پسرم، تو قراره با کلی بدبختی روبرو بشی
تو زندگیت.
و وقتی زندگی خفتو گرفت،
باید تو روش وایسی.'
هیچوقت نفهمیدم منظورش چی بود،
ولی، رفیق، همیشه تو ذهنم موند.
- تو دیگه نجات‌ناپذیری، پلیس کور.
- می‌خوای چیکار کنی، ترسو؟
- به پلیس زنگ می‌زنم.
- پلیس؟
- پلیس کور، حالت خوبه؟
- اوه، مک، تویی؟
- نه، پلیس کور.
اشمیدتی‌ام.
- اوه.
- از اداره پلیس، یادت میاد؟
- اون عوضی‌ها.
- اوه، ما باید--
باید ببریمت یه جای دیگه، باشه؟
بیا.
نمی‌تونی اینجا بمونی، باشه؟
اینجا واقعاً کثیفه.
می‌بریمت یه جای امن، باشه؟
- آه.
الان هیچی ندارم.
- می‌خوای چیکار کنی؟
هیچ کاری نمی‌تونم بکنم.
فکر کردم برگشتن به اداره پلیس کمک می‌کنه.
فقط اوضاع رو بدتر کرد.
فکر کنم کار من تمومه، بچه.
- شهر بهت نیاز داره، پلیس کور.
می‌بینی از وقتی رفتی چقدر اوضاع بد شده.
- خیلی دیره.
من تموم شدم.
- مردم یادشونه که برای این شهر چیکار کردی.
یعنی، تو نجاتمون دادی.
- چرندیاته.
- یادم میاد دو سال پیش، به همه نشون دادی که چی
فقط با همون عصا میتونست کاری از پیش ببره.
- آره؟
خب، ببین به کجا رسیدم.
و ببین مک به کجا رسید.
- و مک الان در مورد تو چی فکر میکنه؟
- هنوز دیر نشده.
برای مک هنوز دیر نشده که عدالت رو به دست بیاریم.
اگه میخوای میتونی شب رو خونه من بمونی، باشه؟
یعنی، اتاقم یکم به هم ریخته‌ست،
ولی واقعاً به نظر میاد که به یه استراحت خوب نیاز داری.
- خوبم.
میتونم پیاده برم خونه.
من--
- نه، من-- من اصرار دارم، واقعاً.
این کمترین کاریه که میتونم برای کسی بکنم
که این همه مدت بهش احترام گذاشتم.
- واقعاً ممنونم، اشمیت.
- مشکلی نیست، واقعاً.
کُن تین.
به ویتنامی یعنی 'تپه فرشتگان'.
تابستون ۶۷.
ویت کنگ داشت طناب رو تنگ‌تر میکرد.
اینجا قلمرو اونا بود، و ما فقط توش گم شده بودیم.
مستقیم رفتیم تو کمین.
و اونا تمام واحد منو قتل عام کردن.
اون موقع بود که حملات هوایی شروع شد--
جنگ شیمیایی از آسمون میبارید.
وقتی به خودم اومدم، نمیتونستم ببینم، ولی بالاخره میتونستم نفس بکشم.
میتونستم گوش کنم.
و جنگل، اون--
داشت باهام حرف میزد، بهم یاد میداد.
اون جنگل هر چیزی رو که نیاز داشتم
برای زنده موندن بدونم، بهم یاد داد.
اون پایین، تو اون گودال جهنم لعنتی روی زمین، من خونه بودم.
- من آماده‌ام.
- چی؟
چی-- چی شد؟
- وقتی برای توضیح نیست، اشمیدی.
ما یه کار پلیسی داریم که باید انجام بدیم.
- دیگه سرنخی از پرونده نداری؟
- آخرین سرنخ محکم من از پشت بوم افتاد پایین
با اون خلافکار پست.
یه اسم بود--
لب قورباغه‌ای.
- لب قورباغه‌ای؟
این مسخره‌ست، پلیس کور.
- میدونم که هست، ولی تنها چیزیه که داریم.
- کسی رو میشناسی که ممکنه اطلاعاتی در موردش داشته باشه؟
- ممکنه یه نفر رو بشناسم.
- پس عملیات تعقیب اینجوریه؟
- آره.
- این خیلی هیجان‌انگیزه.
خب چی شد که خواستی پلیس بشی؟
- من می‌خوام یه چرت بزنم، اشمیدتی.
تو حواست باشه.
- آره.
نه، حواسم هست.
- اونه.
- کجا؟
- شیشه رو بده پایین.
۲۰ دلار برای کار دستی، ۳۰ دلار برای دهانی.
و برای تو، ۵۰ درصد تخفیف.
هی، پلیس کور.
نمی‌دونستم تویی.
شنیدم تو کل شهر سروصدا راه انداختی.
غول، اِ... غول از خواب بیدار شده،
ولی هنوز نمی‌دونم چرا.
- خودت می‌دونی چرا اینجام.
- ممکنه به خاطر اِ...
شریک قدیمیت باشه؟
اسمش چی بود دوباره؟
آها، یادم اومد.
یادم اومد.
مک.
- می‌خوام یه اسم رو برام پیدا کنی.
- گوش می‌کنم.
- لب قورباغه‌ای.
- اوه، لب قورباغه‌ای؟
این اسم بزرگیه.
و این برات گرون تموم می‌شه.
- چقدر می‌خوای؟
- اوه، پول نه.
ببین، من اینو دارم، اِ...
- وقت بازی‌های تو رو ندارم!
- خدای من!
نمی‌خوای از اون استفاده کنی، نه؟
- می‌تونم اینو مستقیم از جمجمه‌ات رد کنم
تو یه لحظه، فرانک!
- باشه، آروم باش.
ریلکس کن.
- حالا یه بار دیگه ازت می‌پرسم.
لب قورباغه‌ای کجاست؟
- ببین، اون... اون می‌ره به...
نایت‌کلاب ویکس تو... تو یه ساعت آینده.
- بهتره دروغ نگی.
- دروغ نمی‌گم.
قسم می‌خورم.
- باشه، بچه، کارمون اینجا تمومه.
هی، پلیس کور.
- چی؟
- تا حالا ترسیدی؟
- منظورت چیه؟
- مثلاً وقتی سر کاری.
- وقتی چیزایی که من تو این کار دیدم رو ببینی،
خیلی سرسخت میشی.
- آره، من... فکر کنم بعضی وقتا حس می‌کنم اون چیزی که لازمه
تا یه پلیس باشم رو ندارم.
- اینو نگو، اشمیت.
پلیس بودن آسونه.
فقط یه مرد باش.
- آره، نه، حق با توئه.
به همین سادگیه، می‌دونی؟
فکر کنم من فقط یه ترسو هستم.
- می‌دونی، بچه، منم یه زمانی یه جورایی مثل تو بودم.
- منظورت چیه؟
- یه ترسو.
- واقعاً؟
- آره.
- چطور از پسش براومدی؟
- من، اوه...
یه چیزی یادم اومد که پدرم یه بار بهم گفت.
- چی گفت؟
- گفت: 'پسر، تو تو این زندگی با کلی مشکل روبرو میشی.
ولی وقتی زندگی بهت فشار میاره،
باید حالشو جا بیاری.'
- هوم.
- باید برم قورباغه لب رو ببینم.
- رئیس امروز با شما قرار ملاقات نداره،
فرانک.
- در مورد پلیس کوره.
- بذار بیاد تو.
- ممنون که ماشین رو بهم دادی، بچه.
- آره، هر وقت خواستی.
خب، حالا برنامه‌مون چیه؟
- بریم نایت‌کلاب و یه سر به این قورباغه لب کوچولو
بزنیم.
- پس اینجا چیکار می‌کنیم؟
بریم.
- اشمیدی، ممکنه اوضاع اونجا یه کم خطرناک بشه.
فکر کنم برای هر دومون امن‌تره
اگه تو همینجا بمونی و مواظب خونه باشی.
- آره.
آره، فکر خوبیه.
- اوه، و اشمیدی، اشکالی نداره ماشین رو قرض بگیرم؟
فقط یه دقیقه طول می‌کشه.
- فقط لطفاً بهم قول بده که هیچ‌کس رو نمی‌کشی.
- قول میدم.
- باشه.
مواظب باش.
- اشمیدتی، واقعاً ممنونم.
- خواهش می‌کنم.
خب، بعدی.
وایساین بچه‌ها، پلیس کور اومده.
همه، گورتونو گم کنین از اینجا!
باشه، باشه، مهمونی تموم شد!
تکون بخورین!
ببین کی سر از محله ما درآورده.
پلیس کور پیر و تنها.
- حدس می‌زنم اینم نتیجه اعتماد کردن به یه موشه.
- واقعاً فکر کردی می‌تونی گیر بندازی
فراگ لیپس قدرتمند رو غافلگیر کنی؟
- فراگ لیپس.
چه اسم مسخره‌ای.
می‌دونم، پلیس کور.
خیلی مسخره‌ست که یه روز بد می‌تونه آدمو سبز کنه.
ولی تو که با روزای بد غریبه نیستی،
شریکت هم همینطور.
- مرگ اون گردن توئه!
آه، چقدر کم می‌دونی، پلیس کور.
- قراره همه چیزو بهم بگی.
واقعاً فکر می‌کنی
اینقدر آسون قراره باشه؟
می‌تونیم از پسش بربیایم بچه‌ها، نه؟
اون هیچی نیست جز یه مست لایعقل.
مطمئنم اونقدر که میگن بزرگ و بد نیست، آره.
بیاین همه یکی یکی بریم سراغش.
یکی یکی.
- بزن بریم لعنتی.
- بگیرینش!
- بازی تموم شد، فراگ لیپس.
می‌دونم تو پشت همه چی هستی.
- وایسا.
پلیس کور، اشتباه متوجه شدی.
من... من... من رئیسم، ولی رئیسِ رئیس نیستم.
رئیسِ رئیس، رئیس همه ما رئیسای خلافکاره.
بهتره شروع کنی به حرف زدن.
- کونست.
اسم اون کونسته.
اون همه چیزو اداره می‌کنه.
اون همه سلاح‌ها رو با کامیونای باربریش قاچاق می‌کنه.
- ولی مک چی؟
پلیس کور، شریکت...
شریکت...
- شریکم چی؟
- مک بود...
- فراگ لیپس، بهم بگو.
قورباغه لب، بگو!
- پلیس کور؟
چیکار کردی؟
- رئیس، منظورم اینه که...
- تکون نخور!
- آقا، پول خرد داری؟
هی.
درد می‌کنه.
- دوست!
- تنها خلافکار خوب، خلافکار مرده‌ست.
- تنها خلافکار خوب، خلافکار مرده‌ست...
- پلیس کور، چی شد؟
- اشمیدتی.
قورباغه لب کشته شد.
اونا فکر می‌کنن من این کارو کردم.
- صبر کن، صبر کن، 'اونا' کین؟
- پلیس.
و دنبال ما هستن.
- اوه، پلیس کور، من...
فکر کردم ول کردی.
- این دست من نیست، اشمیدتی.
خودمونیم.
- صبر کن، 'ما'؟
منظورم اینه که من همینجا بودم، مراقب اینجا بودم
چون تو گفتی.
- اشمیدتی.
به کمکت نیاز دارم.
- لعنتی.
کار خیلی خوبی بود.
تو واقعاً فوق‌العاده‌ای و خیلی قابل اعتمادتر
از اون مرد قورباغه‌ای بدقیافه.
فقط امیدوارم زیاد به دشمنمون لو نداده باشه
قبل از اینکه بهش برسی.
فرصت پیدا می‌کنی که کارش رو تموم کنی
فردا، وقتی زمانش مناسب باشه.
چقدر بیهوش بودم؟
دو روز.
- چی؟
- نه، داشتم سر به سرت می‌ذاشتم.
فقط... فقط چند ساعت بود.
پس اونجا چی شد؟
- کل این ماجرا خیلی عمیق‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم.
- پس می‌خوایم چیکار کنیم؟
- راستش نمی‌دونم.
- منظورم اینه که، تو باشگاه باید یه چیزی یاد گرفته باشی.
- قورباغه لب به مک اشاره کرد.
باید برگردم خونه‌ام.
- چی؟ نه.
منظورم اینه که، خونه‌ات تا الان احتمالاً پر از پلیسه.
- یه چیز خیلی مهم اونجا جا گذاشتم.
- این دیوونگیه.
- بهش نیاز دارم!
- باشه.
ولی این دفعه منم باهات میام.
- تو هنوز آماده نیستی.
- آره؟
دفعه پیش که تنها رفتی چقدر خوب پیش رفت، ها؟
- باشه، ولی من رانندگی می‌کنم.
- یه اسلحه؟
- نه.
- یه سگ؟
- نه، اشمیدی.
- اگه سگ باشه اشکال نداره.
ما تو یتیم‌خونه یکی داشتیم.
یعنی، من یه مدت اونجا بودم، ولی،
می‌دونی، اون تنها دوستی بود که موندگار شد.
بعد از چند سال، خیلی مریض شد، و--
- اون یه سگ لعنتی نیست، اشمیدی!
- پس چی اینقدر مهمه که داریم برمی‌گردیم دنبالش؟
- یه عکس.
- چی؟
- یه عکس.
- داریم به خاطر یه عکس خطر دستگیر شدن رو به جون می‌خریم؟
- این تنها چیزیه که برام مونده.
- چی داری میگی؟
- این تنها چیزیه که از مک برام مونده.
- اون حتماً برات خیلی مهم بوده.
- بیشتر از اون چیزی که فکرشو بکنی.
یه پلیس بیرونه.
- دو تا هستن.
خب حالا چیکار کنیم؟
فقط صبر کنیم برن؟
- نه، اشمیدی.
تو باید حواسشونو پرت کنی.
- چی؟
- نه.
- چرا من؟
- خب، من نمی‌تونم برم.
- نمی‌تونی عینک آفتابیتو برداری یا یه کاری کنی؟
فقط نمی‌دونم می‌تونم این کارو بکنم یا نه.
یعنی، چی باید بگم؟
- نمی‌دونم.
- خب، تو چی میگفتی؟
- من؟
من بداهه عمل می‌کردم.
- من نمی‌تونم.
من مثل تو نیستم.
- می‌دونی، من همیشه اینجوری نبودم.
من کور به دنیا نیومدم.
- حالت خوبه، بچه؟
- آره.
- چیزی شده؟
- آره.
خب، من همین الان این دو تا مرد رو دیدم،
داشتن بیرون نوشیدنی می‌خوردن.
- باشه.
چیز دیگه‌ای هم بود؟
- آره.
و داشتن سیگار می‌کشیدن.
- سیگار می‌کشیدن؟
- کراک!
- پس داشتن نوشیدنی می‌خوردن و مواد می‌کشیدن؟
- آره، همین پایین خیابون.
- این دیگه چه کوفتیه؟
- خب، از کجا می‌دونی کراک بود؟
- خب، اونا یه کمش رو به من تعارف کردن،
و ازم پرسیدن کراک می‌خوام یا نه.
و من گفتم، عمراً.
- می‌تونی این مردا رو برام توصیف کنی؟
- حتماً.
خب، دو تا مرد بودن.
دو تا مرد خیلی درشت‌هیکل بودن.
ام، و خیلی پر سر و صدا و ترسناک بودن،
و داشتن سعی می‌کردن به بچه‌ها مواد بدن.
- رنگ پوستشون چی بود؟
- لعنتی!
قفل رو عوض کردن.
- خب، هی، می‌دونستم این به دردمون می‌خوره.
- چی دستته؟
- یه گیره کاغذه.
یه ترفندی هست که تو یتیم‌خونه یاد گرفتم.
مدیر یتیم‌خونه‌مون، اون بدترین بود.
یعنی، همیشه به خاطر یه چیزایی تنبیهمون می‌کرد.
از یه بچه بیشتر از بقیه ماها متنفر بود.
فکر کنم اوتیسم داشت یا یه همچین چیزی.
بعضی وقتا حتی به این بچه غذا هم نمی‌داد،
و من واقعاً براش ناراحت بودم.
واسه همین، می‌دونی، سعی می‌کردم یواشکی برم آشپزخونه
هر از گاهی، یه چیزی براش بردارم.
ولی، می‌دونی، یعنی، همه
درها اون موقع قفل بودن،
واسه همین مجبور بودم خیلی خوب بشم تو این کار--
- ما که تمام روز وقت نداریم، اشمیدتی.
نه.
کجاست؟
نه، نه، نه.
بیا دیگه، باید همینجا باشه!
- هی، اینه؟
- وای لعنتی!
همینه.
مرسی، بچه.
- خوشحالی.
- خوشحال بودم.
- میخوای راجع بهش حرف بزنی؟
تو روزای خوب قدیم...
...من و مک...
...ما یه تیم عالی بودیم.
یادمه اولین باری که این شهر رو نجات دادیم.
چه حسی داشت؟
اونا بهترین سال‌های لعنتی زندگیم بودن.
- مرد، مک حتماً خیلی خوب بوده.
- اون یکی از بهترین‌ها بود.
- مطمئنم شنیدن این حرف از زبون تو محشر بود.
- چی میگی؟
- شنیدن اینکه اون یه پلیس عالی بود، از بهترین
پلیس شهر.
- من هیچوقت بهش نگفتم، ولی اون میدونست.
- گفتی شما یه تیم عالی بودین.
هیچوقت بهش نگفتی؟
- لازم نبود بهش بگم.
یعنی، من...
فکر کنم هیچوقت زمان مناسبی پیدا نکردم
که بهش بگم چه حسی داشتم.
- مطمئنم اون میدونست.
- نباید بیشتر از این اینجا وقت تلف کنیم.
- خب، سرنخ بعدی چیه؟
- فراگ لیپس اسم مردی رو بهم داد
که پشت همه این ماجراهاست...
کونست.
- اسلحه‌ها؟
- همه چی.
- خب، کجا پیداش کنیم؟
- گفت که وسایلش رو با کامیون‌های باربری میاره.
- کامیون‌های باربری؟
اوه، لعنتی!
- صبر کن!
داری چیکار میکنی؟
سوار ماشین شو!
چه بلایی سرمون اومد؟
اون یارو کی بود؟
- نمیدونم، ولی کارش تمومه!
- مطمئنی باید این کارو بکنیم؟
- اگه من نبودم، الان مرده بودی، اشمیدتی!
- چرا نمیتونی بهم اعتماد کنی؟
- پلیس کور!
صبر کن!
نقشه چیه؟
- همیشه لازم نیست نقشه‌ای باشه، اشمیدتی.
- ما نه اسلحه داریم نه اطلاعات، و
این قطعا یه تله‌ست.
بهش فکر کن.
چرا اون یارو دیگه به ما شلیک نکرد، ها؟
چرا ما رو آورد اینجا؟
- چون جنایتکارا فکر نمی‌کنن!
- پس به این چی میگی؟
- باید بری، بچه!
- فقط می‌خوای خودتو به کشتن بدی؟
- میدونی چیه، اشمیدتی؟
حق با تو بود.
تو یه ترسوئی.
فقط سر راهم بودی.
کی اول حرکت می‌کنه؟
هیچکس تکون نمی‌خوره
تا وقتی من نگفتم، پلیس کور.
- تو کی هستی؟
- اسم من اولریش فون کونست هست، و من یه...
- یه جنایتکار کثیف!
- من خودمو یه فرصت‌طلب می‌دونم،
و این شهر پر از فرصته.
- مثل فرصت مسلح کردن این حیوونا
با سلاح‌های نظامی؟
- آره.
اونا چطور می‌خوان با تو بجنگن، پلیس کور؟
- اونا می‌تونن مثل مردا با مشت باهام بجنگن.
- هر کسی نمی‌تونه با یه مشت استخون بشکنه.
- اوه، من بیشتر از اینا می‌تونم.
اما اون وقت هیچوقت نمی‌فهمی
چی سر شریکت اومده.
- بگو.
- جواب خیلی نزدیک‌تر از اونیه که فکر می‌کنی.
- همین الان بگو!
حالا واقعا تو دردسر افتادی، پلیس کور.
- اما این غیرممکنه.
هیچکس نمی‌تونه از پشت سر بهم نزدیک بشه، به جز...
مک؟
چرا؟
- چی بود؟
- چرا،
'چرا؟'
'بهت میگم چرا، پلیس کور.'
چون هر دستگیری‌ای که داشتیم،
هر جرمی که جلوشو گرفتیم،
هر کاری که من و تو کردیم،
تمام تعریف و تمجیدها مال تو بود!
و چرا؟
چون تو اون لعنتی کور بودی، واسه همین.
'فکر می‌کنی خودم خواستم کور باشم؟'
'مک، یه روزم نیست که من...'
'آرزو نکنم کاش اینجوری نبودم.'
'این چیزی رو عوض نمی‌کنه'
'که همه تعریف‌ها مال تو بود.'
'هر چقدرم سخت کار می‌کردم، من...'
'همیشه شریک لعنتی پلیس کور بودم.'
'ولی می‌دونی بدترین قسمتش چی بود؟'
'تو قدر منو نمی‌دونستی.'
'من قدرتو می‌دونستم، مک.'
'اوه، خفه شو لعنتی!'
'نه، نمی‌دونستی!'
'این مزخرفه!'
'من دوستت داشتم.'
'واقعاً دوستت داشتم.'
'ولی ما قدرتو می‌دونستیم، مگه نه مک؟'
'وقتی مک اومد پیش ما، می‌دونستم تو داری استعدادهاشو هدر می‌دی،'
'واسه همین کمکش کردم مرگشو جعل کنه.'
'و با هم، این شرکتو ساختیم.'
'و ببین چقدر پیشرفت کردیم.'
'فقط یه مانع دیگه داریم.'
'و اون چی می‌تونه باشه؟'
'واقعاً ناراحت‌کننده‌ست که تو نمی‌تونی ببینی.'
'ولی بذار اینو بگم که تو تنها پلیسی نیستی'
'که امشب می‌میره.'
'با نبود کسی برای محافظت از شهر،'
'یکی باید وارد عمل بشه، یکی'
'که می‌تونه اونو به پتانسیل واقعیش برسونه، یکی مثل من.'
'من حداقل یه آدم خوب تو این شهر می‌شناسم'
'که اینو تحمل نمی‌کنه.'
'منظورت اون پسره‌ست؟'
'خب، بعد از اینکه مک کارش با تو تموم شد، میره سراغ اون.'
'پس دیگه حرفی نداری، پلیس کور؟'
'پس به نظر میاد کارمون اینجا تمومه.'
'مک، با این حیوون خوش بگذرون.'
'مک، تو زخمی شدی.'
'بذار کمکت کنم.'
'کاری از دستت برای من برنمیاد.'
'ولی هنوز می‌تونی جلوشونو بگیری.'
'نمی‌دونستم کونست تا کجا می‌خواد پیش بره.'
'اونا تو انبار متروکه لوازم اضافی هستن.'
'نمی‌خوام دوباره از دستت بدم، شریک.'
'فقط تک تک اون عوضی‌ها رو بکش.'
'بهت قول میدم، مک.'
لعنتی، اه!
اشمیدتی، تو برگشتی دنبالم.
آره، پلیس کور.
یکی باید مواظبت باشه.
- اون حرفایی که اونجا زدم، واقعاً...
- اشکالی نداره، واقعاً.
فقط یه مرد لعنتی باش، باشه؟
- ممنون، رفیق.
- خب، حالا چیکار کنیم؟
- ما این شهر رو نجات میدیم، اشمیدتی.
- پس ما هنوز اسلحه نداریم، تعدادمون هم قطعاً کمه،
و هنوز نمی‌دونیم داریم وارد چه دردسری میشیم؟
- مثل همیشه.
- ولی این بار من پشتتم.
اوه، و، اینو برات آوردم.
- بزن بریم لعنتی!
هی، بیل، پستت چطوره؟
- همه چی اوکیه.
تمام.
- هی، اون چاشنی‌ها رو ببر پایین راهرو.
- بله قربان، الان.
اونا یه جور بمب اونجا دارن.
- ما با یه مشت آدم حسابی عوضی طرفیم.
نوبت توئه، بچه.
- مطمئنی؟
- فکر کردم می‌خواستی پلیس بشی.
وقت بازیه، اشمیدتی.
- وایسا!
وایسا!
نه، نه، خواهش می‌کنم!
خواهش می‌کنم، شلیک نکن!
من فقط به خاطر پول این کارو کردم!
- پول خون.
- اوه خدای من، متاسفم.
من... من خرابش کردم.
من اصلاً نباید اینجا باشم...
- فقط خفه شو، بچه.
کار خوبی کردی.
ولی ما کار داریم.
فقط یه اسلحه لعنتی برام پیدا کن.
بیا.
- باید بریم.
هی، اونا کجان؟
فکر کنم تو جلوتری.
برو بگیرشون!
برو، برو، برو، برو!
- تو واقعاً سمجی، پلیس کور.
می‌بینم که از مک دل کندی.
تموم شد، کونست.
- برای تو.
پلیس کور!
- این دستگاه کوچیکو سفارش دادم، مستقیم
از آلمان، فقط واسه تو.
بگو ببینم، آشنا به نظر میاد؟
- اون شب اونجا بودی، مگه نه؟
- آره، پلیس کور.
هفته‌ها براش برنامه‌ریزی کرده بودیم.
- این همه خشونت بی‌معنی، پلیس کور.
حتی یه بارم به این فکر کردی که چرا
دارم این کارو باهات می‌کنم؟
- چون تو یه جنایتکار عوضی پست‌فطرتی،
درست مثل بقیه آشغالایی که از این خیابونا پاک کردم.
- و چند تا از اون آشغالا خانواده داشتن
که باید ازشون مراقبت می‌کردن، شکمایی که باید سیر می‌کردن؟
- همه جنایتکارایی که من کشتم، خودشون انتخاب کردن.
هیچ‌کس مجبورشون نکرد اون ماسکا رو بزنن.
- تو هیچ ایده‌ای نداری که ما مجبور بودیم چیکار کنیم!
تو خودتو قهرمان می‌بینی، ولی زندگی‌های بیشتری رو خراب کردی
تا هر جنایتکار دیگه‌ای تو این شهر.
هنوزم نمی‌فهمی.
تو این کارو کردی.
- چی داری میگی؟
- واسه تو یه عملیات مواد مخدر دیگه بود،
ولی واسه من، بدترین روز زندگیم بود.
فکر می‌کنی من اومدم این کشور که جنایتکار بشم؟
من با هیچی شروع کردم، و تنها راهی که می‌تونستم زنده بمونم همین بود.
فکر نمی‌کردم اوضاع واسم بدتر از این بشه.
و بعد تو بدون هیچ فکری، کل بدنمو فلج کردی.
- گمشو!
- تو به ما حمله کردی.
- و من چه تهدیدی واسه تو بودم، بهترین پلیس شهر؟
تو زندگیمو یه شبه عوض کردی.
یه روزم نگذشته که بهش فکر نکرده باشم
به کاری که باهام کردی.
و مطمئنم تو حتی یه بارم به من فکر نکردی.
و حالا من مطمئن میشم که دیگه به هیچ‌کس آسیب نمی‌زنی.
چه قهرمانی.
- تو یه انتخاب داشتی.
اشتباه انتخاب کردی.
- لطفاً شلیک نکن.
- پات چطوره؟
- یه چیزو بهت میگم.
خیلی قبل از اینکه این آشغالا
شش فوت زیر خاک دفن بشن، خوب میشه.
تو چطوری، بچه؟
- من نمی‌دونم--
واقعاً نمی‌دونم.
- هی!
امشب کار خوبی کردیم اینجا، اشمیدتی.
می‌دونی چقدر مجرم رو از خیابون جمع کردیم؟
چقدر جون رو نجات دادیم؟
این دنیا جای بهتری میشه
بدون این حیوونا توش.
من حقیقت این دنیا رو فهمیدم
خیلی قبل از اینکه پلیس بشم.
- حقیقت؟
- حقیقت اینه که همه‌مون پرت شدیم تو این مسابقه لعنتی
موش‌ها، برخلاف میلمون.
و اونایی که حاضر نیستن همدیگه رو بخورن
زنده زنده تا توش بمونن--
-- همیشه توسط اونایی که حاضرن، بلعیده میشن.
نمی‌تونیم بذاریم این حیوونا برنده بشن، فقط
چون اونا حاضرن قانون رو بشکنن
ولی آدمای خوب حاضر نیستن.
واسه همین من خیلی وقت پیش قسم خوردم
که هر کاری از دستم برمیاد بکنم تا هر چقدر میتونم
از این وحشیا رو از بین ببرم تا روزی که به خط پایانم برسم.
واسه همین پلیس شدم.
و می‌دونی چیه؟
امشب ازت یه کار پلیسی عالی دیدم، بچه.
- ولی اگه می‌خوای واقعاً تو این دنیا تغییر ایجاد کنی،
با پر کردن گزارش پلیس نیست
یا جریمه پارک کردن دادن.
فکر می‌کنم ما می‌تونیم بدون نشان هم تغییر واقعی ایجاد کنیم.
- آره.
آره.
فقط یه مرد لعنتی باش، درسته؟
- درست گفتی، اشمیدتی.
فقط یه مرد لعنتی باش.