W W W . M O V I E S H O . C O M ‫| ترجمه از محمد سید، محمدعلی و سـروش |
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[پدر]
‫این مار بومسلنگ دیشب از باغ‌وحش دزدیده شد.
‫به شدت خطرناکه و...
‫پدر.
‫نوه‌ام حالش بهتر نشده؟
‫فرقی نکرده.
‫هنوز به‌هوش نیومده.
‫وظیفۀ یه پدر اینه که ‫از خانواده‌اش محافظت کنه.
‫وقتی واتارو روی اون پشت‌بوم بود...
‫وقتی هُل داده شد...
‫پدرش اون‌موقع کجا بود؟
‫واتارو خوش‌شانسه.
‫هیچ‌وقت معلوم نیست با بدشانسی‌ات...
‫از شر چه قضا و قَدَری قسر در رفتی.
‫«قطار سریع‌السیر»
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[توکیو]
‫ممنون که با اینکه خیلی یهویی شد ‫مأموریت رو قبول کردی.
‫من حاضرم!
‫الان منِ جدید و تقویت‌شده رو دارید.
‫از وقتی‌که میرم پیش «بری»...
‫یه آرامشی رو حس می‌کنم ‫که تا حالا حسش نکرده بودم.
‫هیچ‌وقت!
‫توی موقعیت‌های ناجور، کمتر انفعالی‌ام،
‫راحت‌تر با کوتاهی‌های مردم کنار میام،
‫یه کم دو دل بودم که برگردم سرِ کار یا نه،
‫ولی به قول «بری»:
‫وقتی به دنیا صلح و صفا بدی، ‫صلح و صفا پس می‌گیری.
‫احتمالاً روان‌درمانگرِ جدیدت یادش رفته
‫که از چه راهی امرار معاش ‫می‌کنی، کفشدوزک کوچولو!
‫- کفشدوزک؟ ‫- اوهوم.
‫اسم عملیاتیِ جدیدته.
‫کفشدوزک؟ خداییش؟
‫- خوشت نمیاد؟ ‫- تو خوشت میاد؟
‫من خوشم میاد.
‫خب، اگه تو خوشت میاد، مشکلی نیست.
‫آها، فهمیدم هدفت چیه.
‫میگن کفشدوزک‌ها خوش‌شانسن. هاها!
‫تو بدشانسی نمیاری.
‫واقعاً؟
‫[کاتارینا]
‫بدشانسیِ من حماسی‌ـه.
‫حتی سعی نمی‌کنم کسی رو بکُشم و یکی می‌میره.
‫داری اغراق می‌کنی.
‫جدی؟ کار آخرم رو یادته؟
‫- من بهت رأی دادم! ‫- دربانِ هتل رو یادته...
‫که رفت بالای پشت‌بوم هتلش،
‫و دیگه تحمل زندگی رو نداشت؟
‫ظاهراً بیشتر بدشانسیِ اون بوده تا تو.
‫دَووم بیار، رفیق.
‫تازه حتی نمُرد.
‫خب؟ با ماشین رسوندیش بیمارستان.
‫خوش‌شانسیه.
‫- بستگی داره از چه زاویه‌ای نگاه کنی. ‫- حله.
‫خداییش از اینجا خوشم میاد.
‫حتی می‌تونم اینجا زندگی کنم.
‫از حال و هواش خوشم میاد، ‫مردمش باملاحظه‌ان.
‫بجز اون یارو!
‫چرا پول این مأموریت این‌قدر خوبه؟
‫قرار بود مأموریت کارور باشه
‫ولی شکم‌درد داشت.
‫- کارور؟ ‫- اون از این کارهای...
‫قاپ‌زنی انجام نمیده.
‫من الان جای کارور اومدم؟
‫کارور رو به من ترجیح دادی؟
‫گفتی برای اولین مأموریتِ بعد از برگشتنت ‫یه چیز ساده می‌خوای.
‫ساده‌تر از این نمیشه.
‫گندش بزنن.
‫- برای چی؟ ‫- فکر کنم وقتی اون یارو...
‫بهم خورد، کلید افتاده زمین.
‫گفتی شماره‌اش چنده؟
‫پونصد و بیست و سه.
‫مومومون.
‫کارور.
‫چه آدم مغروری.
‫این آدم واقعاً داوطلب خوبی ‫برای خودسازی میشه.
‫زنگ زده گفته مریضه؟
‫آخه مگه دبیرستانه؟
‫حالا رشد شخصی‌ات معلوم شد!
‫می‌دونم دارم قضاوت می‌کنم.
‫باید روش کار کنم.
‫ولی خدایا، عجب کثافتیه!
‫عجیب‌ترین درخواست‌ها رو میدی! ‫ترقه آخه؟
‫آدم فعالی هستم.
‫لطفاً بگو که پودر خواب سفارش ندادی.
‫- نخیر! ‫- نزدیک بود اون نگهبانه...
‫که توی انکوریج بود رو سکته بدی.
‫روی دوزش کار کردم.
‫تفنگ رو بردار.
‫بلیت لطفاً.
‫باشه.
‫این قطار به مقصد کیوتو در حال حرکت است.
‫ممنون که قطار ما رو انتخاب کردید.
‫فرست‌کلاس از اون طرفه.
‫خیلی ممنون.
‫به گمونم تفنگ رو برنداشتی، درسته؟
‫بری میگه تمام نزاع‌ها...
‫فرصتی برای صلحی... ‫بقیه‌اش چی بود؟
‫و ناظرت میگه بعضی از نزاع‌ها ‫به تفنگ نیاز دارن.
‫گندش بزنن.
‫خیلی خب، سوار شدم.
‫این از قدم اول!
‫چقدر خوب!
‫اکونومی؟ ‫(واگن مقرون‌به‌صرفه)
‫تو فکر اینم که سازمان خودمو راه بندازم.
‫همیشۀ خدا، کارهای ساده!
‫برنامۀ کاریِ خیلی مزخرفیه.
‫دیگه خبری از روان‌پریش و روانی نیست.
‫فقط آدم‌حسابی‌ها!
‫بری میگه وقتِ یه کم تغییر رسیده. ‫به نظرم راست میگه.
‫بری نمی‌دونه از چه راهی امرار معاش می‌کنی.
‫خیلی خب، شروع می‌کنیم.
‫قطار سریع‌السیر، ۱۶ تا واگن داره:
‫ده تا اکونومی، شش تا فرست‌کلاس.
‫و یادت باشه، توی هر ایستگاه ‫فقط یک دقیقه توقف داره.
‫چه غلطی می‌کنی؟ حواست کجاست؟
‫چه وضعشه؟ کوری چیزی هستی؟
‫نه، نه، بیخیال.
‫بیخیال! کِش میری؟ نه!
‫مجبور نیستی بیسکویت کِش بری، پسر.
‫- ببخشید، آقا. ‫- نه، نه. ‫[«لیمو» و «نارنگی»]
‫خوبی؟ ‫خیلی خب، حله.
‫- آره. عجب عوضی‌ای بود. ‫- ممنون.
‫چرا این کار رو می‌کنم؟
‫انگار یه حس الزام یا همچین چیزیه.
‫وقتی می‌بینمش باید بدزدمش.
‫باید بری پیش یه متخصص. ‫جدی میگم.
‫بیسکویت گلدفیش؟
‫واقعاً درک نمی‌کنم.
‫خیلی خب، یه قاپ‌زنی ساده.
‫حالا چیو باید بدزدم و قاپ‌زنی کنم؟
‫یه کیف سامسونت.
‫طبق اطلاعاتی که داریم ‫یه برچسب روی دسته‌اش هست.
‫سامسونت‌ها صاحب دارن. ‫صاحب‌ها ساده نیستن.
‫اوهوم. و طبق آخرین خبری که داریم
‫صاحب‌هاش توی واگن اکونومی هستن.
‫صاحب‌ها؟ جمع بستی؟
‫چرا نگفتی تفنگم رو بیارم؟
‫بهت گفتم. ‫تو روشن‌فکریِ معنوی رو انتخاب کردی.
‫لطفاً بلیت!
‫بلیت.
‫صبر کن.
‫نه، نه، این رسید ـه.
‫عه.
‫گندش بزنن، فکر کنم بلیتم هم افتاده.
‫ولی اون رسید نشون میده
‫که یه بلیت خریدم، مگه نه؟
‫یه ایستگاه.
‫باشه.
‫خیلی ممنون.
‫فکر می‌کردم اینجا تعظیم می‌کنن.
‫[فرست‌کلاس؛ صندلی B4]
‫ببخشید، بچه‌جون.
‫داشتم دنبالِ...
‫پیداش کردی!
‫- عه، لیمو. ‫- بله نارنگی؟
‫خونریزی داری، رفیق.
‫اوه، رفیق، گندش بزنن.
‫- گندش بزنن. ‫- لعنتی!
‫کدوم خری رو کُشتم؟
‫یه چسب زخمی چیزی بزن روش.
‫- خون من نیست، رفیق. ‫- خون تو نیست؟
‫- آره. من خونریزی نمی‌کنم. ‫- اگه اینجوریه...
‫کُتت رو باز کن
‫و بذار همه یه دل سیر نگاهش کنن.
‫آره، می‌خوام همه کراواتم رو ببینن.
‫باشه، باشه. آخه چه مرگته؟
‫کُتت رو ببند تا کس دیگه‌ای نفهمه، لیمو.
‫به نظرم اول متوجهِ ‫ اسم رمزهای بچگونه‌مون میشن.
‫ولی اگه قراره حتماً اسم میوه باشه
‫چرا سیب یا پرتقال نباشه؟
‫حالا چی توی این کیفه؟
‫حتماً باید بگم؟
‫خودت می‌دونی چی توی کیفه.
‫پول.
‫همیشه پوله.
‫نارنگی باکلاسه.
‫حالا دیگه به میوه میگه باکلاس.
‫آره، با میوه‌های دیگه آمیختگی داره.
‫وفق‌پذیره.
‫مثل من!
‫گفتی شش تا واگن توی اکونومی هست،
‫فرض کنیم هر واگن ۳۰ تا مسافر داشته باشه،
‫فرضاً هر مسافر دو تا کیف داره،
‫بذار ببینم، ضربدر دو بشه اون‌وقت...
‫آره، عمراً بتونم یه کیف سامسونت رو بینِ...
‫- صبر کن. ‫- چیه؟
‫- برچسب قطار روی دسته؟ ‫- آره.
‫یا خودِ خدا!
‫- اون‌وقت من چرا لیمو هستم؟ ‫- چون ترشرویی.
‫- هیچ‌کس لیمو دوست نداره. ‫- چرنده، رفیق.
‫- لیموناد، آب‌نبات لیمویی. ‫- گلودرد داری؟
‫- پای مرنگ لیمو. ‫- آخرین باری که...
‫- پای مرنگ لیمو خوردی کِی بود؟ ‫- کیک صبحانۀ لیمویی.
‫ببخشید، داری در مورد لیمو صحبت می‌کنی؟
‫کیف رو پیدا کردم.
‫خب، عالیه.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- مشکلش کجاست؟ ‫- مشکلی نداره.
‫همیشه یه مشکلی توش هست.
‫از قطار پیاده شو.
‫از لیمو خیلی خوشم میاد، ‫فقط از اسم رمز متنفرم.
‫عه، اینجا رو داشته باش.
‫زیبای خفته!
‫پاشو پاشو.
‫پاشو که صبح شده.
‫اینجا کجاست؟
‫دیگه در امانی.
‫پدرت ما رو فرستاد.
‫- شما احمق‌ها برای پدرم کار می‌کنید؟ ‫- تند نرو!
‫می‌تونیم توی یه تابوت ‫تحویل بابات بدیمت.
‫در اصل ما پیمانکارهای مستقل هستیم.
‫من نارنگی‌ام.
‫اون لیموـه.
‫همون میوه‌ها؟
‫تا حالا انیمیشن «توماس قطاره» رو دیدی؟
‫باز شروع کرد!
‫توی این دوره زمونه...
‫آدم چی می‌بینه؟ هان؟ هیچی!
‫پیچش داستانی، خشونت، درام، ‫بدون پیام اخلاقی.
‫فایده‌اش چیه؟ هان؟
‫مثلاً چی باید ازشون یاد بگیریم؟
‫هر چی در مورد آدما یاد گرفتم
‫از توماس یاد گرفتم.
‫عه جدی؟ کتاب برچسب‌هات رو آوردی؟
‫همیشه برچسب‌هام رو میارم. ‫خودت می‌دونی.
‫مثلاً این آقای نارنگی،
‫مثل «گوردون»ـه. همین آبی‌رنگه.
‫گوردون قوی‌ترینه، مهم‌ترینه، ‫ولی خیلی وقتا...
‫به حرف دیگران گوش نمیده.
‫الان دقیقاً چی شد؟
‫بعضی از آدما ادوارد هستن: عاقل و مهربون!
‫بعضیا هنری هستن: سخت‌کوش و قوی.
‫بعضی از آدما دیزل هستن.
‫عجب!
‫اونا دردسرسازن.
‫ولی تو...
‫آره، تو شبیه پرسی می‌مونی.
‫جوان! عزیز!
‫کله پوک.
‫شما دوتا حرفاتون تموم شد؟
‫- آره. ‫- حله.
‫بابایی‌ات اجیرمون کرده ‫تا از هچلی نجاتت بدیم
‫که خودتو انداخته بودی توش، پسرک شیطون!
‫ولی آخه... چرا... چرا تو نارنگی هستی؟
‫خیلی باکلاسه، رفیق.
‫بمیرید بابا!
‫چیز مهمی نیست! هست؟
‫چیزی که مهمه، اون ۱۷ تا جسدیه که ‫برای پس گرفتنِ تو...
‫از مافیایی که دزدیده بودنت ‫به جا گذاشتیم،
‫که نقشه کشیده بودن از پدرِ...
‫روانی و داغونت باج بگیرن.
‫در واقع ۱۶ تا بود.
‫چی گفتی؟
‫- شونزده تا کُشته بود، رفیق! ‫- نه، ۱۷ تا بود.
‫۱۶ تاست.
‫لیمو، نرو رو اعصابم!
‫- شونزده تا! ‫- الان سرم رو...
‫می‌کوبونم توی دیوار!
‫شاید اون به حافظه‌ات کمک کنه. ‫۱۶ تا بود.
‫آخه چه مرگته، پسر؟
‫۱۷ تا بود، لعنتی!
‫الان دلم می‌خواد خفه‌ات کنم.
‫اشکالی نداره الان حساب کنیم؟
‫حلش می‌کنیم. ‫به فکرِ این پسره نباش.
‫اصلاً برام مهم نیست. ‫بشمار.
‫[آمار قتل‌هایشان]
‫یک!
‫دو و سه.
‫پنج نفر که دارن کارت‌بازی می‌کنن.
‫نه!
‫برو جلو!
‫- یارو گُنده بکه. ‫- آره، گُنده بکه.
‫وایستادی فردا کمک کنی؟
‫ده.
‫سه تا عوضی با شمشیر.
‫برو گمشو جلو ببینم.
‫چرا شماها همیشه شمشیر میارید؟
‫از دست مافیای چینی! ‫تو هم بودی میاوردی، نه؟
‫کثافت عوضی.
‫اتفاقاً از شمشیر خوشم میاد.
‫ظاهراً وقت حرکتِ «کیف جافا» رسیده.
‫- نظرت با «چرخ گاری» چیه؟ ‫- اونم میشه.
‫بچرخ!
‫چهارده، پونزده.
‫بعلاوۀ اون عوضیِ روی موتورسیکلت.
‫- پس شد ۱۶. ‫- اون شهروند بیچاره...
‫- و بیگناهِ توی خیابون رو یادت رفت؟ ‫- چی میگی؟
‫آهای، رفیق. ‫آهای، رفیق.
‫خوبی؟ وای خـ...
‫گندش بزنن. ‫اون تقصیر ما نبود.
‫- اون تقصیر ما نبود. ‫- تقصیر ما نبود؟
‫اگه توماس قطاره بود چی می‌گفت، لیمو؟
‫خیلی بدجنسی.
‫می‌گفت: «مسئولیت‌پذیر باش، رفیق.»
‫صداش این‌جوری نیست.
‫یه کم بین خودم و صاحب‌هاش فاصله میندازم.
‫- دلشوره داری؟ ‫- آره، دلشوره دارم.
‫- بهت می‌خوره دلشوره داشته باشی. ‫- چون حقیقتاً دلشوره دارم.
‫هِی، گوش کنید.
‫من ایستگاه بعدی پیاده میشم.
‫بگیر بشین حالا.
‫می‌دونی به بابات چی میگن؟
‫معلومه که می‌دونم.
‫«مرگ سفید».
‫- این یکی دیگه میوه نیست. ‫- آره. درسته.
‫یه قصه هست، ‫اگه شنیدی بگو شنیدم.
‫یه خانمی بوده که توی یه وضعیت فلاکت‌بار...
‫قرار گرفته بوده و ‫مبلغ هنگفتی به بابات بدهکار بوده.
‫حالا مشکل این بوده که...
‫یه مدت طول کشید ‫تا اون پول رو جور کنه.
‫ولی پنج دقیقه دیرتر ‫بدهیش رو صاف کرد، مگه نه؟
‫- خب، چی‌کارش کرد؟ ‫- دستش رو قطع کرد.
‫- لعنت بهش! ‫- آره.
‫گفتش برای هر دقیقه دیرکرد ‫یه انگشت بهش بدهکاره.
‫اوه.
‫بگذریم. اون هیولا هست.
‫مجبورش نکرد پنج بار تحمل کنه.
‫فقط یه بار بُرید، نه؟
‫آخ!
‫زیادی آسونه!
‫داری بیش‌اندیشی می‌کنی.
‫- تو داری کم‌اندیشی می‌کنی. ‫- همچین کلمه‌ای نداریم.
‫- چرا، داریم. ‫- واقعاً؟
‫- فکر کنم! ‫- توی گوگل جست‌وجو کردی؟
‫مهم نیست.
‫اگه بری بود چی می‌گفت؟
‫بری می‌گفت: «یه نگرش منفی،
‫به نتیجۀ منفی منجر میشه.»
‫به‌به! گفتی چقدر بهش پول میدی؟
‫وظیفۀ ما اینه که امنیت تو رو تأمین کنیم
‫و یه کیف سامسونت که پولِ باج توشه برگردونیم.
‫من برنامه‌ام اینه که وظیفه‌ام رو انجام بدم ‫و در این راه...
‫- لیمو؟ ‫- هوم؟
‫سامسونت کجاست؟
‫جاسازش کردم.
‫کیف، لیمو!
‫برو کیف لامصب رو برام بیار.
‫شما مهره سوخته هستید، می‌دونستی؟
‫برای پدرم.
‫هوم؟
‫برای کُشتنِ آدمایی مثل شما ‫نیازی به دلیل نداره.
‫برای نکُشتن‌تون نیاز به دلیل داره.
‫دلیلی داره؟
‫حرفت خیلی گیج‌کننده بود.
‫الو؟
‫پسر مرگ سفید رو گرفتی؟
‫همین کله‌خر با تتوی احمقانه ‫روی صورتش رو میگی؟
‫- آره، همینجا نِشسته. ‫- کیف سامسونت چی؟
‫آره، معلومه که کیف رو گرفتم.
‫جفت‌تون توی ایستگاه کیوتو پیاده می‌شید.
‫- گندش بزنن! ‫- بعدش دیگه کارِتون...
‫باهاش تموم میشه.
‫همینجا بود.
‫خب، دیگه نیست.
‫باید کسی که اون کیف رو برداشته پیدا کنیم.
‫شاید حق با تو باشه.
‫شاید دارم می‌افتم رو دورِ شانس.
‫[شاهزاده]
‫تو...
‫آره.
‫من!
‫ولی تو ییوچی کیمورا هستی.
‫و اومدی اینجا
‫تا منو بکُشی.
‫پدر و مادرم منو «ملینکو پرینس» صدام می‌زنن.
‫که یعنی «شاهزاده کوچولو».
‫مسلماً می‌خواستن پسردار بشن.
‫شاید بهتر باشه کل داستان رو بشنوی،
‫وگرنه خیلی خیلی پشیمون میشی.
‫از بیمارستانه.
‫صبر کن.
‫سلام.
‫آره، الان پسره رو می‌بینی.
‫خوبه. اگه هر ده دقیقه یه بار ازم خبری نشد
‫یا اگه وقتی زنگ زدی ‫جواب این تلفن رو ندادم،
‫ازت می‌خوام بری داخل و اونو...
‫ببخشید، گفتی اسم پسرت چی بود؟
‫واتارو.
‫صحیح! صحیح.
‫و واتارو رو بکُشی.
‫دیدی خوب شد منتظر موندیم؟
‫پسرش رو گرفتیم. ‫وظیفۀ ما همین بود.
‫وظیفۀ ما این بود که با پسرش...
‫و ۱۰ میلیون دلارش برگردیم.
‫الان سه تا کلمه ‫وضعیت‌مون رو توصیف می‌کنن.
‫می‌دونی چه کلماتی؟
‫پسرش نجات یافت!
‫هوم؟
‫خانواده مهم‌تر از پوله، مگه نه؟
‫واقعاً نمی‌دونی مرگ سفید کیه؟
‫چرا، مرگ سفید رو می‌شناسم.
‫همین پنج دقیقه پیش گفتی.
‫دست‌ها رو قطع می‌کنه، میندازه...
‫چرا به خودم زحمت میدم ‫و شرح مأموریت رو برات فروارد می‌کنم؟
‫نمی‌دونم.
‫دنیای تبهکارانِ ژاپنی...
‫قبلاً تحت فرماندهی مردی بود ‫به اسم مینگیشی.
‫حالا این مینگیشی یه آدم بی‌رحم عوضی بود.
‫ولی سنّتی بود، می‌دونی؟
‫تنها چیزایی که براش مهم بود، ‫رسم و رسوم و وفاداری بود.
‫فقط کافی بود بیارتت توی حلقه‌اش.
‫مثل خانواده‌اش می‌شدی.
‫مثل اعضای خانواده‌اش باهات رفتار می‌کرد.
‫بعدش یهویی سر و کلۀ یه خُل‌وچِل ‫با ۲ متر قد پیدا شد
‫که از روسیه اومده بود.
‫شایعه شده بود که از مافیای روسیه...
‫تبعید شده بود ‫یا اینکه قبلاً توی «کاگ‌ب» بوده.
‫هیچ‌کس واقعاً حقیقت ماجرا رو نمی‌دونه.
‫ولی چیزی که معلومه اینه که این روس...
‫به مقام‌های بالاتری پیشرفت کرد.
‫قدم به قدم، قتل به قتل!
‫و خیلی خیلی سریع...
‫یکی از نزدیک‌ترین مشاورین مینگیشی شد.
‫اونایی که بهش وفادار بودن گفتن: ‫«دندون رو جیگر بذار.
‫این خُل‌وچِل، یه تخته‌اش کمه.
‫قابل اعتماد نیست.»
‫گفتن خطرناکه!
‫گفتن یه آفت مدرنه.
‫یه مرگ سفیده!
‫خب، طبق انتظارها، حق با اونا بود.
‫متحدین خودشو پیدا کرد.
‫دار و دستۀ خودشو راه انداخت.
‫و چی‌کار کرد؟
‫از پشت بهش خنجر زد.
‫اصطلاحی گفتم.
‫در واقع مغز کوفتی‌اش رو ترکوند.
‫در عرض یک شب، اسم مینگیشی رو...
‫از صفحۀ روزگار محو کرد.
‫و امپراتوری‌ای ساخت ‫که در شأنِ اسم «مرگ سفید» باشه.
‫خب، بذار رُک بگم.
‫این رهبر بی‌روحِ روان‌پریش...
‫با بزرگ‌ترین تشکیلات جنایی روی سیاره...
‫کاری می‌کنه مرغ‌های آسمون ‫به حال‌مون گریه کنن.
‫اون پدرسوخته قطعاً مثل دیزل‌ـه، مگه نه؟
‫اگه یه بار دیگه حرفی از ‫«توماس قطاره» بزنی...
‫یه تیر خالی می‌کنم توی صورت لامصبت!
‫باشه، باشه، اگه این‌قدر خفنه...
‫چرا دوتا پیمانکارِ ناشناس استخدام کرده
‫و خودش نرفته پسرش رو برگردونه؟
‫چون اگه شرح مأموریت رو خونده بودی
‫می‌دونستی زن داشته.
‫- زن داشته؟ ‫- آره.
‫اون مهم‌ترین چیز توی زندگیش بوده
‫ولی مُرده.
‫توی یه تصادف رانندگی یا همچین چیزی.
‫الان توی مجتمعه و از اون‌موقع تا حالا ‫نیومده بیرون.
‫یه قطار بی‌نام، توی این وضعیت میگه...
‫- میشه درس عبرت گرفت. ‫- در ضمن...
‫دوتا پیمانکار ناشناس رو انتخاب نکرده، لیمو.
‫نه، دنبال بهترین‌ها گشته.
‫دنبال اون دو نفری گشته
‫که مسئول مأموریت بولیوی بودن.
‫[بولیوی]
‫دنبال حرفه‌ای‌هایی که گشته
‫که گند نمی‌زنن.
‫سه کلمه، لیمو.
‫- به فنا... ‫- رفتیم!
‫چی می‌خوای؟
‫ملت فکر می‌کنن یه دختر جَوون معمولی‌ام.
‫همسرِ آیندۀ یه نفر یا...
‫کسی که قراره مادر بشه.
‫ولی من توی داستانِ کس دیگه‌ای نیستم.
‫شماها توی داستانِ منید!
‫این چرت و پرت‌ها چه ربطی به من داره؟
‫تو برای وحشتناک‌ترین رئیسِ شهر ‫کار می‌کنی:
‫مرگ سفید.
‫هر چقدر می‌خوای انکار کن.
‫ولی تو برای یکی کار می‌کنی
‫که برای یکی دیگه کار می‌کنه و غیره
‫و همه‌شون آخرش برای یه نفر کار می‌کنن.
‫دو روز پیش کیف سامسونت رو...
‫تحویلِ شرکای مرگ سفید دادی
‫و من یه فرصت طلایی دیدم!
‫کیف سامسونت رو دنبال کن ‫تا به مرگ سفید برسی.
‫نمی‌دونم فکر می‌کنی ‫چی‌کار می‌تونم برات بکنم.
‫این بخش مورد علاقۀ من توی داستانه.
‫اونو برای من می‌کُشی.
‫آخه چطور می‌تونم مرگ سفید رو بکُشم؟
‫حالا می‌فهمی.
‫اینجا رو داشته باش.
‫دقیقاً داریم طبق برنامه پیش می‌ریم.
‫تکیه بده. یه کم ریلکس کن.
‫انگار خیلی به هم ریختی.
‫مومومون.
‫پسر کوفتی‌اش رو نجات دادیم، مگه نه؟
‫کثافتی که کیف سامسونت رو برداشته رو ‫پیدا می‌کنیم،
‫اوضاع رو درست می‌کنیم،
‫جوری که انگار هیچ‌وقت همچین اتفاقی نیفتاده.
‫هنوز جلیقۀ ضد گلوله تنته؟
‫نه، جلیقۀ ضد گلوله به آدم ‫حس امنیت کاذب میدن.
‫شاید تیر بخوره توی گردنت.
‫آره، ولی نمی‌ذاره تیر بخوره توی سینه‌ات.
‫ولی به گمونم اون قسمتِ ‫توماس قطاره رو ندیدی، آره؟
‫لابد ندیدم دیگه، ‫چون به نظر خیلی اعصاب‌خُرد‌کن میاد.
‫یا جیگر داشته باش، یا خفه شو، داداش.
‫خب، حالا یه تغییر کوچولو توی نقشه.
‫اوه!
‫اون از زنش، اینم از پسرش.
‫چقدر مرگ سفید!
‫[۲۶ سال قبل]
‫ازت می‌خوام قوی باشی، فهمیدی پسرم؟
‫بله.
‫قوی باش.
‫[گرگ]
‫قلب من!
‫حواست کجاست؟
‫نــــــــــــه!
‫اون کثافتی که این کار رو کرد رو ‫برام پیدا کنید.
‫[شیناگاوا]
‫لعنتیِ عوضی!
‫بهم چاقو زدی؟
‫زندگیم رو داغون کردی.
‫من اصلاً نمی‌شناسمت.
‫اومدم اینجا انتقام بگیرم.
‫آدمکُشی که «ال سگوارو» رو کُشت،
‫زنم رو کُشت!
‫ولی تقدیر کاری کرد ‫که با یه تیر دو نشون بزنم.
‫اوه!
‫میشه یه لحظه آتش‌بس کنیم؟
‫با حرف‌زدن حلش کنیم؟
‫هیچ‌وقت دست از سرت برنمی‌دارم.
‫چی؟
‫حتی اگه بری اون سرِ دنیا
‫پیدات می‌کنم.
‫چرا؟
‫و زندگیت رو داغون می‌کنم،
‫همون‌طور که زندگیم رو خراب کردی.
‫رفیق، من اصلاً نمی‌شناسمت.
‫قلبم.
‫چه وضعشه؟
‫عجب!
‫ناموساً؟
‫اینم یه درس عبرتی از مضر بودنِ عصبانیت.
‫ونزوئلا، اروگوئه،
‫بارسلونا.
‫کی هستی؟
‫هوم.
‫همۀ مسافرین:
‫توقفی کوتاه در شین-یوکوهاما خواهیم داشت...
‫خیلی خب، رفیق، اینو بزن روی چشمش.
‫- هان؟ ‫- عینک مومونگاست.
‫مومونگا چه کوفتیه؟
‫- هر هفته بعد از «توماس» پخش میشه. ‫- خیلی خب.
‫اوه، لعنـ...
‫خیلی خب، خوبه.
‫- همین‌جوری خوبه. ‫- باید به نظر خواب بیاد.
‫- بیا، این‌جوری بهتره. ‫- این‌جوری؟ حله.
‫هوم...
‫هوم!
‫«واسابی».
‫باید خاطر جمع بشیم ‫که پاش رو از این قطار بیرون نذاره.
‫اگه کیف رو دیدی، ‫تکلیف کسی که دستشه رو روشن کن.
‫باشه، چطور انجامش بدم؟
‫باهاش حرف بزنم یا ‫باهاش حرف آخر رو بزنم؟
‫نمی‌دونم، می‌خوای براش...
‫داستان ملاقات گوردون و پرسی رو بگی
‫و اینکه پرسی الان از حدقۀ چشم‌هاش ‫داره خون می‌زنه بیرون.
‫منظورش اینه که بکُشش!
‫همۀ مسافرین:
‫توقفی کوتاه در شین-یوکوهاما خواهیم داشت.
‫گندش بزنن. لعنتی.
‫عه، ببخشیدا!
‫بخشیدمت لعنتی!
‫ممنون.
‫سلام.
‫[ژوهانسبورگ]
‫ژوبرگ.
‫ببخشید، رفیق.
‫بده...
‫بده من!
‫اه... گندش بزنن!
‫یه دقیقه کمتر بود.
‫نتونستم توی ایستگاه پیاده شم.
‫چرا؟
‫- چون خدا ازم متنفره. ‫- نه، نیست.
‫- کیف هنوز دستته؟ ‫- آره، قایمش کردم.
‫توی ایستگاه بعدی پیاده شو.
‫وقتی تو میگی انگار کار خیلی راحتیه.
‫اسم «ال سیگاریلو» تو رو یاد چیزی میندازه؟
‫ال سگوارو؟ ‫رئیس کارتل؟
‫آره، چرا انقدر آشنا به نظر میاد؟
‫توی عروسی‌ای بود ‫که توی مکزیک بهش نفوذ کردی.
‫نوشیدنی؟
‫پیشخدمت نوشیدنی‌ها بودی.
‫می‌دونستم اون یارو رو شناختم.
‫واقعاً چهره‌ها خوب یادم می‌مونه.
‫ببینم، کدوم یارو؟
‫ببخشید. الان برمی‌گردم.
‫کسی که بهم چاقو زد. ‫نوشیدنی ریختم روی کُتش.
‫- الان مُرده. ‫- گرگ رو کُشتی؟
‫اتفاقی بود.
‫دوشنبه باید بیشتر...
‫روی سهمی که توی این حادثه داشتم ‫فکر کنم.
‫لعنتی. گندش بزنن! نه.
‫چرا «لعنتی، گندش بزنن»؟
‫اون دوتا دیوونۀ مأموریت بولیوی رو یادته؟
‫- که همۀ اون آدما رو کُشتن. ‫- دوقلوها؟
‫خب، بعید می‌دونم دوقلو باشن.
‫بس کن بابا. ‫همه می‌دونن دوقلوئن.
‫خب، یکی‌شون الان داره میاد سمتم.
‫اون یکی هم فکر کنم توی سکو دیدم.
‫خب، الان می‌دونیم...
‫صاحب‌های کیف کی هستن.
‫ببین، حرف من دقیقاً همینه.
‫باید یه بحث جدی در موردِ...
‫کیفیت آدمای اطراف‌مون داشته باشیم.
‫چرا داریم پچ‌پچ می‌کنیم؟
‫الو؟
‫مرگ سفید می‌خواد بدونه
‫چرا از قطار رفتید بیرون.
‫می‌خواستیم هوا بخوریم.
‫دستور داده بودیم توی قطار بمونید.
‫نمی‌دونستم یه پرستار بچه برام گذاشتن
‫تا بهم امر و نهی کنه.
‫من توی کارم حرفه‌ای‌ هستم.
‫حواسمون هست که کیف...
‫و پسرش کاملاً در امان باشن.
‫الان میشه لطفاً برم کارم رو بکنم؟
‫- اگه مشکلی پیش اومده... ‫- عه، خیلی لطف داری.
‫خیلی ممنون.
‫گندت بزنن! یا خدا!
‫توی ژاپن خیلی بی‌ادبیه که...
‫توی قطار با تلفن صحبت کنی.
‫نظرت با این بی‌ادبی چیه، کثافت عوضی؟
‫اون کلاه کوفتی رو...
‫بده بابابزرگت بپوشه! می‌شنوی؟
‫گور بابای این مأموریت.
‫می‌دونستم باید بهترش رو می‌گرفتیم. ‫هیچ کوفتی ندادن.
‫عذر می‌خوام. ببخشید...
‫نمی‌دونستم یه خانم جوان اینجا نِشسته. ‫شرمنده.
‫احیاناً کسی رو ندیدین...
‫که با یه کیف سامسونت نقره‌ای رد بشه؟
‫یه برچسب کوچولوی قطار روی دسته‌اش داره.
‫اتفاقاً دیدم.
‫دستِ یه مرد با عینک مشکی بود.
‫از این‌طرف رفت.
‫ممنونم، عزیزم.
‫کثافت عوضی!
‫بیا بریم.
‫«جلوی اون یارو عینک مشکیه رو بگیر.»
‫سلام.
‫یه تفنگ زیر این...
‫هیس! اینجا واگن سکوت ـه.
‫اینجا باید با صدای آروم درونی‌ات ‫حرف بزنی، پسر.
‫یه تفنگ زیر این میزه
‫که به سمتت نشونه گرفته شده، پس...
‫درست نمی‌شنوم چی میگی.
‫یه تفنگ...
‫دارم سر به سرت می‌ذارم، رفیق.
‫از ژوهانسبورگ خیلی وقته که می‌گذره.
‫آره. تو کدوم خری هستی؟
‫واقعاً؟ منو یادت نمیاد؟
‫شبیه همۀ مردهای بی‌خانمانی هستی ‫که تا حالا دیدم.
‫خیلی خب.
‫خب، یه چیزی دارم که به گمونم دنبالشی...
‫- واقعاً؟ منو یادت نمیاد؟ ‫- ببخشید، رفیق.
‫- هان؟ ‫- ژوهانسبورگ رو یادمه ولی تو رو یادم نمیاد.
‫- خب؟ ‫- بهم شلیک کردی.
‫- من به خیلی‌ها شلیک می‌کنم. ‫- دو بار شلیک کردی.
‫آخ!
‫خب، قیافه‌ات شلیک‌خورش هم ملسه!
‫عینک مشکی‌ات رو می‌شناسم.
‫کثافت پررویی که کیف سامسونت‌مون رو برداشته!
‫آره. آره خودمم.
‫هوم.
‫می‌دونی، از بعد از ژوهانسبورگ...
‫کلی کار شخصی کردم.
‫خیلی چیزا رو بخشیدم و فراموش کردم.
‫یاد گرفتم هر نزاع احتمالی‌ای...
‫فرصتی برای رشده،
‫مسیری برای نتیجه‌ای مسالمت‌آمیزه.
‫- جالبه. ‫- اون کیه؟
‫نمی‌دونم والا.
‫از کجا می‌دونستی اون اونجاست؟
‫نگفته بودم؟
‫من همیشه خوش‌شانس بودم.
‫اون‌موقع بود که یه نگاه طولانی و عمیق ‫به آینه کردم.
‫می‌‌دونی چیه؟
‫رفیق، از چیزی که دیدم خوشم نیومد.
‫می‌دونی؟
‫تا یهو که خوشم اومد.
‫می‌دونی؟
‫بین ما یه دیوار وجود داره.
‫اوهوم.
‫ولی توهمی بیش نیست.
‫توی هر دیوار، یه پنجره‌ست...
‫شرمنده، یه دره.
‫بذار حرفمو سریع بزنم،
‫هر ثانیه با تو سردرده، نه؟
‫درسته.
‫تو و همکارت...
‫ببین، من لیموام، ‫و اون نارنگی.
‫باشه، لیمو... مثل میوه؟
‫نعمت خداست.
‫- نقشه چیه؟ ‫- بذار نقشه‌مـو بهت بگم.
‫من کیفت رو بهت میدم تا منو نکشی.
‫کیفت رو به کارفرمات میدی،
‫اون تو رو نمی‌کشه.
‫تو زنده می‌مونی، من زنده می‌مونم، ‫همه خوشحال و راضی میشن.
‫دو سر برده، درست نمیگم؟
‫از کجا می‌دونی اون آدمی ‫که تو رو استخدام کرده
‫وقتی کارت رو به نحو احسنت انجام ندادی ‫کلکتو نمی‌کنه؟
‫دو سر باخت میشه. ‫همه ناراحت میشن.
‫رفیق، من فقط می‌خوام ‫از این قطار پیاده بشم،
‫برم باغ ذن و این چیزا رو ببینم، خب؟
‫دلم می‌خواد پیشنهادتو قبول کنم.
‫- عالیه. ‫- اما تو یه نفر رو کشتی.
‫درسته؟
‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- ظریف کار نکردی.
‫اتفاق بود.
‫غم انگیز بود.
‫- می‌تونم بگم غیر عادی بود. ‫- این...
‫داستان خفنیه، داداش، اما...
‫فکر می‌کنم تو نقشه‌های خودت رو داشتی
‫که با اون کیف ‫از این قطار خارج بشی.
‫- نه بابا، نه. ‫- جنازه رو بندازی گردن ما.
‫امیدواری مرگ سفید ‫انقدر سرش شلوغ باشه
‫که به جای انگشت‌هامون، ‫دستمونـو قطع کنه.
‫مثل حرفیـه که توماس قطاره ‫همیشه میگه:
‫- هر چی ساده‌تر بهتر. ‫- برنامه کودک رو میگی؟
‫آره، برنامه کودکه... رفیق...
‫من هر چیزی از آدم‌ها می‌دونم ‫از از توماس قطاره یاد گرفتم.
‫- همه‌چیز رو. ‫- واقعا؟
‫واسه همین می‌تونم ذهن آدم‌هایی ‫مثل تو رو خوب بخونم،
‫و تو مثل شخصیت دیزل می‌مونی.
‫من دیزل نیستم.
‫تو دیزل‌ترین دیزلی هستی
‫- که شبیه به دیزله ‫- یه‌کم هم شباهت ندارم.
‫که توی عمرم دیدم، رفیق.
‫چون دیزل قپی میاد، ‫زیاده‌روی می‌کنن.
‫رفیق، تلاش می‌کنم ذات دیزل بودنم ‫رو از ترک کنم، متوجه‌ای؟
‫اگه یه اسلحه زیر این میز بود، خب،
‫منم مثل اون بچه اون دنیا بودم.
‫همم؟
‫نه.
‫عوضی...
‫جرئت داشته باش گوش بده.
‫زود باش، ژوبرگ.
‫نه.
‫شلیک سوم.
‫- نه، نه، نه. ‫- نه وقتشو دارم
‫نه صبر و حوصله‌شو، ‫چه برسه علاقه‌مند هم باشم.
‫ای خدا.
‫داری دنبال من میای؟ ‫وایسا!
‫کثافت.
‫رئیس قطار رو صدا می‌کنم‌ها!
‫بمیر بابا، پیرزن.
‫ببخشید، ببخشید.
‫دارم رو خودم کار می‌کنم.
‫من دیزل نیستم، تو دیزلی.
‫[مرد عینکی. جلوش رو بگیر. ‫نزدیکم. به حرف بگیرش.]
‫یه جنازه دیگه اینجاست.
‫- نباید تعجب می‌کردم. ‫- تقصیر من نیست.
‫فکر کنم کار قاتل پسر مرگ سفید باشه.
‫- دو قلوها شناساییت کردن؟ ‫- شنیدی چی گفتم؟
‫مرگ سفید. مرگ. مرگ.
‫کجا قاپ‌زنی ساده بود ‫پدرم در اومد.
‫یکی دیگه توی قطار هست ‫که دارن کار رو انجام میدن.
‫دوقلوها دیگه. می‌دونیم.
‫بازم میگم، دو قلو نیستن.
‫خل‌وچل‌ان اما دو قلو نیستن.
‫اومدن دنبال بچه، ‫اما یه نفر اون بچه رو کشته.
‫همونی که چاقو داره.
‫گرگ.
‫گفت واسه انتقام اومده.
‫دست بر قضا جلوی من ظاهر شد،
‫چون ظاهر نمی‌شد تعجب داشت.
‫حالا اینو گوش کن.
‫اون بچه مثل ال سبارو
‫توی عروسی مسموم شده بود.
‫ال سگوارو.
‫- همون قاتل؟ ‫- آره.
‫من مثل مک‌گایور می‌مونم.
‫تف توش!
‫[بومسلنگ]
‫[خبر فوری]
‫کشور ژاپن به رعب و وحشت افتاده ‫زیرا یک مار سمی دزدیده شده است.
‫مار بومسلنگ سم بسیار قوی دارد.
‫نیش این مار، ‫باعث خونریزی داخلی
‫و خونریزی از روزنه‌های بدن میشه.
‫لعنتی.
‫چیکار می‌کنی؟
‫چی شده؟
‫لعنت بهش، رفیق.
‫گور بابای کارور.
‫لعنتی.
‫خدا رو شکر.
‫واسه یه دقیقه فکر کردم...
‫خدای من، از ریخت افتادی، رفیق.
‫خیلی‌خب.
‫پنج تا ایستگاه تا کیوتو مونده.
‫بهتره آماده و سرحال باشیم.
‫منو به عنوان آدمی می‌شناسی
‫که با اضطراب همیشگی زندگی می‌کنه؟
‫نه، نه.
‫به خشکی شانس.
‫و اگه واضح نبود، منظورم آره بود.
‫بلیت‌چی اومده. ‫بلیت ندارم.
‫بعید می‌دونم بزرگ‌ترین نگرانیت ‫بلیت نداشتن باشه.
‫درک نمی‌کنی.
‫این یارو مثل کریس آنجل می‌مونه.
‫همه‌جا سر و کله‌اش پیدا میشه.
‫سرعتمو پایین میاره، ‫نارنگی دستش به من برسه،
‫مردم.
‫مردم. مردم...
‫وایسا.
‫سلام، داداش.
‫دوست داری دویست دلار ‫راحت و بی دردسر به جیب بزنی؟
‫کار غیر قانونی که نیست؟
‫نه.
‫باشه. شوخی... شوخی کردم.
‫باشه، چی هست؟
‫چی می‌خوای، داداش؟
‫خیلی‌خب، بازی تموم شد، گنده‌بک.
‫کیف کجاست؟
‫بگو و منم بهت قول میدم ‫اون‌قدری بهت شلیک کنم که...
‫هی، هی...
‫به من گفتن کار غیر قانونی نیست.
‫کثافت!
‫لعنتی.
‫لهجه‌تو دوست دارم.
‫بیا.
‫تصور کن.
‫چی رو تصور کنم؟
‫خب، مَرده رو.
‫داره پسرتو تماشا می‌کنه.
‫واسم سواله چطوری انجامش میده.
‫شاید بالش بذاره روی صورتش.
‫یا شاید کار زیرکانه‌ای کنه.
‫مثلا تو سِرُمش هوا بره.
‫نه، نه. بگیرش.
‫اگه اسلحه پر دستت بگیری ‫ادای یه دختر بچه بی‌گناه در آوردن
‫واست سودی نداره.
‫بزن رو بلندگو.
‫بابا؟
‫ییوچی؟ ‫چرا از بیمارستان رفتی؟
‫صادق باش.
‫کی باهاته؟
‫فهمیدم کی واتارو ‫رو از پشت بوم پرت کرده.
‫پیش پلیس رفتی؟
‫خواستم خودم حلش کنم.
‫پسرم
‫نمی‌تونی چیزی که تقدیر ‫برای ما در نظر گرفته رو کنترل کنی.
‫بابا.
‫متاسفم.
‫کارمون تموم نشده.
‫همین‌جا می‌نشینی
‫و تمام رمزهای ممکن رو امتحان می‎کنی
‫تا کیف رو باز کنی.
‫بچه، ممکنه...
‫نه، نه. زیاد طول نمی‌کشه.
‫من بودم با اعداد پایین شروع می‌کردم.
‫ایده بدی نیست.
‫درد داشت!
‫- بهوش اومدی. ‫- زد نفله‌ام کرد.
‫آره. آره، منو هم نفله کرد.
‫خب، فکر می‌کنم الان بهترین گزینه‌مون
‫اینه‌که مردی که پسرشو کشته ‫ببریم پیش مرگ سفید.
‫آره، اما کار عینکی نبود.
‫- واسم مهم نیست. ‫- نه، دارم بهت میگم.
‫ذهنشو خوندم. ‫از اون بر نمیاد، رفیق.
‫بذار یه چیزی بپرسم، ‫دست‌هاتو دوست داری؟
‫می‌دونی که دست‌هامو دوست دارم.
‫خب، یه نفر باید تقصیر ‫رو گردن بگیره، درسته؟
‫- موبایل توئه یا من؟ ‫- موبایل توئه یا من؟
‫لعنتی، اون بیشعور موبایلمو دزدیده.
‫- شوخی می‌کنی. ‫- اسلحه‌ام، لوسیل، هم دزدید.
‫- بی‌خیال. ‫- اسلحهٔ محبوبم بود.
‫- عوضی. ‫- کجاست...
‫خیلی ‌خب، بله؟
‫ایستگاه بعدی با کیف
‫و پسره پیاده بشید.
‫خب، صبر کن، ‫مگه قرارمون کیوتو نبود؟
‫رفتن‌تون به کیوتو سر جاشه.
‫مرگ سفید می‌خواد مطمئن بشه
‫درباره شرایط راستشو میگید.
‫خب، وقتمون تلف میـ...
‫باشه، باشه.
‫فقط باید ثابت کنیم ‫کیفی که نداریم دستمونـه
‫و به‌جای پسر مرده ‫یه پسر زنده داریم.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫- خیمه شب‌بازی؟ ‫- خیمه شب‌بازی.
[شیزوکا]
‫گفتن همه‌تون از قطار پیاده بشید.
‫خب؟
‫خب، برعکس شما، من حرفه‌ای‌م.
‫می‌خواستم مطمئن بشم ‫یاکوزا تله نذاشته،
‫ولی مشخصه تله نیست.
‫در عوض رقابت رقص دهه هشتادیه، نه؟
‫اون یکی قُلت کجاست؟ ‫نارنگی؟
‫نارنگی منم.
‫لیمو از کیف محافظت می‌کنه.
‫و پسر مرگ سفید؟
‫آره، اونجاست.
‫واسه طرفدارهات دست تکون بده، شاهزاده.
‫خیلی شنگوله، نه؟
‫ولی باید سوار قطار بشم،
‫ده ثانیه مونده حرکت کنه، ‫پس خدانگهدار.
‫طبق نقشه پیش میریم، ‫میریم کیوتو.
‫یه لطفی کن، ‫موی دماغ نشو،
‫باشه؟
‫خیلی‌خب.
‫از این بهتر نمی‌شد.
‫آره، بهتره امیدوار باشیم باور کرده باشن.
‫باید اون احمق عینکی رو پیدا کنیم،
‫اونم همین الان.
‫من میرم بالا، تو برو پایین، ‫وقتی گشتی یه بار دیگه هم بگرد.
‫اگه دیدیش، به حسابش برس.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫- بالا کدوم سمت میشه؟ ‫- این سمت. سمتِ توکیو.
‫- درسته. ‫- قطارها همیشه به سمت جلو حرکت می‌کنن.
‫و ببین، مراقب باش.
‫- یه کاسه‌ای زیر نیم کاسه‌ست. ‫- جدی؟
‫آره، هنوز حس می‌کنم ‫یه دیزل اینورا می‌چرخه.
‫به خدا قسم، من چی بهت گفتم؟
‫من چی زر زده بودم؟
‫گفتم یه تیر...
‫- تیر خالی می‌کنه تو صورتم. آره. ‫- درسته.
‫با این‌حال توماس بهم یاد داد ‫چطوری آدم‌ها رو ببینم،
‫و چطور ذهنشون رو بخونم.
‫باشه.
‫- و هیچ‌وقت اشتباه نکردم، درسته؟ ‫- آره.
‫عینکی، اون آدم مد نظر ما نیست.
‫باشه.
‫اول شلیک کن ‫و بعد جواب رو پیدا کن.
‫همیشه همین کار رو می‌کنم.
‫و لیمو؟
‫جونم، رفیق؟
‫تو هم مراقب باش.
‫رفیق، صدای سر و صدا شنیدی،
‫نزدیک نشو، باشه؟
‫هفت دقیقه دیگه از این قطار پیاده میشم.
‫توی دستشویی قایم شدی؟
‫آره. تا حالا ‫این دستشویی‌های هوشمند رو امتحان کردی؟
‫روح آدم رو جلا میده.
‫اگه یه دونه توی اتاقم داشتم،
‫از روش پا نمی‌شدم.
‫رعایت کن. ‫حد و حدودت رو رعایت کن.
‫خدای من.
‫مراقب باش.
‫نگاه کن.
‫می‌دونستم خوش‌شانسیم ‫به تو هم سرایت می‌کنه.
‫لعنتی.
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫همون کاری رو می‌کنم
‫که با اسلحهٔ توی دستت کردم.
‫اوضاع رو جالب می‌کنم.
‫میشه گفت دارم همه جوانب رو می‌سنجم.
‫لعنتی.
‫اگه اسلحه اونو نکشه، ‫کیف می‌کشه.
‫ممکن بود این ماسماسک ‫هر لحظه توی دستم منفجر بشه.
‫نه. نه.
‫کار نمی‌کنه مگه این‌که شلیک کنی.
‫اما شلیک نکن، ‫منظورمو می‌فهمی؟
‫برعکس این چیزی ‫که توی کیف گذاشتم.
‫خیلی...
‫خب، اصلا خنثی نیست.
‫این...
‫می‌دونستی که...
‫سی و یک بار به مرگ سفید سوء قصد شده
‫تازه اونم توی تشکیلات خودش؟
‫هر کدوم رو،
‫با اسلحهٔ خودشون اعدام کرد.
‫متوجه منظورم میشی؟
‫کیمورا، من آوردمت تا موفق نشی.
‫تو پسرمو از پشت‌بوم هل دادی.
‫- درسته. ‫- پای منو به این قطار کشوندی،
‫منو آدمکش جلوه دادی،
‫اومدی تا مرگ سفید رو بکشی،
‫و از اسلحه‌ام استفاده می‌کنی
‫که توی صورتش منفجر بشه؟
‫آفرین.
‫صد آفرین.
‫نقشه‌ات احمقانه‌ست.
‫چیزه...
‫نقشه‌ام رو دست نداره.
‫پُره.
‫جراح مخصوص مافیا رو یادت میاد
‫که وسط عمل قلب مرد؟
‫آره، سکته کرد، درسته؟
‫نه، اونو واسه لاپوشونی گفتن. ‫در اصل مسموم شده بود.
‫آدمکش یه نفره به اسم زنبور.
‫خدای من.
‫از سم مار بومسلنگ استفاده کرده بود.
‫باعث میشه خون لخته بشه،
‫و از روزنه‌های بدنت خون میاد.
‫اگه در عرض سی ثانیه ‫پادزهر زده نشه،
‫می‌میری.
‫یه نکتهٔ جالب: ‫همون زهری که برای کشتنِ...
‫ال سگرادو استفاده شده بود.
‫ال سگوارو.
‫زنبور توی این قطار چی می‌خواد؟
‫خب، معامله هر چی بوده،
‫از طریق واسطه‌های عادی صورت نگرفته.
‫اون‌جا یه خبر دیگه‌ای هست.
‫هنوز پره، خانم.
‫حتما گرگ فهمیده زنبور کیه،
‫اومده تا انتقام زن و رئیسش رو بگیره،
‫اومده تا زنبور رو چک و لگدی کنه.
‫خدای من، ‫الان گفتی چک و لگدی؟
‫آره. می‌خوام دوباره استفاده کنم.
‫نه، اصلا استفاده نکن.
‫اگه بتونم بفهمم زنبور کیه،
‫می‌تونم لیمو و نارنگی رو بهش بدم
‫تا منو چک و لگدی نکنن.
‫- واقعا؟ ‫- دیدی چیکار کردم؟
‫حتما خیلی به خودت افتخار می‌کنی، نه؟
‫خدای من، شانس ما رو ببین، ‫معمولا خیلی مودبـن.
‫خانم، من...
‫اوه.
‫چه خفن.
‫بیا ببینم...
‫عوضی!
‫بیا ببینم، کثافت بی‌همه‌چیز!
‫عوضی.
‫وایسا، وایسا، وایسا، وایسا، وایسا.
‫می‌دونم کی بچه رو کشته.
‫واسم پشیزی اهمیت نداره.
‫کیف واموندهٔ من کجاست؟
‫آره.
‫اوه.
‫معذرت می‌خوام. ببخشید.
[صحبت به ژاپنی]
‫نه، ممنون. ‫چیزی نمی‌خوایم.
‫یه بطری آب بدین ممنون میشم.
‫می‌دونی چیه؟ ‫نوشیدنی گازدار ندارین؟
‫حباب داشته باشه؟
‫خودشه. ممنون.
‫خیلی ممنون.
‫ایول.
‫به‌به.
‫داداش، الان یادم افتاد ‫هر چی پول داشتم رو...
‫دادم به اون یارویی ‫که کلاه و عینکم رو پوشیده.
‫زحمتشو می‌کشی؟
‫عزیزم، یه بطری آب چقدر میشه؟
‫بفرما. خواهش می‌کنم.
‫آره. هزار یِن شد.
‫میشه ده پوند واسه یه بطری آب، رفیق.
‫خداحافظ.
‫ممنون.
‫مطمئنی نمی‌خوای ‫با حرف زدن حلش کنی؟
‫نخیر، نه.
‫باشه.
‫کثافت! آشغال!
‫بیا ببینم، عوضی!
‫می‌دونم کی بچه رو کشته.
‫جدی؟ یارو کیه؟
‫توی قطاره.
‫عالی شد، دقیقا فهمیدم کیه.
‫ول کن! ولم کن!
‫جواب نمیدی؟
‫نه.
‫احتمالا باید جواب بدی.
‫شاید مهم باشه.
‫باشه، شاید مهم باشه.
‫ای بابا.
‫بیا.
‫چیه، چی می‌خوای؟
‫مرگ سفید میگه ایستگاه بعدی
‫با کیف پیاده شو
‫وگرنه همه مسافرهای قطار رو می‌کشه.
‫خیلی‌خب، باشه، خودم میام،
‫ولی لیمو، فعلا یه‌کم دستش بنده.
‫این دفعه هر دوتون میاید،
‫با کیف، ‫وگرنه همه می‌میرن.
‫این بیشعورها هم شکاکـن.
‫احیانا کیف دست تو نیست، نه؟
‫نه.
‫خب، در هر صورت فکر نکنم ‫به موقع به لیمو برسم.
‫تلفنـش هنوز دست توئه.
‫اسلحه داری؟
‫خوشم نمیاد.
‫خب...
‫بازی تموم شد، رفیق.
‫حداقلش، به نظر میاد ‫تو آدم مناسبی باشی
‫و خوشحالم که قراره با من بمیری.
‫تأثیرگذار بود.
‫- از روی کنجکاوی می‌پرسم. ‫- بله؟
‫اصلا می‌دونن لیمو چه شکلیه؟
‫وای.
‫شماها مثل دوقلوها هستید، ها؟
‫خیلی‌خب، باشه. ‫کیف رو آوردیم، بعدش چی؟
‫هنوز باید با قطار ‫به کیوتو برید.
‫اوهوم. باشه.
‫باشه. می‌تونیم بریم. عالیه.
‫هی.
‫- کیف رو باز کردین؟ ‫- نه، معلومه که نه.
‫می‌دونی چیه؟ ‫اصلا رمزشو نپرسیدم.
‫می‌دونی چیه؟ اینطوری جاش امنه.
‫آره.
‫تا کسی طمع به سرش نزنه.
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫ببخشید، ببخشید، ببخشید.
‫من خیلی بد شانسم،
‫- و رمز رو زدم و... ‫- به این میگی بد شانسی؟
‫- و باز شد... ‫- چرا... اون چه کاری بود؟
‫اصلا چرا خواستی بازش کنی؟
‫می‌خواستم باور کنن. ‫باورشون بشه.
‫خب، فکر نمی‌کنم با دست‌گل جنابعالی
‫همچین باورشون شد.
‫ولی... داشت باورشون می‌شد.
‫اون‌ها...
‫من... تو مشتم بودن.
‫ثابت کردی از همه باهوش‌تری.
‫برنده شدی، بچه.
‫خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم، بچه.
‫به رئیست زنگ بزن.
‫هر کاری بخوای می‌کنم.
‫فقط...
‫به پسرم کاری نداشته باش.
‫پسرت.
‫می‌دونی چقدر راحت بود
‫تا پسرتو گول بزنم ‫باهام بیاد بالای پشت‌بوم؟
‫فکر نمی‌کردی سه ساعت طول بکشه
‫تا اصلا متوجه بشی ‫که پسرت گم شده.
‫تو پدر افتضاحی هستی، ‫و پسرت قراره...
‫تقاص همهٔ اشتباه‌هاتو پس بده.
‫تو هیچی از زندگی نمی‌دونی.
‫که چقدر زندگی سخت و دشواره.
‫تو فقط...
‫یه دختر لوس و ننری ‫که وقتی مامانش میگه
‫اسباب‌بازی‌هاتو جمع کن ‫اون‌ها رو می‌شکنی.
‫شرمنده. ببخشید، ‫قصد مزاحمت...
‫توی کارتون رو نداشتم،
‫ولی احیانا یه کوتولهٔ سفید پوست
‫با عینک ندیدین؟
‫نه.
‫یه کیف نقره‌ای که به دسته‌اش
‫برچسب قطار چسبیده چی؟ ‫دیدین؟
‫چیزی یادم...
‫دایی کیمورا، تو...
‫یه کیف سامسونت نقره‌ای با...
‫گفتی برچسب قطار ‫روی دسته‌اش خورده؟
‫آره. روی دسته‌اش
‫- چقدر خاص. ‫- برچسب قطار داشت.
‫نه، همچین چیزی ندیدم.
‫اگه دیده بودم یادم می‌موند.
‫دایی کیمورا؟
‫آره. درسته.
‫حالت خوبه؟
‫آره. هیچ‌وقت ‫توی قطار سریع‌السیر اصلاح نکنید.
‫می‌دونی که چی میگن.
‫پرسیدنش ضرر نداره، می‌دونید؟
‫من میرم دنبالش بگردم.
‫- باشه، باشه. ‫نه، نه، زحمت نکش.
‫- برو. ‫- ببخشید، دایی کیمورا.
‫مراقب خودتون باشید.
‫فقط یه نکته.
‫اکثر آدم‌ها...
‫اکثر آدم‎ها به چمدون فکر می‌کنن،
‫چون توی قطاریم ‫و یه شب طول می‌کشه.
‫اما تو... تو گفتی کیف سامسونت.
‫من حرفی از کیف سامسونت نزدم.
‫فکر کنم...
‫دیزل خودم رو پیدا کردم.
‫می‌دونی توی کیوتو چی منتظر ماست.
‫اوهوم.
‫باید از قطار پیاده بشیم. ‫همین الان.
‫اگه فکر می‌کنی ‫که من بدون لیمو یا کیف،
‫از قطار پیاده میشم، کور خوندی.
‫باشه. خب، کیف توی سالن درجه اوله.
‫پشت کافه. ‫توی سطل آشغال.
‫واسه خودت.
‫من، پیاده میشم.
‫میرم یه معبد پیدا کنم
‫تصمیم‌هام رو دوباره ارزیابی کنم.
‫خیلی خوب به‌نظر میاد، ‫ولی داستان از این قراره.
‫بازم یه سپر بلا می‌خوام.
‫لعنتی.
‫- سپر بلا می‌خوای. ‫- آره.
‫نه، درک می‌کنم. ‫متوجه‌ام.
‫مثل چیستان می‌مونه.
‫چون دارم فکر می‌کنم،
‫صحیح و سالم تحویلش بدم
‫یا تیکه‌تیکه‌اش کنم
‫و تو رو داخل مومومون بندازم یا نه؟
‫الان این فکر تو سرمه.
‫یا...
‫چیه؟ ‫فکر بهتری داری؟
‫می‌دونی، بین ما یه دیواره،
‫اما توهمی بیش نیست، رفیق.
‫یه بناست.
‫چون توی این دیوار پنجره‌ست.
‫پنجرهٔ فرصت.
‫لعنتی، دره.
‫چیزه...
‫بین دیوار یه دره.
‫درک کردن این داستانت خیلی سخته.
‫حرفم اینه، در داره بسته میشه.
‫سوال اینه که، ‫کدوم از شما دیزله،
‫- و کدوم یکی داک؟ ‫- داک؟
‫برنامه کودک رو میگه.
‫- توماس مترو. ‫- نزدیک بودی.
‫توماس قطاره.
‫لطفا، آقا،
‫این... این آقا، منو دزدیده،
‫و گفت منو نگه می‌داره ‫تا باج بگیره.
‫شرمنده. اشک‌های دختر سفید پوست ‫منو اسیر خودش کرده بود.
‫آفرین. ‫عقل سلیم بهم میگه
‫که این پیرمرد رو به موت
‫رئیسـه،
‫ولی من ‫توی خوندن ذهن آدم‌ها رو دست ندارم،
‫و یه حسی بهم میگه راست نمیگی.
‫خب... بذار ببینم.
‫نمی‌تونم به هر دوتون شلیک کنم.
‫اونوقت به جواب نم‍یرسم.
‫می‌دونید چیه، نظرتون چیه؟ ‫مطمئنم عاشقش میشید.
‫یه بازی کوچولو انجام میدیم.
‫ها؟ اگه می‌خواید بازی کنید،
‫جفت دست‌هاتونو ببرید بالا.
‫عالیه. می‌دونستم خوشتون میاد.
‫چشم‌هاتون رو می‌بندید،
‫و تا سه می‌شمرم.
‫و هر کدومتون که رئیسه،
‫دستش رو بلند می‌کنه،
‫و اونی که رئیس نیست ‫به اون یکی اشاره می‌کنه.
‫اگه ببینم، هر دو تاتون ‫دستتون رو بلند کردید
‫یا هر دو تاتون به هم اشاره کردید،
‫می‌دونم جفتتون دروغگویـید ‫و یه روده راست تو شکمتون نیست،
‫و بعدش به هر دوتون شلیک می‌کنم. ‫آماده‌اید؟
‫گفتی نمی‌تونی هر دومون رو بکشی.
‫اونوقت به جواب نمیرسی.
‫- من گفتم، نه؟ ‫- آره.
‫بعضی‌وقت‌ها اول باید شلیک کنی
‫و بعدا دنبال جواب بگردی.
‫یک.
‫یا اگه زنگ نزدی جواب ندادم...
‫- دو. ‫- واتارو رو بکش.
‫سه.
‫دارم خواب می‌بینم؟
‫ببخشید، رفیق.
‫روز شانست نیست.
‫یه سیم توی کیفم دارم،
‫و فکر کنم بتونیم ازش استفاده کنیم
‫تا در رو از بیرون قفل کنیم.
‫خیلی ترسناک بود.
‫گفت اگه به حرفش گوش ندم،
‫یا جیغ بزنم،
‫بلاهای بدی سرم میاره.
‫چرا از این استفاده نکردی؟
‫آره، تو رو دزدیده بود و...
‫اسلحه‌اش رو به تو داده بود، درسته؟
‫- آروم. ‫- نه، نه، نه، نه. می‌دونی... نه...
‫من... لطفا.
‫نمی‌دونم چطوری از اسلحه استفاده کنم.
‫نمی‌دونم.
‫تو رو خدا. ‫گمشو بابا. تو خیلی...
‫واقعا کارت خوبه.
‫مطمئنی مطالعه نداشتی؟
‫تابلوئه نترسیدی ‫و لب‌هات داره می‌لرزه.
‫اشک‌هاتو. خیلی واقعی‌ان، رفیق، ‫انگار...
‫تو دیزلی.
‫- باید بکشمت. ‫- فقط...
‫لطفا، من بچه‌ام. ‫خواهش می‌کنم.
‫- چطوری این کار رو می‌کنی؟ ‫- من کاری نمی‌کنم...
‫کاری نمی‌کنم...
‫واقعا باور نکردنیه.
‫لطفا. لطفا.
‫تو...
‫من...
‫چیزه... ‫سر جات بمون.
‫تو...؟ ‫داره چه اتفاقی میفته؟
‫همه عاشق لیموان.
‫بمیر!
‫خوشحالم از بازیم لذت بردی.
‫چطوری اون کار رو کردی؟
‫خودمم نمی‌دونم.
‫فکر کنم شانس آوردم.
‫به نارنگی بگو که...
‫به نارنگی بگو...
‫نارنگی...
‫اون مرد.
‫نارنگی مرده.
‫از قطار پیاده بشم.
‫کیف رو برمی‌دارم و پیاده میشم.
‫الو؟
‫ییوچی.
‫انگار ییوچی موبایلشو ‫توی قطار سریع‌السیر گم کرده.
‫می‌تونی بیای راه‌آهن کیوتو ‫موبایل رو بگیری.
‫- کیوتو... ‫- یه برنامه هست به اسم موبایل من کجاست؟
‫به طرز عجیبی دقیقه.
‫خداحافظ.
‫خدای من، جوری راه میره ‫آدم عاشق راه رفتن میشه.
‫آقای گرگ.
‫پس اومده بودی زنبور رو بکشی.
‫چی شده؟
‫حالت خوبه؟
‫پختم بابا، چقدر این تو گرمه.
‫[زنبور]
‫[۴۷دقیقه بعد]
‫مومومو.
‫- مومومون. ‫- برو.
‫- مومومون. ‫- نه...
‫مومومون.
‫قناد عروسی.
‫اوه.
‫مار منو دزدیدی، عوضی.
‫مار تو بود...
‫باید به پلیس زنگ بزنیم
‫چون ممکنه یه نفر...
‫بگیرش، کثافت!
‫عوضی!
‫یه‌کمش بره توی بدنت ‫می‌دونی چی می شه؟
‫- آره. ‫- خونت لخته میشه،
‫رگ‌هاتو می‌بنده.
‫از تخم چشم خونریزی می‌کنی.
‫گفتم می‌دونم چی میشه!
‫الاغِ بی‌بُنیه.
‫- بس کن. ‫- من اون کیف رو می‌برم.
‫بده من!
‫بهم قول پول دادن.
‫- کی؟ ‫- نمی‌دونم. اینترنتی بود.
‫گفتن پول من توی اون کیفه.
‫چی؟ یکی بهت پول داده ‫تا با پول باج اون بچه
‫اون طفلک رو بکشی؟
‫خیلی سیاه و غم انگیزه.
‫غم انگیز مثل...
‫بس کن!
‫زنبور نیش میزنه، عوضی!
‫خانم، کیف واسه خودت.
‫ولی صورت منو دیدی، عوضی.
‫سی ثانیه زمان می‌بره ‫تا زهر اثر خودشو بذاره.
‫آشغال.
‫ای وای. زاپاس هم داشتی؟
‫نظر خودت چیه، آشغال؟
‫بخشکی شانس.
‫یکی دیگه نداری؟
‫باید آماده‌تر از این حرفا باشی.
‫پررو شدم. ‫باز دارم از بالا نگاه می‌کنم. ببخشید.
‫چیزی می‌خوای برات بیارم؟
‫بهت نمی‌خوره مذهبی باشی.
‫آب؟ آب میل داری؟
‫نه؟
‫پتو می‌خوای؟
‫می‌خوای زیرِ سرت رو نگه دارم؟
‫کارما واقعاً بد چیزیـه.
‫حرف بزن باهام.
‫به‌خاطر بدشانسی‌مـه ‫بدشانسیم گل کرده.
‫باید از این قطار خارج شم.
‫کیف سامسونت پیشتـه؟
‫بله.
‫به شکل یه جنین خوابیدی روی زمین؟
‫رو زمین نخوابیدم.
‫باید بلند شی.
‫- تو چطوری همیشه می‌دونی من دارم چی‌کار می‌کنم؟ ‫- چون که می‌شناسمت.
‫می‌تونم خاطراتم رو بنویسم. ‫باید بنویسم.
‫کفشدوزک، کفشدوزک. ‫نفس بکش. نفس عمیق.
‫چیزی نمونده. ‫فقط باید از جات بلند شی.
‫باشه.
‫تو به من دروغ می‌گفتی، رفیق.
‫خب، جریان دیگه رو شده، مگه نه؟
‫تو مسئول محافظت از پسرم بودی،
‫و محافظت از پول‌هام.
‫من از پدر بودن هیچی بارم نیست.
‫ولی می‌دونی اگه من بودم چی‌کار می‌کردم،
‫با توجه به این‌که مسئله پولا و پسرتونـه؟
‫گریه‌وزاری واسه مرگ زنم رو تمومش می‌کردم، ‫و به خودم یه تکونی می‌دادم،
‫و می‌اومدم اینجا خودم کارو یه‌سره می‌کردم.
‫اما حالا که داریم سفرۀ دل‌مون رو باز می‌کنیم،
‫یکی دوتا چیز دیگه هست ‫که باید بهت بگم.
‫پسرت یه کثافت به‌تمام‌معناست
‫و حقشـه چشماش از حدقه در بیاد.
‫و درمورد اون کیفت، ‫بعد از توکیو دیگه ندیدمش.
‫و امیدوارم که یکی پیداش کنه،
‫بره روی همه‌ش شرط ببنده ‫و عشقِ دنیا رو بکنه.
‫ایستگاه «کیوتو» می‌بینمت.
‫بَه‌بَه، چقدرم عالی. ‫واسه‌ش لحظه‌شماری می‌کنم.
‫می‌خوام وقتی تو و داداشتـو می‌کُشم ‫توی چشماتون نگاه کنم.
‫داداشم.
‫
‫وستهم گل اول رو می‌زنه!
‫وستهم یک، چلسی صفر.
‫کم‌کم داریم می‌خوریم به پیکِ صبح‌گاهی.
‫برنامه چیه، رفیق؟
‫می‌خوای پاشی صاف‌صاف بیای اینجا ‫و جلوی یه واگن شاهد
‫مغزمـو بپاشونی رو دیوار؟
‫دیگه کسی تو اون قطار نمونده.
‫می‌دونم.
‫من تا پایان مسیر ‫تمام بلیت‌ها رو یه‌جا خریدم.
‫هی.
‫با توئم.
‫من تو رو می‌شناسم.
‫تو همون دختره نیستی؟
‫خدای من.
‫آره، من چهره‌ها خوب یادم می‌مونه.
‫خیلی خوشحالم می‌بینمت. ‫تو رو خدا کمکم کن.
‫یه آقایی هست، ‫منو گروگان گرفته بود.
‫عینک داشت و زد دایی‌مـو کشت.
‫بعد یه آقای دیگه‌ای رو هم کشت ‫که من نمی‌شناسمش،
‫مدام راجع‌به توماس صحبت می‌کرد و...
‫توماس قطاره.
‫آهان آره. خودشه.
‫ولی اون جفت‌شون رو کشت،
‫و بعد گفت می‌خواد با یه پولی چیزی فرار کنه. ‫نمی‌دونم.
‫ببخشید عزیزم. عذر می‌خوام. ‫ولی من اصلاً نمی‌دونم شما کدوم خری هستی.
‫من یه دختر ساده‌ام که قرار بود ‫ایستگاه ناگویا پیاده شه، بعد این یارو...
‫اون ایستگاه رو که خیلی‌وقته رد کردیم.
‫می‌دونم بابا، ولی این یارو می‌گفت ‫که من براش پلن بیِ خوبی می‌شم
‫و یه دختر خوشگل گروگان خوبی می‌شه.
‫خب، بی‌راه هم نگفته. ‫ولی ببین، آرامش خودتـو حفظ کن.
‫- تو رو خدا کمکم کنین. ‫- باشه باشه. آروم باش.
‫برو پیاده شو یا هر کاری عشقت می‌کشه بکن. ‫آزادی.
‫- خیلی ممنونم. ‫- آره قربونت. برو.
‫من اصلاً نمی‌دونم تو اینجا چه غلطی می‌کنی.
‫خوبین؟
‫قطار «دیزل».
‫از همه گندتر.
‫دردسرساز.
‫می‌دونی، لیمو...
‫خدا بیامرزدش،
‫مَرد کاردرستی بود.
‫و می‌تونست ذهن آدما رو بخونه،
‫و به ذات واقعی‌شون پی ببره.
‫راست می‌گفت.
‫یه دیزل داره
‫تو این قطار می‌چرخه ‫و هرج‌ومرج به پا می‌کنه.
‫و از همون اول کار جنابعالی بوده، ‫ای دیزلِ پدرسوخته!
‫تو خونِ لیمو رو ریختی...
‫و لیمو هیچ‌وقت خونی ازش نمیره.
‫وای خدا! آقا تو رو خدا کمک کنید!
‫خواهش می‌کنم! کمکم کنید! ‫تو رو خدا!
‫داری چه غلطی می‌کنی، گوسفند!؟
‫چی؟
‫دیزل!
‫چی چی؟
‫ای مرتیکۀ گوسفند!
‫دیزل خودتی.
‫این چه وضعشه؟
‫چی شد؟
‫گفت که می‌خواد شما رو بکشه ‫و همه‌چی رو بندازه گردن شما.
‫اینو هم گفت که یکی تو ایستگاه کیوتو ‫منتظرمونـه.
‫یه آدم ترسناک، ‫که می‌خواد به من آسیب بزنه.
‫کسی بلایی سرت نمیاره.
‫چیزی نیست.
‫ما از این قطار پیاده می‌شیم.
‫به ایستگاه بعدی می‌رسیم، ردیف می‌شه.
‫خب دختر، بیا...
‫بیا دیگه، دختر!
‫نمی‌تونم، کوله‌م گیر کرده!
‫چی؟
‫ولش کن، بیا بریم.
‫- باید بریم، زودباش! ‫- نه نمی‌شه!
‫سریع باش، دختر جون!
‫- نه! نه! ‫- آخرین فرصت‌مونـه!
‫لطفاً برگرد!
‫دختر، خواهش می‌کنم.
‫ترسیده‌م، نمی‌خوام تنها باشم. ‫تو رو خدا!
‫درش آوردم.
‫تقصیر تو نیست، دختر جون.
‫به‌خاطر شانس منه، نه تو.
‫تو هنوز یه عمر پیش‌روت داری.
‫حتماً یه کاری کن که ‫برات آرامش بیاره.
‫چون همه‌چیزِ دیگه ‫بدجوری رو مخـه.
‫و اگه یکی به اسم «کارور» رو دیدی، ‫بدون خیلی آدم گندیـه.
‫بگو من اینو گفتم.
‫من...
‫من اینو پیدا کردم. ‫نمی‌خواستم ولش کنم.
‫دستِ اون آقائه بود، ‫و گفتم شاید به‌دردت بخوره
‫واسه کشتنِ اون آدمی که ‫تو ایستگاه پایانی منتظرمونـه.
‫نمی‌خوای که بذاری بلایی سر من بیاد.
‫صادق باش.
‫کی باهاته؟
‫خدایی؟
‫صحیح.
‫باشه داداش، داری معذب‌مون می‌کنی.
‫پس اگه ایرادی نداره ‫لطفاً برو بشین یه جای دیگه، مثلاً
‫تهِ تهِ سالن؟
‫و این‌طوری، ‫دیگه لازم نمی‌شه حرفمـو تکرار کنم.
‫درسته.
‫لازم نمی‌شه.
‫پاشو بریم بابا. ‫بذار کیفت رو بیارم.
‫اون مار بود؟
‫شما می‌دونی پسر من کجاست؟
‫لعنت به روحت.
‫[تماس دریافتی... ‫میس‌کال]
‫عجب...
‫بعد از تمام این اتفاقات.
‫تو همون کسی هستی
‫که نوۀ منو از پشت‌بوم مرکز خرید ‫پرت کرد پایین.
‫چرا؟
‫پسرتون.
‫اون قرار بود کمکم کنه ‫مرگ سفید رو تو ایستگاه کیوتو بُکشیم.
‫و این تنها راهی بود که می‌شد ‫اون رو کشوند به این قطار.
‫مرگ سفید.
‫بله.
‫ولی حتی همین کارم نتونست بکنه.
‫واسه همین مُرد.
‫چندتا واگن عقب‌تر.
‫جفت‌شون مُردن.
‫نوۀ من رو از بالاپشت‌بوم یه ساختمون ‫انداختن پایین.
‫چی باعث شده فکر کنی ‫محافظی براش نمی‌ذارم؟
‫نوه‌ام حالش خوبه.
‫و پسرم هم نمُرده.
‫ببین چی میگم، پیری...
‫دختر خانم، تو تنها چیزی که درمورد ‫یه پیرمرد می‌دونی
‫اینه که اون خیلی بیشتر از تو،
‫و از شرایط سخت‌تری جون سالم به‌در برده.
‫خودم میرم می‌کشمش.
‫[نوشتۀ روی توالت: «مار! باز نکنید.»]
‫- حالتون خوبه؟ ‫- به‌خاطر ماره میگی؟
‫شاید باورت نشه همچین تصادفی رو،
‫ولی من یه‌کم پیش پادزهر زدم، ‫واسه همین ردیفم.
‫به احتمال زیاد.
‫دختره...
‫اون نیّت خیری نداشت.
‫آره.
‫یه آدم کور هم می‌تونه ببینه ‫که شما از همه‌چی بی‌خبری.
‫والا اونشـو نمی‌دونم. ‫دختره خوب نقش بازی می‌کرد.
‫- چه بلایی سرش آوردی؟ ‫- من هیچ بلایی سرش نیاوردم.
‫تقدیر هر کاری بخواد می‌کنه.
‫چرا به تقدیر می‌خندی؟
‫پسر، واسه من «تقدیر» ‫هم‌معنیِ «بدشانسی»‌ـه.
‫و این بدشانسی یقۀ منو گرفته عین...
‫نمی‌دونم، یه کلمۀ باحال فرض کن.
‫ناظرم به من میگه «کفشدوزک».
‫اون فکرش خوب کار می‌کنه.
‫کفشدوزک؟
‫آره.
‫این که سمبل شانسـه.
‫نه، کنایه‌ای میگه...
‫ولش کن بابا.
‫می‌خوام یه قصه برات بگم.
‫- نه، ممنون. ‫- کوتاهه.
‫جدی میگم، نیازی نیست.
‫نه، کلاً دو دقیقه‌ست.
‫نه نه.
‫فکر می‌کنم برای تو داستان مفیدی باشه.
‫مرسی دمت گرم.
‫جونم برات بگه...
‫[ریش‌سفید]
‫سالیان سال پیش،
‫من با خودم عهدی بستم
‫که به هر قیمتی شده ‫خانواده‌م رو تأمین کنم.
‫تو خانوادۀ مافیایی «مینگیشی» ‫به جایگاه والا و مطلوبی رسیده بودم.
‫یک نفر اومد که جای منو بگیره.
‫مَردی اهل شمال.
‫به مینگیشی گفتم ‫به این مرد اعتماد نکنن.
‫مینگیشی بهم گفت ‫که عطشم سیر شده.
‫بی‌راه هم نمی‌گفت.
‫اما حرف منم درست بود.
‫من به خونه برگشتم
‫و چیزی جز خون و خاکستر ندیدم.
‫«مرگ سفید» همه‌چیزمـو ازم گرفته بود.
‫تقریباً.
‫رفتم در خفا.
‫رفتم یه راهی پیدا کنم ‫که بدون به‌خطر انداختن آخرین داشته‌هام
‫به مرگ سفید حمله کنم.
‫اما هیچ‌وقت دستم بهش نرسید.
‫فکرشـو نمی‌کردم
‫تقدیر هیچ‌وقت این فرصت رو بهم بده ‫که انتقامم رو بگیرم.
‫می‌دونی کفشدوزک به ژاپنی چی میشه؟
‫تنتوموشی.
‫بچه که بودم بهم می‌گفتن ‫پشتش هفت تا خال داره
‫برای هفت اندوهِ دنیا.
‫ببین، تنتوموشی به معنی خوش‌شانسی نیست.
‫اون تمام بدشانسی‌های دنیا رو ‫تو خودش جا داده که بقیه در آرامش زندگی کنن.
‫من دوست ندارم هفت اندوهِ دنیا ‫رو تو خودم نگه دارم.
‫تمام اتفاق‌هایی که تا الان برات افتاده ‫تو رو به این نقطه رسونده.
‫تقدیر.
‫خب این دیگه چه وضعیت مزخرفیـه.
‫در ایستگاه کیوتو،
‫مرگ سفید سوار این قطار می‌شه.
‫و من بالأخره می‌تونم ‫کاری که درسته رو انجام بدم.
‫پسرم چندتا واگن جلوتره.
‫اگه بتونی تا بیرون قطار همراهیش کنی...
‫آره، بعید می‌دونم مرگ سفید ‫بذاره ما از این قطار پیاده بشیم.
‫شما مرگ سفید رو بسپرش به من.
‫خیله‌خب.
‫آقای کفشدوزک؟
‫- کیف‌تون. ‫- ممنونم.
‫پدر.
‫نمی‌فهمم.
‫تقدیره، پسرم.
‫واتارو، چی؟
‫حالش خوبه.
‫خب...
‫بهش می‌خوره مرد خوبی باشه.
‫این یارو بهم شلیک کرد.
‫به منم همین‌طور.
‫اونم دوبار.
‫ولی باز یه روی دیگه داشت که...
‫یا خدا.
‫وای پسر.
‫اومدم جهنم؟
‫لعنتی.
‫امان از این جلیقۀ لعنتی، حاجی.
‫اوه، تو آب رو خوردی.
‫برادرم کدوم گوریـه؟
‫خدا.
‫تو...
‫تو اصلاً بیشتر شبیه توماس بودی، نه؟
‫بچه‌ها.
‫باید یه نقشه‌ای بریزیم.
‫تو برادر منو کشتی. ‫تو داداشمـو کشتی، پدرسگ!
‫آره، تو هم منو با تیر زدی!
‫دفعۀ بعدی می‌زنم تو گلوت
‫و اون دوستت کایرا نایتلی!
‫- اون دوست من... ‫- هی بچه‌ها!
‫وقتی زود عصبانی می‌شیم، ‫عقل‌مون دیر کار می‌کنه.
‫ولی من پدر تو رو زود در میارم، ‫قسم می‌خورم.
‫مرتیکۀ آشغال! باید کارتـو یه‌سره می‌کردم!
‫وقتی یه انگشتت رو به معنی مقصر ‫روی یه نفر می‌گیری،
‫چهارتا انگشت دیگه سمت خودته.
‫شایدم سه‌تا. چه عجیب.
‫به درک! دیگه بسه! ‫می‌دونی من می‌تونم چی‌کار کنم!
‫- اول «ما»، بعد «من». ‫- به خدا قسم...
‫آقایون!
‫ولم کن!
‫میوۀ آلو از مرد گرسنه نفرت نداره، ‫از کشاورزی متنفره که درختش رو کاشته.
‫از کشاورزه متنفره؟
‫اصلاً آلو چطوری می‌تونه حس نفرت داشته باشه؟ ‫مگه می‌تونه از چیزی متنفر باشه؟
‫ببینید. مرگ سفید حکم اون کشاورز رو داره.
‫پس ما حکم آلو رو داریم. ‫ما آلوییم؟
‫اصلاً منطقی نیست. ‫واسه چی داری با تشبیه صحبت می‌کنی؟
‫ببین، اون زده داداش منو کشته!
‫تو هم پسر منو زدی!
‫یا باهمدیگه آماده می‌شیم...
‫یا تک تک می‌میریم.
‫کل حرف منم همین بود.
‫مرگ سفید با ارتش آدمکش‌هاش ‫منتظرتونـه.
‫آدمکش‌هایی از سراسر جهان.
‫اما روحشم خبر نداره که ‫من و پسرم هم تو این قطار هستیم.
‫اگر تقدیر بخواد،
‫من انتقامم رو می‌گیرم.
من میرم عقب قطار و جلوی هر چندتاشونـو تونستم می‌گیرم.
‫میرم توی کابین راننده قطار ‫و همه‌مون رو از اینجا می‌برم بیرون.
‫تو می‌خوای چی‌کار کنی، ژوبرگ؟
‫یه کم وقت می‌خرم.
‫[کیوتو]
‫[مرگ سفید]
‫دخترم.
‫پدر.
‫آهای، رفقا، من دنبال آقای مرگ می‌گردم.
‫کیفش رو آوردم.
‫هِی، آروم‌تر!
‫آدمای آسیب‌دیده، به آدما آسیب می‌زنن.
‫اومدم تو رو ببینم.
‫و کاری کنم که بالاخره منو ببینی.
‫منِ واقعی رو!
‫خودمو از صفر کشیدم بالا.
‫همه‌ش واسه اینکه امروز بتونم ‫اونی باشم که جلوت وایمیسته...
‫و انگشت من روی ماشه باشه.
‫اونی که...
‫لایق توجهِ تو بود، من بودم.
‫عشقت!
‫خیلی بیشتر از اون پسرکِ بی‌سر و پا ‫شبیه تو می‌مونم.
‫تمومش کن.
‫اومدم اینجا که بکُشمت.
‫پس منو بکُش.
‫منو مثل همۀ اونایی بکُش ‫که سعی کردن این کار رو باهات بکنن.
‫بزن!
‫بزن لعنتی!
‫بوم!
‫حواسم بهت هست، دخترم.
‫همیشه حواسم بهت هست.
‫ولی هیچ‌وقت بخشی از نقشۀ من نبودی.
‫آمریکاییه رو پیدا کردیم.
‫بقیه چی؟
‫همه‌شون مُردن.
‫خبر خوب اینه که کیفت رو آوردم.
‫آره، خبر خوبیه. خبر خوبیه.
‫کیف رو چک کنید.
‫زود باشید. راه بیفتید. برید.
‫قطار رو خالی کنید.
‫خیلی خب، توماس. ‫وقتشه روشن بشی و...
‫گندش بزنن. همه چی به ژاپنی نوشته شده.
‫هیچ قسمتِ ژاپنی‌ای نداشت. ‫این چه وضعشه؟
‫بخواب روی زمین.
‫پسر، حس بدی به این قضیه دارم. ‫روح‌مون هم خبر نداره چی توی این کیفه.
‫چی میگی؟
‫چرا همیشه ما باید این کوفتی رو باز کنیم؟
‫اون کیف لامصب رو باز کن بره!
‫دوست دارم دست‌های کوفتی‌ام رو نگه دارم.
‫آقای مرگ، اجازه هست؟
‫خریدار نامعلومی که...
‫قراردادهای همه‌مون رو خرید، ‫همه‌مون رو سوار این قطار کرد،
‫من، زنبور،
‫نارنگی، لیمو...
‫شما بودی دیگه؟
‫آره، خیلی باهوشی.
‫آوردمتون توی این قطار ‫به امید اینکه همدیگه رو بکُشید.
‫خیلی خب. هوم...
‫اگه فضولی نباشه ولی چرا؟
‫چرا مشغول به این کاری؟
‫خیلی وقته این سؤال رو از خودم می‌پرسم.
‫اگه این‌قدر بی‌خطره، ‫چرا خودش بازش نکرد؟
‫اگه بمب باشه و توی صورت‌مون منفجر بشه چی؟
‫فکر کردی این ماسک‌های احمقانه ‫ازمون محافظت می‌کنه؟
‫با گذشتِ این همه سال...
‫بارِ خیانتی که کردین ‫هنوز روی دوشتون سنگینی می‌کنه.
‫بذارید جفت‌تون رو ‫از این بارِ سنگین خلاص کنم.
‫زنم رو...
‫ازم گرفتن!
‫شنیدم. تسلیت عرض می‌کنم. ‫تصادف وحشتناکی بود.
‫- وحشتناک! ‫- نه، نه، نه.
‫نه. توی زندگی هیچی تصادفی نیست.
‫یه ترور ناموفق برای کُشتنِ من بود.
‫ولی تقدیر...
‫تقدیر، دوتا پیمانکارِ کُشت و کشتار...
‫دوقلوها رو، مشغول یه مأموریت ‫توی بولیوی کرده بود
‫که داشتن کل نیروهام رو سلاخی می‌کردن.
‫اون‌وقت من باید می‌رفتم ‫راست و ریستش می‌کردم.
‫دوتا پیمانکار ناشناس استخدام نکرد، لیمو.
‫نه، دنبال اون دو نفری گشته ‫که مسئول مأموریت بولیوی بودن.
‫واسه همین همسرم اون‌شب توی اون ماشین بود،
‫نه من.
‫تقدیر همسرم رو بیمارستانی کرد.
‫یه تیکه از دنده‌اش...
‫قلبش رو سوراخ کرد.
‫فقط ماهرترین جراح قلبی-عروقی ‫می‌تونست جونش رو نجات بده.
‫ولی دو شب قبلش، ‫این جراح مسموم شده بود.
‫وای خدا.
‫تقدیر. دوباره تقدیر!
‫گفتن پول من توی کیفه.
‫نمی‌خوام فاز قضاوت‌کردن بگیرم ‫ولی اگه زنبور رو خودت استخدام کردی،
‫یعنی دادی بچه‌ات رو بکُشن؟
‫- آره. ‫- خیلی خب.
‫آره، همین کار رو کردم. ‫اون کثافت عوضی!
‫لطفاً، لطفاً!
‫اون شب...
‫- لطفاً بیا دنبالم. ‫- ...به زنم گفتم نرو.
‫گفتم منتظر من بمون.
‫ولی قول داد این آخرین باری باشه ‫که براش وثیقه می‌ذاریم و درش میاریم.
‫حتماً میام. همیشه میام دنبالت.
‫خب، به گمونم حق با زنم بود.
‫اگه سال‌ها پیش، اون نقطه‌ضعف رو...
‫از زندگیم حذف کرده بودم،
‫زنم الان هنوز کنارم بود.
‫آره، این‌جوری راحت‌تر با مرگش کنار میای. ‫یه روان‌درمانگر خوب می‌شناسم.
‫زنم رو خیلی دوست داشتم.
‫یه درس ارزشمند بهم یاد داد.
‫اگه تقدیرت رو کنترل نکنی...
‫تقدیرت تو رو کنترل می‌کنه.
‫برای همین کنترل رو گرفتم دستم.
‫همه‌شون رو آوردم اینجا تا بمیرن.
‫ولی الان فقط یه دونه‌شون باقی مونده.
‫آقای کارور.
‫جانم؟
‫من به جای کارور اومدم؟ ‫زنگ زده گفته مریضه؟
‫گور بابای کارور.
‫مَردی که زنم رو به قتل رسوند.
‫[کارور]
‫داداش.
‫- بازش کن دیگه! ‫- باشه. راضی شدی؟
‫من کارور نیستم.
‫از اون‌طرف رفت.
‫گندش بزنن. خیلی خب.
‫گندش بزنن. یه اتفاقایی داره می‌افته.
‫ببخشید.
‫آره.
‫کیمورا.
‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫دخترت!
‫ظاهراً نوه‌ی اشتباهی رو...
‫از پشت‌بوم هُل داده پایین.
‫از دستِ این بچه‌ها! ‫آدم کلی زحمت می‌کشه تا خوب بار بیان.
‫سوسک‌جان، نمی‌دونم چرا اومدی اینجا
‫ولی از سر راه برو کنار، ‫وگرنه تو هم میری پیش همسرت.
‫تقدیر این‌طور رقم خورده ‫که گذرمون دوباره به هم بخوره.
‫خیلی خب.
‫صبر کن. آروم‌تر برو رفیق! یالا.
‫تا الان که اوضاع خوب بوده. ‫دیگه می‌تونی قطار رو نگه داری.
‫یه نکته‌ای هست. سرعت قطار رو ‫تقسیم بر جرمش کردم و...
‫متوجه شدم که نمی‌دونم چه‌جوری ‫باید یه قطار سریع‌السیر کوفتی رو برونم.
‫رفیق، تو یه ریز حرف از قطارها می‌زنی.
‫توماس استعاره از زندگیه، ‫نه اینکه آموزش رانندگی با...
‫بخواب!
‫گندش بزنن.
‫اینو بسپار به من. قطار رو نگه دار.
‫چی؟
‫انگلیسی، انگلیسی، انگلیسی، انگلیسی.
‫انگلیسی. ترمز!
‫ردیف شد. پیداش کردم.
‫نه!
‫- سفت بچسب! ‫- روی ریلِ اشتباهی هستیم.
‫- آهای، ژوبرگ! ‫- چیه؟
‫ببخشید که بهت شلیک کردم.
‫اتفاقاً دو بار بود.
‫جانم؟
‫دو بار بهم شلیک کردی.
‫ببخشید که دو بار بهت شلیک کردم.
‫ممنون پسر.
‫این نشون میده چقدر بزرگ شدی.
‫لعنتی! لعنتی! لعنتی!
‫افسار تو دستِ قدرت نیست.
‫افسار تو دستِ ترسه!
‫ترسِ از چیزی که در اعماق وجودت ‫نمی‌تونی کنترلش کنی.
‫ترسِ از تقدیر!
‫ببین، بابت نارنگی شرمنده.
‫خواهش.
‫خواهش می‌کنم.
‫ولی الان یه برادر دارم.
‫واقعاً؟
‫معلومه که نه!
‫به یاد قدیما.
‫[ترمز اضطراری]
‫به جهنم!
‫[بطری آب]
‫لعنتی!
‫بی۲۰.
‫بیا بریم.
‫- رفیق. ‫- بله؟
‫من یه بابل‌تیِ شیری می‌خواستم.
‫ نظرت با «چرخ گاری» چیه؟
‫یه پدر...
‫از خانواده‌اش محافظت می‌کنه.
‫اه، گندش بزنن.
‫من هیچ ربطی به ماجرای زنت نداشتم.
‫اشتباه شده.
‫من کارور نیستم.
‫من فقط قاپ‌زنی می‌کنم.
‫کارور! من کارور رو می‌خوام. ‫کارور رو اجیر کردم.
‫نه، اون شکم‌درد داشت، رفیق.
‫من به‌جای اون اومدم.
‫به‌جای اون اومدی؟
‫شاید این حرفم تسکینی بر دردت باشه: ‫کارور خیلی عوضیه.
‫حقه‌بازترین آدمکُش...
‫شایدم تنبل‌ترین.
‫اه! بیخیال.
‫بیخیال شو دیگه داداش!
‫منو «داداش» صدا نزن.
‫خیلی خب.
‫رفیق، صحنه رو داشتی؟
‫چی شد؟
‫رفیق!
‫تموم شد.
‫ببین، یه سؤال درمورد قضیۀ آلو. مگه آلو ‫نباید بی‌خیالِ نفرتش بشه؟ آخه...
‫وای خدا.
‫این از شانس خوبِ منه که جسد پدرم ‫به پاهام افتاده.
‫این دختره چقدر خودشیفته‌ست.
‫لاعلاجه!
‫حالا من...
‫خیلی خب، صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫چیه؟
‫اعضای این خانوادۀ درب و داغون چه مرگشونه؟
‫با اجازه‌ات یه مطلبی رو پیشنهاد می‌کنم ‫که حتماً بخونیش.
‫«بقاء از اختلال شخصیت مرزی».
‫چی؟
‫به شدت پیشنهادش می‌کنم.
‫ولی من... من مرگ سفیـ...
‫چی بود؟
‫کارما بود؟
‫بدرود، کفشدوزک.
‫نارنگی.
‫ماریا؟
‫تفنگ رو بردار.
‫خدای من، الان گفتی «چک و لگدی»؟
‫دیگه چیزی نمونده. فقط باید بلند شی.
‫اومدی نجاتم بدی؟
‫نیاز به نجات پیدا کردن داری؟
‫اومدی نجاتم بدی.
‫لطفاً پشیمونم نکن.
‫خیلی خب، نکن. نکن! صورتت چرا داره ‫اینجوری میشه؟ داری گریه می‌کنی؟
‫هضمش برام سخته.
‫باید بهت بگم تو بهترین...
‫و فوق‌العاده‌ترین ناظری هستی
‫که توی زندگیم می‌تونستم داشته باشم. ‫توی کل عمرم! کل عمرم!
‫به نظرت یه کم به سرت ضربه خورده؟
‫- شاید. ‫- یه کم، آره.
‫- یه کم سرگیجه دارم. ‫- باشه. موز می‌خوری؟
‫- شاید پتاسیم حالم رو بهتر کنه. ‫- یه دونه توی ماشین دارم.
‫ببین.
‫دفعۀ بعدی تفنگ رو بردار. ‫به حرف بری گوش نکن.
‫باشه؟ به همین سادگی.
‫بس کن!
‫- بس کن. ‫- می‌دونی...
‫- به نظرم در مورد یه چیزی حق با تو بود. ‫- معمولاً حق با منه. بریم.
‫شاید واقعاً به این بستگی داره ‫از چه زاویه‌ای بهش نگاه کنی.
‫شاید بدشانسی و خوش‌شانسی وجود نداره.
‫شاید ما صرفاً مأمورینِ تقدیریم.
‫- چه ماشین قشنگی! ‫- آره، قشنگه.
‫سعی کن خونیش نکنی.
‫یا خدا!
‫خب...
‫از کجا می‌دونی این اتفاق بدی بود؟
‫واقعاً؟
‫- می‌فهمی دارم چی‌کار می‌کنم؟ ‫- آره.
‫- دارم قضیه رو برعکس می‌کنم. ‫- فهمیدم.
‫داره جواب میده.
‫آره.
‫لوبیاهای واسابی.
‫قشنگ معلومه که تقدیر نمی‌خواست ‫اون موزه رو بخورم.
‫تقدیر نمی‌خواست سوار اون ماشین بشیم.
‫خب، فکر کنم بالاخره یه چیزایی یاد گرفتی.
‫تقدیر ازم می‌خواد ‫یه توالت فرنگیِ هوشمند پیدا کنم.
‫- حرفم رو پس می‌گیرم. می‌تونی نگهش داری؟ ‫- داره می‌ریزه.
‫- سریع‌تر راه بیا. ‫- خیلی خب. باشه.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫| ترجمه از محمد سید، محمدعلی و سـروش |
‫[بعد از تیتراژ ادامه دارد...]
‫[۱۰ دقیقه قبل]
‫من زنده‌ام. من زنده...
‫گندش بزنن! گندش بزنن!
‫بیا، کثافت!
‫گور بابات!
‫[کیوتو ۱۰ کیلومتر]
‫وایستا! وایستا لعنتی!
‫کامیون نارنگی؟
‫گور بابای دیزل.
‫- من مرگ سفیـ... ‫- گور بابات، زنیکۀ دیزل!
‫پردۀ آخر، آره؟ پردۀ آخر! ‫برای حضار تعظیم کن!
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M