.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
‫مامانم بهم می‌گفت وقتی ‫یه دختر کوچولو بود،
‫دنیا فرق داشت.
‫می‌گفت سبزتر بود.
‫هوا تازه‌تر بود، طلوع خورشید قشنگ‌تر بود.
‫می‌گفت برای همین می‌خواسته ‫من رو از اونجا ببره،
‫تا دوباره جایی مثل اونجا پیدا کنه.
‫ولی وقتی آتیش‌سوزی‌ها شروع شد، ‫همه چی عوض شد،
‫و وقتی آتیش‌سوزی شد، ‫هوا سنگین و خفه شد.
‫و تمام محصولات رو آب برد.
‫[توجه] ‫[ورود غیرمجاز جرم است]
‫اوه، نگران اون نباش.
‫دای، نکن.
‫اون کارو نکن، عزیزم.
‫نمی‌تونی از این حصار رد شی.
‫باشه.
‫نباید بذاریم کسی ما رو ببینه، ‫وگرنه تو دردسر می‌افتیم، باشه؟
‫خب، چرا نمی‌تونیم بریم اون طرف؟
‫چون اون بیرون سگ‌های وحشی ‫و گرگ‌هایی هستن
‫که عاشق خوردن پسر کوچولوها ‫واسه صبحونه، ناهار
‫- و شامشون هستن. ‫- نه، این‌طور نیست.
‫چرا، هست.
‫نه، نیست.
‫با مامانت خوبی؟
‫هر کاری که بهت میگه انجام میدی؟
‫آره.
‫ممنون.
‫مراقب خودت باش، باشه؟
‫آره.
‫اوه، وای.
‫ممنون، دای.
‫هی، درِ این یخچال درست بسته نمیشه، خب؟
‫پس فقط مراقبش باش، باشه؟
‫دای!
‫داری چیکار می‌کنی، ‫فسقلی عجیب‌غریب؟
‫سلام، عزیزم.
‫باشه، پس فرم بدنش خوبه. انگار که...
‫آره.
‫باید این‌جوری انجامش بدی.
‫آره.
‫همه‌ی اضافه‌هاش رو می‌گیری و بعد...
‫و بعد این‌جوری.
‫بعدش خشک میشه ‫و توی همون شکل سفت میشه.
‫اگه خواستی، توی یخچال ‫چسب بیشتری هست، باشه؟
‫ببخشید، تلفنی دارید ‫که بتونم استفاده کنم؟
‫- ببخشید؟ ‫- میشه لطفاً از تلفنتون استفاده کنم؟
‫ما تلفن عمومی نداریم.
‫خواهش می‌کنم، فقط میشه...
‫بفرمایید، می‌تونید این رو داشته باشید.
‫فقط میشه لطفاً از تلفنتون استفاده کنم؟
‫ببخشید. الان کجاییم؟
‫چی... آدرستون چیه؟
‫فکر کنم جاده پسیفیک، پلاک ۳۴.
‫زود باش، لوسیل.
‫زود باش. زود باش.
‫جواب بده.
‫لوسیل، منم. ‫ماری‌ام.
‫- کجایی؟ ‫- مامان.
‫مامان، خوبی؟
‫کابوس دیدم.
‫بیا اینجا.
‫چی شجاع‌ترین پسر دنیا رو ترسونده؟
‫یکی داشت خفه‌ام می‌کرد.
‫باهاش مقابله کردی؟
‫مقابله؟
‫آره.
‫بهشون نشون بده چقدر شجاعی.
‫به من نشون بده.
‫آره، همینه.
‫این تنها راه خلاص شدن از کابوس‌هاست، عزیزم.
‫باید جلوشون وایسی.
‫تو هم کابوس می‌بینی؟
‫بعضی وقت‌ها.
‫تو هم جلوشون وایمیسی؟
‫بعضی وقت‌ها.
‫شاید بهتره بری پایین، ‫صبحونه درست کنی.
‫- منم الان میام پایین. ‫- باشه.
‫باشه.
‫مامان!
‫چی شده؟
‫دوباره برق رفت؟
‫نمی‌دونم.
‫برو کنار.
‫مطمئنم لوسیل با خودش ‫چیزهای خیلی خوبی میاره.
‫تو خونه غذای خوب داشتیم.
‫اگه لوسیل نیاد، چی می‌خوایم بخوریم؟
‫میاد، دای.
‫دفعه قبل هم که اومد دنبالمون دیر کرده بود.
‫میاد.
‫هی!
‫سلام.
‫اسمم جیسونه.
‫اون شب با زن و پسرم اینجا بودم.
‫آره، یادمه.
‫ماشین‌تون خراب شده بود.
‫خب، باورت میشه؟
‫بازم خراب شده.
‫متأسفم که می‌شنوم.
‫ماشین‌ها هیچوقت درست کار نمی‌کنن، نه؟
‫میشه من رو برسونی؟
‫راستش من دارم میرم اون طرف و دیرم شده.
‫وگرنه می‌بردمت.
‫من که نگفتم کجا می‌خوام برم.
‫می‌تونم از تلفنت استفاده کنم؟
‫آقا، متأسفم، ولی واقعاً باید برم.
‫خانواده‌ام گُم شدن.
‫فقط این رو می‌دونم که زنم با گوشی‌ات ‫به یه شماره تماس گرفته،
‫و بعد غیبش زده.
‫فقط... فقط می‌خوام ‫ببینم به کی زنگ زده.
‫شاید خودش نمی‌خواد این رو بفهمی.
‫- نمی‌خوام درگیر این ماجرا بشم. ‫- متأسفم.
‫دیگه برای این حرف دیر شده.
‫دای، عزیزم، کجایی؟
‫مامان.
‫هوم؟
‫پس چرا سرد نیست؟
‫هوم؟
‫یعنی چی؟
‫خب، اگه برف میاد، نباید سرد باشه؟
‫این خاکستره.
‫این... این برف نیست.
‫چرا باید توی آسمون خاکستر باشه؟
‫خب، بادها... از آتیش‌سوزی‌ها بلندش می‌کنن
‫و میارنش این سمت.
‫پس باید نزدیک باشن.
‫نه، نه، کیلومترها دورن.
‫لازم نیست نگرانش باشی.
‫تازه، من چیزهای مهم‌تری ‫برای نگرانی دارم.
‫مثلاً چی؟
‫مثلاً یه دوستی دارم که به زودی تولدشه.
‫راستش فکر کنم تو هم بشناسیش.
‫یه مرد کوچولوئه، ‫ولی الان تقریباً هم‌قد من شده.
‫و نقاشی کشیدن رو دوست داره.
‫اصرار داره هر سگی رو که می‌بینه ناز کنه.
‫خیلی هم دوست داره ‫مامانش رو صبح زود بیدار کنه.
‫سلام، لوسی هستم. ‫الان نمی‌تونم جواب بدم.
‫اگه اسم و شماره‌تون رو بذارید ‫وقتم که آزاد شد بهتون زنگ می‌زنم.
‫اون کارو نکن، دای.
‫کجا داری میری؟
‫میرم ببینم می‌تونم یه خرگوش بگیرم یا نه.
‫تا چیز بیشتری برای خوردن داشته باشیم.
‫داری میری سوپرمارکت؟
‫نه، دای. اینجا سوپرمارکت نیست، خب؟
‫حداقل نه یکی که بشه پیاده رفت.
‫میشه منم باهات بیام؟
‫قانونی که بهت گفتم چی بود؟
‫- از حصار رد نشم. ‫- دقیقاً.
‫اگه با تو باشم چی؟
‫نه، دای، باشه؟
‫باید همین‌جا بمونی.
‫امن‌تره.
‫می‌تونم وقتی نیستی برم.
‫چی گفتی دای؟
‫اگه بفهمم که از حصار رد شدی،
‫از این به بعد تو اتاقت حبست می‌کنم.
‫- این کارو نمی‌کنی. ‫- چرا، می‌کنم.
‫چون اگه نکنم اون‌وقت پلیس
‫تو رو می‌گیره و دردسرمون ‫از اینم بیشتر میشه، فهمیدی؟
‫برگرد تو، دای.
‫کی پشت تلفن بود؟
‫فکر می‌کنی این چه حسی به من میده؟
‫همین‌جوری من رو تنها می‌ذاری؟
‫اگه از دستت بدم خودم رو می‌کشم، ماریا.
‫همین رو می‌خوای؟ ‫می‌خوای خودکشی کنم؟
‫اگه بخوام چی؟
‫فکر نمی‌کنم اینجا بودنش براش امن باشه.
‫شاید ببرمش یه جای دیگه زندگی کنه.
‫نظرت چیه؟
‫خوبی؟
‫خیلی زیاد بود، نه؟
‫مادرت رو دوست داریم، ‫ولی خیلی شلوغش می‌کنه،
‫مگه نه؟
‫هی.
‫هی، بهت نگفت کجا می‌بردت، نه؟
‫هی، می‌دونی من هیچوقت به کسی آسیب نمی‌زنم، ‫مخصوصاً نه به شما دوتا.
‫مادرت، اون فقط...
‫اون خیلی مریضه و به کمک نیاز داره.
‫و حقیقت رو هم نمیگه.
‫این رو می‌دونی، درسته؟
‫آره؟
‫تو بچه‌ی باهوشی هستی. ‫می‌بینیش؟
‫خیلی خب.
‫دوستت دارم.
‫خداحافظ.
‫لعنتی.
‫مامان، من گشنمه.
‫آره.
‫باشه، پس بیا یه چیزی بخوریم.
‫ولی چیزی برای خوردن نداریم.
‫اوه، این‌طورها هم نیست، مگه نه؟
‫یکم لوبیا درست می‌کنم.
‫من حوصله‌ام سر رفته.
‫هیچ کاری برای انجام دادن نیست.
‫و نمی‌خوام لوبیا و خوراک بخورم.
‫از اینجا متنفرم.
‫دای، خواهش می‌کنم بس کن، باشه؟
‫دارم تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫اصلاً چرا اینجاییم؟
‫- سعی دارم ازت محافظت کنم. ‫- ازم محافظت نمی‌کنی.
‫فقط می‌خواستی حالِ بابا رو بگیری.
‫می‌دونی این حقیقت نداره. ‫نکن...
‫چی می‌خوای؟ یه چیز خاص می‌خوای؟ ‫برات گیر میارم.
‫هرچی بخوام؟
‫آره، هرچی بخوای.
‫یه چیز خوشمزه.
‫باشه.
‫چی می‌خوای؟
‫سلام، هانا.
‫چی می‌خوای؟
‫می‌تونی این در رو باز کنی؟
‫بدجوری پیر شدی.
‫ماری گم شده.
‫خودت از قبل می‌دونی.
‫نمی‌دونم کجاست.
‫پسرم پیششه.
‫ماری پسر داره؟
‫دای.
‫چیزی نمونده ۱۲ سالش بشه.
‫فقط می‌خوام بدونم حالشون خوبه.
‫اگه می‌خوان تنهاشون بذارم، ‫تنهاشون می‌ذارم.
‫فقط می‌خوام بدونن دوستشون دارم
‫و اگه بهم نیاز داشته باشن کنارشون هستم.
‫گُم شو، جیسون.
‫اگه برگردی، به پلیس زنگ می‌زنم.
‫باید امشب از اینجا بزنم بیرون.
‫از پنجره بیرون رو نگاه کن، دای.
‫باشه، ولی باید کلید در رو از بابات بگیری.
‫پس میشه لطفاً این کارو برام بکنی؟
‫فقط بیدارش نکن.
‫شدیدترین آتش‌سوزی یک قرن اخیر کشور
‫خانه‌ها و خانواده‌ها را به دل آتش کشانده، ‫طبق گزارشات از خط مقدم.
‫وضعیت اضطراری اعلام شده
‫و پلیس و نیروهای نظامی برای مهار
‫وحشت در سراسر کشور کمک می‌کنند.
‫حالا می‌ریم سراغ همیش فرگوسن که
‫از خط مقدم گزارش میده.
‫همیش، چی می‌بینی؟
‫درسته.
‫کریس.
‫به نظر میاد باد آتیش رو شعله‌ور نگه می‌داره.
‫اما این وضعیت ممکنه هر لحظه عوض شه.
‫و اگه این اتفاق رخ بده...
‫برو بگیر بخواب، دای.
‫اومدم آب بخورم.
‫چرا تخلیه‌ی این مناطق انقدر طول کشیده؟
‫اینا آدم‌های جون‌سختی هستن.
‫قبلاً این آتیش‌سوزی‌ها رو از سر گذروندن ‫و سالم ازش بیرون اومدن.
‫ولی ما قبلاً چیزی شبیه به این ندیدیم.
‫و کارشناسان میگن این ممکنه ‫وضعیت عادی جدید باشه.
‫خوبی؟
‫اون کجاست؟
‫روی کاناپه‌ست.
‫بدو.
‫صبر کن!
‫نه، این کارو نکن!
‫خوبی؟
‫برون! ‫برون!
‫خوبی، دای؟
‫خوبه؟
‫آره، خیلی خوبه.
‫از کجا آوردیش؟
‫یه رازه.
‫پس می‌تونی بری سوپرمارکت؟
‫نه، دای. نمی‌تونیم، باشه؟
‫فقط همین یه بار بود.
‫چرا؟
‫چون من میگم، دای.
‫قربانی که هانا کانر شناسایی شده،
‫این هفته پس از ورود خشونت‌آمیز به خانه‌اش
‫در یکی از حومه‌های سیدنی، ‫به شدت مورد ضرب‌وشتم قرار گرفته.
‫به گفته‌ی پلیس، صحنه‌ی این حمله
‫تصادفی به نظر می‌رسه، هرچند...
‫الو.
‫عه، سلام.
‫با جیسون تریست صحبت می‌کنم؟
‫بله، خودمم.
‫شما؟
‫رابی کرنز هستم.
‫از مدرسه دولتی گلنمور رود تماس می‌گیرم.
‫من یکی از معلم‌های دای هستم.
‫تو هفته‌ی گذشته اصلاً ندیدیمش.
‫فقط خواستم مطمئن بشم ‫شما در جریان هستید.
‫اوه، فکر کردم ماریا بهتون ایمیل زده.
‫نه، برای کار اومدیم کوئینزلند،
‫برای همین دای دیگه نمیاد مدرسه.
‫اوه، باشه.
‫من چیزی دریافت نکردم.
‫اشکالی نداره.
‫ممنون که تماس گرفتید.
‫فقط حس کردم باید ‫از اونجا بزنم بیرون، می‌دونی.
‫با خشکسالی و افزایش دما...
‫این شرایط یه وضعیت بحرانی کامل می‌سازه.
‫باز شروع شد.
‫همون ترس‌پراکنی همیشگی از طرف جامعه علمی.
‫استرالیا همیشه آتش‌سوزی جنگلی داشته.
‫این چیز تازه‌ای نیست.
‫ببخشید مزاحمتون شدم.
‫فقط دارم دنبال مادرم می‌گردم.
‫زوال عقل داره و از خونه زده بیرون.
‫اسمش لوسیله.
‫می‌شناسیدش؟
‫نه. ببخشید.
‫کسی به اسم لوسیل می‌شناسید؟
‫اون یکی قدیمیه.
‫امیدوارم مادرت رو پیدا کنی.
‫تو این سن دوستشون دارم.
‫خیلی بامزه‌ان.
‫واقعاً هیچوقت ندیدیش؟
‫آره.
‫خب، روز خوبی داشته باشی.
‫هی!
‫نمی‌دونم.
‫نه، نمی‌دونم چطور این کارو با خودت می‌کنی.
‫اوه، آره.
‫آره.
‫آره، بوی آشغال میده.
‫مزه‌ی آشغال میده.
‫لعنتی، بابای منم سیگار می‌کشه.
‫فکر کنم خیلی شبیه بابام هستم.
‫یعنی، اون سیگار می‌کشه.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫روزی یه پاکت.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫صبر کن، سرِ پا نگهم دار.
‫سرِ پا نگهم دارید، بچه‌ها.
‫خوبه.
‫هی!
‫هی، کجا داری میری؟
‫بیا اینجا، خوکی، خوکی، خوکی.
‫اینجایی.
‫داره میره پایین.
‫اوه، سعی داره کتری‌مون رو بدزده.
‫لعنتی رفیق، جای خیلی خوبی بود.
‫دای، عزیزم.
‫دای، کجایی؟
‫دای!
‫تو چی... تو چیکار کردی؟
‫چه مرگته؟
‫همین الان برو توی حموم.
‫دای، این قانونِ حصار برای محافظت از خودمونه.
‫باشه.
‫می‌خواستم سوپرمارکت رو ببینم.
‫اینجا هیچ سوپرمارکتی نیست، دای.
‫پیتزاها رو از همسایه‌ها دزدیدم.
‫نباید این کارو می‌کردم، ‫و دیگه تکرارش نمی‌کنم.
‫ولی همسایه‌ها نباید ما رو ببینن.
‫فهمیدی؟
‫چون اگه ببینن، ‫به پلیس زنگ می‌زنن
‫و ما رو گزارش می‌کنن.
‫و بعد پدرت ما رو پیدا می‌کنه.
‫و تو رو ازم می‌گیره، باشه؟
‫و من از این وحشت دارم ‫که اگه این اتفاق بیفته
‫دیگه هیچوقت نبینمت، دای. می‌فهمی؟
‫دای، عزیزم، میشه یه لحظه بیای بیرون؟
‫تولدت مبارک، عزیزم.
‫من کیک نمی‌خوام.
‫یالا، عزیزم.
‫بیا، شمع‌هات رو فوت کن.
‫می‌تونی هر آرزویی دلت می‌خواد بکنی.
‫نمی‌خوام آرزو کنم.
‫دای، بیشتر از هر چیزی تو دنیا چی می‌خوای؟
‫می‌خوام برگردم خونه.
‫باشه، می‌خوای برگردی پیش پدرت زندگی کنی،
‫خیلی خب، پس همون رو آرزو کن.
‫چرا می‌خوای برگردی خونه؟
‫انقدر از دستم عصبانی نمی‌شدی،
‫و ما یه خانواده‌ی کامل بودیم.
‫باشه، پس همون رو آرزو کن.
‫یالا.
‫آرزو کن.
‫ببخشید.
‫قرار نیست همیشه اینجا بمونیم.
‫مامان.
‫بله، آقا کوچولو.
‫قول میدم دیگه از حصار رد نشم.
‫شب بخیر، عزیزم.
‫دوستت دارم.
‫خوبی؟
‫هر صدایی شنیدی، ‫فقط همین‌جا بمون، باشه؟
‫چیه؟
‫باباست؟
‫فقط همین‌جا بمون، دای.
‫نمی‌دونم.
‫یه چیزی توی خونه‌ست.
‫هی.
‫اتفاقی بود، دای. فکر کردم پدرته.
‫گُم شو.
‫می‌دونی، نمی‌تونی با شلنگ باغچه ‫از خودت محافظت کنی.
‫اوه. باشه.
‫انگار خوب جواب میده.
‫ممنون.
‫هی، ویل.
‫چی شده؟
‫یه تماس اضطراری در مورد صدای تیراندازی ‫توی منطقه‌ی اوزگود داشتیم.
‫تماس‌گیرنده نتونست آدرسی بده.
‫آدرسی نداشت.
‫ظاهراً حرف‌هاش نامفهوم بوده.
‫- همین الان؟ ‫- آره.
‫احتمالاً چیزی نیست. ‫شاید شکارچی‌ها بودن.
‫نه، نمی‌تونیم نادیده‌اش بگیریم.
‫تماس‌گیرنده کی بود؟
‫هارولد از پارک کاروان.
‫آره.
‫آره، خب، فهمیدن حرف‌هاش واقعاً سخته.
‫خیلی خب، برمی‌گردیم.
‫آره.
‫لطفاً برای تخلیه آماده شو.
‫باشه.
‫ممنون.
‫شما بابت صدای تیراندازی تماس گرفتید.
‫کی داره داد می‌زنه؟
‫ویل و فرانسیس اومدن اینجا.
‫پس شما هم صداش رو شنیدید؟
‫آره، حدود یه ساعت پیش ‫یه صدای ترق بلند اومد.
‫آره.
‫اون‌طرف، توی جنگل.
‫احتمالاً فقط شکارچی‌ها بودن.
‫خیلی کی اون‌طرف زندگی می‌کنه؟
‫هیچکس اونجا زندگی نمی‌کنه.
‫تخلیه شده؟
‫متروکه‌ست.
‫مامان!
‫مامان.
‫هیچی.
‫نه، هیچی.
‫مامان.
‫خواهش می‌کنم، دای.
‫مامان.
‫خواهش می‌کنم، دای.
‫آره.
‫آره، آره، آره.
‫به من گوش کن.
‫باید این رو بگیری.
‫باید همین‌جا بمونی...
‫به من نگاه کن.
‫ساکت بمون.
‫تکون نخور.
‫باشه. برو.
‫برو، برو، برو.
‫هی، فرانسیس.
‫هوم.
‫نگاه کن.
‫بچه‌های محلی اومدن اینجا خرابکاری؟
‫آره.
‫چرا آشغال‌ها رو نمی‌برن بیرون؟
‫می‌دونیم یکی اینجاست.
‫ما پلیس هستیم.
‫این آخرین اخطار شماست.
‫ببخشید. ببخشید، سرکار.
‫ببخشید، خواب بودم.
‫ساعت سه صبحه.
‫ببخشید، کمکی ازم برمیاد؟
‫آره، یه گزارش از صدای تیراندازی داشتیم.
‫شما چیزی شنیدید؟
‫نه.
‫نه، ما دور تا دورمون جنگله،
‫برای همین زیاد چیزی نمی‌شنویم.
‫امشب مواد یا نوشیدنی مصرف کردید؟
‫نه.
‫نه، هرگز. هرگز تو عمرم مصرف نکردم.
‫می‌دونید، آتیش‌ها دارن نزدیک‌تر میشن.
‫آره.
‫آره، دیگه فقط بوی اونا رو حس می‌کنم.
‫آره، می‌فهمم چی می‌گید.
‫پس این خونه مال شماست؟
‫نه، مال عمه‌ام لوسیله.
‫ما... ما درست قبل از این‌که ‫همه چی شروع بشه اومدیم اینجا.
‫ما یعنی کیا؟
‫من و شوهرم.
‫بله، میشه کارت شناسایی‌تون رو ببینیم، خانم؟
‫بله، حتماً.
‫حتماً.
‫خب...
‫میشه یه لحظه بهم وقت بدید. ببخشید.
‫نه، نه. اشکالی نداره.
‫بفرمایید.
‫ممنون.
‫بله، می‌دونید که این منقضی شده، خانم.
‫می‌دونم، ببخشید.
‫باید یکی دیگه بگیرم.
‫خب، مشخصاً مدرک سکونت ندارید.
‫نه، ببخشید.
‫ولی می‌تونید با عمه‌ام لوسیل لافیت تماس بگیرید.
‫باشه، فقط محض اطلاع از فردا صبح
‫قراره کل این منطقه رو تخلیه‌ی اجباری کنیم.
‫ما صبح زود از اینجا می‌ریم.
‫مطمئن می‌شیم.
‫باشه، ممنون، خانم تریست.
‫ممنون.
‫ببینید، من خوشم نمیاد ‫شما بدون ماشین اینجا تنها باشید.
‫باشه؟ قضیه خیلی جدیه.
‫پس باید رادیوتون رو روشن نگه دارید.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫- خوبه؟ ‫- بله، قربان.
‫ممنون. خیلی ممنون.
‫- آره. ‫- آره.
‫شب خوبی داشته باشید. ممنون.
‫چشمش رو دیدی؟
‫چطور بود؟
‫کبود شده بود...
‫آره.
‫به نظرم مواد زده بود.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫فکر کنم کتک خورده بود.
‫از شوهرش.
‫ببین، راستش فکر نمی‌کنم ‫کار زیادی از دستمون بربیاد.
‫آره؟
‫چرا، یه کاری ازمون برمیاد.
‫مثلاً من می‌خوام برم با صاحب‌خونه ‫حرف بزنم و بررسی کنم.
‫من طبق دستوراتم پیش میرم، باشه؟
‫اولویت اول من تخلیه اون آدم‌هاییه که
‫بیشتر از همه در معرض خطر آتیش‌سوزی هستن،
‫مگر این‌که با وضعیت مرگ و زندگی روبرو باشیم.
‫چیه؟
‫باشه.
‫نه، اشکالی نداره.
‫فقط فکر می‌کنم باید از هم جدا شیم.
‫باشه.
‫فکر کردی خیلی زرنگی ‫که من رو فرستادی وسط ناکجاآباد.
‫بهم بگو واقعاً کجان،
‫اینجا ولت نمی‌کنم بسوزی.
‫آهای.
‫کسی خونه‌ست؟
‫اسمم فرانسیسه.
‫من افسر پلیسم.
‫ما تخلیه نمی‌کنیم.
‫بله... آقا.
‫برای اون نیومدم اینجا.
‫اینجا کسی به اسم لوسیل زندگی می‌کنه؟ ‫لوسیل لافیت؟
‫آره، زنمه.
‫باهاش چیکار داری؟
‫آقا، می‌تونم بیام تو؟
‫راستش الان وقت خیلی مناسبی نیست.
‫می‌دونم باید از قبل زنگ می‌زدم.
‫- فقط واقعاً فکر می‌کنم... ‫- آره، درسته.
‫باید از قبل زنگ می‌زدی.
‫باشه، با این حال فکر می‌کنم یکی در خطره،
‫و هنوز می‌تونیم کمکش کنیم.
‫باشه.
‫فقط باید سریع عمل کنیم.
‫بهش کمک کنیم، هان؟
‫ببین، شاید بهتره وقتی زنم خونه‌ست برگردید.
‫امروز بعداً برمی‌گرده. باشه.
‫نه، آقا. ما وقت کافی نداریم.
‫باشه.
‫ببینید.
‫کِی برمی‌گرده؟
‫بعداً.
‫بعداً؟
‫من الان با شوهر لوسیل حرف زدم،
‫گفت امروز بعداً برگردیم ‫وقتی خودش خونه‌ست.
‫ما باید اینجا طبق مقررات پیش بریم، ‫وگرنه ممکنه آسیب ببینیم.
‫ویل، لطفاً فقط بیا اینجا ‫و سعی کن باهاش حرف بزنی.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫وسایلت رو جمع کن، باشه؟
‫از اینجا می‌ریم.
‫خانم لافیت؟
‫سلام!
‫اوه، لعنتی.
‫خانم لافیت.
‫هی.
‫فرانسیس، جواب بده.
‫ویل هستم.
‫آره، هی، من باید از اینجا رد شم.
‫خانم، نمی‌تونم اجازه بدم از اینجا رد شید.
‫انتهای این جاده فقط یه خونه هست، ‫اونم متروکه‌ست.
‫نه، متروکه نیست.
‫من امروز صبح اونجا بودم.
‫ببینید، خانم، نمی‌تونید از اینجا رد بشید.
‫ولی می‌تونید از مسیر گردنه دور بزنید.
‫۱۵ دقیقه بیشتر طول می‌کشه، ‫ولی بهتره عجله کنید.
‫تا یه ساعت دیگه اینجا مثل کوره میشه.
‫وایسا.
‫وایسا، وایسا، وایسا، وایسا.
‫ماریا!
‫دای، بابا اینجاست.
‫ماریا!
‫دای.
‫قایم که نشدی، نه؟
‫یالا، باهام حرف بزن.
‫منطقی باش.
‫متأسفم.
‫فقط می‌خوام مطمئن شم ‫شما دوتا حالتون خوبه.
‫یالا، رفیق.
‫تو که می‌دونی هیچوقت ‫به تو یا مادرت آسیب نمی‌زنم.
‫ببین، شاید همیشه اون کسی نبودم ‫که شما دوتا لازم داشتید...
‫...یا می‌خواستید.
‫ولی مادرت در موردم بهت چی میگه؟
‫تا حالا دیدی من به مادرت آسیب بزنم؟
‫تنها چیزی که همیشه می‌خواستم ‫این بود که ما یه خانواده باشیم،
‫و هنوزم همون رو می‌خوام.
‫بیخیال، رفیق.
‫زندگی کنار من توی خونه انقدر بده؟
‫از وقتی بزرگ شدم، ‫انتظارات از مردها عوض شده.
‫می‌دونی، مردها باید سرسخت و حامی باشن.
‫دیگه سخته بفهمم باید چی باشم، ‫وقتی چیزی که همیشه فکر می‌کردم
‫قرار بوده باشم...
‫نه، از دستت نمیدم.
‫...ناگهان از بین رفته.
‫منظورم اینه که تو و مادرت
‫لایق تمام عشق دنیا هستید، رفیق.
‫فکر نکنم مردها خیلی توی عشق ورزیدن ‫یا مراقبت کردن خوب باشن.
‫ما عشقمون رو با سختگیر بودن ‫و محافظت نشون می‌دیم و گاهی
‫به نظر میاد که آدم بده‌ایم.
‫ولی اگه...
‫اگه می‌دیدی برای پیدا کردنت ‫تا کجا اومدم، رفیق...
‫برای تو هر کاری می‌کنم.
‫هر جا لازم باشه میرم، هر چیزی میشم ‫برای تو، برای هردوتون.
‫الانم می‌تونم نشونت بدم ‫که دارم عوض میشم.
‫دای، چشم‌هات رو ببند.
‫تکون نخور!
‫افسر، من رو ترسوندی.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫داشتی با کی حرف می‌زدی؟
‫فقط داشتم با خودم حرف می‌زدم.
‫دست‌هات رو ببر بالا.
‫برای چی؟
‫دست‌هات رو ببر بالا.
‫باشه.
‫بالاتر.
‫خیلی خب، این کاریه که می‌کنیم.
‫آروم به سمت در حرکت می‌کنی.
‫از همین در؟
‫آره، همون در.
‫باشه.
‫بعد هر دو دستت رو بذار روی ماشین آبی.
‫تو کارم دخالت نکن!
‫همون‌جا بمون!
‫هی!
‫[رفتم تو جنگل. دنبال یه مرد مسلح.]
‫لعنتی.
‫ماریا!
‫دای!
‫کجا داریم می‌ریم، مامان؟
‫باید بریم داخل!
‫پلیس صحبت می‌کنه!
‫ما جنگل رو محاصره کردیم!
‫من همیشه کنارت هستم، دای.
‫باشه.
‫فقط یه بار دیگه خودمون رو نجات می‌دیم،
‫بعدش دیگه هیچوقت لازم نیست فرار کنیم. ‫باشه؟
‫ماریا!
‫ماریا، من اشتباه می‌کردم.
‫ببین، لازم نیست برگردیم خونه.
‫می‌تونیم هر جا تو بخوای بریم.
‫سیدنی، ملبورن.
‫برام مهم نیست.
‫اصلاً فرانسه، به درک.
‫فقط می‌خوام دوباره یه خانواده باشیم.
‫من می‌بخشمت، تو هم من رو ببخش.
‫خواهش می‌کنم مجبورم نکن.
‫نمی‌خوام بهت آسیب بزنم.
‫بدو!
‫اون اسلحه رو بنداز.
‫همین الان بندازش!
‫نه!
‫زنیکه‌ی آشغال.
‫من فقط دود رو یادم نمیاد.
‫یادمه مادرم از گیاهی می‌گفت که فقط ‫توی جنگل‌های استرالیا رشد می‌کرد،
‫گیاهی که فقط وقتی تو آتش‌سوزی جنگل می‌سوخت، ‫بذرهاش رو رها می‌کرد،
‫این‌که چطور از دلِ درخت‌های سوخته، ‫جوانه‌های روشن و رنگارنگ سر درمیارن.
‫تصور می‌کنم اگه برگردیم،
‫می‌بینیم یه جنگل کامل دوباره رشد کرده،
‫روشن‌تر و رنگارنگ‌تر از قبل.
.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.