‫از ابتدای تمدن بشر می دونستیم که ‫یه چیز شیفته کننده ای...
‫توی تقلای انسان ها برای نجات جونشون هست.
‫برای همین مسابقات گلادیاتورها ‫و اعدام در ملأ عام رو نگاه می کنیم.
‫ما تفریحی برای انسان هایی ساختیم ‫که هنوز عطش وحشی گری دارن.
‫الان چیکار کردی؟
‫ارباب رجوع های ما برخی از ‫ بانفوذترین آدم های دنیا هستند.
‫این بود بازیِ واقعاً باحال؟
‫هر سال خواستارِ بیشتر از اینا هستن.
‫اتاق های پیچیده تر،
‫راه های بیشتری برای به خطر انداختنِ جونشون،
‫و ما بهشون یه صندلی جایگاه ویژه، ‫برای هیجان انگیزترین نمایش زندگی دادیم.
‫«این کارت، ضمانت ورود شما...
‫به اتاق های فرارِ "مینوس" است.»
‫قانون و قاعده یا چیزی نداره؟
‫فقط باید قبل از تموم شدنِ وقت، فرار کنی.
‫هر چیزی که شبیه معما یا کُد می موند.
‫شماره ها خیلی مهمن. ‫ممکنه هر چیزی و هر جایی باشه.
‫زویی، اول تو برو.
‫اونا ما رو زیر نظر دارن. ‫تک تک حرکاتی که می کنیم رو می دونن.
‫از همه زندگیمون خبر داشتن.
‫زویی! لعنت بهش! زویی!
‫اون جونش رو به خاطر ما فدا کرد.
‫اون روانی ای که این هزارتوی آدمکُشی رو ‫طراحی کرده تو هستی، آره؟
‫نه، من «ارباب بازی ها» هستم. ‫«معما ساز» اتاق ها رو طراحی می کنه.
‫بن!
‫به خاطر من برگشتی!
‫آره. خسته شدم از بس تنها بازمانده بودم.
‫این توی تخیلات من نیست!
‫باید بیخیال این قضیه بشی.
‫همۀ افراد دیگه ای که اون دعوت نامه ها ‫براشون فرستاده شده مُردن.
‫و کسی که اونا رو فرستاده، هنوز اون بیرونه.
‫اون لوگو، مختصات یه جا وسط «منهتن» ـه.
‫پایه ای؟
‫آره پایه ام.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫مترجم: «TheFlashPoint»
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[سال 2003]
‫برو دست و صورتت رو بشور. ‫دیر وقته.
‫حتماً خیلی خسته ای.
‫باشه. میشه به بابا سلام کنم؟ ‫می خوام براش از امروز بگم...
‫نه. الان مشغول کاره.
‫باشه.
‫امروز خیلی خوش گذشت، مامان.
‫الان وقتش نیست.
‫باید صحبت کنیم.
‫موعد تحویل کار دارم،
‫و می دونی اگه دیر کنم چی میشه.
‫اینجوری که وانمود می کنیم اینجا هیچ ‫مشکلی وجود نداره به کلر لطفی نمی کنیم.
‫تصمیمم رو گرفتم.
‫دیگه نمی تونم ادامه بدم.
‫می خوای اونو از من بگیری؟
‫می خوای این خانواده رو از هم بپاشونی؟!
‫این خانواده همین الانش هم از هم پاشیده.
‫وقت برای این مسخره بازی ها ندارم.
‫همینجوریش هم عقبم.
‫یه ساعت دیگه که کارم تموم شد ‫می تونیم در موردش حرف بزنیم.
‫- نظرم رو عوض نمی کنم. ‫- یه ساعت!
‫خواهش می کنم. ‫فقط بهم این فرصت رو بده که با صحبت حلش کنیم.
‫می تونی از این فرصت استفاده کنی، ‫یه شنایی بکنی، ذهنت رو آروم کنی و بعد...
‫قول می دم باهات بحث نکنم. ‫فقط گوش می دم.
‫یه ساعت!
‫خودتون رو آماده کنید.
‫پایان شبیه ساز.
‫[زمانِ حال]
‫می خواید ریست کنید؟
‫نه.
‫کارِتون خوب بود. ‫منتظر زمانِ بازی کردنیم.
‫- احتمال زنده موندن چقدره؟ ‫- حدوداً 4 درصد.
‫خیلی خوشحالم که زویی بر ترس پروازش غلبه کرد.
‫هنوز خیلی دیر نشده. می دونی؟
‫برای چی دیر نشده؟
‫اینکه از اینجا بریم.
‫منظورت چیه؟
‫اگه بخوایم می تونیم بذاریم بریم.
‫الان دم گیت ورود هستیم، بن.
‫می تونیم بریم یه غذایی بزنیم. ‫یه بازی ای بخریم.
‫بازی بخریم؟
‫چه می دونم. منظورم اینه که...
‫مجبور نیستیم این کار رو بکنیم.
‫- مردد شدی؟ ‫- نه، نه، من کنارت می مونم.
‫ببین، شانس آوردیم که از اون بازی ها ‫زنده بیرون اومدیم.
‫فقط فکر می کنم که اشکالی نداره که می تونیم...
‫به زندگیمون ادامه بدیم.
‫باید این کار رو بکنم.
‫شرکت مینوس هنوز داره آدما رو می کُشه.
‫مجبور نیستی بیای.
‫نه، برو بریم.
‫مثل قهرمان ها پرواز می کنیم به آغوش خطر.
‫یا اینکه با این بلیتِ تخفیفی ‫بریم خودمون رو به فنا بدیم.
‫انسلر. امروز حال دخترم چطوره؟
‫به نظر حواسش سر جاش بود.
‫مثل همیشه، آقا.
‫یه لحظه، الان تموم میشه.
‫کار رو خوب انجام دادم. نگران نباش.
‫آره، می دونم کلر. ‫تو کارِت رو خیلی عالی انجام می دی.
‫ازت می خوام بدونی اندفعه ‫چقدر ریسک کار بالاست.
‫به نظرت اگه اتفاقی برای من بیفته،
‫چقدر این پایین دووم میاری؟
‫پس شاید بهتر بود این اتاق ها رو خودت می ساختی،
‫نه اینکه تمام فکر و ذکرت ‫یه راه برای کُشتنِ زویی باشه!
‫(داشت دختره رو تهدید می کرد که اگه ‫منو بکُشن تو هم خیلی اینجا دووم نمیاری)
‫اون آماده نیست.
‫اون فکر می کنه که می تونه ما رو لو بده.
‫ولمون کن تو رو خدا!
‫شاید من یه کم بهتر از تو درکش می کنم.
‫آخه جفتمون می دونیم بی مادر شدن چه حسی داره.
‫ممنونم آقا.
‫- سلام. بفرمایید. ممنون. ‫- ممنون.
‫مسافر بعدی.
‫بعدی.
‫بلیت ـتون، خانم.
‫خانم؟
‫پرواز خوبی داشته باشید.
‫زویی. آهای!
‫زویی، حالت خوبه؟
‫زویی.
‫زویی، عزیزم.
‫زویی! خوبی؟
‫عزیزم.
‫- خوشحالی می خوایم بریم ویتنام؟ ‫- مامان!
‫فکر نکنم بتونم این کار رو بکنم.
‫- نمی تونم. ‫- باشه، خیلی خب. پس بیا بریم.
‫- نه. ‫- آهای، زویی!
‫وایستا! آهای، وایستا.
‫گفتن پولمون فقط به مزخرف ترین ماشینشون می رسه، ‫ولی...
‫تونستم یه ماشین چهار در ‫با یه شیشه پاک کنِ شکسته جور کنم.
‫فقط باید برگۀ رضایت از خسارت رو امضا کنیم.
‫چطوریه که هنوز حاضری باهام بیای؟
‫آخه می خوام جلوی مینوس و اینجور چیزا رو بگیرم ‫ولی حتی نمی تونم سوار هواپیما بشم.
‫ببین...
‫نمی خواستم اینو بهت بگم، ولی...
‫از کارم اخراج شدم.
‫جلوی یه مشتری بهم حملۀ عصبی دست داد.
‫داشتیم از یه در می رفتیم بیرون که گیر کرد،
‫و حالم بد شد.
‫پس فقط تو نیستی که احساساتت اینجوری ان. ‫خب؟
‫در ضمن، یه جور حس وفاداری عجیب و غریبی ‫نسبت به آدمایی که جونم رو نجات می دن دارم.
‫ممنون.
‫خیلی هم ازم تشکر نکن.
‫کل مسیر رو خودت باید رانندگی کنی.
‫بریم تو کارش. باشه؟
‫مطمئنی نمی خوای یه توقف توی كلیولند داشته باشی؟
‫بن، گفتم راه انحرافی نمی ریم.
‫می دونم این خواستۀ زیادی بود، ‫پس ممنونم که باهام اومدی.
‫خب، زیادی هم ازم تشکر نکن.
‫پول بنزین ندارم.
‫راستش هیچ پولی ندارم.
‫نه. نمی خوام دو روز آینده ‫توی ماشینی کنارت نشسته باشم که پر از دوده.
‫باید بگیریم بخوابیم؟
‫- خسته ای؟ ‫- نه.
‫ولی...
‫باید سعیمون رو بکنیم. مگه نه؟
‫آره.
‫- بفرما. نه، نه. ‫- نه، نه، تو برو. اول تو پا شدی.
‫نه، نه، نه. تو برو. ‫نه، برو.
‫- بفرما. ‫- باشه.
‫گند زدی، پسر.
‫خیلی خب.
‫بن؟ بن، در قفل شده. ‫نمی تونم بیام بیرون.
‫- زویی؟ زویی! ‫- بن! بن! نمی تونم بیام بیرون.
‫یالا! باید بریم.
‫زویی!
‫نه، نه، نه، نه!
‫گندش بزنن.
‫نه! نه! نه! نه.
‫گندش بزنن.
‫نه، نه، نه.
‫نه! نه، نه، نه.
‫لعنتی! لعنت بهش.
‫آهای، آهای، چی شده؟ چی شده؟
‫- چه خبره؟ ‫- وای خدا.
‫گندش بزنن.
‫ببین، فکر کنم الان کابوس دیدی.
‫اون... اون...
‫کل چیزی که دیدم...
‫فقط یه خواب بوده.
‫آره. فقط...
‫- باید این افراد رو گیر بیاریم. ‫- آره.
‫- بیا از اینجا بریم. ‫- باشه.
‫[شهر نیویورک]
‫دیگه راهی نمونده.
‫یه ساختمونِ دولتیِ قدیمیِ متروکه ـست.
‫نه سندی داره، نه قباله ای.
‫یه سیاه چالۀ به تمام عیاره!
‫همینجاست. رسیدیم.
‫ظاهراً مینوس از کار افتاده.
‫مطمئنی مختصات رو درست اومدیم؟
‫با عقل جور در نمیاد.
‫نگاه کن. این مال دو روز پیش ـه.
‫پر از کارگر بود.
‫باید همینجا باشه.
‫میشه قبل از اینکه وارد این کابوس جهنمی بشیم...
‫یه دور اطرافش بزنیم؟
‫- می تونی همین بیرون بمونی. ‫- منظورم این نبود!
‫ببین، وایستا!
‫صبر کن. نه، زویی.
‫می شه دوباره به مختصات نگاه کنیم؟
‫شاید یه شماره رو اشتباه کرده باشیم.
‫بیخیال.
‫واقعاً نباید اینجا باشیم.
‫باید به جواب سؤالاتمون برسیم، بن. ‫تا اینجا اومدیم، باید سر از این قضیه در بیاریم.
‫همه ـشون قفلن. فایده ای نداره.
‫- نه! ‫- اونجا چیزی نیست.
‫- یه چیزی باید اینجا باشه. ‫- آهای!
‫چه خبرا، بچه ها؟
‫نباید بیاید اینجا. ‫امن نیست. اینجا محکوم به فناست.
‫آره، من...
‫خب، می تونم کمکتون کنم برید داخل.
‫ولی چند روزی می شه که چیزی نخوردم.
‫- می شه یه کمکی بهم بکنید؟ ‫- ببین، من پول نـ...
‫- آهای! ‫- این چه کاری بود آخه؟ وایستا!
‫- برگرد! ‫- یالا، برگرد اینجا.
‫وایستا.
‫جلوش رو بگیرید. یالا!
‫آهای!
‫- آهای! ‫- وایستا.
‫حواست کجاست؟
‫آروم!
‫از سر راه برید کنار.
‫آهای!
‫- بن! ‫- زویی، زود باش.
‫عوضیا!
‫آهای! برگرد اینجا پسر.
‫- آهای! ‫- بگیریدش. بگیریدش!
‫نه، نه، نه. نه.
‫گندش بزنن.
‫خیلی خب، ببین، ‫توی ایستگاه بعدی یه پلیس پیدا می کنیم.
‫شاید یه دوربین امنیتی ای چیزی باشه.
‫نه، فایده ای نداره. دیگه از دست رفته.
‫مال مامانم بود.
‫متأسفم.
‫ببین، باید ایستگاه بعدی پیاده بشیم ‫و بریم ساختمونِ بعدی.
‫- آره. ‫- یه چیزی اونجا هست. مطمئنم.
‫آره. هر جوری که شده راه ورودمون رو...
‫پیدا می کنیم.
‫فقط، یه قانون جدید: ‫دیگه حرف زدن با معتادها ممنوع!
‫سلام عزیزم. باورت نمی شه الان کجام.
‫نه، توی قطارم.
‫چه می دونم؟ امروز صبح نتونستم ‫اون لعنتی رو روشن کنم.
‫مجبور شدم ماشینه رو توی باشگاه ول کنم.
‫آره، می دونم. می دونم. ‫فردا ترتیبش رو می دم.
‫آخه گوش کن، وقتی به عشقم یه قولی می دم ‫زیرش نمی زنم.
‫خیلی خب.
‫ببین، فقط اون یه بار بود.
‫مادرت ازم خوشش نمیاد...
‫اون صدا رو می شنوی؟
‫صدای قطاره.
‫آره، می شنوم.
‫[خلیج ساعت شنی] ‫[توجهتون رو غرقِ در شن ها بکنید]
‫چی شده؟
‫مگه مهماندار نباید اینجا باشه؟
‫آره. نمی دونم.
‫- هِی! ‫- ببینم، الان چی شد؟
‫بَده، مگه نه؟ یا خدا!
‫ببین عزیزم. بعداً بهت زنگ می زنم. باشه؟
‫- آهای، اینجا چه خبره؟ ‫- نمی دونم. قطار منفصل شد.
‫- منظورت چیه که منفصل شد؟ ‫- اونا جدا شدن.
‫- چیکار کنم؟ ‫- نمی دونم!
‫- دکمه رو بزن. ‫- دکمه رو قبلاً زدم!
‫- هِی! ‫- هِی!
‫یه چیزی رو سفت بچسبید.
‫- انقدر به چیزای مختلف دست نزن. ‫- یه کاری بکن!
‫گندش بزنن! شوخیت گرفته؟!
‫عزیزم؟
‫تیف، صدام رو می شنوی؟
‫لعنت بهش.
‫اون آخر ریل ـه؟
‫وای، نه، نه، نه.
‫- فرار کنید! فرار کنید! ‫- برید، برید، برید.
‫هِی، هِی.
‫هِی، بذار ببینمش.
‫- خوبی؟ ‫- آره، تو چی؟
‫خیلی خب، خونریزی نداری.
‫کجاییم؟
‫سرم!
‫- خیلی خب. ‫- یالا. پاشو. تو می تونی!
‫یالا، یالا.
‫همه حالشون خوبه؟
‫رفیق، داری چکه می کنی.
‫- فکر نمی کنی این چیزا برای سلامتیت مضرن؟ ‫- امروز هِی داره بهتر و بهتر میشه.
‫فکر می کنی چقدر طول می کشه تا یکی بیاد کمکمون؟
‫نمی دونم رفیق. ‫ حدود 150 کیلومتر ریل متروکه این پایین هست.
‫هیچکس هم نمی دونه کدوم گوری هستیم،
‫پس به نظرم خیلی طول می کشه.
‫عالی شد.
‫موبایل من آنتن نمی ده.
‫وقتی نیروی کمکی رسید خبرم کن.
‫یه لحظه صبر کنید.
‫ظاهراً توی یه ایستگاه متروکه ایم.
‫شوخی می کنی دیگه؟
‫آهای!
‫سلام؟
‫آهای، شش نفر اینجا گیر افتادن. ‫کسی کمک نمی فرسته؟
‫مسافرین، توجه بفرمایید.
‫وسایلتان را دائماً در معرض دید قرار بدهید.
‫اگر بسته ای مشکوک مشاهده کردید، ‫لطفاً به نزدیک ترین مسئول حمل و نقل اطلاع دهید.
‫هُشیار باقی بمانید و موفق باشید.
‫مینوس پیدامون کرد.
‫الان گفتی «مینوس»؟
‫دوباره اتفاق افتاد.
‫نه. نه.
‫توی یه زیردریاییِ وامونده حبسم کردن.
‫و فشار هوا رو اونقدر زیاد کردن ‫که پرده های گوشم پاره شد.
‫حالا این دفعه دیگه چیه؟
‫تورنمنت قهرمانان؟!
‫نه. نه!
‫نه! نه!
‫بذارید بیام بیرون.
‫دوباره این بازی رو نمی کنم، کثافت های بدرد نخور.
‫آهای، آهای، آهای! داری اوضاع رو بدتر می کنی.
‫اوضاع رو بدتر نکن، باشه؟ بدتر نکن.
‫وقتی می تونن یه قطار رو بدزدن، ‫پس حتماً می تونن درها رو هم تقویت کنن، خب؟
‫امروز تولد زنمه.
‫بهش گفتم دیر نمی کنم.
‫همیشه دیر می کنم.
‫باید بیشتر تلاش می کردم.
‫باید قانعت می کردم که نیای.
‫بن، بن، بن. منو ببین. منو ببین.
‫ببین، یه بار فرار کردیم. دوباره هم می کنیم. ‫بهت قول می دم. باشه؟
‫باید این خیالات رو از سرت بیرون کنی.
‫قبلاً همه ـمون توی همچین وضعیتی بودیم. ‫اگه معماها رو حل کنیم، برنده می شیم.
‫- آزاد می شیم. ‫- منظورت اینه که یه نفرمون آزاد می شه.
‫صدای چیه؟
‫اون دیگه چه کوفتیه؟
‫- نه. ‫- از صداش خوشم نمیاد.
‫گندش بزنن. گندش بزنن. منو برق گرفت.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫کل کوپه رو برقی کردن؟
‫همه ـمون می دونیم روالش چطوریه. ‫یا باید بازی رو بکنیم یا بمیریم.
‫بیخیال بچه ها. ‫اونا دقیقاً می خوان همین کار رو بکنیم.
‫برای سرگرمی اونا هنرنمایی کنیم
‫شماها رو نمی دونم ولی ‫من نمی خوام توی این قطار بی صاحب بمیرم.
‫مسافرین، توجه بفرمایید.
‫وسایلتان را دائماً در معرض دید قرار بدهید.
‫اگر بسته ای مشکوک مشاهده کردید، ‫لطفاً به نزدیک ترین مسئول حمل و نقل اطلاع دهید.
‫هُشیار بمانید و موفق باشید.
‫یه کیف پیدا کردم. مال شماها نیست؟
‫چی توشه؟
‫یه حوله...
‫- گندش بزنن. ‫- مراقب باش داداش.
‫خیلی خب. بیاید ببینیم این دستگیره به کجا می خوره.
‫همه پخش بشید.
‫- خیلی خب. مراقب میله ها باشید. ‫- بیخیال، رفقا!
‫باید مال یکی از درها باشه.
‫اون دستگیره فلزیه. پس باید مراقب باشیم.
‫نه. یه دریچه ـست. ‫باید یه راه دیگه برای باز کردنش باشه.
‫ای خدا! بیخیال بچه ها. ‫به کل سرنخ گوش نمی کنید.
‫گفتش هر اتفاقی افتاد ‫به مسئول حمل و نقل گزارش بدید. مگه نه؟ مگه نه؟
‫یعنی میشه اتاقکِ مهماندار.
‫- اون لعنتی رو بده من. ‫- مراقب هستی؟
‫آره، آره، آره. ما چاره ای نداریم. خب؟
‫گندش بزنن.
‫امیدوارم لذت برده باشید، عوضیا!
‫وایستا ببینم.
‫- چرم عایقه. ‫- آره، آره، حرکت هوشمندانه ایه.
‫خیلی خب.
‫کار کرد!
‫گندش بزنن!
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫هر چی بازی کنی بدتر می شه.
‫این یکی از اون، جا سکه ای های قدیمیِ متروئه.
‫از بچگیم تا حالا از اینا ندیده بودم.
‫خیلی خب، پس سکه لازم داریم.
‫کسی جایی سکه ندیده؟
‫روی اون تابلو چی نوشته؟
‫«همۀ تبلیغاتِ گمراه کننده باید جمع آوری شوند.»
‫خیلی خب، پس شاید سکه ها پشت تبلیغات باشن.
‫آره، ولی چارچوب هاش فلزی ان، ‫پس یه ابزاری می خوایم که در بیاریمشون.
‫نه، صبر کنید. ‫«همۀ تبلیغات گمراه کننده».
‫آره، چند لحظه پیش یه چیزی به چشمم خورد.
‫اینجاست. ‫روی این تبلیغِ خلیج ساعت شنی نوشته:
‫«توجهتو(ن) رو غرقِ در شن ها بکنید.» ‫توجهتون یه حرف E کم داره.
‫همۀ تابلوها رو چک کنید. ‫ببینید باز هم غلط املایی هست یا نه. باشه؟
‫چیزی نیست.
‫اینجا. یه C کم داره.
‫حرف C آمار رو نذاشته. ‫[به آما(ر) و ارقام نپیوندید]
‫خیلی خب، C و E...با این حروف ‫می خوان یه کلمه ای رو هجی کنن.
‫صبر کنید، صبر کنید، صبر کنید، ‫توی سرنخ چی نوشته بود؟
‫«همۀ تبلیغاتِ گمراه کننده باید جمع آوری شوند.»
‫حروفِ جا افتاده!
‫بچه ها، کسی توجه کرده که چند تا دستگیره هست؟
‫- آخه کدوم خری میاد بشماره که... ‫- 26 تا.
‫- دقیقاً اندازۀ حروف الفبا. ‫- درسته.
‫پس اگه دستگیره های مطابق با ‫حروف جا افتاده رو بکِشیم...
‫دستگیره های فلزی رو بکِشیم؟
‫امیدوارم کسی مشکل قلبی نداشته باشه.
‫اگه از حوله استفاده کنیم چی؟
‫نه، پنبه عایق خوبی نیست.
‫چیز دیگه ای توی کیف هست؟
‫صبر کنید، آسترش پلاستیکی ـه. ‫می تونیم از این استفاده کنیم.
‫کسی کلید داره تا باهاش بِبُرمش؟
‫آره، آره، آره. بیا.
‫کسی می خواد کلیدش رو دودستی بهم بده؟
‫ببخشید.
‫تقسیمشون کن.
‫عالیه. پلاستیک داریم. ‫حالا کدوماشون رو بکِشیم؟
‫آهای، اینجا یه دستگیرۀ سبز هست.
‫دیدم یه قرمز هم اونطرف هست. ‫سبز میشه A و قرمز میشه Z مگه نه؟
‫شاید از اینجا باید شروع کنیم.
‫خیلی خب. C میشه سومین حرف الفبا، پس...
‫خیلی خب. کسی مخالفتی نداره؟
‫نه، شروع کن.
‫نه. موفق می شی.
‫حرف C، این شد یکی.
‫آهای، ببینید. حروف! دوتا C
‫حتماً یه معنی ای داره، مگه نه؟
‫داره بدتر می شه.
‫- یالا، ادامه بده. ‫- برو، برو، برو.
‫- زود باش! ‫- برق نزد.
‫حتماً سیم اتصال به زمین داره.
‫هشت تا سکۀ دیگه لازم داریم.
‫خیلی خب. حرف بعدی. ‫A B C D E
‫- ایول! ‫- همه پخش بشید و دنبال حروف بگردید.
‫آره، آره، آره. خیلی خب.
‫گندش بزنن. وقتمون داره تموم می شه.
‫هفت تا!
‫پشت قطار رو چک کن. ‫حتماً یه چیزی اونجا هست.
‫معنای نصف این تبلیغات رو اصلاً نمی فهمم!
‫اینجا یه M اضافی هست.
‫- یه A هم همینطور. یه A نیست. ‫- من A رو می کِشم.
‫M... M... حاضری؟
‫برو!
‫پنج تا دیگه لازم داریم.
‫وای خدا! آهای!
‫یا خدا!
‫- من سکه رو برمی دارم. ‫- حالش خوبه؟
‫- دارمت. ‫- حالش خوبه؟
‫- حالش خوبه. ادامه بدید. ‫- سکه کجاست؟
‫این یه K نداره.
‫«از قبل تاکسی بگیرید.» ‫اینم یه L اضافی داره.
‫خیلی خب. می ریم سراغ L
‫- L رو می کِشی؟ خیلی خب. ‫- L رو می کِشم.
‫- پنج تا دیگه. ‫- گندش بزنن. این «داربازی» ـه. ‫(رجوع شود به داربازی یا هنگمن)
‫قراره دردتون بگیره.
‫- باورم نمی شه داره این اتفاق میفته. ‫- آهای! سکه رو بده من.
‫سکه رو بده من.
‫برو رفیق، برو.
‫همگی روی زمین بخوابید.
‫پاشو، تئو! پاشو!
‫- زویی، چیکار می کنی؟ ‫- این مدرکیه که به خاطرش اومدیم اینجا.
‫- بخواب روی زمین! ‫- زود باش.
‫حرف های دیگه کجان؟
‫سه تا مونده!
‫خیلی خب.
‫[راه آهن شهر نیویورک] ‫(دوتا غلط املایی داره)
‫بچه ها! بچه ها، حروف جا افتاده رو پیدا کردم.
‫اون مُرده.
‫گندش بزنن!
‫- می دونیم چه حروفی رو پیدا کرده؟ ‫- نه، نقشه سوخته.
‫زویی! ایده ای نداری؟
‫[بازگشتتون رو تبریک می گیم] ‫(سه تا غلط املایی داره)
‫حروف جا افتاده، W B و O هستن.
‫- از کجا می دونی؟ ‫- می دونم دیگه. فقط تمومش کن.
‫B و O
‫برو!
‫یه دونه دیگه.
‫دارم میام.
‫- خوب بخوابی، برادر. ‫- گندش بزنن.
‫بده بیاد! سکه رو بده من.
‫دریچه باز شد!
‫خیلی خب! برید! برید، برید. ‫از اینجا برید بیرون.
‫یالا، برو.
‫[بازگشتتون رو تبریک می گیم]
‫زویی، زود باش! بپر!
‫هیچکس از جاش بلند نشه.
‫از جاتون بلند نشید.
‫داریم جابجا می شیم.
‫داریم می ریم پایین.
‫صبر کنید. یه نفر الان مُرد.
‫می شه یه لحظه به یادش باشیم؟
‫شاید بهتر باشه یک دقیقه سکوت کنیم.
‫آخه الان یه نفر رو از دست دادیم.
‫شماها هر چقدر می خواید سکوت کنید.
‫اونا دارن با لذت نگاهمون می کنن.
‫اصلاً کسی اسمش رو می دونه؟
‫نه.
‫من بریانا هستم.
‫من نیت هستم.
‫من ریچل هستم.
‫من بن هستم.
‫زویی!
‫ببینم، اون قطار برای هیچکس معنای خاصی نداشت؟
‫وحشتناک بود. نزدیک بود بمیریم. ‫اینا حسابن؟
‫نه، نه، منظورم اینه که ‫همه ـش بخشی از یه معماست، مگه نه؟
‫یعنی توی گروه هامون، ‫همه ـمون تنها بازماندگان بودیم.
‫پس شاید اتاق ها نسبت به اتفاقاتی که ‫برامون افتادن، طراحی شدن.
‫شاید اتاق قبلی برای اون بیچاره ای که توش مُرد ‫طراحی شده بوده.
‫خیلی خب، گروه هاتون چی؟
‫به نظرتون به هم ربطی دارن؟ ‫گروه من، افراد مشهور شبکه های اجتماعی بودن.
‫یعنی مهارت خاصـتون سلفی گرفتن بود؟
‫نه، مهارت خاصم وبلاگ نویسی در مورد سفرهام بود.
‫اتراق کردن توی آتاکاما و ‫حفاظتگاه های فیل توی تایلند.
‫از اینجور چیزا.
‫یه میلیون فالوور (دنبال کننده) پیدا کردم، ‫یه کم پول در آوردم و بعدش...
‫قضیۀ این زخم پیش اومد.
‫اتاق آخری که رفتم ‫یه سالن شیشه ای انفجار شونده بود.
‫فقط منظورم این بود که گروه عجیبی بودین.
‫من از مقامات اسقف نشین یه نامه دریافت کردم.
‫عه، پس کِشیشی؟
‫منو برای یه سمینار بین کلیسایی ‫یا همچین چیزی دعوت کردن.
‫- وقتی رسیدم اونجا... ‫- بذار حدس بزنم. پنج تا کشیش دیگه هم بودن؟
‫شروع یه وضعیت مزخرف بود.
‫در رابطه با اتاق ما می خواستن ببینن ‫که ایمان بهمون کمک می کنه زنده بمونیم یا نه.
‫خب، تو زنده موندی.
‫اون بالا یکسره برای خودم قدم می زنم ‫و خیلی سر در گُم هستم.
‫آخه...
‫- واقعاً نمی فهمم. ‫- چیو نمی فهمی؟
‫چرا خدا از جون من گذشت.
‫خیلی خب، شاید دیگه قصه گویی بس باشه.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫وقتی من بازی رو بُردم،
‫یه عوضیِ اروپاییِ منگ ‫می خواست منو خفه کنه تا بمیرم.
‫فقط به خاطر زویی تونستم بیام بیرون.
‫پس یعنی چی؟ یعنی همینجوری همۀ شماها رو آزاد کردن؟
‫اومدن بهم دلداری دادن. برام تاکسی خبر کردن. ‫تجربۀ خیلی خوبی بود.
‫ما فقط می خوایم یه الگو پیدا کنیم. ‫همین و بس!
‫درسته که دارن روی یه چیزی شرط بندی می کنن. ‫ولی هدف اصلیشون چیه؟
‫نمی تونی سر از کارهای مینوس در بیاری.
‫اگه سعی بکنی هم، فقط همۀ ماها رو به خطر میندازی.
‫اینجا اون تنها کسیه که ‫یه نفر بجز خودشو نجات داده،
‫- پس چرا به حرفش گوش نکنیم؟ ‫- چون توی قطار شنیدم چی می گفتید.
‫ظاهراً چون به حرفش گوش کردی ‫دوباره برگشتی به این آشفته بازار!
‫شاید بهتر باشه به حرکتمون ادامه بدیم.
‫یه بانک هنرهای تزئینیِ مرگ! ‫عالیه!
‫زیر زمین بانک ساختن؟
‫مسخره ـست.
‫ببینید، در گاوصندوق بازه.
‫- امکان نداره به این راحتی باشه. ‫- آره، مطمئناً نیست.
‫- قشنگ معلومه می خوان به تله بندازنمون. ‫- جدی؟ چشم بسته غیب گفتی!
‫زویی؟ چی شده؟
‫لعنتی!
‫سیستم امنیتی فعال شد.
‫کسی به چیزی دست نزنه.
‫یه کاشی ـه. ‫باید جفت پاهات رو از روش برداری.
‫- لیزرها با اون فعال می شن. ‫- کمکم کنید.
‫- راهنماییت می کنم. ‫- گیر کردم.
‫دستم رو بگیر.
‫فقط گوش کن چی می گم.
‫آروم آروم بدنت رو بیار پایین.
‫آروم.
‫- صاف! مراقب باش. ‫- صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫پای چپت رو بلند می کنی و میاریش پیش من.
‫آره، خوبه.
‫- هر وقت حاضر بودی بکن. همینجوری. ‫- همینجوری.
‫بیارش سمت من. آروم آروم.
‫قشنگ برو پایین. تو می تونی.
‫- من دارمت. ‫- یه کم پایین تر. تو می تونی.
‫با سه شماره:
‫سه.
‫- دو. ‫- دو.
‫- یک. ‫- یک.
‫- حالش خوبه؟ ‫- نه، نه، نکن.
‫می دونم می دونم. بهش دست نزن.
‫بله. ظاهراً پوستش به لباس چسبیده.
‫فعال سازی کامل شبکۀ لیزری...
‫- تا 10 دقیقۀ دیگر. ‫- گندش بزنن.
‫اون راه خروجه.
‫باید یه راه دیگه به اون طرفِ کاشی ها باشه.
‫تستشون که نمی شه کرد.
‫- می شه دورشون زد؟ ‫- عالیه!
‫شاید دو کیلومتر راه باشه.
‫آهای بچه ها. فکر کنم یه کلید پیدا کردم.
‫- داخل آب نبات. کلیده دیگه؟ ‫- آره، آره.
‫خب، اونا کمدهای صندوق امانات هستن.
‫باید کلید یکی از اونا باشه.
‫صبر کن، ما هنوز نمی دونیم اونجا امنه یا نه.
‫سرنخ ما رو به اونجا می کشونه.
‫این کاشی ها با اونایی که اون وسطن فرق می کنن.
‫زویی، مراقب باش.
‫وقت داره می گذره. چاره ای نداریم!
‫امنه.
‫خیلی خب. بازم دنبال کلید بگردین.
‫این طرف باز هم کمد هست.
‫ببینید بازم کلید پیدا می کنید یا نه.
‫«شما اینجایید»؟ ‫(نوشتۀ روی تابلو)
‫چشم بسته غیب گفتی!
‫کلی کمد اینجاست. ‫یه چیزی رو از قلم انداختیم.
‫«بایگانی نشده». کجاست؟
‫- یه کلید پیدا کردم. ‫- ایول!
‫یه کلید دیگه پیدا کردم.
‫- کمدهای اون طرف رو امتحان کن. ‫- ما می ریم اونجا رو بررسی کنیم.
‫بریانا. یالا.
‫خیلی خب، کلی طول می کشه.
‫فعال سازی کامل شبکۀ لیزری ‫تا هشت دقیقۀ دیگر.
‫از این کثافتا متنفرم.
‫شما هم می شنوید؟
‫به بانک «ایلومینوس» خوش اومدید.
‫برای پرداخت بهای مرگ یکی از عزیزانتان ‫لطفاً رمز خود را وارد بفرمایید.
‫رمز.
‫رمز عبور نیاز داریم.
‫چیه؟ چهار رقم می خواد.
‫چهار رقم؟ باشه، خیلی خب. ‫دنبال چهار رقم می گردیم.
‫بذار ببینم، اینجا هست؟ ‫گندش بزنن، همۀ اینا سه رقمی ان.
‫«رمز خود را وارد کنید، ‫از دستورالعمل ها پیروی کنید،
‫فراموش نکنید که رسید خود را دریافت کنید.»
‫«پرداخت». کیف دستی؟ ‫«مرگ یکی از عزیزانتان.»
‫فعال سازی کامل شبکۀ لیزری تا هفت دقیقۀ دیگر.
‫آهای، بیاید اینجا. اینو ببینید.
‫همۀ کمدها شماره دارن بجز این یکی.
‫«سونیا». سونیا کیه؟
‫وای خدا.
‫بده. فقط یه راه برای فهمیدنش هست.
‫زود باش، زود باش.
‫ریچل، نگاه کن، یه چیزی اینجاست.
‫لعنتی! لعنتی، خیلی تیزه. ‫دستم خون اومد.
‫یه کمد داریم که اسم «سونیا» روشه ‫با یه سری الماس که در حد تیغ تیزن.
‫- کسی چیز دیگه ای دستگیرش نشده؟ ‫- ما هم یه کمد اونجوری داریم.
‫روش «سونیا» نوشته. ‫و دو تا دسته اسکناس سفید هم هست.
‫- نمی دونم یعنی چی. ‫- خیلی خب.
‫فعال سازی کامل شبکۀ لیزری تا شش دقیقۀ دیگر.
‫الماس های تیز، اسکناس های سفید ‫و دختری به اسم سونیا.
‫فکر کنم یه چیزی رو از قلم انداختیم.
‫«برای پرداخت بهای مرگ یکی از عزیزانتان ‫لطفاً رمز خود را وارد بفرمایید.»
‫صبر کن ببینم. وقتی به خاطر مرگ پول می گیری ‫بهش چی می گن؟
‫خون بها! خون بها! ‫زود باشید، اسکناس هاتون رو بیارید اینجا.
‫می خوان اسکناس ها رو خونی کنیم.
‫آره، آره، آره. آره.
‫- وای نه! ‫- ریچل!
‫ریچل؟
‫ریچل.
‫ببینم، حالت خوبه؟
‫آره، آره، خوبم.
‫- نباید روی میزها بریم. ‫- خیلی خب.
‫- مرد کِشیش، اسکناس ها رو بیار. ‫- اسکناس ها سالمن؟
‫- آره، این یکی سالمه. ‫- خیلی خب.
‫- بیارشون اینجا. مراقب باش. ‫- امیدوارم کافی باشن.
‫خیلی خب، بیا.
‫این چیه؟ خیلی خب.
‫داره کار می کنه.
‫خیلی خب، 6-2-5-0، اینو امتحان کن. ‫0-5-2-6 رو توی خودپرداز بزن.
‫0-5-2-6
‫ساعت ها!
‫همه دیدن؟
‫روی ساعت 12:09 نیویورک ‫3:02 لندن و 12:03 شانگهاى وایستادن.
‫این چه کمکی به اونطرفِ سالن رفتنمون می کنه؟
‫صبر کنید. بچه ها، یه سرنخ دیگه داریم.
‫چیه؟
‫«با ساعات، مسیری مشخص کنید.»
‫«در تک تک قدم ها، دقیقه ها را بشمارید.»
‫خیلی خب، شاید مختصات به سبک شطرنج باشه. ‫ردیف و ستون.
‫نه، وایستید. من فهمیدم.
‫«با ساعات، مسیری مشخص کنید.»
‫ساعت 12 می شه مستقیم.
‫ساعت 3 می شه راست.
‫منطقیه. پس «در تک تک قدم ها، دقیقه ها را بشمارید» ‫منظورش باید مسافت باشه،
‫که یعنی 12:09 می شه مستقیم و 9 قدم؟
‫فعال سازی کامل شبکۀ لیزری...
‫- تا پنج دقیقۀ دیگر. ‫- از کجا بدونیم که از کجا باید شروع کنیم؟
‫همونطور که اینجا علامت زده ‫شروع از کاشی ردیف سومه.
‫- کاشی سوم از سمت چپ. ‫- حداقل اینطور فکر می کنم.
‫نمی دونم. داریم خیلی حدس و گمان می زنیم.
‫باید یه حرکتی بزنیم دیگه، نه؟
‫وایستید، یه فکری دارم.
‫کجا...کجا می ری؟
‫می خوام برای بقیه ـتون مسیر رو مشخص کنم.
‫مراقب باش، باشه؟
‫خیلی خب. جواب داد! خیلی خب.
‫یک.
‫دو.
‫سه.
‫- یالا! ‫- داری عالی پیش می ری، نیت.
‫خیلی خب، خیلی خب.
‫- 9؟ 9؟ خیلی خب. ‫- این شد 9 تا، درسته؟
‫ساعت 3:02 توی لندنه. ‫پس دو قدم به راستت رو امتحان کن.
‫خیلی خب، سومین ساعت، ‫شانگهای 12:03
‫می شه سه قدم به جلو.
‫یک.
‫دو.
‫گندش بزنن.
‫آهای! یه چیزی همین الان اونجا باز شد. ‫نگاه کنید، اونجاست!
‫یه قفل رمز خوره.
‫سه تا رقم دیگه لازم داریم.
‫سه رقم. خیلی خب.
‫آهای بچه ها. اینجا یه اتفاقی داره می افته.
‫«دنیا بر مبنای پول می چرخه.»
‫«نذارید بایسته وگرنه همه چیز تموم می شه.»
‫این دیگه یعنی چی؟
‫گندش بزن. چه رقمی؟
‫شماره ها اینجان؟
‫یالا! چیه؟
‫یه سری حساب بین المللی اینجاست.
‫- توکیو و آفریقای جنوبی. شاید همین باشه. ‫- به خدا قسم...
‫تک تک کاغذهای لامصب اینجا ‫روشون شماره داره.
‫- فعال سازی کامل شبکۀ لیزری... ‫- گندش بزنن.
‫تا سه دقیقۀ دیگر.
‫به موقع نمی رسیم.
‫بچه ها، نمی تونیم به موقع برسیم.
‫یالا! دیگه چی اونجا هست؟ نگاه کنید!
‫هول نکن. ‫فقط باید همینطور به گشتن ادامه بدیم. باشه؟
‫آروم باش، باشه؟
‫خیلی خب.
‫نیت!
‫داره چیکار می کنه؟ ‫نه، نه، نه.
‫- نیت! داری چیکار می کنی؟ ‫- وایستا!
‫- نه. صبر کن. صبر کن. وای گندش بزنن. ‫- نیت! نه، نه، نه.
‫- صبر کن. داری چه غلطی می کنی؟ بس کن! ‫- نیت!
‫فقط همونجا بمون. همونجا بمون.
‫- نمی دونیم اون کاشی ها بی خطرن یا نه. ‫- خیلی خب.
‫- چون هنوز سرنخی پیدا نکردیم. ‫- یه سرنخ دیگه پیدا می کنیم.
‫پس اون کاری که داری می کنی رو نکن.
‫- نیت! ‫- نه! وایستا!
‫- وایستا! وایستا! ‫- وایستا، خواهش می کنم.
‫همه ـمون رو به کُشتن می دی. ‫لطفاً وایستا.
‫هر فکری که به سرت زده، به ما کمکی نمی کنه.
‫چیزی نیست. داره جواب می ده.
‫دو ثانیه وایستا. باشه؟ فقط... نه!
‫اینجوری ما رو می کُشه.
‫خدا برای همین از جونم گذشت.
‫- می دونم ترسیدین. ‫- توی این قضیه خدات کمکی بهت نمی کنه.
‫- وایستا! ‫- می دونم... می دونم ترسیدین.
‫نترسین!
‫- من نترسیدم. فقط گوش کن اون چی می گه. ‫- اینجوری ما رو می کُشی.
‫لازم نیست این کار رو بکنی، باشه؟
‫زویی! زویی!
‫بلندش کنید! یالا! زود باشید.
‫وقتی سرش خورد اونجا ‫هیچ اتفاقی نیفتاد.
‫شاید تلۀ روی میزها دیگه از کار افتاده باشه.
‫بیا از روی کاشی ها برش داریم.
‫بریم. کمک کن بلندش کنم.
‫مراقب باشید. مراقب باشید.
‫نزدیک بود.
‫- حالش خوبه؟ ‫- بی هوش شده.
‫- باید کولش کنیم. ‫- پدر روحانیِ روانی، همۀ سرنخ ها رو سوزوند.
‫جوابمون توی اون کاغذها نبود. ‫کلی کاغذ بود.
‫سرنخ چی بود؟
‫«دنیا بر مبنای پول می چرخه.» ‫«نذارید بایسته...»
‫صبر کنید. باید یه چیزی رو بچرخونیم.
‫- گیر کرده. ‫- چرخش به دو طرف رو امتحان کن.
‫اصلاً نباید دنبال عدد می گشتیم.
‫«نذارید بایسته.» ‫یعنی نذارید از چرخیدن بایسته.
‫- وای خدا! ‫- گرفتمش. گرفتمش.
‫یه چیزی به دست آوردیم.
‫یه نمودار روی یه برگۀ شفافه. ‫باید بذاریمش روی یه چیزی.
‫شاید روی نقشه قرار می گیره. ‫بندازش این طرف.
‫فعال سازی کامل شبکۀ لیزری...
‫- ...تا یک دقیقۀ دیگر. ‫- وقتمون داره تموم می شه.
‫پرتش کن اینطرف.
‫- یه موقع می افته روی کاشی های لیزری. ‫- باید پرتش کنی.
‫- پرتش کن! زود باش! یالا! ‫- برو. موفق می شی.
‫خیلی خب. خیلی خب. خیلی خب.
‫خب. شما برید و من راهنماییتون می کنم.
‫چی؟ نه، بدون تو جایی نمی رم.
‫- کمک لازم داریم تا این انسان برگزیده رو کول کنیم ‫- فقط برو.
‫- زود باش! باید از اینجا بریم. ‫- گندش بزنن.
‫- آب نبات ها رو آوردم. ‫- بده من.
‫می گیرمش. می گیرمش. ‫مراقب باش. مراقب باش.
‫- مطمئنید به این عوضی نیاز داریم؟ ‫- خیلی خب، دو تا کاشی برید چپ.
‫یک، دو.
‫یه راه برات مشخص می کنیم.
‫خیلی خب. شش تا کاشی مستقیم.
‫دو تا کاشی اُریب به راست.
‫یک، دو.
‫- خب، دو تا کاشی اُریب به چپ. ‫- فعال سازی کاملِ لیزری...
‫- یک، دو. ‫- تا 10 ثانیۀ دیگر. 9...
‫- هشت، هفت، شش، پنج... ‫- بعدش مستقیم برید جلو.
‫چهار، سه، دو، یک.
‫گندش بزنن.
‫بیدار شو. بیدار شو. ‫بیدار شو! یالا!
‫چی شد؟
‫میگی چی شد؟ نزدیک بود زویی رو از دست بدیم. ‫این شد!
‫- دوست داری اینجوری احمق و خودخواه باشی؟ ‫- خیلی خب، ببخشید.
‫- ببخشید. ‫- دوست داری اینجوری باشی؟ آره؟
‫بن، بن، بن! بس کن!
‫خیلی خب، دیگه بسه. ‫اون فقط می خواست کمک کنه.
‫ممنون...
‫که ما رو از اونجا آوردی بیرون.
‫نه، خواهش می کنم.
‫چه خبره؟
‫الان فرو می ریزه.
‫همگی فرار کنید! فرار کنید!
‫- برید! ‫- فرار کنید.
‫زود باشید. از اینجا برید بیرون.
‫- برید، برید، برید. ‫- زود باشید.
‫خب، این دیگه تحسین برانگیزه.
‫یه چرخش 360 درجه!
‫- آره، توی بازی ما یه همچین کاری کردن. ‫- بازی ما هم همینطور.
‫عجب حرکتِ سطح بالایی زدن!
‫شرط می بندم می خوان غرقمون کنن.
‫نه، شوخیت گرفته؟ این شن ها رو ببین.
‫مطمئناً مین توشون کار گذاشتن.
‫اینجا رو داشته باشید. ‫یه دوربین پولارویده و یه چیزی روش نوشته.
‫- چی نوشته؟ ‫- «لحظات ثبت می شوند.»
‫مثل اون اصطلاح معروف. ‫(عکس بگیر تا لحظات ثبت شوند)
‫به گمونم باید عکس بگیری.
‫چی؟ هدف از این کار چی بود؟
‫- یه جورایی شبیه کارت پستال می مونه، مگه نه؟ ‫- آره، مثل یه خاطره ـست.
‫پشت عکس یه چیزی نوشته.
‫نوشته: «لنگرتون رو در خلیج ساعت شنی بندازید.»
‫این اسمیه که توی تابلوی تبلیغاتیِ پشتمون بود.
‫فقط اتاق رو نشون می ده.
‫آره، ولی نه. افق رو ببین.
‫توی عکس یه قایق کوچولو هست ‫که روی دیوار اتاق نیست.
‫خیلی خب، پس یعنی دنبال یه چیز دریایی بگردیم؟ ‫مثلاً لنگر؟
‫- احتمالاً دور و برمون پر از مین باشه. ‫- می شه انقدر اینو نگی؟
‫می شه مراقب باشیم که ‫داریم پامون رو روی چی می ذاریم؟
‫- من کنار اسکله رو چِک می کنم. ‫- خروجی باید توی این کلبه باشه.
‫با ضربدر علامت گذاری کردن؟ نمی دونم والا.
‫شرط می بندم اون یخچال، راه خروجمونه.
‫هنوزم فکر می کنی اتاق ها به هم ربط دارن؟
‫با وجود کیف ساحلی توی قطار، ‫اسم سونیا توی بانک،
‫حتی اینکه دیوارها مثل الان عوض شدن،
‫احساس می کنم همه ـشون به هم مربوطن. ‫انگار دارن یه قصه ای رو می گن.
‫نمی دونم. به گمونم فقط حس نمی کنیم ‫که این قصۀ ماست.
‫کمک! کِشتیمون داره غرق می شه!
‫- «کمک»؟! اینجا یه درخواست کمکِ عجیب دارم. ‫- خب، منم یه کِشتی توی یه بطری دارم.
‫کِشتی توی بطری؟ ‫من این یخسازه رو بررسی می کنم.
‫بذار ببینم پشت این در چیه.
‫زویی، حالا می دونیم اون لنگر برای چه کاریه.
‫بالای این فانوس دریایی، یه تلسکوپ هست.
‫فکر کنم قایقمون رو پیدا کردم.
‫«عشق کور»؟ مثل آهنگ «بون جووی»؟
‫بچه ها، بن حلش کرد.
‫«بون جووی» همون مینوس ـه.
‫خندیدیم!
‫بیاید یه لنگر پیدا کنیم.
‫مراقب باشید، بچه ها.
‫جداً چطوری متوجهِ این نشدیم؟
‫- من اینجا چیز خاصی نمی بینم. ‫- فقط توره.
‫اینجا چیزی نیست.
‫چی؟
‫- این حتماً به یه جایی وصل می شه. ‫- صبر کنید، ببینید.
‫یه فلزیاب ـه.
‫کار می کنه؟
‫آره.
‫- چرا هنوز سمت صورت منه؟ ‫- بذار من امتحانش کنم.
‫- ببخشید. بیا. ‫- بده ببینم. ممنون.
‫بابام یه بار با این دستگاه ها ‫یه دلار نقره ای پیدا کرد.
‫یه دلار ارزش داشت!
‫اینجا چیزی نیست.
‫اینا چرا همچین مانکن های مسخره ای می ذارن؟
‫باید زیر شن باشه.
‫- شنیدی؟ ‫- آره.
‫یه چیزی هست.
‫- هنوز فکر می کنی مین ـه؟ ‫- آروم آروم.
‫- اینجاست. ‫- آره.
‫- آهای، زویی. می شه چند تا بیل بیاری؟ ‫- آره.
‫یه چیزی پیدا کردیم.
‫به یه چیزی خوردم.
‫بیل ها رو بندازید بره.
‫یالا!
‫- لنگر! ‫- لنگره.
‫- گرفتیش؟ ‫- بیاید ببریمش دم در.
‫- آخ، گندش بزنن. اصلاً خوب نیست. ‫- بسته شده.
‫- گیر کرده. ‫- بکِشید!
‫- همه با هم. ‫- کمکم کنید بگیرمش.
‫برید!
‫بکِشید! ادامه بدید.
‫به یه چیزی وصله.
‫- چی شد؟ ‫- بچه ها، داره یه اتفاقی می افته.
‫شنیدین؟ ‫یه چیزی زیر شن هاست.
‫- بچه ها؟ ‫- اون چه کوفتیه؟
‫کجا رفت؟
‫- خیلی بد شد. ‫- لنگر!
‫دستت رو بده من.
‫- منو بیارید بیرون. ‫- بگیریدش. بگیریدش.
‫بچه ها...
‫- داریم فرو می ریم. داره منو می کِشه پایین. ‫- بیا بیرون.
‫دستم رو بگیر. بگیر.
‫- پاهام رو گرفته. ‫- نمی تونیم بیشتر از این نزدیک بشیم.
‫- دستت رو برسون! زود باش. ‫- کمکم کنید!
‫دستش رو بگیر.
‫یالا!
‫- بیخیال، انقدر تکون نخور. ‫- ریچل!
‫یه چیزی لازم داریم. ‫یه چیزی که باهاش بیاریمش بیرون.
‫- انقدر تکون نخور. ‫- من می رم حلقۀ نجات رو بیارم.
‫ریچل!
‫- نه! ‫- ریچل!
‫- طناب رو بده من. ‫- نباید بری اون پایین.
‫چیکار می کنی؟ اون دیگه مُرده.
‫- گوش کن! ‫- اینو بگیرید، باشه؟ بگیریدش.
‫- نه، نباید بری. ‫- گوش کنید! گوش کنید! باید این کار رو بکنم. باشه؟
‫نیت، تو دیوونه ای. بس کن! بس کن!
‫جلوش رو بگیرید! دووم بیارید!
‫فقط...
‫فقط سفت نگهش دارید.
‫ریچل! ریچل، حالت خوبه؟
‫از اونجا بیا بیرون. تو می تونی!
‫- ریچل! ریچل! طناب رو بگیر. ‫- یالا!
‫- تو می تونی! ‫- پاشو. بگیرش.
‫یالا! بگیرش!
‫خیلی خب. خوبه.
‫یالا، نیت.
‫نیت!
‫- نیت! زود باش! از طناب بگیر بیا. ‫- یالا نیت!
‫زود باش! از طناب بیا بالا! یالا!
‫نه!
‫باید کمکش کنیم! باید بکنیم!
‫- طناب از بین رفت. ‫- اون منو نجات داد. باید نجاتش بدیم.
‫لنگر رو بیارید.
‫- ریچل! ‫- نمی تونیم کمکش کنیم.
‫زود باشید. الان اینو هم می کِشن توی زمین.
‫یالا، داره میاد زیرمون!
‫- یالا، یالا! ‫- خیلی خب.
‫ریچل، زود باش. بیا بریم.
‫ریچل، بیا! اون دیگه مُرده.
‫کاری از دستمون برنمیاد. ‫باید از اینجا بریم بیرون.
‫«سفر بخیر».
‫بچه ها، فکر کنم راه خروجمون اینه.
‫یخچال به برق نیست. ‫سیم برق رو پیدا کردم.
‫چیزی سرش نیست. ‫شاید اگه اون سرش رو پیدا کنیم...
‫و بزنیمش به برق، ‫در یخچال باز میشه و از اینجا میریم.
‫آره. خیلی خب.
‫نگاه کنید. ‫کلید برق، مثل فانوس دریایی توی کارت پستال می مونه
‫حتماً یه ربطی به هم دارن.
‫ارزش امتحان کردن رو داره.
‫نه که وقتی به چیزی دست می زنیم ‫هیچ اتفاقِ بدی نمی افته!
‫بزن! باید راه بیفتیم.
‫گندش بزنن!
‫وایستید.
‫اگه راه خروج رو پیدا نکنیم، ‫کل اینجا از هم می پاشه.
‫نگاه کنید! فانوس دریایی رو ببینید. ‫الان روش یه نردبون داره.
‫- من می رم بررسیش کنم. ‫- منم باهات میام.
‫گندش بزنن.
‫- کمکشون کن، چون شاید اشتباه کرده باشم. ‫- باشه.
‫چوب جلوی در خروجی رو گرفته.
‫- گندش بزنن. ببریدش بیرون. ‫- راه رو باز کنید.
‫راه رو باز کنید.
‫فانوس از حرکت ایستاد.
‫«نمی تونم ببینمتون.»
‫راه در باز شد. چیزی پیدا نکردی؟
‫چرا. روی تابلو یه پیام نوشته شده ‫که میگه: «نمی تونم ببینمتون.»
‫ولی «دیدن» مثل «دریا» نوشته شده. ‫(تشابه کلمات Sea و See)
‫- نمی دونم. ‫- خیلی خب. بیا پایین. بعداً ازش سر در میاریم.
‫سرنخ «نمی تونم ببینمتون» ـه که ‫بجای «دیدن»، «دریا» نوشته.
‫دریا؟
‫- دریا! ‫- خیلی خب.
‫من می رم قایق رو چک کنم.
‫این چیه؟
‫نه! نه!
‫«نمی تونم ببینمتون»؟؟؟
‫- نمی دونم. ‫- نمکدانِ نمک دریایی؟ نمی دونم والا.
‫خیلی خب. بذار ببینم. ‫«نمی تونم ببینمتون.»
‫یالا! «نمی تونم ببینمتون.»
‫- شاید یه ربطی به چشم ها داشته باشه. ‫- یعنی چی؟
‫تخم چشم های کسی که نه. ‫نمی شه یخچال رو با تخم چشم یکی دیگه باز کرد.
‫خیلی خب.
‫گندش بزنن.
‫«عشق کور» و «نمی تونم ببینمتون». ‫صبر کن ببینم.
‫مانکن!
‫آره، مانکن!
‫گندش بزنن.
‫یالا!
‫گندش بزنن. خب... پیداش کردم.
‫گندش بزنن.
‫زویی، دوشاخه رو گیر آوردم.
‫نه، بن. فکر کنم این یه راه خروج دیگه باشه.
‫بیا! بگیرش! بگیرش.
‫جواب داد! بن، برو زویی رو بیار.
‫- زویی، در رو باز کردیم. زود باش! ‫- یه راه خروج پیدا کردم.
‫این ممکنه راه خروج از بازی باشه.
‫صبر کنید، صبر کنید. ‫زویی یه راه خروج دیگه پیدا کرده.
‫یعنی چی که یه راه دیگه پیدا کرده؟
‫- این راه خروجه! یالا! ‫- داره چه غلطی می کنه؟
‫- به حرفم گوش نمی کنن. ‫- بچه ها، باید بریم. وقت نداریم.
‫کل اتاق داره از هم می پاشه. ‫زود باشید، این راه خروجه.
‫اگه همینطور بازی کنیم، ‫قبل از تموم شدنش چند نفرمون می میرن؟
‫نمی دونیم اون راه به کجا ختم می شه. ‫باید از اینجا بریم. این راه خروجه.
‫حتی اگه برنده هم بشید، ‫چرا فکر می کنید می ذارن دوباره آزاد بشید؟
‫ریچل، بیا بریم.
‫باید به اون اعتماد کنید. ‫اون جون منو نجات داد. زود باشید! بیاید بریم.
‫- باشه. خیلی خب. ‫- صبر کن... ریچل!
‫- آره. برو، برو، برو. ‫- بن!
‫نمی شه سر این بازی رو شیره مالید.
‫بریانا، زود باش. ‫گندش بزنن!
‫یالا، وقت نداریم.
‫- عجله کن، ریچل! ‫- دارم میام.
‫بریانا، زود باش.
‫- وای خدا! ‫- زود باش.
‫منتظر چی هستید؟ عجله کنید!
‫بریانا، بیا بریم. زود باش.
‫زود باش! عجله کن!
‫- بریانا، زود باش! ‫- گندش بزنن. گندش بزنن.
‫بریانا، بیا بریم.
‫عجله کنید! داریم می ریم توی زمین.
‫- خیلی خب. ‫- عجله کن.
‫یالا. خیلی خب، خیلی خب. ‫اول تو برو. بسپارش به من.
‫گندش بزنن.
‫عجله کن!
‫بیا بالا، بن. بیا بالا.
‫بیاید بریم. یالا!
‫بن!
‫بیاید بریم! زود باشید! زود باشید!
‫- نمی تونم خودمو برسونم. ‫- می تونی! می تونی! می تونی!
‫فقط از اینجا زنده برید بیرون.
‫- یالا! ‫- یالا!
‫بن! نه!
‫بن!
‫نه، نه، نه!
‫باید همین الان بریم.
‫زویی!
‫نه، نه، نه.
‫یه جور حس وفاداری عجیب و غریبی ‫نسبت به آدمایی که جونم رو نجات می دن دارم.
‫زویی، یالا. ‫باید بیخیالش بشی. بیا بریم.
‫زویی، داره می ره پایین. یالا!
‫این کار رو نکن، زویی! ‫یالا. دستت رو بده من.
‫یالا، دستت رو بده من.
‫امنه! بیا!
‫باید همون راهی که اون می خواست رو می رفتم.
‫اونجوری بن الان زنده بود.
‫از دست دادمش.
‫اون بهترین دوستم بود.
‫به خاطر من مُرد.
‫از دست دادمش. اون نمی خواست...
‫نمی خواست برگرده.
‫تقصیر منه. تقصیر منه.
‫زویی، اینجوری نکن.
‫این تقصیر مینوس ـه.
‫اونا این کار رو کردن.
‫- نه، من خودم تصمیم گرفتم برگردم به بازی. ‫- ولی من نه.
‫آخه بریانا و نیت هم همچین تصمیمی نگرفتن.
‫به هر حال تو و بن رو پیدا می کردن. ‫خودت خوب می دونی.
‫حق با تو بود.
‫تا وقتی که جلوشون رو نگیریم ‫دست بردار نیستن.
‫هنوز گوشیت رو داری، مگه نه؟
‫همون ویدئویی که از قطار گرفتی.
‫چه فرقی می کنه؟ ‫اون چیزی رو ثابت نمی کنه.
‫قبلاً همین رو هم نداشتیم.
‫مگه نه؟
‫ببین.
‫همه توی بازی هاشون خیلی سختی کشیدن.
‫من مادرزاد یکی از ژن هام ریزحذفی داشت.
‫روی احساسات تأثیر می ذاره.
‫درد جسمانی رو حس نمی کنم.
‫فقط تصور کن...
‫مینوس چه جور معماهایی ‫برای آدمایی که درد حس نمی کنن آماده کرده.
‫تو داری باهاشون می جنگی.
‫داری کار درست رو می کنی.
‫باید بریم. یالا!
‫ریچـل، تو...
‫صدا رو می شنوی؟
‫ببین، یه چیزی اونجاست.
‫وای خدا!
‫موفق شدیم.
‫اومدیم بیرون! یالا! یالا!
‫اومدیم بیرون.
‫وای خدا. اومدیم بیرون.
‫صبر کنید! نذارید بسته بشه.
‫نمی فهمم.
‫قضیه چیه؟
‫هنوز توی بازی هستیم.
‫وای، نه، نه، نه.
‫وای خدا. باهات چیکار کردن؟
‫اسیده! ‫ وقتی زمان تموم بشه، اسید می باره.
‫اگه می تونستیم از این قفل رد بشیم، ‫فکر کنم راه خروج پیدا می شد.
‫«26 ماه مِه». ‫[نوشته: همیشه حواسم بهت هست؛ 26 مِه]
‫- دوباره 6-2-5-0 هستش، ولی به کلید نیاز داریم. ‫- نه، نه، اون یه کلید دستشه.
‫- آره، ولی این چه کمکی بهمون می کنه؟ ‫- یه دقیقه مونده.
‫«همیشه حواسم بهت هست.» ‫بعلاوۀ اینکه اون یه فرشته ـست، درسته؟
‫صبر کنید ببینم. یه ابر بالاشه، ‫پس ازش می ریم بالا. خب؟ می ریم بالا.
‫- نگاه کنید، یه نردبون روی پله های اضطراری هست. ‫- خیلی خب، من ازش می رم بالا.
‫بریانا، چیزی ندیدی؟
‫چرا این همه گیاه اینجاست؟ ‫کلی گیاه هست.
‫یالا، یالا!
‫- یه کلید پیدا کردم. به نرده گیر کرده. ‫- زود باش!
‫فقط 30 ثانیه وقت مونده.
‫- یالا، بریانا. تو می تونی! ‫- حله! حله.
‫- بیا، بگیرش. ‫- گرفتمش.
‫خیلی خب، امتحانش کن. برو، برو، برو.
‫زود باش! بیا پایین. ‫الانه که دوباره بارون بیاد.
‫خیلی خب.
‫بکِشید بالا.
‫زود باشید. کرکره رو بکشید بالا.
‫یه درِ قفل دیگه ـست.
‫بارون بند اومد. زمان سنج رو ریست کردن.
‫فعالان حفظ محیط زیست، ‫واکنش های زنجیره ای در شهر به راه انداخته اند.
‫با هزینه های رو به رشدِ آب...
‫ساکنین به جمع آوری آب های ‫بارانِ شهری رو آورده اند.
‫جمع آوری آب!
‫- می خوان بارون رو جمع کنیم. ‫- فعالانِ حفظ محیط زیست...
‫یه سایبان دیگه باز شد.
‫- ...واکنش های زنجیره ای در... ‫- خیلی خب.
‫خیلی خب، واکنش زنجیره ای! ‫یه زنجیر روی باجۀ تلفن هست.
‫خب، می خوان جواب تلفن رو بدیم.
‫اگه آب بارون رو جمع کنیم، ‫می تونیم با اسیدش قفل رو بسوزونیم.
‫- آره، آره. شاید جواب بده. ‫- چطوری اسید رو جمع کنیم؟
‫- صبر کن، بهش دست نزن. ‫- نه، اشکالی نداره.
‫- دست هات رو می سوزونی. ‫- اشکالی نداره. حسش نمی کنم.
‫اسید هیدروکلریک هر چیزی بجز ‫یه نوع خاصی از پلاستیک رو می سوزونه.
‫فقط دنبال هر چیزی که ذوب نشده بگردید.
‫باشه. حله.
‫همه چیز ذوب شده. حتی سایبان ها!
‫فقط 20 ثانیه وقت داریم.
‫گندش بزنن.
‫یه قوطی سس کچاپ اینجاست. ‫یه قوطی اینجاست که ذوب نشده.
‫خیلی خب.
‫پی ام پی. ‫پلی متیل پنتین! آره خودشه.
‫اسید اینو ذوب نمی کنه.
‫خیلی وقت نداریم. بیاید بریم.
‫- زود باشید. برید زیر سایبان. ‫- باشه، عجله کنید.
‫کار کرد! کار کرد!
‫خیلی خب.
‫داره کار می کنه. داره کار می کنه.
‫برو، برو، برو! جوابش رو بده.
‫- برو! ‫- الو؟
‫بده من امتحانش کنم. ‫الو؟
‫کسی پشت خط نیست.
‫خیلی خب. ‫«وقتی هوا نامساعد می شود، با ما تماس بگیرید.»
‫حتماً یه ربطی به تاکسیه داره.
‫کار نمی کنه.
‫- زویی، داری چیکار می کنی؟ ‫- شماها همونجا بمونید.
‫اونجا به اندازۀ همه ـمون جا نیست.
‫- یالا، بیا امتحانش کنیم. ‫- یه چیزی رو از قلم انداختیم.
‫- نمی دونم! نمی دونم. ‫- نباید اون بیرون بمونی.
‫- آخه چارۀ دیگه ای نداریم. ‫- نه، صبر کن.
‫- اینجوری که نمی شه. بیا جا می شیم. ‫- زویی، بگیر! ازش استفاده کن.
‫زویی! زویی!
‫حالش خوبه؟
‫«فروشگاه اجناس امانتی». ‫فروشگاه اجناس امانتی!
‫سه تا حلقه! ‫(رینگ به صدای زنگ هم میگن)
‫تلفن رو بردارید و بذارید سر جاش.
‫چی؟
‫تلفن رو بردارید و دوباره بذارید سر جاش.
‫حالا موقع زنگ سوم برش دارید.
‫زنگ سوم؟ خیلی خب. یک.
‫الو؟
‫تاکسی رو می بینی؟ ‫در، در، در!
‫- خیلی خب، حاضری؟ برو! ‫- برو بریم.
‫- برو! ‫- یالا!
‫- باز نمی شه. قفلش کردن. ‫- در رو باز کن.
‫- برگردین توی باجه. ‫- زویی!
‫- درِ جلو رو تست کن. ‫- باجه! دارن راه پس و پیشمون رو می بندن.
‫زویی، قفله! نمی تونم بازش کنم.
‫- باز نمی شه. ‫- قفلن!
‫- باز نمی شه. ‫- درِ جلو رو امتحان کن. درِ جلو!
‫نمی تونم.
‫- نه، نه، نه! ‫- هیچ جا نمی شه رفت.
‫بریانا، گوش کن چی می گم.
‫نذار از این لحظه لذت ببرن، باشه؟
‫آهای، آهای، تسلیم نشید!
‫نمی خوام بمیرم.
‫می دونم.
‫یالا!
‫یه مشکلی توی مجرای انتقال داریم.
‫چی شده؟
‫یه نقص فنی ـه. صبر کنید.
‫اون چیه؟
‫اتاق آخره! ‫آماده ـست که به محض اینکه شما گفتید فعالش کنیم.
‫بیارش بالا.
‫این طراحی کِی تأیید شده؟
‫توی تغییراتِ فوری ای بود که ‫چند روز پیش تحویل دادین، قربان.
‫با این فلش اون تغییرات رو بهت گفتن، آره؟
‫گزارشش می کنم.
‫نه، نه، نه. به بازی ادامه می دیم.
‫بهمون نفوذ کردن.
‫کارفرماهامون خیلی واضح گفتن ‫که تحت هر شرایطی باید ادامه بدیم.
‫توی تاریخ بازی هامون ‫روی این مرحله بیشتر از همه شرط بستن.
‫آروم باش. حالت خوبه. ‫آوردمت یه جای امن.
‫چند دقیقه دیگه سرت آروم می شه.
‫رد گوشی پدرت رو زدم. ‫(پدرِ کلر)
‫تو راه اینجاست. ‫من می رم طبقۀ بالا تا یه کم وقت براتون بخرم.
‫مراقب باش.
‫برمی گردم.
‫زویی؟
‫ببین. می دونم الان منگی ‫ولی واقعاً باید گوش کنی، باشه؟
‫- خیلی وقت نمونده. ‫- تو کی هستی؟
‫اونقدر مدت زیادیه که داشتم نگاهت می کردم ‫که یادم رفت هنوز با هم دوست نشدیم.
‫من... من کلر هستم.
‫لطفاً مراقب باش، خب؟
‫ببین، هر وقت خواستی می تونی بری ‫ولی واقعاً به کمکت نیاز دارم.
‫- پس اگه میشه لطفاً گوش کن چی می گم. خواهشاً! ‫- اونا سرنخ ها هستن.
‫مترو، بارون، بانک، ساحل. همه ـش...
‫مال تو بود.
‫- اون قصۀ تو بود. سونیا... ‫- اون مادرم بود.
‫تاریخی که روی دیوار نوشته شده بود، ‫[حواسم بهت هست]
‫روزی بود که مُرد. درسته؟
‫می دونستم فقط تو ‫منو در پس زمینۀ این قضایا می بینی.
‫اون چیه؟
‫- تو اتاق ها رو طراحی کردی؟ ‫- متوجه نیستی، خب؟
‫پدرم اینجا زندانیم کرده.
‫مجبورم کرده همۀ این کارها رو بکنم.
‫تو یه قاتلی!
‫تا جایی که تونستم مقاومت کردم ولی فهمیدم ‫که تنها راه خروجم...
‫اینه که اعتماد تو رو جلب کنم ‫و از کمکت استفاده کنم.
‫چرا باید بهت اعتماد کنم؟
‫- تو بن رو کُشتی! ‫- چون نجاتش دادم!
‫اون زنده ـست، زویی. ‫بن زنده ـست.
‫چی می گی؟
‫یه مخزن تخلیۀ مخفی توی شن ها ساختم.
‫انسلر گرفتش. ‫اون توی تونل هاست. جاش امنه.
‫می تونم نشونت بدم. ببین، ببین.
‫می بینی؟
‫نجاتش دادم، زویی.
‫بن؟
‫وقتی از اینجا رفتیم بیرون، ‫می تونیم بریم سراغش.
‫بیارش بیرون.
‫- نه، نه، نه، نه. ‫- ببینم، چه خبره؟
‫نه، نه، نه، نه.
‫- صبر کن ببینم، کجا رفت؟ ‫- نه! نه! افراد بابام پیداش کردن.
‫گندش بزنن. گندش بزنن.
‫یا خدا! اون کجاست؟
‫اون کجاست؟
‫جوابم رو بدین!
‫دیگه این بازی مسخره ـتون رو بازی نمی کنم.
‫باید یه کاری بکنی.
‫نمی تونم از اینجا بیارمش بیرون. ‫تنها کامپیوتری که دسترسی داره...
‫- توی اتاق مطالعۀ پدرمه. ‫- چی؟
‫وقت نداریم. به کمکت نیاز دارم. ‫می شه لطفاً کمکم کنی؟
‫این چیه؟ یه قفلِ رمزی.
‫چهار رقم. خیلی اورجینال بود! ‫یه معما هم هست، آره؟
‫به یه نفر به باهوشیِ تو نیاز دارم ‫تا کمکم کنه اونو حل کنم.
‫برای پدرم، همه چیز مثل بازی می مونه.
‫گفتش هر چقدر هم تلاش کنم ‫هیچوقت تنهایی ازش سر در نمیارم،
‫برای همین به تو نیاز دارم.
‫خیلی خب، این به کجا می خوره؟
‫تصاویرِ سمت چپ، ‫با عددهای سمت راست تطابق دارن،
‫و من فقط سه تا فرصت دارم، ‫بعدش کل اکسیژنِ سلولم خالی می شه.
‫یه دونه از فرصت هام رو توی ‫تولد 18 سالگیم استفاده کردم.
‫خیلی خب، خیلی خب. پس...
‫بن!
‫خیلی خب، حشرات! ‫یه حشرۀ یک روزه و یه موریانه داریم.
‫یه موریانۀ تپه سازِ آفریقایی ـه. ‫می تونن تا 50 سال عمر کنن.
‫حشرات یک روزه هم که یه روز عمر می کنن، ‫پس شاید یه ربطی به چرخۀ حیات داشته باشه. نه؟
‫گندش بزنن! خیلی خب.
‫حالا ما ایریدیم ، تیتانیوم و لیتیم داریم.
‫عددهای اتمیشون 3 و 22 و 77 هستند.
‫شاید جرم اتمی ـشون مهم باشه.
‫خب. اینم از این.
‫لعنت بهش.
‫خیلی خب، لحظاتی توی تاریخ یونان.
‫نبرد تروی، 1250 سال قبل از میلاد مسیح. ‫بازی های المپیک که می شه...
‫776 سال قبل از میلاد مسیح.
‫کاشی بعدی هم «پریكلس » ـه. ‫بین سال های 429 تا 495 زندگی می کرده.
‫هیچ کدوم از معماها منطقی نیستن. ‫انگار یه چیزی رو از قلم انداختیم.
‫بن، دووم بیار.
‫زویی، داری چیکار می کنی؟ باهام حرف بزن.
‫هر چقدر هم سعی کنی، تنهایی نمی تونی حلش کنی.
‫تنهایی نمی تونی این کار رو بکنی. ‫الانم که توی یه جبعه گیر افتادی.
‫چرا باید این کار رو بکنه؟ ‫فقط برای اینکه مسخره ـت کنه؟
‫درهای ادراک! ‫اگه نمی بینی، پس نما رو عوض کن.
‫وقت نداریم. ‫بابام هر لحظه ممکنه برسه.
‫داری چیکار می کنی؟ ‫باهام حرف بزن. می تونیم با هم حلش کنیم.
‫درهای ادراک. ‫اگه نمی بینی، نما رو عوض کن.
‫داری به چی نگاه می کنی؟
‫- زویی، چی می بینی؟ ‫- یه هولوگرام محدب ـه.
‫- چی؟ چی می گی برای خودت؟ ‫- من چیزی که تو نمی بینی رو می بینم.
‫برای همین بابات بهت گفته هیچوقت تنهایی ‫نمی تونی حلش کنی.
‫- حالا چی هستن؟ ‫- سه تا عکس اینجاست.
‫اولیش یه پنج ضلعی ـه.
‫دومیش سطح مقطعِ یه حلزونِ ناتیلوس ـه.
‫و سومی مولکولِ DNA هستش.
‫شاید دنبالۀ فیبونانچی باشه.
‫نه، نه، نه، نسبت طلایی ‫توی هر سه عکس وجود داره.
‫- خب پس چی میشه؟ 1.6؟ ‫- 1.618
‫گندش بزنن!
‫نسبت طلایی رو با حرف «فای» یونانی ‫نشون می دن، درسته؟
‫آره.
‫- باشه ولی چطوری به این مربوط می شه؟ ‫- حروف کوچیک!
‫همۀ کاشی ها با حروف کوچیک نشون داده شدن، ‫پس نماد «فای» می شه...
‫- فهمیدم. فهمیدم! ‫- خیلی خب.
‫جواب داد.
‫خوبی؟
‫برنمی گردم اونجا.
‫این کار رو نکن، کلر.
‫اصلاً می دونی الان چیکار کردی؟
‫چطور تونستی این کار رو با من بکنی؟
‫اونم با این همه زحمتی که برای تو کشیدم!
‫همین الان بذار از اینجا بیام بیرون!
‫- کلر. ‫- بن!
‫کلر؟
‫کلر!
‫زویی، عجله کن. از اینطرف!
‫0-5-2-6
‫زویی.
‫می تونی بیاریش بیرون؟
‫- دارم سعیم رو می کنم. ‫- بیارش بیرون.
‫کلی کدنویسی ریشه ای هست.
‫باید کل سیستمش رو از کار بندازم.
‫دیگه خیلی نمی تونه دووم بیاره. ‫باید عجله کنی. یالا!
‫فکر کنم کردم.
‫از کار انداختنِ سیستم کامل شد.
‫ممنونم.
‫بعد از اینکه فرار کردی، ‫مشتری ها التماس کردن یه بازی مجدد برگزار کنیم.
‫بازی قهرمانان!
‫کم کم گذاشتیم مردم برنده بشن.
‫تو تنها کسی هستی که ‫تا حالا تونسته واقعاً شکستشون بده.
‫- بن کجاست؟ ‫- خودت می دونی.
‫مختصات! از اولش حق با تو بود.
‫می دونی ساختمونش کجاست دیگه. ‫بیا.
‫ماشین بابام رو بردار. ‫اون که دیگه نمی تونه جلوت رو بگیره.
‫می خوای باهاش چیکار کنی؟
‫به محض اینکه قشنگ از اینجا دور شدم، ‫زنگ می زنم پلیس.
‫تقاص کارهاش رو پس می ده.
‫می دونی که هنوز اون بیرون هستن، آره؟ ‫می تونن پیدات کنن.
‫اومدی اینجا تا مدرک جمع کنی، نه؟
‫پس شاید یه سری درها رو قفل کرده باشم1
‫- قربان! ‫- شبکه رو بررسی کردی؟
‫این دفعه یه کم کار رو توی تمیز کردنِ ‫ کثافت کاری ـشون، سخت تر کردم.
‫ممنون.
‫بن؟
‫آهای، آهای، آهای، خانم. نمی شه...
‫- خانم، وایستید! ‫- بن.
‫بن؟ بن!
‫- بن! ‫- زویی؟
‫ببین، ببین، ببین. اون با منه. ‫فقط یه دقیقه بهمون وقت بدید. باشه؟
‫خوبی؟
‫وقتی از شن ها رد شدم، ‫یه یارویی منتظر بود.
‫و اینو بهم داد.
‫نمی دونم تهدیده یا چیز دیگه ایه...
‫فکر کنم «تشکر می کنم» باشه.
‫تموم شد.
‫آره.
‫تموم شد.
‫همیشه فقط می خواستم ازت محافظت کنم.
‫همه چیزم رو ازم دزدیدی.
‫یه زمان می تونستم همین حرف رو به خودت بزنم.
‫می دونی که مادر رو خیلی قبل تر از اون روز ‫از دست دادم.
‫می دونستم داره عمرش به سر می رسه، ‫می دونستم داره برنامه می چینه.
‫برای همین تصمیم گرفتم تستش کنم.
‫کلر، دردم میاد!
‫بازم امیدوار بودم که اینطور نباشه.
‫امیدوار بودم مادرم منو همونجور که هستم ‫دوست داشته باشه.
‫برشون گردون. برشون گردون!
‫همه ـشون رو می خوام.
‫نمی ترسیدم.
‫هر جا حس کنجکاویم منو می کشوند ‫باهاش می رفتم و از جفتتون باهوش تر بودم.
‫پدر و مادرها باید بچه هاشون رو دوست داشته باشن.
‫نباید مثل آشغال بندازنشون دور.
‫چرا داری گریه می کنی؟
‫باید از یکی کمک بگیری، عزیزم.
‫تو می تونی کمکم کنی.
‫نه اونجوری که نیاز داری.
‫قراره یه مدت بری سفر.
‫حتی سعی کردم با کُشتنش بهت نشون بدم ‫که چقدر می تونم برات...
‫مفید باشم.
‫اونوقت چطور کارم رو جبران کردی؟
‫همۀ ایده هام رو دزدیدی. ‫همۀ اعتبارش رو به اسم خودت زدی.
‫کلر، آروم باش.
‫برات چه اتاق های قشنگی درست کردم.
‫ولی هر چقدر هم که پول خوبی در می آوردی...
‫باز هم منو سانسور و خفه می کردی.
‫عزیزم، می تونیم با هم باشیم. ‫می تونیم یه تیم باشیم.
‫وقتی تو و مامان ببینید که...
‫چیکار می تونم بکنم، بهم افتخار می کنید.
‫- «اشتباه است». ‫- خداحافظ، بابایی.
‫تخلیه آغاز می شود.
‫کلر!
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫مترجم: «TheFlashPoint»
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M