جک، بهترین ضربه‌ت نبود.
نه، خوبه. مشکلی نیست.
فقط یادآوری کنم، دو ضربه برای مساوی.
سه ضربه...
و من می‌برم.
من هیچ‌کدوم از این گزینه‌ها رو دوست ندارم.
آخرین باری که به تو باختم کی بود، دکلان؟
من هیچ‌وقت تو رو نبردم، خودت هم خوب می‌دونی.
پس اگه بعد از 40 سال بازی کردن با هم،
این ضربه رو خراب کنم، خیلی...
خیلی عجیب میشه، نه؟
باشه، بریم.
اوه، باورم نمیشه. اوه!
می‌دونی، فکر کردم عمداً اون ضربه رو خراب کنم
و بالاخره به تو یه شانس برای افتخار بدم.
چشمات باید ضعیف شده باشن، جک.
کوتاه زدی.
فقط یه ثانیه صبر کن.
اوه، به خدا قسم، جک فینیگان.
تو حتماً با شیطان معامله کردی.
شیطان؟ نه، خدایان گلفن.
اونا همیشه به من لبخند می‌زنن.
این همون مردیه که همه تو تور ازش حرف می‌زنن.
- چطوری پاتریک؟ - سلام.
آقای فینیگان، اوضاع چطوره؟
این چه کوفتیه، آقای فینیگان؟
باشه. ما الان شریکیم.
باشه. باشه. تو عضوی از خانواده‌ای. لطفاً منو فردی صدا کن.
باشه، فردی. بیل، همیشه از دیدنت خوشحالم.
از دیدنت خوشحالم، فردی. چطوری؟ خوب، خوب.
خب، چه حسی داریم؟
شماها همه چیزایی که استیسی براتون آورده رو دوست دارین. خوبه. آره، صد در صد.
- عالیه. - آره.
خب، اون طرح‌های جدید این پیراهن‌ها رو دوست داره.
و من هم لوگوی جدید رو دوست دارم. آره.
می‌بینی؟ البته که دوست داره، چون این بچه سلیقه عالی داره.
می‌دونم. می‌دونم. من سر طراحی جدید باهاش بحث کردم.
آه، آره. پسرم این ایده رو داد،
پس معلومه که من یه کم جانبدارم، باشه؟
منصفانه‌ست. اما بذار ازت بپرسم، کنجکاوم،
چه حسی نسبت به بعضی از این ترکیب رنگ‌های جسورانه جدید داری
که امسال انتخاب کردیم؟
امیدوارم آبی و نارنجی رو دوست داشته باشی
چون این یه اشاره به تیم محبوبم نیویورک نیکس هست.
خب، شلوار... شلوار ممکنه برای من یه کم زیادی جسورانه باشه.
به علاوه، من... من طرفدار لیکرز هستم.
واقعاً؟ وای، بیل.
باشه، ممکنه مجبور بشیم در مورد این رابطه تجدید نظر کنیم، ها؟
معلومه، پاتریک، فقط دارم باهات شوخی می‌کنم.
استیسی، می‌دونی باید چیکار کنیم؟
باید یه لباس بنفش و طلایی برای افتتاحیه آماده کنیم
شاید، درسته؟ آره، حتماً.
باشه، حالا که حرف پسرم شد،
الان خودشه، پس باید منو یه لحظه
ببخشید، باشه؟ الان برمی‌گردم.
هی.
راستی، من بنفش و طلایی نمی‌پوشم.
آره، اشکالی نداره.
خب، اینو دوست خواهی داشت.
پدی مک الان تو دفتره،
و بهم گفت که لوگوی جدید رو دوست داره. چقدر باحاله، نه؟
دیدی؟ خوشحال نیستی که با ایده‌ی من موافقت کردی؟
آره، معلومه که با ایده‌ات موافقت کردم
چون تو پسر منی و دوستت دارم.
و ایده‌ی عالی‌ای بود، به همین خاطر، فرانکی،
باید بیای و با من کار کنی.
فکر کن چقدر باحال میشه.
من و تو کنار هم کار کنیم.
باشه بابا، نمی‌دونم این فکر جدیدی که تو سرت افتاده چیه،
ولی من یه موسیقیدانم،
- نه یه بیزینس‌من. - آره، می‌دونم.
ولی نمی‌فهمم چرا نمی‌تونی هر دو رو انجام بدی.
یه شغل واقعی با من داشته باشی که کمک کنه قبض‌ها رو پرداخت کنی
و بعدش موسیقی‌ات رو هم کنارش انجام بدی.
باشه بابا، بیا توافق کنیم
که دیگه در مورد این حرف نزنیم، باشه؟
باشه، معذرت می‌خوام، ولی من پدریم که می‌خواد وقت بیشتری رو
با پسرش بگذرونه، خب، منو بکش.
خب، اگه واقعاً می‌خوای وقت بگذرونی،
چرا نمی‌آی اینجا
و یه ۱۸ سوراخ دیگه با من بازی کنی؟
من تازه دارم راند اولم رو تموم می‌کنم.
ببین، می‌دونی که کاش می‌تونستم، ولی امروز نمی‌تونم.
ولی یه لطفی کن، خودتو اونجا نکش،
چون هیچ مقدار تمرینی به دردت نمی‌خوره...
لطفاً تو زمین ساکت باش، پیرمرد؟
من الان می‌خوام اینو رو گرین بزنم.
لعنتی، عوضی.
باشه بابا، من باید برم
چون من کار بیشتری برای انجام دادن دارم.
نه، نه، راسته.
متأسفانه، بعد از ۳۰ سال بازی با پروفسور،
هیچ کدوم از ما تا حالا اونو نبردیم.
لطفاً یادآوری نکن.
پدرت تقریباً ۸۰ سالشه، مگه نه؟
آره، می‌دونم خجالت‌آوره، عزیزم،
ولی تو هم باید درک کنی،
اون رقابتی‌ترین آدمیه که تا حالا دیدی
و از هیچ کاری دست نمی‌کشه
تا خودش برنده بشه،
از جمله پچ‌پچ کردن تو گوشت وقتی داری
روی هجدهمین سوراخ ضربه می‌زنی. بیخیال شو.
آره، ولی اون هنوز یه مرد ۸۰ ساله‌ست.
آره، و فکر کنم قبلاً هم گفتم
یکم خجالت‌آوره، نه؟
سارا، در دفاع از اونا، پروفسور تقریباً ۲۰ ساله
تو تور بازی کرده.
اونو نباید تو هیچ سنی دست‌کم گرفت.
به همین خاطر امروز یه اعلامیه دارم.
من امسال تو مسابقات شرکت نمی‌کنم.
چی؟
نه، بابا، خواهش می‌کنم. باید بازی کنی.
نمی‌تونم. دیگه نمی‌تونم دوباره اون کارا رو باهاش بکنم.
سخنرانی‌های طولانیش،
نوشیدن مولی میهمز،
و خدا نکنه مست کنه
و بخواد آهنگ «جام خداحافظی» رو اجرا کنه.
چون تو یه قلب سنگی داری.
سارا، متاسفم.
می‌دونم که تازه ازدواج کردی،
ولی متاسفانه، می‌ترسم که اینو بفهمی.
به دروغ‌های این مرد گوش نده، باشه؟ آره.
آره، بابا، چطور می‌تونی اینو بگی؟
من پدربزرگ رو و مراسم و آیین‌هاش رو دوست دارم.
لازمه دوباره سخنرانی ماشی نیبلیک رو بشنوی؟
آره، و مسابقه نزدیک‌ترین به پرچم رو هم دوست دارم،
که اتفاقاً امسال قصد دارم اونو ببرم.
و مستقیم بزنید، بچه‌ها. من همه‌شو دوست دارم.
می‌بینی، فردی، تو تنها
آدم ضدحال تو این گروهی.
همه‌مون اون پیرمرد و سنت‌هاش رو دوست داریم.
فکر کنم تو بعضی از این موارد باید طرف فردی رو بگیرم.
چی؟ چرا؟
چون از این که اون همیشه شما دو تا رو
مقابل هم قرار می‌ده، خوشم نمیاد.
این رقابت بی‌پایان، سالم نیست.
بی‌ضرره. اوا، ممنون.
و بنابراین، تصمیم گرفته شد.
من امسال بازی نمی‌کنم، پس لطفاً خوش بگذرونید.
خب، اگه عمو فردی قصد بازی کردن نداره،
پس شاید من بالاخره بتونم شرکت کنم، نه؟
عالیه. فکر عالی.
مگر اینکه جام فینیگان بخواد ادامه بده
تاریخ ۷۵ ساله‌اش رو در تبعیض علیه زنان؟
به خودت بستگی داره. می‌دونی، هر چی.
صبر کن، این راسته؟
من با چه جور خانواده‌ای ازدواج کردم؟
نه، نه، نه، نه، نه، نه.
تنها دلیلی که یه زن برای جام رقابت نکرده
اینه که هیچ زن فینیگانی، قبل از تو،
گلف بازی کرده.
ببخشید. من یه کم بازی می‌کردم،
ولی هیچ‌وقت نتونستم وقت پیدا کنم
چون بعضی از ماها کار تمام‌وقت خیلی سختی داریم.
مامان. آخ.
من دچار مشکل نویسندگی شدم،
که نباید باعث تمسخر و شوخی بشه.
خیلی ممنون.
ولی اگه فردی واقعاً بازی نمی‌کنه...
تصمیمم رو گرفتم.
...پس ماری، البته که تو باید بازی کنی.
چه فکر خوبی. اوه.
ام، اصلاً و ابداً.
چطور می‌خواد تو این مدت کم این کارو بکنه؟
اون هفته دیگه امتحان داره که باید براش درس بخونه.
باشه مامان، می‌تونم اونجا درس بخونم،
و می‌تونم تو پروازها درس بخونم.
من دانش‌آموز باهوشی‌ام. می‌تونم درس بخونم.
اصلاً و ابداً.
امتحانای نهاییت مهم‌تر از گلفه.
بابا، یعنی، بیخیال.
شما همین الان گفتین که می‌تونم، پس می‌تونم، درسته؟
متاسفم، عزیزم. بابا.
حرف مادرت حرفه.
البته، تو یه مورد باهاش مخالفم.
باید از اومدن پسرا هیجان‌زده باشی؟
آره. پروازشون حدود ساعت ۵ می‌رسه.
این باید بهمون نور کافی بده
برای مسابقه نزدیک‌ترین ضربه به پرچم.
تو مرد خوش‌شانسی هستی، جک. امیدوارم اینو بدونی.
آه، آره. این بازی نعمت‌های زیادی به من داده، دکلان،
ولی منو از پسرا دور کرد.
و خب، به خاطر همین، یه سری حسرت دارم همونطور که می‌دونی.
- می‌دونم، ولی پسرا می‌دونن؟ - ها؟
شاید این دیدار باید در مورد همین باشه.
یه زمانی پیدا کن و بهشون بگو چه حسی داری.
چی، رو در رو؟
مثل یه آمریکایی احساساتی که با روانشناس حرف می‌زنه؟ خدایا، نه.
بیخیال، جک، اونا حق دارن بدونن.
خب، شاید تو یه نامه بنویسم.
نامه؟ لعنتی، جک.
به من اعتماد کن، جک، اگه به پسرا نگی چه حسی داری،
یه حسرت دیگه به لیستت اضافه می‌شه.
همینه. همینه. بیا.
عدد باش. عدد باش. آره!
هی، داداش بزرگ، چی کار می‌تونم برات بکنم؟
می‌خوای پدرت رو ناامید کنی
یا می‌خوای یه پسر بزرگ و خوب باشی
و گذشته‌ها رو فراموش کنی؟
بعد از کاری که سال پیش کرد؟
نه، من این دفعه رو بیخیال میشم، باشه؟
شما بدون من از کارولینای جنوبی لذت ببرید.
ای بابا، بس کن دیگه!
واقعاً میخوای نقش توله سگ زخمی رو بازی کنی؟
وسط پات منو قطع کرد
تا تو هجدهمین سوراخ ازم یه سوال بپرسه، در حالی که یه ضربه جلو بودم.
چرا این کارو کرد؟
چون میدونست اون سالی بود
که بالاخره میخواستم شکستش بدم.
آره، ولی تو چهار پات زدی.
اونم تقصیر اونه؟
آره، آره، چون زد تو مخم،
که همیشه همین کارو میکنه، مگه نه؟
اوه خدای من. فردی...
...میدونم میتونه رو اعصاب باشه،
ولی فکر میکنی چقدر دیگه قراره پیشمون باشه؟
چند تا کاپ فینیگان دیگه
فکر میکنی با هم خواهیم داشت؟
مهمتر از اون، چند تا شانس دیگه
فکر میکنی برای شکست دادنش خواهی داشت؟
باشه. خب، به اون فکر نکرده بودم.
باشه، قبول، میام.
ولی این به این معنی نیست که باهاش خوب رفتار میکنم.
تا حالا کردی؟ پس میای؟
میام. اوه، خوبه. آسون بود.
باشه، بعدا.
بعدا.
باشه، دکلان، الان پسرا پیام دادن.
هر لحظه ممکنه برسن.
فقط یادت باشه چی حرف زدیم، جک.
تو و فردی خوب رفتار کنید. باشه. باشه.
تلاشمو میکنم. اوناهاشونم.
ضربه زن بزرگ اینجاست. بیا اینجا.
پدربزرگتو بغل کن.
- خوشحالم میبینمت. - منم همینطور.
اوناهاشون. پین یک. پین دو.
تئودور. بزرگترین پسرم، اولین فرزندم.
وارث تاج و تخت، میشه گفت.
جز اینکه متاسفانه، اون به ارث نبرد
تاب پدرش رو.
با این حال، تمام تلاششو میکنه، مگه نه، تدی؟
چطوری بابا؟ خوشحالم میبینمت.
و تو پسرم، و تو. فردریک.
بابا، من پول شرط بندی پارسال رو دارم
و ارزون هم نبود.
ها. حق با تو بود.
یادش بود. بهت گفتم.
و البته، همیشه اینقدر...
دیدنت لذت بخشه.
پاشو بیا اینجا.
من باباتم، لعنتی.
خب. یالا بچه‌ها، بریم تو. بریم تو.
اوه، پسر.
چند ساله داری با ما بازی می‌کنی، فرانسیس؟
اون جای عمو جیم رو گرفت بعد از اینکه مرد،
خب اون کی بود؟
۲۰۱۶.
و چرا اینو یادمه؟ آهان.
همون سالی بود که از کالج فارغ‌التحصیل شد.
و به جای اینکه بیاد با پیرمرد کار کنه،
تصمیم گرفت بره تو یه گروه راک لعنتی.
باشه، من به یه گروه راک ملحق نشدم. من یه گروه راک تشکیل دادم.
خیلی فرق داره.
و ما دو تا آلبوم ساختیم که ترکوند.
و من تونستم دور دنیا رو بگردم،
با انواع آدمای جالب آشنا بشم،
یه عشق یه بار در زندگی رو تجربه کنم،
همه‌ی اینا رو در حالی که کاری رو می‌کردم که دوست داشتم.
خیلی شبیه بازی کردن در تور PGA هست، پسر.
سخته با این حرفت مخالفت کنم، فرانسیس.
جک، من میرم کارا رو تو ۱۶ام ردیف کنم.
به زودی می‌بینمتون بچه‌ها.
خیلی خب، وقتشه برای کوکتل شروع
که رسمه.
دستور پخت مخصوص مادربزرگت.
آشوب مالی.
به اولین از کلی نان تست و کلی نوشیدنی.
آقایان، خوشحالم که دوباره تو خونه‌ی من هستید،
و حتی خوشحال‌ترم که همه‌مون با همیم
برای مسابقات سالانه‌ی گلف.
این گردش‌ها با خانواده
شادترین لحظات زندگی من بودن،
درست از زمانی که با پدرم بازی می‌کردم
و پدربزرگم در ویکلو،
جایی که برای اولین بار این بازی زیبا رو یاد گرفتم.
خب.
یالا، فرانسیس جوان، دنبالم بیا.
می‌خوام اینو بهت نشون بدم.
محاله من این کوفتی رو بخورم.
ولی تو قراره سعی کنی خوب باشی.
خب، کلی جام تو این قفسه‌ها هست.
ولی این یکی، اینو بگیر.
این مهمترینه.
جام فینیگانه.
اوه، نگاه کن!
به نظر میاد یه آقایی به اسم جک فینیگان
مدت زیادیه که داره همه رو می‌بره.
وای. بابا، تواضعت هیچ‌وقت از تعجبم کم نمی‌کنه.
منم می‌تونم همین رو در مورد کنایه‌هات
و تلخ‌کامیت بگم.
اوه، ببین چی همین‌جا افتاده،
یه نسخه از کتاب شما.
بذار ببینم این جمله برات آشناست، بابا.
«بردی که با روحیه ورزشی بد به دست بیاد، اصلا پیروزی نیست.»
«در حالی که وقار و موفقیت، نشانه‌ی قهرمان واقعیه.»
باور کردنش سخته که این جمله رو
به جک فینیگان بزرگ نسبت میدن.
یه نقل قول خوب هم اونجا هست
درباره‌ی بازنده‌ی بد بودن.
شاید دوست داشته باشی اونم بخونی؟
باشه، شما دو تا، آروم باشید.
ما هنوز حتی تو زمین گلف هم نیستیم.
این عکس چیه، پدربزرگ؟
اون آرنولد پالمره؟
این عکس مال سال ۷۲ئه.
اون منم و سه تای بزرگ، ها؟
اما اینجا، به این نگاه کن.
حالا، اون منم و سه تای بزرگ دیگه،
پدربزرگم، پدرم و برادرم جیم.
خدا رحمتشون کنه.
و به خاطر همینه که ما هر سال اینو جشن می‌گیریم.
برای جشن گرفتن یاد اوناست، فرانسیس.
حالا، اونو بده به من.
بیاین بریم بیرون، این نوشیدنی‌ها رو هم با خودمون ببریم.
بریم سر کار اصلی. دنبالم بیاین، بچه‌ها.
خب، چی فکر می‌کنی، فرانسیس؟
شاید امسال نوبت تو باشه که ژاکت رو بپوشی، ها؟
من روش حساب کردم، پدربزرگ.
آه، اون باید صبر کنه، پیرمرد،
چون امسال سالیه که من بالاخره تو رو شکست میدم.
از اعتماد به نفست خوشم میاد، فردی.
اما اگه تاریخ نشونه‌ای باشه،
تو مثل نورمن تو مسترز تموم می‌کنی.
یا میکلسون تو سال ۲۰۰۶. بیاید، بچه‌ها.
فکر نمی‌کنم این منصفانه باشه.
گند زدن فردی خیلی بدتر از اون بود.
می‌دونی، فردی، داشتم نگران می‌شدم
که امسال نیای
به خاطر اون گند زدن وحشتناک تو ۱۸ سوراخ پارسال.
همین‌طور چرت و پرت بگو، پیرمرد. اما اینو اول از همه اینجا شنیدی.
روزهای تو به شماره افتاده.
روزهای من به شماره افتاده. به زودی می‌بینیم.
خوش آمدید، آقایان.
همه‌تون می‌دونید چرا اینجا هستید.
مسابقه نزدیک‌ترین ضربه به پرچم.
ممنون. می‌تونید بلند شید.
ممنون، دکلان.
پنجاه و نه سال پیش، شب قبل از اینکه ایرلند رو ترک کنم
و برم آمریکا، پدرم، خدا رحمتش کنه،
منو برد به سوراخ ۱۷ پار ۳ در واترویل،
پار ۳ مورد علاقه‌اش تو کل ایرلند.
و از کیفش چوب مورد علاقه‌اش رو درآورد،
چوب گلف ماشی نیبلیک با دسته گردو.
و با این چوب، سال‌ها قبل تو همون سوراخ،
تنها هول این وانش رو زد.
پدرم بعدش بهم این فرصت رو داد
که این چوب با ارزش رو ازش ببرم
اگه می‌تونستم توپ رو نزدیک‌تر از اون به پرچم بزنم.
و اگه می‌تونستم، خب پس،
می‌تونستم چوب گلف ماشی نیبلیک با ارزشش رو با خودم
به آمریکا ببرم به عنوان یادگاری ازش،
به عنوان یادگاری از خونه، و به عنوان یادآوری
که هیچ‌وقت منو به خاطر ترک ایرلند نمی‌بخشید.
اما، از اونجایی که من امروز اینجا با این چوب جلوی شما ایستادم،
و از اونجایی که همه‌تون این داستان رو قبلاً بارها شنیدید،
خب، همه‌تون نتیجه رو می‌دونید.
و مثل هر سال، حالا من به شما این فرصت رو می‌دم
که چوب با ارزش پدرم رو از من ببرید.
خب. بزنیدشون صاف، بچه‌ها.
خوب به نظر میاد. اوه، خدای من.
پیرمرد هنوزم بلده.
اوه، خدای من. چطور تو این سن هنوزم این کارو می‌کنه؟
و همونطور که قبلاً بارها دیدیم،
پیرمرد رو نمیشه شکست داد. خب.
نفر دوم بعدی میاد.
- بیا، بابا. - نفر دوم، هان؟
بهت گفتم، امسال شکست می‌خوری، پیرمرد.
- تو دردسر افتادی، فردی. - نه، نه.
اون برمی‌گرده. برگرد. برگرد.
اون ضربه رو ببینید؟
هیچ‌وقت عروس نمیشی، فردی. هیچ‌وقت عروس نمیشی.
ممنون، بابا. همیشه از این حرفای تشویقی‌ات خوشم میاد، بابا.
خیلی خب، تدی، ببینیم چی داری.
می‌دونی، پدربزرگ، هنوز باورم نمیشه
تو تمام سال‌های بازی‌ات، هیچ‌وقت هول این وان ندیدی.
خب، فرانسیس جوان، این قراره عوض بشه.
چی، هول این وان؟
من الان ۵۰ دلار شرط می‌بندم که حتی به گرین هم نمی‌زنی.
اوه، خوب به نظر میاد.
شوخی می‌کنی؟
می‌دونم همیشه زیر شرطات می‌زنی،
پس بهتره انتظار ۵۰ دلارمو نداشته باشم.
کیف پولم تو خونه‌ست، باشه؟ پولتو می‌گیری.
بیا، فرانسیس، تو بعدی هستی.
خیلی خب، پسر بزرگ.
باشه، فقط می‌خواستم بگم
اونقدر که دلم می‌خواست بازی نکردم،
پس ممکنه یکم زنگ زده باشم.
برات خبر دارم، فرانسیس.
هیچ‌کس اونقدر که دلش می‌خواد بازی نمی‌کنه.
همه‌ش به تعادل سالمه، بچه‌ها.
اگه زیاد گلف بازی کنی،
تو روابطت مشکل ایجاد می‌کنه.
واسه همین من خودمو محدود می‌کنم به دو راند در روز.
گفت تعادل سالم، درسته؟ خب یعنی چی؟ بچه‌هاتو ماهی یه بار می‌بینی؟
بابابزرگ، این یکی واسه توئه.
آه، با وجود شکلش، خیلی خوب به نظر می‌رسه.
اوه، خدای من، ممکنه بره تو.
- ممکنه بره تو. ممکنه بره تو. - اوه، ضربه عالی.
اون کاملاً روشه.
عدد باش. عدد باش! عدد باش!
اوه، خدای من! اوه، خدای من!
این پسر منه!
باورم نمیشه.
وای خدای من. وایسا، بابابزرگ!
- بابابزرگ. - اوه، خدایا.
- هی. - بابا؟
زنگ می‌زنم ۹۱۱. بابا، بابا.
قسم می‌خورم، فردی.
باورم نمیشه رفته. آره، می‌دونم.
ولی اگه قراره بری، بهتره کاری رو که دوست داری انجام بدی.
هیچ مردی به اندازه اون این بازی رو دوست نداشت.
معلم عالی، گلف‌باز عالی، و پدر عالی.
معلم عالی، بله. گلف‌باز عالی، بدون شک.
پدر عالی، وقتی بود، حتماً.
و تقریباً فقط برای تو.
واقعاً؟ می‌دونی چی منو اذیت می‌کنه؟
و می‌دونم که نباید اینو بلند بگم...
پس لطفاً نگو. امسال سالش بود.
امسال سالی بود که قرار بود شکستش بدم.
نه، اینطور نیست، چون اون کاری رو می‌کرد که همیشه می‌کرد.
ذهنتو به هم می‌ریخت تا تو سوراخ آخر سه ضربه بیشتر بزنی.
نه، نه، نه. قرار نبود این اتفاق بیفته
چون من روی خودم کار کرده بودم،
و حالا می‌تونم عصبانیتمو کنترل کنم، خودمو نگه دارم.
و فکر می‌کنم اون شاید اینو می‌دونست.
اوه، پس شاید اون مرد فقط برای اینکه
یه بار دیگه تو رو اذیت کنه؟ ازش بعید بود؟
وای، عمو فردی، تو یه آدم غمگین و مریضی.
می‌بینی، حتی اونم می‌دونه من حق دارم.
خب، پسر بزرگ، می‌خواستم ازت بپرسم.
با عذاب وجدان چطوری؟
عذاب وجدان؟ برای چی؟
ماری، اذیتش نکن. هول این وان.
تو هیجان اون لحظه، هیچ وقت فکر نکردی
که شاید همون باعث حمله قلبی بابابزرگ شد؟
نه. چی؟
این نیست... چی... وایسا، وایسا، وایسا، وایسا.
فکر نمی‌کنی بقیه هم همین فکر رو می‌کنن؟
شاید از دکلان بپرسی.
تو پدربزرگ رو بهتر از هر کسی می‌شناختی، پس...
خب، همونطور که می‌دونی، من ۲۰ سال برای پدربزرگت کَدی بودم.
بعد از اون هم ۲۵ سال باهاش گلف بازی کردم.
و تو تمام این مدت، اون هیچ‌وقت یه ضربه مستقیم به سوراخ ندیده بود.
پس، نمی‌دونم، شاید ماری حق داره.
وای. شماها افتضاحید. می‌دونستید؟
خب، دکلان، نمی‌خوام بدبین باشم، ولی دارم از کنجکاوی می‌میرم.
چطوری با خاکسترها پرواز کردی اومدی؟
با چمدون‌ها تحویلش دادی یا با خودت آوردی تو هواپیما؟
نه، نه، نه. همین‌جا پیشمه.
تمام مدت پیش خودم نگهشون داشتم.
سالم و سلامت.
این دیگه چه کوفتیه؟ اینا خاکسترهاشن؟
نمی‌خواستی بذاریش تو یه کوزه یا چیزی؟
اینا خواسته‌های اون بود. خواسته‌اش این بود که تو یه کیسه زباله پلاستیکی دفن بشه؟
نه. اون اصلاً نمی‌خواد دفن بشه.
اون می‌خواد خاکسترهاش تو چهار جای خیلی خاص
تو ایرلند پخش بشه.
و تعجبی نداره که
اون می‌خواد بعضی از این خاکسترها کجا پخش بشه.
- کارنه؟ - درسته.
خیلی عالیه.
اون زمین گلف مورد علاقه
پدربزرگت تو ایرلند بود.
اون واقعاً می‌خواست خاکسترهاش رو تو زمین گلف پخش کنن،
یا این یه جور کلکه که شماها برای
رفتن به ایرلند و گلف بازی کردن، راه انداختید؟ نه، نه، نه.
بهت قسم می‌خورم، اینا خواسته‌های اون بود.
ببین، همه رو روی یه دستمال کاغذی نوشتم.
- روی دستمال کاغذی؟ - آره.
از یه کافه، آخرین باری که تو ایرلند گلف بازی کردیم.
حالا، یادت باشه، این همون کافه‌ایه
که اون پدربزرگت رو وقتی نوجوون بودن، ملاقات کرد.
و خب، فکر کنم
بعد از اینکه مادرت رو از دست داد،
شروع کرد به فکر کردن درباره مرگ خودش،
و اون موقع بود که این نقشه رو کشید.
همه رو بعد از چند تا نوشیدنی نوشت.
میشه ببینمش، دکلان؟
کجا دیگه می‌خواد پخش بشن؟
مزرعه خانوادگی.
جایی که با مادربزرگت ازدواج کرد
زیر درخت‌های سیب پدربزرگش.
فانوس دریایی ویکلو هد.
پایین ساحل، جایی که ازش خواست باهاش ازدواج کنه.
وای. کی می‌دونست پدربزرگ اینقدر احساساتی و رمانتیک بود.
و آخرین مکان. تعجب بزرگیه. بلین رو.
حدس بزنم. اونجا جاییه که اولین بوسه‌شون رو داشتن.
نه، اونقدر رمانتیک نبود. یه زمین گلف دیگه است.
جایی که پدربزرگ بازی کردن رو یاد گرفت.
یه پسر جوون با پدر و پدربزرگش.
راستی، فرانسیس، بیا با من.
به نظرم، این الان حق توئه.
اوه، نمی‌دونم باید بگیرمش یا نه، با این اوضاع.
آه، می‌تونی بگیریش به شرطی که قول بدی هیچ‌وقت تکرار نکنی
اون سخنرانی 'مشی نیبلیک' رو، باشه؟
قول نمیدم.
- نقشه قشنگیه، دکلان. - آره.
پس مراسم نمی‌خواست
یا سنگ قبر یا مراسم خاکسپاری؟ هیچی از اینا؟
لعنتی، می‌دونی که پدرت زیاد اهل مذهب نبود،
البته به جز گلف.
یه چیزی هست که باید در نظر بگیریم.
اگه قراره این کارو بکنیم، بریم ایرلند،
خاکستر رو پخش کنیم، همه این زمین‌های قشنگ رو ببینیم.
حیفه که چند دست بازی نکنیم.
از طرز فکرت خوشم میاد. همونطور که حدس می‌زدم.
راستش، اینم یکی از آرزوهای جک بود.
می‌خواست مطمئن بشه که جام فینیگان
بدون اون ادامه پیدا کنه، و خیلی دلش می‌خواست ماری
جاشو بگیره و اولین زنی باشه که برای جام رقابت می‌کنه.
- واقعاً؟ - چقدر عالیه این!
ماری بالاخره می‌تونه تو مسابقه بازی کنه
و میراث پر افتخار جام فینیگان
می‌تونه ادامه پیدا کنه.
روز بخیر آقا. به کارتون هاوس خوش آمدید.
خیلی ممنون. شما برای پذیرش اومدین؟
فینیگان. بله. فینیگان.
گروه چهار نفره فینیگان. گروه چهار نفره فینیگان.
ممنون. پذیرش از این طرفه، آقا.
چی بهت گفتم؟
اینجا فوق‌العاده نیست؟
یادت میاد با مامان و بابا اومدیم اینجا؟
آره، اون یه تعطیلات عالی بود.
اولین سفر پدربزرگ و مادربزرگت به ایرلند بود
از وقتی که تو دهه ۵۰ از اینجا رفتن.
و هدفشون این بود که دو پسرشون رو برگردونن
به کشور قدیمی تا بتونیم فامیلامون رو ببینیم
و جاهای دیدنی رو. اما از همه مهم‌تر،
این بود که ما به عنوان یه خانواده با هم وقت بگذرونیم
چون پدرمون همیشه سر کار بود.
اما این اتفاق نیفتاد، نه؟
هنوز از این موضوع دلخوری؟
نه، نه. نمی‌گم دلخورم. می‌گم
ناامید، غمگین، و شاید تا آخر عمر زخمی شدم.
چرا؟ چی شد؟
چون پدرمون کاری رو کرد که همیشه می‌کرد.
کارش بر خانواده‌اش اولویت داشت.
یکی از دوستای قدیمیش، کریستی اوکانر،
اسطوره گلف ایرلند، زنگ زد به پیرمرد که ببینه
اگه می‌تونه به چند تا از بچه‌ها کمک کنه
که داشتن برای جام رایدر آماده می‌شدن.
که برای دو سه روز بهونه خوبی بود،
ولی ما یه هفته کامل ندیدیمش.
هی، با مامان خیلی بهمون خوش گذشت، نه؟
آره، چون همیشه با مامان بهمون خوش می‌گذشت،
چون مامان یه فرشته بود. خدا رحمتش کنه.
و صحبت از اون فرشته‌خویش شد،
این چمدون قدیمی لیدی بالتیمورشه؟
آره. عاشق اینا بود.
آره.
بعد از اینکه تو پدربزرگ رو کشتی، اونا رو برای من گذاشت.
باشه، این قراره شوخی کل هفته‌ات باشه؟
من پدربزرگ رو نکشتم، باشه؟
شوخی نیست. من پدربزرگ رو نکشتم.
خب، هر کدوم از آقایون رو
تو یه سوئیت خونه داریم،
و اون زوج جوان دوست‌داشتنی رو
به یه سوئیت لوکس ارتقا دادم.
صبر کن. زوج دوست‌داشتنی؟
دقیقاً کی می‌تونه باشه؟
آه! نه، نه، عزیزم.
ببین، من و لیدی بالتیمور اینجا زوج نیستیم.
ما دخترخاله و پسرخاله‌ایم. ببخشید.
من در واقع مجردم. دلشکسته.
خیلی ناراحتم. اون تمومش کرد.
باشه.
دیدن این واقعاً سخته. من برای تابستون اینجام.
نه، نه. چیزی که اون سعی داره بگه اینه که ما یه اتاق دیگه لازم داریم.
آره، چون منم فکر می‌کردم
که ما چهار تا اتاق رزرو کردیم، با توجه به اینکه چهار نفریم.
ما چهار تا اتاق رزرو کردیم. من چهار تا اتاق رزرو کردم.
همه چی حله. مشکلی نیست.
من چهار تا اتاق رزرو کردم، درسته؟
غلطه.
ما این هفته هیچ اتاق یک‌نفره‌ای نداریم.
ولی، می‌تونید دو نفره بشید.
می‌تونیم یه تخت تاشو بیاریم، یا می‌تونید یه تخت رو شریک بشید.
اون پسرته. باید با اون هم‌اتاق بشی.
من باید با اون هم‌اتاق بشم، هان؟ آره.
باشه. تو معلومه که هیچ‌وقت خروپفشو نشنیدی.
خیلی خب، فکر کنم فقط یه راه حل منصفانه برای این هست.
قراره برای این پات بزنیم. هر کدوم یه پات.
دو تا توپ که از سوراخ دورترن
باید با هم هم‌اتاق بشن.
خوبه؟ عالیه.
مشکل حل شد.
باشه، استاد جوان فینیگان، ببینیم چی داری.
خیلی خب، ببین و یاد بگیر.
کلاس شروع شد.
آه، بیا دیگه. درست باشه. باشه... آخ!
این سخته. این سخته.
قبولش می‌کنم. شکست دادنش سخته.
ولی خوشبختانه برای من، من بیرون آوردم
کالامیتی جین مورد اعتماد رو برای این سفر.
حالا، چرا باید این کارو با خودت بکنی؟
داری خودتو آماده شکست می‌کنی.
یعنی، اون پاتر لعنتی چند سالشه؟
این همون چوبیه که بابی جونز استفاده می‌کرد
برای همه اون قهرمانی‌هایی که برد.
اگه برای آقای جونز به اندازه کافی خوب بود...
برای منم به اندازه کافی خوبه.
آره! باشه. خب، اوکی.
واضحاً، تو بابی جونز نیستی، برادرم.
خانم‌ها و آقایان، اینجوری انجامش می‌دیم.
بیا. بیا. این خوب به نظر می‌رسه!
نه، مادر به خطا! گذشت... ازش گذشت.
اون چه کوفتی بود؟
می‌فهمم چی می‌گی در مورد کنترل خشم.
باشه، لیدی بالتیمور، فشار برداشته شد.
فقط برسونش، یعنی، هر جا نزدیک
به سوراخ و این دو تا امشب تو یه تخت می‌خوابن.
آره، این نباید مشکلی باشه.
می‌دونی چیه؟
بذار جالبش کنیم.
هر کدوم از توپ‌های ما که نزدیک‌تر به سوراخ باشه،
پدرش تخت رو می‌گیره، اون یکی تخت تاشو.
مگر اینکه این دو تا بخوان، می‌دونی، یه تخت رو شریک شن. نه.
آره. هیچ اشتراک تختی در کار نخواهد بود.
خب، پس شرطه؟
بهت ایمان دارم، بچه.
اوکی. باشه.
ببینش. بزنش.
بندازش تو.
به این نگاه کن. به این نگاه کن.
- درست داخل توپش. - محاله. محاله.
اوه، خدای من، شوخی می‌کنی؟
داری با من شوخی می‌کنی؟
اولین زن فینیگان که برای جام رقابت می‌کنه
و با قدرت میاد بیرون. آره.
ببخشید.
امیدوارم این برای شما خوب باشه، آقا؟
اوه، اون مثل یه شاهزاده روی اون می‌خوابه.
ممنون، جوان. آه، باعث افتخاره.
ولی ببخشید، آقا.
آیا درسته که شما تدی فینیگان، نویسنده هستید؟
درسته، من هستم.
خب، افتخار می‌کنم که شما رو می‌بینم. من از طرفداران پر و پا قرص کتاب‌هاتون هستم.
واقعاً؟ ممنون. قدردانم.
اگه برادرم کمی متعجب به نظر می‌رسه،
آخه خیلی کم پیش میاد که اینو بشنوه.
یعنی یکی اعتراف کنه که طرفدار کاراشه.
من همه‌شون رو خوندم.
البته کتابای جیمی نایت مورد علاقه‌من،
ولی اعتراف می‌کنم یه کم ناامید شدم
وقتی تو کتاب آخر کشتینش.
آره، خب، با نگاه به گذشته،
شاید واقعاً اشتباه بود.
به خاطر اینه که تدی دچار بن‌بست نویسندگی شده.
الان دو ساله که اینجوریه؟
و با این سرعت، بعیده
که دیگه بتونه بنویسه.
اوه، خب، متاسفم اینو می‌شنوم، ولی شما تو ایرلندین
و اولین نویسنده‌ای نیستین که اینجا الهام می‌گیره.
از دهن شما به گوش خدا.
و بازم ممنون که تخت برادرم رو آوردین.
مخصوصاً اینکه تشکش چقدر نازکه رو دوست دارم.
کار فوق‌العاده‌ایه.
اوه، اوه.
اوه، این چیه... اوه، این چیه؟
چه تخت بزرگ و قشنگیه. خیلی راحته.
هی، فقط بدونی، اون شرط‌بندی کاملاً چرت بود.
پات شما، چی بود، ۹۰ فوت از سوراخ فاصله داشت؟
اصلاً نزدیک نبود. اگه کسی باید بخوابه
روی اون تخت تاشو، شما باید باشین، نه من.
امیدوارم اون تشک براتون خیلی ناراحت‌کننده نباشه
چون دلم نمی‌خواد روی ضربه شما تاثیر بذاره
فردا صبح. اوه، نگران اون نباشین.
فردا تو زمین گلف تلافی می‌کنم.
اوه، راستی، کلاً یادم رفت.
یادتون بود خاکستر رو بیارین؟
چی میگین؟ قرار نبود من خاکستر رو بیارم.
قرار بود شما خاکستر رو بیارین.
این قرار بود. کی این قرار شد؟
یادم نمیاد در موردش حرف زده باشیم.
اوه، آره، نه، ما مفصل در موردش حرف زدیم
چون، یادتونه، من با کل قضیه خاکستر مخالفم؟
من یه دفن درست و حسابی می‌خواستم.
می‌دونین، یه مراسم تو کلیسا با کشیش و سنگ قبر.
نه فقط همینجوری خاکستر رو پخش کردن.
باشه.
لطفاً بهم بگین
که بدون اون خاکستر لعنتی تا اینجا نیومدیم.
دارم سر به سرت می‌ذارم.
نگران نباش.
همینجان، سالم و سلامت.
این دیگه چه کوفتیه؟
چرا هنوز تو کیسه پلاستیکی نگهشون داشتی؟
فکر کردم گفتی می‌خوای یه کوزه بگیری.
خب، فکر کردم اینجوری راحت‌تره تا یه کوزه رو اینور اونور کشیدن.
به همه این جاهای مختلف.
واسه همین خاکستر رو تو این چهار تا کیسه جدا کردم.
نگاه کن.
ها. باشه.
باید اعتراف کنم، از مخمل سبز خوشم میاد.
قشنگه، حتی اگه فکر کنم
کل این قضیه یه کم عجیب و خودخواهانه است.
خودخواهانه؟ چطور؟
آره. خب، ما یه سفر کامل رو
دور خاطره اون ساختیم که خودش برنامه ریزی کرده بود.
فکر نمی‌کنی یه کم خودبزرگ‌بینانه و پرطمطراقه؟
احترام بذار. اون پدرته تو اون کیسه.
بفرمایید.
چهار نفرمون اینجا تو سرزمین مادری.
به گینس تو شکممون و گیمی تو زمین گلف.
و لیوان‌های نوشیدنی تو دستمون و پار تو آینده‌مون.
وای، شما دو تا رو ببین. منم می‌تونم یه چیزی بگم؟
به نوشیدنی تو شکممون و بِردی تو کارنامه امتیازاتمون.
اوه. نه، این خوب نیست.
واقعاً خراب کردی.
باید جناس داشته باشه.
ما شکم و بِردی داریم، پس می‌تونیم بگیم...
به نوشیدنی تو شکممون و بِردی تو نه سوراخ آخر.
نه، بابا، بیا دیگه، تو نویسنده‌ای.
تو می‌تونی بهتر از این بگی.
قراره نوشیدنی و شکم باشه.
اوه، دیگه شورش رو درآوردی، می‌تونیم اینا رو
- دیگه بخوریم، لطفاً؟ - من فهمیدم.
به نوشیدنی تو شکممون و بِردی‌های بیشتر از بوگی.
خب، همه برنامه فردا رو می‌دونن، درسته؟
زود بیدار می‌شیم و بعد میریم به بلین رو،
دور اول جام فینیگان.
و طبق سنت، ۵۴ سوراخ گلف،
حداکثر سه بوگی. کمترین امتیاز برنده میشه.
- بازی‌ها شروع بشن. - بزن بریم.
و بعد تو راه برگشت می‌ریم خونه بچگی پیرمرد
که اونجا می‌تونید عمو مایک رو ببینید.
عمو مایک رو. مردی دوست‌داشتنی و جذاب.
و ما واقعاً قراره خاکسترش رو
تو زمین گلف پخش کنیم؟
تو سوراخ ۱۸ با منظره دریای ایرلند.
خیلی کلاسیکه که آرزوی آخرش این بود که همه ما رو برگردونه اینجا
به ایرلند، و گلف بازی کنیم، هیچی کمتر از این.
اون مرد باهوشی بود. من عاشق بازی کردن باهاش بودم.
آره. و در حالی که من واقعاً خوشحالم که اینجام،
هنوز یه کم عصبانیم
که باید حتماً می‌مرد تا من بالاخره
دعوت می‌شدم.
خوب بود اگه واقعاً باهاش بازی می‌کردم،
- می‌دونی؟ - نه، در واقع،
اصلا خوب نبود. باور کن.
دورهای گلف با اون شکنجه محض بود،
چون علاوه بر اینکه به طرز دیوانه‌واری رقابتی بود،
هیچ‌وقت از انتقاد کردن دست برنمی‌داشت.
و معمولا وسط تاب دادن چوب گلف.
اوه، دیگه بسه این حرفا.
اونقدرام بد نبود. پسر محبوب گفت.
اون یه مربی لعنتی گلف بود.
ازش چی انتظار داشتی؟ چی انتظار داشتم؟
شاید می‌تونست برای چند تا از تولدای من بیاد.
و جشن فارغ‌التحصیلی دبیرستان من چی؟
یادت میاد چرا اونجا نبود؟
اون روز یه رویداد مهم‌تر تو لانگ آیلند بود.
مسابقات آزاد آمریکا تو شین‌کوک بود.
بابا، شینیه.
باشه. می‌تونیم بیخیال بابا بشیم چون اینجا هستیم
که جشن بگیریم براش، درسته؟ نه اینکه وقتی افتاده لگدش کنیم.
می‌تونیم این کارو بکنیم؟
سعی می‌کنم.
خب، خوشحالم که می‌بینم همه
امروز صبح برند گلف فینگان‌های مبارز رو پوشیدن
به جز تو.
چی، نمی‌خواستی کلاهی که بهت دادم رو بپوشی؟
باشه، رک بگم، منم نمی‌خوام این کلاه رو بپوشم
ولی تو اصرار کردی، پس تا وقتی که هست لذت ببر.
این کلاه شانس منه.
همونطور که می‌دونی، سم اسنید خودش اینو بهم داد
وقتی یه پسر کوچولو بودم.
کاملاً آگاهم، ولی نمی‌فهمم
چیزی در موردش شانس میاره با توجه به اینکه تو هیچ‌وقت نبردی
حتی یه دور گلف رو باهاش.
تو بخش‌های دیگه زندگیم برام شانس آورده.
وقتی مادرمو دید، اینو پوشیده بود.
و روزی که تو به دنیا اومدی.
و احتمالاً روزی که باردار شدی. خفه شو.
باشه، خب پس، بهانه‌ات چیه
برای اینکه چوب‌های گلف جدید نخریدی؟
می‌بینم هنوز اون چوب گلف رو داری
که انگار مال دهه 80ئه.
موضوع چوب‌های گلف نیست، برادر کوچیک.
موضوع مردیه که اونا رو تاب میده.
آره، ولی مردی که چوب‌های گلف تو رو تاب میده
تو هر تورنمنتی که بازی کردیم، آخر شده.
این به خاطر اینه که من هیچ‌وقت
وقت نداشتم تمرین کنم ولی الان دارم،
و فکر می‌کنم این آخر هفته یه گلف‌باز خیلی متفاوت رو می‌بینی
اینجا.
به خاطر خودت، واقعاً امیدوارم.
وقتشه که قتل‌عام شروع بشه.
به عنوان نفر دوم سال گذشته، من اول شروع می‌کنم.
- مشکلی نداری؟ - نه، مشکلی ندارم.
خانم‌ها و آقایان، به جام فینگان‌های مبارز خوش اومدید.
اولین نفر در زمین، کسی نیست جز نایب قهرمان ۱۵ دوره،
و قهرمان صفر دوره، فردی فینگان.
خب، این امروز تموم میشه، جوون.
اوه. این حتماً درد داره، تدی.
دیدن یه ضربه به این روونی، دیدن یه توپ با این پرواز.
اینکه بدونی از همون سوراخ اول روز اول
قراره ببازی. وای.
وقتی این نوع فروتنی رو می‌بینم،
می‌دونی یاد کی میفتم.
جرئت نکن بگی. حتی لازم نیست بگم، مگه نه؟
متاسفم. پس کل این سفر فقط
مسخره کردن دائمیه؟
آره، همینطوره.
به خونه‌ی حرف‌های چرت و پرت ۲۴ ساعته خوش اومدید.
آره، خب، چطور دیگه نشون بدیم
محبت‌مون رو به همدیگه؟
من عاشق این مرد هستم. موفق باشی، بازنده.
وای. خب، پس این چیزی بود که من تمام این سال‌ها از دست داده بودم؟
فکر کنم نباید اینقدر احساس بی‌اهمیتی کنم.
نفر بعدی در زمین، تدی فینگان،
یک بار ضربه‌زن بزرگ.
اما از زمان یه آسیب دیدگی شدید شونه،
بخش زیادی از قدرتش رو از دست داده.
اوه، و این یه توپ پرواز بلند به سمت مرکز زمین کوتاهه.
اوه، این حدود ۱۵۰ یارد خواهد بود.
و متاسفانه برای تدی فینگان، اون شروعی
کمتر از عالی داشته.
فقط سوراخ اوله، دوستان.
جای نگرانی نیست، و من هنوز تو مسیرم.
به زور.
و نفر بعدی در زمین، کسیه که
داره اینجا در جام فینگان تاریخ‌سازی می‌کنه،
اولین زنی که تا به حال شرکت کرده.
اون انتخاب جسورانه‌ای کرده که از خط آبی ضربه می‌زنه.
شاید اون رو به عنوان ماری فینگان بشناسید،
اما در این مناطق، اون فقط به عنوان
لیدی بالتیمور شناخته میشه.
وای.
کریسمس لعنتی، ماری، اون یه ضربه عالی بود.
بهت گفتم بچه‌ام بلده بازی کنه.
خب، به مسابقات خوش اومدید.
عالی انجام شد. دست بده. ممنون. ممنون.
و آخرین نفر اما قطعاً نه کم‌اهمیت‌ترین،
فرنکی فینگان رو داریم،
قطعاً طولانی‌ترین ضربه‌زن گروه.
و جمعیت وقتی اون بیرون می‌کشه، دیوونه میشه...
مورف.
اون به چوب گلفش اسم داده؟
آره، اسمش رو از مادربزرگت گرفتن.
اسم فامیلش، مورفی.
ولی چرا اسم چوب گلف تو رو از مادربزرگ گرفتی؟
یادت نمیاد چه کله‌ی بزرگی داشت؟
این خیلی غلطه.
خب، الان میبینی که چقدر درسته.
هو! خدایا، مورفی.
مادربزرگ، اون بمب رو دیدی؟
خدایا، امروز روز عالی‌ای میشه.
شوخی به کنار، خیلی عالیه، نه؟
آره. آره. باید اعتراف کنم، محشره.
من و تو اینجا با بچه‌هامون تو این زمین گلف،
شیرین‌تر از این نمیشه. نه.
مگر اینکه، البته، اون توپ تو باشه
و دخترت ازت جلو زده باشه.
هنوز فکر می‌کنی همه این کنایه‌ها و حرفای کوچیک
منو عصبانی می‌کنه، ولی نمیکنه.
و هیچ‌وقت هم نمیکنه.
و واسه همینه که بهم میگن تدی آروم.
باید اعتراف کنم، تحت تاثیر قرار گرفتم.
اون یه ضربه نزدیک‌کننده خیلی خوب بود.
میدونی، فردی،
همش در مورد اینه که چطور از ضربه‌های بدمون ریکاوری کنیم.
این کلید این بازیه. و کلید زندگی.
تو شرایط سخت خونسرد موندن، آرامش داشتن،
و بی‌خیال شدن.
چیزی که خوبه یادت بمونه.
لازم نیست این مزخرفات رو به من موعظه کنی.
من قبلاً بهت گفتم.
عصبانیت‌ها و فوران‌های خشم مال گذشته‌ست.
حالا وقتی اینجام، وقت میذارم
تا از اطرافم لذت ببرم، هوای تازه دریا رو نفس بکشم،
تو زمین‌های گلف زیبا قدم بزنم، ذهنم رو از شلوغی‌های روزمره
پاک کنم. اگه ذهنیت درستی داشته باشی،
یه دور گلف میتونه خیلی شبیه مدیتیشن باشه.
تا وقتی که یه ضربه کج بزنی تو جنگل.
حتی اون موقع هم، میبینی که من خونسردیم رو حفظ میکنم.
همش بخشی از کار بزرگیه که روی خودم انجام میدم.
و به خاطر همین، خدایان گلف بهت پاداش میدن.
یعنی، به اون خط نگاه کن. از تله دور موند. یه هدیه.
حالا، اینو میذاریم رو زمین رقص.
بیا.
اوه، حیف شد، برادر. از پشت غلتید رفت.
- خدایان میدن و میگیرن. - آره.
ولی قبلاً، یه بدشانسی مثل این منو ناراحت میکرد،
- و حالا من فقط... - ...نفس میکشم.
ای بابا.
این از اینجا یه برد عالی میشه.
یه برد عالی.
یالا. اون استراحت کجاست؟
اون استراحت کجاست؟ آی، وای، وای.
چطور این متوقف نمیشه؟ باورنکردنیه.
اونجا خیلی گوشت رو استخون گذاشتی، بابا.
شوخی می‌کنی.
باشه، و من هنوز می‌تونم پار رو نجات بدم.
اوه، فردی، تو اون رو کوبیدی.
چرا داری زور می‌زنی؟
و تو هنوز دوری.
آره، کاملاً آگاهم. ممنون.
آروم و راحت.
هی.
هی، استاد ذن، یادت باشه، درست مثل مدیتیشن.
فقط باید نفس بکشی.
جیک با توئه؟
جیک با منه.
خیلی ممنون.
باشه، عالیه.
من برای یه لعنتی شیش هستم.
و تو پار کردی.
بوگی. یکی کمتر از تو.
لعنت به این بازی لعنتی.
آه، لعنت به این بازی لعنتی.
تا حالا نشنیده بودم این حرفو بزنی، بابا.
خوش گذشت.
باشه، ماری، نوبت توئه.
ببینش. بزنش.
بندازش تو. نظرتون چیه؟
ماری فینیگان، یا بهتر بگم لیدی بالتیمور،
با یه بِردی از دروازه بیرون میاد
بعد از اینکه یه پات ۱۲ فوتی رو انداخت.
اون واقعاً داره به این باشگاه پسرونه فشار میاره،
و ما تازه در سوراخ اول هستیم.
همونطور که اون پسر بزرگ پاتش رو می‌خونه، می‌دونه چی در خطره.
و از دست دادن یه پات چهار فوتی مثل این
واقعاً می‌تونه لحن رو برای بقیه دور تعیین کنه.
اوه! و این باید درد داشته باشه، رفقا.
همینه، پسرعمو.
از حالا به بعد، بهت رحم نمی‌کنم.
بیا، پسر بزرگ.
اینجوری انجامش می‌دن.
اوه-هو!
هر روزی حالا.
تو فقط نه ضربه عقب هستی، پس بیا عجله کنیم، باشه؟
تو یه لذت لعنتی مطلق هستی
برای بازی کردن، می‌دونی؟
هوم. من یه فینیگان می‌گیرم.
کسی با این مشکلی داره؟
ببخشید. فینیگان دقیقاً چیه؟
یه مالیگان در نه سوراخ آخر.
چند سال پیش اختراعش کردیم.
با توجه به اینکه بابات بعضی وقتا
نمی‌تونه از پای تلویزیون بلند شه.
قبول شده؟
چطور می‌تونیم نه بگیم؟
ما رو طوری بزرگ کردن که به نیازمندا کمک کنیم.
کسی توپ داره؟
با کمال میل.
این شد یه چیزی.
بگیرش، عوضی.
آه!
- اوه! - اوه!
یالا، برو. برو.
اوه، فردی خوشش میاد.
- یالا. یالا. - اوه!
چی؟ وای خدای من.
بابا، چه ضربه‌ای بود.
این چطوره؟
اون همه تمرین بازی کوتاه تو حیاط داره نتیجه میده.
زیاد هیجان‌زده نشو. هنوز آخرینی.
هی، اما خبر اصلی اینجاست که داریم میریم به ۱۸
لیدی بالتیمور با بازی روان و ثابتش.
یک ضربه عقب‌تر از رهبرمون، فرانکی.
اوه! متاسفم. شنیدی فرانکی؟
خوشم میاد، بچه. اولین تورنمنتت
و می‌تونی روز اول رو صدر جدول تموم کنی.
خب، منظورم اینه که تنها دلیلی که شماها قبلاً ندیدینش
اینه که من دعوت نشده بودم.
پس، آره، فرانکی، حواست باشه.
وقتشه که رحم نکنی.
اوه، مرسی، به اون توپ نگاه کن.
نه، فکر نکنم بتونی ببینیش چون توپ خیلی دوره
که با چشم غیرمسلح دیده بشه، دوستان من.
خدایا، عاشق این چوبم.
وای.
اون همیشه بعد از یه ضربه خوب اینقدر چندشه؟
فکر می‌کنی از کجا یاد گرفته؟
و فکر می‌کنی من از کجا یاد گرفتم؟
مردی که اینجا هستیم تا بهش احترام بذاریم، آقای فروتنی.
فکر کنم این یه بیماری فینیگانه.
آروم و با ثبات. این دختر منه.
ممنون.
چی داری اونجا؟
اوه، هفت. باید کار کنه، درسته؟
آره، با این میرسی.
سمت راست تله. قلش بده بالا.
این رو بنداز رو چمن و پسرعموت رو به عرق بنداز.
آره، آره.
لعنتی. مستقیم داره میره تو تله.
بدشانسی آوردی، لیدی بی. اما توپ منو میبینی؟
فکر کنم اون بالاست، چهل یارد جلوتر...
باشه. ...تو زمین بازی.
می‌دونی پدربزرگت با من چیکار می‌کرد
اگه منم مثل تو خوب بازی می‌کردم؟
اون موقع بود که جنگ روانیش رو شروع می‌کرد.
می‌دونی، یه سری حرفای کوچیک، توهین‌های بزرگ،
هر کاری می‌کرد تا تو مخم بره و کلاً بازیم رو خراب کنه.
راسته. اون پدرت رو عذاب می‌داد.
ولی بازم، فردی یه هدف آسون بود
چون ناراحت می‌شد، یه ضربه خیلی بد می‌زد،
بعد چوب‌هاش رو می‌کوبید، فحش می‌داد، داد می‌زد،
مثل یه بچه عصبانی کوچولو گریه می‌کرد.
و بعدش هم آخرش بازی رو می‌باخت.
آه، اون پاترش رو هم پرت می‌کرد.
شاید منم یه پاتر یا دو تا پرت کرده باشم،
ولی هیچ وقت گریه‌ای در کار نبود.
امروز لازم نیست گریه کنی، بابا،
چون پدربزرگ اینجا نیست.
خب، فرانکی، اینجا اشتباه می‌کنی،
چون من اون رو همینجا دارم.
چون تو همین زمین گلف بود که اون یاد گرفت
این بازی قشنگ رو با پدربزرگش
و پدرش بازی کنه،
که درخواست کرد اولین بخش از خاکسترش اینجا پخش بشه.
صبر کن، می‌خوایم اینجا تو هجدهمین سوراخ این کارو بکنیم
قبل از اینکه بازیمون تموم بشه؟ متاسفانه آره، پسر.
اینا آرزوهای پیرمرد بود.
فکر کنم همین جایی که توپت هست انجامش بدیم.
جای عالی. عالیه.
خیلی خب، من فکر می‌کنم اینجا
جای خیلی خوبیه، نه؟
آره. آره، اینجا عالیه.
ولی می‌بینی داره باهات چیکار می‌کنه، فرانکی، نه؟
اینا همون بازی‌های روانی هستن
که پیرمرد با خودش می‌کرد.
تو بیشتر شبیه اون استادی تا اینکه بخوای قبول کنی.
این مزخرفه و قصد من این نبود.
این فقط جاییه که پیرمرد می‌خواست
خاکسترش پخش بشه، درسته؟
یعنی، می‌تونستی صبر کنی تا من ضربه‌ام رو بزنم.
یهو من شدم آدم بده اینجا؟
من فقط دارم سعی می‌کنم دستوراتش رو انجام بدم.
یعنی، زمان‌بندیت یه جورایی بده، عمو فردی،
ولی من شکایت نمی‌کنم.
باشه، باشه. برو جلو.
ضربه... ضربه نزدیکت رو بزن. ما صبر می‌کنیم.
نه، نه، نه، نه.
ما برای این کار اینجا اومدیم، نه؟
این مهم‌تر از ضربه منه.
نوبت توئه. چی می‌خوای بکنی؟
چطور می‌خوای این کار رو بکنی؟ من می‌خوام یه چیزی بگم.
و تو می‌تونی پخششون کنی؟
باشه.
حداقل اینقدر شعور داشته باش کلاهت رو برداری.
- این چطوره؟ - ممنون.
باشه.
هی بابا، ما الان اینجاییم، تو زمین گلف خودت،
جایی که تو بچگی یاد گرفتی بازی کنی،
و جایی که روحیه رقابتیت متولد شد.
و معلومه چرا این چاله و این منظره رو دوست داری،
و به نظر میاد جای مناسبی باشه
که خاکسترت رو اینجا پخش کنیم.
ما همیشه ممنونیم بابت همه چیزهایی
که در مورد بازی‌ای که خیلی دوست داشتی بهمون یاد دادی.
و در حالی که بعضی از ما دانش‌آموزهای بهتری نسبت به بقیه هستیم،
مخصوصاً در مورد حفظ خونسردی
تو زمین گلف،
درس‌هات هنوز هم قدردانی می‌شن.
دلتنگتیم و دوستت داریم.
آمین. آمین.
الان؟
بفرمایید، بچه‌ها.
خب، کجا بودیم؟ آره. خب، فرانکی، نوبت توئه.
همین بود؟
اون پدربزرگ بود که همینجوری پرتش کردی پایین؟
نه، نه همه‌اش.
هنوز چی؟ سه تا کیسه دیگه داریم.
حالا باید همینجوری بازی کنیم انگار هیچی نشده؟
باشه.
فکر نمی‌کردم اینقدر کوتاه و شیرین باشه.
اینا خواسته‌های اون مرد بود، آره.
نمی‌دونم چی انتظار داشتم. ولی این نبود.
اوه.
چه مراسمی.
پدربزرگ، یه کم کمک کن.
این بهتره. خیلی بهتره.
خیلی بهتر، خیلی بهتر. باشه.
پس فرانکی با یه دابل تو بازیه؟
آره، و اگه اون ۳۰ فوتی رو بندازی،
شما دو تا مساوی میشین.
تو می‌تونی، بچه. من پرچم رو برمی‌دارم.
ممنون بابا.
باشه.
باشه، بچه. عجله نکن. تو می‌تونی. آروم و راحت.
از بیشتریا بهتره. آخ.
سرت رو بالا بگیر. راند عالی‌ای بود.
بفرمایید.
همین الان بهت هشدار میدم، پسر بزرگ.
نه شوخی، نه لیدی بالتیمور، نه هیچی.
فقط یه دست دادن. از پسش برمیای؟
آفرین. ممنون بابا.
خیلی خوبه. آفرین پسر.
ممنون. تو بهتر از اون، دختر.
ممنون بابا. سخت بود.
منم موافقم.
آفرین.
وای، این قراره خیلی باحال باشه.
پس اینجا خونه بچگی پدربزرگه؟
آره، و الان برادرش مایک اینجا زندگی می‌کنه.
و مطمئنی که منتظر ماست؟
چون یادمه که خیلی دردسرساز بود.
هست، ولی نمی‌تونم بگم که خیلی از این موضوع خوشحال بود.
هی، منظورت از دردسرساز چیه؟
خب، اول از همه، اون از پدربزرگت متنفر بود،
و از آمریکایی‌ها متنفره، و از گلف‌بازها متنفره.
ولی به جز اینا، آدم خیلی مهربونیه.
وای، و اینم خودشه. حالت چطوره؟
سلام.
شما باید همون گلف‌بازهای آمریکایی باشید.
از طرف جک. آره.
همین الان می‌تونم ببینم که پشیمون میشم.
هی، عمو مایک. حالت چطوره؟ من فردی هستم.
ما سال‌ها پیش همدیگه رو دیدیم، وقتی من یه پسر کوچولو بودم.
یادم نمیاد.
حدس می‌زنم زیاد تأثیری نذاشتی.
یاد کسی نمی‌ندازتت؟ و این پسر کیه؟
آه، اون پسر منه، فرانکی.
برو به عموی بزرگت مایک سلام کن.
خب، بذار ببینم از چی ساخته شدی،
ها، پسر فرانسیس.
اوه، چه دست دادن خوبی داری.
من هیچ‌وقت از دست دادن شل خوشم نیومده.
و شما دو نفر کی هستید؟
ما هم سال‌ها پیش همدیگه رو دیدیم. من تدی هستم.
امروز تلفنی صحبت کردیم، و این دخترم ماریه.
و من باهات دست نمیدم، فقط برای اینکه روشن باشه.
اوه، اوه، از این خوشم اومد.
واقعاً یه فینیگان اصیل.
خب، بریم درختا رو ببینیم.
پشت خونه‌ان.
بهت گفتم، اون یه آدم فوق‌العاده مهربونه.
حالت چطوره؟
اگه فردا بد بازی کردم، تقصیر اونه.
باشه، بیا از این طرف.
خب، پدربزرگم اولین این درختا رو کاشت،
و قدیمی‌ترینشون اون پایینه که برای اولین بچه‌اش کاشت.
بعد برای هر بچه‌ای که بعد از اون به دنیا اومد، یه درخت کاشت،
کلاً ۱۲ تا. ها؟
و بعد یکی برای هر نوه،
و همینطور ادامه پیدا کرد.
منم تونستم این سنت رو ادامه بدم.
ماری، اینم درخت توئه.
واقعاً؟
و تو، دست دادن، درخت تو، اوه، خشک شد.
- عالیه. - واقعاً؟
تو واقعاً برای همه ما درخت کاشتی؟
فقط به خاطر اینکه پدربزرگتون یه احمق پیر بود
و فکر می‌کرد هدیه خداست، دلیل نمیشه بقیه شما
به حساب نیاید، ها؟
حتی اگه گلف‌باز و آمریکایی باشید.
درخت پدر و مادرمون چی؟
همون درختی که زیرش ازدواج کردن.
دوست داریم مقداری از خاکستر جک رو اونجا پخش کنیم.
می‌خوای الان ببینیش؟ اگه بشه.
به خاطر خدا،
باشه، ولی من تمام روز وقت ندارم،
باشه؟ از این طرف بیا. بیا.
خب، الان رسیدیم.
اونجاست.
مطمئنی اشکالی نداره اگه مقداری خاکستر اینجا پخش کنیم؟
خاک به خاک.
عمو مایک، می‌خوای چند کلمه حرف بزنی؟
برای اون؟
پوگ مو توین.
خب، حالا، وقت تلف نکنید، برمی‌گردم می‌بینمتون
تو خونه برای یه نوشیدنی، باشه؟ عجله کنید.
وای، ها؟
اونم به اندازه بابا جذاب بود، ها؟
پس، فرض می‌کنم تو نمی‌خوای چیزی بگی؟
من واقعاً چیزی برای گفتن دارم.
اوه، یکی با قلب مهربون.
بیشتر یه شعره تا مرثیه.
شاید یه عذرخواهی برای اون ضربه مستقیم
مناسب‌تر باشه.
آفرین، ماری.
'خدای عزیز، امروز دعا می‌کنیم
برای مردی به نام جک.'
'قلبی بزرگ و پر از شور و نشاط.'
'باشد که در آرامش بخوابد، روحش را حفظ کن
در آغوش پرمهرت برای خواب طولانی‌اش.'
'مسیرهای گلف و زمین‌های سبز بخشی از هدف هستند.'
'ولی لطفاً، فقط توپ رو بنداز تو اون سوراخ لعنتی.'
'دلمون برات تنگ میشه، پدربزرگ.'
'پس، این خداحافظیه.'
'بالا بزن و بذار پرواز کنه.'
آمین. فرانکی: آمین.
آمین.
خب، نمی‌دونم کف زدن برای مرثیه مناسبه یا نه.
ولی، پسرم، خیلی خوب بود.
اوه، ببخشید، رفیق.
باشه، خب، می‌خوای کاری که باید بکنی رو انجام بدی؟
من انجام بدم؟
خاک از خاک.
پس این آخرین آرزوی جک بود، که خاکسترش رو بیارن اینجا؟
و چند جای دیگه که براش مهم بودن.
هوم. چند تا زمین گلف لعنتی، حدس می‌زنم.
هی، عمو مایک، چرا هیچ‌وقت بازی نکردی
تو مسابقات خانوادگی؟
این سؤال خیلی خوبیه.
سؤال خیلی خوبیه. بذار فکر کنم.
آه، بله، چون گلف رو احمق‌ها بازی می‌کنن
با لباس‌های مسخره که کار بهتری ندارن
با وقتشون بکنن جز اینکه دنبال یه توپ سفید کوچیک بدوئن
بالا و پایین، تمام روز.
و چون من چپ‌دستم.
و اونا چوب گلف چپ‌دست‌ها رو نداشتن
وقتی من بچه بودم،
واسه همین مجبورم کردن براشون کَدی باشم.
کیفشون رو براشون حمل کنم.
آه. ولی هیچ‌کدوم از خوشی‌هاش رو نداشتم.
خب، کجا می‌خوای پخش‌شون کنی؟
لب ساحل ویکلو هد اواخر این هفته.
این رو تو لیستش داشت؟
چرا؟ مهمه؟
اونجا جای مورد علاقه مادرمون بود.
هر یکشنبه بعد از مراسم کلیسا، همه ما رو می‌کشوند
اونجا برای یه بعدازظهر کنار دریا به امید دیدن پرواز دسته‌جمعی پرنده‌ها.
به امید پرواز دسته‌جمعی پرنده‌ها.
پرواز دسته‌جمعی، که هیچ‌وقت اتفاق نیفتاد.
ولی پرواز دسته‌جمعی چیه؟ مال پرنده‌هاست.
همینه.
فکر کنم اونجا جاییه که به مادرمون پیشنهاد ازدواج داد.
یه دلیل دیگه که امروز اشکی از من نمی‌بینی.
چرا؟ چرا اینو میگی؟ مادربزرگ رو دوست نداشتی؟
اوه، چرا. در واقع، عاشقش بودم.
مطمئنم هیچ‌وقت بهت نگفته، ولی اون اول دختر من بود.
ولی من سنگدل بودم، درست مثل پدرم
و پدرش قبل از اون.
واسه همین از دستش دادم. شاید تو هم از اونجا گرفتی، بابا.
خفه شو، باشه؟
بعد پدرت اومد و اونو دزدید
از جلوی چشمم. اون عوضی.
و بعد سریع کار رو تموم کرد
که اونو ببره آمریکا تا با من درگیر نشه.
حالا، بنوشید.
یه 'مولی میهم' برای خانم و یه 'فینیگان فیوری' برای آقایون.
داغه.
خوشمزه است. آره. ترکیب خودمه.
راستی، خوبه که اومدی اینجا
وقتی این کارو کردی، چون اون درختا
زیاد دووم نمیارن.
صبر کن، چی میگی؟ قراره چه بلایی سرشون بیاد؟
آه، یه پیشنهاد از یه سازنده دارم.
آره. اوه، آره. اون می‌خواد کل مزرعه رو
تبدیل به مرکز خرید کنه.
آره، یه تیکه دیگه از آمریکا که به ساحل ما رسیده.
سال دیگه همین موقع، من تو اسپانیای آفتابی‌ام.
صبر کن، صبر کن، صبر کن. نه، نه، نه. تو نمی‌تونی این کارو بکنی.
این مزرعه خانوادگی ماست. چی؟
این مزرعه خانوادگی ماست. ما باید...
باید در موردش حرف بزنیم. تو نمی‌تونی این کارو بکنی.
منظورت چیه که 'نمی‌تونی این کارو بکنی'؟
من هر کاری بخوام می‌تونم بکنم. این مزرعه منه،
و من هر غلطی بخوام می‌تونم بکنم.
گمشید بیرون از اینجا، همه‌تون.
و چوب‌های گلف لعنتی‌تون رو با خودتون ببرید.
برید. گمشید از اینجا.
خب، کی دیگه بعد از اون یه نوشیدنی می‌خواد؟
حتماً.
من برای دستم مسکن می‌خوام.
اوه، شنیدی؟
اون از همین الان داره بهونه‌تراشی می‌کنه.
اوه، لطفاً. ویل، به نزدیک‌ترین میخانه.
- عالیه. - اوه، وای.
فرانکی، چرا نمی‌ری اون بالا و با گروه بنشینی؟
اصلاً نه. نه، نه، نه، نه.
اوه، بیا دیگه.
اینجا مثل یه سنته، درسته؟
من خوبم. ترسو نباش.
برو اون بالا و بهشون نشون بده چی داری.
نه، من همینجا خوبم، دارم نوشیدنیمو می‌خورم
و از جایگاهم در صدر جدول لذت می‌برم.
پسر، تو امروز خیلی خوب بازی کردی.
به گلف بچسب.
اصلاً چه خبر از حرفه موسیقی‌ات؟ تموم شد؟
نه، تموم نشده.
فقط، می‌دونی، من و دوست‌دختر سابقم
ترانه‌سرای اصلی بودیم،
پس وقتی ما بهم زدیم، گروه هم همینطور.
خب، چرا تک‌خوانی نمی‌کنی؟
یعنی، از تعریف کردن ازت متنفرم،
ولی صدای خوبی داری.
می‌دونی، حداقل وقتی بچه بودیم اینطور بودی
و مجبور بودیم همه اون سرودهای کریسمس رو دو نفری بخونیم
جلوی تمام فامیل.
ممنون برای تعریف، هرچند
مطمئن نیستم جدی میگی یا داری بازی روانی می‌کنی،
ولی قبولش می‌کنم.
نه، من اصلاً واقعاً خواننده اصلی نیستم.
فرانکی، حرفتو کاملا می‌فهمم.
تو دیگه برای ستاره راک شدن یه کم پیر شدی.
دیدی چطور انجامش دادم؟
من فقط تعریف رو با یه نیشخند دیگه جواب دادم.
مثل یه هنره. هدیه فینیگن.
می‌دونی، قضیه اینه که،
من اصلا نمی‌خواستم ستاره راک بشم، می‌دونی؟
فقط می‌خواستم با زنی که دوستش داشتم، موسیقی بسازم.
ولی اون نمی‌خواست این کارو بکنه، پس...
باشه، امم، می‌تونیم در مورد یه چیز دیگه حرف بزنیم،
هر چیز دیگه‌ای، لطفا؟
آره، موافقم. بیا موضوع رو عوض کنیم، باشه؟
دیگه لازم نیست بحث موسیقی رو پیش بکشیم، باشه؟
چون یه سری قوانین هست،
فکر کنم وقتی تو ایرلندی، در مورد گریه کردن تو جمع.
شاید تو آمریکا جواب بده، ولی یادمون باشه،
ما تو خاک خارجی هستیم.
پس، باید کنترلش کنیم.
به بابات گوش نده.
هیچ قانونی در مورد گریه کردن تو هیچ جا نیست.
اشکالی نداره یه کم احساسات نشون بدی.
برخلاف بابات که یه کم مشکل داره
تو ابراز احساساتش.
من می‌تونم احساساتی باشم وقتی موقعیتش پیش بیاد،
ولی اون لحظه‌ها معمولا خصوصیه، درسته؟
یعنی...
تو از درون مردی.
به موقع.
فرانکی، پینت دوم باید حالتو خوب کنه.
ولی قبل از اینکه بنوشیم، نظرت چیه یه شرط‌بندی کوچیک کنیم؟
قبوله.
برنده تخت رو می‌گیره، بازنده تخت تاشو.
به نظرم این منصفانه‌ست.
'اسپلیت د جی' چیه؟
یه جرعه از پینتت،
اینجا باید خط رو بذاری
درست اینجا وسط حرف 'جی'.
آماده‌ای، فردی؟ آماده‌ام، تدی.
برو. یالا. یالا، بابا. یالا، بابا.
یالا.
یالا. یالا.
اوه، این کمال رو نگاه کن.
چه حسی داره، برادر کوچولو؟
متاسفم. درد داره؟
یه کم درد داره، نه؟
اعتراف می‌کنم که داره.
شما دو تا حتما وقتی بزرگ می‌شدین کابوس بودین.
همه چیز رقابتی بود؟
تقریبا. آره.
معمولا تدی بازنده بود.
ولی گاهی اوقات شانس می‌آورد.
شاید به همین خاطر بود که هر کدوم از ما فقط یه بچه داشتیم.
می‌خواستیم شما رو از رقابت خواهر و برادری نجات بدیم.
آه، ممنون از این همه ملاحظه.
آره، واقعاً جواب داد.
- یه سؤال دارم. - اوه، خدای من.
لطفاً چراغ رو خاموش کن و برگرد بخواب.
چرا اصرار داری من پسر مورد علاقه‌اش بودم؟
من الان با تو این بحث رو نمی‌کنم.
فقط یه دلیل بیار که چرا اینو فکر می‌کنی.
اوه، خدای من. باشه، یه راهنمایی بهت می‌کنم.
ساعت چنده؟
اونقدر هم دیر نیست. تازه نیمه‌شبه.
نمی‌فهمم. بهش فکر کن.
از کجا می‌دونی ساعت چنده؟
گیج شدم. به ساعتم نگاه کردم.
شوخی می‌کنی؟
هنوزم از اون ساعت لعنتی دلخوری؟
نه، من ازش دلخور نیستم،
ولی تو می‌خواستی بدونی چرا فکر می‌کردم تو مورد علاقه بابا بودی،
و اون ساعت فقط یه مثال دیگه است.
اون فقط یه ساعت داشت، و وقتی پدربزرگ بهش داد،
گفت باید به اولین فینیگان برسه
که از دانشگاه فارغ‌التحصیل می‌شه. من اول فارغ‌التحصیل شدم
چون من بزرگ‌ترم. دیگه چی کار باید می‌کرد؟
می‌بینی، اینم یه چیز دیگه است که همیشه انجام می‌دادی.
تو همیشه از پیرمرد دفاع می‌کردی،
در حالی که من جرئت داشتم به مزخرفاتش اعتراض کنم.
ساعت رو می‌خوای؟
چون اگه اینقدر برات مهمه، ساعت رو بهت می‌دم.
من ساعت رو نمی‌خوام. تخت رو می‌خوای؟
اینو می‌خوای که خوشحالت کنه؟ نه، نه، نه، نه.
می‌دونی چی واقعاً خوشحالم می‌کنه؟
اگه بالاخره خفه شی، چراغ رو خاموش کنی،
بذاری بخوابم تا فردا بتونم
یه کتک حسابی تو زمین گلف بهت بزنم.
اینو واقعاً خوشحالم می‌کنه.
شب بخیر.
اگه اشکالی نداره،
چون من صدر جدولم،
من شروع می‌کنم.
به مورف اعتماد داریم.
باشه، لیدی بالتیمور، نوبت توئه.
برو بگیرشون، بچه.
ممنون.
همینطور که دور دوم جام فینیگان رو شروع می‌کنیم،
باید از خودتون بپرسید آیا دیروز یه اتفاق شانسی بود
و آیا شانس ایرلندی‌ها تموم می‌شه؟
باشه.
یه لطفی کن، وقتی بالای توپم هستم، خفه شو.
اون کارا رو با اون دو تا بکن.
ولی بهت میگم، اگه یه کلمه دیگه از دهنت دربیاد،
این مورف رو میگیرم و دور گردنت میپیچم.
اون داره خوب جا میفته.
خب، این قراره ادامه پیدا کنه؟ توپ با لباس ست باشه؟
من همین الانشم به اندازه کافی عصبانی از خواب بیدار شدم
بعد از اینکه مجبور شدم تو اون تختخواب تاشو بخوابم،
پس دیگه منو امتحان نکن.
لطفاً، به خاطر هر دو تامون ازت خواهش میکنم.
چون وقتی من عصبانی میشم، مردم تاوانشو میدن.
یعنی تو.
اوه، اون رویکرد استادی دیگه رفت، آره؟
خیلی سریع بود.
حالا دوباره برگشتیم به یه روانی تمام عیار.
وظیفه صدا میزنه.
عالیه.
بذارید تفریح شروع بشه.
بیا، بیا، بیا. چطور این نرفت تو؟
از اینجا چی داری؟
من ۱۱۰ تا به پرچم دارم.
باشه، پیت؟
۵ دلار؟ ۵ دلار؟
لعنت بهش. ۵۰ تا. برای من خیلی زیاده.
آره، یادم رفت، تو هیچی منتشر نکردی
تو چی بود، حدود پنج سال؟
باشه، ۵ تا باشه.
خفه شو و بزن.
اوه، آره.
اوه، فکر کنم به مشکل خوردی، برادرم.
فکر کنم به مشکل خوردی.
۱۱۰، درسته؟
بیا. بچرخ، بچرخ.
اوه!
ممنون برای ۵ دلار من.
آره!
آره.
اوه.
داری شوخی میکنی.
اوه!
لعنتی.
بچه میتونست بترکونه.
باشه، خب تو چی؟
حاضری یه شرط بندی کوچیک دیگه روی این سوراخ بکنی،
و به من فرصت بدی غرورم رو برگردونم؟
باشه. پس این چطوره؟
من همین الان باهات شرط میبندم
که با این پینگ ۲ قدیمی و خوشگل اینجا،
من از تو جلو میزنم.
و من هر روز هفته این شرط رو قبول میکنم.
نظرت چیه شرط رو بیشتر کنیم؟
مثلاً بیشتر از ۵ دلار؟
باشه.
اگه تو بهتر زدی، امشب تخت مال تو.
اگه من بهتر زدم، تو باید
بقیه سوراخ‌ها رو با چوب‌های من بازی کنی.
باشه. قبوله.
باشه، بهترین ضربه‌ام نبود، ولی مطمئنم
از هر چی تو زدی بهتره.
بابا، مطمئنی می‌خوای از اون چوب استفاده کنی؟
آره، عمو تدی، بیا.
چرا از چوب درایور من یا یه چیز دیگه استفاده نمی‌کنی؟
تو گلف مثل زندگیه، مهم چوب نیست،
مهم خود آدمه.
من به حرف دخترت گوش می‌دادم.
الان می‌خوای چوب‌های منو برداری
یا می‌خوای صبر کنی تا برسیم اون بالا؟
به این نگاه کن.
فکر کنم این مال منه.
نمی‌دونم. نه به این زودی.
اون می‌تونه توپ فرانکی باشه، یا می‌تونه مال ماری باشه.
آره. تلاش خوبی بود، بابا. ولی حدود ۷۵ یارد جلوتره.
آره، و من تو تله شنی‌ام.
نمی‌دونم. نمی‌دونم.
شاید خیلی نزدیک باشه که بشه تشخیص داد،
پس من میگم مساوی شد.
پس می‌ندازیمش برای سوراخ بعدی،
مگر اینکه پشیمون شده باشی.
آره، حتماً. چرا که نه؟ سوراخ بعدی.
چون تو برادر کوچیک منی و دوستت دارم،
الان بهت فرصت میدم که از شرط‌بندی انصراف بدی.
نیازی ندارم چون هیچ شانسی نداری
که بتونی از من بهتر بزنی،
مخصوصاً با اون چوب.
من چوب پرسی‌مونم رو به هر چی تو کیفت داری ترجیح میدم.
و تو می‌بازی.
اوه، لعنتی. اه، فاک.
از کی تا حالا اینجوری توپ می‌زنی؟
اوه، به نظر میاد که قراره
یه رقابت نزدیک دیگه داشته باشیم، خانم‌ها و آقایان.
می‌بینیم کدوم برادر بهتر از اون یکی‌ایه.
شوخی می‌کنی؟
به این نگاه کن. چقدر احتمال داشت اینجوری بشه؟
اوه، یه مورد دیگه که خیلی نزدیکه.
عمو تدی، نظرت چیه؟
فکر کنم دوباره مساوی شد، مگه اینکه بخوای بگی مساویه؟
ما مساوی اعلام نمی‌کنیم.
تو رو تو زمین بعدی می‌بینم.
ولی تا اون موقع، یه شرط‌بندی دیگه برای نزدیک‌ترین به پرچم؟
آروم باش. یه شرط‌بندی تو یه زمان.
ترسو.
پول تو بانکر بود.
حرومزاده.
بعد از این ضربه دیگه شکی نمیمونه، رفیق.
مادر...
اون دیگه چی بود؟
من قرار نیست پز بدم.
در واقع، برای اینکه بازی یکم رقابتی‌تر بشه،
من حاضرم به جاش از چوب گلف پیتچینگ وج استفاده کنم.
فقط اون درایور لعنتیتو بزن، احمق.
خانم‌ها و آقایان، با این همه چیزی که برایش بازی می‌کنیم،
یعنی غرور و واقعاً هیچ چیز دیگه،
تنش در این محوطه ضربه زنی کاملاً محسوسه.
رقابت خواهر و برادری فینگان‌های جنگجو
خیلی خیلی زشت شده.
بس کن این صدتا تاب تمرینی رو.
میشه دیگه اون توپ لعنتی رو بزنی؟
اینا رو میبینین بچه‌ها؟ کل بچگی ما همین بود.
نبود روحیه ورزشی، همه اون حرفای زشت.
اینقدر هست که آدم دلش بخواد بزنه دهنشو سرویس کنه.
میتونست بدتر باشه، فردی. ما تو سوراخ ۱۷ هستیم.
فقط دوتا سوراخ دیگه داری که از چوب‌های من استفاده کنی.
باورم نمیشه لعنتی.
اوه، خدای من.
این اون ۷ آهنیه که تو حمل میکنی؟
پدرمون اون ۷ آهنو سال ۱۹۸۰ به من داد
وقتی ۱۲ سالم بود.
تو یه آدم احساساتی هستی، میدونی؟
و نمیخواستی دوباره دسته‌شو عوض کنی، آره؟
من بیش از حد احساساتی‌ام.
باورم نمیشه لعنتی. شوخی میکنی؟
چطوری با اون چیزای لعنتی بازی میکنی؟
میدونم کار توئه، بابا.
واقعاً؟
یعنی، چطوری با این پات میکنی؟
و در مورد بابی جونز لعنتی به من نگو.
بیخیال.
میدونی که سرازیریه، درسته؟
آروم باش، آروم باش. بزن به یه خونه، باشه؟
رفت. راه زیادی در پیشه.
درست اومدی تو مسیر من. ممنون، بابا.
اون برادرته. اون پدرته.
نه.
چهار پات. چهار پات لعنتی.
تو محوطه ضربه زنی بعدی میبینمت.
بچه‌ها، معذرت میخوام. برادرم یه دیوونه لعنتیه.
چطوری، استاد ذن؟ سطح خشمت چقدره؟
من با تو حرف نمیزنم.
خوبه، چون من که نمیتونستم
صداتو از پشت شلوارت بشنوم.
هی، الان که داریم میریم سوراخ ۱۸، من دو تا از فرانکی عقبم.
عمو فردی ۴ تا عقبه و بابا، تو هم که معلومه آخری،
۶ تا عقب.
غیرقابل جبران نیست.
نه وقتی اینجوری میزنی.
هی، فردی، من واقعاً از چوب‌هات خوشم میاد.
هی، فرانکی، فقط یه یادآوری دوستانه که
من فقط دو ضربه ازت عقبم، پس هیچ فشاری نیست،
ولی این واقعاً برات مهمه.
من تو فشار بهتر کار می‌کنم.
یا عیسی، یا مریم، یا مورفی.
ببین توپ چطور رفت بالا.
برید یه اتاق بگیرید، باشه؟
شوخی می‌کنی؟
اون دیگه چی بود؟
فکر کنم بهش میگن داک هوک. یا اسنپ هوک.
یا اسمادر. یه اسمادر برای برادرم.
میشه یه کم ساکت باشیم
وقتی یکی داره ضربه میزنه،
مخصوصاً وقتی مجبورن با این بازی کنن؟
باورم نمیشه.
چی میخوای بکنی، فردی؟ میخوای اون بالا بندازی؟
میخوای دوباره بزنی؟
نه، نمیخوام بندازم، باشه؟
یه لحظه صبر کن. یه لحظه. این چوب کجه؟
فکر نکنم. هست؟
نه. نگاه کن. من میتونم ببینم
یه خمیدگی خیلی کوچیک اونجاست. تو نمیبینی؟
آه، این شاید اسلایس یا هوک یا هرچیزی که داری میزنی رو توضیح بده
یا هرچیزی که داری میزنی که اینقدر،
اینقدر افتضاحه.
آره، خب، من واقعاً نباید
با این ضربه بزنم، با توجه به اینکه.
خب، من مجبورت نمیکنم، فردی، ولی شرط، شرطه
و قوانین، قوانینن.
و من فکر کردم با من حرف نمیزنی.
باشه، تموم شد.
شرط تموم شد. تو بردی.
تبریک میگم. واقعاً برات خوشحالم.
این کج نیست.
این چطوره؟
تو سوراخ ۱۸ پیرمرد بالاخره از بچه‌ها بهتر زد.
ما اینجا یه فرصت پیدا کردیم.
آه، آره، خوشم میاد.
میبینیش؟
ضربه خوبی بود، بابا،
ولی فکر کنم از پشت افتاد.
آره. فکر کنم حق با توئه، ماری.
فکر کنم زیادی زدم.
زدمش، ولی فکر نمیکردم اینقدر محکم زده باشم.
یه پناهگاه وحشتناک اون پشت هست.
امیدوارم تو اون نباشی.
کسی بدش میاد اگه من اینو پات کنم
و به این نمایش ترسناکی که دارم زندگی می‌کنم، پایان بدم؟
بفرما.
ای وای، این دیگه نمک رو زخم پاشیدنه.
باورم نمیشه.
تدی، توپت رو پیدا کردم. تو سوراخ بود.
داری منو دست میندازی؟
نه، جدی میگم، عوضی.
ای وای. ای وای.
اون ضربه دومت بود؟
آره، و فکر کنم به این میگن ایگل.
- اوه. - بیا، بگیر.
بگیر.
چرا این نمی‌چسبه؟
این مشکل‌ساز میشه.
بیا. ببین و یاد بگیر.
در همین حال، اون واقعا زیباست.
میتونم فرض کنم که بهم گی‌می نمیدی.
آره، درست فرض کردی.
لیدی بالتیمور این هفته
تو زمین‌های گلف ایرلند عالی بوده،
اما هیچ چیپی به اندازه این یکی مهم نبوده.
به نظر میاد یه نقطه فرود انتخاب کرده
25 فوت بالاتر از سوراخ.
ببینیم چی میشه براش.
بیا، به اون شیب بخور. حرکت کن.
بیا. بیا.
داره میره. داره میره.
- داره میاد. داره میاد. - اوه خدای من.
نه.
آره.
تو عمرت چیزی شبیه این دیدی؟
اوه، خدای من.
من تسلیمم.
می‌فهمم چرا پدربزرگ اینجارو برای خواستگاری انتخاب کرد.
هر وقت میومدیم ایرلند،
میومدیم اینجا شنا، یادت میاد؟
آره. آره.
خب، نوبت کیه چند کلمه حرف بزنه؟
فردی؟ نه، فکر کنم خوبم. ممنون.
من میتونم، اگه اشکالی نداره.
باشه، ولی باید جدی بگیریش، باشه؟
از اون شوخی‌های کوچیکت نه. من؟
و شوخی درباره چی؟
سلام. شماها اینجا چیکار می‌کنید؟
ما فقط اومدیم اینجا دیدنی‌ها رو ببینیم.
عمراً.
شما همون آمریکایی‌هایی هستید که اومدید اینجا
که یه کم خاکستر رو روی ساحل من بپاشید.
ساحل تو؟ آره، درسته.
ساحل من.
اینجا زمین شخصیه، نمی‌دونستی؟
تو از کجا می‌دونستی ما برای چی اومدیم اینجا؟
مایک فینیگان بهم زنگ زد، گفت شماها چیکار می‌خواید بکنید.
آخه چرا باید این کارو بکنه؟
چون فکر کرد من می‌تونم یه کم پول دربیارم،
پس چقدر براتون می‌ارزه؟
می‌خوای ما رو مجبور کنی پول بهت بدیم؟ آره.
یا این کارو می‌کنید یا گورتون رو گم می‌کنید. 500 یورو چطوره؟
500 یورو؟
یا می‌تونید یه ساحل دیگه پیدا کنید.
یه دقیقه بهمون فرصت بده.
خب، نظرتون چیه؟
فکر کنم باید بهش پول بدیم.
پدربزرگ همین رو می‌خواست.
موافقم.
به من نگاه نکنید.
من از همون اول با این قضیه خاکستر مخالف بودم.
من بهش پول میدم. 500 یورو.
خیلی خب، آقای... امم، راستی اسمت چی بود؟
فینیگان. توماس فینیگان.
گولتون زدم، نه؟
کیفت رو بذار کنار. فقط داشتم سر به سرتون می‌ذاشتم.
پدربزرگم بهم گفت شما امروز اینجا هستید،
پس فقط می‌خواستم خانواده آمریکاییم رو ببینم.
شوخی می‌کنی؟
خب، بیا اینجا و بقیه رو هم ببین.
حالت چطوره؟
سلام، من ماری هستم. تامی.
فرانکی. تامی.
- فردی. - تامی.
خیلی خب، حالا بعدش چی میشه؟
خب، ما یه دعا می‌کنیم
و بعد خاکستر رو پخش می‌کنیم.
امم، خب، اشکالی نداره اگه بمونم و با شما دعا کنم؟
حتماً.
ماری؟
هی، پدربزرگ، ما برگشتیم اینجا به ایرلند
به ساحلی که به مادربزرگ پیشنهاد ازدواج دادی.
چند روز پیش، ما بین درخت‌های سیبت ایستاده بودیم
جایی که تو و مادربزرگ ازدواج کردید.
و این باعث شد فکر کنم، تمام عمرم
همیشه شنیدم که گلف برات مهم‌تر بود
از هر چیز دیگه‌ای.
اما ما دوباره اینجا هستیم
تا خاکستر تو رو در جایی پخش کنیم
که هیچ ربطی به گلف نداره و به مادربزرگ وصله.
پس، حدس می‌زنم، تو یکی از خوش‌شانس‌ها بودی.
تو زندگی‌ات دو تا عشق بزرگ داشتی.
دوستت داریم و دلمون برات تنگ شده.
- آمین. - آمین.
- وایسا، این چیه؟ - این دیگه چه کوفتیه؟
این همون پرواز دسته‌جمعیه.
وای. واقعاً قشنگه.
میگن اینا نشونه‌ای از اون دنیاست.
پس داری میگی اون پدربزرگ ماست؟
آره، اگه از این چیزا خوشت میاد،
ممکنه همین باشه.
نگاه کن اسکار وایلد ما رو، داره تند تند می‌نویسه.
بابا، اینقدر مشغول چی هستی؟
دقیقاً نمی‌دونم، ولی یه چیزی میشه.
چیه، یه کم الهام گرفتی اون پایین تو ساحل؟
اون پرنده‌ها برات کاری کردن؟
شاید پرنده‌ها بودن. شاید هم حرفا.
فکر کنم اون سخنرانی عالی بود، ماری.
واقعاً خوب گفتی. آره، منم موافقم.
فکر کنم واقعاً درست گفتی، چون پیرمرد،
آره، اون دو تا عشق بزرگ داشت.
نه سه تا، قطعاً نه چهار تا.
بیخیال، فردی.
واقعاً فکر می‌کنی ما رو دوست نداشت؟
چون من می‌دونم که دوست داشت. تو می‌دونی؟
آره. باشه، حالا که چی.
اون کارش رو دوست داشت، و مامان رو یه کم بیشتر از ما دوست داشت.
من با این مشکلی ندارم.
اصلاً ناراحت نیستی که هیچ‌وقت پیشمون نبود؟
اگه جراح قلب بود یا خلبان هواپیما
یا تو ارتش بود،
همینقدر دور بود.
ولی به جاش، یه مربی گلف بود.
و به خاطر همین، یکی از بهترین چیزا رو
تو زندگیمون بهمون داد، عشق به این بازی.
باشه. باشه، اینو قبول دارم.
ولی فرض کن گلف نداشتیم.
ولی داریم، مگه نه؟
شوخی می‌کنی؟
این دیوونگی محضه. این یه فکر احمقانه‌ست.
چرا که نه؟ تو پولشو داری.
و من با یه خونه روستایی قدیمی تو ایرلند چیکار کنم؟
خب، اول از همه، تو خانواده نگهش می‌داریم.
و دوم، نمی‌دونم.
شاید یکی از ما بره اونجا، برگرده به خاک اجدادی.
خوب میشه اگه بیشتر برگردیم اینجا.
و گلفش فوق‌العاده‌ست.
آره، و می‌تونه مثل یه خلوتگاه هنرمندا باشه.
بابا، تو می‌تونی اونجا بنویسی
و فرانکی می‌تونه رو آهنگاش کار کنه.
من نمی‌خوام فرانکی رو آهنگاش کار کنه.
می‌خوام فرانکی با من کار کنه، لطفاً.
و با این حرف، بریم، لیدی بی.
باشه.
هی، بچه‌ها، اشکالی نداره ما هم تو یه آهنگ باهاتون بخونیم؟
شاید بتونیم 'لیوان خداحافظی' رو بخونیم.
این آهنگ مورد علاقه پدربزرگمونه.
♪ و تمام بدی‌هایی که کردم ♪
♪ حالا به یاد نمی‌آرم ♪
♪ اگه پول کافی داشتم ♪
♪ برای خرج کردن و وقت آزاد ♪
♪ تا کمی بنشینم ♪
♪ دختری زیبا در شهر هست ♪
♪ که قلبم رو اسیر کرده ♪
♪ که تا به حال داشتم ♪
♪ از رفتنم ناراحتن ♪
♪ و همه دلبرانی که ♪
♪ تا به حال داشتم ♪
♪ آرزو دارن یه روز دیگه ♪
♪ بمونم ♪
♪ اما از وقتی که ♪
♪ سرنوشتم این شد ♪
♪ که من اوج بگیرم ♪
♪ و شما نه ♪
♪ من به آرامی بلند می‌شم ♪
♪ و به آرامی می‌گم ♪
♪ شب بخیر و شادی ♪
♪ همراه همه‌تون باشه ♪
آه، مرد، خیلی سخت بود.
زنده موندی.
می‌دونی، اینجا که بودم، به بابا فکر می‌کردم.
و چیزی که واقعاً ازش عصبانیم می‌کرد،
این بود که هیچ‌وقت نتونستم شکستش بدم، درسته؟
چون وقتی بالاخره تو زمین گلف شکستش می‌دادم،
اون موقع بود که می‌خواستم بهش بگم
واقعاً چه حسی بهش دارم، می‌دونی؟
باور کن، فردی، اون می‌دونست چه حسی داری.
نه، فکر نمی‌کنم واقعاً می‌دونست.
می‌خواستم این کارو فردا وقتی خاکستر نهایی رو پخش می‌کنیم، انجام بدم،
ولی بذار الان اینو برات بخونم.
این یه یادداشته که بابا برامون نوشته.
دکلان شب خوندن وصیت‌نامه‌اش به من دادش.
دکلان به تو دادش؟ خب، معلومه که داد.
تو عزیزدردونه‌ای.
می‌خوای بخونمش یا نه؟
'پسران عزیزم،'
'من اولین مردی نیستم که می‌گه کاش بیشتر
با خانواده‌اش وقت می‌گذروند تا تو اداره.'
'اما در دفاع از خودم، حداقل دفتر کارم زمین گلف بود.'
'با این حال، متاسفم.'
'اما امیدوارم این بازی ساعت‌های زیادی شادی
که برام آورده. و اگه هر وقت بازی کردی،
به بابات فکر کردی، شاید بتونیم جبران کنیم
یه ذره از اون زمان از دست رفته رو.»
نظرت در مورد این چیه؟
فکر کنم هر کی نزدیک‌تر به اون پرچم دور باشه، امشب تخت بزرگ و راحت رو می‌بره.
چی میگی؟
باشه. چرا که نه؟
خیلی خب.
اوه، خوشم اومد.
و فکر کنم امشب حسابی راحت می‌خوابم.
میدونی، این طرز فکر منفی لعنتی توئه.
واسه همینه که خدایان گلف به من لبخند می‌زنن.
ولی میدونی چیه؟
امشب تخت رو به تو میدم.
نگاه کن این پسره چقدر جدی گرفته صبحانه کامل ایرلندی رو، ها؟
واقعاً نمی‌خوای همه‌شو بخوری، نه؟
امتحان کن.
آره، خب، از قبل بهت بگم.
بابات ممکنه امروز صبح یه کم بداخلاق باشه.
فقط خواستم بدونی. اوه.
چی شده بابا؟ امروز چطوریم؟
دیشب تخت رو به فردی دادم چون من آدم بخشنده‌ای هستم.
بخشنده تا حد اشتباه، و من تخت تاشو رو برداشتم
و الان کمرم داغونه.
و من ازت ممنونم واسه کار فداکارانه‌ات
چون بالاخره یه خواب راحت کردم
روی اون تخت بزرگ، قدیمی و راحت.
بیدار شدم و حس روشنفکری داشتم.
روشنفکر؟ تو؟
در مورد چی؟
در مورد اینکه هدف پدربزرگت چی بود
از اینکه همه‌مون رو به ایرلند کشوند
و اینجوری دور هم جمع شدیم، باشه؟
این در مورد اینه که مسابقه چیه
و مسابقات همیشه در مورد چی بودن.
در مورد این نیست که کی برنده میشه. در مورد خوش گذرونیه.
و مهم‌تر از اون، در مورد ماست
که به عنوان یه خانواده کنار هم باشیم.
داره باهامون شوخی می‌کنه؟
معلومه که دارم باهاتون شوخی می‌کنم. آره. خیلی خب.
بن هوگان بزرگ چی گفت؟
گفت: «بازی‌هایی با دوست‌ها هست،
ولی بازی دوستانه وجود نداره.»
و این در مورد خانواده هم صدق می‌کنه، لعنتی.
باشه، بچه‌ها،
برام مهم نیست امروز اون بیرون چی میشه،
ولی اون این مسابقه لعنتی رو نمی‌بره.
شما دو تا با منید؟ کاملاً.
خب، بچه‌ها، یه نگاهی بندازید.
این زمین گلف مورد علاقه پدربزرگتون بود.
تو کل ایرلند.
اون بهش میگفت هدیه خدا به گلف،
چون هیچ ماشینی برای ساختش استفاده نشده بود.
هر تپه، هر تل شن، هر برآمدگی رو
همون بالایی ساخته بود، بزرگترین معمار این بازی.
خب، دیگه کجا دلتون میخواست
آخرین خاکسترتون پخش بشه؟
و همونطور که پیرمرد خودش میگفت،
بزنیم بریم جلو، بچه ها.
خب، رفقا، جمع شید. بریم سراغ کار بعدی.
به عنوان نگهبان این مراسم،
اجازه بدید آخرین کیسه خاکستر بابا رو تقدیم کنم.
فردی، تو تنها کسی هستی که هیچی نگفتی.
بیا دیگه، بابا.
باشه. با اینکه به نظرم خیلی عجیبه
که این مرد نمیخواست دفن بشه،
ما اینجاییم تا به آرزوهاش احترام بذاریم، پس منم سهمم رو انجام میدم.
باشه، بابا. فردی.
کلاه.
و اون عینک مسخره.
لازم نیست، ولی باشه.
بابا، ام، ببین، فکر کنم،
این چند روز اخیر مجبورم کرده
که از یه زاویه دیگه بهت نگاه کنم.
فکر کنم، من همیشه روی چیزی که نبودی تمرکز کردم،
به جای اینکه روی چیزی که بودی تمرکز کنم،
که یه شوهر مهربون و فداکار بودی
برای مادر قدیس ما،
علاوه بر اینکه مردی با تعصب شدید
به این بازی زیبا بودی.
باشه، فکر کنم این همون چیزیه که مردم بهش میگن شور و اشتیاق،
و فکر کنم چیز خوبیه.
و تو این شور و اشتیاق رو به خیلی های دیگه منتقل کردی،
از جمله من، و برای این، من...
واقعاً ازت ممنونم.
همچنین میخوام اعتراف کنم
که میدونم میتونم خیلی بهت سخت بگیرم
چون فکر میکردم باید بیشتر کنارمون میبودی.
و حالا، کاش میتونستم برگردم عقب
و یه کم بیشتر قدردان اون وقتایی باشم
که واقعاً پیدات میشد.
پس، برای اون متاسفم.
آمین.
حالا خوشحالی؟ ببین.
مرد حلبی واقعاً قلب داره.
میشه لطفاً بریم سراغ خاکسترها؟
فرانکی.
اوه، خدای من. تدی، شوخی میکنی؟
پیرمرد رو ریختی تو چشمای لعنتی من.
خوبی؟ نه، خوب نیستم.
من به زور می‌تونم ببینم. صبر کن. صبر کن.
بذار ببینم. بذار ببینم. اوه، اوه. چی؟
مواظب باش. داری چیکار می‌کنی؟
یهو شدی مامان ما؟
می‌شه فقط یه کم گلف بازی کنیم؟ باشه؟ ممنون.
با خاکستر و مراسم تموم کردیم.
ممنون. باشه.
می‌دونی چیه،
فکر کنم هنوز یه چیزی تو چشممه.
می‌ذاری یه نگاهی بندازم؟
چیزی می‌بینی اونجا؟
آره، آره، آره. می‌بینمش.
- می‌خوای درش بیارم؟ - آره، لطفاً.
با توجه به اینکه تو اصرار کردی
که من عینکم رو بردارم، درسته؟
صبر کن، صبر کن. اوه.
چه شیرین. چقدر به هم نزدیکن.
درش آوردی؟ صبر کن.
می‌فهمی این چیه؟
این پدره که برای دور آخر رفته تو مغزت.
فقط این بار، واقعاً تو مغزته.
فکر می‌کنی خنده‌داره، ها؟
لطفاً اون کوفتی رو در بیار دیگه.
درش آوردی؟
آره، درش آوردم.
شبیه یه تیکه استخونه، شاید غضروف.
اوه، خدای من. اوه، خدا.
اوه، چه چندش‌آور.
بابا، لطفاً به فردی کمک کن تمرکزش رو پیدا کنه
و لطفاً نذار این حواس‌پرتی خراب کنه
دور آخرش رو، وقتی که واقعاً شانس داره
که بالاخره این رو ببره.
تموم کردی؟
می‌خوای چیزی به آخرین تیکه ازش بگی؟
نه، حرفامو اون بالا زدم.
مطمئنی؟ من خوبم.
تقریباً به اندازه یکی از ضربه‌های تو.
- اوه، نرم فرود اومد. - اوه.
اوه، خوب به نظر می‌رسه. اوه!
اوه، من تو اوج هستم.
نه!
این چیزیه که بهش می‌گن قدرت پیرمردی.
- ضربه عالی بود. - وای.
نزدیکش کن، بابا.
نزدیکش کنم؟ لعنتی، می‌خوام بندازمش تو سوراخ.
خوب به نظر می‌رسه. خوب به نظر می‌رسه.
باورت می‌شه؟
اوه!
باورت می‌شه؟
چی بهت گفتم؟
بزن بریم. بیا.
این یارو رو نگاه کن. این یارو رو نگاه کن.
نه. نه.
شوخی می‌کنی؟ شوخی می‌کنی؟
من پادشاه جهانم!
بهت میگم، هر کاری می‌کردم که بابا بزرگ
الان با ما راه می‌رفت.
باید بهت بگم، تدی، فکر کنم اون اینجاست.
حسش می‌کنم.
و به نظر تو، این چیز خوبیه
یا چیز بدیه؟
خب، معمولاً این یه چیز وحشتناکیه، درسته؟
و امروز؟
هنوز مشخص نشده.
فکر کنم.
باشه، عمو تدی، تو چی فکر می‌کنی؟
دو جیک، درسته؟
از پدرت بپرس. شوخی می‌کنی؟
هیچ جیکی در اون پات نیست.
اون یه پات چهار و نیم فوتیه.
ماری، معذرت می‌خوام، اما یه پات پنج فوتی آسون نیست.
باشه.
ممنون بابت حمایتت، عمو فردی.
ببینش.
بزنش...
و بکشش.
توپ تو سوراخ. قوانین پدربزرگ.
نمی‌دونم امروز پاترم چشه.
متاسفم، بچه. نه جیک،
نه آسون، نه خوب خوب در دور نهایی.
اوه، پسر، این بهت آسیب می‌زنه.
اگه پدربزرگت اینجا بود،
می‌گفت همش بین گوش‌هاست، بچه‌ها.
باشه، من حتی نباید اونو پات می‌کردم.
آره. تو چی فکر می‌کنی؟
این یه جور تورنمنت خیریه است؟ لطفاً.
اوه.
این باید درد داشته باشه.
خب، ببین، خبر بدی برای بچه‌ها دارم.
پیرمردا دارن بهتون می‌رسن،
و حتی این شخصیت همینجا
فقط چند ضربه عقبه.
آروم و ثابت. این اسم بازی منه.
خب، چی بهتون گفتم بچه‌ها؟
این زمین واقعاً زیباست یا نه؟
می‌دونم.
باورم نمیشه چقدر زیباست.
انگار هر جا رو نگاه می‌کنی، محشره.
آره، می‌فهمم چرا بابابزرگ اینقدر دوستش داشت.
صبر کن تا برسیم به زمین بعدی.
اونجا جای مورد علاقه‌اش تو کل زمین بود.
این دیگه چه کوفتیه؟
باورت میشه؟
میدونستی زمین گلف این کارو براش کرده؟
این جمله معروف اونه.
فردی، میدونی کی این کارو کرده؟
ببین، من فکر کردم چون سنگ قبر نمی‌خواست
و ما خاکسترشو همه جای ایرلند پخش کردیم،
اون آدم دردسرساز به یه نشونه دائمی نیاز داشت.
همین.
الان میخوام بغلت کنم.
واقعا؟
وای، باشه.
هنوز برات امید هست. عالیه.
بیا یه سلفی بگیریم.
بیا، انجامش بدیم.
آماده‌ای؟ همینجا.
یک، دو، سه، پروفسور.
پروفسور.
باشه، الان میرم توپمو بزنم. ممنون.
این پیرمرد مهربون.
رهبر فعلی ما، فردی فینیگان،
باید این ضربه سخت رو بزنه تا
یک امتیاز جلو بودنشو حفظ کنه.
دو ضربه همه رو مساوی میکنه.
از اون فاصله، من شرط میبندم سه ضربه میزنه.
نه اینکه ما اینو براش آرزو کنیم.
میتونم همه پچ‌پچ‌ها و حرف زدناتونو بشنوم،
فقط خواستم بدونید، ولی میدونید چیه،
امروز نمیذارم اذیتم کنه، باشه؟
چون امسال جام مال منه.
شنیدی، پیرمرد. امسال جام مال منه.
اگه پدربزرگت اینجا بود،
اینجا بود که بازی‌های روانی شروع میشد.
فکر کنم از توی قبر داره این کارو میکنه.
تو میتونی.
اوه!
چطور اون توپ نرفت تو؟ شوخی میکنی.
باورنکردنیه.
اوه، جمعیت میدونه چی در انتظارشه.
اونا کل هفته عصبانیت‌های شدیدشو دیدن.
با نفس حبس شده منتظرن. ولی این چیه؟
آیا این آدم عصبی بالاخره کمی آرامش پیدا کرده؟
بهت گفتم، تدی، نگفتم؟
بهت گفتم، پیرمرد همین الان با ماست.
میخوای اونو بندازی گردن اون؟
چطور ممکنه اون توپ نره تو؟
اشتباه کاربر. خیلی ممنون، بابا.
خوب بازی کردی.
اینم از تشکرت که نیمکت رو بهت دادم، ها؟
آره.
نمی‌خوام نمک رو زخم بپاشم پسرم، ولی اون یه تریپل دیگه بود؟
آره، بود.
نمی‌دونم چه اتفاقی برام افتاده.
تا حالا اینجوری بازی نکرده بودم.
آره، من الان ده تا جلوترم. تو چی؟
سه تا پار پشت سر هم.
امروز چه بلایی سرت اومده؟
آره.
خب بچه‌ها، رسیدیم به نه تای آخر.
اینجاست که کار جدی میشه،
جایی که ما کاربلدها رو از ناشی‌ها جدا می‌کنیم،
سازنده‌ها رو از متقلب‌ها،
و قهرمان‌ها رو از بازنده‌ها، اگه بخواید.
کسی می‌خواد حدس بزنه الان کجاییم؟
من باید آخر باشم.
و حدست درسته.
و به خاطر بازی الهام‌بخش اون پسر برگشته،
من هنوز تو بازی هستم،
و همه‌مون تقریباً پایاپاییم.
با این حال، وارث برحق جام امسال
با دو ضربه اختلاف صدرنشینه.
یا عیسی، مورفی. من یه فینیگان می‌گیرم.
متاسفم پسرم، هیچ مالیگان یا فینیگانی
تو دور قهرمانی نیست.
عمو تدی؟
می‌دونی که بهت می‌دادم، ولی این دو تا دنبال خونن.
- ماری؟ - اوه، حالا من ماری‌ام.
چی شد لیدی بالتیمور؟
ماری، تو می‌تونی اینجا رای نهایی رو بدی.
تنها دلیلی که می‌خوام بگم نه
اینه که فکر نمی‌کنم اگه الان فینیگان بگیری،
از بردن حس خوبی داشته باشی.
نه، مشکلی ندارم. مطمئنی؟
آره. متاسفم، تو سه تا دروغ گفتی.
اینجوری می‌خوای بازی کنی، لیدی بالتیمور؟ باشه.
منم دیگه جلوی خودمو نمی‌گیرم.
یا خدا...
اوه. وای.
خیلی خجالت‌آوره. باشه. خیلی خب.
خیلی خب. تو جیبم.
بریم تدی. اون رو تمیز کن، باشه؟
فرانکی، بذار اینو از سر راهت بردارم.
دو تا بیردی پشت سر هم.
چون پیرمرد می‌دونه که آهسته و پیوسته برنده مسابقه است.
نمی‌دونم به خاطر اون پرواز دسته‌جمعیه
یا به خاطر اینه که بالاخره دیشب یه کم نوشتم،
ولی بهتون می‌گم رفقا،
امروز یه حس خاصی اینجا دارم.
بچه‌ها، اگه اجازه بدین، یه فکری دارم.
و ما الان تو پار 3 هستیم.
فرانک، هنوز اون چوب قدیمی رو داری؟
آره، همینجاست. بدون اون از خونه بیرون نمی‌رم.
تقریباً 60 سال پیش، شب قبل از اینکه پروفسور از
ایرلند به آمریکا بره، پدربزرگ پدربزرگت،
فردریک فینیگان اول، اون چالش بدنام رو پیشنهاد داد.
پس، فکر می‌کنم فقط مناسبه
که همه‌مون با اون چوب معروف «مشی نیبلیک» شروع کنیم.
اعتراضی هست؟
من که ندارم. تو؟ نه.
ولی اون دوست داره خودش رو برای شکست آماده کنه.
- ببین چی داری، برادر بزرگ. - بذار من شروع کنم.
عمو تدی، اینجوریه که انجامش میدی.
من این چوب رو دوست دارم.
باشه، بابا.
باشه، لیدی بالتیمور.
- خوب به نظر میاد. - خوشم اومد. خوشم اومد.
اوه!
- برسه اونجا. - آره.
خب، بریم. دو تا از دو تا.
فشار روشه، جوون. فشار روشه.
اوه، این بچه رو ببین.
این بچه رو ببین که داره نقش بک‌استاپ رو بازی می‌کنه.
شوخی می‌کنی؟ بیا. بیا.
اوه، خوب زدی، فرانکی.
- خوب زدی. - باید بهت بگم.
بازی جسورانه‌ای بود، جوون. بازی جسورانه‌ای بود.
خیلی تأثیرگذار بود.
باشه، بابا، این سه تاست.
بیا، فردی.
باشه، پیرمرد، این یکی رو خراب نمی‌کنی.
اوه، این... این بهترین ضربه‌ایه که می‌تونم به توپ بزنم.
آره.
اینجوریه که بهشون ضربه می‌زنی، بابا.
همه‌مون چهار نفر، ده فوت از پرچم فاصله داریم.
می‌گم پیرمرد الان با ماست.
آه، شاید حق با تو باشه.
باشه، صبر کن. می‌دونی چیه؟ نمی‌خوام حرفتو قطع کنم،
ولی اینو باور نمی‌کنی.
بعد از اینکه این دو نفر تو سوراخ قبلی «بردی» زدن،
همه‌مون برای سوراخ 18 مساوی شدیم.
چقدر عالی می‌شد؟
همه‌مون بعد از سه راند مساوی.
فکر می‌کنم این یه پایان مناسبه
برای اولین تورنمنتمون بدون پیرمرد.
نه، این افتضاح میشه، چون جام نیاز داره
به یه برنده مشخص، باشه؟
پس، حتی اگه این یعنی باید بریم سراغ بازی حذفی،
همه‌مون موافقیم، درسته؟
ما نمی‌تونیم مساوی کنیم. بچه‌ها؟
آره، ما مشکلی نداریم. آره، مساوی خوبه.
پس حل شد. اگه مساوی کنیم، مساوی می‌کنیم.
شماها دیگه کی هستین؟
پدربزرگت خیلی ناامید می‌شد.
از اونجا چی داری، ماری؟
من 205 تا به پین دارم.
تو تو باد هستی. بهتره آروم بزنی.
سوراخ هجدهم.
باید تمام تلاشمو بکنم،
تدی، اون هرگز نمی‌تونه انجامش بده.
این باد دیوونه‌کننده‌ست. اون داره دنبال دردسر می‌گرده.
چی بهت گفتم؟
فکر کنم اون خارج از محدوده است.
ماری، ممکنه از این بازی حذف بشی.
فردی، یه عدد بهم بگو.
باشه.
من 180 دارم، ولی فکر کنم با باد،
حدود 320 پرواز می‌کنه.
- اون چوب رو داری؟ - من چوب رو دارم؟
تدی آماده‌ست، حرومزاده.
باد رو می‌گیره.
من چوب رو دارم. شوخی می‌کنی؟
روی گرین، طبق قانون.
وای. تو این سوراخ.
تحت تاثیر قرار گرفتم. باشه.
اعتراف می‌کنم که فشار آوردن خیلی خوب بود
و من این چالش رو قبول می‌کنم.
فکر کنم داره برمی‌گرده. بیا.
اوه.
اوه!
اون خیلی بد بود.
اون یه چیز خیلی بد بود.
باشه، فرانکی، با باد بازی کن، باشه؟
یه ضربه کوتاه و خوب.
بابا، من ضربه کوتاه ندارم.
رفیق، باید پایین نگهش داری.
و این اتفاقی می‌افته که به حرف پدرت گوش نمی‌دی.
آره، فرانکی، اون یکی بیرونه.
من و تو از این بازی حذف شدیم.
خب، فقط من و تو موندیم، برادر کوچیک.
هرگز شک نکردم. هرگز شک نکردم.
باشه، فردی، تو معلومه که دوری.
خیلی، خیلی دور.
آره، ولی اگه اینو بزنم، رفیق،
اون برات دردسر درست می‌کنه.
این یه اگه بزرگه.
و پیرمرد سر راه این یکی قرار نمی‌گیره.
این رو بنداز، بابا.
اوه، لعنتی، از دست دادی.
باشه، میدونم نباید اینو بخوام.
مشکلی نیست.
تلاش خوبی بود بابا.
خب، پرچم تو باشه یا بیرون؟
میتونی بذاری تو بمونه.
آره، ببین تدی، قبل از اینکه ضربه بزنی،
میشه یه لحظه حرف بزنیم؟
باشه، باشه.
بچه ها، این دقیقاً از اون کارهاییه
که بابامون همیشه سر فردی درمیاورد
تا تمرکزشو بهم بزنه و با ذهنش بازی کنه.
- نذار این کارو بکنه بابا. - نگران نباش.
من از پسش برمیام. بیا. بیا یه لحظه حرف بزنیم.
فقط یه ثانیه طول میکشه.
بله فردی؟ چی میخواستی؟
تو پسر خوبی هستی. یه پسر مهربون.
خیلی مهربون تر از من
و همیشه هوامو داشتی.
از وقتی بچه بودیم.
فردی، این کاریه که برادرای بزرگتر باید بکنن.
میدونم. میدونم، ولی نمیخوام اینجوری ببرم.
چی میگی؟
نمیخوام عمداً این ضربه رو خراب کنی
چون میتونم بفهمم الان تو ذهنت چی میگذره.
این کارو نکن.
یالا. این ضربه رو بزن و جامو ببر.
تو لیاقتشو داری.
داری باهام شوخی میکنی؟
نه. نه.
یالا، تو میتونی.
این یه جور بازی روانی استاد جدای بود،
ولی مشکلی نیست.
این چطوره؟
تبریک میگم.
تبریک. بازی سختی بود.
فکر کنم من پسر مورد علاقه ت هستم.
باشه تدی، پاشو.
روال کارو که میدونی.
بچه ها، طبق رسم خانوادگی، برنده
جام فینیگان، ژاکت تارتان رو میگیره.
و کاش میتونستم بگم پیرمرد افتخار میکرد،
ولی مطمئنم فقط عصبانی می‌شد
ولی مطمئنم فقط عصبانی میشد که امسال نبرده.
میتونم بگم چه افتخاری بود که با همتون بازی کردم،
و افتخار بزرگتریه که ژاکت پدرمو میپوشم.
باشه، پس یه نخب بریم؟
آره.
به برادر بزرگترم،
قهرمان جدید جام فینیگان.
به نوشیدنی تو شکمامون و بردامون.
به سلامتی نوشیدنی های تو دستمون و آینده‌ای که توش پار می‌زنیم.
این چطوره؟
افتخار برای پیرمرد.
تو چی میگی، فردی؟
خیله خب، بچه‌ها، بپرین بیرون.
باشه. من کمکت می‌کنم، عزیزم.
بیا. یالا.
مواظب باش. بفرمایید.
میشه این چشم‌بند رو بردارم دیگه؟
خب، می‌دونی کجایی؟
معلومه که می‌دونم کجام. اینجا چیکار می‌کنیم؟
ما باغ خانوادگی رو خریدیم.
چی؟ چرا این کارو کردی؟
چرا باید این کارو بکنم؟
چون همه‌تون بهم گفتین باید این کارو بکنم.
و اون یه استودیوی ضبط تو اصطبل‌های قدیمی گذاشته.
و اون انبار رو به یه استودیوی نویسندگی برای تو تبدیل کرده.
عمو مایک چی؟
عمو مایک فکر کنم یه جایی تو مایورکا، کنار یه ساحل زندگی می‌کنه.
وای.
باید اعتراف کنم، شوکه شدم.
مامان و بابا خوشحال می‌شدن.
هنوز ازم تشکر نکن، چون یه تغییر کوچیک دادم
که ممکنه خیلی خوشت نیاد.
بیا، یه نگاه بنداز.
این دیگه چیه؟
ببین، من نمی‌دونستم با این همه درخت سیب چیکار کنم،
واسه همین بعضی‌هاشون رو از بین بردم.
می‌دونم. معذرت می‌خوام،
ولی فکر کردم باید یه کاری برای خودم بکنم،
پس لطفاً، یه نگاه بنداز.
اجازه بدین جدیدترین زمین گلف ایرلند رو معرفی کنم،
یه زمین ۹ حفره‌ای که به اسم خود پروفسور نامگذاری شده،
جک فینیگان لینکس.
عمراً.
مستقیم بزنین، پسرها و دخترها.
عمراً.
نظرت چیه؟
اوه، خدای من.
وای. این عالیه.
اوه، خدای من. شوخی می‌کنی؟
- چی؟ - همونجا بمون.
وای.