.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
هنوز طول می‌کشه؟
فقط دو بارِ دیگه مونده، بعد می‌فرستیش.
اون آدما همیشه منتظرن.
ولی کجا؟
قضیه فقط این نیست.
آره، منو فرستادن بیمارستان.
اگه آگهی داشته باشیم...
ولی این‌جوری، آگهی نداریم.
حتی مقاله هم جا نمی‌شه.
صفحه خالی می‌مونه دیگه.
شماها...
این‌کارو نکن، آقا، بی‌خیال داداش.
من اینو خیلی با احتیاط نوشتم.
کاری کن اصلاح نخواد، که مستقیم بره چاپ.
آره، حتماً، باید احتیاط کنی.
این چیزایی که نوشتی...
سرمایه‌گذارا، مقامات...
خبرِ خیلی بزرگیه، آقا.
‏۱۰٬۰۰۰ هکتار جنگلِ حفاظت‌شده غیرقانونی واسه معدن تخریب شده.
کسی جرئتِ حرف‌زدن نداره.
به‌علاوه، کارگراش مشکوک می‌میرن.
ساری، آقا.
باید خودت بری از نزدیک ببینی؟
بله، آقا.
هنوز هفت ساعت با ماشین مونده تا... جنگل.
چند بار به جنگلِ کالیمانتان رفتم.
ولی این یکی واقعاً خیلی مرموزه.
بذار من برم.
بی‌صبرانه منتظرِ خوندنِ مقاله‌تم.
بهترین مقاله‌مه.
ولی حتماً خیلی خوشت میاد.
کارِت حرف نداره.
سلام، آقا.
این مقاله‌شه.
تو هنوزم همونی.
بیا اینجا، همین حالا.
چشم، آقا.
می‌رم پایین.
دیگه برنمی‌گردم.
بله، آقا.
این‌همه راه رفتی کالیمانتان.
کلی از پولِ شرکتو خرج کردی فقط واسه یه همچین خبری.
تو خبرِ قتل درست کردی.
مثلِ خبرای آنلاین.
تو خبرنگارِ اقتصادی‌ای.
بحثِ قانونی‌بودنِ معدن.
هست، آقا؟
ولی چیزِ جالب، مرگِ کارگراست.
نمی‌فهمی روزنامه‌مون داره ورشکست می‌شه.
مردم هنوز روزنامه‌مونو می‌خونن چون مقاله‌هامون وزن دارن.
اگه خبرِ تو هم مثلِ بقیه باشه.
پس چرا هنوز مشترک بمونن؟
‏۲۰ دقیقه وقت داری واسه تلویزیون.
اصلِ قضیه نابودیِ جنگلِ حفاظت‌شده‌ست، ۱۰ برابرِ...
و شرکتِ زیرمجموعه... رئیس‌جمهور توش دست داره.
همون.
چشم، آقا.
الو.
مقاله باید ویرایش بشه.
لازم نیست زنگ بزنی...
امروز تازه ویراستارمو اخراج کردم.
نمی‌تونم حقوق بدم.
اگه شرکت دیگه نجات‌پیدا نمی‌کنه، خب برو خونه.
به زندگیِ خانوادگیت برس.
این روزنامه رو از صفر ساختم.
قبل از اینکه تو رو بشناسم.
این روزنامه از زندگیِ خانوادگیم مهم‌تره.
باشه.
خداحافظ.
برو دیگه.
شما می‌تونید خودتون انتخاب کنید که امروزتونو چطور بگذرونید.
ببخشید.
بفرما.
ممنون، آقا.
اگه راستش بخواید، آقا.
بلند شو.
یا خدا.
بفرمایید.
دین نداره.
چی گفتی؟
تا یک ساعت‌ونیمِ دیگه فعالیتِ عبادیه.
اون دین نداره.
پس می‌تونه استراحت کنه تا خوب شه.
انگار فعالیتِ شما تو زندان عبادته.
پس اگه بی‌دین باشه.
می‌تونه.
مثلاً سه روز استراحت.
دین که به آدمِ مریض نمی‌گه عبادت کن.
اگه فکر می‌کنی از من مهم‌تری.
بهتره حرف‌اضافه نزنی.
چون مغزت خیلی کوچیک‌تر از مغزِ منه.
چرا بازم تویی؟
از من یاد بگیر.
چرا همه‌ش با من کل‌کل می‌کنی؟
انگار اینجا جواب نمی‌ده.
من ادامه می‌دم.
چون من می‌تونم.
یالا.
بریم.
یالا.
تو رو نگه داشتن.
هرکی به کارِ خودش.
تو فقط شوخی کن.
موفق باشی.
من سختگیرم.
چون این چیزیه که لازم دارید.
من درمونِ دردتونم.
همه‌تون به‌خاطرِ اشتباهِ خودتون اینجایید.
پس شما حقِ هیچی ندارید.
حقِ درخواستِ هیچی رو ندارید.
فقط باید ساکت باشید و از قانون پیروی کنید.
حالا برید سرِ کارِ خودتون.
داری یا نداری.
اون آنگوروئه که...
دیروز با جکی دعوا کرد.
آخ.
من از آنگورو کمک خواستم.
اون همه‌چیو حس می‌کنه.
ولی اونو انداختن هلفدونی.
اونم به‌خاطرِ...
تو.
تبریک.
هنوز باور می‌کنن.
اگه بتونی ببینی که درسته.
چطور می‌تونی درونمو ببینی.
تو منو به کشتن می‌دی، آقا.
قبل از اینکه بمیری.
بهتره توبه کنی.
که گناهِ زیادی نکنی.
آره.
نه.
تو واقعاً یه چیزیت هست.
اگه بمیری، جایی نمی‌ری.
اون‌موقع من مریض بودم.
اون یه چیزایی خوند.
همه‌شو من.
تو منو گول زدی.
ولی همه‌تون که...
همین الان.
اِه، تازه تو...
یه استادِ سابق بهش اعتقاد داره.
واسه همینه که آدم لازم نیست باهوش باشه.
آره، رفیق.
راست می‌گه، آقا.
تو که هر روز کتاب می‌خونی.
تو هم فرقی نداری.
جکی باید بفهمه که تو باهوشی.
مثلاً تو مغزِ متفکری.
که بفهمه اینجا هم آدمِ باهوش هست.
اون‌وقت حساب کار دستش میاد.
بذار از همین‌جا شروع کنیم.
واقعاً همین‌طوره.
بابا.
صبر کن، تو خوبی؟
صبر کن.
کسی اینجا نفهمه.
کمکم کن، آقا.
اِه، به ما ربطی نداره.
کارِ خودشونه.
صبر کن.
واو!
تمساح!
بهش بگو برگرده.
مگه من بو می‌دم؟
تو بهش بگو.
دلم واسه بچه‌هام می‌سوزه.
مامانتون کجاست؟
من فقط منتظر موندم.
چرا شما اومدید اینجا؟
که ما منتظر موندیم دیگه.
دیدمش.
ما منتظر موندیم، بابا.
مامان که نخواست بیاد اینجا.
واسه همین با همسایه اومدیم.
اتفاقی ما رو رسوند.
از این‌طرف رد می‌شد.
اگه مامانتون نمی‌خواد بیاد، یعنی داره واسه شما پول درمیاره.
نه، بابا.
مامان...
انگار مامان زیاد با آقای الکساندر می‌ره بیرون.
آقای الکساندر کیه؟
خب.
همکارِ مامانه تو نونوایی.
کم‌کم زیاد میاد خونه.
سه ماهِ پیش.
اولش مامان همه‌ش می‌گفت بره.
ولی اون همه‌ش میاد.
و...
انگار دلِ مامان کم‌کم نرم شده، بابا.
نمی‌خوایم مامان بازم ازدواج کنه.
نمی‌خوایم بابایی مثلِ اون داشته باشیم.
چرا؟
آخه...
خب...
اون چندشه، بابا.
با اینکه اسمش الکساندره، بابا.
حتی اسمِ من پیپینه...
مامان که نمی‌تونه دوباره ازدواج کنه.
چون ما هنوز زن‌وشوهریم.
مامان می‌گه...
بابا باید پارسال آزاد می‌شد.
ولی چون بابا تو زندون زیاد دعوا می‌کنه.
واسه همین عفو نمی‌گیره.
بابا...
خواهش می‌کنیم.
بابا دیگه دعوا نکن.
طفلی، دیدی.
هر بار با یکی آشنا می‌شه، حتماً...
همیشه می‌پرسه، بابا کدوم زندونه؟
همه‌ش نگرانِ توئه.
هر شب، عکسِ بابا رو نگاه می‌کنیم.
که بابا رو فراموش نکنیم.
آهان راستی، بابا.
این چیه؟
که بابا فراموش نکنه... آره، بابا.
این چه اسباب‌بازیه؟
اسمش خمیرِ بازیه.
می‌تونیم باهاش شکل بسازیم.
آدمی که این‌جور شکل می‌سازه، نشونه‌ی موجودِ باهوشه.
پس ما باهوشیم.
چون اول تو ذهن تصورش می‌کنی، بعد با دست می‌سازیش.
می‌گن این بهمون کمک می‌کنه هدفمند زندگی کنیم.
حالا دیگه برید خونه، باشه؟
باشه، بابا.
بابا دیگه دعوا نکن.
مواظبِ خودت باش، بابا، باشه؟
باشه، بابا.
بابا، بابا.
چی شده، آقا؟
بدو.
بیا حرف بزنیم، آروم شی.
فعلاً حرف نمی‌زنیم.
چرا؟
یکی ازت درخواستِ حفاظت کرد.
کی؟
سمپیت.
خواست ازش مراقبت کنی.
به مادرِ مریضش قول داده.
کجاست؟
مُرد دیگه، سونگ.
تموم شد.
حالم گرفته شد.
چون صبح کمکم کردی، بعد انداختنت انفرادی.
واسه همین سافی رو از دست دادی.
بی‌خیال، تقصیرِ تو نیست.
اِه، کی دزدید؟
چرا من؟
واسه چی؟
نباید دردسر درست می‌کردم.
قرار بود هفت ماهِ دیگه آزاد شم.
چی گفتی؟
آروم.
خب نقشه‌ت چیه؟ می‌خوای آزاد شی؟
آره.
نقشه داشتنم فایده نداره.
تو همچین کشوری، سختکوشی به چشم میاد مگه نه؟
خودتم می‌دونی.
اونجا چطوره؟
مادرش خرجشو می‌ده.
آروم.
بابا، بابا.
داداش، حالت خوبه؟
چطور؟
بذار یه چیزی نشونت بدم.
چطور؟
که بتونیم راحت حرف بزنیم.
بیا، اینو بگیر.
ولی اینجا به چه درد می‌خوره؟
راجع‌به من حرف می‌زنید، نه؟
این یکی...
که بیاد صبح دمِ زندون باهاش حرف بزنه.
ولی اگه لو بره چی؟
حالا لو بره که لو بره.
لو بره که چی؟ تو که...
آزاد که شدیم می‌ریم.
تازه‌واردا کجان؟
آره.
همین حالا.
یالا.
نمی‌خوام برم دستشویی.
اَه.
صبر کن.
این‌ور.
بیا.
اسمت چیه؟
ایماس.
اسمِ من ایرپاست.
هرچی بهت می‌گم رو خوب یادت باشه، باشه؟
نذار مأمورا بپرسن.
اگه ندونی، آخرش من به گا می‌رم.
اینجا رو می‌گیم دشتِ محشر.
ظاهراً آزادترین جاست.
ولی اینجا باید حواست جمع باشه.
چون تقریباً همه‌ی زندونیا اینجا جمع می‌شن.
زنده می‌مونی یا می‌میری.
بستگی داره با کیا بپری.
اون جلو رو نگاه کن.
پرونده‌های تروریسم.
از تروریسمِ بزرگ، مثلِ منفجرکردنِ ساختمون.
تا تروریسمِ کوچیک مثلِ بمب‌گذاری تو یه مؤسسه.
ولی منفجر نشد.
ولی متأسفانه.
ترور علیهِ پیروانِ ادیانِ دیگه.
نه واسه جرم.
بلکه به‌نامِ حقِ اکثریت.
حالا اون جلویی رو که می‌شناسی دیگه.
اون هنرپیشه‌ست.
پرونده‌هاشون جوربه‌جوره.
وقتی اومدن اینجا.
همه‌ی خبرنگارا ازشون خبر ساختن.
با اینکه کلی پرونده‌ی مهم‌تر هست.
مردم می‌گن.
این انحرافِ افکارِ عمومیه.
ولی به‌نظرِ من.
مشکلِ ما اندونزیایی‌ها اینه.
سرنوشتشون به هم گره خورده.
خودشون خرابش کردن.
نظرِ منو می‌خوای؟
سلام، برمان چطوره؟
برمان از افتادن به زندون شوکه‌ست.
برمان از اون گردن‌کلفتاست.
خب، خوبه.
زیاد شلوغش نکن.
این باندِ رهندراست.
اسمِ رئیسشون رهندراست.
آهان، باندِ موادن.
دفعه‌ی پیش گرفتنش.
ولی دیروز جابه‌جاش کردن.
قیافه‌ش عینِ رئیساست.
اون نه.
اون یکی.
اون خطرناک‌تره.
قیافه‌شو دست‌کم نگیر.
واسه پرونده‌ی مواد نیفتاده اینجا.
دستگیر شد.
چند نفرو تو کلاب زد.
چون از آهنگش خوشش نیومد.
کشتشون!
مگه لو نمی‌رن که اینجا مواد می‌سازن؟
مأمورا هم دستشون با رهندرا تو یه کاسه‌ست.
خب تو اندونزی زندگی می‌کنی دیگه.
نه تو نروژ.
سلام، رفقا، سلام.
کدوم؟
الان با پندی آشنا شدی دیگه.
پندی قبلاً استاد بود.
می‌خواست فسادِ دانشگاهشو لو بده.
ولی به‌جاش واسه کلاهبرداری پاپوش براش دوختن.
افتاد اینجا.
راستش اسمش ویلدانه.
معلمِ کلاسِ عبادته.
بهتون نماز یاد می‌ده.
آره.
از همه‌ی ما.
چرا افتاده زندون؟
می‌تونم پولتو دوبرابر کنم.
اون بغلیه که لاغره اسمش سیکسه.
حتماً بچه می‌خواست.
یه زمانی.
پنج بار ازدواج کرده.
بچه‌دار نشد.
ازدواجِ ششم.
بازم نشد.
پرونده‌ش چیه؟
تو فیسبوک شکار می‌کرد.
عاشقشون می‌کرد.
بعد تیغشون می‌زد.
یکی از قربانی‌هاش باعث شد بیفته اینجا.
خب، اون بغلیه...
اسمش آنگوروئه.
زمینِ آنگورو رو مصادره کردن.
با اینکه سندِ زمینش کامل بود.
معلوم شد سرش کلاه گذاشتن.
مافیای زمین.
و یه سرمایه‌داری که می‌خواست رو زمینش برجِ لوکس بسازه.
آنگورو هم عصبانی شد دیگه.
آخرش خونه‌ی اون سرمایه‌دارو آتیش زد.
بعد آنگورو رو گرفتن.
پرونده‌ی تو چیه؟
یه بارِ دیگه بگو ببینم.
چه پررو.
پرونده‌ی من کلاهبرداریه.
سلام، آقا.
چون آقا رو سرِ بزنگاه با ماری‌جوانا گرفتن، قربان.
خودت درستش می‌کنی یا کمکت کنیم، قربان؟
بیا.
پس شما یه باندِ دزد و کلاهبردارید.
راستش باند نیستیم.
فقط اینجا اگه تنها باشی زود می‌میری.
طفلی اونایی که تنهان.
فکر نکن ما بدترینیم.
بیا، نشونت می‌دم.
بیا.
سلولِ بلوکِ آ.
توش پُر از اختلاسگره.
سلولاشون بزرگه.
تلویزیون، کولر، یخچال، وای‌فای داره.
حتی هر وقت بخوان می‌تونن بیان بیرون.
اونو ببین.
اونی که دمِ در نگهبانی می‌ده.
که اختلاسگرا بهش پول می‌دن که مراقبشون باشه.
فقط اختلاسگرا...
چون اختلاسگرا مستقیم...
همه‌چی با پوله.
آره.
اینجا یه نمازخونه هست.
آها، نمازخونه.
نمازخونه‌ی تو زندون چه شکلیه؟
حتماً تاریک و دخمه‌ایه.
خودت برو بپرس.
اسمش نمازخونه‌ی الپراکاساست.
بیا.
هوم.
بیا.
مگه نه؟
ما تو خرابه هم بمونیم اشکال نداره.
ولی جای عبادت باید حسابی باشه.
که به‌عنوانِ یه جامعه حس کنیم عزت داریم.
اوه، خلوته؟
مهم اینه که باشکوهه.
اوه.
ما هم اینجا از اول یه چیزی داریم.
مجللم هست.
آره، تعمیرِ اینجا واسه ما اولویتِ آخره.
واسه دولت چیزای مهم‌تری هست.
بعدشم یه جای خوشگل واسه سلفی.
هوم.
ولی مهم اینه که داریمش.
آره.
آره، شکرشو می‌کنیم.
عجله‌ای نیست.
من اینجا درس می‌دم.
راستی، سلولِ شماره چند؟
سلولِ بلوکِ...
سلولِ سه-یک.
اوه‌اوه.
چرا؟
چیه؟
با یه زندونیِ جدید.
آره، می‌دونم.
می‌دونم.
رئیسشو می‌گم.
اون؟
آره.
این‌جوری می‌گن.
ایشالا سالم بمونه.
انگار اونم می‌میره.
کجا انداختنش؟
شاید.
شاید، مشکلی نیست.
آخ، امان.
مُرد.
آخ.
اَه، منم که همینم.
زود به گوشم می‌رسه.
انقد بداخلاقی نکن، رفیقت مریضه.
آره، تو که هیچ‌وقت گوش نمی‌دی.
هر روز تو اتاقشه.
هر دو ساعت.
طولش نده، دستورِ مستقیمه.
از طرفِ رئیس.
فردا ردیفش می‌کنم، قربان.
بفرما، قربان.
خب، این قضیه واسه آخرِ ساله.
که سختی نکشی.
آخرِ سال جابه‌جا می‌شه.
تو.
دفترت پیشِ منه.
معاونِ زندون شدن خوبه.
تو اون سِمَت با آدمای محترم سروکار داری.
نه یه مشت حیوون مثلِ این زندون.
درسته، قربان.
امسال معاون می‌شی.
دو سالِ دیگه می‌شی...
رئیسِ من می‌شی.
بیا، قربان.
همینه دیگه، قربان.
بسه.
پس‌اندازم زیاده، قربان.
حتماً، حتماً.
چشم، آقا.
باشه.
خب، بریم.
فکر کن، باشه؟
بسه.
و همه‌چیو ردیف کردم.
تمیز بازی کن.
نذار بو برداره.
فقط بازیه.
اگه بمیره.
کسی نمی‌پرسه.
فهمیدم، قربان.
تقریباً.
این قضیه رو حلش می‌کنیم، قربان.
هرجور شده، قربان.
می‌شه بیشترشو جلوجلو گرفت.
این دوتا مالِ تو.
دوتا دوتا، یکی یکی.
دوتا دوتا.
خیلی سنگینه.
چون هر مؤسسه‌ای طرفش بشه نابود می‌شه.
حسابی خطرناکه.
مطمئنی؟
اون بالا یکی هست که می‌خواد بمیری.
باید مواظب باشی.
به سلول پول بده تا اسلحه جور کنه.
باید محکم باشی.
واسه اون، اول...
دیر کنی، یعنی مرگ.
شب فرا رسید.
و شما قانونو می‌دونید.
من...
چه لات باشید چه گنگستر.
بیرون.
ولی اینجا.
قانونِ منه که حاکمه، دهنتونو ببندید.
و راحت بخوابید.
هرکی بره تو سلولِ خودش.
همین حالا!
کجا رفت؟
صداش می‌زنم بیاد.
وگرنه بدتر می‌شه.
می‌خوام کمک کنم، اسمم سویوتوئه.
من که رئیس ندارم، کمک نکن.
یادت نره.
بهتره حرفشو نزنی.
بچه‌ها چطور مُردن؟
می‌خوان...؟
چی شده؟
موش، آقا.
موشه کجاست؟
همون.
رفیقاتو قاطی نکن.
صبر می‌کنم، صبر می‌کنم.
تو می‌تونی ببینی یا نه؟
نمی‌تونم ببینم.
همه‌مونو به کشتن می‌دی.
فقط می‌خواستم بپرسم.
افتضاحه.
آقا،
دیگه تلاش نکن.
باشه، بذار منتظر بمونه.
واو!
صبر کن، کجاست؟
رئیس می‌دونه.
هنوز زنده‌ست.
دیشب پوکر حسابی مست کرد.
واسه همین طول کشید.
نمی‌دونم، هرچی گشتم پیدا نشد.
اَه، فقط دعا کن دیگه.
آها، اینه.
تو اول برو؟
آخ.
بیا، عزیزم.
بگیرش!
منتظر نمون، منتظر نمون.
معطل نکن.
شیشه مالِ من.
من شروع می‌کنم.
من می‌تونم.
معطل نکن دیگه.
یکی داره بازی می‌کنه.
موش.
سوسک.
ساس.
سلولاتونو تمیز کنید تا راحت توش زندگی کنن.
شما اینجا با خرجِ دولت زندگی می‌کنید.
شکرگزار باشید.
سلولاتونو انقد تمیز کنید که برق بزنه.
موش.
من یه بار نیست که اینجام.
تو هیچی حالیت نیست!
تو می‌فهمی من چی می‌کشم؟
یالا!
این مالِ شماست، آقا.
همه‌مون.
مگه می‌شه این خانواده...؟
اولویت با محافظت از...
من همین تو می‌مونم.
امنه دیگه؟
امنه!
همه.
آره، احتمالاً هفته‌ی دیگه می‌رم خونه.
یه هفته‌ست نرفتم خونه، دلم واسه زنم می‌سوزه.
زنِ چندمت، قربان؟
سومی.
اولی و دومی که طلاق گرفتن.
بعد یه چیزی فرستادم خونه.
واسه بچه‌ت.
رسید دستم.
یادم رفت خصوصی بهتون بگم.
بازم یادم رفت.
زحمت کشیدی، قربان.
ببخشید زحمت شد.
مگه نگفت می‌خواد...
بله درسته، قربان.
خجالت بکش.
بچه‌های این دوره‌زمونه.
سلیقه‌شون فقط چیزای گرونه.
بچه‌پررو.
فعلاً کاری به ما نداشته باش.
سخته.
یادت رفت.
باشه بابا.
می‌خوام اول یه فیلم ببینم.
خوش بگذره، قربان.
اگه بعداً چیزی لازم داشتی، قربان...
فقط بگو، قربان.
ان‌شاءالله.
حاضر.
من آماده‌ام.
شیفتِ خوبی داشته باشی، قربان.
زنده باشی، قربان.
روزِ خوش، قربان.
همین حالا عاملشو پیدا کن.
منظورت چیه؟
دیدی رفت تو سلولش.
با اینکه تو دستشویی مُرده.
قسم می‌خورم.
جدی می‌گم.
من دیدمش، واقعی بود.
واقعی بود، مثلِ روح.
انگار تو می‌دونی روح چه شکلیه.
همون‌جوری دیگه.
اگه این‌جوری باهات رفتار کنن.
تو زودتر شروع کردی.
تو اصلاً می‌فهمی؟
باور کن.
هنوزم؟
اِه، تو اینجا بازی نمی‌کنی؟
اِه، داداش.
تو چطوری؟
نکن.
اون نباید اینجا باشه.
تو فعلاً برو اون‌ور.
نکن.
کارِ خوب یعنی چی؟
تو برو اون‌ور.
نکن.
تو اینجا نباش.
نکن.
قبلاً که بودی؟
فعلاً نه.
بسه.
نکن.
اونجا چی‌کار می‌کنی؟
جدی می‌گم.
و شما همه‌ش می‌فهمید.
اونا میفتن دنبالِ ما.
چون ما دشمنیم و می‌خوان نابودمون کنن.
ولی به‌نظرِ من، پلیس می‌خواد نابودمون کنه.
ولی مطمئنم.
شاید فقط منو نشونه گرفتن.
پس فقط منم که در خطرم.
درد داره.
اونا... تو.
حتماً فکر می‌کنن ما می‌خوایم حمله کنیم.
آنگورو رو نابود می‌کنن.
یا خدا.
اون آنتو چش شده؟
رو بدنش.
یه علامتی رو بدنش بود.
گوش کن.
رو بدنِ آنتو رگه‌های قرمز بود.
رگه‌های قرمزِ دراز.
گوش کن.
کوچیکم شد فرقی نداشت.
یالا.
رو بدنِ آنتو.
همه‌تون از اوضاع خبر دارید.
زیاد حرف نمی‌زنم.
خودتونم می‌دونید.
اهلِ حرف نیستم.
ولی کی می‌خواد ادامه بده؟
هرکی عاملشو می‌شناسه بیاد.
همین حالا.
بیاد پیشِ من.
یالا.
زود.
آقا.
آره.
می‌ترسم، آقا.
الان جنازه‌شو دیدم.
وحشتناک بود، آقا.
مرگش طبیعی نبود.
ولی چرا هنوز پلیس نیومده؟
من تلاش کردم.
که همه راحت باشن.
ولی معلوم شد شما دنبالِ دردسرید.
هوی.
یکی دستور داده.
کمکش کنید.
هیچی.
یکی از آدمای تو دستور داده، نه؟
کجا بودی، آقا؟
کجا می‌ری، آقا؟
ما تو زندونیم.
فکر کردی شوخیه.
کجا بودی؟
امروز صبح که...
تو سلول.
شاهد هست.
کی؟
رفیقت؟
دوربینا یه چیزِ دیگه نشون می‌دن.
کدوم دوربین؟
همه‌شون خاموشن.
فقط خاموش.
واسه همین هر کاری بخوایم می‌تونیم بکنیم.
همین الان.
هر چیزی رو می‌شه سرِهم کرد.
باشه.
چقدرِ دیگه مونده، لیس؟
هفت ماه.
فقط بازی کن.
با این قضیه‌ی روح.
شاید ۲۰ سالِ دیگه اینجا بمونی.
امروز صبح غذا نیست.
واسه ظهرم غذا نیست.
و واسه شب.
اگه کسی دهنشو باز نکنه.
فردا و بعدشم غذا نیست.
تا معنیِ انضباط رو بفهمید.
از همین حالا.
برق نخواهد بود.
آب.
یا هر چیزِ دیگه.
که زندگیتونو اینجا...
راحت کنه.
شما مثلِ حیوون رفتار می‌کنید.
پس مثلِ حیوون هم باهاتون رفتار می‌شه.
به زور!
جلو نیا.
هیچی درست نیست.
فردا!
غذامو خوردی.
نمی‌خوام تهمت بزنم.
دیگه لازم نیست دروغ بگی.
حتی اگه می‌خواستمم، نمی‌تونستم.
پس چرا تقصیرِ منه؟
اینجا اندونزیه دیگه.
کی می‌دونه؟
چی می‌گی اصلاً.
آره هست.
بگو ببینم.
چی دیدی؟
بعد از مرگِ توکه، یه سایه دیدم که می‌رفت سمتِ تو.
الانم بعد از مرگش یه سایه دیدم.
خب اگه من سرِ صحنه نبودم، یعنی قاتل من نیستم دیگه.
من از بچگی همین‌جوری بودم.
حتی نوزاد که بودم، صدای گریه‌م...
گریه‌ی عجیب یعنی چی؟
راستش یه چیزِ دیگه‌ام دیدم.
توکه و آنتون، قبل از مرگ یه هاله‌ی قرمز دورِ سرشون بود.
هاله؟ هنوزم داری واسه خودت داستان می‌بافی.
جدی می‌گم، به همون هاله قسم.
آره تو که باور نمی‌کنی.
به هرچی بخوای قسم.
بعد از اون مریضیِ دیروز، نمی‌دونم چرا چیزای عجیب می‌بینم.
آنتون و توکه، قبل از مرگشون هاله‌شون قرمزِ خونی بود.
راست می‌گی، قبل از مرگ می‌تونی هاله‌شونو ببینی.
تو تاریکی می‌تونم هاله‌ی همه رو ببینم.
هاله‌ی منم می‌بینی.
چی می‌بینی؟
خاکستری.
یعنی چی؟
از کجا بدونم، پس این هاله‌بینیت چه فایده‌ای داره؟
هاله‌ی خاکستری یعنی سردرگمی.
تو که مسلمونی، از کجا از هاله سردرمیاری؟
تو اسلام، هرچند مستقیم اسمِ هاله نیومده.
ولی آیه و حدیثی هست که بهش اشاره کرده.
هرکه شب‌ها زیاد نماز بخونه، صورتش
روزها نورانی می‌شه.
حدیث به روایتِ ابنِ ماجه.
هاله‌ی تو آبیِ روشنه.
صادق و خردمند.
آخ، ببخشید.
هاله‌ی تو آبیه.
امکان نداره.
تو نیلی‌ای، ولی کدر.
نیلی چه رنگیه؟
بینِ بنفش و آبی.
ولی اگه کدر باشه، یعنی مطمئن نیستی.
یا مردد.
الان مرددم.
سبز، ولی اونم کدره.
یه چیزی کم داره.
خب اگه قرمز باشه، مثلِ توکه و آنتون، یعنی چی؟
خشم.
انرژیِ منفی.
اون شب منم عصبانی بودم.
قبل از مرگ، دعوا کرد با...
و روزنامه داشت ورشکست می‌شد.
پس یکی داره اونایی رو می‌کشه که
هاله و انرژیشون منفی‌تره.
همون؟
یا چی؟
یه چیزی.
اگه دارم چرت می‌گم؟
فکر می‌کنی دارم داستان می‌بافم؟
تو این‌چیزا رو می‌بینی.
خب، خلاصه این‌جوریه.
هاله‌ی ما که قرمز نیست، پس در امانیم دیگه.
هرچند...
معلوم نیست.
هاله‌مون با حال‌وهوامون عوض می‌شه.
خب اگه هاله قرمزِ کدر شد، چه‌جوری پایینش بیاریم؟
با انجامِ کارهای مثبت.
با خلوصِ نیت تمیزکاری کنیم، عبادت کنیم، هنر.
کارِ هنری می‌تونه دلو آروم و هاله رو امن کنه.
مثلاً؟
نقاشی، آواز... من نه بلدم نقاشی کنم نه آواز بخونم.
نکن...
هنر رو ول کن.
مسخره‌بازی درنیار.
یا تو که معمولاً ساکتی.
حالا سرِ هاله زبونت باز شده.
نه، من از اول ساکت بودم.
مگه چقدر طول می‌کشه یاد بگیری قرآن بخونی؟
اگه پشتکار داشته باشی، تو ۴۸ ساعت می‌شه.
چه زود.
اگه پشتکار داشته باشی.
چی‌کار می‌کنی، چی‌کار می‌کنی.
یه جای دیگه پیدا کن.
قرآن‌خوندن که می‌شه.
اِه، نمی‌شه.
قرآن.
پس چی‌کار کنیم؟
آره راست می‌گی.
آره، می‌دونم.
کلی چیزِ عجیب دیدم.
من قبلاً دیدم.
قبلاً گشتم.
نه؟
دنبالِ...؟
پس مثلِ همیم.
ایشالا برقصه.
که هاله‌ش بهتر شه.
ولی اگه با عصبانیت برقصه چی؟
مگه می‌شه با عصبانیت رقصید.
چرا که نه.
آدم با عصبانیت.
چی می‌گی تو؟
منم می‌خوام برقصم.
وسطش سخته.
مگه تازه یاد گرفتی؟
آره، نه...
خودت که بلد نیستی.
چی؟
هاله قبل از مرگ.
هاله‌ی قهوه‌ایِ تیره.
نه قرمز.
اون یعنی چی؟
هرکی هاله‌ی قهوه‌ایِ تیره داشته باشه، به قرمزِ خونی می‌زنه.
نه از خشم.
بلکه از سرِ کینه.
پس قبلاً...
یعنی می‌میری.
نه.
هرچقدرم سعی کنیم مثبت باشیم.
بازم یکی هست که از همه منفی‌تره.
و همون آدم می‌میره.
همون لحظه.
پس این‌جوری، یکی‌یکی همه‌مون به‌زودی اینجا می‌میریم.
من هاله‌ی همه رو می‌بینم جز یه نفر.
کی؟
می‌گی یا نه؟
می‌گم.
کی؟ من هیچی نمی‌دونم.
این اتفاقا از وقتی تو اومدی شروع شد.
رئیست هم مثلِ بقیه‌ی زندونیا مُرد.
ولی من هیچی نمی‌دونم، جدی می‌گم هیچی نمی‌دونم.
این از کِی شروع شد؟
از روزی که رئیسم مُرد.
قبلش چی‌کار می‌کردی؟
پیشِ جادوگر رفتی؟
نه، من فقط رفتم کالیمانتان واسه تهیه‌ی گزارش.
چه پرونده‌ای؟
هزاران هکتار جنگلِ حفاظت‌شده.
واسه معدنِ نیکل قطع شده بود.
عاملاش مقاماتن.
رُس.
ولی چیزِ مرموز.
ده‌ها کارگر مشکوک مُردن.
جنازه‌هاشون چه‌جوری بود؟
یعنی چه‌جور مرگی؟
مأموریتم اونجا بود.
نه، نه، نه.
نمی‌دونم کی کشتشون، ولی جنازه‌ها شده بودن مثلِ مجسمه.
از درختا آویزون بودن.
مثلِ یه چیدمانِ هنری.
مثلِ مجسمه‌های نمایشگاهِ هنری.
ولی این کارِ یه آدمِ کاملاً روانیه.
دیگه چی، دیگه چی؟
سرِ چی؟
قتلی که به فکر فرومون می‌بره.
که مثلِ هم باشیم.
نه،
دنی، زندگیِ من چطوری بود؟
پدربزرگم موقعِ... مُرد.
همون‌موقع، دنی، من
حسابی فکر کردم.
منم فکر کردم زنده‌بودنم چه فایده‌ای داره.
پدربزرگم قبلاً جادوگر بود.
می‌تونست مردمو شفا بده.
ولی من باور نداشتم.
فکر می‌کردم فقط یه شیّاده.
گفت من یه قدرتِ خاص، یه علمِ ویژه پیدا می‌کنم.
الان، می‌تونم ببینم.
همینه دیگه.
منم حسابی فکر کردم.
خب، فایده‌ش چیه؟
همه‌مون یه هدفی داریم.
هر چیزی تو این جهان یه غایت داره.
یعنی هدف یا سرانجامِ طبیعی‌ای که می‌خواد بهش برسه.
این حرفِ ارسطوئه.
هر فردی یه رسالتِ شخصی داره،
یا یه وظیفه‌ی منحصربه‌فرد و کاملاً شخصی.
به‌گفته‌ی فیلسوف، سورن کی‌یرکگور.
واقعاً درسته، نه؟
تو این کشور راحت‌تر مجازات می‌شی اگه...
مگه نه؟
اگه اصیل نباشی.
تو این کشور همیشه هست.
وگرنه، محاله زندگی این‌قدر بی‌معنی باشه.
پس همه‌مون اینجا هنوز باید زنده بمونیم.
از اینجا بریم بیرون و بفهمیم فایده‌مون چیه.
پس همه‌مون باید همکاری کنیم و با هم راه‌حل پیدا کنیم.
باشه؟
باشه دیگه؟
باشه.
ممنون.
از وقتی برگشتی، هنوز پرونده رو دنبال می‌کنی؟
آخرش قبل از اینکه بیام اینجا.
هنوز با اونی که اونجا کمکم می‌کرد در تماسم.
بعدش بازم کسی مُرد؟
نه.
یعنی من؟
چطور؟
این همونیه که مردمو می‌کشه.
فعلاً همون‌جا ساکت باش.
این همونیه که تو کالیمانتان آدم می‌کشت.
دنبالش تا جاکارتا اومد.
حالا اینجاست.
الو.
اون چیه؟
چطور؟
اومد اینجا.
چطور؟
یعنی، من چی‌کار می‌تونم بکنم؟
چطور؟
امتحان کن.
همچین چیزی.
با شماها، فردا می‌تونیم دشمن باشیم.
دشمن، ولی الان که همه‌مون در خطریم.
همه‌مون باید متحد شیم.
این راه‌حلِ مشکلِ مشترکمونه.
بعد از اینکه بمیره.
می‌تونیم دوباره از هم متنفر باشیم.
فکر می‌کنید اگه دیماس بمیره، روحشم می‌میره؟
اشتباهه!
این یه چیزِ معمولی نیست.
این یه دزد نیست که بکشیش و قضیه تموم شه.
اگه دیماس بمیره، روحش می‌تونه به هرکی بچسبه.
و ما نمی‌دونیم اون کیه.
نمی‌تونیم با چیزی که نمی‌فهمیمش بجنگیم.
دیماس کلیدِ فهمیدنمونه.
اون روح رو آورده اینجا.
می‌تونه کمکمون کنه راهِ فهمیدنشو پیدا کنیم.
اگه دیماس بمیره، جوابو نمی‌فهمیم.
فقط می‌تونیم یکی‌یکی منتظرِ مرگِ خودمون بمونیم.
همینو می‌خوای؟
ببین، داداش.
طرف آدمه.
ولی روحش وحشی و بی‌رحم شده.
اگه روح به یکی وحشی‌تر بچسبه، همه‌مونو نابود می‌کنه.
واسه همین.
دیماس نباید بمیره.
چون اون کلیده.
من کلیدم.
من نباید بمیرم.
ها!
نمی‌فهمم.
چرا آدمای احمق همیشه زندگیشونو سخت‌تر از
چیزی که باید می‌کنن.
بیهوده‌ست!
من بهتون یاد می‌دم راحت‌تر زندگی کنید.
چرا شما...
می‌دونم کی این‌کارو می‌کنه.
اختلالِ شخصیتِ مازوخیستی داره.
حالا تو خنگی، معنیشو نمی‌دونی.
یعنی کسی که رفتارش همیشه دنبالِ رنجه.
یا تحقیر.
یا ناخودآگاه دنبالِ شکسته.
حتی وقتی شانسِ خوشبختی داره.
بهش انگیزه دادم.
جالبه.
اختلالِ شخصیتِ مازوخیستی رسماً از راهنمای تشخیصی حذف شده.
و اون یه اختلالِ روانیه.
چون این نظریه می‌تونه رنجِ آدمو توجیه کنه.
به‌جای دیدنِ ساختارِ اجتماعی.
تروما یا بی‌عدالتیِ بزرگ‌تر.
تو از روان‌شناسی چی می‌دونی.
سال‌ها روش درس خوندم.
آدمی که خرابکاری می‌کنه تا قدرتشو نشون بده.
راستش فقط می‌ترسه لو بره که ته دلش چقدر حقیر حس می‌کنه.
این حرفِ آدلره.
آدلر.
اون کیه؟
آلفرد آدلر.
بنیان‌گذارِ روان‌شناسیِ فردی.
راستی، من بیشتر از فروید طرفدارِ اونم.
تو بچگیت چی برات اتفاق افتاده؟
که باید انقد شدید عقده‌ی حقارتتو پنهون کنی.
مطمئنم پشتِ همه‌ی اینا.
داری به خودت ثابت می‌کنی که ارزش داری.
با کوچیک‌کردنِ بقیه.
همه‌تون تا پیری همین‌جا می‌پوسید.
دیگه نمی‌تونید بیرون برید.
قیدِ رفتنو بزنید.
هیچ‌وقت نمیاد.
واسه چی؟
چون مطمئنم.
همه‌تون دست‌به‌یکی کردید که رفقای خودتونو بکشید.
شماها مریضید.
و نمی‌خوام کسشعرِ هاله و انرژیِ منفی رو بشنوم.
یا روح و این‌چیزا.
از همه‌تون می‌پرسم.
لیاقتتون همینه که اینجا بپوسید.
لازم نیست دلیل بیارید.
راه بیفتید، راه بیفتید!
نمی‌تونم بخوابم.
همیشه بی‌قرارم.
دولت و عدالت.
همه‌ش فساده.
فسادِ سریع.
قبول.
من چی می‌خواستم آخه؟
من از درون مبارزه کردم.
می‌دونی.
از همه‌ی اینا چه درسی گرفتم.
هیچی عوض نمی‌شه.
و لازمم نیست عوض شه، نه؟
ما آدما یه بارِ ذهنی داریم...
که همیشه خوب، صادق و باشرافت باشیم.
همه‌ش بی‌فایده‌ست.
فایده‌ای نداره.
تو اندونزی، بقای اصلحه.
تو جنگل، قوی‌ترین زنده می‌مونه.
زندگیِ روزمره‌مون.
زرنگ‌ترین آدم زنده می‌مونه.
بهش می‌گن فساد.
ولی واسه من، جایزه‌ی زرنگ‌ترین آدماست.
همه یه‌جوری نفع می‌برن.
همه از راهِ میان‌بر، و هیچ ایرادیم نداره، نه؟
چه پولدار چه فقیر، همه‌ش یکیه.
باید خودمونو نجات بدیم.
وظیفه‌مون اینه.
مسئولیتِ ما فقط خودمونیم.
و تو، اینو یاد می‌گیری.
حالا جفری که تموم شد، نه؟
تو جاشو می‌گیری.
جفری دستِ راستم بود.
حالا تو.
آماده‌ای؟
به وفاداری نیاز دارم.
من در امان باشم، تو هم در امانی.
من که بالا برم، مطمئن می‌شم...
کی؟
آره.
کی؟
من چی؟
همون دستوری که ظهر دادم رو اجرا کن.
کی؟
همه‌چی امن باشه.
کی؟
اگه اون کاری کنه، همه‌مون اینجا می‌میریم.
حالا می‌تونیم خودمون بگردیم.
می‌ریم سراغش.
پس باید چی‌کار کنیم؟
باید متحد شیم.
با هم فکر کنیم.
راه‌حلشو پیدا کنیم.
من اینجا نمی‌خوام رهبر بشم.
نمی‌خوام رئیس بشم.
فقط می‌خوام سالم بمونم.
مهم اینه که متحد باشیم.
مشورت کنیم.
یالا!
رندرا ممکنه بهت حمله کنه.
آره، بسپرش به لینا.
تا حالا منم سعی کردم رفیقا رو نجات بدم.
تو باندِ رندرا موندم که بتونم مهارش کنم.
از پنج تا قتل، رسوندمش به یکی.
هرکاری تونستم کردم.
و بی‌گدار به آب نزدم.
مثلِ سیاستمدارا.
باشه.
فکر کنم همینه.
نظرت چیه؟
این روح همین‌جوری به یکی نمی‌چسبه، تو کالیمانتان.
قربانی‌هاشو ببین.
ازشون فرم‌های هنری می‌سازه.
این نشون می‌ده که ذهن داره.
هوش داره.
و با یه هدف اینجاست.
چی؟
دنبالِ یه نفره.
از قربانی‌ها معلومه.
هنوز اونی که دنبالشه رو پیدا نکرده.
مگه نگفتی روحه احمقه؟
شاید.
با کشتنِ آدمای هاله‌منفی.
واسه اون مثلِ غذاست.
ولی منم نمی‌دونم دنبالِ کی یا چیه.
چون فاصله‌ش زیاده.
یعنی چی؟
همه‌ی مُرده‌ها نزدیکِ من بودن.
منظورم اینه که حتماً تو همین بلوکه.
پس اونی که دنبالشه تو همین زندونه.
ولی شاید تو یه بلوکِ دیگه.
کی؟
اون رؤسا می‌خوان همین‌جا بمونن.
رؤسای دیگه تو بلوکن.
همه‌شون رفتن بیرون.
دو سه روزی می‌رن بیرون هوای تازه بخورن.
حالا چی‌کار کنیم.
آخه یه کاری تو بلوک دارم.
اوه.
اوه‌اوه.
اونا دزد و کلاهبردارن.
نباید تو یه زندون با ما می‌ذاشتنشون.
بسه.
امنه.
من همین‌جا می‌مونم.
شاید، ولی زیادن.
اگه ندونیم چی‌کار کنیم، به‌زودی یکی دیگه می‌میره.
بعد اونم می‌میره.
خب بیاید فکر کنیم کیه.
دیماس.
حسش کن.
با حست.
یه‌بار حسش کن.
نمی‌دونم.
اوف.
اون عوضیه.
نمی‌دونم.
چرا اون؟
اون بیشترین مسئولیتو داره...
بابتِ این‌همه معدنِ نیکل تو جنگلِ کالیمانتان.
همه‌ش از زندون می‌ره کالیمانتان.
اونجا یه ویلای لوکس داره.
ها؟
واسه چی؟
خب، همین حالا می‌ریم اون بلوک.
باید خیلی مواظب باشیم.
بیشترِ نگهبانا رو گذاشتن نگهبانیِ اون بلوک.
به‌علاوه‌ی زندونیای مزدورِ اختلاسگرا.
یالا.
حالمون گرفته می‌شه.
زود.
اگه نقشه جفت‌وجور شه.
یالا.
باید نزدیکِ هم باشن.
از کجا بفهمیم؟
شاید بره تو خونه‌ش.
قبلاً من...
یه شماره‌ای هست.
ولی یادمه رمزِ گوشیش چیه.
تلفن.
اگه بالا باشه یعنی هنوز زنده‌ست.
بفرما.
هنوز زنده‌ست.
می‌دونی شماره‌ت چیه؟
اسمِ خودم.
شاید اول باید عصبانی بشیم.
تا هاله‌مون منفی شه.
بعد روح بکشتمون.
اون‌جوری که من...
اینه شماره‌ش.
هی، بچه‌ها.
فکر کنم دزدیدنش.
ازش دفاع نکن.
خب پولداره دیگه.
رفیق!
داداش!
پروکاسا.
هنوز منو یادته؟
کارت تمومه.
یادته چطور آشنا شدیم؟
اون‌موقع...
فقط می‌خوام بدونم.
چه حسی داره؟
زندگیم اینجا هنوزم خوبه، آقا.
حتی امن‌تره.
ولی شما، مواظب باش کی حالتو می‌گیره.
ما فقط دنبالِ نونِ شبیم.
پس حرف بزن.
اونم گذشت.
داداش پروکاسا.
منم.
اینتانگِ عزیز.
من خیلی استرس دارم.
حس می‌کنم خیلی تنهام.
تو که هرچی بخوای می‌تونی داشته باشی.
خب، مشکل همینه.
قبلاً همه‌چی بهم می‌دادی.
کیف، ماشین، همه‌ش می‌بردیم مسافرت.
الماس، همه‌چی.
ولی آخه، داداش.
خجالت می‌کشم بهم بگن معشوقه‌ی آقای پروکاسا.
آخه تو الان فقط یه زندونی‌ای.
خب اگه فکر می‌کنی من فقط یه زندونی‌ام.
منم از زنِ احمق بدم میاد.
بهتره یه سوگر‌ددیِ جدید پیدا کنی.
قرمز!
ما
همه‌مون نابود می‌شیم.
می‌دونی چیه؟
چطور؟
این کیه؟
بی‌خیال
تو منو فراموش کردی.
تو منو کشتی.
ولی مطمئنم هنوز صدامو یادته.
همونی که قبلاً موقعِ حرف‌زدن با خودت می‌شنیدی.
از هم می‌پرسیدیم واسه این کشور چی‌کار می‌تونیم بکنیم.
من تویی‌ام، پروکاسا، وقتی جوون بودی.
خائن به وطن.
فقط می‌خوام بپرسم.
کِی این‌جوری شدیم؟
کِی از اون جوونای رؤیاپرداز عوض شدیم؟
به یه بازنده که باید قایم شه؟
کِی عوض شدیم؟
به کسی که میلیون‌ها آدم بهش فحش می‌دن؟
آره.
الان همه‌چی دارم.
همه‌چی دارم.
همه‌شو تو زندون جمع کردم.
میزِ غذاخوریِ گرون.
بچه‌ها رو لوس می‌کنم.
به‌قیمتِ خونِ مردم.
این که رؤیای قدیمیمون بود.
دزد شدن... من که دزد نیستم.
واسه به‌دست‌آوردنِ همه‌ی اینا جنگیدم.
جنگیدی؟
یادته قبلاً به مادرمون گفتیم...
مامان، می‌خوام آدمِ بزرگی بشم.
باشرافت.
می‌خوام این کشورو بهتر کنم.
هنوز به این باور داریم؟
یا فقط گفتیم که مامانو خوشحال کنیم.
قبل از اینکه بخوایم پولِ مردمو بدزدیم.
حالا مامان دیگه نیست.
یه لحظه، اگه مامان هنوز بود.
به مامان چی می‌گفتی؟
حالا که دیگه رفته.
خائن!
آشغال!
همه‌تون می‌میرید.
ولی قبلش، رفیقاتونو می‌بینید که
می‌میرن، و همه‌ش تقصیرِ شماست.
از هر پنجاه‌تا سیاستمدار، فقط پنج‌تا صادقن.
همون ۱۰ درصدِ مردمِ صادقِ اندونزی هنوز امیدن.
آره، من وقتی این‌جوری می‌شم.
ولی چه فایده؟
نباید عقب کشید، باید فداکاری کرد.
آخه یه آدمِ معمولیه دیگه.
ولی می‌تونه بزرگ شه.
اگه به آرزوش برسه.
ولی می‌تونه تبدیل به یه شاه بشه.
مدرکِ دوربینا واضحه.
اون‌موقع تو دفترِ من بود.
آره، نمی‌دونم چرا ضبطِ دوربینا پاک شده.
تو ضبطِ دوربینا اسمی هست؟
بستگی به نیازمون داره.
مهم اینه که یه‌بار کمکش کردم.
اِه، تو دوباره برگرد.
ولی می‌دونم چرا روحه بهت نچسبید.
چون هاله‌ی تو از همه مثبت‌تره.
داداش، چی می‌گی؟
صفای باطن.
خیلی کمیابه.
عجیبه.
یعنی منم آدمِ خیلی آرومی‌ام.
لازم نیست دردِ دل کنی.
بعد از این کجا می‌ری؟
کالیمانتان.
می‌ری جنگل، آره؟
انگار روحه هنوز پیشِ منه.
که برش گردونم خونه‌ش.
چون آدمِ خوبیه.
خداحافظ.
راستی، ماهِ دیگه تو هم آزاد می‌شی، نه؟
آره، اگه حکمم اضافه نشه.
ولی می‌خوای بری بیرون؟
معلومه که آره.
رفیقا بیرون منتظرن.
می‌شه بغلت کنم؟
اِه، بیا.
باشه، ولی زیاده‌روی نکن.
باشه دیگه.
می‌شه.
خب، بیا.
راستی، اسمِ بچه رو چی بذارم.
چه اسمی بذارم؟
چی خوبه؟
چی؟
ولی من هنوز ختنه نشدم.