.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
بت‌ها
پیست خرز-آنخل نیه‌تو
مسابقات قهرمانی جهان
- بحثش رو پیش نکش. - بهت گفتم هیچ کار احمقانه‌ای نکنی.
زحمات یک سالت رو به باد دادی.
من مسابقه می‌دم که ببرم، نه که چهارم بشم.
اگه چهارم می‌شدی، قهرمانی Junior FIM رو می‌بردی.
حالا چی؟ باز هم ببازیم؟
همه‌اش به‌خاطر اخلاق گندته. تازه موتوری که برام بود رو هم داغون کردی!
گور بابای موتورت! خودت هم برو به جهنم!
تو آدم عوضیِ مغروری! فکر کردی کی هستی؟
برو بیرون! دیگه نمی‌خوام ببینمت!
چی شد، می‌خوای اخراجم کنی؟
-می‌خوای بزنی؟ -بزن، اخراجم کن.
فقط ادعایی، عرضه نداری پسر.
بیا، انجامش بده. می‌دونم دلت می‌خواد!
بیا جلو، حروم‌زاده!
چی گفتی؟ دیگه هیچ‌وقت این رو به زبون نیار.
برو بیرون.
دیگه نمی‌خوام هیچ‌وقت ببینمت!
تو یه بازنده‌ای!
گندکاریت تو پیچ ۷ رو کنار بذار، مسابقه عالی‌ای دادی، بچه.
آره؟ برو به رئیسم بگو. همین الان اخراجم کرد!
خب، پس جفتتون خراب کردین.
نه، من خراب نکردم.
موتوره که داغونه.
گوش کن، بذار یه نصیحت بهت بکنم.
هیچ‌وقت تقصیر رو گردن موتور یا تیمت ننداز.
تو دیگه کدوم خری هستی؟
واقعاً منو نمی‌شناسی؟
-نه. باید بپرسم؟ -نه، نه.
همه‌چی خوبه. این‌طوری بهتره.
خیلی خب، پس دیگه گیر نده.
-اون کی بود؟ -نمی‌دونم.
و می‌رسیم به خلاصه مسابقات موتو جونیور،
جایی که امیدهای قهرمانی ادو سرا
بعد از زمین خوردن در پیچ ۱۰ از بین رفت.
تغییراتی در لیست مسابقات موتو۲ وجود داره،
آندره‌آ گودانو تیم آسپار رو ترک کرده
تا به مسابقات موتو جی‌پی در تیم پریما پراماک بپیونده.
خوشحالم که پائولو کامپینوتی این فرصت رو بهم داده.
من یه برنده‌ام و دارم به یه تیم برنده ملحق می‌شم.
همیشه آرزو داشتم که به موتو جی‌پی برسم،
و در بالاترین سطح مسابقه بدم، درست مثل الگوهای خودم.
تیم قبلی‌اش الان دنبال جایگزین براش می‌گرده.
یه لحظه صبر کن.
پرسیدم از مغازه خوشت اومد؟
آره، خیلی باحاله.
برای هفته افتتاحیه ۳۰ درصد تخفیف داریم.
اگه دوست داشتی.
آره، خب، من اهل تتو نیستم، ولی ممنون.
-یعنی واقعاً هیچ تتویی نداری؟ -نه، ندارم.
پس از کجا می‌دونی که اهلش نیستی؟
فکر کنم مطمئن نیستم!
خب، خوش‌شانسی، چون برای اولین تتو تخفیف هم داریم.
امکان نداره.
-من لونا هستم. -اسم قشنگیه.
اسم تو چیه؟
من ادو هستم. ادو سرا.
-ادو سرا... -ما همسایه هستیم، من اونجا زندگی می‌کنم.
-باشه. -بعداً می‌بینمت.
همسایه‌ها.
خب، بهتره راه بیفتم. برم سر کار.
-از آشنایی‌تون خوشبختم. -روز خوبی داشته باشید.
می‌بینمت، ادو سرا.
گوش کن، اگه می‌تونستم خونه‌ام رو بفروشم، حتماً این کار رو می‌کردم، قسم می‌خورم.
اما در رهن بانکه.
نه، گوش کن، من دنبال کسی بودم
که بهم فرصت بده، کسی که استعدادم رو بشناسه.
من پول برای خرید موتور ندارم.
برای همین بهت زنگ زدم، می‌دونی؟
الو؟
بله، سلام خاویر.
واقعاً بابت اتفاقی که افتاد متاسفم...
بعد از مسابقه خیلی عصبی بودم.
جایگزینم کردی؟
با کی؟
امکان نداره، با اون دلقک؟
جدی میگی خاویر؟
با خودت چی فکر کردی؟ اون حتی توی مسیرهای مستقیم هم سرعت نداره.
جانی بالتلی، ملقب به فرشته،
قهرمان سال گذشته‌ی موتو ۳
که حالا توی موتو ۲ مسابقه می‌ده.
به نظر می‌رسه تیمتون برای پر کردن جای خالی گودانو به مشکل خورده.
آیا راحتی که حالا موتورسوار اصلی تیم باشی؟
صد در صد.
اما امیدوارم کسی رو بیارن که استعداد داشته باشه،
چون داشتن یه تیم قوی...
چطور بگم؟ همیشه یه انگیزه‌ست.
ببخشید! می‌شه دو تا دیگه برامون بیارید؟
برای من بدون گاز و یه معمولی برای داداشم.
بیخیال، الان نباید ناامید بشی.
من به روانشناس نیاز ندارم، والتر.
فقط یه ذره شانس لازم داری، همین.
-سلام. -سلام، خوشگله.
-چه خبر؟ آبجو می‌خوری؟ -اون بلونده رو دیدی؟
تتو آرتیسته.
-می‌شناسیش یا چی؟ -یه بار دیدمش.
داشت بهم پا می‌داد.
اوه، صبر کن...
لعنتی، آره، منم از دوستش خوشم اومده.
-کجا داری میری؟ -می‌خوای همین‌طور مثل احمق‌ها بشینی اونجا؟
-بیا بریم باهاشون حرف بزنیم! -والتر، بشین سر جات.
-بشین سر جات. -صدات رو نمی‌شنوم.
والتر! گند نزن به برنامه‌ام...
هی، دخترا...
-ادو رو دیدین؟ -تو همونی هستی که از تتو می‌ترسی.
-خب، راستش دارم بهش فکر می‌کنم. -چی؟ تتو زدن؟
-کارت خوبه؟ -تا حالا که کسی شکایتی نداشته.
نابرده رنج، گنج میسر نمی‌شود.
می‌خوای بازی کنی؟
حتماً.
فقط یه شرط داره...
باشه، غافلگیرم کن.
اگه من ببرم، باید منو ببری شام.
-باشه. اگه من ببرم چی؟ -هر چی که بخوای.
خب، اگه من ببرم...
-باید برای مغازه‌ام تراکت پخش کنی. -عالیه.
-شروع کنیم؟ -بزن بریم.
اول شما.
این رو بهش یاد دادم.
نوبت من نمیشه؟
چی؟ و ریسک کنم با تو برم قرار؟
نه ممنون عزیزم.
-میشه بی زحمت...؟ -نه، حتماً.
هی پسر! منو یادت میاد؟
من الی گوزمان هستم.
مدیر تیم آسپار در موتو۲.
می‌تونیم یه لحظه حرف بزنیم؟
امکان نداره...
چطوری رفیق؟ هی، بابت اون روز متاسفم.
-من فقط... -عصبی بودی، درک می‌کنم.
-آره، آره. - معلومه که بودی، بعد از اون اتفاق.
-خب، چطوری؟ -عالی. حتما شنیدی که
یه موتور‌سوار کم آوردیم.
آره، گودانو دست تنها ولتون کرد.
-خیلی بده. -آره، واقعاً.
ولی می‌دونی، یه مدتیه که حواسم بهت هست.
از اون روحیه‌ت خوشم میاد، اون جراتی که توی مسابقات جونیور نشون دادی.
واسه همین می‌خوام فردا بیای والنسیا،
که امتحانت کنیم و ببینیم می‌تونی...
خب، موتورسوار جدیدمون برای مسابقات قهرمانی باشی.
امکان نداره.
همین یه تیکه رو بلدی بگی؟
خب، پس...
-ساعت ۱۲ می‌بینمت. ساعت ۱۲؟
سر وقت اونجا باش.
می‌بینمت!
امکان نداره...
گودانو به موتو جی‌پی می‌ره!
این دیگه چه خراب‌شده‌ایه؟
-نوشیدنیشون حرف نداره. -ایتالیاییِ تیپیکال.
نوشیدنی رو نمی‌شه بدون شیرینی خورد.
یه قهوه برام بگیر،
تو دیگه مدیر من نیستی. خودت سفارش بده.
-من تو تعطیلاتم. -یه قهوه، لطفاً.
تعطیلات، آره؟ بیخیال...
آنتونیو، تو بیست ساله که تو تعطیلاتی.
وقتشه برگردی سر کار.
چی می‌خوای؟ زود باش، بگو دیگه.
یادت هست گفتم اگه چیز جالبی پیش اومد بهت زنگ می‌زنم؟
خب، می‌خوام بیای یه موتورسوار رو چک کنی.
می‌خوام بدونم نظرت چیه.
ممنونم.
-برای این کار کلی آدم داری... -نه.
برای این یکی نه. برای این مورد به تو نیاز دارم.
پیست اسپار
چی بهت گفته بودم؟
اون یه قاتله.
کافر همه را به کیش خود پندارد.
سریع است،
می‌خواهم تو آموزش‌اش بدهی، آنتونیو.
بد نبود، نه؟
به‌به... کارت عالی بود، پسر.
داشتی پرواز می‌کردی! نزدیک بود رکورد پیست را بزنی.
خیلی بی‌رحمانه بود.
بگذار مربی جدیدت را به تو معرفی کنم.
او چرا اینجاست؟
-گوش کن... -چرا اون لعنتی اینجاست؟
بگذار حرفم را بزنم.
ادو، صبر کن! توروخدا صبر کن!
-اون برای من مرده! -اون بهترین مربی برای توئه.
-چی؟ عمراً! -بذار حرفم رو بزنم!
بزرگترین رویات چیه؟ بزرگترین آرزوت؟
-برنده شدن. -برنده شدن، دقیقاً!
و اون می‌تونه تو رو بهش برسونه.
این تنها شانس توئه.
واقعاً می‌خوای هدرش بدی؟
ترجیح می‌دم تا آخر عمرم پیک سوشی باشم.
ادو. ادو، صبر کن!
خیلی نامردی بود.
- چرا بهم نگفتی؟ - اگه می‌گفتم نمی‌اومدی!
- فقط تو می‌تونی بهش کمک کنی. - روی من حساب نکن.
اون‌وقت خودش رو به کشتن می‌ده.
یا توی یه پیچِ لعنتی، یکی دیگه رو به کشتن می‌ده، این چیزیه که می‌خوای؟
بس کن خودت رو عذاب نده، آنتونیو، خواهش می‌کنم.
جای تو اینجاست.
اون پسر به تو نیاز داره.
ولی فکر کنم تو بیشتر به اون نیاز داری.
خب، اگه شماره‌ت رو بگیرم چون ازت خوشم اومده،
و بعد داری دو‌دوزه بازی می‌کنی، وقتی خودتم از من خوشت میاد...
مسخره‌بازی رو تموم کن و شماره‌ت رو بده.
-قبول کن، ازت خوشش نمیاد. -ادواردو!
-بجنب! -چشم قربان.
این یکی یه سفارش ویژه‌ست.
دقیقاً سراغ تو رو گرفتن.
منظورت چیه؟
خیابان ماریا کوبی، پلاک ۱۳۳.
به‌به... شاید یه زن پولدار باشه!
شاید بتونی با انعامش یه موتور جدید بخری.
فکر می‌کنی؟
هی، می‌خوای ماشین منو برداری؟
که بتونی با کلاس برسی.
-که بشم یکی مثل تو. -لعنتی. انگار یکی خیلی حساس شده.
خوش بگذره، کازانووا!
الو؟
سفارش سوشی!
بیا تو.
می‌ذارمش روی میز.
چرا نمی‌شینی، پسرم؟
منو این‌طوری صدا نکن.
فقط می‌خوام حرف بزنم.
تمام اون سال‌هایی که نبودی، حالا یادت افتاده حرف بزنی؟
نه، صبر کن.
صبر کن! پولت رو ندادم!
مهمون من باش.
من پدر بدی بودم، قبول دارم.
ولی فرصتی که بهت دادن رو به خاطر من هدر نده.
بیخیال مرد. خودت چی؟ تو هم به اندازه من به این نیاز داری.
خیلی خب، پس ما به همدیگه نیاز داریم.
می‌تونی همین‌جا بشینی و ناله کنی،
و به همین وضع راضی باشی، یا یه کاری براش بکنی.
واقعاً می‌خوای همه چیزهایی که مادرت به خاطر تو ازشون گذشت رو دور بریزی؟
ادو.
ادو!
بله؟
قبول می‌کنم، اما به یه شرط.
تو پدر من نیستی. منم پسر تو نیستم.
تو فقط مربی منی، همین و بس. قبوله؟
قبوله.
از فردا شروع می‌کنیم.
اومدم!
می‌دونی ساعت چنده؟
-اگه زودتر نرسی، یعنی دیر کردی. این دیگه چه کوفتیه؟
به روش من تمرین می‌کنی، و به روش من مسابقه می‌دی.
تا وقتی خودت عقلت سر جاش بیاد، من مغزت می‌شم.
گوش کن، فقط به خاطر این این کارو می‌کنم که چاره دیگه‌ای ندارم.
الی بهت پنج تا مسابقه فرصت داده تا خودتو ثابت کنی.
پنج تا؟
کافیه تا بفهمیم اصلاً ارزششو داری یا نه.
اون پتانسیل تو رو می‌بینه،
ولی اسپانسرها فقط ریسک و بی‌تجربگی می‌بینن.
۹۹۳۶ تا تیکه. این دیگه چیه؟
به صبر و تمرکزت کمک می‌کنه.
باید روی رفتارت کار کنی.
آشغال. همه‌ش آشغال.
جا برای غذای سالم باز کن.
پروتئین، سبزیجات و کربوهیدرات مفید.
این چیه؟ بده به من.
- صبحونمه. - نه، نیست. این آشغاله.
- اینجا تمرین می‌کنی؟ - آره.
چطور انتظار داری وقتی نمی‌تونی حتی خونه‌ت رو جمع‌وجور کنی،
توی پیست از پس خودت بربیای؟
دیگه خبری از این زندگیِ کثیف نیست.
از الان به بعد، مثل یه سرباز زندگی می‌کنی.
هر روز تمرین می‌کنیم، صبح و عصر.
تکلیف کارم چی می‌شه؟
اون موتور، کارِ توئه.
با «الی» حرف می‌زنم یه پولی بهت بده.
آه، یه چیز دیگه...
مهم‌ترین قانون:
هیچ دختری نباشه.
وقتی پاشون به فکرت باز بشه...
کارت تمومه.
لباست رو عوض کن. پایین منتظرت هستم.
بجنب، دیگه داریم تموم می‌کنیم. برو! برو!
-سلام جسیکا. -سلام بچه‌ها.
ایشون جسیکا هستن، مربی سالسای شما.
سلام ادو. چطوری آنتونیو؟
-همه چی خوبه. تو چطوری؟ -عالی‌ام.
داری شوخی می‌کنی؟
-ببخشید... -اشکالی نداره.
-کی می‌تونم موتور رو امتحان کنم؟ -فکر موتور رو از سرت بیرون کن.
اول باید بدنت رو آماده کنی.
این تمرین هماهنگی بدنت رو بهتر می‌کنه.
-قبلاً این کار رو می‌کردی؟ -آره.
-این و خیلی کارهای دیگه... شک ندارم...
اگه می‌خوای با بقیه فرق داشته باشی،
باید کارهای متفاوت انجام بدی، چه داخل پیست و چه بیرون از اون.
یالا! بزن بریم!
خب، شروع کن.
بیا اینجا، ادو.
-سطحت چقدره؟ -فکر کنم مبتدی باشم.
-چی بلدی؟ -از قیافه‌ت می‌تونم بفهمم.
نه... قبلاً کمی باچاتا رقصیدم. و تانگو...
باشه. امروز، با سالسا شروع می‌کنیم، باشه؟
مهم‌ترین چیز کار کردن روی بالاتنه‌ته.
و عضلات شکمت.
روی موتور، باید از این طرف به اون طرف حرکت کنی.
ثبات، کلید قهرمان شدنه.
-چقدر دیگه مونده؟ -ادامه بده! هر وقت گفتم تموم کن.
ادامه بده!
اون چی بود؟
شبیه کیسه سیب‌زمینی شدی.
-داری چیکار می‌کنی؟ -می‌تونم وزنه‌های سنگین‌تری بزنم.
نه...
اگه وزنه‌های سنگین‌تر بزنی، عضله‌هات حجیم‌تر می‌شه.
به هیکل گنده نیاز ندارم. باید ورزیده و قوی باشی.
-سریع‌تر! چته؟ -لعنتی...
می‌خوای بگی نمی‌تونی ۲۰ تا پله رو بالا بیای؟
-باید «راکی» رو ببینی تا انگیزه بگیری. -«راکی»؟
خیلی خشکی. انگار یه دسته جارو قورت دادی.
-سنگینه، نه؟ -چند تا بزنم؟
تا وقتی بگم بس کنی.
باید خودت رو رها کنی،
شل کن! به کلاس سالسوت فکر کن.
تو باید شکست‌ناپذیر باشی.
اگه قوی‌تر باشی، موتور رو بهتر کنترل می‌کنی.
اگه آخر مسابقه خسته باشی، نمی‌تونی درست فکر کنی.
دوباره از اول. یالا. بزن بریم.
یالا!
آره!
آخر هفته رو استراحت کن.
دوشنبه می‌بینمت.
بیا تو.
حسابمون صاف شد.
از کجا مطمئن باشم که دورشون نریختی؟
-باید بهم اعتماد کنی. -آره، واقعاً؟
و چرا باید این کارو بکنم؟
چون اومدم که تتو بزنم.
پس بالاخره جرئتشو پیدا کردی!
تو به من اعتماد کن، منم به تو اعتماد می‌کنم.
من این موشک رو می‌خوام.
می‌دونی چیه؟
-آرتمیس. -ای ناقلا!
غافلگیرت کردم، نه؟
قدرتمندترین موشک روی کره زمین، سریع‌تر از یه صاعقه.
خیلی خب. اون‌طرفه.
برگرد.
دست‌هات رو ببر بالا.
می‌تونی بگیریش. کارمون تموم شد.
ممنونم!
«باید بیای اینجا و چکش کنی.»
-پسش بده. -لونا؟
-لونا دیگه کیه؟ -یه دوست.
اون کسی که اون کار رو کرد؟ اون راکت؟
آره. اون تتو آرتیسته.
حواست کجاست؟
مسابقه دادن در بالاترین سطح، تمام توجهت رو می‌طلبه.
اون فقط داره تتو رو چک می‌کنه.
و تو داری دعوتش می‌کنی بیاد اینجا؟
دوباره می‌گم. هیچ دختری نباشه. اونا فقط حواس‌پرت‌کن‌ان.
شریک زندگی تو موتورت هست. این تنها دوستیه که داری .
هر دختری که ارزشش رو داشته باشه چیزی رو ازت می‌خواد که نمی‌تونی بهش بدی:
وقتت رو.
تو هفته‌های مسابقه، از پنجشنبه تا یکشنبه گوشیت دست من می‌مونه.
-داری زیاده‌روی می‌کنی! -باید تمرکز کنی!
اوه، سلام! چطوری؟
-خوب شده؟ -آره، الان عالیه.
پس اومدی یکی دیگه بزنی؟
نه، هنوز نه. فعلاً با همین یکی راحتم.
حیف شد...
خوش بگذره.
امروز برنامه‌ای داری؟
امروز؟
می‌خوای بریم یه چیزی بخوریم؟ مهمون من.
البته فست‌فود نه.
مربیم اگه بفهمه اینو خوردم، زنده‌م نمی‌ذاره.
چرا؟
- همیشه باید برای هر کاری اجازه بگیری؟ - در اصل، آره.
بیلیارد رو کجا یاد گرفتی؟
غافلگیرت کردم، نه؟
خب، بابام صاحب اون باره.
چطور تا حالا اونجا ندیدمت؟
خب، یه مدتی خارج از کشور بودم. سه سال تو رم درس می‌خوندم.
هنر و طراحی خوندم.
آها، حالا فهمیدم، حسابی همه‌فن‌حریفی!
-معلومه که هستم. -ایتالیایی بلدی؟
-فوتِ آبم. -جدی؟
-می‌خوای یادت بدم؟ -تو می‌خوای بهم یاد بدی؟
-می‌تونم یادت بدم. -اگه بخوای، منم بهت انگلیسی یاد می‌دم.
موتورسیکلت دوست داری؟
موتورسواری رو دوست دارم.
ولی مسابقات رو دنبال نمی‌کنم.
-نه؟ -حتی یه مسابقه هم ندیدم.
-هیچ‌وقت؟ -نه.
-باید تماشام کنی. -باشه، حتماً.
تو اولین موتورسواری هستی که دیدم.
خب، نظرت چیه؟
نظرم چیه؟ بذار فکر کنم...
بدک نیست...
بدک نیست؟
-بجنب، می‌خوام ببرمت یه جایی. -کجا داریم می‌ریم؟
غافلگیریه.
کلاهتو بردار.
-داری چیکار می‌کنی؟ -نوبت توئه.
-می‌خوای من سوارش بشم؟ -آره.
هوس مرگ کردی؟
من تتو کردم، نکردم؟
حالا نوبت توئه.
نه...
می‌خوام حس کنم چی کار می‌تونی بکنی.
محکم منو بگیر.
حالا می‌تونی منو با موتور خودت ببری، هان؟
مال من اونقدرها سریع نیست.
خب، زیاد با این کار مخ دخترها رو می‌زنی؟
-نه. -نه؟
هیچ‌وقت؟
خب، پس...
بد نبود.
-خوش گذشت؟ -خیلی. به تو چی؟
معلومه.
خب...
شب بخیر، ادو سرا.
شب بخیر.
لونا.
آه، و موفق باشی!
-برای تست فردا. -نیازی بهش ندارم.
پیست موتورلند آراگون
هی!
-چه خبر؟ -ستاره‌ی این روزها!
-چطوری؟ -عالی.
-هی، خیلی سرحال به نظر میای! -آره.
چه خبر مارک؟
آنتونیو گفت خیلی سخت کار می‌کنی.
آره، آره...
خب، نظرت چیه؟
راستش، خیلی خفنه!
گوش کن، تا حالا جانی بالتلی رو دیدی؟
-نه، ... -نه، ما کار داریم.
درسته آنتونیو، و همون‌طور که می‌دونی کار تیمی هم مهمه.
امکان نداره.
اگه الان بری سراغ جانی، دست‌آموزش می‌شی.
اوه، بی‌خیال! جدی می‌گی آنتونیو؟
- قضیه اینطوریه؟ زود باش! - باشه.
اون رئیسه، هر چی میگه انجام بده.
آسپار رئیسه، فقط از دستوراتش پیروی کن.
معرفیت می‌کنم... روبی! هی!
- چطوری؟ - خوبم. تو چطوری؟
ایشون ادو سرا هستن، موتورسوار جدیدی که قراره تستش کنیم.
و ما انتظار چیزهای بزرگی ازش داریم.
ایشون روبرتو اسکالا هستن، مدیر برنامه‌های جانی،
استادش، حتی کانگوروی زندگیش!
اون می‌خواد جانی رو ببینه، از طرفدارهای پروپاقرصشه.
آره، جانی عاشق طرفداراشه.
بیا!
جانی، این هم‌تیمی جدیدته. اِدو سرا.
از دیدنت خوشبختم.
اون مربیته؟
آره، خودشه.
خوش‌شانسی‌ها، اریک؟
-اِدو. -درسته، اِدو.
اِدو، از دیدنت خیلی خوشحالم.
مطمئنم موفق میشی.
کارت خوب بود.
حالا اون توی پیست از تو جلوتره.
می‌خواد بهت بفهمونه که از تو بهتره، که تو کسی نیستی.
می‌خواد بترسی که باهاش در بیفتی و به خودت شک کنی.
-این اتفاق نمی‌افته. -واقعاً؟
حالا می‌بینیم.
تیم اینجاست که کمکت کنه.
هر چی حس می‌کنی رو به خاطر بسپار.
بعدش، با دقت بهشون بگو، باشه؟
اون رو فراموش کن. روی موتور خودت تمرکز کن.
-برو! -مضطربی؟
-هیجان‌زده‌ام! -از شنیدنش خوشحالم.
برو. تخلیه آدرنالین برات خوبه.
-برو دیگه! -بجنب.
احمقِ عوضی. از مغزت استفاده کن!
-ببخشید. -گمشو برو پی کارت.
تو بهتر از اینایی. حقتو بگیر! برو!
دو دهم ثانیه از جانی عقبه.
اصلاً بد نیست.
در واقع، یه کم رقابت بینشون عالی می‌شه.
اینجا که «بازی تاج و تخت» نیست، فهمیدی؟
ادو مثل یه بچه‌ست. باید تشویقش کنیم
و گاهی هم تنبیهش کنیم، تا یاد بگیره.
یه نتیجه عالی دیگه تو این آخر هفته برای جانی بالدلی،
که هیچ شکی باقی نمی‌ذاره چرا بهش می‌گن «فرشته».
قطعاً یه ستاره آینده‌داره، این موتورسوار بال درآورده!
سلام، لونا!
می‌شه یه لوگو برای کلاه‌کاسکتم طراحی کنی؟
یه چیز خیلی خفن.
-نگاه نکن. نگاه نمی‌کنم.
یه سوپرایزه.
-ازش خوشت میاد. -شک ندارم.
هی، فضولی نباشه،
شما موتورسوارها اجازه ندارید مشروب بخورید؟
چرا می‌تونیم، چطور؟
آخه تا حالا ندیده بودم بخوری.
خب، وقتی مشروب زندگی خانواده‌ت رو خراب کنه،
دیگه ارزشش رو نداره.
آره
می‌فهمم.
واسه «موشک» هم می‌خوای حروف رو بنویسی؟
نوشته می‌خوای؟
-یه چیز خفن. -باشه.
آره؟
خونه پدربزرگ و مادربزرگم بود.
پس، انتظار زیادی نداشته باش.
قشنگه.
چه عکس دوست‌داشتنی‌ای.
خیلی بهت افتخار می‌کنه.
اگه می‌خوای بشینی...
چرا قرمز و آبی؟
قرمز برای تمرینه و آبی برای روزهای مسابقه.
خرافاتی هستی؟
هر مسابقه‌دهنده‌ای یه جورایی هست.
این چیه؟
اون کلوسئوم رم هست.
کلوسئوم. مال وقتی که ویرونه بود.
آره.
تو توی همه‌چی خوبی؟
نه، نه توی همه‌چی.
ولی می‌دونی...
من خیلی دقیق و روش‌مندم، که برای یه تتو آرتیست خیلی مهمه.
- تو چه کاری خیلی خوب نیستی؟ خب...
توی روابط.
اصلاً توش خوب نیستم.
آخرین رابطه‌ام خوب پیش نرفت
از اون تجربه خیلی چیزها یاد گرفتم.
تصمیم گرفتم که دیگه هیچ‌وقت هیچ رازی نداشته باشم.
در نهایت، شریک‌های عاطفی مثل تتو می‌مونن.
و وقتی تتوت رو دوست داشته باشی، دیگه قایمش نمی‌کنی.
راز دیگه‌ای هست که هنوز بهم نگفته باشی؟
خب، مربی‌ام هست...
می‌دونی، همون مربی که همیشه ازش حرف می‌زنم...
اون پدرمه.
چطوری با این قضیه کنار میای؟
تنها چیزی که برام مهمه رسیدن به موتو جی‌پی‌ئه. و برنده شدن.
یعنی تو زندگی فقط همین برات مهمه؟
تنها چیزی که تو دنیا وجود داره؟
-خب، نه. تنها چیز نیست. -آها! کی می‌دونه.
اونقدرها هم سخت نیست، هست؟
عالی شد.
خب، این چیزها رو وقتی بچه بودم از پدرم یاد گرفتم.
باید برم.
داری میری؟
آره. فردا مغازه رو زود باز می‌کنم، خیلی هم دیر شده.
-ولی بازم همدیگه رو می‌بینیم، مگه نه؟ -آره، آره.
باشه...
می‌بینمت. خداحافظ.
لونا!
این یکشنبه مسابقه رو از تلویزیون نشون می‌دن.
حواسم بهت هست.
دنده دو هستم. دارم می‌رم دنده سه.
برمی‌گردم دنده دو، دارم از لبه‌ی داخلی می‌پیچم. یالا!
آفرین. عالی. دنده دو، سه.
حالا دنده چهار، پنج. می‌دونم می‌تونم بیشتر فشار بیارم، باید نگهش دارم.
حالا، ترمز شدید.
سه تا دنده معکوس می‌کشم. می‌پیچم توی لبه‌ی داخلی.
وارد شدم. یالا! یالا!
لعنتی!
و سرا زمین خورد. صفر امتیاز.
نمی‌فهمم.
تو فقط به حست تکیه می‌کنی و از خودت جلو می‌زنی.
ما این پیچ رو دو بار تمرین کردیم.
حساب و کتاب کن!
نقطه ترمز دقیق‌ت رو پیدا کن و تو ذهنت حکش کن.
-دارم همین کار رو می‌کنم. -نمی‌کنی.
-دارم می‌کنم. -اصلاً فکر نمی‌کنی.
فقط چهار تا مسابقه وقت داری که خودت رو تو تیم جا کنی.
پیاده شو.
کلاهم رو بده.
داری چیکار می‌کنی؟
موتور رو بذار روی خط مستقیم.
سه، دو، یک... برو!
دنده یک، دو،
سه، چهار، پنج.
ترمز کن، سه تا دنده کم کن. یکی دیگه. یه پیچ ملایم...
و موتور رو محکم بنداز توی پیچ.
یک، دو، سه...
- چطور این کار رو کردی؟ - خیلی ساده‌ست! درس خوندن،
درس خوندن و بازم درس خوندن.
استعداد و جرات داشتن به تنهایی کافی نیست.
برای اینکه الی خوشحال بشه، باید چه رتبه‌ای بیارم؟
اگه جزو ۱۰ نفر اول بشی، خوشحال می‌شه.
خیالت راحت، انجامش می‌دم.
بیا نگاهی به مونتمِلو بندازیم.
بِلاردی و لئونه دارن مسابقه‌ی فوق‌العاده‌ای به نمایش می‌ذارن.
- خیلی سریع دارن می‌رن. - دارن وارد مسیر مستقیم نهایی می‌شن.
خیلی به هم نزدیک هستن.
بلاردی دوباره تلاش می‌کنه.
بلاردی داره نزدیک‌تر می‌شه. مراقب باش، خیلی به هم نزدیکن.
آره، می‌خواد امتحان کنه، می‌خواد امتحان کنه.
و لئونه دوباره فاصله رو کم می‌کنه.
لئونه سریع‌تر از پیچ خارج می‌شه و فاصله می‌گیره.
بلاردی پشت سرشه. مراقب باش، نزدیکن.
می‌خواد توی پیچ ۱۰ امتحانش کنه.
می‌خواد از داخل بره. لئونه راه رو می‌بنده... نه! نه!
پیست بارسلونا کاتالونیا
این یکی چطوره؟
این پیچِ چپیِ سختیه.
بعد از اون پیچ‌های راست، لاستیک‌هات سرد می‌شن.
کنترلش رو از دست دادن آسونه.
نگاه کن.
این می‌تونه یه فرصت خوب باشه، اگه از داخل بگیری.
مشکل تو اینه که
موقع پیچیدن، زیادی باز می‌کنی.
مسیرِ مسابقه‌ت رو توی ذهنت ترسیم کن.
باید از سرعت ۲۹۰ کیلومتر بر ساعت برسی به ۷۰.
ولی گاز رو کامل ول نکن.
یه کم فضا برای خروجِ عالی برای خودت بذار.
بیا اینجا.
-چه حسی داری؟ -سَرده.
خب؟
-لاستیک‌ها چسبندگیِ زیادی نخواهند داشت. -خوبه.
فردا، هشت درجه سردتر میشه.
لاستیک‌های سرد و چسبندگیِ کم.
باید زودتر از چیزی که غریزه‌ت میگه، ترمز بگیری.
پس، خونسردی‌ت رو حفظ کن.
همه‌چیز به تعادل بستگی داره.
-مثل کلاس رقص سالسا؟ -نه.
یه جور تعادل دیگه.
تعادل بین غرایضت و عقلت.
و توی این پیچ، باید به عقلت گوش بدی.
بزن بریم.
پس اون همه کلاس سالسا برای چی بود؟
برو برای ده نفر اول.
یالا.
سرا از بیرون سبقت می‌گیره. خدای من، همین الان از سه تا موتورسوار جلو زد!
یالا!
-خوبه. -خوبه، خیلی خوبه.
داره یکی‌یکی موتورها رو می‌گیره، تازه مسابقه شروع شده!
خیلی عالیه!
-داری چیکار می‌کنی؟ -ولش کن
- توی پیست، رئیس منم. - ببخشید!
چه غلطی می‌کنه؟
اون یه روانیه! یه حیوونه!
الی، اون پسر رو کنترل کن!
منو که می‌شناسی، راب. آزادی کامل برای موتورسوارام!
نه، نه...
اون عوضی عمداً زد بهم! واقعاً زد!
باید به مسئولای مسابقه بگیم!
فکر می‌کردم آدم سرسختی باشی.
اینجا هیچ اتفاقی نیفتاده.
می‌شنوی چی میگم؟ هیچی.
خیلی به بردن نزدیک بودم!
باید هم داخل پیست، هم بیرونش بزرگ بشی.
شکایت می‌کنی، با اینکه هم‌تیمی هستید؟
نه، نه، ما درک می‌کنیم که جانی از قصد این کار رو نکرد.
موتورسوارتون زیادی بلندپرواز بود؟
این ورزش جاه‌طلبانه است. گرسنه‌ترین موتورسوار برنده می‌شه.
ادو امروز بدشانس بود.
اما ثابت کرد که لیاقتش رو داره.
ولی می‌خوای در مورد این کاری بکنی یا نه؟
بجنب!
جانی بالتلی، ملقب به فرشته، می‌بره. داره به خط پایان می‌رسه.
اون توی پیست بارسلون-کاتالونیا برنده می‌شه.
ادو عقب افتاده، اما هم‌تیمیش فرشته پیروز می‌شه.
چی شده؟
چی؟ ندیدیش؟
-نه. -نه؟
ندیدی اون عوضی چطور بهم زد؟
نه، اون بهت دست هم نزد.
فقط به خاطر اینکه تو پیچ ۱۰ کنترل‌تو از دست دادی، زمین خوردی.
اگه خونسردیتو حفظ می‌کردی، می‌تونستی ازش جلو بزنی.
ولی ترسیدی و جا زدی.
پس هم‌تیمی‌تو مقصر ندون.
ترس خودتو مقصر بدون.
خب، می‌دونی، باحال بود
چون اون سه تا خواهر عین همون تتو رو می‌خواستن.
برای همین ست هستن.
- دلم برات تنگ شده. - منم دلم برات تنگ شده!
غصه نخور، بیخیال. کی می‌تونم بیام یکی از مسابقاتت رو ببینم؟
دوست داری بیای؟
معلومه! صد در صد می‌خوام بیام.
سعی می‌کنم یه کاریش کنم.
ولی اینا خوششون نمیاد کسی رو با خودم ببرم.
نمی‌دونم، خیلی مطمئن به نظر نمی‌رسی.
همه‌چیز مرتبه؟
آره، آره.
باشه.
در مورد لوگو خبری نشد؟
یارو از مغازه بهم پیام داد که آماده‌ست،
واسه همین فردا می‌رم بگیرمش.
باشه، بهم خبر بده. باشه؟
-می‌خوای باهام بیای؟ -ادو!
منتظرتیم.
اون باباته؟
هی، باید برم. بعداً بهت زنگ می‌زنم.
-باشه؟ من... -صدامو شنیدی؟
-داری با کی حرف می‌زنی؟ -هیچ‌کس.
امیدوارم اون دختره که تتو می‌کنه نباشه.
نه بابا! دیگه هیچ‌وقت ندیدمش. با کسی هم در ارتباط نیستم.
خب، پس بزن بریم.
از روزمرگی فرار کن. به بهشت خوش آمدی.
باحاله، نه؟
فوق‌العاده‌ست.
پیست اتومبیل‌رانی آمریکا آستین
همون‌طور که می‌بینی، اینجا بیشتر پیچ‌ها به سمت راسته. این برای تو بهتره.
من تو هر دوتاش خوبم.
آره، حتماً. الان دیگه شدی «موشک»، نه؟
آره!
چرا یه موشک لعنتی؟
چون بهم انگیزه میده.
پس بجنب، «موشک».
سه، دو، یک... پرتاب!
فشار بیار!
بزن بریم.
چیکار کرد؟
زودتر از چراغ استارت زد.
نه! نه!
یک دور دیگه صبر کن، بچه.
نه! داری چیکار می‌کنی؟
یه قلاده ببندین بهش!
یه موتورسوار خوب رو از پیست انداختی بیرون.
ولی من امتیاز گرفتم. مگه چیزی که می‌خواستی همین نبود؟
بس کن!
وقتی لباس عوض کردی، برو و عذرخواهی کن.
تا حالا کسی از من عذرخواهی کرده؟
-حتی یک بار هم توی این زندگی لعنتی‌ام! -ادو!
بلاردی!
ببخشید. پسرم خیلی طرفدارتونه. اون می‌دونه که شما بهترین هستید.
-میشه لطفاً یه امضا بدید؟ -اینجا؟
مسابقه دومم بود، می‌تونستم موفق بشم.
اگه چند دور بیشتر صبر می‌کردی و بعد حمله می‌کردی...
ولی خیلی عجول بودی. مثل همیشه.
موتورسوارای حرفه‌ای استراتژی دارن، ادو.
در نهایت، چیزی که از همه مهم‌تره اینه که روی خودت کنترل داشته باشی.
اصلاً می‌فهمی داری چه مزخرفاتی می‌گی؟
یادت رفته با خانواده‌ت چیکار کردی؟ با من و مامان؟
با اون آدم روی موتورت چیکار کردی؟ همونی که کشتیش؟
بعد از تصادف با لئونه
من معتاد شدم.
معتاد به داروهای اضطراب و الکل.
هر چی هم بگن،
هیچ‌وقت نمی‌تونی فکر نکنی که باعث مرگ یه موتورسوار دیگه شدی.
احساس یه آدم بی‌ارزش رو داشتم.
احساس می‌کردم لیاقت خانواده‌م، همسرم...
و تو رو ندارم.
دیگه نمی‌تونستم تو چشمات نگاه کنم.
- تو ما رو رها کردی. - نه.
اون مایه افتخار مادرت بود.
اون اصلاً نمی‌خواست با من کاری داشته باشه.
من نفقه رو روز پنجم می‌فرستادم، اون روز ششم پسش می‌فرستاد.
دقیقاً مثل کاری که تو این همه سال کردی.
تو هیچ ایده‌ای نداری که چقدر ازت متنفر شدم.
آره، می‌تونم تصور کنم.
من آدم نفرت‌انگیزی‌ام، نمی‌تونم سرزنشت کنم.
تمام تنفرت از من قابل توجیهه.
ولی تبدیل به من نشو.
این کار رو نکن.
خشم نمی‌ذاره درست فکر کنیم.
ما رو به سمت تاریکی می‌کشه،
و توی پیست، باعث می‌شه جاهایی رو باز ببینی که اصلاً وجود ندارن.
اگه می‌خوای موفق بشی، باید یاد بگیری خودت رو کنترل کنی.
خشم‌ت رو مهار کن، اونوقت دیگه کسی نمی‌تونه جلوت رو بگیره.
تویی که نمی‌ذاری درست ببینم، تویی که دست از سرم برنمی‌داری.
مدام داری سرعتم رو کم می‌کنی!
کلی حساب و کتاب برای یه پیچیدن، و اون رقصِ مسخره...
بسه، دیگه بسه!
غر نزن.
فقط دو مسابقه برات باقی مونده. ازشون نهایت استفاده رو ببر.
دیگه بقیه رو مقصر ندون.
ادو.
چند روز استراحت کن.
به حرف‌هایی که بهت زدم فکر کن و ببین می‌خوای چه جور موتورسواری باشی.
یا باید طبق روش من پیش بری، یا دیگه دلیلی برای ادامه دادن نیست.
لونا!
عصر بخیر.
چرا جوابم رو نمی‌دی؟
مشغول تتو زدن هستم، بعداً بهت کمک می‌کنم.
لونا، چی شده؟
پیست جهانی میسانو مارکو سیمونچلی
لونا، چی شده؟
هزار بار زنگ زدم ولی جواب نمی‌دی.
جانی، تو ستاره جدید موتو ۲ هستی، اما هم‌تیمی‌ات
تو مسابقه قبلی نزدیک بود بره روی سکو.
نگران نیستی که ازت جلو بزنه و رقیبت بشه؟
نه. اون دستیار منه. من بتمنم، اونم رابین.
ادو خیلی سخت‌کوشه. و این یه امتیاز برای اونه.
ولی تا وقتی مسابقه نبره، رقابتی در کار نیست.
ادو، با این حرف موافقی؟
جانی... اون...
اون موتورسوار فوق‌العاده‌ایه و من بهش احترام می‌ذارم،
هم به عنوان هم‌تیمی، هم داخل و هم بیرون پیست.
مخصوصاً توی پیست، باید خیلی آهسته برم که اصلاً بتونه منو ببینه.
تو مشکلت با من چیه؟
اصلاً مشکلی ندارم.
چه مرگته تو؟
ادو.
حالت خوبه؟
اون داره امتحانت می‌کنه و تو دوباره داری گول می‌خوری.
لعنت بهش!
کجا داری می‌ری؟ باید آروم باشی.
نه، لازم نیست، حالم عالیه.
-نه، نیستی. -من کاملاً خوبم.
دیگه نمی‌خوام چرت و پرت‌هات رو بشنوم!
امروز منم که مسابقه می‌دم، و قراره برنده بشم.
ادو!
هی، قهرمان! موفق باشی تو مسابقه!
لعنتی، گودانو! چه خبر؟
از آشنایی باهات خوشبختم.
منم همین‌طور.
حالت خوبه؟
آره، آره. همه‌چیز خوبه.
فکر کنم با ترک تیم آسپار، در حق اِلی لطف کردی. تو بااستعدادی.
ممنونم.
خیلی زود، توی مسابقات موتو جی‌پی باید دنبال من بدوی.
نه، نه. تو باید دنبال من بدوی!
فعلاً خوابش رو ببین. اعتماد‌به‌نفس مهمه. این توی خونته، مگه نه؟
تازه، اگه جانی تونسته، چرا تو نتونی؟
چی؟ نشنیدی؟
شایعه شده تیمم می‌خواد اون رو به موتو جی‌پی بیاره.
یه دلیل دیگه برای اینکه ازش متنفر باشی، نه؟
خداحافظ!
تو نمی‌تونی این کار رو با من بکنی، پسر.
اول گودانو، حالا هم تو، جانی؟
و بدتر از اون، باید از طریق یه خبرنگار می‌فهمیدم!
الی، ما جبران می‌کنیم.
از جانی تشکر کن، اون به پراماک گفت سه تا مسابقه صبر کنن چون بهت مدیون بود.
اوه، واقعاً ممنونم جانی، جدی می‌گم!
بهت قول دادم که سال دیگه می‌رسیم به موتو جی‌پی.
این فرصتِ یه عمره، نمی‌تونم یه سال صبر کنم!
می‌دونی اوضاع چطوریه، مگه نه؟
می‌دونی چیه؟ اصلاً برام مهم نیست!
-حرومزاده‌ها! -برو گم شو!
چه مسابقه‌ی فوق‌العاده‌ای بود اینجا در میزانو!
ما توی پیست خانگی روسی هستیم.
و «اِدو» ملقب به «موشک» سرا، داره با سرعت از بقیه سبقت می‌گیره!
«موشک» لقب اِدو سراست،
و دلیل خوبی هم داره، چون توی پیست مثل موشک داره پرواز می‌کنه.
ولی همیشه پشت سر بالتلی.
بالتلی داره مسابقه رو برای تیم آسپار رهبری می‌کنه.
بالتلی افتاد زمین!
-نه! -نه!
اون معمولاً اشتباه نمی‌کنه، ولی این دفعه سوتی داد!
مارشال‌ها دارن کمک می‌کنن، ولی خودش باید بلندش کنه.
بهش بگید الان گازشو بگیره. این فرصت طلاییشه. الان!
ببینیم به سرا چی می‌گن. «بتاز»!
می‌دونه هم‌تیمیش افتاده، این فرصت اونه!
اونم توی مسابقه خانگی بزرگ‌ترین رقیبش.
اون می‌تونه همین‌جا تو ایتالیا اولین سکوی قهرمانی‌شو بگیره!
آره! من یادش دادم. بجنب.
فشار بیار، فشار بیار، فشار بیار!
تونست! اولین سکوی قهرمانی‌اش در دسترسشه.
تو پیچ بعدی امتحانش می‌کنه. و گاز داد!
اگه سبقت بگیره، سوم می‌شه.
داره می‌ره روی سکو!
بزن بریم!
کارت عالی بود، آره.
کارت عالی بود.
بزن بریم!
آنتونیو، باید باهات حرف بزنم.
باید باهات حرف بزنم.
قول دادم اگه مسابقه خوبی بده، بذارم خودش برای آینده‌اش تصمیم بگیره.
رفت روی سکو!
اگه کسی بهمون گفته بود با اون شروعی که داشت، فصل رو این‌طور تموم می‌کنه...
کارت عالی بود، آنتونیو.
واقعاً عالی.
ولی لعنتی، خیلی بهش فشار آوردی.
می‌گه داری خفه‌اش می‌کنی، که بهش فضا نمی‌دی.
اینکه هیچ‌وقت نظرش مهم نیست...
دستم بسته‌ست.
گوش کن، تو هم موتورسوار بودی.
بهتر از هر کسی می‌دونی که اینجا حرف اول رو موتورسوار می‌زنه.
مسئله شخصی نیست.
راستش رو بخوای، ...
الان بیشتر از تو به اون نیاز دارم. متأسفم.
خوشحالم، خیلی خوشحالم چون تونستم این مسابقه رو باشکوه تموم کنم
اِدو، همین الان خبردار شدیم
که با مدیر برنامه‌ات، آنتونیو بلاردی بزرگ، قطع همکاری کردی.
واقعاً اینطوره؟
آره، حقیقت داره.
آنتونیو کمکم کرد به اینجا برسم و ازش ممنونم،
اما حالا کسی رو می‌خوام که منو به قله برسونه.
خیلی خب! شنیدید که چی گفت.
امروز شروع کار ادو "موشک" سراست. دیگه سوالی نیست.
الی، در مورد...؟
ادو، یه سوال آخر! لطفاً!
لطفاً، فقط یه سوال!
قهرمان شش‌دوره‌ی جهان، آنتونیو بلاردی.
عنوان‌های قهرمانی‌اش در مقام پدر به او کمکی نکرد،
و پسرش او را از تیم اخراج کرد.
ادو، تازه شنیدیم
که رابطه‌ات را با مدیرت، آنتونیو بلاردی بزرگ، قطع کردی.
آنتونیو کمکم کرد به اینجا برسم و ازش ممنونم،
اما من کسی را می‌خواهم که مرا به قله برساند.
شنیدید چی گفت.
-لونا. -راحتم بذار.
این‌طوری نکن.
-صبر کن، چی شده؟ -منظورت چیه؟
-"چی شده؟" نمی‌دونم.
داری خودتو به نفهمی می‌زنی؟ می‌دونم که برات کسی نیستم.
-گمشو! -فکر کردی اوضاع من راحته، لونا؟
مربی‌ام ۲۴ ساعته تو مغزمه! همه کارامو کنترل می‌کنه!
شامل من هم می‌شه؟
لونا، من به خاطر تو اخراجش کردم. همین.
همین. دیگه چی می‌خوای؟
این رویای منه، عشق منه.
لطفاً درک کن.
با من بمون، طاقت بیار. لطفاً!
تو یه ترسویی.
پیست موتورلند آراگون
همه‌چیز در موتورلند آراگون برای مسابقه نهایی موتو ۲ آماده‌ست.
همه نگاه‌ها به دو موتورسوار تیم آسپار دوخته شده،
بالته‌لی و ادو «موشک» سرا.
بزن بریم!
حس می‌کنم این مسابقه کلاً رقابت بین دو موتورسوار آسپاره.
هر دو موتورسوار دارن برای پیروزی می‌جنگن!
کل فصل بود که همچین دوئلی ندیده بودیم!
لطفاً به ادو بگو که مقام دوم هم کافیه، باشه؟
دیگه ریسک‌های دیوانه‌وار نکن!
روبی! به جیانی بگو آروم بگیره، خب؟
نه، نه، داره عالی کار می‌کنه.
نه!
هر دوشون افتادن! هر دوشون افتادن!
غیرممکنه!
صدامو می‌شنوی؟
الان برمی‌گردم.
گردن‌بند طبی.
باید بی‌حرکتش کنیم؟
لوله گدل،
آمبوبگ.
لوله تنفسی رو بده به من.
مانیتورینگ رو وصل کنید.
-الان وضعیتش پایداره؟ -فشار سیستولیک ۱۲۰.
-عالیه. -ضربان قلب ۸۵.
هلیکوپتر رو خبر کنید.
چه خبر شده؟ چه اتفاقی افتاده؟
دارن هلیکوپتر می‌فرستن.
چی؟ چرا...؟
سلام، من دنبال پسرم می‌گردم، لطفاً.
ادواردو بلاردی سرا.
-همین‌جا منتظر بمونید. -بسیار خب.
-روبرتو. -سلام، آنتونیو.
-خبری شده؟ -هنوز نه.
-امیدوارم جدی نباشه. -آره.
-متأسفم. -من هم همین‌طور.
الساندرا.
آروم باش، حالش خوبه.
ضربه شدیدی به قفسه سینه‌اش وارد شده
و ساق پای چپش از چند ناحیه دچار شکستگی شده.
نگران بودیم چون بیهوش شده بود، ولی رفع میشه.
-خیالت راحت باشه. -خوبه.
جانی چی شد؟
وضعیت اون یه کم پیچیده‌تره.
پیش ادو می‌مونی؟
آره. مطمئن نیستم دلش بخواد اینجا باشم، ولی...
من می‌مونم.
خوبه.
اون توی بخش مراقبت می‌مونه،
و اگه همه‌چیز خوب پیش بره، مرخصش می‌کنیم بره خونه.
باید برم.
-ممنونم. -خداحافظ.
ممنون.
ببخشید، خوابم برد.
وقتی خوابی خیلی قشنگی.
-ممنون که اومدی. -خفه‌شو، دیوونه.
این کمترین کاریه که از دستم برمیاد.
چطوری؟
حالا که تو اینجایی، بهترم.
اون روز...
تو الان استراحت کن.
سلام!
نمی‌خوای بیای تو؟ تازه بیدار شده.
فکر نمی‌کنم فکر خوبی باشه.
من لونا هستم.
-آنتونیو هستم، از آشنایی باهاتون خوشبختم. -منم همین‌طور.
من پدرشم.
می‌دونم. ادو در مورد شما برام گفته.
می‌تونم تصور کنم...
رابطه‌ام با پسرم...
پیچیده است، تعریف چندانی نداره.
فکر کنم در ته دلش، دوست داره بدونه پدرش اینجاست.
ترجیح می‌دم بهش نگید.
ولی هر روز می‌آم که از وضعیتش از دکترها خبر بگیرم.
واقعاً براش اهمیت قائلید، مگه نه؟
خب، اگه برام مهم نبود که اینجا نبودم.
البته.
-می‌بینمت. -می‌بینمت.
ادواردو بلاردی سرا، فکر کنم اینه.
-الی. -آنتونیو!
-آنتونیو، پسره چطوره؟ -خوبه.
پسر سرسختیه.
به پدرش رفته.
-تو چطوری؟ -من؟ من چطورم؟
خودت حدس بزن.
از جایی که دو تا موتورسوار روی سکوی قهرمانی داشتم، رسیدم به...
به آخر خط رسیدن.
خیلی افتضاحه.
آنتونیو، من نمی‌تونم سه ماه صبر کنم.
نمی‌تونی همین‌طوری جاش رو عوض کنی.
چاره‌ای ندارم.
می‌دونی که اون بچه رو دوست دارم. ولی کاری که کرد غیرقابل‌بخشش بود.
که هم‌تیمیش رو هم با خودش ببره پایین؟
-هیچ تیمی این رو تحمل نمی‌کنه. -گمشو اون‌طرف!
-مگه نمایش نمی‌خواستی؟ -آره.
و من اشتباه کردم. متاسفم، اشتباه کردم.
تو اصلاً نمی‌دونی چه چیزی این وسط در خطره.
کلی سرمایه‌گذار، اسپانسر و شریک داریم...
نمی‌تونم جای خالی داشته باشم.
- باید یه استثنا قائل بشی. نمی‌تونم.
تصمیم گرفته شده.
ما بهترین موتورسوار سوپربایک رو گرفتیم، تمام بودجه به اون تعلق می‌گیره.
ادو برای این جایگاه جونش رو کف دستش گذاشت. تو بهش مدیونی.
من به اون هیچ بدهی‌ای ندارم.
وقتی هیچ‌کس نمی‌خواستش، من بهش فرصت دادم.
قول پنج تا مسابقه رو بهش دادم. به قولم عمل کردم.
ولی تو اصلاً نمی‌دونی اگه هیچ‌کدوم از موتورها مسابقه ندن، چقدر ضرر می‌کنم.
این یه تجارته، آنتونیو، خودت خوب اینو می‌دونی.
می‌تونی خودت به پسرت بگی؟
نه. خودت بهش بگو.
مرخص شدی.
می‌تونی بری خونه.
چی شده؟
اتفاقی افتاده؟
الی منو از تیم اخراج کرد.
با پیامک!
نمی‌دونم...
ارزش نداره الان روش تمرکز کنی.
جرات نداشت تو صورتم بگه.
ادو...
داری از بیمارستان مرخص می‌شی.
روی جنبه‌های مثبت تمرکز کن.
می‌تونست خیلی بدتر از این باشه.
برای ناهار چی می‌خوری؟
-می‌مونی با هم ناهار بخوریم؟ -اگه بخوای، آره.
معلومه که می‌خوام.
صبر کن.
متاسفم.
همه‌چی به خاطر تو به گند کشیده شد.
واسه همین دارم عذرخواهی می‌کنم.
عذرخواهیت رو بذار در کوزه.
شاید دیگه هیچ‌وقت نتونم مسابقه بدم.
فکر می‌کنی با یه عذرخواهی درست می‌شه؟
برو بیرون. گمشو.
-می‌دونم... -گمشو بیرون، برو!
عوضیِ بی‌مصرف! برو گمشو بیرون!
پیست سیلورستون
داری زمان‌های فوق‌العاده‌ای ثبت می‌کنی، توی تمام تمرین‌ها عالی عمل کردی.
-خونسرد باش. تمرکزت رو از دست نده. -باشه.
-بریم. -می‌بینمت.
-اِلی! -خورخه.
چطور جرأت کردی اون پسر رو اخراج کنی؟
-ببین خورخه... -اِلی، این موتورسوارها لایق احترام تو هستن...
-می‌دونم. بذار توضیح بدم... -نه، اِلی.
تو اخراجی!
خورخه!
خورخه...
باید ایمان داشته باشی، باشه؟
دوباره مسابقه می‌دی، می‌بینی.
توی جایزه بزرگ استرالیا...
تیم آسپار در جایزه بزرگ ژاپن پیشتازه.
ای کاش اونجا بودم.
صبح بخیر!
ادو عزیزم، کسی اومده ببینتت.
هی رفیق، خیلی متاسفم. واقعاً هستم. من...
می‌دونی مشکلت چیه، سرا؟
فقط حرف می‌زنی و حرف می‌زنی بدون اینکه چیزی گفته باشی.
بشین و برای یه بار هم که شده گوش کن.
بهترین و بدترین بخشِ بیمارستان بودن اینه که وقت داری فکر کنی.
اولش، اون‌قدر عصبانی بودم
که تنها چیزی که به ذهنم می‌رسید خرد کردن دست و پات بود، می‌فهمی؟
ولی بعدش فهمیدم که، اگه واقعاً با خودم صادق باشم،
توی اون پیچ، منم دقیقاً همون کاری رو می‌کردم که تو کردی.
کنترل موتور از دستت در رفت، پیش میاد.
ولی... مسابقه خیلی خوبی بود.
تازه، تا حالا هیچ موتورسوار دیگه‌ای ازم عذرخواهی نکرده بود.
این کار...
دل و جرئت می‌خواد، نه؟
تو بدون تیم موندی.
شاید بتونم کاری برات بکنم.
من چیزی سفارش ندادم.
می‌خواستم ازت تشکر کنم.
می‌دونم که اونجا توی بیمارستان کنارم بودی.
خب، ممنون بابت شام.
بیا تو.
چه بلایی سر اون سربازه اومد؟
خانم نظافتچی رفته مرخصی و ...
اصلاً نمی‌دونم از کجا باید شروع کنم.
منوی ویژه.
اگه قراره کاری انجام بدی، درست انجامش بده.
حالا دیگه ایتالیایی حرف می‌زنی؟
جانی پیشنهاد داده که تو بارسلونا با موتور اون مسابقه بدم.
نه، نه، نه.
نه، این کار رو نکن.
تو هنوز آماده نیستی.
همه‌چیز این موتور با بقیه فرق داره: ترمزها، دنده‌ها...
-انگار از دوچرخه سوار هواپیما شدی. -بهتر از این گیرم نمیاد.
سرعتش به ۳۵۰ کیلومتر در ساعت می‌رسه.
این خودکشیه.
چند تا موتورسوار آرزوی مسابقه تو موتو جی‌پی رو دارن؟
و چند نفرشون بهش می‌رسن؟
خیلی کم.
تو یکی از اونایی.
حالا نوبت منه.
لعنتی!
هر چی بگم انجام می‌دی، مگه نه؟
- آره. - لعنتی...
اصلاً نمی‌دونم چرا دارم می‌پرسم.
یه نفر رو برات پیدا می‌کنم.
چرا خودت نه؟
تو از همه بهتری.
چون... چون اون موقع نتیجه نداد.
به عنوان مربی‌ت، می‌خوام که تمام توانت رو بذاری.
می‌خوام ریسک کنی و ببری.
اما به عنوان پدرت، می‌خوام ازت محافظت کنم.
و این ترکیب خیلی بدیه.
نمی‌دونستم چطور باید انجامش بدم.
دیگه از دستم در رفته که چند بار مسابقه تو با لئونه رو تماشا کردم.
تو کاری رو کردی که هر موتورسوار دیگه‌ای هم می‌کرد.
وقتشه که خودت رو ببخشی.
گرند پری نهایی فصل موتو جی‌پی
برو بالا. ببین چه حسی داره.
تمرین آزاد جمعه
-چطور بود ادو؟ چه حسی داشتی؟ -نه، نه...
موتور داره منو کنترل می‌کنه. وقتی می‌پیچم، باز می‌شه،
- همیشه همین‌طوره. خب، آروم باش.
فشار میارم، ولی اون کاری که می‌خوام رو نمی‌کنه.
نمی‌تونم کنترلش کنم.
حس می‌کنم هر لحظه ممکنه زمین بخورم. نمی‌دونم باید چیکار کنم.
یه نگاهی بهش می‌ندازیم.
بیا شروع کنیم.
برو روش.
ببینیم حس بهتری با موتور داری یا نه.
اگه می‌خوای بری مرحله Q2 باید زمانت رو بهتر کنی.
توی پیچ‌ها زمان از دست می‌دی.
دوباره می‌خوای بری بیرون.
سرِ حال باش!
برو اون بیرون و موتورسواری کن. پیست رو قبضه کن. موتور رو تست کن.
حس کن اون چی حس می‌کنه.
اینکه چه چیزی می‌تونه بهت بده و چه چیزی نمی‌تونه.
رقیبات رو زیر نظر بگیر.
اونا بهترین‌های دنیا هستن.
تعادل بین ذهنت و غریزه‌ت رو پیدا کن، ادو.
بین خشمی که حس می‌کنی
و تمام چیزهایی که بهت یاد دادم.
از اون خشم به نفع خودت استفاده کن.
اون سوخت توئه، موتور توئه.
بزرگترین غافلگیری امروز «ادو سرا»ی وایلدکارده.
وارد بخش ۲ می‌شه، سه دهم ثانیه سریع‌تره.
ادو سرا اونقدر سریعه که می‌تونه بین بهترین موتورسوارای موتو جی‌پی قرار بگیره.
گودانو، نظرت درباره مسابقه فردا چیه؟
خب، صادقانه بگم؟
توصیه من اینه که تمام تیم پزشکی رو ببرن پیچ ۱۰،
چون با وجود لقب «موشک»، اون اصلاً در حد و اندازه پدرش نیست.
تنها شباهتشون اینه که هر دو تو یه پیچ خراب‌کاری می‌کنن.
احمق.
اینو میگه چون ازت می‌ترسه، می‌دونی که؟
باید دسته‌ها رو بازتر کنیم، هنوز خیلی بسته‌ان.
-کنترل بیشتری می‌خوام... -ادو، ادو.
موتور مثل ساعت کار می‌کنه.
هیچ کار اشتباهی نکردی.
همه داده‌ها درست بود.
مشکلت اینجاست.
من قبلاً دو بار اونجا زمین خوردم.
ذهنت رو کنترل کن تا موفق بشی.
هر کسی تو زندگیش یه «پیچ ۱۰» داره.
نادیده‌اش بگیر.
کارت عالی بود، اِدو.
بهت افتخار می‌کنم.
یه سوال از آندریا. فصل فوق‌العاده‌ای بود، بهترین تازه‌کار سال شدی، راضی هستی؟
بله.
به چیزی که می‌خواستم رسیدم، راضی‌ام.
یه سوال دیگه از آندریا. هدف دیگه‌ای هم برای این فصل داری؟
هر موتورسواری رویای رفتن روی سکو رو داره.
دلم می‌خواست انجامش بدم، ولی خب امسال هدفم نبود.
یه سوال دیگه دارم، نظرتون در مورد عملکرد اینن فصل ادوسرا توی بارسلونا چی بود؟
هوم، فقط اینکه آسیب شدیدی دید، قطعا تیمم فکر نمی‌کرد وارد واتکارت بشه
اما، خب پیش میاد دیگه
راستش به نظرم اون در حد اینجا نیست توهین نباشه ادو
- سوال دیگه‌ای هست؟ - ادو نظری در موردش نداری؟
هیچی نگو
خب، اول از همه، می‌خوام...
می‌خوام از «فرشته» تشکر کنم که این فرصت رو بهم داد.
و همچنین می‌خوام از پدرم تشکر کنم برای...
چون تمام تلاش‌ها و زحماتی که برای کار کردن با من کشیدی
باعث شد به اینجا برسم.
راستش رو بخواید، تمام عمرم رویای این لحظه رو داشتم.
از همون وقتی که چهار سالم بود،
رویای مسابقه دادن تو موتو جی‌پی رو داشتم،
دوشادوش قهرمان‌هام...
خب، اگه یه چیز برام روشن باشه
اون اینه که می‌خوام همه تلاشم رو بکنم.
آفرین.
آفرین!
می‌بینی، گروه‌های کوچیکی هستن.
ایتالیایی‌ها، اسپانیایی‌ها...
-هنوز تنهام. -منتظر دستور.
-معلومه که مضطربم. -آره؟
ولی هیجان‌زده‌ام.
-همین الانش هم امضا می‌خوان. -چه خبره؟
ادو سرا، استعداد جدید.
بهش می‌رسی.
اینجا خیلی جای خاصیه. خونه‌ی ماست، دنیای ماست.
این سمتِ ادو هست.
مهندس‌ها، مکانیک‌ها. جینو، مدیر تیم، ایشون لونا هستن.
-سلام. -از دیدنتون خوشبختم.
رومن، هماهنگ‌کننده‌ی تیم.
اون تصاویرِ پیست هستن،
و اون‌ها هم زمان‌ها و جایگاه‌هاشون.
اوناش، همون‌جاست.
تا یک دقیقه دیگر، آن‌ها در جایگاه شروع قرار می‌گیرند و مسابقه آغاز می‌شود.
آن پسر را ببینید!
نگاهش کنید چطور می‌راند.
این تازه‌کار جایگاه وایلدکارد را که رقیب سابقش، جانی بالته‌لی، خالی کرده بود، گرفته است.
همان‌طور که به یاد داریم.
بزن بریم، رابین.
بجنب، بجنب.
یک سبقت دیگر از ادو سرا! این پسر دوباره انجامش داد!
مطمئنم مردم در خانه از تماشای این پسر هیجان‌زده‌اند،
کسی که یک موتورسوار دیگر جلوی رویش بود و دوباره از او سبقت گرفت!
تازه‌واردی که همین الان به دسته‌ی اصلی رسیده
و حالا هم‌پا با رقبای خودش می‌رونه.
مراقب باشید، ممکنه تصادف کنن...
الکس مارکز و پکو بانایا تصادف کردن!
پکو بانایا روی زمینه!
حیف شد که بانایا افتاد.
این یعنی دو پله صعود برای سرا.
مارک مارکز جلوتر از اونه.
مارکز روی زمینه! مارک مارکز همین الان افتاد!
و از دور مسابقه خارج شد!
وقتی به عقب نگاه می‌کنه، مارکز رو می‌بینه که روی زمینه.
ادو سرا تقریباً می‌تونه بوی سکوی قهرمانی رو تو اولین مسابقه‌اش حس کنه.
هم‌تیمی‌اش، گودانو، ازش جلوتره.
داره سبقت می‌گیره.
یالا!
بجنب!
شونه‌به‌شونه. دوشادوش هم دارن می‌رن!
یالا ادو، بیشتر فشار بیار.
نه!
نه.
باورم نمی‌شه!
ببینید سِرا چیکار کرد!
الِیکس اسپارگارو اول شد و برد! نفر دوم، رائول فرناندز!
و نفر سوم کیه؟
اِدو سِرا!
تو براش خوش‌شانسی آوردی!
بزن بریم!
بهت گفته بودم!
آفرین! آفرین!
آفرین، آفرین.
-تبریک می‌گم. -سلام.
ما پسرتون رو برای فصل بعد می‌خوایم.
اوه، عالیه.
-تبریک می‌گم. -ممنون. خداحافظ.
از این به بعد باید بیای تمام مسابقه‌هام.
-می‌دونی که، درسته؟ -جدی؟
من طلسم خوش‌شانسی توام؟
- برای یه تازه‌کار بد نبود. - «بد نبود»؟
- نه. - اوه، عالیه، ممنونم.
ببین، من دو تا موتور اون بیرون دارم.
پایه‌ای؟
از من می‌ترسی؟
برو گم شو...
- لعنت به تو... - چیزی رو از دست دادم؟
چیزی نیست که ارزش گفتن داشته باشه.
فقط من و تو، بدون تماشاچی.
الان برمی‌گردم، لونا.
وقتشه به این پیرمرد یه درسی بدم.
- مارک! ببخشید رفیق. - چه خبر؟
- از دیدنت خوشبختم. - ادو سرای معروف، "موشک".
- آره! - دنبالت می‌کردم. چطوری؟
خوبم. پرامک بهم وایلدکارد داده، پس تو پیست می‌بینمت.
دیدمش. ولی خب، آروم باش.
آره، سعی می‌کنم.
- می‌شه یه سلفی بگیریم؟ حتماً!
- می‌گیرمش و تو اینستا می‌فرستم. - باشه.
- اونجا دنبالت می‌کنم. - واقعاً؟
صبر کن.
- کلاهت رو بردارم؟ حتماً.
خوشم اومد.
- خب پس... - بفرما.
- موفق باشی! - ممنونم.
و خیلی به خودت فشار نیار.
- آروم و پیوسته، قدم به قدم. - سعی می‌کنم!
می‌بینمت!