.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
چرا همه‌ی این کارها رو می‌کنی؟
راه دیگه‌ای نیست.
برای چی؟
ایستگاه پلیس بهامراگاد، منطقه گادچیرولی
آزادی.
آزادی! از کی؟
از تو و ارباب‌هات.
اوه، پس می‌خوای از کشور آزادی بگیری؟
فقط تو و اربابت کشور رو نمی‌سازید.
ما هم می‌سازیم.
پس ما آزادی می‌خواهیم
نه از کشور، بلکه از دست آدم‌هایی مثل شما.
پس فکر می‌کنی می‌توانی با اسلحه به دست گرفتن
و کشتن بی‌گناهان در جنگل، به آزادی برسی؟
سردار...
فکر می‌کنی جنگل خانه من است، نه؟
خب، این هم یک قانون جنگل:
یا شکارچی هستی... یا شکار.
خیلی وقت پیش، شیر بسیار گرسنه‌ای بود.
هر وقت به شکار می‌رفت، طعمه فرار می‌کرد.
پس از یک بز و یک سگ کمک خواست
و هر سه بالاخره شکار رو گرفتند.
شیر از بز خواست که شکار رو به سه قسمت مساوی تقسیم کنه.
بز با دقتِ تمام این کار رو کرد و سهم‌ها رو به شیر تقدیم کرد.
شیر از خشم سرخ شد
و بز رو درسته بلعید.
بعد رو کرد به سگ و گفت...
«حالا تو شکار رو به دو قسمت مساوی تقسیم کن.»
سگ بلافاصله کل شکار رو تقدیم شیر کرد
و شروع کرد به جویدن استخوان‌های بز.
چشمان شیر پر از اشک شوق شد.
با صدایی بغض‌آلود گفت...
«چه درست گفته‌اند!»
«هیچ‌کس در وفاداری به پای سگ نمی‌رسد.»
می‌فهمی چی می‌گم، سردار؟
ما همون بزِ توی ضرب‌المثلیم.
تو اون سگی.
و اون شیر هم صاحبته.
هی، سردار!
چه غلطی...
یه پتو، سیگار...
اینا دیگه چیه؟ حالا دیگه دلرحم شدی؟
دلت سوخت...
دلت براش سوخت؟
عوضیِ بی‌شرف.
احمقِ لعنتی... اینو از روش بردار! آشغال...
رئیس.
می‌خوای بیای اینجا؟
نه...
اگه بهش دست بزنم، نابود می‌شم.
-رئیس! بیا. -قربان...
-رئیس. -قربان...
این کار درست نیست.
این کار درست نیست، قربان.
عوضی، می‌خوای به من یاد بدی چی درسته و چی غلط؟
می‌خوای به من یاد بدی؟ کثافت...
می‌خوای به من یاد بدی؟
لعنتی!
من می‌برمش. با اینکه داغون شده ولی اشکالی نداره
دست و پاش رو ببندید!
آزادی! آزادی!
از گرسنگی، از بی‌رحمی، روستاییان در حال مرگ، آزادی می‌خواهند!
آزادی! آزادی!
از استبداد، از این زندگی محکوم به فنا، از قانون ناعادلانه
آن‌ها آزادی می‌خواهند!
آزادی! آزادی!
-ما می‌جنگیم برای... -آزادی!
-ما می‌میریم برای... -آزادی!
اگر آزادیمون رو ندن، خودمون به دستش میاریم!
آزادی! آزادی!
شانکار!
آزادی! آزادی!
زنده باد انقلاب!
ولش کن.
بمب...
اگه خواستی یه روز از دست ظلم و ستم آزاد بشی، از این استفاده کن.
خدایی جز خدا نیست.
سورتی چقدر بهتون میده؟
سورتی؟ نه رئیس، اشتباه میکنی.
ما برای سورتی کار نمی‌کنیم.
پس چرا جنس اون توی بازار از مال من ارزون‌تره؟
رئیس، من نه پپسی میخورم و، نه کوکاکولا ..
من از کجا باید بدونم؟
نه پپسی، نه کوکاکولا؟
نه رئیس.
فانتا؟
گلد اسپات؟ منگولا؟ دابل سون؟
-نه رئیس. -پس چی درست می‌کنی؟
خریت؟
رئیس... چرا باید به شما دروغ بگیم؟
رئیس، رئیس، رئیس...
اسلحه‌ها رو بیارید پایین.
رئیس، لطفاً بهشون بگید اسلحه‌ها رو بذارن کنار!
اسلحه‌ها رو بیارید پایین. بیاید حرف بزنیم. خواهش می‌کنم رئیس!
نیجریه‌ای‌ها کوکائین رو از کجا میارن؟
نایروبی... از نایروبی میارن.
چطوری؟
با قایم کردنش توی معدشون.
آره.
سهم تو هر ماه چقدره؟
رئیس...
نه، رئیس.
باشه رئیس، بهت میگم. رئیس، رئیس... ۲۰۰ هزار روپیه!
ما هر ماه ۲۰۰ هزار روپیه می‌گیریم، رئیس.
قربان، شما به من گفتید صد هزار روپیه می‌گیرید.
داداش!
این عوضی داره دروغ می‌گه. اون در واقع سیصد هزار روپیه می‌گیره.
نه. ماه پیش سه لک به من داد. قبلش دو لک بود.
باهاش چیکار کنیم؟
بکشش.
نه رئیس! رئیس! رئیس، توروخدا منو نکش...
رئیس، قسم می‌خورم! هرچی بگی انجام می‌دم.
رئیس، رئیس...
خودتو میفروشی؟
فروخته شد!
چند؟
سورتی نه تنها کار و کاسبی من رو خراب کرد، بلکه آبروم رو هم برد.
هر چقدر بخوای بهت می‌دم، فقط بکشش.
من سورتی و سیاه پوست ‌ها رو می‌زنم.
تو بقیه رو خلاص کن.
قربان، می‌شه من سورتی رو بزنم؟
چرا؟
تو این پنج سال گذشته،
اون انقدر بهم اشغال داده که...
که دیگه معده‌ام داره به معدن نفت و گاز تبدیل میشه.
برام یه سوزش معده دائمی گذاشته، قربان.
خودم می‌کشمش.
صبر کن...
- شروع کنیم، پاجی؟ - آره.
منو نکش، رفیق. من جونتو نجات دادم! خواهش می‌کنم!
اسلحه‌ام...
بیارش. زود باش!
زود باش.
خواهش می‌کنم، بیخیال رفیق. باشه. بیخیال، خواهش می‌کنم...
ببین، ببین، هرچی بخوای بهت میدم... اگه می‌خوای می‌تونی موادها رو برداری.
قربان، بیاید خودمون رو درگیر این کثافت‌کاری‌ها نکنیم...
دیوونه شدی؟
می‌خوای این جنس دو کروری رو همین‌طوری ول کنیم و بریم؟
ما همین الان بابت کشتن سورتی دو کرور می‌گیریم.
خب؟ حالا اگه دو کرور بیشتر گیرمون بیاد مشکلی پیش میاد؟
اگه مواد رو اینجا ول کنیم،
همه فکر می‌کنن معامله بین سورتی و نیجریه‌ای‌ها به هم خورده،
و کار به تیراندازی کشیده.
همه‌چیز تمیز جمع‌وجور می‌شه قربان. لطفاً به حرفم گوش کن.
پس تکلیف اون چی می‌شه؟
بکشش.
چی می‌گه؟
ازم می‌خواد که بکشمت.
چه غلطا! واسه چی؟ مگه چیکارت کردم؟
قربان، دارید چیکار می‌کنید؟
- داداش، چرا می‌خوای منو بکشی؟ - نه!
گوش کن، لطفاً...
قربان، اگه ولش کنیم، کارمون تمومه.
- با اولین پرواز از هند می‌رم. - امکان نداره!
باشه، ببین، قول می‌دم با اولین پرواز از هند برم.
قربان، اگه ولش کنیم کارمون تمومه.
-خواهش می‌کنم قربان. -قربان، شلیک کن!
هی، ولم کن! ولش کن!
کیف‌ها رو بردار.
-قربان... -قبل از اینکه شلیک کنم برشون دار!
تا کی می‌خوای ناراحت بمونی، دوست میلیونر من؟
یکم لبخند بزن.
تو دوران آموزش شنا یاد نگرفتی، قربان؟
شنا؟ نه. من یاد گرفتم چطور اوج بگیرم.
کارت شناسایی‌تون رو بدید.
چشمای مکار چشمای مکار تو
مثل خرده شیشه... چشمای مکار...
می‌تونم درک کنم چرا اون کار رو کرد.
ولی تو تمام عمرت رو توی نیروی پلیس بودی، داداش.
اونوقت چطور همچین کاری کردی؟
قربان، ما اونجا ماموریت مخفی داشتیم.
اوه، جدی؟
کی این ماموریت مخفی رو بهت داد؟
معاون رئیس پلیس‌تون؟
رئیس پلیس؟
وزیر کشور؟ یا خودِ سروزیر؟
قربان، موضوع کمی حساس بود برای همین به کسی چیزی نگفتیم.
دارم حقیقت رو بهتون می‌گم، قربان.
پسر جان، حقیقت اینه که ما توی ماشینت مواد مخدر پیدا کردیم.
برای کشتن سورتی پول گرفتی، مگه نه؟
-بی‌خیال... -می‌خوای لو بدم
که کی دستور قتل رو داد؟
نه قربان. این یه قتل نبود...
به خاطر بدشانسیِ مزخرفت،
سورتی چهار تا گلوله خورد و از روی پشت‌بام افتاد
ولی باز هم زنده موند.
فقط دعا کن که از کما بیرون نیاد.
وگرنه، هم سرتون رو به باد می‌دید هم کارتون رو.
پول رو گرفتید یا نه؟
این نتیجه‌ی سوار شدن روی دو تا اسب همزمانه.
پاجی!
مانوهار! اینجا چیکار می‌کنی؟
این روزها راننده‌ی اون هستم.
در مورد تعلیقت شنیدم.
خانم پامی رو یادت میاد؟
- پونام ساندو... - آره.
این روزا نورچشمیِ رئیس پلیسه.
تو ناوی مومبای خدمت می‌کنه.
تمام کارای اونم دستِ اونه.
می‌بینمت.
صبح زود،
سرمای استخون‌سوز...
یادت هست؟
اتاق نشیمن خالی بود...
اتاق خواب هم خالی بود.
فکر کردیم فرار کرده.
ولی همون موقع یه صدای بلند از سمت دستشویی شنیدم.
در قفل نبود.
بازش کردم و اونجا بود، داشت روزنامه می‌خوند.
تا خواست بلند بشه، سه تا گلوله خالی کردم تو بدنش...
بنگ! بنگ! بنگ!
دوباره نشست روی توالت.
و بعد، مثل یه سگ جون داد
و با جیغ و داد رفت پیش عزرائیل...
درسته.
چه دورانی بود، پاجی! خیلی خوش می‌گذشت!
الان هم دورانِ جان کندنه، خانم پامی.
ولی اون هیجانِ بازرس پلیس بودن، دیگه از بین رفته.
حالا دیگه کلی مسئولیت دارم.
یعنی...
هنوز ازدواج کردی؟
ازدواج؟
عجب حرف خنده داری
خب، کردی یا نه؟
نه داداش.
خدا دیگه از اون آدم‌ها نمی‌سازه، داداش.
الان فقط یه مشت احمق کوچیک، احمق‌های بزرگ،
یا ابر احمق به دنیا می‌فرسته.
اگه شیر تشنه باشه...
که نمی‌ره زهر بخوره، مگه نه؟
خانم، ما چند روز پیش رفتیم پیش آقای راجیو.
می‌گفت هیچ امیدی نیست.
اونو یادمه
تازه ازدواج کرده
با مقامات بالا صحبت کردم.
مشکلتون حل می‌شه.
چقدر خرج داره؟
خدا یکیه.
یکی؟ برای هر دو نفر؟
نه.
یکی برای یکی، دوتا برای دوتا...
هی خانم...
-پامی! -هی!
-حداقل دستات رو بشور! -تمیزه.
-بعد از این همه سال! -درسته، هری.
بیا، به یاد قدیم یه نوشیدنی بزنیم.
نه، من الان سر کارم.
پس فکر کردی اومدم اینجا تعطیلات؟
-بی‌خیال. -توی ون همراه دارم.
فکر کن وقت استراحت برای شامه. برای اونا هم غذا سفارش می‌دیم.
-گوش نمی‌دی. -هی، رامش!
بیا اینجا.
-توی ون چند نفرن؟ -چهار نفر.
برای کسایی که توی اون ون هستن، چند تا جوجه‌کباب و بریانی بفرست.
تو اصلاً عوض نشدی.
-بزن بریم. -خیلی خب.
بجنب.
اصلاً عوض نشدی.
-قشنگه، نه؟ -می‌دونم.
ایشون پاجی هستن... همکار قدیمی من.
و ایشون هم مورلی.
-اسمش گوپاله، خانم. گوپال تیواری... -گوپال.
گوپال. ببخشید.
هر دوشون در حال حاضر تعلیق شدن.
-جدی؟ -آره.
و این هم رفیق من، هری.
هری.
اون قبلاً پلیس بود، دو سال پیش بازنشسته شد.
و اینکه الان چیکار می‌کنه، حتی خود من هم نمی‌دونم.
اوه، چیزی نیست.
-من تو کار حفاظت خصوصی‌ام. -همم؟
برای شرکتی به اسم ترنس‌کیور.
همون شرکت بانکی؟
ما مسئول جابه‌جایی پولِ خودپردازهاشون هستیم.
حقوقش چطوره؟
خیلی بهتر از اداره پلیس.
و ریسکش؟
یک کلت برای چند لک پول؟
لک نه، صحبت از کرورها پوله!
ما تمام خودپردازها رو از چمبور تا پانول پر می‌کنیم.
هر شب.
-خدا. -بی‌خواب و خسته.
-درسته. -ولش کن.
یه جوک برام بگو.
-همون جوک گوا؟ -نه. یه چیز جدید. تازه.
باشه. اینم یه جوک داغ و تازه.
یک رودخانه، دو عاشق...
-یک رودخانه، دو عاشق... -خوبه.
عقرب نر یک طرف بود
و عقرب ماده طرف دیگر.
-حالا چطور باید به هم می‌رسیدن؟ -باشه...
و بعد، عقرب نر یک قورباغه رو سمت خودش دید.
-خب. -از قورباغه خواهش کرد:
«لطفاً من رو به اون طرف ببر، تا ابد سپاسگزارت می‌شم.»
قورباغه کمی تردید کرد
و پرسید: «اگه تو راه نیشم بزنی چی؟»
-درست است. -مگر نه؟
عقرب زد زیر خنده،
و گفت: «مگر دیوانه‌ای؟
کمی منطقی باش.
اگر تو را نیش بزنم، خودم هم با تو غرق می‌شوم!»
-درست است. -«التماست می‌کنم، لطفاً مرا ببر،
وگرنه عشق من، مرا ترک می‌کند.»
دل قورباغه برای عقرب سوخت.
گذاشت عقرب روی پشتش سوار شود و به داخل رودخانه پرید.
حتماً به نیمه راه رسیده بودند که
وقتی قورباغه احساس کرد انگار یکی یه موشک داغ فرو کرد توی بدنش
اول، زهر داغ و سنگینِ عقرب...
و بعد، سردی مرگ.
قورباغه مات و مبهوت موند.
با آخرین نفسش پرسید:
«رفیق، منطق این کار چیه؟»
عقرب زیر لب جواب داد
و گفت...
«بی‌خیال منطق، این ذاتِ منه!»
ذاتِ من...
شخصیتش!
شخصیت... چی؟ شخصیت رو بی‌خیال؟
درسته!
-نه، نه! منطق رو بی‌خیال. -منطق رو بی‌خیال!
-گفتم شخصیت! -درسته!
عقربه که بدبخت شد. ببخشید... قورباغه!
-شخصیت... -شخصیتش.
-منطق رو بی‌خیال. -منطق رو بی‌خیال.
قربان!
آقای گوپال!
قربان، چطور یک کرور پول رو جور کنم؟
مگه من گوگل‌ام که ازم راهنمایی می‌خوای؟
یه کاری بکن...
یه گلوله بزن تو سرت. همه‌چی حل می‌شه.
قربان، بهتون گفتم مواد رو بذارید کنار.
ولی گوش نکردید.
اگه من نابود بشم، شما رو هم با خودم می‌برم.
چی گفتی؟
می‌رم و شاهد دولت می‌شم!
داری تهدیدم می‌کنی؟
اگه بخوام، می‌تونم همه چیز رو بندازم گردن تو!
کل اداره با منه.
یه اشاره کنم، تو دادگاه علیهت شهادت می‌دن.
عوضی.
بزن کنار.
-ویوک! -دوباره بگو، عوضی!
ویوک! ویوک...
این چیزیه که تو مدرسه یاد گرفتی؟
وقتی بزرگ شدی می‌خوای چیکار کنی؟ می‌خوای گانگستر بشی؟
خجالت نمی‌کشی!
مثل سگ ولگرد وسط خیابون دعوا می‌کنی!
من دعوا رو شروع نکردم، بابا!
یه مدتی بود که داشتم تحمل می‌کردم.
ولی امروز دیگه نتونستم.
اون گفت: «بابات قراره از کارش اخراج بشه.
پس این مدال رو بفروش
قبل از اینکه دولت پسش بگیره.»
اینم شد دلیل برای دعوا راه انداختن؟ هان؟
بابا، واقعاً قراره کارت رو از دست بدی؟
عقلت رو از دست دادی؟
چرا باید کارم رو از دست بدم؟
پسرک احمق!
هر چی بالای یک کرور گیرمون بیاد بین همه‌تون مساوی تقسیم می‌شه.
آقای گوپال، من هر کاری براتون می‌کنم. جدی می‌گم!
چی؟
-داری به چه کوفتی فکر می‌کنی؟ -بله عزیزم؟
-بابا، کجایی؟ -سر کارم. دیر میام خونه.
-برو بخواب، باشه؟ -نه، تا برام لالایی نخونی نمی‌خوابم.
درگیری کورلا رو فراموش کردی؟
-اگر آقای گوپال نبود... -خیلی خب، باشه.
...به خاطر قتل اون بچه، طناب دار گردنت بود.
-چشمک بزن، ستاره کوچولو! -لعنتی! بلندتر بخون.
که چقدر برام سواله چی هستی...
ببخشید آقای گوپال. حواسم با شماست.
-مثل الماسی در آسمان! -قربان...
هورا! شب بخیر بابا!
شب بخیر عزیزم!
قربان، ما نمی‌تونیم از اسلحه یا گلوله‌هامون استفاده کنیم.
پس چطور می‌خوایم این کار رو انجام بدیم؟
همه‌چیز هماهنگ شده. توی جیپه.
حداقل چهار کرور توی ون هست.
باید جداگونه بهت بگم؟
حالا باید کتبی بهت بدم؟
گفتیم که پایه‌ایم.
با آخرین نفسش پرسید...
منطق این کار چیه، رفیق؟
عقرب در جواب زیر لب گفت...
بی‌خیال منطق، ذات من اینه!
منطق...
اون گوپال نیست؟
کی؟ اونی که دست تکون میده؟
مگه تعلیق نشده بود؟
آره، خودِ گوپاله.
موتور رو روشن نگه دار.
گوپال!
چی شده؟
پامی پیشته؟
ای لعنت بهش!
عوضیِ پست!
قربان! قربان! آتش گرفته! فرار کنید! فرار کنید!
برو! فرار کن! به حرفم گوش کن!
داری چیکار می‌کنی؟ نه، نه، اون طرف نه!
داری به چی نگاه می‌کنی؟
نمی‌تونی فرار کنی، عوضی...
-قربان! قربان! قربان، خواهش می‌کنم... -بازش کن.
قربان، من فقط یه کلید دارم. اون یکی دست ساماره.
-کدوم سامار؟ -همونی که تازه فرار کرد.
دِشپانده، برو چک کن!
لطفاً منو نکشید قربان، من دو تا خواهر و برادر کوچیک‌تر دارم...
خانواده‌ام به من نیاز دارن، قربان.
قربان، خواهش می‌کنم!
خفه شو!
گفتم خفه شو.
برو پایین!
دِشپانده!
-نه، قربان. -لعنتی! دِشپانده!
قربان، خواهش می‌کنم!
اونا از دل خیابونای لعنتی اومدن!
حمله می‌کنن و پارس می‌کنن!
سگ‌ها!
وایسا! توروخدا وایسا!
وایسا آقا! توروخدا!
وایسا، توروخدا!
توروخدا! وایسا آقا!
برو اون‌ور!
حرکت کن! حرکت کن!
گمشو اون‌ور، عوضی!
وایسا، توروخدا...
هی! وایسا! وایسا!
گریه نکن! هنوز زنده‌ست!
رفیق، بیا فقط بریم!
سامار! گوش کن! سامار...
اگه ولش کنیم، کارمون تمومه.
ببخشید قربان! گند زدم.
من کاری نمی‌کنم. خواهش می‌کنم قربان!
بهم شلیک نکنید، قربان.
خفه شو!
توروخدا منو نکش.
خفه شو!
بلند شو.
برو داخل.
الو! یه مشت عوضی بهمون حمله کردن و ون رو دزدیدن!
دارن میان سمت شما! جلوشون رو بگیرید!
جلوشون رو بگیرید، منم دارم میام!
متوقفشون کنید!
دو کیلومتر جلوتر، یه جاده خاکی سمت راست می‌بینی.
قربان، منو که نمی‌کُشید، مگه نه؟
نه.
بهم قول بده.
وقتی به اونجا برسیم، پول رو برمی‌دارم و همگی برمی‌گردیم خونه.
بریم کانادا؟
رئیس، گوپال اینجاست.
همون افسر.
رئیس، ما بهشون حمله کردیم.
حتی ده نفر از آدم‌هاش رو هم کشتیم.
ولی کسی که قرار بود بکشیش، هنوز زنده‌ست.
شانس اون خوب بود، رئیس، و شانس ما بد.
از هر طرف بدبخت شدم.
نه پولی بابت اون کار گرفتم و حتی تعلیق شدم.
ما رو هم پیش همه ضایع کردی. در مورد اون چی؟
اخراج میشم، رئیس.
ممکنه بیفتم زندان.
اگه اونجا شکنجه‌ام کنن و همه چی رو لو بدم...
داری ما رو تهدید می‌کنی، عوضی؟
نه.
دارم درخواست کمک میکنم
چی می‌خوای؟
یک کرور.
برای پول گرفتن نیومدم. اون رو خودم جور می‌کنم.
فقط چند تا اسلحه و فشنگ می‌خوام.
-بابا! -هوم.
کی برمی‌گردی؟
می‌خوام خونه دوستم بمونم.
نه! تو دو هفته دیگه عروسیته.
خب که چی؟
بابا؟
باشه، خیلی خب. برو.
ولی دانش باهات میاد.
رئیس، من یه جلسه دارم تو...
اونم همون‌جا می‌مونه.
تو ماشین بخواب، و صبح برش گردون.
باشه.
اگه سر کار بمونم به نفعته، رئیس.
تو واشی کجا می‌خوای بری؟
نمی‌دونم.
یعنی چی؟
یعنی نمی‌دونم!
مسخره‌بازی در نیار لاولی. بهم بگو کجا می‌خوای بری.
فرار کنیم؟
مگه کری، عوضی!
کی به تو گواهینامه داده ها؟
لاولی، این کار رو نکن.
هرجور دلمون بخواد رانندگی میکنیم
لاولی!
-لاولی، چیکار-- -ترسوی احمق!
بشین.
دیوونه شدی؟
من دختر خوبر هستم.
تو خونه احساس خفگی می‌کنم...
از بچگی همین‌طور بودم.
فقط یه زندگی معمولی می‌خواستم.
که بتونم تو خیابون راه برم، با اتوبوس و قطار شهری سفر کنم...
تنها.
می‌دونی، تا به امروز، هیچ‌کدوم از دوستام با من دعوا نکردن
یا اذیتم نکردن یا سرزنشم نکردن یا شکست ندادن.
فقط...
ولی همه مثل یه ملکه باهام رفتار می‌کردن...
می‌تونستم ترس رو تو چشماشون ببینم...
همیشه.
تمام عمرم، اسم «خوبری» مثل یه نفرین
همراهم بوده
مگه من از زندگی چی می‌خواستم، دنی؟
عشق، نه؟
و تهش چی گیرم اومد؟
پسرِ ساختمان‌ساز!
چرا فرار نمی‌کنیم؟
وقتی ازدواج کنیم، همه قبولش می‌کنن.
قبولش کنن!
که به جای پسرِ ساختمان‌ساز، نوکرشون رو داماد کنن!
می‌دونی با من چیکار می‌کنه؟
می‌تونیم با یه اسم جدید، یه زندگی تازه شروع کنیم... یه جایی خیلی دور از اینجا!
بالاخره یه جوری پیدامون می‌کنن.
توی این کشور، هیچ راه فراری از دستشون نیست.
و خارج از کشور؟
کجا می‌خوایم بریم؟ لندن، آمریکا؟
کانادا.
آلپ بهت زنگ زد؟
نه... راسیکا زنگ زد.
گفت آلاپ این پیشنهاد رو به تو هم داده...
چی؟
اونا اونجا کلی رابط توی دولت دارن، دنی...
می‌تونن خیلی راحت ویزای اقامت دائممون رو بگیرن.
پس حتماً بهت گفته که چقدر پول می‌خوان!
یک کرور روپیه! این همه پول رو از کجا بیاریم؟
جورش می‌کنیم!
-از کجا جور کنیم؟ -جور می‌کنیم!
و تا وقتی به دستش بیاریم، می‌تونیم اینجا قایم بشیم.
کرالا، تامیل نادو، مانیپور، آسام، هرجایی!
ببین...
بدون تو،
زندگی من مثل مرگ می‌مونه.
اما حقیقت اینه که،
ما بدون همدیگه نمی‌میریم.
باید یاد بگیریم بدون همدیگه زندگی کنیم.
تو یاد بگیر!
من شب عروسی خودم رو خلاص می‌کنم.
چشمک بزن، ستاره کوچولو...
درگیری کورلا رو یادت رفته؟
اگه آقای گوپال اونجا نبود،
به خاطر قتل اون بچه اعدامت می‌کردن، عوضی.
ببخشید آقای گوپال، من با شمام.
حداقل چهار کرور پول توی اون ون هست...
لازمه جداگانه بهت بگم؟
الان باید کتبی بهت بدم؟
توی چشم‌هاشون مستقیم نگاه می‌کنم
وقتی بهشون می‌گم چیزهایی هست که براش حاضرم بمیرم
پول، غرور، افتخار زندگی، داریم سرنوشت رو امتحان می‌کنیم
توی دعوا اسلحه می‌کشیم ولی محض احتیاط چاقو هم همراهمونه
به کی اعتماد می‌کنی؟ کی می‌مونه و پشتت رو خالی نمی‌کنه؟
وقتی دشمن‌ها حمله می‌کنن، هان؟
حلقه‌ت رو تنگ‌تر کن هیچ‌چیزی اون‌طوری که به نظر میاد نیست
هر شب کابوس می‌بینی وقتی دنبال رویاهات می‌دوی
الان دنبال چی می‌دوی؟
دارن توقف می‌کنن.
دنی، اینجا که چیزی نیست...
برو پایین.
چی شده؟
داری چیکار می‌کنی، دنی؟
خدا دعاهات رو مستجاب کرده.
می‌دونی توی اون ون چقدر پوله؟
اون‌قدر زیاد که... کانادا رو بی‌خیال، می‌تونیم بریم هر کشوری توی دنیا!
نمی‌ذارم تنها بری!
-خیلی خطرناکه! -واسه همینه که دارم اینو می‌گم.
من می‌خوام با تو زندگی کنم.
نمی‌خوای با من بمیری؟
داری چیکار می‌کنی، دنی؟
اون باید کسی باشه که برای این سرقت،بدبخت میشه
لاولی، بیا اینجا.
یه کمکی بهم بده.
حالا چیکار کنیم؟
باید این ون رو ببریم...
بذاریمش توی ماشین خودمون و منفجرش کنیم.
یالا، بریم.
بجنب.
دستش رو بگیر.
بدو!
لعنتی!
برو عقب رو چک کن.
کلید رو پیدا کردی؟
دارم چک می‌کنم، یه لحظه...
بادام زمینی
برو کنار.
گمشو برو.
دور شو.
پاجی! هنوز بیداری؟
بله، خانم محترم.
گوش کن... دوستات پیش منن...
باهاشون حرف بزن.
سلام، پاجی! منم، جهانگیر.
پاجی، بدجوری تو دردسر افتادیم. فقط تو می‌تونی نجاتمون بدی.
التماست می‌کنم... لطفاً کمکمون کن!
پاجی، م-داری صدامو می‌شنوی؟
داداش...
- شنیدی؟ - بله خانم. اونجا خواهم بود.
حقیقت داره، خانم پامی.
وقتی گادچیرولی خدمت می‌کردم،
برای مقابله با ناکسال‌ها از سلاح‌های اونا استفاده می‌کردیم.
و توی بمبئی هم بارها ازشون وسایل خریدیم،
برای عملیات‌های درگیری.
اونا رو در کار خودشون پیکاسو می‌دونن.
از کشمیر تا کانیاکوماری، همه از سلاح‌های اونا استفاده می‌کنن.
اما نه توی ماهاراشترا...
ما با اونا توافق داشتیم.
اگه اسلحه‌هاشون رو اینجا نمی‌فروختن،
ما هم دستگیرشون نمی‌کردیم.
به خاطر همینه که تا حالا گیر نیفتاده بودن...
اصلاً هم قرار نبود گیر بیفتن...
ولی سر و کله‌ی اسلحه‌هاشون توی پرونده‌ی قتل یه وزیر توی "یو‌پی" پیدا شد.
چون دولت هر دو منطقه از یه حزب هستن،
مجبور شدیم خودمون دست به کار بشیم.
بابا! پلیس!
فرار کن!
من نمی‌تونم علیه‌شون شهادت بدم.
من هم نمی‌خوام این کار رو بکنی.
پس چی؟
خانم، ما آدم‌های خیلی معمولی‌ای هستیم...
توروخدا رحم کنید.
هر چی تو این کار درآوردیم، همه‌اش رو بردارید!
می‌خوای به من رشوه بدی؟
نه خانم... فکر کنید یه هدیه‌ست.
اوه! چقدر می‌خوای به عنوان هدیه بهم بدی؟
ما سیصد هزار تا پس‌انداز کردیم، خانم... همه‌اش رو بردارید!
با سه لک روپیه، حتی نمی‌تونیم برای کل کلانتری یه مشت بادام‌زمینی بخریم.
نظرت در مورد چند کرور چیه؟
هر شب حداقل سه کرور روپیه با یه ماشین جابه‌جا می‌شه.
هر شب.
راننده‌اش همشهری ماست.
اون نقشه رو کشیده.
کار پرخطرایه، خانم پامی.
همینه که هست...
پولت رو جور کردی؟
پس انجامش بده...
قرارمون!
ماهی هست... رودخونه...
طعمه رو بنداز و بکشش بالا، لعنتی!
یک کرور مال تو، بقیه‌اش مال ما...
اسلحه چی؟
به دستت می‌رسونیم.
بیست و چهار ساعت بهتون وقت می‌دم.
دو نفرتون می‌رید، نفر سوم به عنوان گروگان اینجا می‌مونه.
کدوم دو نفر؟
پلیس بمبئی
اون از دوستان خیلی قدیمی ماست...
ما همه‌مون با هم اومدیم بمبئی.
این وقت شب کیه...
داداش، تویی؟
همه‌چیز مرتبه؟
هیچ خطری نیست...
بین ناوی بمبئی و پانول،
جاده قدیمی کاندالا پنج تا شش کیلومتره... کاملاً متروکه.
فقط باید بیای و دو تا نگهبان رو بکشی، همین!
سه تا چهار کرور پول توی سه تا چهار دقیقه!
کِی می‌خوای انجامش بدی؟
امشب.
امشب نمی‌شه...
من دیروز برای کل هفته مرخصی گرفتم...
خب زنگ بزن کنسلش کن.
ولی اون‌وقت اون پلیس‌های عوضی اول میان سراغ من...
ب-ببخشید، خانم...
شما هم همین‌طور، قربان.
باید امشب انجام بشه، عمو... یه راه دیگه پیدا کن.
یه راه هست...
اگر... به هر دلیلی با من تماس گرفتن.
چطور ممکنه این اتفاق بیفته؟
اگه راننده‌ای که شیفتشه نیاد،
اون‌وقت مجبورن به من زنگ بزنن...
ولی چرا نباید بیاد؟
توی اون کوچه... دو تا چپ، بعد یه راست، بعد دو تا چپ دیگه...
توی اون ساختمون زرد رنگ، از هر کسی سراغ «گانش» رو بگیری نشونت میدن.
عکسش رو برام واتس‌اپ کن.
باشه. عکس.
برات می‌فرستمش.
نه، همگی.
یه گروه بزنم؟
راحت‌تر میشه...
اسمش رو چی بذارم؟
بذار بادوم‌زمینی‌ها!
آره... بادوم‌زمینی‌ها.
املای اون رو «بادوم» می‌نویسن یا «بادام»؟
بادوم.
منم همین فکر رو می‌کردم.
واقعاً؟
خب، دیگه بسه.
رفته دیدن فامیل‌هاش... تو کالوا...
چرا جواب تلفنش رو نمیده؟
دیشب گوشیش افتاد توی دستشویی.
-این یکی. -اشکالی نداره!
خراب شده.
امروز میره که درستش کنه...
ولی چی شده، خانم؟
چرا دنبال گانش می‌گردید؟
فقط یه پرس‌وجوی ساده‌ست...
سلام.
خانم، اون توی لاین کناریه. زود بیاید.
باشه.
خیلی خب.
به گانش خبر بدید.
چشم.
یکی‌یکی بردارید.
برسونیدش به جای درستش...
و پول‌ها رو درست بشمارید و برگردونید...
- سروقت برسونش - گانش؟
فرار کن!
بدبخت شدم، بدبخت شدم
ما که کاری نکردیم.
پسره دیوونه‌ست، و دختره خیلی دوست‌داشتنیه
دارم میرم سمت جایگاه عروس، ولی یه جای کار می‌لنگه
تنهایی خوشبخت بودم، نمی‌دونم چی شد که هوس زن گرفتن کردم
بدبخت شدم، بیچاره شدم
اگه بگیرمت پشیمون میشی.
برو کنار. برو کنار.
خانم، فقط یه دقیقه وقتتون رو می‌گیرم.
چند بار باید بهت بگم؟
بذار...
تازه مغازه رو باز کردم. لطفاً برو یه جای دیگه.
- فقط همین دو تا تار مو... - تازه مغازه رو باز کردم.
- این یکی. - لطفاً برو یه جای دیگه.
تنهایی خوشحال بودم، نمی‌دونم چی شد که هوس زن گرفتن کردم
بدبخت شدم، بدبخت شدم
گانش!
فقط می‌خوایم حرف بزنیم... بیا پایین...
بهم اعتماد کن...
-نه قربان. -بیا پایین.
بیا پایین. بهم اعتماد کن.
عوضی.
راستش... فقط بیا پایین.
-این به نفعته. -نه خانم.
بیا پایین.
گانش...
مامو.
گانش!
احمق!
همین الان اون گروه واتساپ رو نابود کن
اینو نگه دار.
سلام.
بله.
بله. نه، سر وقت اونجا می‌رسم.
بله.
صدام کردن برم سر کار.
خانم پامی.
می‌تونم یه سوال ازت بپرسم اگه مشکلی نیست؟
بپرس، داداش.
چرا داری این کارو می‌کنی؟
واسه یه ذره راحت شدن، داداش.
راحت شدن؟
تا حالا متراژ خونه‌های سازمانی‌مون رو دیدی؟
اندازه قوطی کبریته.
حالا به من نگاه کن.
وقتی دست و پامو می‌کشم، سرم می‌خوره به سقف.
واسه همین، یه زمین خوب تو لوناوالا دیدم.
عالیه. کجا؟
همون کسی که برای فیلما آهنگ می‌نویسه.
درست پشت ویلاش.
کدوم ترانه‌سرا؟
همونی که نوشته: «اون حسی که وقتی یه دختر رو دیدم داشتم...»
جاوید اختر...
- بله دایی؟ - یه عده عوضی بهمون حمله کردن!
دارن میان سمت شما. متوقفشون کنید.
لعنتی!
داداش!
بزنشون، داداش.
شیشه‌بر رو بیار.
دنی! دنی، بیدار شو!
لعنتی!
داداش!
دارم چک می‌کنم!
لاولی؟
لاولی دیگه کیه؟
لاولی خوبره.
دختر نارایان خوبره، لاولی خوبره؟
اینجا چه غلطی می‌کنه؟
بزنمش؟
عقلت رو از دست دادی پا‌جی؟
خوبره کل بمبئی رو به آتیش می‌کشه. بده به من.
لاولی!
کی اونجاست؟
منم، پا‌جی... دوست پدرت.
تو اینجا چیکار می‌کنی؟
بیا بیرون، همه چیز رو برات توضیح می‌دم.
منو چی فرض کردی؟ اگه بیام بیرون، بهم شلیک می‌کنی.
عزیزم، همین‌جا هم می‌تونم بهت شلیک کنم.
بیا بیرون... هیچ اتفاقی نمی‌افته.
لاولی
چطور سر از اینجا درآوردی؟
خفه شو.
اسلحه رو بیار پایین.
اول شماها.
وقتی پدرت تو بای‌کولا کار می‌کرد،
قدیما خودم با دستای خودم بهت غذا می‌دادم.
اگه من اونجا نبودم، علاوه بر پاهاش، سرش رو هم از دست داده بود.
حالا بیارش پایین...
بیارش پایین!
مستقیم - چپ یا راست؟
گفتم مستقیم
باشه دارم میرم
پاجی؟
پاجی، بس کن!
پاجی، تیراندازی رو تموم کن. منم، گوپال.
داداش، اینجا چه غلطی می‌کنی؟
تو باید بگی، عوضی! چطور اومدی اینجا؟
زنده باد، خانم رییس
تو هم؟
لاولی؟
دنی، تو...
شما دو تا...
لعنتی...
و این دو تا دیگه کی هستن؟
اونا با ما هستن.
ما؟
همه‌تون با هم هستین؟
قربان...
سه کرور پول توی ون هست...
بیاین مساوی تقسیمش کنیم.
باید در موردش حرف بزنیم.
ما هم همین‌طور...
خیلی خب... تا پنج می‌شمارم.
روی پنج، همه‌مون اسلحه‌هامون رو می‌ندازیم اونجا...
خب؟
یک...
دو...
سه...
چهار...
پنج!
لعنتی... دیگه هیچ شرافت و آبرویی توی این دنیا نمونده. همه‌تون پست‌فطرتید!
یه بار دیگه می‌شمارم...
صادق باشید و بندازیدشون زمین.
یک...
دو...
سه...
چهار...
پنج!
احمق‌های عوضی...
اول کدومتون رو بکشم؟
تنها یک خدا وجود داره!
حالا روحتون از بدنتون جدا میشه و میره پیش عزرائیل...
زنده باد هند، خانم رییس
لعنتی! نگاه کن.
داداش؟
حتی شوخی هم حالیت نمیشه؟ باورنکردنیه...
جدی میگم... نگاه کن...
اونم از اسلحه من. نگاه کن.
واقعاً... داشتم شوخی می‌کردم...
داداش.
لاکشمی!
می‌شناسیشون؟
می‌تونم باهاشون توافق کنم.
دیوونه شدی؟ ما پلیسیم... همین‌جا می‌کشنمون، احمق!
راست می‌گه...
بهشون نمی‌گم که تو پلیسی.
و من چی؟
کاری می‌کنم که از سر تقصیراتت بگذرن.
و اگه نگذرن چی؟
پس لباست رو دربیار!
اگه هنوز زنده‌ای بیا بیرون.
خانم لاکشمی!
شانکار.
سردار؟
اینجا چیکار می‌کنی؟
اینجا چه اتفاقی افتاده؟
داره به ما خیانت می‌کنه.
اون می‌میره ولی به ما خیانت نمی‌کنه.
به بقیه بگو بیان بیرون.
همه بیاین بیرون.
اسلحه‌هاتون رو بندازین زمین.
حالا برین.
فقط به خاطر پاجی می‌ذارم برین...
وگرنه همه‌تون رو زنده به گور می‌کردم.
پاجی.
خانم پامی.
من از امروز با اونام.
بوی خاکی خون...
هوا پر شده از عطر خون
بوی خاکی خون...
هوا پر شده از عطر خون
از قلب بیرون می‌ریزد
و به دل خاک می‌رود...
قلب توخالی است کاملاً توخالی
حتی سایه‌ای هم دیده نمی‌شود
اشک‌های خون که از گونه‌ها جاریست...
بوی خاکی خون...
هوا پر شده از عطر خون
گدازه‌ی طمع...
این ندای مرگه
نفسِ سرکش داره فریاد می‌زنه...
بشنو! بشنو! بشنو!
خیلی واضحه
خیلی واضح
ذاتت با خیانت گره خورده
کارت فقط جنایته
روحت رو به هیچ می‌فروشی
بوی خاکیِ خون...
هوا پر شده از عطرِ خون
این عطر همه‌جا می‌پیچه
همه وجودشون به لرزه می‌افته
همه بدنشون بوی تعفن می‌گیره
بوی خاکیِ خون...
خانم رییس، داری چیکار می‌کنی؟
نـ... نکن...
گور بابای منطق...
خانم رییس نه
این شخصیت منه!
بار و رستوران سوناتا...
دِشپانده برای قبولی پسرش در امتحانات، مهمونی گرفته بود...
غذا خوردیم و قرار بود بریم لوناوالا...
برای یه سفر طولانی...
و تو راه، اون درگیری پیش اومد...
دار و دسته خوبره...
راننده ون با اونا همدست بود...
اونا قبل از اینکه ما برسیم، مامورهای امنیتی رو کشته بودن
و باربرها رو هم همینطور...
ما باهاشون درگیر شدیم...
و در عرض چند دقیقه اوضاع رو تحت کنترل گرفتیم...
ولی نمی‌دونم اون ناکسال‌ها چطور سر از اونجا درآوردن.
سعی کردیم باهاشون مقابله کنیم،
ولی اونا با ون و پول‌ها، داشتند ما رو به مخفیگاهشون می‌بردند...
یک فرصت گیر آوردم،
و بدون اینکه زیاد فکر کنم، به راننده حمله کردم...
کنترل ون از دست خارج شد و شروع کرد به غلتیدن از تپه به پایین...
رفت و با دیوار قلعه متروکه برخورد کرد... بوم!
نیمی از نکسل‌ها در آن تصادف کشته شدند...
اما ما نمی‌دانستیم که رهبرشون، لاکسمی، هنوز زنده است...
او از آخرین تیرش استفاده کرد تا دقیقاً به سر پاجی شلیک کند.
بعد هم با یک نارنجک به ما حمله کرد.
در آخرین لحظه، خانم رییس من رو از شعاع انفجار پرت کرد بیرون...
نگهبان‌ها، آماده‌باش!
من فقط به لطف خانم رییسزنده‌ام.
آتش.
او لایق این مداله.
آتش.
همه این‌ها به خاطر خانم پامی... ببخشید، فداکاری خانم رییس
هر نفسی که می‌کشم تا ابد مدیون اونه...
همه‌مون بهت افتخار می‌کنیم...
ممنونم، قربان.
چشم‌های مکار چشم‌های مکار تو
مثل خرده‌های شیشه... چشم‌های مکار تو
قورباغه و عقرب
چشم‌های مکار چشم‌های مکار تو
مثل خرده‌های شیشه... چشم‌های مکار تو
چشم‌های مکار چشم‌های مکار تو
مثل خرده‌های شیشه... چشم‌های مکار تو
چشم‌های مکار چشم‌های مکار تو
مثل خرده‌های شیشه... چشمان حیله‌گرت
در روز روشن مرا غارت می‌کنند
آن چشمان سیاه، هست و نیستم را می‌برند
راه گریزی از آن‌ها نیست
درود.
امیدوارم تعطیلات دیوالی را با شادی و امیدهای تازه پشت سر گذاشته باشید.
امروز می‌خواهم درباره
چند مسئله حیاتی با شما صحبت کنم...
برای شکستن زنجیر فساد و پول‌های کثیف،
باید گام مهمی برداشته شود.
از نیمه‌شب امشب، یعنی هشتم نوامبر ۲۰۱۶، ساعت ۱۲ شب،
اسکناس‌های پانصد و هزار روپیه‌ای که در حال حاضر در گردش هستند
دیگر اعتبار قانونی نخواهند داشت.
اسکناس‌های پانصد و هزار روپیه‌ای،
که توسط عناصر ضد ملی و ضد اجتماعی انبار شده‌اند...
قربان، منطق این کار چیه؟
...تبدیل به تکه کاغذهایی بی‌ارزش می‌شن.
این سگ‌های ولگردِ بی‌خاصیت
که با اشتهای فقر به دنیا اومدن
توهین‌های زمانه‌شون رو مثل سرمایه جمع می‌کنن
و هر طرد شدن از دنیا رو مثل حقوق‌شون می‌بینن
نه شب استراحتی دارن و نه صبح آرامشی
توی کثافت زندگی می‌کنن، تو فاضلاب‌ها می‌خزن
اگه مخالفت کردن، به جون هم بندازشون
فقط یه تیکه نون براشون پرت کن
اونایی که تحمل می‌کنن لگدِ هر کسی رو
محکوم به نابودی‌اند
اگر روزی سر برآورند
بشر از این بی‌اعتنایی پشیمان خواهد شد
اگر بخواهند بر جهان حکم برانند، می‌توانند
و استخوان‌های اربابانشان را بجوند
اگر فقط به آن‌ها در مورد فقرشان هشدار داده می‌شد
آه! کاش کسی بود که دم‌های بی‌جانشان را بکشد...