‫من توی روستایی بزرگ شدم ‫که پدربزرگ مادریم اهل اونجاست.
‫با اینکه تمام خانواده منو خیلی دوست دارن،
‫هنوز مطمئن نیستم که اینجا زادگاه منه یا نه،
‫چون نام خانوادگی‌مون یکی نیست.
‫حالا بهار سال ۱۹۹۱ هست.
‫زن‌عموی مادرم... خب، زن برادر بزرگتر پدربزرگم،
‫فوت کرده.
‫واسه همین دایی بائو و پدربزرگم
‫می‌خوان قبر عموی مادرم، یعنی لی تا رو جابه‌جا کنن
‫تا این زن و شوهر رو کنار هم دفن کنن.
‫اونا نصف شب می‌رن سر قبر.
‫منم دلم می‌خواد برم و پدربزرگ بالاخره کوتاه میاد
‫و منو کول می‌کنه.
‫توی راه خوابم می‌بره.
‫یه خواب خیلی خیلی طولانی می‌بینم،
‫که توش می‌شنوم دارن ‫داستان عموی مادرم، لی تا رو تعریف می‌کنن.
‫راستشو بخوای، لی تا روش‌های خودشو داشت.
‫به‌محض اینکه به جای جدیدی می‌رسید،
‫ثروتمندترین خانواده رو پیدا می‌کرد
‫و آدماش رو واسه گدایی می‌فرستاد.
‫اگه آدماش با غذایی یا چیزی برمی‌گشتن،
‫حتی یه کاسه آب یا یه تیکه نون،
‫اونوقت دیگه ازشون دزدی نمی‌کرد.
‫اما اگه اون خانواده سگ‌هاشون رو ‫مینداختن به جون آدماش،
‫خب، قطعا شبونه می‌رفت و ازشون دزدی می‌کرد.
‫چوانگ، نباید روی تابوت بخوابی.
‫- عمو. ‫- بهت گفتم توی خونه بمون.
‫بابا، چوانگ رو ببر اونجا.
‫اینجا قبلاً قلمروی لی تا بوده.
‫اون خیلی با اینجا آشناست.
‫کمتر حرف بزنین! ‫نذارین آفتاب به استخون‌ها بخوره.
‫حصیر رو پهن کنین. این بالا.
‫پهنش کن این بالا.
‫یه کم دیگه. تا آخر.
‫می‌دونی، اون مخفیانه با متجاوزین ژاپنی می‌جنگید.
‫کسی که شکمش سیر باشه، ‫چنین زندگی خشونت‌باری رو انتخاب نمی‌کنه.
‫- حزب خوبه. ‫- آره.
‫مراقب باشید. یه استخون اینجاست.
‫گونگ‌چانگ، مراقب استخون‌های لی تا باش.
‫آروم باش.
‫نمی‌خوام استخون‌هاش رو بشکنم.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫چوانگ.
‫- لایدان. ‫- واست چندتا دونه آوردم.
‫یواش‌تر.
‫بسیار خب. تمام اسکلت رو درآوردیم.
‫لی بائو. واسه پدرت دعا کن. زانو بزن.
‫ما تابوت رو بلند می‌کنیم.
‫بابا، مامان چند روز پیش از پیشمون رفت.
‫اومدم ببرمت خونه تا کنار مامان دفن بشی.
‫بریم خونه، بابا.
‫لی تا، بریم خونه.
‫ببین، این گندم بهتر از مال ما رشد کرده،
‫به‌خاطر برف زمستون گذشته.
‫این یه هدیه از طرف آسمونه.
‫«ترجمه از حـامـد و میثم موسویان»
‫جیهوا! جیهوا!
‫کلاه عزاداریت رو سرت کن.
‫مادربزرگ خیلی دوستت داشت.
‫به‌خاطر اون سرت کن.
‫مجبورش نکن.
‫نه، باید سرش کنه. ‫مادربزرگش همیشه لوسش می‌کرد.
‫باید سرش کنه.
‫اون فقط یه احمقه.
‫ولش کن.
‫اونا همه‌شون اومدن کمکمون.
‫آبروریزی نکن.
‫نمی‌تونی عادی باشی؟
‫نزنش، بس کن!
‫اون فقط یه احمقه.
‫تمام اهالی روستا توجه کنید!
‫یه اطلاعیه داریم
‫از طرف تیم تنظیم خانواده:
‫پس‌فردا صبح،
‫این تیم معاینات بارداری رو انجام می‌ده.
‫تمام زنان در سن باروری
‫باید واسه معاینه به دفتر روستا بیان.
‫غیبت ممنوع!
‫- یواش‌تر. ‫- باشه، عمو.
‫- برو خونه. ‫- باشه.
‫سلام، لی بائو.
‫- ممنون از کمکت. ‫- خواهش می‌کنم.
‫به‌هرحال اون یه احمقه. مجبورش نکن.
‫همه‌اش تقصیر توئه.
‫اون نتیجه‌ی منه. ‫معلومه که لوسش می‌کنم.
‫مادربزرگ.
‫- سردته؟ ‫- نه.
‫چوانگ، کلاه پسرداییت رو سرش کن.
‫جیهوا، آروم باش.
‫فقط چوانگ از پس تو برمیاد.
‫لایدان، بیا ببریمش بیرون بازی کنه.
‫باشه. بریم.
‫مراقبش باشید.
‫لایدان، اون کدو رو نبر.
‫ببخشید، خاله.
‫نذارین کسی اذیتش کنه.
‫می‌دونم، مادربزرگ.
‫- برگشتی. ‫- سلام، مادرخونده.
‫- تموم شد؟ ‫- آره.
‫چرا این‌قدر شلوغش می‌کنین؟
‫نه، مادرخونده، خانواده باید کنار هم دفن بشن.
‫چرت‌وپرت نگو! من یه زندگی خوب بعد از مرگ می‌خوام.
‫خانواده لی خیلی رو اعصابن.
‫تمام عمرم داشتم بهشون خدمت می‌کردم.
‫لعنت بهشون! دیگه کافیه.
‫توی فک و فامیل‌های لی هم آدم خوب پیدا میشه؟
‫نه. فقط تو، گونگ‌چانگ.
‫اما من هیچی ندارم، مادرخونده.
‫واسه همینه که می‌خوام ازدواج کنی و بچه‌دار بشی.
‫کی با یه پیرپسر مثل من ازدواج می‌کنه؟
‫واسه شام بمون!
‫واست غذا پختیم.
‫واسه شام بمون!
‫غذا حاضره.
‫مراقب جلوی پات باش. ‫بابت تمام کمک‌هات ممنون.
‫برو!
‫دایی توآنیه، داریم کجا می‌ریم؟
‫- می‌ریم دنبال پدر و مادرت. ‫- اوه.
‫چند وقته ندیدیشون؟
‫یه مدتی می‌شه.
‫- دلت واسشون تنگ شده؟ ‫- آره.
‫شیولی!
‫نیازی نبود بیای دنبالمون، توآنیه.
‫خانواده‌ها منتظرن.
‫- چوانگ کجاست؟ ‫- روی گاری خوابه.
‫چوانگ!
‫یک یوان.
‫پسر خوابالو.
‫چوانگ، به مامانت سلام کن.
‫این مامانته!
‫هر روز دلتنگشون می‌شی، ‫توی خواب صداشون می‌کنی.
‫منو نمی‌شناسی؟
‫لاغر شدی؟
‫خواهر و برادرهای چوانگ کجان؟
‫اگه اونارو هم میاوردیم هزینه‌مون زیاد می‌شد.
‫بیخیال، همه چیز که پول نیست.
‫من جلوتر می‌رم.
‫محکم بشین. بریم.
‫- مامان و بابا چطورن؟ ‫- خوبن.
‫- یون کی بچه‌اش به دنیا میاد؟ ‫- بعد از برداشت گندم.
‫شین‌مین، دوچرخه رو بذار ‫روی گاری. می‌تونی اونجا بشینی.
‫چیزی نیست. هُلش می‌دم.
‫توآنیه!
‫زن‌عمو سال نوی قبل حالش خوب بود.
‫چطور به این زودی رفت؟
‫معده‌درد داشت.
‫لی بائو بردش به یه بیمارستان توی شهر.
‫گفتن مشکل از روده‌هاشه
‫و واسه ۲۶ مارس نوبت عمل گذاشتن.
‫اما لی بائو فکر می‌کرد ۲۶ مارس به تقویم قمریه.
‫واسه همین خیلی دیر بردش.
‫دیگه هیچ کاری نمی‌تونستن واسش بکنن.
‫وقتی رسید خونه رو به موت بود.
‫چطور نتونست تاریخ رو درست متوجه بشه؟
‫می‌دونی... هیچ‌کس توی روستا ‫از تقویم شمسی استفاده نمی‌کنه.
‫درسته.
‫چوانگ! خونه مادربزرگت چطوره؟
‫- بد نیست. ‫- دیگه جات رو خیس نمی‌کنی؟
‫- نه. ‫- هنوزم؟ خب چرا کمتر آب نمی‌خوری؟
‫کم می‌خورم. هر روز نون خشک می‌خورم.
‫حتی سوپ هم نمی‌خورم.
‫پس موقع خوابیدن بیشتر مراقب باش.
‫اگه دستشویی داشتی، بیدار شو.
‫بیدار می‌شم.
‫پس چرا هنوز جات رو خیس می‌کنی؟
‫وقتی بیدار می‌شم، همه‌جا دنبال دستشویی می‌گردم.
‫وقتی پیداش می‌کنم خیلی خوشحال می‌شم.
‫با خودم می‌گم: «این دفعه جام رو خیس نمی‌کنم.»
‫اگه این‌طوری فکر می‌کنی که خوبه.
‫درسته... اما وقتی دستشویی می‌کنم،
‫حس می‌کنم پاهام داره گرم می‌شه.
‫بعد بیدار می‌شم و می‌بینم بازم رختخوابم خیس شده.
‫نگران‌کننده‌ست.
‫نگران نباش. بزرگ که بشه درست می‌شه.
‫- شیولی برگشته! ‫- حالت چطوره؟
‫خوبم. خوش اومدین.
‫اون شیویینگه؟
‫- چوانگ! داری چیکار می‌کنی؟ ‫- خاله!
‫- چوانگ، مراقب باش! ‫- مراقب باش.
‫- یواش‌تر. ‫- نگاهش کن.
‫خاله! خاله!
‫چوانگ! ندو! مراقب باش!
‫این کلاه عزاداری رو سرت کن. چقدر عرق کردی.
‫- شیولی. ‫- شیویینگ. تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫مامان می‌خواد قبل از ورود به روستا ‫اینا رو بپوشین.
‫وگرنه مردم حرف درمیارن.
‫- سلام، شین‌مین. ‫- سلام، شیویینگ.
‫شیویینگ، دیگه وقتشه که ازدواج کنی.
‫عجله‌ای نیست.
‫دیگه جوون نیستی. باید ازدواج کنی.
‫باشه، باشه.
‫اوه! زن‌عموی بیچاره‌ام!
‫چطور تونستی به این زودی ترکمون کنی؟
‫لباس‌هایی که واست دوختم رو نپوشیدی!
‫خیلی زود ترکمون کردی.
‫- سلام، شیولی! ‫- سلام خاله، چه خبر؟
‫- دارم می‌رم سمت مزرعه. ‫- می‌بینمت.
‫اوه! زن‌عموی بیچاره‌ام!
‫ما رو ترک کردی!
‫لی بائو و پسرعمو‌هام چطور بدون تو زندگی کنن؟
‫- مادربزرگ، داری چیکار می‌کنی؟ ‫- حواسم به جیهواست.
‫شما برین.
‫وای خدا، حاضرم بمیرم تا تو حالت خوب بشه.
‫بیا اینجا. اونجا گرمه، پسرم.
‫- شیولی، از این طرف. ‫- زن‌عمو.
‫زن‌عموی بیچاره‌ام!
‫چطور تونستی به این زودی ترکمون کنی؟!
‫چوانگ! برو بابات رو پیدا کن.
‫همه‌چیز آماده‌ست. واسه تقدیم نذورات آماده بشین.
‫صافش کنید. بذاریدش وسط.
‫در ادامه، مهمانان شهری وارد می‌شن.
‫شو شین‌مین نذورات رو تقدیم می‌کنه. بفرمایید.
‫چوانگ! چوانگ! بیا اینجا.
‫- زن‌عموی بیچاره‌ام! ‫- مادربزرگ بیچاره‌ام!
‫مادربزرگ بیچاره‌ام!
‫لطفاً بلند شین.
‫زن‌عموی بیچاره‌ام!
‫چوانگ پسر خوبیه. ‫درست تعظیم می‌کنه.
‫پدربزرگ و داییش بهش یاد دادن.
‫پسران عزیز، ادای احترام کنید.
‫شماها بیاین بالا. نذارین بیفته!
‫گندم‌های منو له نکنین.
‫مراقب باشین.
‫زیرش رو بگیرید.
‫رو به بالا.
‫جلوش رو بیارید پایین.
‫یکی بره داخل. صاف برید.
‫سمت راستتون.
‫اینو بگیرید.
‫یه کم به چپ.
‫پارچه رو بده به من.
‫تیر و کمان.
‫گونگ‌چانگ، منو بکش بالا.
‫واسه چی؟ باهاشون دفنت می‌کنم.
‫بی‌شرف.
‫بس کن!
‫همه توی صف. بیاین اینجا.
‫زانو بزنین.
‫تعظیم اول.
‫تعظیم دوم.
‫تعظیم سوم.
‫لطفاً بلند شین.
‫مهمون‌ها، می‌تونین تشریف ببرین.
‫- خاک بریزین. ‫- مادر بیچاره‌ام!
‫مادر بیچاره‌ام! پدر بیچاره‌ام!
‫پدربزرگ و مادربزرگ،
‫این پول ارواح واسه شماست.
‫پدر و مادرم اومدن تا دوباره پیش شما باشن.
‫من مرتب میام و واستون پول می‌سوزونم.
‫مادربزرگ حالش خوبه، نگران نباشین.
‫همه‌مون خوبیم.
‫تموم شد، بریم.
‫- بابا، بریم. ‫- بذار اینا رو بسوزونیم.
‫پول رو بگیرین. راحت خرجش کنین.
‫- بریم، چوانگ. ‫- باشه.
‫- پدربزرگ، بریم خونه. ‫- باشه، باشه.
‫تو برو جلو، چوانگ.
‫می‌خوام چند بیل خاک دیگه روی قبر لی تا بریزم.
‫- گونگ‌چانگ. ‫- بله؟
‫بیل رو بده من.
‫با داییت برو. برو.
‫کارمون اینجا تموم شده.
‫آره. نفر بعدی منم.
‫چی داری می‌گی؟
‫چطور مگه؟
‫من کنار برادرم دفن می‌شم.
‫لی بائو...
‫اینجا دفن می‌شه.
‫توآنیه...
‫کنار من قرار می‌گیره.
‫جیهوا و لایدان...
‫- بعد از لی بائو میان. ‫- من چی، پدربزرگ؟
‫فامیلی تو لی نیست. جات اینجا نیست.
‫پس من کجا خاک می‌شم؟
‫صبح بخیر.
‫امروز دوشنبه، ۲۷ می ۱۹۹۱،
‫مصادف با چهاردهمین روز از چهارمین ماه قمریه.
‫شما شنونده‌ی «برگزیده‌های هفته» هستید.
‫در ۲۰ می، شورای امنیت ‫سازمان ملل قطعنامه‌ای صادر کرد
‫که به موجب اون عراق باید به کویت غرامت بپردازد...
‫پسر خَلَف، تعظیم و ادای احترام کن.
‫بلند شو. بلند شو.
‫در ۲۳ می،
‫اولین گوسفند آزمایشگاهی جهان از یک جنین منجمد
‫با موفقیت در مرکزِ
‫تحقیقات حیوانات آزمایشگاهی ‫دانشگاه مغولستان داخلی متولد شد.
‫این گوسفند نر بود، به‌موقع به دنیا اومد ‫و ۳.۲ کیلوگرم وزن داشت.
‫این اولین مورد موفقیت‌آمیز در جهانه.
‫در ۲۱ می، رئیس‌جمهور اتیوپی، منگیستو، ‫استعفا داد و فرار کرد...
‫آروم باش، یون. روی تخت من دراز بکش.
‫دراز بکشم بدتر می‌شم.
‫یه کم بشین.
‫بیا. آروم.
‫شیویینگ، بهتر نیست من برم؟ ‫تو خیلی جوون به نظر می‌رسی.
‫مشکلی پیش نمیاد. ‫عکس من روی کارت شناسایی اونه.
‫همیشه من رفتم.
‫آره. همیشه شیویینگ می‌رفت.
‫چطوری معاینه‌تون می‌کنن؟
‫فقط چندتا سؤال می‌پرسن ‫و شکمت رو لمس می‌کنن.
‫توآنیه برگشت.
‫توآنیه، کارت تنظیم خانواده‌مون پیشته؟
‫همین‌جاست.
‫من رفتم.
‫خیلی گرمه. ‫بالاخره می‌تونم این لباس‌ها رو دربیارم.
‫- شیویینگ، مراقب باش. ‫- باشه.
‫یعنی دبیر حزبمون کمک می‌کنه؟
‫آره بابا، ما از یه طایفه‌ایم. آدم خوبیه.
‫- ادای احترامتون تموم شد؟ ‫- آره، شین‌مین.
‫- یه چیزی بخور. ‫- بذار صورتم رو بشورم.
‫یه نون بخارپز بخور.
‫معاینه توی شهر واقعاً سختگیرانه‌ست؟
‫سختگیرانه‌ست؟ معلومه که هست.
‫اونا همیشه معاینه می‌کنن.
‫بابا. واست لباس نو آوردم.
‫پولت رو واسه خودت پس‌انداز کن.
‫- امتحانش کن. ‫- من به‌اندازه کافی لباس دارم.
‫مامان، واسه تو هم یکی آوردم.
‫وقتی خودت دستت تنگه، چرا خرج می‌کنی؟
‫- واسه بیرون پوشیدن زیادی مجلسیه. ‫- خیلی بهت میاد!
‫فقط واسه مراسم‌های رسمیه.
‫اینو بده به شیویینگ. ‫واسش یه روسری خریدم.
‫همون چیزیه که می‌خواست.
‫شیولی، نمی‌تونی همیشه چوانگ رو اینجا قایم کنی.
‫چیکار می‌تونیم بکنیم، مامان؟
‫شین‌مین نمی‌تونه به مقام رئیس بخش ارتقا پیدا کنه
‫چون پولی واسه پرداخت جریمه‌ی ‫سیاست تک‌فرزندی نداریم.
‫اگه بفهمن چوانگ فرزند سوم ماست،
‫دولت اخراجش می‌کنه.
‫- توآنیه! ‫- بله؟
‫چندتا لباس توی کیفم دارم.
‫یه چیزی واسه شیانگ‌یون ‫و دخترهات انتخاب کن.
‫باشه، حتماً.
‫بابا، سیگار رو ترک کن.
‫با اون سرفه‌ها بازم سیگار می‌کشی؟
‫کسی حریفش نمی‌شه. ‫آخه به حرف کی گوش می‌ده؟
‫می‌تونه آدم رو دیوونه کنه.
‫اگه کمتر بکشه اشکال نداره.
‫- سیگار نکش. ‫- باشه، باشه.
‫بابا، یکی از همکلاسی‌های قدیمیم ‫داره توی شنژن کارخونه می‌زنه.
‫چند باری ازم دعوت کرده که برم.
‫توی این فکرم که مرخصی بدون حقوق بگیرم
‫و باهاش وارد بیزینس بشم.
‫خوب بهش فکر کن.
‫شغل دولتیت واسه تمام عمر تضمین شده‌ست.
‫به راحتی از دستش نده.
‫کی می‌دونه بعداً سیاست‌ها چی می‌شه؟
‫کار دولتی هم آسون نیست.
‫- دخترهای توآنیه بیدارن؟ ‫- آره.
‫مامان مراقبشونه.
‫- مادربزرگ. ‫- چوانگ بیدار شد.
‫چوانگ. چوانگ.
‫دیشب تا دیروقت بیدار بودیم و حرف می‌زدیم.
‫بلند شو. یه چیزی بخور. ‫وقت مدرسه‌ست.
‫خیلی دیر خوابیدی.
‫بازم جات رو خیس کردی!
‫بازم جاش رو خیس کرده!
‫ای وای. بزرگ می‌شه از سرش میفته.
‫بشین. مادربزرگ واست چندتا لباس میاره.
‫خشکش کن.
‫می‌برمش بیرون خشک بشه.
‫زود باش.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫- سلام. ‫- شیویینگ.
‫نذار اسمم رو بشنون.
‫هی، بچه‌ها! پدر و مادرتون کجان؟
‫بیاین پایین! ‫اگه خرابش کنین پول ندارین خسارت بدین.
‫بیاین پایین! پول خسارتش رو ندارین!
‫- لایدان! ‫- خاله.
‫مسخره‌بازی دیگه کافیه.
‫- باشه... ‫- بچه‌پروها!
‫دیگه اینجا نبینمتون!
‫فقط بچه‌ان. بیخیال شو.
‫نگرانش نباش.
‫چیزی نیست. بریم.
‫کامیونت سالمه؟
‫مطمئن نیستم. بعداً چکش می‌کنم.
‫نفر بعدی!
‫یه جدیدش رو بخر. ‫خانواده یونگ‌چانگ پولدارن.
‫آره، حتماً. دوست نداری سوار کامیونم بشی؟
‫- شکایتی ندارم. ‫- درسته.
‫نفر بعدی.
‫گو شیانگ‌یون.
‫عمو، اون با کسی اینجا ازدواج کرده؟
‫آره.
‫پس چرا پسره بهش گفت خاله؟
‫با هم صمیمی هستن.
‫- واقعاً؟ ‫- آره، آره.
‫- دوتا بچه داشتی؟ ‫- آره.
‫عجیبه.
‫نفر بعدی!
‫- کامل معاینه‌اش کن. ‫- باشه.
‫برو داخل، روی تخت دراز بکش. ‫معاینه‌ات می‌کنم.
‫مگه معمولاً فقط شکمم رو فشار نمی‌دادین؟
‫مطمئنم باردار نیستم.
‫اینجا تصمیم با کیه، من یا تو؟
‫زود باش. بیا اینجا. ‫دراز بکش تا معاینه‌ات کنم.
‫اونجا دراز بکش. تو یه زن شوهرداری.
‫بچه آوردی. از چی خجالت می‌کشی؟
‫بجنب. مشکل چیه؟
‫کارت تنظیم خانواده‌ات مشکلی داره؟
‫نه، مشکلی نداره.
‫دراز بکش. این‌قدر لفتش نده.
‫خیلیا بیرون منتظرن.
‫زود باش!
‫دراز بکش. شلوارت رو بکش پایین.
‫بکش پایین.
‫- بابا، روغن کنجد کجاست؟ ‫- اینجاست.
‫فلفل و ترشی‌ها رو بیار.
‫گریه نکن، مامان.
‫- یه چیزی بخور، عزیزم. ‫- یه چیزی بخور.
‫گویلان، خیار کجاست؟
‫زیر در نیست؟
‫شیویینگ، فقط استراحت کن.
‫چوانگ، نسوزی.
‫باشه. می‌دونم.
‫خاله، خاله.
‫یه کم آب قند بخور.
‫نمی‌خوام.
‫فقط یه کم. من واست درستش کردم.
‫خاله، خاله.
‫بلند شو و یه کم بخور.
‫- شیرینه؟ ‫- آره.
‫- بخورش. ‫- نه، واسه تو درستش کردم.
‫تو بخور. من به‌اندازه کافی خوردم.
‫آروم بخور.
‫- چوانگ؟ ‫- بله؟
‫- ما داریم می‌ریم. بیا اینجا. ‫- اوه!
‫برو.
‫بسیار خب. کافیه.
‫خودمون کاشتیمش، پس لازم نیست بخریش.
‫- توآنیه هُل می‌ده. ‫- بذار من ببرمش.
‫- چوانگ، شیویینگ یکم آب خورد؟ ‫- آره.
‫- مادربزرگ. ‫- دارین می‌رین؟
‫آره. اینم چند تا سیگار.
‫- باشه. توی راه مراقب باشین. ‫- مراقب خودتون باشین.
‫مادربزرگ. ما داریم می‌ریم.
‫- خداحافظ، دخترم. مراقب باش. ‫- بسیار خب.
‫- الان دارین می‌رین؟ ‫- آره، آره.
‫- شین‌مین. ‫- لازم نیست بیاین واسه بدرقه.
‫مراقب باشین.
‫از این گوشت واسه مراسم خاکسپاری استفاده نکردم.
‫- واسه بچه‌ها بپزش. ‫- ممنون، چوی‌فانگ.
‫چوانگ. به حرف مادربزرگ و پدربزرگ گوش بده.
‫چشم.
‫- قبل از خواب کمتر آب بخور. ‫- باشه.
‫خوب درس بخون، باشه؟
‫باشه.
‫- به حرف خاله‌ات گوش بده. ‫- باشه.
‫بابا، مامان، ما واسه برداشت برنمی‌گردیم.
‫می‌ریم شنژن.
‫مشکلی نیست.
‫از لی بائو کمک می‌گیریم.
‫- با هم انجامش می‌دیم. ‫- باشه.
‫نگران نباشین.
‫لازم نیست بیاین.
‫- چوانگ، به حرف مادربزرگت گوش بده. ‫- گوش می‌ده. پسر خوبیه.
‫پسر خوبی باش.
‫- ما رفتیم، چوی‌فانگ. ‫- برین خونه.
‫لی بائو. بده من ببرمش.
‫- یواش. ‫- باشه.
‫بدش به من. من جلوتر می‌رم.
‫- محکم بشین. ‫- باشه.
‫محکم بشین.
‫- توآنیه، برو خونه. ‫- بسیار خب، یواش برو.
‫اون تو یه نقاش هست.
‫واسه مقام دولتی نقاشی می‌کشه.
‫خوبه. توی خونه مرورش کنین.
‫۵ تا ۲۰ ژوئن تعطیلات برداشت محصولاته.
‫اما... مدرسه یه قانونی داره.
‫باید ۵ کیلو گندم واسه شهریه بیارین.
‫تمام تلاشتون رو بکنین.
‫بسیار خب. برین خونه.
‫شو چوانگ. بیا اینجا.
‫این دوتا کتاب رو بگیر.
‫- ببرشون خونه. ‫- باشه.
‫- چوانگ! ‫- اومدم!
‫- بریم. ‫- باشه.
‫بریم.
‫مادربزرگ.
‫فقط مادربزرگت رو می‌شناسی.
‫بگو مامان مادربزرگ!
‫بستنی! بستنی یخی!
‫مامان، من بستنی یخی می‌خوام.
‫مامان، من بستنی یخی می‌خوام!
‫با کدوم پول؟
‫روی اعصابم نرو.
‫مامان! من بستنی یخی می‌خوام!
‫گمشو اونور! گمشو اونور!
‫چرا هُلش می‌دی؟ چوانگ!
‫برو با لایدان خونه مادربزرگ بازی کن.
‫تمام روز مثل خر جون می‌کنم ‫و یه بستنی هم گیرم نمیاد.
‫بستنی، بستنی. تو فقط به فکر خوردنی.
‫مراقب باش، یون.
‫نگران نباش، برو.
‫بابا! مامان! وقت غذاست!
‫چوی‌فانگ! بائو! وقت غذاست!
‫- خاله، برگشتی! ‫- بیا ناهارت رو بخور.
‫- لایدان، بیا ناهار بخوریم. ‫- نه.
‫- چرا؟ ‫- نمی‌خوام.
‫مادربزرگ، مجبورش نکن.
‫چت شده، لایدان؟
‫بستنی می‌خواد، اما مامانش واسش نمی‌خره.
‫خاله، بهت می‌گم.
‫ما فقیرترین روستای تمام دنیاییم.
‫و خانواده ما هم فقیرترین خانواده‌ی روستاست.
‫بزرگ که شدم واست بستنی می‌خرم، باشه؟
‫مومو، بریم.
‫هی آقا، بستنی یخی چنده؟
‫پنج‌تاش دَه سنت.
‫- ده سنت واسه پنج‌تا؟ ‫- آره.
‫این ۲۰ تا. دوتا دیگه هم بده.
‫خیلی‌خب. دست نزنید! برید عقب!
‫اینا رو بگیر.
‫- سه تا... ‫- بیا.
‫بسیار خب.
‫- شش تا. بفرمایید. ‫- تو اینا رو بگیر، مومو.
‫- یکی دیگه. ‫- ممنون. خیلی‌خب.
‫خیلی سرده؟ می‌تونم واست نگه‌شون دارم.
‫شما که خریدار نیستید. برید رد کارتون.
‫صبر کنین. همه‌مون با هم می‌خوریم.
‫- بیا! ‫- ببینید! اینم از بستنی یخی!
‫بیایین بستنی یخی بخوریم.
‫اول یه کم بستنی بخورین. ناراحت نباشین.
‫- یکی واسه تو. ‫- حالا خوشحال شد.
‫یکی واسه پدربزرگ.
‫پدربزرگ. بیا.
‫مادربزرگ، تو هم بخور.
‫خیلی سرده.
‫فقط امتحانش کن.
‫زیاد سرد نیست.
‫اون تا حالا بستنی نخورده.
‫خیلی خوشش میاد.
‫بهش آروم بده. ‫چندتا تیکه کاه رفته توی دهنش.
‫توی دهنت نگهش دار.
‫بذار بغلت کنم.
‫من مومو رو دوست دارم.
‫- شیرینه؟ ‫- آره. شیرین و سرد.
‫سرد و شیرین.
‫بهش یکم بده. ‫ببین چطور دهنش می‌جنبه.
‫نمیشه زیاد بهش بدم. سرده. ‫اون تا حالا نخورده.
‫نمی‌تونه اون‌قدر بخوره.
‫یکم خورده، مادربزرگ.
‫چیکار کرد؟
‫از روی زمین ورش داشت. بهش کاه چسبیده.
‫یه نون بهش بده.
‫نه، نده.
‫یه کم واسه مادربزرگ بذار.
‫بهرحال می‌ده به جیهوا.
‫حواست به خودت باشه.
‫یون، بیا برگردیم. ‫مامان، حواست به جیهوا باشه.
‫حتماً. نگران نباشید، برید سر کارتون.
‫من حواسم بهش هست.
‫تو حتی بلد نیستی اعضای خانواده‌ات رو صدا کنی.
‫واقعاً یه احمقی.
‫- مادربزرگ. ‫- مامان مادربزرگ.
‫مامان مادربزرگ.
‫گوش کن.
‫اون مادربزرگ و پدربزرگته.
‫اون پدر پدربزرگه.
‫اون‌طرف هم پدربزرگ پدربزرگت و پدرشه.
‫فهمیدی؟
‫یک. دو. سه. چهار. متوجه می‌شی؟
‫مادربزرگ. مادربزرگ.
‫جای تعجب نداره که پدر و مادرت ناراحتن.
‫تو الان بیست و چند سالته.
‫چرا نمی‌فهمی؟
‫مادربزرگ. مادربزرگ.
‫مادربزرگ.
‫فقط مادربزرگ! بگو مامان مادربزرگ!
‫مادربزرگ. مادربزرگ.
‫- جیانهوا. ‫- بله.
‫محصول گندم امسالت چطور بود؟
‫۲۵۰ تا ۳۰۰ کیلو.
‫- بد نیست. ‫- خوبه.
‫تو چی؟
‫هر دو مزرعه روی همدیگه، ‫احتمالاً هم اندازه تو.
‫خیلی بهتر از تیم تولیده.
‫اون موقع مردم تنبل بودن.
‫در رو قفل نکردی؟
‫قفل کردم!
‫پس چطوری بازش کرد؟
‫جیهوا، بس کن، بس کن.
‫برو بیرون، برو بیرون.
‫داره بارون میاد! بجنبید! ‫بلند شید! بلند شید!
‫بلند شو، توآنیه! چوانگ! یالا بلند شین!
‫پتو رو بکشین داخل.
‫توآنیه، جارو رو بیار.
‫مراقب باش. زمین نخوری.
‫این گوشه رو بکش. یالا!
‫- مراقب باش، لایدان. ‫- باشه.
‫یواش‌تر، مراقب باش.
‫می‌رم روش رو بپوشونم.
‫یه پلاستیک اینجاست.
‫حالت خوبه، مامان؟
‫درد نداره.
‫من خوبم.
‫بکشش اون‌طرف.
‫این یکی تموم شد.
‫می‌رم چکشون کنم.
‫بسیار خب، پخشش کنین.
‫وای خدا.
‫پلاستیکه واقعاً آشغاله.
‫ازت خواستم یه جدیدش رو بخری. ‫چرا گوش ندادی؟
‫پولش رو از کجا بیارم؟
‫اگه جوونه بزنن چی؟
‫برداشت امسال خیلی مهمه.
‫تمام خانواده‌مون روش حساب می‌کنه.
‫ما روش حساب می‌کنیم.
‫این‌قدر غر نزن.
‫چوی‌فانگ.
‫باهاش بحث نکن.
‫کارتون رو بکنین! بحث نکنین!
‫دعوا نکنین، لی بائو، بس کن.
‫اون همیشه همین‌جوریه. منو دیوونه می‌کنه.
‫گونی رو بگیر.
‫لی بائو. لی بائو.
‫- چی شده، جناب دبیر؟ ‫- مالیات گندمت رو زودتر پرداخت کن.
‫دارم ردیفش می‌کنم.
‫امروز تحویلش می‌دم.
‫بقیه قبلاً پرداخت کردن. ‫می‌تونه گندم باشه یا پول.
‫من نفر آخر توی روستامون نیستم. ‫با گندم پرداخت می‌کنم.
‫تو که وضعیت ما رو می‌دونی.
‫نمی‌تونیم همش بریم روستای لیو.
‫بسیار خب. پس زودتر انجامش بده. ‫می‌رم به بقیه هم بگم.
‫- بذار تا دم در باهات بیام. ‫- نیازی نیست.
‫بیاین عجله کنیم.
‫مامان. من نمی‌خوام اینو بخورم.
‫بذارش توی آشپزخونه.
‫زن‌دایی، دایی.
‫هی. چوانگ اینجاست.
‫مامان، گندم من کجاست؟
‫باید ببرمش مدرسه.
‫بیا. آماده‌ست.
‫چوانگ و لایدان، مؤدب باشین.
‫برو کنار.
‫خیلی رو اعصابی.
‫جیانگ شیائوپنگ، ۵ کیلو.
‫لیو بو، ۵ کیلو.
‫هُل ندین.
‫یکی یکی بیاین جلو.
‫چوانگ. گندمت رو بده به من.
‫بفرمایید. این گندم شو چوانگ و منه، آقا.
‫شو چوانگ، ۵ کیلو.
‫- لایدان، این گندم توئه؟ ‫- آره. چطور مگه؟
‫گندمت جوونه زده. قابل قبول نیست.
‫هیچ بازرسی‌ای اینو قبول نمی‌کنه.
‫نخندین!
‫می‌خوای اخراج بشی؟ برش گردون.
‫گندمت خوب نیست.
‫گندم منو بگیر!
‫یکی یکی، هُل ندین! ‫مثل اون نباشین.
‫گندمش خیلی افتضاحه.
‫ناراحت نباش. چیزی نیست.
‫ناراحت نباش.
‫چیزی نیست. ناراحت نباش.
‫این دفعه مشکل چیه؟
‫- چرا گندم خوب بهم ندادی؟ ‫- چی شده؟
‫تمام بچه‌های مدرسه بهم خندیدن.
‫مدیر گندم رو قبول نکرد.
‫خب که چی؟ چیکار می‌تونه بکنه؟
‫نمی‌ذاره توی امتحان نهایی شرکت کنه.
‫پس شرکت نکن. به‌هرحال که قبول نمی‌شدی.
‫- هیچ شانسی نداری. ‫- ناراحت نباش.
‫لایدان. لایدان!
‫- ولش کن. ‫- چوانگ، بیا اینجا.
‫سلام، زن‌دایی.
‫مدیر بهت چی گفت؟
‫گفت یا گندم خوب بیارین ‫یا سه یوان پرداخت کنین.
‫اینم سه یوان. ‫اینو از طرف لایدان بده مدرسه.
‫باشه.
‫چرا این‌قدر پول داری؟
‫این‌قدر سؤال نپرس. فقط برو.
‫لایدان، نگاه کن. ناراحت نباش.
‫- لوبیاها خیلی به هم نزدیکن. ‫- آره.
‫باید چندتاشون رو دربیاریم.
‫پنبه‌ها چطورن؟
‫خوبن.
‫چند روز دیگه بهشون می‌رسم و خوب می‌شن.
‫چوانگ، کیفت رو واست جمع کردم.
‫یادت نره کتاب‌ها رو واسم پس بدی.
‫- باشه. ‫- بلند شو، زود باش.
‫بلند شو.
‫- چی شده؟ ‫- هیچی.
‫بیا.
‫- برگشتی. ‫- صبحونه حاضره؟
‫آره.
‫- سلام، جناب دبیر. ‫- سلام، یونگ‌چانگ. بفرما سیگار.
‫نه، ممنون.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫- صبحونه خوردی؟ ‫- آره، خوردم.
‫- بریم داخل حرف بزنیم. ‫- باشه.
‫هی، بچه‌ها! روی کامیون بازی نکنین.
‫نگران نباش. نمی‌تونن خرابش کنن.
‫فوهه! خانواده وانگ اومدن.
‫- سلام، جناب دبیر. ‫- سلام، خانم وانگ.
‫- نیازی نبود تمام اینا رو بیارین. ‫- چیزی نیست.
‫بیاین داخل.
‫بفرمایید بشینید.
‫یونگ‌چانگ. اینا پدر و مادر شیویینگ هستن.
‫عمو، زن‌عمو.
‫- اونا هم برادر و پسرعموش هستن. ‫- سلام.
‫- بفرما سیگار. ‫- نه، ممنون.
‫بشین، یونگ‌چانگ.
‫- گویلان. ‫- بله؟
‫- شیویینگ کجاست؟ ‫- توی اتاقشه.
‫بسیار خب. بذارین یه کم حرف بزنن.
‫- حتماً. ‫- برین. برین.
‫خودم دارم، ممنون.
‫شیویینگ، یونگ‌چانگ اومده تو رو ببینه.
‫- برو داخل و بشین. ‫- چشم.
‫هی! چند روز پیش همدیگه رو دیدیم.
‫همون موقع فهمیدم مجردی.
‫مادربزرگ. من اومدم!
‫منو یادت نمیاد؟ فراموشم کردی.
‫من همونم که کامیون داشت.
‫چوانگ! بیا کارنامه‌ات رو نشونم بده.
‫- نرو. ‫- نه، خاله داره صدام می‌کنه.
‫برو بیرون بازی کن.
‫- چوانگ، بیا اینجا! ‫- داره صدام می‌کنه.
‫ببینمت.
‫- این دفعه نمره‌ات چند شد؟ ‫- معدلم ۹۸ از ۱۰۰ شد.
‫چرا نمره ادبیات چینیت این‌قدر پایینه؟
‫یه انشا داشتیم. نمی‌شه توش ۱۰۰ گرفت.
‫اگه نمره‌ات پایین باشه، نمی‌تونی بری دانشگاه.
‫- باید بیشتر درس بخونی، باشه؟ ‫- چشم...
‫بگیرش.
‫مامانت اینا رو از شهر فرستاده.
‫- نمی‌خوامشون. ‫- چرا؟
‫اینا کفش‌های کهنه برادرمه.
‫من واست تمیزشون کردم.
‫باشه پس.
‫- خاله، اون کیه؟ ‫- نپرس.
‫گم شو!
‫ببوسش، ببوسش!
‫واسه جیهوا یه گوسفند پیدا می‌کنیم تا زنش بشه.
‫برادرزاده‌ات رو به دنیا میارن!
‫لعنت بهتون!
‫چی گفتی؟
‫ولش کن!
‫فرار کنین!
‫بزدل ترسو! چرا هُلش دادی؟
‫هرکی به چوانگ دست بزنه، جیهوا می‌کشتش.
‫من حالم خوبه، جیهوا.
‫حالم خوبه.
‫بیا بریم خونه.
‫لایدان. برو خونه!
‫هی، دونگ‌می.
‫شنیدم خواستگاری شیویینگ به جایی نرسید.
‫اون واقعاً سخت‌پسنده.
‫خانواده یونگ‌چانگ خیلی پولدارن ‫و خودشم کلی پارتی داره.
‫یاجیه از روستای لیو از اونم پولدارتره.
‫اما کسب‌وکارش تعطیل شده.
‫- پس چطوری پول دربیاریم؟ ‫- می‌تونیم بریم بیمارستان.
‫- پول می‌دن؟ ‫- بیمارستان سیاست‌های خودش رو داره.
‫خب، نمی‌دونم.
‫جیهوا رو ببین! خیلی احمقه!
‫چی می‌خوای، جیهوا؟
‫- ولش کن. ‫- داره گوسفندم رو می‌ترسونه.
‫زن توئه، مراقبش باش.
‫چوی‌فانگ! چوی‌فانگ!
‫- چوی‌فانگ! ‫- چی شده؟
‫پسرت تمام پنبه‌هام رو از ریشه کنده.
‫اینو ببین.
‫- بازم کار اون احمقه. ‫- آره، جیهوا!
‫عصبانی نشو. بگیر بشین.
‫- نمی‌شینم! ‫- بسیار خب.
‫به جای اونایی که کَنده، واست چندتا می‌کارم.
‫از تو کیفیتشون بدرد نمی‌خوره.
‫چیکار می‌تونم بکنم؟ اون یه احمقه.
‫- تو بگو! ‫- بهت که گفتم.
‫واست دوباره می‌کارمشون.
‫ولی بازم مثل اولش نمی‌شن!
‫- پس بهم بگو باید چیکار کنم. ‫- تو بگو!
‫- تو بگو!
‫- کافیه دیگه!
‫بیا بیرون!
‫هر روز یه مکافات جدید.
‫بلند شو!
‫بلند شو! بلند شو!
‫بلند شو!
‫آدم رو دیوونه می‌کنه.
‫بس کن، بس کن.
‫آخه چطور می‌تونی این‌قدر احمق باشی؟
‫ببین چیکار کردی. ببین چیکار کردی.
‫نزنش!
‫پسر بیچاره‌ام.
‫لایدان! برو جیهوا رو بیار!
‫چوانگ!
‫عصبانی نشو عمو.
‫برو، همین الان! برو! چوانگ!
‫بندازشون بیرون.
‫هر روز یه دردسر جدید داریم.
‫خودتو ببین.
‫فقط اومدم اینو بهت بگم.
‫نباید این‌قدر محکم کتکش بزنی.
‫دیگه این‌جوری نزنش.
‫- خیلی خب. من می‌رم. ‫- دیگه خسته شدم.
‫صبر کن، زن‌دایی، غذا حاضره.
‫لطفاً همین‌جا غذا بخور.
‫نمی‌خوام چیزی بخورم. دارم می‌رم.
‫- بذار پنبه رو دوباره بذارم. ‫- ولش کن.
‫لعنت بهشون!
‫همه این حروم‌لقمه‌‌های خانواده لی!
‫یکیشون هم آدم حسابی نیست.
‫فقط تو خونه شیرن.
‫چرا نمی‌ری بیرون نشون بدی مردی؟
‫آخه چطور می‌تونی ‫بچه‌ات رو این‌جوری بزنی؟
‫چرا نمی‌ری با بقیه دعوا کنی؟
‫شاید احمق باشه، ولی بازم پسرته.
‫تو دوستش نداری، ولی من که دارم.
‫بهش فحش می‌دم.
‫با عصام می‌زنم تو سر اون عوضی.
‫گریه نکن پسرم.
‫پسر خوب. چه پسر گلی هستی.
‫عزیزم، مامان بغلت می‌کنه.
‫عزیزم، مادرجان بغلت می‌کنه.
‫تا وقتی که بزرگ بشی...
‫بید کوچولو، چاقوی ساطوری.
‫یکی رو از سمت تو انتخاب می‌کنم.
‫کی رو انتخاب می‌کنی؟
‫لایدان!
‫بید کوچولو، چاقوی ساطوری.
‫یکی رو از سمت تو انتخاب می‌کنم.
‫بیاین غذا بخورین!
‫زیکان.
‫برو خونه.
‫غذا حاضره.
‫- توآنیه خونه‌ست؟ ‫- گویلان.
‫- سلام آقای دبیر. ‫- سلام دونگ‌می.
‫اومدم به بچه سر بزنم.
‫نیازی نبود چیزی بیارین.
‫فقط برای بچه‌ست. کجاست؟
‫داخله.
‫یون. دونگ‌می اومده بچه رو ببینه.
‫- وزنش چقدره؟ ‫- سه کیلو و سیصد گرم.
‫چه خوش‌شانس.
‫ببین چقدر تپله.
‫- شبیه توآنیه‌ست. ‫- آره.
‫اصلاً نمی‌تونستم تصور کنم.
‫دو تا دختر و یه پسر، خوبه!
‫- خوب غذا می‌خوری؟ ‫- آره.
‫بهشون بگو برات غذاهای مقوی درست کنن.
‫خانواده شوهرم خیلی خوبن.
‫توآنیه، بیا اینجا.
‫چیه؟
‫- چیه؟ ‫- چرا یون رو بردی بیمارستان؟
‫زن لی گوانگ سر زایمان مشکل پیدا کرد،
‫برای همین نخواستم تو خونه انجام بشه.
‫- حالا تیم تنظیم خانواده می‌دونه. ‫- خب که چی؟
‫با سه تا بچه، نمی‌تونی از ‫جریمه و جراحی فرار کنی.
‫باید مستقیم با خود دولت حلش کنیم.
‫- ما که کسی رو تو دولت نمی‌شناسیم. ‫- از یونگ‌چانگ بپرس.
‫ولی ما نتونستیم شیویینگ رو براش ‫جور کنیم. چطور می‌تونم ازش اینو بخوام؟
‫بگو شیویینگ ازش بخواد.
‫این تنها راهه.
‫- نمی‌دونم این کارو می‌کنه یا نه. ‫- راضیش کن.
‫راه دیگه‌ای نیست.
‫باشه.
‫- با شیویینگ حرف می‌زنم. ‫- خوبه.
‫برق رفت.
‫چوانگ؟ می‌ترسی شب تنها راه بری؟
‫نه. چطور مگه؟
‫هیچی. هندونه‌تو بخور.
‫معلم گوو.
‫- کیه؟ ‫- منم.
‫شو چوانگ، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خاله‌ام براتون یه نامه فرستاد.
‫براتون چی نوشته؟
‫هیچی. حالش چطوره؟
‫داشت گریه می‌کرد.
‫معلم گوو، میگن دارین می‌رین جنوب.
‫جنوب چه چیز خوبی داره؟
‫پدر و مادر منم رفتن شنژن.
‫خاله‌ام هم می‌خواد بره.
‫توضیح دادنش سخته.
‫بیشتر کتاب بخون،
‫تا چیزای بیشتری بفهمی.
‫می‌برمت خونه.
‫نیازی نیست. چراغ‌قوه دارم.
‫- نمی‌ترسی؟ ‫- نه.
‫اینجا روستای منه. راهو بلدم.
‫باشه. پس برو به سلامت.
‫باشه.
‫معلم گوو، یادت رفت کتابتو برداری!
‫نگهش دار. حالا برو خونه.
‫خیلی نگران بچه‌هام.
‫تو مزرعه خیلی کار هست.
‫زندگی خیلی سخته مادربزرگ.
‫تو کی هستی که بگی سخته؟
‫سنم کم بود که منو به ‫عنوان عروس دادن رفت.
‫اولین بچه‌ام، لی تا، رو وقتی ‫خودم بچه بودم به دنیا آوردم.
‫تو سی و چند سالگی شوهرمو از دست دادم.
‫بعد از مرگش، لی تا فرار کرد تا دزد بشه.
‫همه بهم زور می‌گفتن،
‫حتی مقامات دولتی.
‫نمی‌تونی تصورشو بکنی.
‫مجبور بودم تنهایی از کل خانواده مراقبت کنم.
‫همگی به من گوش کنید!
‫همه این زمین‌ها مال خانواده من بود.
‫وقتی پدربزرگم زنده ‫بود، کل روستا مال ما بود.
‫خیلی حالش خرابه.
‫بازم الکل خوردی.
‫مراقب باش پسرم.
‫- همه باید به حرف من گوش کنن! ‫- آره. آره.
‫من فقط به حرف مادرخونده‌م گوش می‌دم.
‫مادرخونده.
‫لی بائو!
‫- توآنیه! توآنیه! ‫- چیه؟
‫بیا اینجا! عموت حالش بده!
‫مادرخونده، تو خیلی با من خوبی.
‫آره هستم. کمتر بنوش، باشه؟
‫هرچی تو بگی.
‫بیا بریم خونه.
‫وضعیتتو ببین آخه.
‫بیا بریم.
‫باید به حرف من گوش کنی.
‫لعنتی.
‫مادربزرگ، تو از من خیلی بیشتر سختی کشیدی.
‫معلومه! خیلی بدتر بود!
‫فقط تحمل کن.
‫مادربزرگ، این کوره هنوز می‌تونه آجر بپزه؟
‫آره. پدربزرگت داره تعمیرش می‌کنه.
‫وقتی تموم بشه، می‌تونیم ازش استفاده کنیم.
‫آجرای خیلی از خونه‌های ‫روستا تو همین کوره پخته شده.
‫تو زمان جنگ آزادی‌بخش، لی تا برگشت.
‫وقتی دید روستا ویران شده،
‫با استاد کایشون صحبت کرد ‫و یه کوره برای روستا ساخت.
‫استاد کایشون کیه؟
‫استاد کایشون پدربزرگ گونگ‌چانگه.
‫باید بهش بگی جد بزرگ.
‫آدم خیلی خوبی بود. حیف شد که مُرد.
‫چطوری مُرد؟
‫خب، خانواده‌اش خیلی پولدار بودن.
‫حتی تو امتحانات سلطنتی هم قبول شد.
‫خیلی جاه‌طلب بود.
‫باهاش دعوا کردن،
‫اون‌قدر بی‌رحمانه بود که دیگه ‫نمی‌خواست زنده بمونه.
‫خودش رو تو هیزم‌دونی حبس کرد
‫و زنده زنده سوخت.
‫نمی‌دونست اون شب باد این‌قدر شدیده.
‫آتیش همه خونه‌هاش رو از بین برد.
‫اوه! همه خانواده‌اش مردن؟
‫همه به جز گونگ‌چانگ. همون‌جا وایستا.
‫اون موقع داشت خونه ما بازی می‌کرد.
‫جون سالم به در برد.
‫سه چهار سالش بود.
‫ننه‌جونت دلش به حالش سوخت،
‫برای همین بزرگش کرد.
‫همه اینا مال گذشته‌ست. ولش کن.
‫- دیگه آجر نمونده؟ ‫- نه.
‫یواش‌تر. مراقب باش وگرنه زمین لیز میشه.
‫یه استراحتی بکن.
‫قبل از اینکه تو راه بخوریش، یکم آب بردار.
‫باشه. حتماً.
‫بابا.
‫اگه به حرف منه، نباید آجر بپزی.
‫دیگه کسی نمی‌خرتشون. واقعاً ‫چقدر می‌تونی ازش پول دربیاری؟
‫اگه بیشتر کار نکنیم،
‫چطوری می‌تونیم جریمه برادرت رو بدیم؟
‫- خاله. ‫- سلام.
‫چوانگ اینجاست.
‫مادربزرگ، چرا داری نودل ‫سرخ‌کرده درست می‌کنی؟
‫پدربزرگ داره می‌ره زغال ‫بار بزنه. تو راه می‌خوره.
‫برات نودل سرخ‌کرده درست کردم.
‫- زیاد کلفتشون نکن. ‫- مگه من آشپزی بلد نیستم؟
‫شیویینگ، یکم شکر بهم بده.
‫اگه خودت رو بسوزونی، یه تاول گنده می‌زنی.
‫برو تکالیفتو بنویس.
‫- به حرف خاله‌ت گوش کن. ‫- چشم.
‫یکم بخور.
‫- خوبه؟ ‫- آره.
‫یکم دیگه بخور.
‫یکی دیگه هم اونجاست، اون بالا.
‫آه! پیداشون کردم.
‫- اونجا بازم هست. ‫- اینجا سه تای دیگه هست.
‫صبر کن. منو بکش بالا.
‫منو بکش بالا، لایدان.
‫ننه‌جون، با این سنگا چیکار می‌کنیم؟
‫اگه سنگین باشه، بیشتر می‌ارزه.
‫این کلک زدن نیست؟
‫اونا به ما کلک می‌زنن، ‫ما هم به اونا کلک می‌زنیم.
‫اونا تو وزنش دست می‌برن.
‫- مگه نه؟ ‫- باشه.
‫یک و نیم کیلو.
‫ولی رو ترازوی ما ۱.۴ کیلوئه.
‫مال شما خرابه.
‫نمی‌تونه این‌قدر اختلاف داشته باشه.
‫- می‌فروشی یا نه؟ ‫- باشه. باشه.
‫خیلی جوونی، ولی چقدر دنیادیده‌ای.
‫تا جایی که می‌تونی محکم فشارش بده تو.
‫نیا اینجا. همون‌جا ‫بمون و استراحت کن.
‫گویلان!
‫نیازی نیست بیای.
‫به محض اینکه لی بائو رسید خونه، ما اومدیم.
‫- چطور فوهه این‌جوری شد؟ ‫- من خوبم.
‫اوه خدای من! شیویینگ، گاری رو بده من.
‫مراقب باش.
‫بابا، ما با هم قرار گذاشته بودیم.
‫قرار شد وقتی بعد جراحی ‫خوب شدم، با گاو ببرمش.
‫- چرا منتظرم نموندی؟ ‫- من هنوز می‌تونم کار کنم.
‫کارخونه‌ها حتی نمی‌تونن ‫آجرای خودشون رو بفروشن،
‫- چه برسه به مال تو رو. ‫- دیگه چیکار می‌تونم بکنم؟
‫مادربزرگ، شیویینگ داره ‫ازدواج می‌کنه. خوشحالی؟
‫هم خوبه هم بد، هم خوشحالم هم ناراحت.
‫دیگه پیش من نیست. واقعاً ناراحتم.
‫- ولی دیگه وقتشه. ‫- مادربزرگ!
‫- این کتابا رو از کجا آوردی؟ ‫- یکی بهم دادتشون.
‫بده من بیارمشون.
‫- برات می‌خونمش. ‫- باشه.
‫«فضیلت بزرگ و اعتبار والا.
‫آقای وانگ، جناب محترم،
‫باعث افتخارمه که درخواست ‫شما رو دریافت کردم،
‫و بدون درنگ می‌پذیرم.
‫با راهنمایی معرف،
‫دو خانواده ما، لی و وانگ
‫تمایل دارن که با هم وصلت کنن.
‫ما خالصانه عهد می‌بندیم ‫و توی این سند ثبتش می‌کنیم.
‫این پیوند رو با شوق ثبت می‌کنیم
‫روی این قباله ازدواج تا برای آیندگان بمونه.
‫دختر کوچیکم، لی شیویینگ، ‫متولد ساعت ۱:۴۵ نیمه‌شب
‫در روز ۲۶ام ماه پنجم ‫سال ۱۹۷۰ میلادی.
‫با گواهی لی فوهه، که ‫با احترام تعظیم می‌کنه،
‫در این روز ششم از ماه هشتم ‫تقویم قمری، سال ۱۹۹۱ میلادی.»
‫- این قابل قبوله؟ ‫- آره.
‫- همه‌چی حاضره. ‫- خیلی خوبه.
‫بهترین خطاط رو دعوت کردی!
‫مهمونا اومدن.
‫دستت بهتره؟
‫چوانگ!
‫برو خاله‌ت رو صدا کن.
‫خاله! خاله!
‫- چوانگ! ‫- چیه؟
‫بیا! بریم ماهی بگیریم!
‫نه. دنبال خاله می‌گردم.
‫- خاله. ‫- جانم؟
‫مامان‌بزرگ میگه بیای خونه.
‫باشه.
‫تو برو. منم زود میام خونه.
‫تو اول برو. برو.
‫ای وای! پام برید!
‫- لایدان. ‫- بله؟
‫- ببرش درمونگاه. ‫- چشم، حتماً.
‫خوبی؟
‫چطوری انجامش دادی؟
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫- دستت چطوره؟ ‫- خیلی بهتره.
‫زمینات رو شخم زدی؟
‫هنوز نه.
‫اون تراکتوره چقدر شد؟
‫بالای ۳۰۰۰ یوان.
‫۳۰۰۰ تا؟! بد نیست!
‫خیلی سریع‌تر از گاوآهنه.
‫چند تا گاو نمی‌تونن همه ‫این زمینا رو شخم بزنن.
‫باور کن عمو،
‫تو آمریکا، مردم از ماشین‌آلات ‫بزرگ استفاده می‌کنن.
‫یکیشون می‌تونه روزی بیشتر ‫از ۴۰۰ هکتار زمین رو شخم بزنه.
‫واقعاً؟
‫یه ماشین آمریکایی می‌تونه ‫کار کل روستای ما رو انجام بده.
‫بیشتر از یه روستا!
‫پس کشاورزای آمریکایی دیگه چیکار می‌کنن؟
‫ول می‌گردن و خوش می‌گذرونن؟!
‫وقتی شروع کنی به استفاده ازش، می‌فهمی.
‫هرچی که باشه، ‫کشاورزا بازم باید رو زمین کار کنن.
‫بابا، تو نمی‌فهمی.
‫نمی‌تونم برات توضیحش بدم.
‫♪ بیاین فصل اول رو بخونیم ♪
‫♪ صبر و تحمل خوبه ♪
‫♪ تهش یه نتیجه‌ای هست ♪
‫♪ باید پشتکار داشته باشی ‫و یاد بگیری صبر کنی ♪
‫♪ ارباب جیانگ برای گرفتن ‫ماهی پشتکار به خرج داد ♪
‫♪ به ۸۰ سالگی رسید و جایگاهش رو حفظ کرد ♪
‫♪ سو چین هر روز خودش ‫رو با یه درفش زخمی می‌کرد ♪
‫♪ اون به بالاترین مقام وزارت ♪ ‫♪ شش پادشاهی رسید... ♪
‫برق اومد!
‫چوانگ، بیا اینجا، برات جا گرفتم.
‫همه باید طرز فکرشون رو عوض کنن ‫و فعالانه همکاری کنن.
‫اقدامات اصلاحی خاصی ‫به‌زودی معرفی میشه.
‫تیم اصلاح رسوم خاکسپاری شهرستان تایکانگ.
‫- داره شروع میشه. ‫- شروع شد!
‫[زنان کارگر مهاجر]
‫♪ نمی‌خوام بدونی ♪
‫♪ که من مهربونم ♪
‫♪ نمی‌خوام بدونی ♪
‫♪ که من پاکم ♪
‫♪ اما نمی‌تونم انکار کنم ♪
‫♪ احساس تو قلبم رو... ♪
‫«ما تو شهر یه اتاق کرایه کردیم.
‫آشپزی کردن کلی از خرجمون کم می‌کنه.
‫همه‌چی گرونه.
‫هر نیم کیلو آرد ۸۰ سنت درمیاد.
‫سبزیجات هم خیلی گرونن.
‫من و هم‌کلاسی قدیمیم همدیگه ‫رو دیدیم تا درباره کار حرف بزنیم.
‫شام براش بیشتر از ۲۰۰ یوان آب خورد.»
‫دویست یوان، توآنیه، ۲۰۰ تا!
‫«اما من سیر نشدم.
‫به شیولی گفتم تو خونه یکم نودل بپزه.
‫بابا، تو حالت خوب نیست.
‫زیاد سیگار نکش.
‫مامان، این‌قدر کار نکن.
‫من و شیولی همیشه غصه می‌خوریم.
‫چوانگ رو از همون موقع تولد پیش شما گذاشتیم.
‫اون بار بزرگی رو دوشتونه.
‫بعد از مراسم خاکسپاری خاله،
‫آخرین باری که دیدیمتون،
‫شیولی تو کل مسیر برگشت گریه می‌کرد.
‫اما چاره‌ای نداشتیم.
‫برای همین تصمیم گرفتیم بیایم شنژن.
‫امیدوارم درکمون کنید.
‫هوای اینجا خیلی گرمه.
‫نیازی نیست کت‌های کلفت بپوشیم.
‫من و شیولی دیگه بزرگ شدیم.
‫می‌تونیم مراقب خودمون باشیم. ‫نگران نباشید.
‫فعلاً همین.
‫برای شما دو تا و مامان‌بزرگ ‫آرزوی سلامتی دارم.
‫برای عروسی شیویینگ ‫هم بهترین آرزوها رو دارم.
‫دامادتون، شین‌مین. ‫۱ دسامبر ۱۹۹۱.»
‫شیولی برنمی‌گرده؟
‫بیا دو کیسه از آرد خودمون رو با ‫هرکسی که میره اونجا براشون بفرستیم.
‫می‌دونی چقدر راهه، مامان‌بزرگ؟
‫- چقدر راهه؟ ‫- هزاران کیلومتر.
‫اوه! پس آسون نیست.
‫چرا این‌قدر دوره؟
‫حتی برای عروسی هم نمیان؟
‫نه.
‫ببین چقدر سفیده.
‫نرمه.
‫قدیما همچین پنبه‌ای نداشتیم.
‫این روزا، دخترا برای عروسیشون ‫خیلی خوب لباس می‌پوشن.
‫زمان من، فقط یه دوچرخه داشتم.
‫تو که از من بهتر بودی. ‫من حتی دوچرخه هم نداشتم!
‫من از اتاق غربی رفتم به اتاق شرقی،
‫از یه تخت کوچیک به یه تخت بزرگ.
‫عروسی من این‌جوری بود.
‫کلی تو خرج خانواده لی صرفه‌جویی کردی.
‫زمونه عوض شده.
‫نپر روش! کثیفش می‌کنی.
‫شیویینگ، یونگ‌چانگ ‫حتماً شیربهای زیادی داده.
‫بیا در موردش حرف نزنیم.
‫شیویینگ، موهای چوانگ رو ول کن.
‫هونگ‌می منتظره تا موهاتو درست کنه.
‫- خوبه. ‫- یه لحظه صبر کن.
‫از این به بعد، باید خودت بشوریشون.
‫باشه.
‫بیاین تو و یکم چای بخورین.
‫ناراحت نباش.
‫شیویینگ به هر حال باید ازدواج کنه.
‫- اول لحافا رو ببرید. ‫- باشه، اول لحافا.
‫ببین چقدر خوشگل شده.
‫زن‌داداشمو ببین.
‫خیلی خوشگله! گلش هم قشنگه.
‫عروس خانوم، وقت رفتنه.
‫بریم.
‫هلش بده، تو که جلویی.
‫یالا بچه‌ها.
‫مسخره‌بازی درنیارید.
‫- آروم. ‫- محکم هل بده.
‫پایین‌تر، پایین‌تر. مسخره‌بازی درنیارید.
‫زود باشید، عجله کنید!
‫چوانگ. بیا اینجا.
‫من جلو می‌شینم.
‫عجب ون بزرگی! همه‌ش به خاطر شیویینگه.
‫چوانگ، باید جلوی در رو بگیری.
‫داریم جلو رفتنش رو می‌گیریم؟
‫مثلاً وانمود کن داری این کارو می‌کنی. ‫یادت نره.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫بس کن، چوی‌فانگ.
‫عجب احمقیه.
‫شیویینگ.
‫همسر خوبی باش.
‫برو خونه، خاله.
‫دخترت باید ازدواج کنه. ‫غصه نخور.
‫دیر یا زود، باید می‌ذاشتی بره.
‫چپ. ده سانت دیگه.
‫باشه، بعدی.
‫بنویسش.
‫رئیس یانگ! لطفاً ماشینت رو جابه‌جا کن،
‫- بذار کاروان عروس رد بشه. ‫- باشه.
‫از این طرف، از این طرف.
‫- سلام، مدیر شیا. ‫- سلام.
‫- دارن چیکار می‌کنن؟ ‫- دنبال نفت می‌گردن.
‫- خوبه! ‫- آره!
‫- بفرما سیگار. ‫- ممنون!
‫- دارن چیکار می‌کنن؟ ‫- دنبال نفت می‌گردن.
‫- مواظب گندمام باشین. ‫- پول هرچی که له کنن رو می‌دن.
‫عمراً! کاشتنشون آسون نبوده.
‫چوانگ، درو نگه دار.
‫چوانگ.
‫برو کنار!
‫تو این سن و سال هم هنوز ‫داری مسخره‌بازی درمیاری!
‫بس کنید! تمومش کنید!
‫خیلی خب، تمومش کنید.
‫به آسمان و زمین ادای احترام کنید.
‫تعظیم اول.
‫تعظیم دوم.
‫تعظیم آخر.
‫مراسم تموم شد.
‫مردم، برید عقب. می‌خوایم منفجرش کنیم.
‫برید عقب، برید عقب.
‫سیم رو بکشید اینجا.
‫چه فایده‌ای داره؟ می‌تونیم ‫نفت رو بخوریم یا بنوشیم؟
‫کل گندمامون رو له کردن.
‫بیاین عقب! ما آماده‌ایم!
‫اگه نفت پیدا کنن، ما هم ‫کارگر کارخونه می‌شیم.
‫پول درمیاریم.
‫چیکار می‌تونی بکنی؟ نفت بخوری؟
‫سومیه منفجر نشد.
‫سیمش مشکلی داره؟
‫مشکل از چاشنیه. فشارش بده. فشارش بده.
‫باشه.
‫توجه!
‫هیچ‌کس انتظارش رو نداشت.
‫اما حالا که اتفاق افتاده،
‫باید ببینیم چطوری حلش کنیم.
‫چطوری؟ تو به من بگو.
‫بارها بهت گفتم. ‫می‌تونیم ببریمش بیمارستان.
‫بعد از اینکه بیمارستان بهمون گواهی بده
‫می‌تونیم به مقامات بالا گزارش بدیم.
‫عمو توآنیه، جیهوا چطوره؟
‫برام مهم نیست گزارش می‌دی یا نه. ‫نمی‌تونی پسر منو ببری.
‫- این یه تصادف بود. ‫- حرفت رو باور نمی‌کنیم!
‫اما حقیقت همینه، آقا.
‫- گونگ‌چانگ، جیهوا کجاست؟ ‫- هیچ‌کدوممون نتونستیم جلوشو بگیریم.
‫رفت دنبال گوسفندا. ‫ما نتونستیم جلوشو بگیریم.
‫ما همون موقع رفتیم دنبال دکتر.
‫ما تمام تلاشمون رو کردیم.
‫بذار برای آخرین بار ببینمت!
‫پسرم رفت!
‫جیهوا. جیهوا!
‫پدربزرگ! جیهوا تکون خورد!
‫مامان‌بزرگ!
‫دعوا نکنید، دیدم تکون خورد!
‫مامان‌بزرگ، برو نجاتش بده!
‫لطفاً آروم باشید.
‫این کارا هیچ فایده‌ای نداره.
‫باید منتظر مقامات بالا بمونیم.
‫جیهوا! جیهوا!
‫منو نترسون.
‫جیهوا!
‫مامان‌بزرگ!
‫پدربزرگ!
‫عمو!
‫خاله!
‫لایدان!
‫مامان‌بزرگ!
‫پدربزرگ!
‫لایدان!
‫عمو!
‫خاله!
‫لایدان!
‫مامان‌بزرگ!
‫پدربزرگ!
‫مامان‌بزرگ!
‫پدربزرگ!
‫- مامان‌بزرگ. ‫- فوهه! فوهه!
‫- اومدم!
‫- چی شده؟ ‫- درو باز کن.
‫موضوع چیه؟
‫رئیس تیم نفت تو دفتر رئیس روستا منتظره.
‫اومده تا بهمون جواب پس بده.
‫- جیهوا چطوره؟ ‫- مرده.
‫دکتر شهرستان چند بار معاینه‌ش کرد.
‫پس کنار کوره خاکش می‌کنیم.
‫نمی‌تونه شب بیرون بمونه.
‫- باشه. ‫- بریم فوهه، بریم.
‫لی تیان‌یی، نوبت توئه.
‫لی تیان‌یی.
‫چند سالته؟
‫من سال اسب به دنیا اومدم.
‫پس چند سالت می‌شه؟ ۷۳؟
‫آره، آره، ۷۳.
‫- وضع سلامتیت چطوره؟ ‫- سلامتی؟
‫تو هر وعده می‌تونم دو تا نون بخورم.
‫فقط می‌تونی بگی ‫«عالی، خوب، متوسط، ضعیف».
‫اینو دیگه نمی‌دونم.
‫بنویس «متوسط».
‫باشه، باشه، «متوسط» خوبه. «متوسط» خوبه.
‫- لی فوهه، مادرت اینجاست؟ ‫- آره.
‫- اول بذار اونو ثبت‌نام کنیم. ‫- دستت درد نکنه.
‫آروم بیا.
‫لی فوهه.
‫مراقب باش، مامان.
‫بشین، خاله.
‫اینجا بشین. روی این چهارپایه.
‫- ایشون کیه؟ ‫- مادرمه.
‫- اسمش تو دفترچه خانوار نیست. ‫- دفعه پیش یادشون رفت ثبتش کنن.
‫- اسمش چیه؟ ‫- زن لی، از طایفه وانگ.
‫- اسم و فامیل کاملت رو می‌خوام. ‫- اسم کامل ندارم.
‫قبل از اینکه شوهر کنم، ‫بهم می‌گفتن دختر سوم.
‫این‌طوری که نمی‌شه.
‫اسمشو بذار خانم لی‌وانگ.
‫- همین الانش دو تا خانم لی‌وانگ داریم. ‫- پس بذار خانم لی‌وانگ شماره سه.
‫- چند سالشه؟ ‫- ۹۱ سالشه.
‫- وضعیت سلامتیش چطوره؟ ‫- از پس کارای خودش برمیاد.
‫بعضی وقتا هم تو کارای خونه کمک می‌کنه.
‫پس براش بزن «متوسط».
‫باشه، می‌تونید برید اونجا استراحت کنید.
‫آروم‌تر.
‫لی فوتانگ، نوبت توئه.
‫لی فوتانگ.
‫چند سالته؟
‫سال گوسفند به دنیا اومدم، ۸۴ سالمه.
‫- وضعیت سلامتیت چطوره؟ ‫- خوبه.
‫اشتهام خوبه.
‫- مامان، شیشه رو می‌ذارم اینجا. ‫- باشه.
‫اجاق هنوز گرمه، برو بخواب.
‫چوانگ رو دارم که جامو گرم کنه.
‫چوانگ، تو اون شیشه آبنبات هست. ‫بردار بخور.
‫مامان، بهش آبنبات نده. ‫دندوناش خراب می‌شه.
‫بچه‌ست دیگه، کاریش نداشته باش.
‫باشه، باشه.
‫- برقا رو خاموش کن. ‫- باشه.
‫- موقع خوابیدن مراقب باش. ‫- باشه.
‫- من رفتم. ‫- باشه.
‫- روت پتو بکش. ‫- چشم.
‫ننه‌جون، از اینکه بسوزوننت می‌ترسی؟
‫معلومه! همه می‌ترسن.
‫نترس.
‫تو کتابا نوشته که بدن ما هیچی حالیش نمی‌شه.
‫فقط یه مشت سلوله.
‫که هر سال هم عوض می‌شن.
‫بعدش کجا می‌رن؟
‫یه سریاشون تو زمین.
‫یه سریا تو رودخونه.
‫یه سریا تو باد.
‫- همه‌جا. ‫- چه خوب.
‫من تو کل عمرم هیچ‌جا نرفتم.
‫فقط تا دریاچه «کف آهنی» رفتم.
‫فقط همین.
‫خوبه که سواد داری.
‫- بیا بخوابیم. ‫- باشه.
‫- روت پتو بکش پسرم. ‫- باشه.
‫چوانگ، تو دلمو شاد می‌کنی.
‫اگه تو نبودی،
‫پاهام کل شب یخ می‌کرد.
‫تو خیلی پسر خوبی هستی.
‫گونگ‌چانگ اومده.
‫داری نون بخارپز درست می‌کنی؟
‫چوانگ، عمو کوچیکتو بگیر. ‫گونگ‌چانگ اومده.
‫- اومده؟ ‫- آره، با بچه‌ش.
‫اوه، چوانگ بغلش کرده.
‫بده من. بیا بغلم.
‫- نکنه خودشو خیس کرده؟ ‫- بذار ببینم.
‫- سلام. ‫- سلام، گونگ‌چانگ.
‫- گونگ‌چانگ اومده؟ ‫- آره.
‫- بچه کجاست؟ ‫- بغل یونه.
‫اومدم پاهای مادرخونده‌مو بشورم.
‫همیشه سرت شلوغه.
‫الکی بزرگت نکردما.
‫ارزششو داشت.
‫فقط تویی که دوستم داری.
‫اون موقع چند سالت بود؟
‫سال‌ها بزرگت کردم.
‫- من که هیچی یادم نمیومد. ‫- نه.
‫- گونگ‌چانگ، بشین. ‫- باشه.
‫تو این همه سال حتی یه سیلی هم بهت نزدم.
‫پسر طفلکیم.
‫گونگ‌چانگ، خوب هوای ‫اون بچه یتیم رو داشته باش.
‫بهش یکم شیر گوسفند بده.
‫تو فلاسک براش گذاشتم.
‫سر وقت بهش غذا بده.
‫اگه شیر گوسفند بسش نبود،
‫بگو یون بهش شیر خودش رو بده.
‫- خوب داره بهش می‌رسه. ‫- یون داره مراقبشه.
‫فکر کنم یه روزی بهت بگه بابا.
‫می‌شه خانواده واقعیت.
‫پدربزرگ، مادربزرگ، بفرمایید اینم پول ارواح.
‫برای سال نوی چینی با ما بیاید خونه.
‫همه‌چی حاضره.
‫سال نوئه، بیاید خونه.
‫پدربزرگ، این پولا رو بگیر.
‫برای سال نوی چینی بیا خونه.
‫اومدیم ببریمتون خونه.
‫پولا رو بردارید و بیاید خونه.
‫بیاید دور هم جمع شیم.
‫بابا، مامان، بیاید پیش خانواده.
‫بیاید خونه، بیاید پیشمون.
‫بیاید تو خونه دور هم باشیم.
‫جیهوا، بیا بریم خونه. ‫برای سال نو بیا خونه.
‫اینو ببین! لایدان!
‫- چیه؟ ‫- هیچی بابا!
‫- چیه مگه؟ ‫- مسخره‌بازی درنیار.
‫- همه‌چی حاضره. ‫- آره، تموم شد.
‫- مامان! ‫- شیولی!
‫شیویینگ، تو هم که اینجایی.
‫- چوی‌فانگ! ‫- مامان!
‫- چوانگ! ‫- بابا!
‫خیلی خوشگل شدی.
‫ایشون یونگ‌چانگه. ‫ایشون هم شو شین‌مین.
‫قبلاً همو ندیدیم.
‫سال نو مبارک.
‫بشینید. دارم ناهار درست می‌کنم.
‫بفرمایید بشینید.
‫ناهار حاضره.
‫ما خوبیم. ما با هم صمیمی هستیم.
‫ما خوب و صمیمی هستیم.
‫با «دو» شروع می‌کنیم.
‫دو. باشه.
‫چهار. هشت.
‫باختم.
‫دو. باشه.
‫هشت، هفت.
‫سه، هفت.
‫برو بالا.
‫یه دور دیگه، عمو.
‫زیاد نخور. باید رانندگی کنیا.
‫بی‌خیال، عیده.
‫اختیارم دست خودمه.
‫نگران نباش، نمی‌ذارم زیاد بخوره.
‫ولش کن، ادامه بده. ‫یه دور دیگه، عمو!
‫دو. هشت، هفت. سه، هفت.
‫- توآنیه، بهش بگو کمتر بخوره. ‫- می‌دونم.
‫بیا بریم بیرون غذا بخوریم. ولش کن.
‫چهارپایه داری؟
‫- خاله رو اذیت کردن. ‫- چی؟
‫همین الان به خاله زور گفتن.
‫خاله، کسی اذیتت کرده؟
‫کی اینو گفته؟
‫شیویینگ. شما دوتا دعواتون شده؟
‫- آره. ‫- چرا؟
‫خیلی باهاش گرم نگرفتم.
‫فکر کرد کس دیگه‌ای رو دوست دارم.
‫واقعاً؟ با معلم گوو؟
‫ما حتی دست همو هم نگرفتیم!
‫باشه، بعد از ناهار باهاش حرف می‌زنم.
‫فایده نداره.
‫عیده. شاد باشید.
‫مردا دارن می‌نوشن. بیاین ما هم بنوشیم.
‫- حتماً! ‫- ما هم بنوشیم؟
‫آره، بیاید خوش بگذرونیم!
‫چوی‌فانگ، آماده‌ای؟
‫شیولی، می‌خوام طلاق بگیرم.
‫حتی بهشم فکر نکن.
‫فقط تحمل کن.
‫بیاید بابا، بیاید غذا بخوریم.
‫- چوی‌فانگ رو بیار اینجا. ‫- چوی‌فانگ!
‫سال نوئه. ‫به چیزای ناراحت‌کننده فکر نکن.
‫دلش برای پسرش تنگ شده.
‫فقط دود رفت تو چشمم.
‫عیده، باید شاد باشیم.
‫آره، شاد باش. ما همه پشتتیم.
‫- چوی‌فانگ، بشین. ‫- من خوبم، گویلان.
‫شیولی، اینم نوشیدنی تو.
‫باید اینو بخوری.
‫می‌دونم اهل الکلی.
‫تو شنژن زیاد بیرون نمی‌ری؟
‫وقت نمی‌کنیم. خیلی سرمون شلوغه.
‫خیلی زود تو کارخونه کارو شروع می‌کنیم،
‫بعدش هم تا ۱۰:۰۰ شب اضافه‌کاری داریم.
‫شین‌مین؟
‫زندگی تو شنژن خیلی خسته‌کننده‌ست.
‫دیگه برنگرد.
‫اوضاع سیاسی هنوز ثبات نداره.
‫نه بابا، این‌طوری نیست.
‫الان همه شرکتای خارجی دارن می‌رن اونجا.
‫اگه همین‌جوری پیش ‫بره، آینده خیلی خوبی داره.
‫نگران نباش.
‫شین‌مین. منم می‌تونم برم اونجا؟
‫چقدر می‌تونم دربیارم؟
‫اگه سخت کار کنی، می‌تونی ‫ماهی ۲۰۰ تا ۳۰۰ یوان بگیری.
‫- دویست سیصد تا؟ ‫- آره.
‫- خیلیه. ‫- آره.
‫ننه‌جون. ننه‌جون.
‫ننه‌جون.
‫بیا، مامانم یکم آبنبات آورده.
‫بذار تو دهنت آب بشه.
‫- مامانت؟ ‫- آره.
‫- بیا، یکی بردار. ‫- نه، اینا برای توئه.
‫برای من حیفه که بخورمش.
‫خودت بخور.
‫من یکی خوردم.
‫- بیا. ‫- تو بگیرش.
‫برای توئه. خیلی حیفه.
‫اینم عیدی تو.
‫- نمی‌تونم قبول کنم. ‫- بگیرش.
‫باهاش کتاب بخر.
‫خودت پول زیادی نداری. ‫نمی‌تونم بگیرمش.
‫بگیرش دیگه.
‫توآنیه، اتوبوس اومده. ‫شیائویو کجاست؟
‫- عجله کن! شیائویو! ‫- اومدم!
‫لطفاً صبر کنید، یه نفر دیگه هم هست.
‫با این همه وسیله کجا دارید می‌رید؟
‫تو جنوب می‌تونیم پول دربیاریم.
‫نمی‌تونیم تا آخر عمر تو روستا بمونیم که.
‫اینجا راهی برای پول درآوردن نیست. ‫می‌ریم جنوب کار پیدا کنیم.
‫اونجا می‌شه پول درآورد.
‫- من می‌رم. ‫- اونجا مراقب خودت باش.
‫- اون شیائویوئه؟ ‫- آره.
‫سلام، توآنیه.
‫شیائویو، تازه زن گرفتی و ‫دلت نمیاد ولش کنی بری؟
‫سربه سرم نذار.
‫من رفتم، مراقب خانواده باش.
‫نگران نباش.
‫خانواده خانم لی‌وانگ شماره سه.
‫بیاید خاکسترها رو تحویل بگیرید.
‫با دستاتون خاکسترهای پایین رو جمع کنید.
‫وانگ، یه بیلچه بهشون بده.
‫بده به من. بذار من امتحان کنم.
‫تکون نمی‌خوره. گلش خیلی زیاده.
‫خیلی گیر کرده.
‫پاتو بذار رو گاز، لایدان.
‫پدال گاز.
‫محکم فشار بده.
‫- خلاصش کردی؟ ‫- خلاصش کن.
‫کار نمی‌کنه.
‫- خلاصه. ‫- نه.
‫نمی‌شه.
‫باید کلاچ رو بگیری.
‫خلاصش کن.
‫- همین الان این کارو کردم. ‫- نه.
‫باشه.
‫ولش کن.
‫هل بده. یالا!
‫یالا!
‫ای وای!
‫شکست!
‫- ننه‌جون! ‫- مادرخونده‌م!
‫از اون کیسه استفاده کن!
‫بیاید هل بدیم!
‫[حدود سال ۱۹۹۱،‌ روش‌های پیشرفته‌تر کشاورزی و برداشت ‫ارائه‌شده توسط مکانیزه‌سازی در روستاهای چین گسترش یافتند.]
‫[با کم‌رنگ شدن تدریجی سبک زندگی سنتی روستایی، من آخرین روزهای آن شیوه‌ی ‫زندگی را از نزدیک دیدم و خاطره‌اش را تا همیشه در دلم نگه می‌دارم.]
‫[این فیلم به کودکی من و عزیزانم در ‫روستایم تقدیم می‌شود!]