.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
این دنیاست.
این کوتیکانام است.
این من هستم.
وینیت ماداوان.
این داستان من است.
اما چیزی که الان قرار است ببینید...
داستان من نیست.
بیست و پنج کیلومتر دورتر از کوتیکانام،
در تپه‌های واگامون، زندگی می‌کند...
محبوب‌ترین نویسنده کرالا.
و نویسنده ژانر وحشت محبوب من،
وایکوم دیوید، و پسرش ساچین وایکوم دیوید.
این داستان آن‌هاست.
با عشق، تقدیم به نیتو
وایکوم دیوید
- ساچین دیوید! - بله؟
فلزاتی که برای آبکاری استفاده می‌شوند... کدام‌ها هستند؟
کروم، طلا، نقره.
اوه... بسیار خب...
حالا، آبکاری را تعریف کن.
فرآیند لایه‌نشانی یک فلز مطلوب
روی فلزی دیگر با استفاده از الکتریسیته.
آقا معلم...
- هان! - دارن صدات می‌کنن، ساچین دیوید.
هوم... برو!
تو هم مثل پدرت اهل نوشتن هستی، ساچین؟
- یه کم. - متوجه شدم.
امسال مسئولیت نشریه مدرسه افتاده گردن من.
داستان‌ها و شعرهایی که برای بخش مالایالم دریافت کردیم خیلی ضعیف هستن.
اون موقع بود که به تو فکر کردم، ساچین.
بالاخره وقتی پسر آقای وایکوم دیوید چیزی می‌نویسد،
نمی‌تواند بد باشد، مگر نه؟
- تلاشم را می‌کنم، استاد. - خوب است. وقت را تلف نکن.
باید تا هفته آینده تحویل داده شود.
- سریع انجامش بده. - چشم، استاد.
استاد!
داستان کوتاه بنویسم یا رمان؟
ای وای، ما آن‌قدر فضا نداریم!
یک داستان کوتاه کافی است.
هفته‌نامه منگلام یا مانجادی؟
مانجادی.
- پیتر! - بله؟
- مانجادی. - باشه.
بفرمایید.
اوه. خودم جمعش می‌کنم.
اشکالی نداره.
جزیره‌ی شیطان!
هی، این یکی هم هست!
- ونو چتا... - بله؟
حاضری یک رمان ترسناک توی مجله‌ی کودکانت چاپ کنی؟
چهار یا پنج صفحه آخر...
برای بخش کودکان در نظر گرفته شده.
اگر یک داستان کوتاه باشد، حتماً می‌توانیم آن را آنجا چاپ کنیم.
من در حال نوشتن یک داستان کوتاه برای مجله مدرسه هستم.
اما این رمانی است که مدت‌ها برایش برنامه‌ریزی کرده‌ام.
اگر توسط پسرِ آقای وایکوم دیوید نوشته شده باشد...
آن وقت حتی اگر یک رمان ترسناک هم باشد،
مانجادی آن را بررسی می‌کند.
عنوانش چیست؟
«دست‌های سیاه!»
- عالیه. - استاد!
آها...
جشن گرفتن تولدت اشکالی نداره.
اما اگه تا فردا مقاله‌ت رو تحویل ندی،
مجله رو بدون اون می‌فرستم چاپخونه، حواست باشه!
- حتماً تحویلش می‌دم، استاد. - خیلی خب.
نیتو...
تولدت مبارک!
- این اولین نسخه چاپ‌شده‌شه. - ممنونم!
«جزیره شیطان»
- آقا، برای من! - صبر کن... صبر کن...
عجله نکن!
- اسم‌ها رو می‌خونم... - من... من یکی می‌خوام.
- ساچین، گرفتمش. - از دست این بچه‌ها خسته شدم.
- بیایید! - هی... همگی برید بشینید!
نشنیدید چی گفتم؟ برید بشینید.
نقد کتاب من رو دیدی؟
- جزیره شیطان - نیتو چریان
«داستان یک بچه کوچک»
«کجا رفتی؟»
در مورد داستانت، ساچین...
به عنوان اولین تجربه، قطعاً تلاش خوبی است.
- اما... - اما؟؟
استانداردهای لازم برای چاپ در نشریه مدرسه را ندارد.
شاید بتوانیم داستان بعدی‌ات را چاپ کنیم.
این به این معنی نیست که...
تو استعداد نداری،
یا اینکه خودِ داستان بد است.
با کمی تمرین بیشتر،
می‌توانی خیلی خوب بنویسی، ساچین.
به تلاش ادامه بده!
پشتکار همه چیز است.
کتاب‌های پدرت را بردار و دوباره آن‌ها را بخوان.
از بهترین‌ها یاد بگیر!
اگر نوشته‌ی پسر جناب وایکوم دیوید باشد...
آن وقت حتی اگر یک رمان ترسناک هم باشد،
مانجادی آن را در نظر می‌گیرد.
هرچه باشد، وقتی پسر جناب وایکوم دیوید چیزی می‌نویسد،
نمی‌تواند بد باشد، مگر نه؟
هرچه باشد، وقتی پسر جناب وایکوم دیوید چیزی می‌نویسد،
نباید بد باشه، نه؟
بالاخره، وقتی پسرِ آقای وایکوم دیوید چیزی می‌نویسه،
نباید بد باشه، نه؟
پسرم، می‌شه این‌ها رو به پدرت بدی؟
این نسخه‌های «جزیره شیطان» خطای چاپ دارن.
خوشبختانه، فقط از یک کتاب‌فروشی در کوتایام فروخته شدن.
قراره جمع‌آوری‌شون کنیم و نسخه‌های جدید چاپ کنیم.
خیلی خب، باشه.
ساچین... بفرما!
بالاخره، وقتی پسرِ آقای وایکوم دیوید چیزی می‌نویسه،
نباید بد باشه، درسته؟
استاندارد لازم برای چاپ در مجله مدرسه‌مون رو نداره.
بالاخره وقتی پسر آقای وایکوم دیوید چیزی می‌نویسه،
نباید بد باشه، درسته؟
کتاب‌های پدرت رو بردار و دوباره بخونشون.
بالاخره وقتی پسر آقای وایکوم دیوید چیزی می‌نویسه،
نباید بد باشه، درسته؟
استاندارد لازم برای چاپ در مجله مدرسه‌مون رو نداره.
داده بودمش به نیتو.
«جزیره شیطان»
بابا، من یک رمان نوشتم.
خوبه.
ولی این ژانر وحشت نیست.
این کاملاً کمدیه.
خوبه.
ولی این ژانر وحشت نیست.
این کاملاً کمدیه.
استاد!
باید داستان کوتاه بنویسم یا رمان؟
ساچین!
در را باز کن!
من تمام تلاشم را کردم.
اما هرگز نمی‌توانم به نبوغ پدرم برسم.
اینکه به عنوان پسر بی‌استعداد...
و نالایق پدرم زندگی کنم...
دیگر نمی‌توانم تحملش کنم.
خب، معلوم است که نمی‌توانی.
چون تو پسر منی.
از ۲۳۲ رمانی که منتشر کرده‌ام، حتی یکی از آن‌ها هم واقعاً متعلق به من نیست.
معشوقه‌ای داشتم که به خاطر دل‌شکستگی خودش را کشت.
هم‌دوره‌ای من در کالج سی.ام.اس،
آنورادا!
«آنورادا»
بعد از اینکه مراسم خاکسپاری تمام شد،
و خانواده‌اش برای جمع کردن وسایلش آمدند،
من تمام وسایل خوابگاهش را جمع کردم و با آن‌ها فرستادم.
به جز یک مورد استثنا.
رمان‌هایی که او نوشته بود.
«رازهای کارآگاه آنوراج»
او استعداد عجیبی در ترساندن مردم با نوشته‌هایش داشت.
من تک‌تک آن رمان‌ها را به نام خودم منتشر کردم.
«معماهای کارآگاه دیوید راج»
وقتی دست‌نوشته‌های او بالاخره تمام شد،
من ثروت و شهرت کافی جمع کرده بودم...
که افرادی را استخدام کنم تا برایم بنویسند.
بنابراین، شروع کردم به گشتن دنبال استعدادهای ادبیِ درمانده‌ای که بتوانم به‌راحتی از آن‌ها بهره‌کشی کنم.
حالا، دست‌نوشته‌هایی که به تو می‌دهم
تا هر شب به مانگالام یا مانجادی تحویل بدهی...
آن‌ها هم توسط من نوشته نشده‌اند.
در واقع، آن‌ها متعلق به او هستند.
پیتر.
آقای دیوید...!
چه اتفاقی افتاده؟
دیگر جای نگرانی نیست، آقای دیوید.
ما موفق شدیم هشت نسخه‌ای که از کتاب‌فروشی مانجادی در کوتایام فروخته شده بود را پس بگیریم.
- در مجموع چند نسخه فروخته شده بود؟ - ده تا.
فقط دو نسخه دیگر باقی مانده که باید پیدا کنیم.
آیا پدرت آن دو تا را هم با خودش به گور برده است؟
بدون اینکه متوجه شوم، پیتر یک هدیه یادگاری کوچک برایم گذاشته بود.
در دست‌نوشته «جزیره شیطان» که به شما دادم تا برای چاپ بفرستید،
اسم شخصیت منفی را گذاشت روی من،
و اسم قهرمان زن را گذاشت آنورادا.
حالا، اگر مردم واقعاً این را بخوانند،
هر کسی که ذره‌ای خرد و پختگی داشته باشد...
می‌تواند کل داستان زندگی مرا کنار هم بگذارد.
و این دقیقاً قصد او بود.
اما اگر حقیقت برملا شود چه؟
تا به حال به این فکر کرده‌ای پدر؟
«رومئو و ژولیت» را چه کسی نوشت؟
ویلیام شکسپیر.
«تاریخ تراژیک رومئوس و ژولیت» اثر آرتور بروکس.
بر اساس همین شعر بود که...
ویلیام شکسپیر...
شاهکار معروف خود، «رومئو و ژولیت» را خلق کرد.
در آن زمان، وقتی مالکیت معنوی و حق تکثیر وجود نداشت...
این یک کار رایج بود.
اما در این دوره و زمانه،
این کار به عنوان سرقت ادبی یا کپی‌برداری سطح پایین تلقی می‌شود.
آیا اصلاً می‌توانی تصور کنی که ویلیام شکسپیر بزرگ را
صرفاً یک سارق ادبی خطاب کنیم؟
- نه. - نمی‌توانی.
چون... در واقعیت، فراتر از خود هنر،
و ماندگاری در طول قرن‌ها،
چیزی که عظمت او را تعریف می‌کند...
اعتباری است که به دست آورده.
این حقیقت که رمان‌نویس محبوبشان تقلب کرده...
چیزی است که مردم اصلاً نمی‌خواهند باور کنند.
اگر اثر خوب باشد،
آن‌ها هر کسی را که اعتبارش را به نام خود بزند، به عنوان خالق اثر می‌پرستند.
آن‌ها حتی دوست ندارند بشنوند که این حاصل خون و عرق ریختن فرد دیگری بوده است.
فقط نتیجه نهایی اینجاست که اهمیت دارد.
- الو؟ - قربان!
ما یک نسخه دیگر را هم ردیابی کردیم.
این نهمین نسخه از ده نسخه است.
کافی نیست.
باید فوراً یک بیانیه مطبوعاتی منتشر کنیم.
«این رمان به دلیل یک خطای فنی از بازار جمع‌آوری می‌شود.»
«اگر کتاب به هر کدام از کتاب‌فروشی‌های نزدیک منجادی بازگردانده شود،
«خوانندگان دو برابر مبلغ آن را به عنوان بازپرداخت دریافت خواهند کرد.»
متوجه شدم، قربان.
حتی یک نسخه از آن رمان هم نباید در بازار باقی بماند.
بسیار خب، قربان.
تو ضریب هوشی بالایی داری...
اگر تلاش کنی، به‌راحتی می‌توانی در دانشگاه آی‌آی‌تی قبول شوی.
می‌توانی هر جای دنیا درآمد بسیار بالایی داشته باشی...
و زندگی راحتی داشته باشی.
حالا به من بگو...
آیا واقعاً این زندگی نفرین‌شده‌ی مرا می‌خواهی؟
می‌خواهم.
می‌خواهم دنیا مرا بشناسد.
می‌خواهم مرا تحسین کنند.
درست مثل پدرم.
نه، بی‌خیالش. نه مثل تو.
می‌خواهم حتی از تو بزرگ‌تر شوم.
برای این کار، نیازی نیست این‌قدر سختی بکشی.
باور کن، دنیا پر از آدم‌های ساده‌لوحی است که با کمال میل برایت سختی می‌کشند.
چیزی که باید برایش تلاش کنی،
خلق کردن هنرت نیست.
بلکه خلق کردن ارزش خودت است.
بزرگی تو در حفظ کردن ارزش خودت نهفته است.
وقتی به عنوان یک مرد بزرگ شناخته شوی،
حتی اگر اشتباهات گذشته‌ات روزی برملا شود،
بزرگی‌ای که به دست آورده‌ای سپر تو خواهد بود.
«به دنبال شهرت باش... و بزرگی به دنبالت می‌آید.»
از آن شهرت تا پای گور محافظت کن.
شهرت!
این تنها سلاحی است که نیاز داری.
«آخرین نسخه از کتاب «جزیره شیطان»...»
«که وایکوم دیوید با ناامیدی به دنبالش می‌گشت،»
«همین‌جا پیش من است.»
«و داستان من از اینجا شروع می‌شود.»
وینیث!
حالا می‌بینی چطور از تخت افتاد و دستش شکست؟
همیشه یا رمان‌های ترسناک می‌خواند،
یا فیلم‌های ترسناک نگاه می‌کند.
بعد هم خوابش را می‌بیند و با وحشت از خواب می‌پرد،
از تخت می‌افتد و دستش می‌شکند.
- درست است! - هان؟
- اوه...! - تو ساکت باش!
تو هم مدام بازیگوشی می‌کنی، ولی وقتی نتایج امتحانات بیاید...
تو همیشه موفق می‌شی نمره بالای ۹۰ بگیری.
اما قضیه اون فرق می‌کنه.
برای امتحان آخر،
به زور تونست ۵۵٪ بگیره.
هی! بیخیال!
عمو، برام یه فروتی می‌خری؟
یکی کافیه؟
«کسانی که به توهمِ دروغینِ...
یک زندگی زیبا و خوشبو باور دارند،
نباید این رمان را بخوانند!»
وینیث، وقتی بزرگ شدی،
می‌خواهی چکاره شوی؟
حتماً هدفی داری، مگر نه؟
دکتر...
دکتر، این‌طور نیست که پدرم گفت.
من زمین نخوردم چون ترسیده بودم.
پس چطور؟
کسی مرا به زمین می‌کوبد.
- چه کسی؟ - نمی‌دانم!
اما او هر شب می‌آید.
واقعاً او را دیده‌ای؟
فقط یک بار!
اما...
اما چی؟
- او سر ندارد. - چی؟!
او خودش را جلوی قطار انداخت و خودکشی کرد.
این چیزی بود که به من گفت.
نترسید، دکتر!
فقط داشتم شوخی می‌کردم.
- اوه! - من هر شب خواب می‌بینم.
گاهی اوقات کمی می‌ترسم.
گاهی اوقات فقط تعادلم را از دست می‌دهم...
و در نهایت زمین می‌خورم.
این هم به همان شکل اتفاق افتاد.
این را با خودم می‌برم.
تو نمی‌توانی این کار را بکنی!
هنوز خواندنش را تمام نکرده‌ام.
بدون دانستن پایانش نمی‌توانم بخوابم.
این‌طور است؟
پس فعلاً نیازی نیست پایانش را بدانی.
تو الان باید روی چیزهای خیلی مهم‌تری تمرکز کنی.
پسرم، تو به یک هدف در زندگی نیاز داری.
تا وقتی که برمی‌گردی تا گچ دستت رو باز کنی، تصمیم بگیر که می‌خوای چی‌کاره بشی.
فقط در اون صورته که این رو بهت پس می‌دم.
«برای اینکه بفهمم پایان "جزیره شیطان" چی می‌شه،»
«حالا باید صبر کنم تا این گچ از دستم باز بشه.»
«و تازه باید یک "هدف" هم برای زندگی‌ام پیدا کنم.»
«این واقعاً یک خیانت تمام‌عیار بود.»
من و عمو...
تو رو می‌رسونیم و سریع راهی می‌شیم.
فقط حواست باشه غذا و داروهاش رو سر وقت بهش بدی، باشه؟
خیالت راحت باشه، خاله!
انگار کار مهم‌تری هم دارم که انجام بدم!
- رفیق؟ - بله؟
بریم فیلم ببینیم؟
مامان پنجاه روپیه بهم داد تا برای اردوی مدرسه خوراکی بخرم.
همین که پدر و مادرت برن،
مستقیم می‌ریم سمت سینما.
چه فیلمی؟
- «مامی»؟ - فقط با من بیا!
جلوه‌های ویژه فوق‌العاده‌ست.
هوف!
بهت نگفته بودم جلوه‌های ویژه فوق‌العاده می‌شه؟
اون صحنه‌ای که ایمهوتپ هلیکوپتر رو می‌بلعه...
وای خدای من!
صدا حتی از پشت سر ما می‌اومد!
پیداش کردم!
چی رو پیدا کردی؟
هدف!
منظورت رو نفهمیدم!
من می‌خوام مردم رو بترسونم!
می‌خوام با استفاده از دی‌تی‌اس همه رو وحشت‌زده کنم!
«آکاشگانگا»
- وینیت! - سونیل‌تا...
فیلم «مومیایی» رو داری؟
اوه، نه، ندارم.
فقط دو نسخه داشتم...
که هر دو الان امانت داده شدن.
ولی یه چیز دیگه برات دارم.
این فیلم هنوز حتی تو هند هم اکران نشده.
در آمریکا، این فیلم از «تایتانیک» هم پرفروش‌تر بوده.
«حس ششم!»
این نسخه دی‌تی‌اس داره؟
از یه سینما در آمریکا ضبط شده که دی‌تی‌اس داشته،
پس حتماً باید داشته باشه!
نویسنده‌ی محبوب مالایالم، وایکوم دیوید، درگذشت.
پایان کار او تقریباً ساعت شش عصر امروز در خانه‌ی خودش رقم خورد.
با بیش از دویست و پنجاه...
«این سیستم اصلاً خوب نیست!»
«باید این خونه رو به دی‌تی‌اس مجهز کنم!»
«من بلدم چطور انجامش بدم.»
متأسفم پدربزرگ.
واقعاً باید این فیلم رو ببینم.
«به "مادهاوان دی‌تی‌اس" خوش آمدید!»
«۵.۱،»
«کوتیکانام.»
وای!
عجب تشکیلات مرتبی داری!
فایده‌ای نداره، رفیق.
سونیل‌تان کاملاً سرم کلاه گذاشت.
افکت دی‌تی‌اس اصلاً کار نمی‌کنه.
خب، این هم از سونیل‌تان. کارش همینه که تقلب کنه.
کتاب فوق‌العاده‌ایه، پدربزرگ.
اصلاً نمی‌دونم چرا شکست خورد.
مردم لیاقت تو رو ندارن!
طبق ژنتیک من،
انتظار داشتم نوه‌ای با روحیه‌ی علمی مثل تو داشته باشم.
و آخرش چی نصیبم شد؟
پسری که موقع خوندن رمان وایکوم دیوید، از روی تخت افتاده و دستش شکسته!
«حس ششم»؟
این اسم را کجا شنیده‌ام؟
نه، امکان ندارد آن را شنیده باشی.
صبر کن...
کارگردانش در واقع یک مالایالی است.
بی‌خیال! این یک فیلم هالیوودی است.
بروس ویلیس قهرمان فیلم است.
شاید قهرمانش بروس ویلیس باشد،
اما کارگردانش قطعاً یک مالایالی است.
مانوج کی. جایان!
او مانوج نایت شیامالان است!
متولد ماهه.
بزرگ‌شده‌ی پنسیلوانیا.
پدربزرگ، تو یک نابغه‌ای.
مردم لیاقت تو رو ندارن!
«پدربزرگ خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم می‌فهمه.»
«اون واقعاً یک نابغه‌ست.»
«اما آخه سوجی چطور این رو می‌دونست؟»
تو از کجا این رو می‌دونی؟
فقط فیلم دیدن کافی نیست...
باید گاهی اوقات روزنامه هم بخونی.
«بله، من هدفم را در زندگی پیدا کرده‌ام.»
«حالا باید این گچ را باز کنم و بالاخره پایانِ جزیره شیطان را بخوانم.»
سعی کن دستت را کمی تکان بدهی.
- درد دارد؟ - نه.
حالا، سعی کن چیزی بنویسی.
- چه بنویسم؟ - هر چیزی که به ذهنت می‌رسد.
«همه وقتی این را بخوانند شوکه خواهند شد.»
«پدربزرگ خوشحال خواهد شد.»
هدف.
بالاخره تصمیم گرفتم هدف زندگی‌ام چه باشد.
من می‌خواهم کارگردان هالیوود شوم مثل مانوج نایت شیامالان.
- چی؟ - کتاب!
«اوج داستان جزیره شیطان»
«اصلاً شبیه چیزی نبود که انتظارش را داشتم.»
«خیلی افتضاح بود.»
«بنابراین، آن فصل از زندگی من رسماً تمام شد.»
بابا، برایم یک دوربین فیلم‌برداری می‌خری؟
یک دوربین فیلم‌برداری خیلی گران است، پسرم.
اگر دوست داری، می‌توانیم در راه سری به «سانیل ویدیو» بزنیم و یک کاست اجاره کنیم.
اما عمو سانیل گفت قیمتش فقط ۲۷ هزار روپیه است.
فقط ۲۷ هزار روپیه؟!
هی!
اگر ۲۷ هزار روپیه داشتیم،
می‌تونستیم برای مادرت یه ماشین لباسشویی نو بخریم.
و تو یه دوربین فیلم‌برداری می‌خوای؟
خب، خوندنش رو تموم کردی؟
اصلاً ازش خوشم نیومد.
«جزیره شیطان» احمقانه بود.
وقتی گنجینه یک آدم بااستعداد،
توسط آدم بی‌استعداد ربوده بشه،
او می‌تواند با نامیدن آن به عنوان سرنوشتش، خودش را دلداری دهد،
یا می‌تواند راهی شود... تا آن سرنوشت را خودش بازنویسی کند.
این داستانِ... مردی از این دست است.
سفری فوق‌العاده ماجراجویانه و حماسی.
خب، آیا آن فرد بااستعداد به گنج رسید؟
نه، او در نهایت به آن نرسید.
مرد بااستعداد باخت... و مرد بی‌استعداد پیروز شد.
- چه پایان افتضاحی! - دقیقاً همین‌طور است!
این همان چیزی است که وقتی آرزوهای غیرممکن در دلتان دارید، رخ می‌دهد.
منوج نایت شیامالان در آمریکا بزرگ شد.
تو در کوتیکانام بزرگ شدی.
گوش کن...
اینجا هالیوود نیست.
در این ایالت کوچک کرالا، ما فقط یک «اسمال‌وود» داریم.
مالیوود!
خب، وینیث...
کلاً قید آن دوربین دستی را بزن!
لعنتی!
روشن نمی‌شود!
وقتش رسیده که یک ماشین جدید بخرم.
- این اواخر خیلی زیاد اتفاق می‌افته! - هان؟!
هی، وینیت!
سوار ماشین شو!
هی!
داره چیکار می‌کنه؟
«اولین فیلم ترسناک دی‌تی‌اس مالایالم!»
باشه. مولی‌وود هم خوبه!
من فیلم‌های ترسناک سطح بالا همین‌جا توی کرالای کوچک‌مون می‌سازم!
بهترینِ بهترین‌ها، با کیفیت دی‌تی‌اس!
بعد از کارگردان وینایان،
آن شخص وینیث ماداوان خواهد بود!
همه را وحشت‌زده خواهم کرد!
«و هیچ‌کس نمی‌تواند جلوی مرا بگیرد!»
«چون،»
«خدا با من خواهد بود،»
«همیشه!»
ای الهه!
لطفاً مرا نکش!
ای وای!
چی شد؟ دوباره شکستی‌اش؟
هان؟
نه بابا! همه‌چیز مرتبه!
پس آماده شو!
بریم کارنامه‌ات رو بگیریم!
«این دنیاست.»
«و این هم پروفایل اورکات منه.»
«من پنج تا دوست توی اورکات دارم.»
«بابا، مامان،»
«پدربزرگ، سوجی و سونیلِتان.»
«برای ام. نایت شیامالان، آر.جی.وی و آقای وینایان درخواست دوستی فرستادم.»
«هنوز قبول نکردند.»
«اما یک روز...»
«یک روز، قبول می‌کنند.»
«و بعد، شخصاً با وینیت ماداوان تماس می‌گیرند.»
«منتظر آن روز هستم!»
- خوشحالی؟ - ماداوان؟
آقا معلم، در «ماداوان» دو تا «الف» نیست، فقط یکی است.
- ۶۲ درصد. - عالیه!
- به سختی در ریاضی قبول شدی. - طبق معمول!
و آن هم فقط به لطف معلمان اینجاست.
سال بعد، برای امتحانات نهایی، انتظار چنین ارفاقی را نداشته باش.
قطعاً مردود می‌شوی!
آن یکی را هم بگیر، باسیتا.
- بابا... نگاه کن، «چاکرابومی». - اوه!
حالا دیگر روزنامه خواندن را شروع کرده‌ای؟
هوم... خوب است!
صبر کن...
این را دیدی، بابا؟
۵۰۰۰ روپیه تخفیف برای دوربین فیلم‌برداری!
الان می‌توانیم آن را ۲۰۰۰۰ روپیه بخریم.
پنج سال است که از تو می‌خواهم، بابا.
در این مدت، یک همزن جدید خریدی،
یک ماشین لباسشویی جدید،
و حتی یک جاروبرقی هم خریدی!
قیمت آن الان واقعاً پایین است.
نمی‌توانی حداقل حالا آن را برایم بخری؟
ام. نایت شیامالان در این سن ۲۲ فیلم کوتاه ساخته بود، بابا!
اگر بخواهم یک فیلم‌ساز استاد شوم، باید همین حالا فیلم‌سازی را شروع کنم.
- وینیث ماداوان؟ - بله، خودمم!
او کلاس دهم را با نمرات عالی تمام کرد.
فقط خواستم در این شادی شریک باشم!
خدای من!
اگر در امتحانات نهایی پیش رو نمره‌ای بالای ۸۰ درصد بگیری،
وام می‌گیرم و آن دوربین فیلم‌برداری را برایت می‌خرم.
چی؟
صبر کن، واقعاً؟!
جدی می‌گویم.
آیا او واقعاً می‌تواند از پسش بربیاید؟
«وقتی چیزی را می‌خواهی،»
«تمام کائنات دست به دست هم می‌دهند تا تو به آن برسی.»
«پائولو کوئیلو.»
«هشتاد درصد!»
درود! من آناند سودهاکاران هستم.
این هفته، دو فیلم مالایالامی روی پرده رفته‌اند.
هر دو فیلم ستاره‌محور هستند و هر دو از نظر تجاری موفق بوده‌اند.
با این حال... من ناامید شدم.
حالا، فعلاً برای سنگ‌پرانی به سمت من دست به کار نشوید!
اجازه دهید یک بار دیگر به شما یادآوری کنم،
نقد فیلم به معنای تکرارِ صرفِ نظرِ عموم نیست.
اگر منتقدانی که پیش از من بودند فقط همین کار را می‌کردند...
سینمای امروز هنوز چیزی بیش از شعبده‌بازی‌های سیرک‌گونه‌ی
برادران لومیر نبود.
اگر قرار است وضعیت سینمای مالایالم تغییر کند...
ما به سینمای مدرن و استعدادهای تازه‌ای نیاز داریم که بتوانند
سطح درک زیبایی‌شناختی مخاطب را بالا ببرند.
هی!
من دارم می‌آیم تا سینمای مالایالم را نجات دهم!
پس وینیث ماداوان قرار است کارگردان سینما شود، این‌طور است؟
بله. پس همه خبر رو شنیدن، درسته؟
دوام آوردن در صنعت فیلم‌سازی کار آسونی نیست.
از نظر ژنتیکی، او اصلاً توانایی انجامش رو نداره.
واقعاً فکر می‌کنی می‌تونه نمره ۸۰ بگیره، پدر؟
اون هیچ‌وقت نمی‌تونه این کار رو بکنه.
من فقط این رو گفتم که حداقل به این بهانه درس بخونه، پدر.
اما اگه نمره ۸۰ رو بگیره چی؟
واقعاً وام می‌گیری؟
اون نمی‌گیره.
از نظر ژنتیکی، اون فقط توانایی‌اش رو نداره.
«پدربزرگ دیگر دوست من نیست.»
«می‌خواهم او را آن‌فالو کنم.»
«خداحافظ پدربزرگ!»
«فقط صبر کن و ببین.»
«مربی امتحان» «لِیبر ایندیا»...
بله، بگذار این یکی را هم بردارم!
«آیا او برگشته؟»
«آیا پیرمرد رسیده است؟»
«آیا او برگشته؟»
«آیا پیرمرد رسیده است؟»
چه بلایی سرش آمده؟ دوباره آتش گرفت؟
لحظه‌ای که نتایج اعلام بشه،
بابا با بی‌میلی میره بانک ملی و وام میگیره.
پدربزرگ اصلاً فکرش رو هم نمیکنه.
یه چرخش غیرمنتظره در اتفاقات...
درست مثل فیلم‌های مانوج نایت شیامالان.
بعدش، کل مسیر رو تا کوتایام رانندگی میکنه...
یه دوربین هندی‌کم سونی ۳.۵ مگاپیکسلی نو از فروشگاه لوازم الکترونیکی های‌رنج میخره،
با سرعت از گردنه برمیگرده بالا، و اون رو میده دست من.
بابا اشک تو چشماش جمع میشه.
پدربزرگ از گریه هلاک خواهد شد.
یک گریه و زاری تمام‌عیار!
و من آنجا خواهم بود تا شاهد همه چیز باشم.
«آیا او برگشته است؟»
«آیا آن پیرمرد رسیده است؟»
«چه بلایی سرش آمد؟ آیا دوباره و دوباره آتش گرفت؟»
- هی، مانیان! - گمشو!
گوش کن، در کلاس دهم سهمیه پذیرشی وجود ندارد!
- سونیل‌اتا! - همه اتاقک‌ها پر هستند.
شماره داوطلبی‌ات را بده، بررسی می‌کنم و به تو خبر می‌دهم.
باشه!
هی! ترسوندت!
گوش کن، به محض اینکه دوربین رو بگیرم، می‌خوایم یه فیلم کوتاه ترسناک بسازیم.
و تو قهرمانش می‌شی.
من؟
نصف شب هست...
تو خونه تنهایی و حوصله‌ات سر رفته، برای همین به یه دوست زنگ می‌زنی که شطرنج بازی کنی.
الو؟
همون‌طور که منتظرشی، شروع می‌کنی به چیدن مهره‌ها روی صفحه شطرنج.
درست وقتی کارت تموم می‌شه،
برق می‌رود.
ناگهان، زنگ در به صدا در می‌آید!
- هان؟ اِ... - چی؟
اگر برق رفته، چطور زنگ در کار می‌کند؟
بعد ناگهان صدای در زدن می‌آید!
در تاریکی راه می‌روی،
در را باز می‌کنی،
و به دوستت خوش‌آمد می‌گویی.
هر دو شروع به شطرنج بازی کردن می‌کنید.
چون هوا کاملاً تاریک است،
فقط نورِ یک شمع باقی‌ست.
تاریکی مطلق!
درست در لحظه‌ای که می‌گویی «کیش»،
برق ناگهان وصل می‌شود.
سرت را بالا می‌آوری و...
- کسی روبرویت ننشسته است. - وای!
درست وقتی که وحشت‌زده می‌شوی،
برق دوباره قطع می‌شود.
ناگهان،
صدای حرکت کردن مهره‌ای را روی صفحه شطرنج می‌شنوی.
به پایین نگاه می‌کنی،
و کسی درست مقابل تو حرکتی انجام داده است.
کیش و مات!
در حالی که از ترس می‌لرزی،
شمع را برمی‌داری،
و آرام سعی می‌کنی صورت آن شخص را ببینی.
همان‌طور که شمع را به او نزدیک‌تر می‌کنی،
مشخص می‌شود که هیچ‌کس آنجا نیست!
درست در همان لحظه، دوباره در زده می‌شود.
وقتی شمع را برمی‌داری،
و آرام در را باز کن،
دوستت آنجا ایستاده و به تو لبخند می‌زند!
ناگهان، لبخندش محو می‌شود.
او پشت سرت را نگاه می‌کند، و از وحشت خشکش می‌زند.
او در نور لرزان شمع تو می‌بیند که،
درست پشت سرت ایستاده،
یک پیکر بی‌سر!
کات! عنوان فیلم:
«چکوتان»
فیلمی از وینیت مادهاوان!
- اوه! - هان؟!
عجب ایده‌ی محشری!
دقیقاً به سبک رام گوپال وارما!
دقیقاً همین‌طور قصد دارم فیلم‌برداری‌اش کنم... در تاریکی مطلق!
- فقط با نور شمع. - عالیه!
هشتاد و هشت! پنجاه و هفت!
- صبر کن، چی؟ - ۸۸ درصد!
و ۵۷ درصد!
- بیست روپیه می‌شه. یادتون نره پرداخت کنین. - پرداخت می‌کنیم.
و من اونجا، بیهوده رویای قهرمان شدن رو در سر داشتم.
«پس اون دوربین هندی‌کمی که آرزوش رو داشتم،»
«دیگه هیچ‌وقت به دستش نمی‌آرم.»
«مثل یک تکه شیشه زیبا، خرد و خاکشیر شدم.»
بفرمایید سونیل‌تا، ۲۰ روپیه.
امیدوارم همه چیز برات خوب پیش بره.
چی شده؟ قبول نشدی؟
آره.
۳.۵ مگاپیکسل با لنز کارل زایس.
باتری‌های قابل شارژ و نوار مینی دی‌وی.
برای ساختن فیلم کوتاه‌ت،
همین کافی نیست؟
- ممنونم سونیلتا! - خواهش می‌کنم!
روزی ششصد تا.
هزینه نوار هم صد تا اضافه می‌شه.
تو نمی‌تونی فیلم‌برداری این رو توی یک روز تموم کنی.
ولی اگه بتونی انجامش بدی،
یه روزی کارگردان بزرگی می‌شی.
قدیما، آی.وی. ساسی یه فیلم کامل مالایالامی رو توی هجده روز تموم می‌کرد.
ششصد به اضافه صد...
هفتصد تا کامل!
- انجام شد. - باشه.
تو کسی هستی که پول این رو میدی.
صبر کن، چی؟ من؟
۸۸ درصد!
امروز، پدرت هر چیزی که بخوای رو بهت میده.
«شیطان». «اولین شاهکار من».
«پدربزرگ اونقدر خجالت‌زده‌ست که حتی نمیتونه بهم نگاه کنه».
«علم شکست خورده».
«انسان پیروز شده».
«قدرت تجسم!»
«جوابی مناسب برای پدربزرگم که به خدا اعتقاد ندارد.»
صبر کن!
- باید کاملاً تاریک باشد. - اوه!
مقدمه‌ات را طوری طراحی کرده‌ام که شبیه نمای ورود آمیتاب باچان در فیلم «سارکار» باشد.
فقط نیمی از صورتت باید دیده شود.
این نور شمع برای آن عالی است.
باید تمام نورهای بیرون را کاملاً مسدود کنیم.
بله!!
اوه!
چه اتفاقی افتاده؟ همه چیز مرتبه؟
نمی‌دانم چه مشکلی پیش آمد.
وقتی در طول روز چکش کردم، کاملاً سالم به نظر می‌رسید.
این فقط یک دوربین هندی‌کم است.
آزمایش‌های شبانه تو با این جواب نمی‌دهد.
اما مگر ۳.۵ مگاپیکسل نیست؟
فقط ۳.۵ مگاپیکسل است.
حتی با روشن بودن مهتابی در شب، تصویر پر از نویز خواهد بود.
و حالا او اینجاست و سعی دارد با نور شمع فیلم‌برداری کند!
ای... این جواب نمی‌دهد، سونیل‌تا.
من دوربینی می‌خواهم که بتواند واقعاً در شب فیلم‌برداری کند.
در آن صورت، به یک دوربین اچ‌دی نیاز داری.
اما خودت نمی‌توانی با آن کار کنی.
به یک فیلم‌بردار و نورپرداز نیاز داری... و با هزینه روزانه برای همه،
حدود ۴۵۰۰ روپیه برایت هزینه خواهد داشت.
آیا چنین پولی داری؟
- ۴۵۰۰؟! - گوش کن!
این را پس بگیر.
سعی کن چیزی را در نور روز فیلم‌برداری کنی.
کیفیتش به اندازه کافی خوب خواهد بود.
در همین راستا فکر کن.
شاید واقعاً نتیجه بهتری بگیری.
هان؟
اما اون دیگه کی می‌تونه باشه...
هان؟
آه!
هان؟
کیش!
هان؟
«شیطان»
واقعاً عالی بود پسرم. تماشایش خیلی لذت‌بخش بود!
- هوم. - مگه نه؟
بله. ساختن فیلمی مثل این در چنین سن و سالی،
کاری نیست که از عهده هر کسی بربیاید.
قطعاً به یک استعداد خاص نیاز دارد.
- آره. - قشنگه، مگه نه بابا؟
ارواح یک دروغ بزرگ هستن.
چیزی بیشتر از تخیلات انسانی...
در مورد زندگی پس از مرگ نیستن!
من اصلاً نمی‌تونم خودم رو راضی کنم
که از این چیزها لذت ببرم یا ازشون بترسم.
متأسفم!
کارت عالی بود، پسرم!
با اینکه یه فیلم کوتاهه،
ثابت کردی که می‌تونی کارگردان بشی.
با این حال، در درس خواندن کوتاهی نکن!
اوه!
باید آزمون‌های ورودی را جدی بگیری. فهمیدی؟
- بیا، بریم غذا بخوریم. - باشه!
پسرم، تو نگران او نباش.
چه درس بخواند و چه نخواند،
فقط به خاطر اینکه ما پدر و مادرش هستیم،
بالاخره موفق می‌شود در یک دانشگاه صندلی بگیرد.
اما برای تو این‌طور نیست.
«راست می‌گوید... برای من این‌طور نیست.»
«با این حال، درست نیست که این‌طور درباره سوجی صحبت کنی.»
«برخلاف من،»
«او واقعاً در درس‌هایش نابغه است.»
«حتی بدون سهمیه هم،»
«می‌توانست در هر دانشگاهی پذیرش بگیرد.»
«اما به خاطر پیشینه اجتماعی‌اش،»
«اصلاً مورد قدردانی قرار نمی‌گیرد.»
«بنابراین، هر حرف کوچکی که کسی درباره‌اش بزند، برای خوشحال کردنش کافی است.»
واقعاً عالی بودی.
با اینکه هیچ دیالوگی وجود نداشت، بازی صورتت فوق‌العاده بود.
«اما... برای من، این کافی نیست!»
رفیق، ما باید فردا این رو به همه توی مدرسه نشون بدیم.
- نه! - هان؟
هیچ‌کس دیگه‌ای نباید این رو ببینه!
- چرا؟ همه ازش خوششون اومد! - نه!
اونا فقط داشتن از تلاشم تعریف می‌کردن.
نه از خودِ فیلم کوتاه!
مردم باید وقتی فیلم من رو می‌بینن وحشت‌زده بشن.
باید از شوکِ پایانِ فیلم، میخکوب بشن.
کسی اینجا شوکه به نظر می‌رسید؟
اگر این سکانسی از فیلم آر.جی.وی بود، چه می‌گفتی؟
هنوز به آن سطح نرسیده، اما بد هم نیست.
من می‌خواهم به آن سطح برسم.
بیا دوباره انجامش دهیم.
رفیق، واقعاً لازم است؟
هیچ‌کس قرار نیست بگوید این بد است.
فقط کلی کار اضافه روی دستمان می‌گذارد.
استادان یک‌شبه به وجود نمی‌آیند!
این تمرین مداوم است
که از کسی یک متخصص در کارش می‌سازد.
برای رسیدن به سطح مشخصی از مهارت در هر زمینه‌ای،
تخمین زده می‌شود که حداقل ده هزار ساعت تمرین نیاز دارید.
در حالی که ما هنوز داشتیم در گل و لای بازی می‌کردیم،
افرادی مثل اسپیلبرگ و شیامالان
در حال ساخت فیلم‌های کوتاه با دوربین‌های ۸ میلی‌متری بودند.
به این دلیل که آن‌ها در آمریکا متولد شدند.
و ما در هند متولد شدیم.
پس چرا استاد نشوند؟
من از کلاس پنجم رویای فیلمساز شدن داشتم،
و اولین فیلم کوتاهم را فقط در کلاس یازدهم منتشر کردم.
من نمی‌خوام فقط یه فیلمساز معمولی باشم، سوجی!
می‌خوام بهترینِ رشته خودم باشم.
بهترین فیلمساز ژانر وحشت که سینمای مالایالم تا حالا به خودش دیده!
بیاید دوباره بگیریم!
وینیث، همیشه موانعی وجود داره.
آدم نباید برای کمال‌گرایی اینقدر لجباز باشه.
من هستم.
فقط با امکانات و بودجه موجود، این فیلمبرداری رو یه جوری تموم کن!
وظیفه واقعی یه کارگردان همینه!
فعلاً، من این وظیفه رو انجام نمی‌دم.
من یک دوربین اچ‌دی می‌خواهم. تحت هر شرایطی.
- برای دو روز. - در آن صورت، ۹۰۰۰ روپیه می‌شود.
الان اینجا ندارمش.
باید آن را از ارناکولام اجاره کنم.
- بیایید اجاره‌اش کنیم. - کِی؟
کمی زمان لازم دارم تا پول اجاره را جور کنم.
باید منتظر عیدی بعدی‌ام برای جشن ویشو بمانم.
بعد هم تا آن موقع، کرایه ماشینم هست،
بلیت سینما، پف‌فیل تخم‌مرغی، نوشابه زیره...
با صرف‌نظر کردن از همه این‌ها پول پس‌انداز می‌کنم!
بسیار خب... چقدر زمان لازم داری؟
- هوم؟ - یک هفته؟
دو هفته؟
سه هفته؟
چهار هفته؟
«شیطان»
کات!
ازش خوشم اومد!
«شیطان»
واقعاً می‌تونی منو شوکه کنی؟
خودت ببین چقدر شوکه می‌شوی.
فقط برای ثبت در سوابق!
«با توجه به نفس‌های عمیقی که می‌کشد، مشخص است که بادکنک قرار است بترکد»
«و سونیلِتان هم قرار است شوکه شود.»
«هر دو اتفاق دقیقاً در یک لحظه رخ می‌دهد.»
«لحظه‌اش فرا رسیده.»
«محاسبات من کاملاً اشتباه بود.»
«بادکنک نترکید و سونیلِتان هم تکان نخورد.»
نگران نباش!
من ذاتاً همین‌طور هستم.
من به این سادگی‌ها نمی‌ترسم.
کلاً ساختار من این‌طوریه!
«اونی که انتظار داشتم بترکه بادکنک سفید بود!»
«اما اونی که واقعاً ترکید... بادکنک قرمز بود!»
«زمینه‌چینی و گمراه‌کردن!»
«به عبارت دیگه، منحرف کردن توجه مخاطب.»
هی، مگه همین الان ندیدمش؟
یه بار دیگه امتحان کن ببین!
چطور الان این‌طوریه؟
دفعه اول این‌طوری نبود!
فضاسازی و گمراه‌ کردن!
- قبلاً این رو کم داشتیم! - اوه...!!
حالا باید ۵۳ تا سی‌دی بخریم.
کپی‌ها رو رایت می‌کنیم...
و توی کلاس پخش می‌کنیم.
همه باید این رو ببینن.
ولی... ۵۰۰ روپیه کم دارم.
از خونه حتی یک قرون هم بهم پول نمی‌دن.
نگران نباش!
امروز، پدرم هر چی که بخوام بهم می‌ده.
- بابا؟ - هان؟
حس تماشای یک فیلم درست و حسابی رو داشت!
واقعاً پیشرفت کردی.
برای پخش سی‌دی‌های این فیلم توی کلاسم...
می‌شه ۵۰۰ روپیه بهم بدی؟
من بهت پولی نمی‌دم.
ولی فیلم خوبیه.
- مگه نه؟ - خوبه.
عالیه، مگه نه بابا؟
بابا!
«این... سی. کی. پارامسواران است.»
هفتاد و پنج ساله!
«حقیقت‌جویی که کتاب‌ها و فیلم‌های بیشتری»
«نسبت به هر کس دیگری در کل جهان دیده است!»
«و امروز، هنگام تماشای فیلم من،»
«او از دنیا رفت!»
- هنوز نفس می‌کشد! - بیایید او را به بیمارستان ببریم.
بابا!
«خب، او هنوز نمرده است.»
حتی اگر روحی هم جلوی او ظاهر شود، خم به ابرو نمی‌آورد.
و تو آن پیرمرد را به کما فرستادی.
کما؟
تو استعدادت را ثابت کردی.
خودت را درگیر آزمون‌های ورودی نکن.
جای تو در سینماست!
وقتی کلاس دوازدهم را تمام کنی، برایت پذیرش رشته ارتباطات تصویری می‌گیرم.
به هر حال قرار نیست با درس خواندن به جایگاه بزرگی برسی.
بفرما...
این هزار روپیه.
پنجاه تا نه...
صد تا سی‌دی بخر!
و بعد...
همه رو تا حد مرگ بترسون!
استاد...
«از کلاس پنجم رویای فیلمساز شدن رو داشتم،»
«با این حال، تا وقتی اولین فیلم کوتاهم رو تموم کردم، کلاس دوازدهم بودم.»
«این یعنی...»
«شصت هزار ساعت ارزشمند از عمرم...»
«زمانی که باید با تمرین، مهارتم را به کمال می‌رساندم...»
«همه را هدر دادم.»
«اما دیگر وقت را تلف نخواهم کرد.»
کمپانی...
پدرخوانده...
چِکوتان...
«مانوج نایت شیامالان بیست و هشت ساله بود که اولین فیلمش را ساخت.»
«آر.جی.وی بیست و هشت ساله بود،»
«اسکورسیزی بیست و پنج ساله بود،»
«و اسپیلبرگ بیست و چهار ساله بود.»
«وینیت ماداوان...»
تا وقتی درسم در دانشگاه تمام شود،
بیست و یک ساله خواهم بود.
یک سال دیگر به من فرصت بده تا یک فیلم بلند بنویسم و بسازم.
آن وقت وینیت ماداوان...
بیست و دو ساله خواهد بود.
جوان‌ترین فیلم‌ساز موفق سینمای مالایالم.
عالیه!
استادها یک‌شبه به وجود نمی‌آیند!
پس برای سه سال آینده،
«که می‌شود بیست و شش هزار و دویست و هشتاد ساعت،»
«من خودم را صیقل می‌دهم و اصلاح می‌کنم.»
یاکشی
«نمی‌خواهم فقط یکی دیگر از فیلم‌سازها باشم.»
«می‌خواهم بهترین باشم!»
کات
خوشم آمد!
- هان! - سلام، وینیت.
پیشنهادی برای بازی در یک فیلم تامیل دریافت کرده‌ام.
به‌زودی تبدیل به یک سوپراستار خواهم شد.
ازدواج با من برای تو یک پیشرفت بزرگ محسوب می‌شه.
ازت خوشم میاد.
متأسفم!
علاقه‌ای ندارم.
«این یک دروغ بود.»
«من علاقه داشتم.»
«اما در حال حاضر، تمرکزم»
«فقط روی یک چیزه.»
«کارگردانی اولین فیلم بلندم در بیست و دو سالگی!»
«سه سال!»
«سه فیلم کوتاه!»
«همه‌شان پربازدید شدند.»
«اورکات مرده است، و فیس‌بوک جایگزینش شده.»
«با این حال، پدربزرگ هنوز بیدار نشده است.»
«اما اگر روزی بیدار شود،»
«اولین چیزی که باید ببیند عذرخواهی من است.»
«ببخشید، پدربزرگ.»
«در همان سه سال، درست همان‌طور که هانا به من گفت،»
«او سینمای تامیل را فتح کرد و به یک فوق‌ستاره تبدیل شد.»
«قدرت تجسم!»
من درسم تمام شده، اما سوجی هنوز دانشجو است.
او پزشکی می‌خواند.
رتبه برتر هم هست.
با این حال مردم باهوش شهر هنوز ادعا می‌کنند که او با سهمیه قبول شده است.
مثل همیشه، این موضوع او را سرشار از خشم و انزجار می‌کند.
سوجی اصلاً خوشحال نیست.
سونیل‌اتان کجا غیبش زده؟
مشکل دعوت کردن مردهای مسنِ بی‌ربط همین است.
احتمالاً توی دستشویی گیر کرده و دارد مجله فیلم می‌خواند.
بیایید، فقط برویم داخل.
رفیق، من با این عینک‌ها هیچی نمی‌بینم!
بهتر نیست فعلاً برشون داریم؟
فقط وقتی رفتیم داخل باید بزنیمشون، درسته؟
- آره، تا وقتی نرفتیم داخل نزن. - باشه!
«مای دیر کوتیچاتان سه بعدی»
- گرفتمش! - چی رو؟
اولین فیلمم.
اولین فیلم هیولایی سینمای مالایالم!
ادامه‌ای بر فیلم کوتاهم.
ولی، واقعاً به یه هیولا نیاز داری؟
فیلم بلند سینمایی با فیلم کوتاه فرق دارد.
آیا یک فیلم ترسناک معمولی کافی نیست؟ چیزی که مخاطب اینجا بتواند هضمش کند؟
هر فیلمی کافی نیست، سوجی.
می‌خواهم اولین فیلمم برای همیشه در یادها بماند.
و برای این کار، صرفاً ترساندن مخاطب کافی نیست.
آن ترس باید تاریخ‌ساز شود!
و آن تاریخ باید گرامی داشته شود.
«کاتیچاتان عزیز من سه‌بعدی»
این دومین اکران مجدد «کاتیچاتان عزیز من» است،
که در اصل در سال ۱۹۸۴ منتشر شده بود.
بعد از آن فیلم‌های سه‌بعدی زیادی روی پرده رفتند،
اما هیچ‌کس حتی آن‌ها را به یاد نمی‌آورد.
اولین‌ها همیشه در تاریخ ثبت و به یاد می‌مانند.
آدم نمی‌تواند بدون ریسک کردن در زندگی به چیزی برسد، سوجی.
من یک فیلم‌ساز ژانر وحشتم که حتی پدربزرگ عقل‌گرایم را به کما بردم!
اولین فیلم هیولایی سینمای مالایالم باید به نام من ثبت شود.
خیلی خب، هر چه می‌خواهی باور کن!
فقط دست از این لاف زدن بردار که فیلم کوتاه تو باعث شده پدربزرگ به کما برود!
من هنوز هم این را باور ندارم.
او مردی منطقی و علمی است!
هان؟
بخون!
چی رو بخونم؟ کجا بودی؟
صفحه آخر رو بخون!
انجمن فیلم کاژچا جشنواره فیلم کوتاه، ۲۰۱۱.
هزینه ورودی - ۵۰۰ روپیه.
چیزی که زیرش نوشته رو بخون.
اولین فیلم بلند برنده توسط انجمن فیلم کاژچا
با همکاری گروه هریس بشیر تهیه خواهد شد.
هریس بشیر؟
واقعاً این اتفاق می‌افته؟
ببین بچه، ناوودایا آپاچان قرار نیست بیاد در خونه‌ت رو بزنه
فقط چون تعداد بازدید فیلم‌های کوتاهت رو دیده.
اگه می‌خوای موفق بشی، خودت باید بری در خونه‌ها رو بزنی.
رفیق...
من هیچ عکسی از هریس بشیر اینجا نمی‌بینم.
ولی اون آدم مهمیه.
اون شرکت‌های زیادی به اسم خودش داره.
پس احتمال داره این قضیه جدی باشه.
معلومه که هست!
بفرستیمش؟
- بفرست! - فرستادمش.
چی!
هر چهار تا فیلم کوتاه‌ت رو فرستادم.
برای همین دیرم شد.
حالا دیگه وقت رو تلف نکن، وینیث.
باید هرچه زودتر فیلمنامه رو آماده کنی.
و باید یه کار موفق از آب دربیاد.
تبدیل به یه فیلم پرفروش می‌کنمش!
«مروگام»
«تلاش سخت.»
«اشتیاق.»
«استعداد.»
«اگر این سه را داشته باشید، می‌توانید به هر چیزی در این دنیا برسید.»
«من پنج عنصر مشترک را در رمان‌های موفق»
«وایکوم دیوید در اینجا، کِرالا»
«و فیلم‌های مانوج نایت شیامالان در هالیوود مشاهده کرده‌ام.»
«یک،»
«قهرمانی که دنیا را از شر نجات می‌دهد.»
«دو،»
«اتفاقات خوب برای آدم‌های خوب می‌افتد.»
«سه،»
«تأکید بر همدلی انسان‌ها.»
«چهار،»
«همه چیز به هم متصل است.»
«پنج،»
«یک پایان امیدوارانه.»
«خلاصه اینکه،»
«هر چقدر هم که آن‌ها را بترسانی،»
«مخاطب نباید هرگز امیدش را به زندگی از دست بدهد.»
«این وظیفهٔ یک هنرمند است.»
«من این وظیفه را در فیلمم به انجام خواهم رساند.»
«مروگام» فقط یک فیلم دیگر نخواهد بود.
این فیلم نقطه عطفی در سینمای مالایالم خواهد بود.
چرا دو نسخه وجود دارد؟
این یکی را می‌برم به معبد موکامبیکا تا تبرک شود.
مگر هر کاری که باید انجام می‌دادی را تمام نکرده‌ای؟
نیمه‌ی باقی‌مانده دست ما نیست، وینیت.
برای آن، به دعای خیر الهه نیاز داریم.
و همچنین هریس بشیر.
جشنواره فیلم کوتاه فرداست، درست است؟
«راک‌شاسان»
تبریک می‌گویم!
- موفق باشی! - ممنونم!
«مغز متفکر پشت فیلم‌های «آکاشاگانگا» و «ولیناکشاترام»، جناب وینایان بزرگ،»
«این جایزه را به من اهدا خواهند کرد.»
«حالا دیگه حتماً درخواست دوستی‌ام رو قبول می‌کنه.»
«این همون روزیه که تمام عمرم منتظرش بودم.»
سلام!
کارت عالی بود، وینیت!
بدون شک، این بهترین کاریه که توی این جشنواره فیلم دیدم!
امروز شاهد آثار بسیار متنوع و خلاقانه‌ای از پانزده استعداد جوان بودیم...
که از بین بیش از دویست متقاضی انتخاب شده بودند.
نام بهترین اثر هنری که توسط هیئت داوران از میان آن‌ها انتخاب شده
روی این تکه کاغذی نوشته شده که الان توی دستمه.
جایزه‌ای که در انتظار برنده است
این فقط یک جایزه تسلی‌بخش یا جایزه نقدی نیست.
این عنوانِ کارگردان برای اولین فیلم مالایالم است
که توسط انجمن فیلم کاژچا با همکاری گروه هریس بشیر تولید شده است!
من دیگر این مراسم را طولانی نمی‌کنم.
پس، جایزه بهترین فیلم کوتاه می‌رسد به...
کارگردان «تفنگ چخوف»، آرجون هاریداس!
برای اهدای جایزه، با فروتنی دعوت می‌کنم از
جناب وینایانِ عزیز خودمان.
- ممنونم آقا! - آقا عجله دارند.
ایشان بلافاصله بعد از اهدای این جایزه برمی‌گردند.
کسانی که مایل به گرفتن عکس هستند، می‌توانند بیرون این کار را انجام دهند.
آرجون... چند کلمه صحبت می‌کنید؟
اوه، نه، نه، نه... نه!
ممنونم! ممنونم!
دومین فیلم کوتاه برتر، «هیولا»!
کارگردان، وینیت ماداوان.
بدون هیچ موسیقی و تنها با تکیه بر طراحی صدای محیطی، ما را ترساند.
او واقعاً سبک خاص خودش را دارد.
بدون شک، این بهترین اثری است که در این جشنواره فیلم دیده‌ام!
«من واقعاً معتقدم که فیلم کوتاه من بهترین است.»
دقیقاً همان چیزی است که آناند سوداکاران به من گفت.
آیا ممکن است آناند سوداکاران فقط دروغ گفته باشد؟
نه.
تماشاگران به وضوح فیلم مرا بیشتر از همه دوست داشتند.
فیلم کوتاه من قطعاً بهترین است.
برای اهدای جایزه، دعوت می‌کنم به روی صحنه بیاید
منتقد مشهور فیلم،
آقای آناند سوداکاران!
شما در صنعت سینما با رقابت بسیار سخت‌تری روبرو خواهید شد.
همیشه نمی‌توانید نفر اول باشید.
فقط یک لحظه. فقط یک لحظه.
ببخشید... می‌دانم که دارم دخالت می‌کنم،
اما واقعاً نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم و الان چند کلمه‌ای نگویم.
ببخشید... ببخشید.
راستش را بخواهید،
من فقط تعداد کمی از فیلم‌های کلاسیک را دیده‌ام.
نمی‌دانم کسی این را باور می‌کند یا نه،
اما اولین باری که پا به سینما گذاشتم تا فیلمی ببینم،
بعد از امتحانات کلاس دهمم بود.
با داشتن چنین پیشینه خانوادگی،
شجاعت و اعتماد به نفس برای ساخت اولین فیلم کوتاهم، «تفنگ چخوف»،
تماماً از «وینیت ماداوان» که اینجاست و فیلم‌های کوتاهش نشأت می‌گیرد.
این‌قدر...
این‌قدر او الهام‌بخش من بوده است!
چون من طرفدار پروپاقرصش هستم،
حتی چند پیام هم در فیس‌بوک برایش فرستادم،
اما هیچ‌وقت جوابی نگرفتم.
اما به هر حال،
اینکه در چنین لحظه‌ای می‌توانم روی این صحنه بایستم،
و در حال رقابت با خودِ وینیت، جایزه اول را برای فیلمم ببرم...
من واقعاً به چشم تقدیر به آن نگاه می‌کنم.
بنابراین،
دوست دارم این جایزه را تقدیم خود وینیت ماداوان کنم.
ممنونم!
خدانگهدار!
رفیق!
دوستت دارم، رفیق!
آقا!
«هنوز متوجه نمی‌شم... به جای اینکه جایزه رو به من بدن،»
«چرا اون رو به آرجون دادن؟»
زیاد بهش فکر نکن.
جوایز قطعاً از همان ابتدا صحنه‌سازی شده بودند.
این موضوع هیچ ربطی به استعداد ندارد.
در این صنعت همه چیز بر اساس روابط داده می‌شود.
اما تو قطعاً کسی بودی که لایق جایزه اول بودی.
حالا اگر جایزه اول را نبردم چه اهمیتی دارد؟
تماشاگران مشخصاً فیلم مرا از همه بیشتر دوست داشتند.
صدای تشویق‌ها را شنیدی، مگر نه؟
اما مگر در نهایت او نبود که همه تشویق‌ها را از آن خود کرد؟
او تو را به عنوان یک الهام‌بخش قبول ندارد.
و قطعاً حتی یک پیام هم در فیس‌بوک برایت نفرستاده.
اما او واقعاً کار با کلمات را خوب بلد است.
می‌داند چطور شوخی کند.
با خطاب کردن تو، یعنی نفر دوم، به عنوان الهام‌بخش بزرگش...
و شوخی درباره اینکه تو کسی هستی که به پیام‌ها جواب نمی‌دهد...
او فوراً تبدیل به آدم مظلوم شد...
و تو را به عنوان آدم مغرور جلوه داد.
برای کسانی که می‌دانند چطور از شوخ‌طبعی استفاده کنند،
صادقانه بگویم هیچ سلاحی کشنده‌تر از آن نیست.
«آدم مظلومِ فروتن، برتر از آدمِ مغرور و ازخودراضی ظاهر شد»
این روایتی بود که به خورد مخاطب داد.
و همین آدمِ شکست‌خورده بود که در نهایت تشویق ایستاده تماشاچیان را گرفت.
تماشاچی‌ها همیشه طرفدار آدم‌های شکست‌خورده هستند.
فیلم کوتاه تو واقعاً خوب است.
تو واقعاً می‌دانی چطور مردم را بترسانی.
این تنها چیزی است که آدم‌هایی مثل من انگار نمی‌توانند از پسش بربیایند.
دارم فیلمی بر اساس رمان «چیترا» می‌سازم.
«چیترا»؟
آره، آن را می‌شناسم.
رمان وایکوم دیوید است.
بله.
هانا شاهجهان به عنوان بازیگر نقش اصلی انتخاب شده.
هرچند مشکلاتی با فیلمنامه داریم.
هانا کاملاً از آن راضی نیست.
می‌توانی نگاهی به آن بیندازی؟
قبلاً سعی کردم با چند نویسنده معتبر در این صنعت کار کنم.
شاید بتوانند آن را به یک فیلم موفق تبدیل کنند.
اما چیزی که من به دنبالش هستم این نیست.
من اولین فیلمی را می‌خواهم که هیچ‌کس، حتی تا صد سال دیگر، فراموش نکند.
عظمت!
من هم دنبال همین هستم!
و فقط استعدادی خالص و بی‌نظیر مثل تو می‌تواند آن را ارائه دهد.
آماده‌ام هر دستمزد یا امکاناتی که بخواهی را فراهم کنم.
متأسفم...
«چیترا» یکی از رمان‌های مورد علاقه من است.
اما... اولویت من در حال حاضر ساختن فیلم خودم است.
اگر آن را به تعویق بیندازم، ممکن است ایده من خاص بودن خود را از دست بدهد.
بسیار خب... موفق باشی!
اگر زمانی به کمکی نیاز داشتی، می‌توانی با من تماس بگیری.
- بله. - در تماس باشیم!
- اوهوم. - ما همین الان هم در فیس‌بوک دوست هستیم.
فقط کافیه جستجو کنی ساچین وایکوم دیوید.
هان؟
«ملاقات با ساچین یک موهبت در لباس مبدل بود.»
«او تمام سردرگمی‌هایم را برطرف کرد.»
«این آدم یک متقلب تمام‌عیار است.»
«هر اتفاقی دلیلی دارد.»
«حالا بالاخره می‌توانم او را آن‌طور که واقعاً هست ببینم.»
«می‌توانم به وضوح تمام افکاری که از ذهنش می‌گذرد را بشنوم.»
«هی، وینیث، بازنده...»
«من اینجا آدم فروتنی هستم،»
«و تو فقط یک آدم متکبر و خودخواهی!»
«برو و آن فیلم کوتاه را بساز!»
«من می‌روم تا فیلم خودم را بسازم.»
«او آرجون هاریداس نیست.»
«او "هاریداس فروتن" است.»
«و به هیچ وجه اجازه نمی‌دهم این موضوع همین‌طور بگذرد.»
- الو؟ وینیت؟ - بله. سلام، ساچین!
- وینیت، به من بگو. همه چیز خوب است؟ - بله.
فیلمنامه را خواندم. افتضاح است.
من بازنویسی‌اش می‌کنم.
اما نه پولت را می‌خواهم و نه هیچ امتیاز دیگری.
پس چه چیزی می‌خواهی؟
فقط بگو، وینیت.
باید اولین فیلم من را تهیه‌کنندگی کنی.
قبول!
به مالیوود خوش آمدی!
پدرم سال‌ها پیش این ویلای انگلیسی را در واگامون خرید.
من در واقع اینجا بزرگ شدم.
وقتی گفتم برای این فیلم تصاویری با کیفیت هالیوودی می‌خواهم،
در واقع فیلمبردارم بود که این مکان را پیشنهاد داد.
فیلم من...
نباید حس یک فیلم معمولی مالایالم را داشته باشد، وینیث.
آن سطح از کیفیت باید در فیلمنامه هم منعکس شود.
ما اصلاً وقت نداریم.
هانا بیستم می‌رسد، به محض اینکه فیلم تامیلی‌اش تمام شود.
فیلمنامه باید تا قبل از آن تمام شده و به تایید او رسیده باشد.
از طرف «واکس» فشار زیادی روی من است.
آخر هفته به وگامون بیا.
ماشینی برایت می‌فرستم.
ده صحنه را بازنویسی کن و وقتی آمدی، همراهت بیاور.
باقی‌اش را همان‌جا صحبت می‌کنیم.
آن کسی که به دوربین گوشی‌اش چسبیده؟ فیلم‌بردار ماست.
کسی که سر تا پا سفید پوشیده... مدیر تولید ماست.
کسی که همین الان دور خودش می‌چرخد... او فیاض است.
او مدیر منطقه‌ای «واکس» و تهیه‌کننده مشترک ماست.
قیافه‌اش شبیه موش است، اما مغز یک روباه مکار را دارد.
- این نویسنده جدید است؟ - بله. وینیت ماداوان.
او فیلم‌ساز فیلم‌های کوتاه است.
می‌توانم چیزی که نوشته را بخوانم؟
خب، او تازه شروع به نوشتن کرده.
نه!
فیلمنامه کامل آماده است!
چرا فیلمنامه کامل را به فیاض دادی؟
او آن را خواست، پس نباید به او می‌دادم؟
ببین، تو عملاً چهارمین نویسنده‌ای هستی که وارد این پروژه شدی.
هانا هنوز حتی یک پیش‌نویس را هم تأیید نکرده است.
اگر این یکی هم به نتیجه نرسد...
فیاض تمام اعتمادش را به این پروژه از دست می‌دهد.
ساچین!
من انتظار یک یا دو اصلاح اساسی داشتم.
اما حالا، کل فیلمنامه عوض شده!
هانا در این میان کجاست؟
صبر کن، چی؟! هانا در آن نیست؟
تنها دلیل من برای اینکه با لنز دوربینم از نزدیک از هانا فیلم بگیرم،
این بود که از فیلم سوپراستار سواروپ گذشتم و به اینجا آمدم!
این یک خیانت تمام‌عیار است!
ترس از ناشناخته‌ها...
ترس بدوی... که انسان‌ها نسبت به تاریکی دارند.
کسی که درست کنار تو ایستاده است.
اضطراب محضِ ندانستنِ اینکه او واقعاً کیست...
این چیزی بود که در پیش‌نویسی که برایم فرستادی، وجود نداشت.
چون درست در همان صحنه اول،
فاش می‌کنی که قهرمان داستان همان روح است.
به‌علاوه، درست در شروع نیمه دوم، یک فلاش‌بک هم اضافه کرده‌ای.
بنابراین، مخاطب آمادگی‌اش را دارد.
در آن لحظه، تنها کاری که می‌توانی بکنی این است که با ترس‌های ناگهانیِ ارزان‌قیمت غافلگیرشان کنی.
نمی‌توانی واقعاً آن‌ها را بترسانی.
و کار ما ترساندن آن‌هاست!
آن‌ها باید از ترس میخکوب شوند.
برای رسیدن به آن، مخاطب باید در انتظار بماند...
درست تا لحظه اوج داستان.
تا آن زمان، شکل واقعی روح نباید هرگز فاش شود.
بنابراین...
در این فیلم،
هیچ قهرمان زنی وجود ندارد!
دقیقاً چه کسی این تصمیمات را می‌گیرد؟
ساچین، من وقت برای تلف کردن ندارم، و تو هم همین‌طور.
صرفاً به این دلیل که ما تاریخ‌های هانا را قطعی کرده‌ایم
کل امور تجاری این فیلم نهایی شده است.
اینکه بخواهی طبق میل او تغییرش بدهی، این که یک فیلم کوتاه آماتور نیست.
خیلی خب... فعلاً هانا را فراموش کن.
پس لوکیشن چه می‌شود؟
فیلم‌نامه‌ات در... شهر می‌گذرد، مگر نه؟
چطور انتظار داری آن را اینجا فیلم‌برداری کنیم؟
اینجا نمی‌شود فیلم‌برداری کرد.
ساچین، از دست دادن لوکیشنی در حد هالیوود...
بعد از اینکه بالاخره پیدایش کردیم، حماقت محض است.
حواست باشد!
این داستان در شهر تریواندروم می‌گذرد.
اگر در تریواندروم فیلم‌برداری کنیم، شبیه هر فیلم معمولی مالایالم خواهد شد.
تمام دیدگاه ساچین درباره یک زیبایی‌شناسی بین‌المللی است.
و ما فقط می‌توانیم این کار را اینجا انجام دهیم.
درست در قلب شهر تریواندروم...
در خیابانی شلوغ که مردم در آن فشرده زندگی می‌کنند،
یازده عضو یک خانواده
در یک شب دست به خودکشی دسته‌جمعی می‌زنند.
این...
وحشت خالصی که فقط با خواندن آن احساس می‌کنید،
نقطه قوت اصلی فروش این داستان است.
تو هیچ‌وقت نمی‌تونی اون رو در یک خانه دورافتاده در ایستگاه کوهستانی بازسازی کنی،
فارغ از اینکه چند نفر اینجا خودشان را بکشند.
ما باید این وحشت را در واقعیت روزمره ریشه‌دار کنیم،
تا مخاطب احساس کند که این اتفاق واقعاً می‌تواند در همسایگی‌اش رخ دهد.
این همان ویژگی منحصربه‌فرد این فیلم است.
اگر آن را به زور در این ویلا بگنجانیم،
دیگر هیچ چیزی از این داستان باقی نمی‌ماند
جز یک فیلم معمولی دیگر درباره خانه‌های تسخیرشده.
خیلی خب، کلاس هنر دیگر کافی است...
بگذار درباره اصل تجارت به تو یادآوری کنم.
ساچین وایکوم دیوید فقط یک اسم روی خط اعتباری تهیه‌کننده کنار واکس است؛
او حتی یک ریال هم سرمایه‌گذاری نمی‌کند.
هریس بشیر کسی است که تمام هزینه‌ها را می‌دهد.
اگر هانا از پروژه کنار برود،
هریس بشیر هم کنار می‌رود.
آن کسری سه کروری چطور؟
باید خانه موروثی‌ات را بفروشی تا آن را جبران کنی.
پس ساچین، انتخاب ساده‌ای است...
می‌خواهی ملک خانوادگی‌ات را نگه داری...
یا «هنر» او را می‌خواهی؟
من درباره لوکیشن و بازیگر زن متقاعد شدم.
برایم مهم نیست اگر خانه و اموالم را از دست بدهم...
فیلمی که ساچین وایکوم دیوید می‌سازد...
بر اساس این فیلم‌نامه خواهد بود.
عقلت را از دست داده‌ای؟
من فقط یک ماه وقت نیاز دارم.
خودم بودجه‌اش را جور می‌کنم.
من مسئولیت مالی این پروژه را بر عهده می‌گیرم.
خودم سهم سه کروری هریس بشیر را می‌خرم.
خب، اگر این‌طور می‌خواهی بازی کنی،
در این صورت این پروژه دیگر هیچ حمایتی از طرف واکس نخواهد داشت.
ما در حال فسخ قراردادمان هستیم.
بهتر است خودت تمام این شش کرور را تأمین مالی کنی.
ساچین، تو نمی‌توانی یک‌شبه چنین پولی جور کنی.
این کارها زمان زیادی می‌برد.
برایم مهم نیست چقدر طول می‌کشد.
من «چیترا» را خودم تهیه می‌کنم، بدون اینکه حتی یک مورد را فدا کنم.
سال‌ها بعد، وقتی به تاریخ سینمای مالایالم نگاه می‌کنند،
نام ساچین وایکوم دیوید باید جایگاهی ابدی در آن داشته باشد.
وینیث،
نگران نباش.
تا دو ماه دیگر همه چیز را روبه‌راه می‌کنم.
همین که تولید فیلمم تمام شود...
فیلم تو را تهیه می‌کنم!
قول می‌دهم.
وینیث...
حداقل یک سال طول می‌کشد
تا ساچین آن پول را جمع کند و واقعاً کار را شروع کند.
آیا فیلم‌نامه خودت کامل است؟
بازنویسی تو واقعاً عالی است!
این فیلم قطعاً پرفروش می‌شه.
ولی اگه یه ستاره بزرگ مثل هانا رو عصبانی کنم،
که در حال حاضر بالاترین ارزش بازار رو داره،
تمام اعتبارم رو تو این صنعت از دست می‌دم.
به عنوان اولین تولید مستقل مالایالمِ شرکت «واکس ایندیا»،
دوست دارم فیلمت رو تهیه‌کنندگی کنم، وینیت.
پایه‌ای؟
- و؟ - و؟
و چی؟
دست رد به سینه‌اش زدم.
- چرا؟ - چرا؟
چه کار دیگری می‌توانستم بکنم؟ او داشت بازی کثیفی می‌کرد.
ساچین کسی بود که در وهله اول مرا وارد این پروژه کرد.
اینکه این آدم فیلم ساچین را کنار بگذارد
و پشت سر او به من پیشنهاد همکاری بدهد...
این فقط یک خیانت محض است!
پس فیلم تو واقعاً چه زمانی ساخته خواهد شد؟
تولید فیلم ساچین امسال به پایان می‌رسد.
و بلافاصله بعد از آن، فیلم من شروع می‌شود.
او به من قول داده است.
برای اینکه کارگردان خوبی باشی،
اول باید آدم خوبی باشی.
آره... حرف حساب زدی.
«وینیت ماداوان!»
«بیست و سه ساله!»
«هنوز هم جوان‌ترین!»
«هنوز هم جذاب!»
«تا یک ماه دیگر،»
«نسخه نهایی فیلم‌نامه «چیترا» را آماده می‌کنم.»
«فیاض راست می‌گفت.»
«یک ماه رو فراموش کن...»
«یک سال کامل گذشته و فیلم «چیترا» هنوز کلید نخورده.»
عجله کن، برادر.
«در همین حال، از طرفی دیگر...»
«آرجون هاریداس فیلمش را تمام کرده،»
«و برای اکران آماده می‌شود.»
«مهمانی بعد از مراسم.»
«اسم‌اش شبیه برندِ لباس زیرِ ارزونه!»
هی وینیث، سرت شلوغه؟
تدوین نهایی فیلمم آماده‌ست.
من اصلاً نمی‌توانم عینی و بی‌طرفانه قضاوتش کنم.
قبل از اینکه تدوین نهایی را قفل کنم،
می‌خواهم نظر یک نفر دیگر را هم بدانم.
می‌توانی آن را ببینی؟ من می‌آیم آنجا.
ژانر فیلم چیست؟
غافلگیری است.
دو سال از وقتی نوشتن این فیلمنامه را تمام کردم می‌گذرد.
اوه...
اما همیشه یک ویژگی خاص و متمایز کم داشت.
داشتم خودم را می‌کشتم تا راه حلش را پیدا کنم...
و همان موقع بود که من به فیلم کوتاه تو برخوردم.
همان موقع بود که
ایده اضافه کردن یک زاویه هیولایی به این روایت...
برای اولین بار به ذهنم رسید.
بعد از آن، همه چیز سر جای خودش قرار گرفت.
اگر خروجی نهایی همان‌طور که فکر می‌کنم از آب درآمده باشد...
این یک مفهوم کاملاً تازه برای سینمای مالایالم خواهد بود.
- آماده رفتنی؟ - وقتش رسیده؟
آره، وقت پروازه.
فقط یک دقیقه عزیزم. دارم میام.
- خیلی خب. - پس...
فقط راحت بشین و با آرامش فیلم رو تماشا کن.
من اون رو می‌رسونم فرودگاه و مستقیم برمی‌گردم، باشه؟
راستی، وینیت...
من در واقع سعی کردم سبک تو رو یکم توی این فیلم پیاده کنم.
و برای سکانس‌های ترسناک،
فیلم‌های کوتاه تو مرجع اصلی من بودن.
وقتی فیلم رو ببینی متوجه منظورم می‌شی.
فقط نظرت رو بهم بگو.
فقط اون موقع‌ست که می‌تونم با خیال راحت نفس بکشم.
من انتظار صداقت صد درصدی از تو دارم.
چه از آن خوشت بیاید چه بدت بیاید،
باید رک و راست به من بگویی.
- باشه؟ - بله.
پاسپورتم دست توئه، درسته؟
آره، همه چیز رو دارم.
«من می‌خوام مردم رو بترسونم!»
«می‌خوام با استفاده از دی‌تی‌اس، همه رو وحشت‌زده کنم!»
«آکاشگانگا»
کات! کات!
فهمیدم!
اولین فیلم من.
اولین فیلم هیولایی مولی‌وود!
دنباله‌ای بر فیلم کوتاهم.
«اولین همیشه ثبت می‌شود و در تاریخ به یاد می‌ماند.»
تماشایش تمام شد؟
چطور بود؟
به نظر نمی‌رسد کار تو باشد.
دقیقاً شبیه چیزی است که من کارگردانی می‌کردم.
تصویرسازی‌های من،
نقاط برش،
پالت رنگی،
پردازش صدا بدون استفاده از موسیقی،
تو همه چیز را کپی‌برداری کردی!
حالا دیگر هیچ راهی ندارم که فیلم خودم را بسازم.
«یک فیلم‌ساز دیگر که سعی دارد از آرجون هاریداس تقلید کند...»
این برچسبی است که در آینده منتظرم خواهد بود.
منظورت دقیقاً چیست؟
اینکه من داستان تو را دزدیدم؟
اگر فقط داستان مرا دزدیده بودی،
این می‌توانست یک خیانت معمولی باشد.
اما با این کار، مرا نابود کردی.
وینیث عزیزم، به من گوش کن!
این اتفاقات همیشه می‌افتند...
من این فیلم‌نامه را دو سال پیش نوشتم.
اضافه کردن آن زاویه هیولایی تنها تغییری بود که ایجاد کردم.
و اینکه توانستم زودتر آن را بسازم...
فقط به خاطر سرنوشتم است.
به همین سادگی.
یک بار دیگر می‌گویم.
سرقت ادبی فقط درباره داستان نیست.
دزدیدن سبک خاص یک فیلم‌ساز...
به‌ویژه از یک فیلم‌ساز تازه‌کار که هنوز اولین فیلم بلندش را هم نساخته،
مثل کشتن اوست.
می‌دانم که نمی‌توانم حتی یک کلمه از این حرف‌ها را در دادگاه ثابت کنم.
اما تو همیشه باید بدانی که چه کاری انجام دادی.
هی!
جدی می‌گویم وینیت، داری چه کار...
این فیلم قرار است یک موفقیت بزرگ باشد.
حتی اگر تو شک داری، من با اطمینان این را می‌دانم.
چون روح اصلی این فیلم...
کاملاً از دیدگاه شخصی خودم نشأت گرفته!
این باور قلبی من است!
تبریک می‌گویم،
و لطفاً از اینجا بروید!
کارگردان اولی که سینمای مالایالم را کاملاً دگرگون کرده است
با چنین سبک فوق‌العاده تازه‌ای و مهارت محض،
واقعاً بی‌سابقه است.
تنها با یک فیلم،
می‌توان گفت آرجون هاریداس خودش را به عنوان یک برند تثبیت کرده است.
فیلم آرجون اثر تو بود، درسته؟
«مارانام»
این چیه؟
یه داستان کوتاهه از مسابقه ادبی‌ای که پدرم یه زمانی برگزار کرده بود.
«چیثرا» فیلمنامه خوبیه.
اما اگه بخوایم آرجون رو شکست بدیم،
به چیزی خیلی فراتر از یه فیلمنامه خوب نیاز داریم.
ما به یه ویژگی منحصربه‌فرد واقعی نیاز داریم.
لازم نیست دقیقاً از همین داستان استفاده کنیم،
اما اون نوع ویژگی منحصربه‌فردی که می‌گم همین‌جاست، توی همین صفحات.
اگر بتوانی جادوی خودت را روی این پیاده کنی،
کار را به سطح بالاتری می‌برد.
و بودجه هم آماده است، وینیت.
اگر نوشتن این را تمام کنی،
ماه آینده می‌توانیم فیلم‌برداری را شروع کنیم.
من آن را نمی‌خوانم.
وینیت...
اگر اثر خوب باشد،
مردم کسی را که
به عنوان خالق اثر می‌پرستند.
آن‌ها حتی برای توجیهش دلیل هم پیدا می‌کنند.
هیچ‌کس نمی‌خواهد بداند که این بر پایه خون و عرق دیگران بنا شده است.
آرجون هاریداس، کسی که از تو کپی‌برداری کرد...
ببین الان در چه جایگاهی است، تا بفهمی منظورم چیست.
در نهایت، نتیجه تنها چیزی است که اهمیت دارد.
«ساچین حق داشت.»
«آرجون هاریداس، کسی که از من کپی‌برداری کرد،»
«هرگز بابت کاری که کرد بازخواست نشد.»
«حرفه‌اش فقط اوج گرفته است.»
«هر چیزی که تا الان به آن باور داشتم اشتباه بود.»
«اما فقط به همین دلیل، من از حد و مرز خودم فراتر نمی‌روم.»
«من در سرقت ادبیِ تلاش شخص دیگری مشارکت نمی‌کنم.»
بعضی چیزها تقدیرشان این است که اتفاق بیفتند.
اگر چیزی را با تمام وجود بخواهی،
تمام کائنات دست به دست هم می‌دهند تا به آن برسی.
من واقعاً به سرنوشت اعتقاد دارم.
خدا را شکر!
«سرنوشت!»
«شانس!»
«تقدیر!»
«اگر سرنوشت من این است،»
«دیگر به سرنوشت اعتقادی ندارم.»
«و نه به خدایی که آن را طراحی کرده است.»
«فقط به این دلیل که چیزی را با تمام وجود بخواهی...»
«جهان قرار نیست هوای تو را داشته باشد.»
«از این به بعد، تصمیمات خودم سرنوشتم را می‌سازند.»
«نه خدا!»
«وفاداری من به ساچین...»
«آن انتظار یک سال کامل برایم هزینه داشت!»
«اشتباه من آنجا بود.»
«از این به بعد، وفاداری من متعلق به هیچ‌کس نیست.»
«دیگر به هیچ‌کس اعتماد ندارم.»
«دیگر هرگز اجازه نمی‌دهم از من سوءاستفاده شود.»
«سرنوشت خودم...»
«آن را با دستان خودم می‌سازم.»
«من جوان‌ترین و بهترین فیلم‌ساز ژانر وحشت در مالایالم خواهم شد.»
الو؟
قربان، اگر آن پیشنهاد شما هنوز پابرجاست،
من آماده‌ام.
اما دو شرط دارم.
دارم گوش میدم.
اول اینکه...
به جز خودم، هیچ‌کس دیگه‌ای در گروه حق نداره
فیلم‌نامه‌ی کامل فیلمم رو بخونه.
هیچ دسترسی‌ای بهش نخواهند داشت.
فقط جزئیات خاصی که واقعاً لازمه بدونن
شخصاً توسط خودم بهشون گفته میشه.
دیگه به هیچ‌کس اعتماد ندارم.
دوم اینکه...
از روز اول فیلم‌برداری تا تدوین نهایی...
تک‌تک تصمیم‌ها فقط با خودم خواهد بود.
هیچ دخالتی از طرف استودیو نباشد.
بسیار خب.
من زمان‌بندی‌های «سواروپ» را قطعی کرده‌ام.
اگر سوژه‌ای داری که مناسب او باشد،
آماده‌ام که تمام شرایط تو را بپذیرم.
«از حالا به بعد همه چیز تحت کنترل من خواهد بود.»
«دارم هویت تازه‌ای برای خودم می‌سازم.»
«وینیت ماداوانِ قدیمی مرده است. این شخص کاملاً جدیدی است.»
«چون هر چیزی که تا الان به آن باور داشتم، دروغ بود.»
«این دنیا ناعادلانه است.»
«و از حالا به بعد، این واقعیت در فیلم‌های من هم منعکس خواهد شد.»
«سرنوشت من فقط توسط تصمیمات خودم رقم می‌خورد.»
«این حقیقت است.»
«این تنها حقیقتی است که اهمیت دارد.»
«مانوشیان»
آن مهار در سکانس آخر پاره شد و مچ پایم رگ‌به‌رگ شد.
خانه‌نشین شدن باعث شد
نقش منفی فیلم میسکین را از دست بدهم.
از آن روز به بعد، هر روز دارم به این فیلم بد و بیراه می‌گویم.
اما بعد از تماشای این فیلم،
فقط یک چیز دارم که به تو بگویم، وینیت...
در بیست و سه سالگی،
تو تازه یک شاهکار خلق کردی.
و ممنونم که مرا بخشی از آن کردی.
این یک تحول بزرگ است.
وقتی تب و تاب فیلم‌های جدید امروز فروکش کرد،
می‌توانیم پوستر رونمایی‌مان را روز دوشنبه منتشر کنیم.
برو و تدوین را نهایی کن.
دیگر هیچ چیزی برای تردید باقی نمانده است.
قربان، کسی که برای بررسی واکنش تماشاگران «چیترا» فرستاده بودیم، برگشته.
می‌شود یک لحظه به ما وقت بدهید، قربان؟
یک دقیقه، سواروپ.
«بالاخره، چیترا امروز اکران می‌شود.»
«به‌جز چند فیلم جزئی دیگر،»
«هیچ اکران مهم دیگری وجود ندارد.»
«البته تا وقتی فیلم من بیاید، همین‌طور است.»
نظرت چی بود؟
خوب است!
خوب است، مگر نه؟
بله، خوبه.
خیلی خوبه رفیق!
چرا با اون لحن حرف می‌زنی؟
رک و راست بهم بگو.
شماها ترسیدید؟
آره، خیلی ترسیدیم.
پس داستان رو دوست نداشتید؟
نه، داستان فوق‌العاده‌ست.
پس چی رو داری پنهان می‌کنی؟
هیچ مشکلی وجود نداره.
بیخیال «خدا» شویم.
آره. «خدا» را فراموش کن.
خدا؟ کدام خدا؟
چیزی درباره «خدا» شنیدید؟
شما بچه‌ها دارید درباره کدام خدا حرف می‌زنید؟
خب...
ما نتونستیم بلیت‌های «چیثرا» رو بگیریم...
برای همین رفتیم یه فیلم دیگه توی یه سالن خالی بغل دستش.
«دِیوام»
انتظار داشتیم یه فیلم آماتور و بی‌ارزش باشه...
- ولی فیلم واقعاً خوبیه. - رفیق، فقط اینه که...
اون فیلم خیلی شبیه مال توئه.
استرس نداشته باش.
«انسان» قطعاً فیلم بهتریه.
فقط می‌خوام برم یه گوشه دنج و تا می‌تونم گریه کنم.
«تصادف!»
«هم‌زمانیِ قابل‌توجهِ رویدادها یا شرایط»
«بدون هیچ ارتباط علت و معلولیِ آشکار.»
«به‌عبارتی، گندکاری‌هایی که بی‌دلیل در زندگی‌مون اتفاق می‌افته.»
«به خاطر همین تصادف،»
نه تنها فیلم من بی‌اهمیت شده...
بلکه فیلم ساچین که موفقیتش تضمین شده بود،
به یک فاجعه‌ی تمام‌عیار تبدیل شده است.
اما «خدا» مقصر این اتفاق نیست.
تقصیر کاملاً گردن ساچین است.
او اصلاً بلد نیست کارش را انجام دهد.
یک فیلم کم‌هزینه‌ی مالایالم که فقط در ۲۵ سینما اکران شد
حالا در ۱۵۰ سالن در حال نمایش است.
حتی فیلم «چیترا»ی ساچین هم نتوانست در برابر آن دوام بیاورد.
او دارد سینما را رها می‌کند و به بمبئی برمی‌گردد.
تا به دفتر حقوقی سابقش برگردد.
پس فیلم من قطعاً شکست خواهد خورد.
وینیت... استرس نداشته باش.
نمی‌شود انکار کرد که این دو فیلم شباهت‌هایی دارند.
اما ما می‌توانیم به راحتی آن را سر میز تدوین درست کنیم.
خیلی از آثار کلاسیک جهان دقیقاً همین‌طور به وجود آمدند.
این کارت دسترسی اصلی برای استودیوهای وکس است.
هر وقت بخواهی می‌توانی به اینجا بیایی.
هر تغییری که فکر می‌کنی لازم است را انجام بده.
اما پس‌فردا ساعت ۷ عصر،
ما داریم پوستر اولین نگاه را منتشر می‌کنیم.
تا وقتی در این مورد به تصمیمی نرسیم،
تمام کارهای تبلیغاتی و پس‌تولید ما باید متوقف شود.
چه تصمیمی باقی مانده که باید در موردش بگیریم؟
فیلم‌برداری مجدد!
فکر می‌کنی این خنده‌داره؟
فیلم‌های زیادی فیلم‌برداری مجدد داشته‌اند
چون دکورها فرو ریختند یا حوادثی پیش آمد.
ما هم الان با بحران مشابهی روبرو هستیم.
هیچ‌کدام از شما جدیت این موضوع را نمی‌بینید؟
وینیث...
فیلم‌برداری مجدد اصلاً ممکن نیست!
من حتی یک روپیه اضافی
برای این پروژه خرج نمی‌کنم.
باید در این مورد به من اعتماد کنی.
اگر دوباره فیلم‌برداری کنیم، تضمین می‌کنم...
که سودش برای تو حتی از من هم بیشتر خواهد بود.
چه سودی؟
اگر این فیلم را همین‌طور که هست پخش کنیم، قطعاً شکست می‌خورد.
اما اگر دوباره فیلم‌برداری کنیم، نتیجه برعکس خواهد شد.
می‌خواهی پنج کرور ضرر کنی،
یا پنجاه لک بیشتر خرج کنی
تا ده کرور سود به دست بیاوری؟
لطفاً برو بیرون و یک سیگار بکش.
چند درصد از فیلم باید دوباره فیلم‌برداری شود؟
سی درصد!
ده روز...
بیشتر از آن، نمی‌توانم اجازه بدهم--
الو!
تصادف ماشین!
کی تویش بازی کرده؟!
«حمایتم کن، حمایتم کن از توی خیابان حمایتم کن»
«دور خودم می‌چرخم، دور خودم می‌چرخم راهم را گم کرده‌ام، در پایان روز»
«سرنوشت من فقط توسط تصمیمات خودم تعیین می‌شود.»
«این حقیقت است.»
«این تنها حقیقتی است که اهمیت دارد.»
مدت زیادی از معرفی «افتر پارتی» می‌گذرد.
- کِی اکران می‌شود؟ - نظری ندارم.
اصلاً فیلم ساخته می‌شود؟
- الو؟ - قربان، تاج گل را بیاورم؟
آره، بیارش.
خبری از «افتر پارتی» نشد، آرجون چتا؟
لطفاً.
«مگه نباید اول فیلمنامه آماده باشه تا بتونه خبری بده؟»
«برای رسیدن به اونجا، اون به سبک خاص من نیاز داره.»
«و اون اصلاً اون سبک رو نداره.»
«ساچین بیچاره.»
«وقتی فیلم 'چیترا' در گیشه شکست خورد،»
«وایکوم دیوید کاملاً از دور خارج شد.»
«حالا دیگه حتی اون احترام اولیه‌ای که میراث پدرش براش تضمین می‌کرد رو هم نداره.»
«اما هیچ‌کدام از این‌ها مرا آزار نمی‌دهد.»
«چون آن‌ها مسئولیتی ندارند»
«در قبال همزمانی عجیب اکران «دِیوام» یک هفته قبل از «مانوشیان»،»
- «یا در قبال مرگ ناگهانی سواروپ...» - تصادف رانندگی.
«یا هر چیز دیگری، در این رابطه.»
«این نیرویی ناشناخته در این دنیاست که من به سادگی نمی‌توانم کنترلش کنم.»
«این سرنوشت است.»
«بنابراین، سرنوشت دشمن من است.»
«اما...»
«من پا پس نمی‌کشم.»
هیچ مشکلی وجود ندارد.
من یک طرح کلی از صحنه‌ها آماده کردم.
سواروپ در تک‌تک صحنه‌های آن ۳۰ درصدی که باید دوباره فیلم‌برداری کنیم، حضور دارد.
ما می‌توانیم آن بخش، به‌علاوه ۱۰ درصد باقی‌مانده از صحنه‌های او را دوباره بگیریم،
و به‌جایش از یک بازیگر نقش اول دیگر استفاده کنیم.
ما قطعاً به همان نتیجه‌ای که در ذهن داشتم می‌رسیم.
خوش‌شانسی...!
تبریک می‌گویم!
بالاخره نوبت تو هم رسید.
وینیث...
تو اصلاً متوجه اصل ماجرا نیستی.
ما همین الان به بهترین فرصت ممکن رسیدیم.
تو حالا رسماً کارگردان آخرین فیلم سواروپ هستی.
دیدی؟ حتی اگه فیلم یه فاجعه‌ی تمام‌عیار هم باشه،
با این شرایط، باز هم پرفروش می‌شه.
تو همین الان هم کارگردان یه فیلم موفق هستی، وینیث.
اجازه نمی‌دم این اتفاق بیفته.
ببین، می‌دونم...
تو این وسواس دیوانه‌وار رو نسبت به این فیلم داری.
اما...
من هرگز دوباره چنین فرصت تجاری بزرگی به دست نخواهم آورد.
قربان...
«یک موفقیت تضمین‌شده همین‌طوری دو دستی تقدیمت شد، نه؟»
فیلم تو قرار است یک موفقیت بزرگ باشد
فقط به این خاطر که این آدم در تصادف رانندگی کشته شد.
اما عظمت واقعی...
من هرگز موفق به کسب آن نشدم.
و تو هم به آن نخواهی رسید.
این موضوع قطعی است.
در آرامش بخوابی!
«من یک فیلم پرفروش نمی‌خواهم که همین‌طوری دو دستی تقدیمم شود.»
من این را تأیید نمی‌کنم.
من مسئول تصمیم‌گیری نهایی برای تدوین فیلمم هستم.
و تا زمانی که دوباره فیلم‌برداری نکنیم، آن را تأیید نخواهم کرد.
مطمئنی؟
کاملاً.
پس برو یک وکیل پیدا کن و شکایت کن،
و ادعا کن که ما مفاد قرارداد را نقض کرده‌ایم.
تو رسماً از این پروژه کنار گذاشته شدی. کارت اینجا تمام است.
این بازی بچه‌گانه نیست، فیاض.
- این فیلم زندگی منه! - زندگی هیچ‌کس نیست.
این فقط تجارت نمایشه، خیلی ساده و بی‌پرده.
اول باید این موضوع رو تو ذهنت هضم کنی.
«فقط از روی جنازه‌ام!»
«اجازه نمی‌دم داستانی که تمام دنیا قبلاً تماشاش کردن...»
«با نام من منتشر بشه.»
«من دیگه هیچ ارتباطی با این فیلم ندارم.»
«و می‌خوام که تمام دنیا این رو بدونه.»
- فیاضه. - بذارش روی بلندگو.
«وینیت، حداقل الان می‌تونی به خودت بگی کارگردان.»
«اگر آن پست را فوراً حذف نکنی،»
«نامت برای همیشه از تاریخ سینمای مالایالم»
«پاک خواهد شد.»
«من جنبه تاریکی دارم که هنوز آن را ندیده‌ای.»
«جنبه‌ای که قدرت و تسلط مطلق بر این صنعت دارد!»
«اگر تصمیم بگیرم که در این صنعت لیست‌سیاه شوی، کارت تمام است. همین و بس!»
«تنها راه جایگزین تو این است که آن پست را پاک کنی»
«و دوباره با متنی که الان برایت می‌فرستم، منتشرش کنی.»
«می‌دانم...»
«فیلمت آن استقبال باشکوهی که در ذهنت تصور کرده بودی را نخواهد داشت.»
«اما...»
«همان‌طور که قبلاً به تو گفتم،»
«تو همین حالا هم به یک فیلمساز موفق تبدیل شده‌ای.»
«من فیلم بعدی‌ات را تهیه می‌کنم.»
«می‌توانی آن را هرطور که می‌خواهی بسازی.»
«بعضی چیزها به سادگی خارج از کنترل ما هستند، پسر.»
«هیچ‌کس نمی‌تواند جلوی سرنوشت را بگیرد.»
«تو فقط یک انتخاب دیگر داری.»
«فقط آن را به عنوان سرنوشتت بپذیر و به راهت ادامه بده.»
«به هیچ وجه تسلیم سرنوشت نمی‌شوم و عقب‌نشینی نمی‌کنم!»
«من تنها کسی هستم که سرنوشت خودم را کنترل می‌کنم!»
«بزرگ‌ترینِ تمام دوران»
«حالا برای تصاحب تخت می‌آیم»
«تعریف‌کننده‌ی مولی‌وود»
«بهتر از پیشکسوتان»
«فکر من و صدای من جریانی کشنده دارند»
«امید من و دیدگاه من درخششی تماشایی دارند»
«حتی اگر مرا در اعماق تاریکی دفن کنی»
«مثل یک جرقه‌ی زنده دوباره جوانه می‌زنم»
«من در بند سرنوشت نخواهم ماند»
«من پشت دروازه‌اش نمی‌مانم»
«حتی اگر سرنوشت مانعم شود، تردید نمی‌کنم»
«من برای گرفتن اتاق، در نمی‌زنم»
«می‌گویم ۳-۲-۱، بوم بوم کا-بوم»
«من به راهم ادامه می‌دهم، رفیق»
«با قدم‌های قرص روی مسیرم، رفیق»
«سرنوشت خودم را می‌سازم، رفیق»
«هرگز از رویاهایم دست نمی‌کشم»
«فراتر از هدفم، هیچ رستگاری‌ای نیست»
«شیامالان، کریس نولان، اسکورسیزی بزرگ»
«اگر روزی نام من هم به آن فهرست اضافه شود، آن لحظه برایم اوج لذت خواهد بود»
«ارزش‌های اخلاقی من مرا به آنجا خواهند رساند»
«به دنیا نشان خواهم داد که بی‌همتا هستم»
«استاندارد اسکار را با اقتدار خواهم شکست»
«احترام»
«ذهنی آرام و اراده‌ای پولادین، متین و باوقار، همچنان برتر»
«اگرچه این عصر پر از اندوه است، اما روح فراتر از باور، استوار می‌ماند»
«در مسیر نبردی حق‌طلبانه، کسی ایستاده که وظیفه‌اش را خوب می‌داند»
«روحی بی‌همتا که هرگز خسته نمی‌شود، مردی که تنها برای آتش پیروزی زاده شده»
صادقانه بگویم، نمی‌توانیم او را مقصر بدانیم.
وقتی نسخه نهایی فیلم «چیترا» را دیدم،
من هم حس شدیدی پیدا کردم که فیلم خودم را به آتش بکشم.
جراتش را نداشتم.
اما او پیش‌قدم شد و واقعاً این کار را کرد.
در هر صورت،
این موضوع رسماً پرونده وینیت ماداوان را
در صنعت فیلم مالایالم می‌بندد.
و...
از این بابت خوشحالم.
از این بابت خوشحالم. از این بابت خوشحالم.
هی، آروم باش.
دکتر...
چقدر دیگه وقت دارم؟
هان!
سرطان خونه؟
اصلاً مسئله جدی‌ای نیست.
به خاطر اینکه فشار خونت بالا رفت و از حال رفتی بستری شدی.
شما کی هستید؟
شخصی به اسم فیاض محمد علیه شما شکایتی ثبت کرده
در کلانتری کاداوانترا.
به ما دستور داده شده که شما را بازداشت کنیم
و در اسرع وقت به دادگاه بیاوریم.
اما آیا این واقعاً یک پرونده کیفری است؟
خیر.
اینجا دارایی فیزیکی تخریب نشده،
بلکه مالکیت معنوی است.
تیم حقوقی آن‌ها ادعا می‌کند خسارت نزدیک به سه و نیم کرور است.
فعلاً هیچ عجله‌ای برای این کار نیست.
می‌تواند تا زمانی که از بیمارستان مرخص شوید، صبر کند.
با شما تماس می‌گیرم. همین اطراف هستم.
وینیث...
بهتر بود هیچ هدفی نداشتی تا اینکه به این روز بیفتی!
«تو به تنهایی ستاره‌ای فروزان هستی»
«ای آتش، تو تند و مرگباری»
سینما کار یک نفر نیست.
این یک هنر گروهی است.
این نکته‌ای است که واقعاً می‌خواهم بر آن تأکید کنم.
در یک لحظه فوران خودخواهی،
وینیث ماداوان رؤیاها، عرق ریختن‌ها و تلاش‌های هنرمندان و تکنسین‌های بی‌شماری را نابود کرد.
«بگذار تازه‌کارها بیایند و هنرشان را بسازند»
«با تکیه بر شانس محض و شکستن رکوردها»
«مهم نیست چند نفر وارد این بازی می‌شوند به دنبال شهرت، به دنبال نام‌آوری»
«من بزرگ‌ترینِ تمام دوران‌ها هستم»
«حتی اگر هزاران نقشه برایم بکشی»
«حتی اگر تمام روز سعی کنی جایگاهم را پایین بکشی»
«دانشی از سینما که در وجود من زنده است»
«به ذهنم شفافیت می‌بخشد»
«یاد گرفته‌ام هر ضربه و غمی را تحمل کنم، از دریاهای خروشان می‌گذرم و صحنه را از آن خود می‌کنم»
مهم نیست چطور سعی می‌کند آن را توجیه کند،
وینیث هرگز در دادگاه وجدان بخشیده نخواهد شد.
پس از حذف تصاویر آخرین فیلم بازیگر فقید، سواروپ، با نام «مانوشیان»،
توسط کارگردان وینیث مداوان از استودیویی در پالاریواتوم...
اعتراضات علیه او شدت گرفته است.
واقعاً جرئت کردی فیلم سواروپ‌اِتان را پاک کنی، هان؟
«تحت چنین فشار شدیدی،»
«هر کسی واقعاً توانایی»
«گرفتن تصمیمات درست را ندارد.»
گزارش‌ها حاکی از آن است که اتحادیه کارگردانان و انجمن تهیه‌کنندگان
ممکن است حکم ممنوع‌الکاری مشترکی برای وینیث مداوان صادر کنند.
یک چیز کاملاً قطعی است.
اگر من جای او بودم،
هرگز به چنین کارهای افراطی دست نمی‌زدم.
چون...
من سختی‌های زیادی کشیدم
تا اولین فیلمم را تمام کنم.
نظر شما درباره ممنوعیت کاری وینیث ماداوان چیست؟
«من به تصمیم اتحادیه کاملاً احترام می‌گذارم.»
- الو؟ - من از هیچ ممنوعیت احمقانه‌ای از طرف اتحادیه نمی‌ترسم.
«این ممنوعیت‌ها فقط برای کسانی است که باید خانه‌شان را برای تولید فیلم گرو بگذارند.»
«من مجبور نیستم با آن افتضاح سر و کله بزنم»
«چون خیلی پولدارم!»
«من می‌خواهم فیلم بعدی تو را تهیه کنم، وینیت.»
- تو کی هستی؟ - «مهم نیست.»
«تو وینیت ماداوان هستی و همین اهمیت دارد!»
«تنها دلیلی که سراغت آمدم»
«این است که شاهکارت را دیدم.»
- «مانوشیان»! - «کی؟»
«یک ساعت قبل از اینکه حذفش کنی.»
«تحت تأثیر قرار گرفتم.»
«وینیت، تو استعداد داری.»
«و مهارت‌های فوق‌العاده‌ای!»
«حالا مغزم رو با چند تا ایده به کار بنداز!»
قطع کن و گم شو!
کی بود؟
یه آدم دیوانه!
وینیت، ببین چه افتضاحی به بار آوردی!
وقتی هزاران نفر اون بیرون برای ساختن حتی یه فیلم دارن تلاش می‌کنن،
تو خیلی راحت فیلم خودت رو نابود کردی!
داشتن جاه‌طلبی خوبه.
اما نگذار که این موضوع به طمع محض تبدیل شود!
اگر این طمع است، پس بگذار باشد.
من نمی‌خواهم فقط یک فیلم‌ساز معمولی باشم، پدر.
من می‌خواهم بزرگ‌ترین فیلم‌سازی باشم که هند تا به حال به خود دیده است!
و برای رسیدن به آن، دست به هر کاری خواهم زد.
وینیت، این حرف‌ها همه خوب و قشنگ است.
اما اگر انجمن تو را محروم کند،
دیگر هرگز نمی‌توانی یک فیلم مالایالم کارگردانی کنی!
انجمن قرار نیست مرا محروم کند.
فیاز می‌گوید ۳.۵ کرور ضرر کرده...
من ۳.۵ کرور او را پرداخت می‌کنم!
- خبری از «افتر پارتی» نشد؟ - خواهش می‌کنم...
چرا دو نسخه وجود دارد؟
من این یکی را به معبد موکامبیکا می‌برم تا متبرک شود.
«حتی اگر هرگز فرصت پیدا نکنم که این فیلمنامه را به فیلم تبدیل کنم،»
«امروز، این به اندازه کل دوران حرفه‌ای من ارزش دارد.»
«من تمام چیزهایی که در توانم هست را کنترل خواهم کرد!»
مروگام (جانور)
این چیست؟
اولین فیلم من. همان که به خاطر تو کنار گذاشته شد!
یک سال تمام از سخت‌کوشی من!
اگر فیلمنامه را فقط کمی بازنویسی کنی،
به‌راحتی می‌توانی دنباله‌ای بسازی که خیلی بهتر از قسمت اول باشد
از این کار!
مهمانی بعد از مراسم
قسمت دوم!
سبک خاص من...
بازسازی آن برای تو آسان نخواهد بود.
سرقت ادبی آن برای تو خیلی آسان‌تر است.
مگر نه؟
اما این کار هزینه‌ای دارد.
فیاض، تو می‌توانی مسئولیت «افتر پارتی» را بر عهده بگیری...
پروژه‌ای که پیش‌فروش آن هشت کرور ارزش دارد، کاملاً رایگان.
اما در عوض، فقط یک لطف از تو می‌خواهم.
اتحادیه نمی‌تواند این ممنوعیت را برای وینیت ماداوان اعمال کند.
تو باید شکایتت را پس بگیری.
و اگر مایل باشی به جای دستمزدم، درصدی از سود را به من بدهی،
همین الان می‌توانیم یک توافق‌نامه کتبی امضا کنیم.
ببین، من کاملاً درک می‌کنم.
این‌طور نیست که از ضررهایی که متحمل شدی بی‌خبر باشم.
من دارم این پروژه رو عملاً از هریس بشیر می‌گیرم
و مجانی می‌دمش به فیاض.
ضرری که قراره بابت این کار بکنم خیلی زیاده.
پس دیگه هیچ‌وقت برای این موضوع دنبال من نیا.
دنیای بیرون نباید هیچ‌وقت بفهمه که این اثر تو بوده.
این دقیقاً همون چیزیه که این قرارداد عدم افشا برای اونه.
خب...
تبریک می‌گم!
و حالا برو بیرون!
مگه به شغل قبلیت برنگشتی؟
نه.
اول باید چند تا قبض و بدهی معوقه رو صاف می‌کردم.
من به آدم‌هایی مثل شما اعتماد کردم و یه فیلم ساختم، مگه نه؟
ممنوع‌الفعالیتت کردن؟
به یه توافقی رسیدیم.
وینیت، ما آماده‌ایم.
بیا به اتاق کنفرانس.
چطور همچین چیزی ممکن شد؟!
هریس بشیر قسمت اول رو تهیه کرد، درسته؟
- بله. - مگه اون گواهی عدم ممانعت رو امضا نکرد؟
قربان، ایشان در لابی منتظر هستند.
گفتند که می‌آیند و امضا می‌کنند.
بگویم داخل بیایند؟
نه، نیازی نیست.
خودم بیرون می‌روم و او را می‌بینم.
چند پرداخت معوقه از فیلم قبلی‌اش باقی مانده.
بیایید بی‌احترامی نکنیم.
خب،
از آنجایی که بر سر یک توافق به نتیجه رسیدیم،
دست بدهید و کار را تمام کنیم!
صنعت فیلم‌سازی مالایالم باید مثل یک خانواده بزرگ عمل کند.
بسیار خب.
جواب پول را باید با پول داد.
پس، ممنوعیت رسماً حل و فصل شد.
اما هیچ‌چیز بین من و تو هرگز حل نخواهد شد!
تو در لیست سیاه قرار گرفته‌ای.
یک ممنوعیتِ اعلام‌نشده و نانوشته.
اجازه نده لبخندهای مصنوعی‌شان تو را فریب دهد.
هیچ تهیه‌کننده‌ای دیگر با تو کار نخواهد کرد.
هیچ ستاره‌ای در فیلم‌های تو بازی نخواهد کرد.
وقتی در خانه ساچین به تو اعتماد کردم،
با وجود اینکه هیچ سابقه فیلم‌سازی نداشتی،
فقط یک دلیل برای این کار داشتم.
استعداد تو!
اما...
استعداد تو حتی یک پنی هم برایم سود نداشت.
بنابراین مطمئنم که نمی‌گذارم کس دیگری هم از آن سود ببرد!
در حالی که تو تبدیل به منفورترین مرد
سینمای مالایالم می‌شوی، کسانی که نصف تو هم استعداد ندارند،
اینجا مورد تحسین قرار خواهند گرفت. تو دیگر هرگز فیلمی نخواهی ساخت.
حتی اگر بتوانی یکی را شروع کنی، هرگز به پایان نخواهد رسید.
حتی اگر آن را تمام کنی، هرگز اکران نخواهد شد.
حتی اگر اکران شود، هرگز موفق نخواهد شد!
دوام آوردن در صنعت فیلم‌سازی اصلاً آسان نیست.
از نظر ژنتیکی، او اصلاً توانایی انجامش را ندارد.
«تازه الان است که واقعاً می‌فهمم»
«جدی بودن حرفی که پدربزرگ آن روز زد.»
«وقتی ادعا کرد که این ویژگی را در ژن‌هایم ندارم،»
«منظورش توانایی فیلم‌سازی‌ام نبود.»
«منظورش این بود که من برای دوام آوردن، خلق و خوی لازم را ندارم.»
«در صنعتی که کاملاً از هرگونه همدلی تهی شده است.»
«من ژنتیک پدربزرگم را به ارث برده‌ام.»
«و پدربزرگم یک یاغی تمام‌عیار بود.»
«دقیقاً همان نگرش باعث شکست او شد.»
«و حالا، من هم شکست خورده‌ام.»
«دیگر هیچ‌چیز در کنترل من نیست.»
«خداحافظ، مولی‌وود!»
«می‌دانم که دلت برایم تنگ می‌شود!»
«صبر کن!»
«آن بیرون در اعماق فضا چیست؟»
«یک چیزی دارد پرواز می‌کند.»
«پرنده است؟»
«یا هواپیماست؟»
«نه!»
«در واقع یک مرد است!»
او قرار است فیلمش را بسازد.
فیلم کامل خواهد شد،
اکران می‌شود،
و در سالن‌های مملو از تماشاگر به نمایش در می‌آید!
اصلاً برایم مهم نیست که اتحادیه چه ممنوعیتی گذاشته.
این مسائل فقط روی کسانی تأثیر می‌گذارد که مجبورند برای ساخت فیلم، خانه‌شان را رهن بگذارند.
من نیازی ندارم با این مزخرفات دست و پنجه نرم کنم،
چون به اندازه کافی ثروتمند هستم!
فیلم بعدی‌ات...
من تهیه‌کننده‌اش خواهم بود.
هریس بشیر.
کاغذ را بده. کجا باید امضا کنم؟
اولش تو را نشناختم.
هیچ عکسی از تو در هیچ‌جا پیدا نمی‌شود.
آماتورها به دنبال شهرت می‌روند و نابود می‌شوند.
قدرت در سایه‌ها باقی می‌ماند!
هانا دیگر نمی‌خواهد هیچ ارتباطی با آرجون داشته باشد،
چه حرفه‌ای و چه شخصی.
برو به زندگی‌ات برس!
خواهرم می‌خواهد با تو صحبت کند.
«هانا شاه‌جهان.»
«خواهر کوچک‌تر هریس بشیر.»
«چهار فیلم آخر من فقط شکست‌های معمولی نبودند.»
«آنها فاجعه بودند.»
«تعداد لایک‌های عکس‌های پروفایل فیسبوکم از ۴۰ هزار به ۴ هزار سقوط کرد.»
«جوی آلات من را به عنوان سفیر برند خود کنار گذاشت»
«و سامانتا، بازیگر آن فیلم مگس را جایگزین من کرد!»
««پارتی بعد از مراسم ۲» تنها شانس من برای بازگشت است.»
«اما من هیچ علاقه‌ای به همکاری با آرجون ندارم.»
«حالا همه چیز مشخص شد.»
«هانا نه به خاطر تجسم آرزوها، بلکه به یک سوپراستار تبدیل شد.»
«دلیلش امتیازات ویژه او بود.»
«او جراتش را داشت که با من به هم بزند!»
«بنابراین من قرار نیست به سمتش برگردم و برای بازگشت التماس کنم.»
«من لایق بیشتر از این‌ها هستم!»
«من به یک بازگشت خیلی قوی نیاز دارم، وینیت!»
«و می‌خواهم آن بازگشت را از طریق فیلم تو انجام دهم.»
«و آن فیلم باید به یک اثر پرفروش تبدیل شود.»
«تو باید موفق شوی.»
«هیچ چیزی به اندازه این، آرجون را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد!»
«بجنب، وینیت.»
«بیا با هم آرجون را از نظر روانی نابود کنیم!»
تو باید موفق شوی.
هیچ چیزی به اندازه این، آرجون را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد!
حالا ذهنم را با ایده‌های ترسناک پر کن!
«شانس دوباره چیزی نیست که نصیب هر کسی در زندگی بشود.»
«بنابراین از آن به بهترین شکل استفاده می‌کنم.»
«سرنوشتم هنوز در اختیار خودم است.»
«من چندان از هانا خوشم نمی‌آید.»
«اما مجبورم این پیشنهاد را بپذیرم.»
«چون چاره دیگری ندارم.»
«در حال حاضر هیچ‌کس جز او حاضر نیست با من کار کند.»
«فیلم‌نامه «مهمانی بعد از آن ۲» هم کار خودت است، مگر نه؟»
«من دیگر به شغل معمولی برنمی‌گردم، وینیت.»
«برام مهم نیست اگر همسرم بخواهد به خاطر این موضوع از من جدا شود.»
«خونه و دار و ندارم رو می‌فروشم تا یه فیلم بسازم.»
«عظمت...»
«قطعاً بهش می‌رسم!»
«این عهد منه!»
«عظمت!»
«منم قراره بهش برسم.»
«درها باز خواهند شد، حقیقت مثل سنگ فرود می‌آید»
«من منفجر خواهم شد و تو را تا مغز استخوان می‌لرزانم»
«دهان‌های هرزه‌گوی شما را می‌بندم، و به خون می‌اندازمتان»
«خدا پشتیبان من است، و من پیشگام خواهم شد»
«یک فکر تازه که هنوز به ذهن هیچ‌کس دیگری در این دنیا نرسیده...»
«در ذهنم متولد خواهد شد.»
«این شاهکار من خواهد بود!»
«قفل نویسندگی!»
«فکرهای تازه پیشکش،»
«الان حتی نمی‌توانم یک فکر افتضاح هم به ذهنم بیاورم!»
ای خدا!
«من به یک محرک نیاز دارم.»
«می‌خواهم بترسم.»
«هه!»
«اصلاً کجای این فیلم ترسناک است؟»
«نکته‌ای را متوجه نمی‌شوم؟»
«آن مرد پشت کیفش قایم شده و از ترس آن را محکم چسبیده است!»
«آن یکی هم پشت دست‌هایش قایم‌باشک بازی می‌کند!»
«عجیب است!»
«تمام سالن سینما از این فیلم وحشت‌زده‌اند،»
«اما این فیلم ذره‌ای مرا نمی‌ترساند.»
«من در خطرم.»
«به نظر می‌رسد برای ترساندن من، یک فیلم کلاسیک لازم است.»
«فردا در هزارتوی پر زرق و برق مولی‌وود»
«من ستاره‌ی روزهای طلایی‌اش خواهم بود»
«کلاسیک‌ها هم کمکی نمی‌کنند.»
«همه‌شان کاملاً کسل‌کننده‌اند!»
«یک ستاره‌ی درخشان، یک شگفتی تمام‌عیار، یک غافلگیری محض»
«هاله‌ای صددرصدی، یک ظهور همه‌جانبه!»
آقا، می‌شه لطفاً این رو بدید به اتاق بغلی؟
زنگشون رو زدم، ولی کسی جواب نمی‌ده.
باشه.
یک لحظه صبر کن.
در واقع کسی اونجا زندگی نمی‌کنه.
خیر قربان. شماره درست است. من از آنجا تماس دریافت کردم.
مگر نمی‌بینید که در اتاق از بیرون قفل شده است؟
«نه خدایی وجود دارد...»
«و نه شیطانی در این دنیا.»
«اما ترس یک واقعیت است!»
«ترس تنها حقیقت مطلق است!»
متشکرم! «این یک فیلم ترسناک معمولی نیست.»
«اما قطعاً یک روح در آن وجود دارد.»
«این داستان حول محور یک پیک موتوری غذا می‌چرخد»
«که از فریبِ وجود ارواح برای منافع شخصی خود سوءاستفاده می‌کند.»
فیلمی مثل این...
احتمالاً تا به حال در هند اکران نشده است.
«پیتزا»
این داستان درباره‌ی یک پیک موتوری است
که برای رسیدن به منافع شخصی‌اش، از شایعه‌ی وجود ارواح سوءاستفاده می‌کند!
نگران نباش.
این فقط یک فیلم کوچک و کم‌هزینه است.
هم کارگردان و هم بازیگر نقش اصلی تازه‌کار هستند.
هیچ‌کس حتی قرار نیست این را تماشا کند.
منظورم این است که، به اطرافت نگاه کن.
تمام سالن خالی است.
خوش‌شانس‌اند که ما آمدیم.
«صاعقه به سرم زد و مرا در مخمصه انداخت»
«ترس جرقه‌ای زد، اما من شعله‌ها را خاموش کردم»
«کارتیک سوباراج!»
«او دیگر کیست؟»
«مگر دیگر به دانشگاه نمی‌رود؟»
من از دانشگاه اخراج شدم.
هنوز به خانواده‌ام نگفته‌ام.
جرئتش را ندارم که به آن‌ها بگویم.
چند تا از دانشجوهای سال پایینی من رو تو یه پرونده قدیمی آزار و اذیت درگیر کردن.
چرا؟ هنوز بهم شک داری؟
این چند روز داشتی با این لپ‌تاپ چیکار می‌کردی؟
داشتی فیلم‌های نامناسب می‌دیدی؟
یودام
چرخشی غیرقابل پیش‌بینی در وقایع!
ولی نه مثل فیلم‌های مانوج نایت شیامالان!
یودام
می‌خوای این رو تبدیل به فیلم کنی؟
«بدون مقدمه‌چینی.»
فقط نتیجه‌گیری.
به خاطر سهمیه پذیرش ST من،
مهم نیست دستاوردهای تحصیلی‌ام چه باشد، هیچ‌کس ارزشی برایشان قائل نیست.
همه فقط سعی می‌کنند آن‌ها را نادیده بگیرند
به عنوان امتیازاتی که به افراد کم‌بضاعت داده شده!
موفقیتی که به هیچ‌کدام از این ملاحظات وابسته نباشد...
این اولین چیزی بود که مرا به سینما جذب کرد.
اینجا، مهم نیست که تو نایر هستی یا چِروما...
اگر محصول تو بد باشد، مخاطب بی‌رحمانه تو را پس می‌زند.
و اگر خوب باشد، آن را می‌پذیرد.
تنها چیزی که الان می‌خواهم سینماست.
این داستان به مضامین سیاسی بسیار مرتبطی می‌پردازد.
سیاست واقعی که مستقیماً از شرایطی زاده شده که در آن
متولد و بزرگ شده‌ای.
این ترکیبی قدرتمند از بردگی و اسطوره‌شناسی گوتیک است.
و به همین دلیل،
شانس زیادی دارد که به یک اثر پرفروش تبدیل شود و تحسین منتقدان را برانگیزد.
اما وقتی تمام سیاست و جنبه‌های تکان‌دهنده را کنار بگذاری،
به عنوان یک اثر سینمایی، این فیلم زباله‌ای بی‌ارزش است.
این فیلم‌نامه معمولی است.
بزرگی...
من به چیزی کمتر از آن راضی نمی‌شوم.
«چیزی که حتی یک خداناباور را هم به وحشت بیندازد...»
«کسی که نه به خدا اعتقاد دارد و نه به شیطان.»
«چیزی که نه روح باشد و نه یک نیروی فراطبیعی...»
«تنها چیزی که هر انسانی واقعاً از آن می‌ترسد!»
«این دقیقاً همان چیزی است که باید پیدایش کنم.»
«شماها کجایید؟»
«هیچ‌کدامتان نمی‌توانید جواب تلفن‌تان را بدهید؟»
گوشی من روی حالت سکوت بود، عمو.
«همین الان به مادرت زنگ بزن.»
«پدربزرگت بیدار شده و حرف‌های نامفهوم می‌زنه.»
«پدربزرگ بیدار شده؟!»
اگر می‌دانستم این‌قدر ترسو هستی،
هرگز فیلم کوتاهم را به تو نشان نمی‌دادم.
لطفاً مرا ببخش، پدربزرگ.
- پدربزرگ؟ - او می‌خواهد همین الان آنجا باشی. به او زنگ بزن.
«آیا پدربزرگ تا الان واقعاً "عذرخواهی" مرا دیده است؟»
مادرم دارد زنگ می‌زند، عمو.
مادرت خیلی مضطرب به نظر می‌رسد.
چی شده مامان؟
پدربزرگته. یهو کاملاً بی‌حرکت شد.
به دکتر زنگ نزدید؟
چرا، زدیم.
ولی دیره. طول می‌کشه تا برسه اینجا.
بیاید تو، هر دوتون.
احساس مسئولیت می‌کنم.
می‌شه لطفاً یه لحظه برید بیرون، عمو؟
باشه.
بیا.
در را قفل کن.
فکر کنم پدربزرگت مرده.
"فکر می‌کنی"؟
۹۹ درصد مطمئنم.
می‌خوام اون ۱ درصد باقی‌مونده رو برام تأیید کنی.
این‌طوری نگاهم نکن.
این اولین تجربه مستقل من در تأیید مرگ هست!
من باید چیکار کنم؟
کار زیادی لازم نیست انجام بدی.
فقط دقیقاً همون کاری رو بکن که بهت می‌گم.
- ساده است. - هی، اما...
- هه! - این رو بپوش.
می‌تونی صدای تپش قلب رو حس کنی؟
- نه. - باشه.
الان چطور؟
نبض رو حس می‌کنی؟
نه.
باشه.
نبض گردن چطور؟
نبض گردن؟
هیچ ضربانی حس می‌کنی؟
- نه. - باشه.
هوم! همین؟
هنوز نه. یک مرحله نهایی باقی مونده.
آره!
ببین مردمک چشمش حرکتی داره یا نه.
واکنش مردمک، آخرین آزمونه.
حتی توی بدن فلج هم، تابوندن نور شدید باعث واکنش می‌شه.
چشم‌های بی‌جان هیچ واکنشی نشون نمی‌دن.
مردمک‌هاش رو دقیق نگاه کن.
هوم!
- پدربزرگ... - اوه نه!
من به خاطر فیلم تو نترسیدم.
پس چی باعث شد بترسی، پدربزرگ؟
مرده‌ی شریر!
بعد از اینکه مُردم،
باید مراسم تدفینم انجام بشه.
باشه.
خاکسترم...
باید به رامشوارام برده شود و در آنجا به آب سپرده شود.
ای بابا!
من باید به رستگاری برسم.
هه!
به جای روبرو شدن با حقیقت،
بهتر است با باور به یک دروغ بمیری!
اوه نه!
نکند دوباره مرد؟! اوه نه!
او رفت.
به تو نگفته بودم؟
پدربزرگ هیچ‌وقت با فیلم کوتاه تو نمی‌ترسید.
اما این مرد،
که تمام عمرش را به علم باور داشت
درست مثل هر آدم عادی دیگری از دنیا رفت.
این واقعاً مرا غمگین می‌کند.
این مرد که تمام عمرش را به علم باور داشت
درست مثل هر آدم عادی دیگری از دنیا رفت.
من به خاطر فیلم تو نترسیدم.
پس چه چیزی بود که تو را ترساند، پدربزرگ؟
«خب، یک چیز قطعی است.»
حقیقتی که پدربزرگ یک عمر صرف جستجویش کرد...
تمام مدت در آن رمان بود.
چیزی که حتی یک خداناباور را هم به وحشت می‌اندازد...
کسی که نه به خدا اعتقاد دارد و نه به شیطان.
چیزی که نه روح است و نه نیرویی ماورایی...
تنها چیزی که هر انسانی واقعاً از آن می‌ترسد!
تعریف واقعی وحشت!
اثر وایکوم دیوید...
جزیره شیطان!
وقتی گنجینه‌ای که مردی با استعداد با تلاش خالصانه به دست آورده
«توسط فرد بی‌استعداد ربوده می‌شود»،
او یا می‌تواند با نامیدن آن به عنوان سرنوشتش، خودش را تسلی دهد،
«و یا می‌تواند راهی شود... تا آن سرنوشت را خودش بازنویسی کند.»
«این داستانِ... سفرِ حماسی و ماجراجویانهٔ»
«مردی از این دست است.»
«بالاخره نقطهٔ اوج را درک کردم...
همان که وقتی برای اولین بار خواندمش از آن متنفر بودم.»
«حالا، در واقع عاشقش هستم.»
«هیچ چیز در این دنیا ترسناک‌تر از حقیقت نیست.»
«و این داستان، آن حقیقت را در خود دارد.»
«حقیقت مردی که سعی کرد سرنوشتش را بازنویسی کند و شکست خورد.»
«فکر کنم باید لوب پیشانی‌ام کاملاً رشد می‌کرد تا بالاخره این را بفهمم.»
پیدایش کردم!
چی رو پیدا کردی؟
ترس!
هان!
ترسیدم.
یک ترس واقعی و اصیل.
رمانی که پدربزرگم، یک نابغه علمی را به وحشت انداخت!
چای می‌خوری پسرم؟
نه.
اولین فیلم من!
«حالا باید حق امتیاز این رمان رو بگیرم.»
اوه!
این خیلی تاریکه!
اگه این رو به فیلم تبدیل کنی،
هر ذره شادی که برای مخاطب باقی مونده رو از بین می‌بره.
حتی فیلم‌نامه خودم از این بهتره.
تعجبی نداره که این رمان جمع‌آوری شد!
این رمان برای جامعه خطرناکه!
این خطرناک است.
البته نه برای جامعه...
بلکه برای خود وایکوم دیوید!
ها؟
آخرین صفحه را بخوان.
«من پنجاه رمان برای وایکوم دیوید از جمله همین رمان را به جای او نوشتم.»
کی. تی. پیتر
ها!
اگر برای گرفتن امتیاز این رمان سراغ ساچین بروی، تو را می‌کشد.
نه!
من برای گرفتن حق امتیاز این نیازی به ساچین ندارم.
هی...
چهره من حالا برای رسانه‌ها کاملاً آشناست.
اگه منو ببینن، با سوال‌های آزاردهنده دوره‌ام می‌کنن.
تو برو داخل و جزئیات مربوط به حق امتیاز رمان رو بپرس.
باشه.
رفیق، اون یه چک پنجاه هزارتایی برام نوشت!
- پنجاه هزارتا؟ - آره مرد!
اون مجبورم کرد یه توافق‌نامه امضا کنم
که قول بدم حتی یه کلمه هم درباره این کتاب حرف نزنم.
- صبر کن، پس کتاب کجاست؟ - اون برداشتش.
- کی؟ - همون مرد.
- کدوم مرد؟ - هی!
چطور جرئت می‌کنی درست جلوی دروازه پارک کنی؟!
گمشو برو، پیرمرد!
- ماشینت رو جابه‌جا کن! - بهم بگو، اون مرد کی بود؟
- اوناش، داره با ماشین میره! - هان!
همین‌جا بمون. الان برمی‌گردم.
«درست مثل فیلم‌های قدیمی هیچکاک،»
«قهرمان داستان، در حال جاسوسی از پشت شیشه پنجره»
«به یک نقطه داستانی جدید از طرف شخصیت‌های منفی برمی‌خورد.»
«یک چرخش داستانی هیجان‌انگیز!»
تنها نسخه باقی‌مانده از «جزیره شیطان» در جهان!
من هیچ‌وقت فرصت نکردم آن را به آقای دیوید بدهم.
برای همین دارم آن را به پسرش تحویل می‌دهم.
ممنونم، ونو چتا! ممنونم!
کجا می‌خواهی بروی؟ داری به یک سفر طولانی می‌روی؟
همسر و دخترت کجا هستند؟
اوه، یادم رفت به تو بگویم.
من این خانه اجدادی را به هریس بشیر به قیمت دو کرور فروختم.
وقتی این را شنید، همسرم بچه را برداشت،
درخواست طلاق داد و رفت.
همه چیز مرتب است؟
«وسواس ساچین»
«دارد به جنون کشیده می‌شود.»
«او در خطر است!»
همه آن را فراموش کن.
فیلمنامه‌ای خواندم که فراتر از فوق‌العاده است، ونو چتا.
بلافاصله ده لک پرداخت کردم و آن را رزرو کردم.
وگرنه، از دستم در می‌رفت.
باید به هر طریقی آن را به فیلم تبدیل کنم.
بودجه‌اش شش کرور روپیه است.
ساچین، حالت خوب است؟
هان؟
- خوبم، خوبم! - بسیار خب.
حالا اگر خانه هم از دست برود، ونو چتا!
من این فیلم را به هر قیمتی که شده می‌سازم.
نمی‌خواهم مثل پدرم باشم.
می‌خواهم خیلی بزرگ‌تر از او شوم.
وگرنه، ترجیح می‌دهم بمیرم.
حتی اگر لازم باشد برایش آدم بکشم،
باید چهار کرور روپیه جور کنم.
وایکوم دیوید...
امروز دیگر یک رمان‌نویس معمولی نیست.
او در ادبیات مالایالم یک اسطوره است.
آن اعتباری که طی سال‌ها ساخته...
باید دقیقاً همین‌طور باقی بماند.
در این دنیا نباید مطلقاً...
هیچ چیزی به اعتبار پدرم لطمه بزند.
«آخرین نسخه جزیره شیطان هم نابود شده است.»
چه راحت!
هجده سال بعد از انتشارش،
این فکر بکری که هیچ‌کس حتی تصورش را هم نمی‌کرد،
حالا فقط...
توی سر من وجود دارد!
برای تبدیل کردنش به فیلم،
دیگر نیازی به اجازه کسی ندارم.
من هیچ قصدی برای بدنام کردن وایکوم دیوید بزرگ ندارم،
یا سرقت ادبی داستان او.
تنها چیزی که می‌خواهم...
«حقیقتی که در جزیره شیطان مرا به وحشت انداخت.»
«و من آن را به یک فیلم تبدیل خواهم کرد.»
«نیدی»
«فیلم‌نامه و کارگردانی،»
«وینیت ماداوان.»
«داستان،»
«کی. تی. پیتر.»
«بزرگ‌ترین فیلم‌نامه ترسناکی که تا به حال به زبان مالایالم نوشته شده!»
«سرنوشت من...»
«من قصد دارم آن را بازنویسی کنم!»
«و بدین ترتیب، فیلم‌نامه کامل شد.»
«حالا باید فیلم‌برداری را شروع کنیم.»
«و از آنجایی که سوجی تصمیم گرفت که سینما رسالت اوست،»
«او به عنوان دستیار کارگردان به من ملحق شد.»
«شنیدم که داری فیلم جدیدت را شروع می‌کنی.»
«آماده باش که آن یکی را هم پاک کنی.»
«چون این بار، هرچقدر هم که ایده‌ات نو باشد...»
«من دقیقاً روی همان ایده فیلم می‌سازم و زودتر از تو به اکران می‌رسانم.»
«نمی‌گذارم حتی ذره‌ای آرامش داشته باشی.»
«حرفم را باور کن!»
فیلمنامه‌ی من...
هیچ‌کس جز تو نباید اون رو بخونه، درسته؟
- تموم شد! - این کافی نیست.
- هان؟ - باید یه چاپگر برای خودمون بخریم.
من حتی به صاحب‌های
مغازه‌های کپی هم دیگه اعتماد ندارم.
مطلقاً هیچ‌کس نباید کل فیلمنامه رو بخونه.
یادداشت‌های شخصیت و یادداشت‌های فیلمنامه که برای هر نفر لازمه...
خودمون آماده‌شون می‌کنیم.
حتی تهیه‌کننده هم فقط باید همون رو بخونه.
مشکلی نیست!
اگر فیلم‌نامه‌ای از وینیت ماداوان باشد، دیگر نیازی به خواندنش ندارم.
تنها چیزی که باید بدانم یک مورد است،
فقط و فقط یک مورد.
آیا ترسناک است؟
بله قربان.
هیچ چیزی در این دنیا ترسناک‌تر از حقیقت نیست.
و این فیلم‌نامه حامل همان حقیقت است.
حقیقت مردی که تلاش کرد
سرنوشتش را بازنویسی کند، و شکست خورد.
آیا پایان‌بندی‌ای درباره یک آدم شکست‌خورده برای مخاطب عام جواب می‌دهد؟
در این دنیا، تعداد آدم‌هایی که شکست خورده‌اند خیلی بیشتر از کسانی است که
موفق شده‌اند، هانا!
آن‌ها اکثریت واقعی جامعه هستند.
و این‌ها دقیقاً همان کسانی هستند که فیلم من باید به آن‌ها برسد.
و اگر آن‌طور که باید به دستشان برسد،
این فیلم به موفقیت بزرگی تبدیل می‌شود.
اما در عین حال،
اگر به شکل اشتباهی تبلیغ شود،
کتباً به تو قول می‌دهم...
که این فیلم یک شکست کامل خواهد بود!
عجب حرفی!
تو باید حداقل هشت کیلو وزن کم کنی.
لعنتی!
این شخصیت با جنگل می‌جنگد
تا هفت یا هشت روز بدون غذا در حیات وحش زنده بماند.
من به هیچ وجه در این مورد کوتاه نمی‌آیم!
او آن مقدار وزن را کم می‌کند.
او خواهر من است.
و این حرف آخر من است!
هانا، این آخرین چیپس توئه!
وینیث... عزیزم، به من نگاه کن.
حالا بیا یه فیلم ترسناک بسازیم!
آره.
دنباله‌ای که از فیلم اصلی پیشی بگیره
در تاریخ سینما اتفاق نادریه.
پدرخوانده ۲ و نابودگر ۲
احتمالاً اولین دو نمونه‌ای هستن که تماشاگران فیلم به یاد میارن.
می‌شه با قطعیت گفت که آرجون هاریداس،
کسی که روایت فیلم‌های ترسناک مالایالم رو با اولین اثرش بازتعریف کرد،
به نقطه عطف بزرگ‌تری دست یافته
با فیلم «افتر پارتی ۲».
اما اگر با دقت نگاه کنید،
متوجه می‌شوید که این فیلم شباهت‌های بسیاری
با فیلم کوتاه «راک‌شاسان» اثر وینیت ماداوان دارد.
«صادقانه فکر می‌کردم که دیگر هرگز مجبور نیستم در زندگی‌ام با آرجون سر و کار داشته باشم.»
«به لطف همین یک نقد،»
«تمام ذره‌های ناامنی او باید فوران کرده باشد.»
اوه نه!
«حالا او به سراغم می‌آید.»
«او برای خراب کردن فیلم من،»
«به هر کاری دست می‌زند.»
اگر بخواهیم آن را نادیده بگیریم،
هیچ کلمه‌ای جز «بی‌نقص»
نمی‌تواند فیلمنامه در سطح جهانی این فیلم را توصیف کند.
«متشکرم، آناند سودهاکاران!»
«بابت همه چیز ممنونم!»
مگر فیلم‌برداری هنوز ده روز دیگر شروع نمی‌شود؟
تا آن موقع به راحتی می‌توانم پنج کیلو وزن کم کنم.
صحنه یک، نمای یک، برداشت ۲۲!
کات!
حرکت!
- نفست رو بیرون دادی! نفست رو حبس نکردی. - هان؟
کات! دوباره بگیرید!
کاملاً توی دوربین مشخصه.
نمی‌شه بعداً با جلوه‌های ویژه درستش کنیم؟
نه!
درجه یک...!
دیگه کافیه، وینیت.
همین الانش هم ۲۲ بار گرفتیم.
اگر هانا بیشتر از این نفسش را حبس کند، واقعاً از حال می‌رود.
این نمای آغازین فیلم است.
اضطراب موجود در این سکانسِ رؤیا فقط زمانی جواب می‌دهد
که یک نمای طولانی باشد.
حداقل به ۱۵ ثانیه زمان نیاز دارم.
آن نور را خاموش کنید!
سکانس یک، نمای یک، برداشت ۳۳!
شروع!
گوشی رو بده به من.
مشکل چیه؟
هان؟
ده روز مرخصی! بقیه فیلم‌برداری می‌تواند صبر کند.
- جمع کنید! - هانا...
نامزدی آرجون بهانه‌ای برای این کار نیست، هانا!
دیگر حرفی برای گفتن ندارم.
من اصلاً نمی‌توانم این‌طور کار کنم. متاسفم!
ازدواج او برایم اهمیتی ندارد!
اصلاً برایم پشیزی ارزش ندارد!
تو چیزی برای از دست دادن نداری، وینیت.
به فکر آبروی من باش!
شغل من!
تو اصلاً این چیزها را نمی‌فهمی، وینیت.
هیچ‌کس تو را دوست ندارد.
من قرار نیست این جهنم را تحمل کنم که فقط برای فیلم تو کار کنم.
تصمیم گرفتم وقتم را به ساچین بدهم.
ساچین؟
سلام، وینیت! همه‌چیز خوب است؟
من فیلمنامه‌ی فیلم جدید ساچین را خواندم.
فوق‌العاده است!
ساچین می‌خواهد از من دقیقاً با همین ظاهر فیلم‌برداری کند.
خب... اگر نمی‌توانی این‌طور از من فیلم بگیری،
من زمانم را به ساچین می‌دهم.
خانم، آخرین پیش‌نویس برایتان ایمیل شده است.
ممنونم، مِلیو!
مِلیو را می‌شناسی، مگر نه؟
او نویسنده است.
مِلیو همان کسی است که «دِیوام» را نوشت.
«فیلمی از ساچین،»
«با بازی هانا شاهجهان،»
«به قلم نویسنده «دِیوام»،»
«ملجو!»
«خدای من... ملجو...»
«خبر بد!»
«فقط با نگاه کردن به چشمانش،»
«می‌توانم بگویم صداقتش همان‌طور که زندگی مرا خراب کرد، زندگی او را هم به هم ریخته است.»
«از همین حالا می‌توانم مسیر»
«افکارش را پیش‌بینی کنم.»
«تصادف...»
«دوباره قرار است اتفاق بیفتد.»
«اما ساچین هیچ پولی نداشت.»
«کی یهو از ناکجاآباد پیدا شد که چهار کرور پول دستش بده؟»
وینیث، تو دیگه می‌تونی بری.
«هر اتفاقی هم که بیفته،»
«نمی‌ذارم این پروژه به سرانجام برسه!»
«فیاض؟!»
«آیا فیاض همونیه که داره بودجه‌ی ساچین رو تأمین می‌کنه؟»
«اون برای نابود کردن من از هیچ کاری دریغ نمی‌کنه.»
وینیث!
ببخشید رفیق!
من یادداشت شخصیتت رو خوندم.
آن را داخل ون پیدا کردم،
و نتوانستم جلوی کنجکاوی‌ام را بگیرم.
و... وای، رفیق!
فوق‌العاده است!
همان لحظه‌ای که خواندمش حسابی به وجد آمدم.
یک چیز را با اطمینان می‌دانم.
اگر کسی که این فیلم را می‌بیند ذره‌ای شادی در وجودش باقی مانده باشد،
این فیلم آن را نابود می‌کند!
نگذار کس دیگری این فیلم‌نامه را بخواند.
مخصوصاً آرجون.
او مدام در حال پرس‌وجو بوده، تا بفهمد ماجرا از چه قرار است.
اگر دستش به آن برسد، قطعاً آن را لو می‌دهد.
و یک نکته دیگر...
فیلم ساچین در واقع توسط آرجون تأمین مالی می‌شود.
«البته. چه کس دیگری ممکن بود چنین نقشه‌ای بکشد؟»
ساچین با ناامیدی همه‌جا را برای پیدا کردن بودجه زیر و رو می‌کرد،
و آرجون ناگهان به او چهار کرور پیشنهاد داد.
اما با یک شرط...
زمان‌بندی هانا!
و او فقط در صورتی بودجه را آزاد می‌کند که هانا دقیقاً همین ماه فیلم‌برداری کند.
«تا هانا وزن کم نکند، نمی‌توانم فیلم‌برداری کنم.»
«اگر فیلم‌برداری را شروع نکنم، ساچین وقت‌های هانا را از چنگم درمی‌آورد.»
«و بعد از آن، او دیگر هرگز در فیلم من بازی نخواهد کرد...»
«چون فیلم‌نامه مِلیو، همان بازگشتی را برایش رقم می‌زند که سخت به دنبالش است.»
«آن‌وقت دیگر به دردی نمی‌خورم!»
هانا هیچ‌چیز از این ماجرا نمی‌داند.
اگر می‌دانست، هرگز در این فیلم بازی نمی‌کرد.
می‌دانم کاری که می‌کنم خیانت است.
اما صادقانه بگویم...
من فقط دلم می‌خواهد در سینما بنشینم و فیلم تو را تماشا کنم.
«پس نقشه آرجون اینه»
«که منو کلاً از این صنعت حذف کنه.»
رفیق، اون فیاض عقلش رو از دست داده!
گفت که فیلمم رو تهیه می‌کنه.
اما بعد شروع کرد به پرس‌وجو درباره جزئیات فیلم ما.
صبر کن، تو چیزی بهش گفتی؟
فیلمنامه پیش منه و جاش امنه!
هان!
چی شده؟
- هان؟ - فیلمنامه نیست!
لعنتی!
وقت ناهاره.
لطفاً به سمت غرفه‌های غذا در سمت چپ و راست خود بروید.
من فقط بعد از تحلیل عمیق فیلم‌ها، نظر می‌دهم.
و تازه...
اوه، بیخیال!
هی! فیلمنامه‌ام کجاست؟
من همه اون مدارک رو دقیقاً همون‌طور که می‌خواستی امضا کردم، نکردم؟
پس مشکلت الان چیه؟
آیا نقد مزخرف این آدم مشکل توئه؟
هی!
چه اتفاقی افتاده؟
خیلی مضطرب به نظر می‌رسی!
هی، نگران نباش.
او یک دوست است.
آقا، ممکن است به طبقه بالا بیایید؟
بیایید کمی غذا بخوریم و خصوصی صحبت کنیم. بیا.
بیا، بنشین.
حالا به من بگو.
حتی بعد از تصمیم به تهیه‌کنندگی فیلم ساچین،
مشکلت با من چیست که این‌طور با من دشمنی می‌کنی؟
که مجبور شدی این عروسی را یک‌دفعه اعلام کنی؟
و هانا را به افسردگی بکشانی؟
وینیث، ایشان شریا هستند.
- و شریا، ایشان هم وینیث هستند. - سلام.
ببین، چرا نمی‌رویم یک جای خلوت با هم صحبت کنیم؟
داداش...
می‌شود با شما یک عکس بگیریم، داداش؟
اوه، حتماً!
- خوشحال شدی؟ - بله، ممنونم!
ممنونم!
می‌بینی؟
هر جا که می‌روم،
آدم‌های زیادی هستند که مرا دوست دارند.
حتی اگر یک شوخی ساده بکنم،
همگی آماده‌اند و منتظرند که بخندند.
در مراسم‌هایی مثل اینجا،
همیشه یک صندلی برای من کنار می‌گذارند،
درست در ردیف جلو.
اما با وجود تمام چیزهایی که به دست آورده‌ام...
فقط وقتی این‌طور مقابلت می‌ایستم...
که احساس ناامنی می‌کنم.
تو از هیچ‌کس نمی‌ترسی.
تو از هیچ‌چیز نمی‌ترسی!
این وسواس تو...
مشکل من همین است!
از اینکه روزی موفق شوی وحشت داشتم،
و هر روزم را با اضطراب سپری کردم.
می‌دانم که هیچ کاری با من نمی‌کنی.
در واقع، تو هیچ کاری نمی‌توانی با من بکنی.
اما من کاملاً در برابر تو بی‌پناه هستم.
آنچه در فکرم می‌گذرد... آنچه نقشه می‌کشم...
تو همه چیز را می‌دانی!
حتی وقتی به دروغ لبخند می‌زنم،
تو باز هم می‌توانی دقیقاً بشنوی که در ذهنم درباره تو چه می‌گویم.
کسی که مرا تا این حد خوب می‌شناسد
دیگر نباید در این صنعت وجود داشته باشد.
وگرنه...
شکی که آناند سوداکاران امروز حس کرد...
خیلی‌های دیگر هم فردا همین حس را خواهند داشت.
آن‌وقت، آن‌ها آماده شنیدن حرف‌های تو خواهند بود.
و این پایان قطعی من خواهد بود.
وینیت...
تو هرگز موفق نخواهی شد!
مهم نیست چه کار احمقانه‌ای می‌کنی...
من هرگز اجازه نمی‌دهم موفق شوی.
دیگر کافی است.
در مورد فیلم‌نامه احمقانه‌ات...
من آن را ندارم.
ولی باور کن، اگر این کار را کرده بودم،
خیلی وقت پیش آن را لو داده بودم!
شنیدی؟
شباهتی که الان متوجهش شدی...
موقع تماشای «افتر پارتی ۱» حسش نکردی؟
چرا، حس کردم.
پس چرا فقط الان مطرحش می‌کنی؟
در قسمت اول، او فقط از سبک خاص تو تقلید کرد.
اما در این یکی،
این موضوع حتی به محتوای اثر هم کشیده شده،
که از حدش گذشته.
بنابراین، احساس کردم مجبورم حرف بزنم.
با این حال، اگر فردا فیلمی بسازی،
من هرگز از آن حمایت نخواهم کرد.
قطعاً نابودش می‌کنم.
کسی به خودخواهی تو
شایسته هیچ تقدیری نیست!
داشتن استعداد ذاتی
به هیچ‌کس حق نمی‌دهد که یک فیلم کامل را حذف کند!
این چیزی جز خودخواهی محض نیست.
یک فیلم فقط متعلق به یک نفر نیست.
این حاصل تلاش گروهی افراد زیادی است.
هنر همکاری!
دستیاران کارگردان من سه ماه پیش از شروع فیلم‌برداری ملحق شدند.
مدیر هنری، تیم‌های لباس و چهره‌پردازی هم ملحق شدند
درست یک ماه قبل از شروع کار.
فیلم‌بردار
ده روز قبل از فیلم‌برداری آمد.
و بعد از اینکه کار را تمام کردیم،
تدوینگر، تیم صدا و تیم‌های جلوه‌های ویژه به مدت سه ماه کار کردند.
آهنگساز حدود دو ماه برای آن وقت گذاشت.
تک‌تک آن‌ها
با نهایت صداقت روی فیلم من کار کردند.
اما قربان،
هیچ‌کدامشان به اندازه‌ی من زحمت نکشیده‌اند.
من ماه‌ها خودم را در اتاقی حبس کردم، بدون خواب،
ذهنم را زیر و رو کردم،
سلامت عقلم را با افکار بی‌پایان تحلیل بردم،
و تا مرز جنون پیش رفتم فقط برای اینکه فیلمنامه‌ای خوب بنویسم!
از نظر روحی و روانی تخلیه شدم،
من فقط چند روز روی
یک فیلم کار نمی‌کنم.
وقتی مردم بالاخره اثرم را می‌بینند
که ماه‌ها برایش رویاپردازی کرده‌ام
و با رنج و سختی آن را به رشته تحریر درآورده‌ام...
تنها چیزی که نصیبم می‌شود، رضایت است.
و تا زمانی که به آن نرسم...
هیچ چیز دیگری برایم مهم نیست، آقا.
وجود خودم...
برایم مهم است، آقا.
این برای من از هر چیز دیگری بسیار مهم‌تر است!
متأسفانه،
ما امروز در دنیایی زندگی می‌کنیم
که تنها راه برای دیده شدن،
تظاهر به ازخودگذشتگی است.
اما من اصلاً قصدی ندارم
که با این نقاب بازی کنم!
من خودخواه هستم.
مرا همان‌طور که هستم بپذیر... یا نپذیر!
شعار دادن درباره آرمان‌گرایی آسان است، وینیت.
یه روزی، اگه واقعاً موفق شدی که یه فیلم تموم کنی...
بقیه حرف‌هات رو گوش می‌دم.
«درسته.»
«باید فیلمم رو تموم کنم.»
«نه برای اینکه چیزی به اون ثابت کنم،»
«بلکه برای خودم.»
«وقت زیادی ندارم.»
«حالا که فیلمنامه گم شده،»
«باید این فیلم‌برداری رو جمع کنم و فیلم رو سریع منتشر کنم،»
«قبل از اینکه کسی ازش استفاده کنه تا برام دردسر درست کنه.»
«فقط یک راه برای عملی کردنش دارم.»
«باید به هانا بگویم که آرجون پشت فیلم ساچین است.»
«این کار ساچین را بیچاره می‌کند.»
پدرم، وایکوم دیوید،
یک فرد موفقِ مشهور است که از شرایطی ساده به اینجا رسیده،
خیلی شبیه به آرجون هاریداس.
اما من، ساچین وایکوم دیوید،
در رفاه به دنیا آمدم.
مدت‌ها سعی کردم از مسیرِ پرفراز و نشیبِ پدرم تقلید کنم.
این کار کاملاً غیرممکن است.
تو هرگز نمی‌توانی از یک آدم شکست‌خورده تقلید کنی.
تو باید خودت یکی از آن‌ها باشی!
برای این کار، اول باید به ته خط برسی.
باید خودت را از همان‌جا دوباره بسازی.
اگر آرجون از فیلم ساچین حمایت می‌کند،
به هیچ وجه در آن کار نمی‌کنم.
اما دیگر خسته شدم از اینکه برنامه‌هایم را طبق هوس‌های تو تغییر دهم.
وینیث،
من این موضوع را قبلاً برایت روشن کرده‌ام.
تو حالا فقط یک گزینه باقی مانده داری.
اگر می‌خواهی می‌توانی آن را برداری،
طبق شرایط و ضوابط من.
می‌توانیم با جلوه‌های ویژه او را لاغرتر نشان دهیم؟
اگر فقط برای چند نما باشد، می‌توانیم انجامش دهیم.
اما انجام آن برای کل فیلم پرخطر است.
- هی، به طراح زنگ بزن. - باشد.
همه چیز آماده است. بیایید برای ضبط برویم.
- هانا کجاست؟ - همین‌جا بود.
دوباره فیلم را به من نشان بده.
طراح کجاست؟
کی رفت دنبالش؟
سوجی!
هی...
یه مشکلی پیش اومده.
من وقت برای مشکلات ندارم! هنرمند کجاست؟
رفیق، باید به حرفم گوش کنی.
پدر و مادرم رفتن دانشگاه
و فهمیدن که اخراج شدم.
وینیث...
یه مشکلی پیش اومده.
حالا مشکل چیست؟
هانا گم شده است.
گم شده؟
چه افتضاحی!
خیلی زننده است!
می‌دانم که تو فقط به خاطر حضور هانا این فیلم را تهیه می‌کنی.
اما اگر قرار است فیلم‌برداری ادامه پیدا کند،
فقط یک راه برایم باقی مانده است.
باید هانا را جایگزین کنیم!
سلام!
کارگردان سرشناس، آرجون هاریداس
و بازیگر، هانا شاه‌جهان ازدواج کردند.
پس از یک رابطه طولانی‌مدت،
این دو امروز در دفتر ثبت ازدواج تریکاکارا پیمان بستند.
بیایید مستقیماً از زبان خودشان بشنویم.
ما از زمان ساخت فیلم «افتر پارتی» با هم در رابطه بودیم.
اما بعد، یک سوءتفاهم کوچک بین ما پیش آمد.
و همه شما دقیقاً می‌دانید که در آن دوره چه اتفاقی افتاد.
در واقع،
می‌گویند فقط وقتی کسی دیگر وارد زندگی‌ات می‌شود،
ارزش عشق واقعی را درک می‌کنی، درست است؟
آن دانه‌ی برنجی که نامم روی آن حک شده بود...
بالاخره به دستم رسید.
شما در حال حاضر مشغول بازی در فیلم وینیت مادهوان هستید، درست است؟
- بله. - خب، حالا که ازدواج کرده‌اید،
قصد دارید به حرفه‌ی بازیگری ادامه دهید؟
قطعاً.
اما نه در فیلم وینیت مادهوان.
ترجیح می‌دهم به سینمای تامیل بروم و آنجا از «پالا» کتک بخورم...
تا اینکه بخواهم با فیلمی از وینیت ماداوان سر و کله بزنم.
به گفته وینیت، کسی به "چاقی" من
برای نقش موجود در فیلمش مناسب نیست.
وینیت ماداوان فقط وسواسی نیست،
بلکه از آدم‌های چاق هم بدش می‌آید.
چه چیزی باعث شد ناگهان به فکر ازدواج محضری بیفتید؟
- اوه... خیلی خب... ممنونم! - ممنونم!
حالا برو و با خیال راحت فیلمت را بساز، وینیت!
برو به جهنم!
من در مورد آرجون کاملاً در اشتباه بودم.
من در واقع تهیه‌کننده اولین فیلم او بودم.
او نمونه کامل گرگی در لباس میش است!
او هانا را فریب داد تا در چهار فیلم آخرش بازی کند...
و تک‌تک آن‌ها با شکست فاجعه‌باری مواجه شدند.
حالا او هیچ قدرتی ندارد.
و فکر می‌کنم
او حتی ممکن است آن شکست‌ها را عمداً طراحی کرده باشد،
تا کنترل او را به دست بگیرد.
او نمی‌تواند تحمل کند کسی قدرتمندتر از خودش شود.
هانا چشمش را روی حقیقت بسته است!
پس تلاش برای منطقی کردن او در حال حاضر، اتلاف وقت است.
او به‌زودی متوجه می‌شود و از او طلاق می‌گیرد.
من منتظر آن می‌مانم!
اما فیلم تو نمی‌تواند منتظر بماند، وینیت.
او با خودش چه فکری کرده؟
اینکه اگر فقط پیش برود و با او ازدواج کند،
می‌تواند فیلم تو را خراب کند؟
آدم پست!
من فیلم تو را با یک بازیگر زن جدید تهیه می‌کنم،
و آن را به یک موفقیت بزرگ تبدیل می‌کنم.
هیچ‌چیز به اندازه این
به آرجون ضربه نمی‌زند!
یک بازیگر زن جدید انتخاب کن.
بیا...
بترکونیم!
کات!
برداشت خوب بود.
استراحت!
«صبح بخیر، وینیت.»
«یک خبر خوب برایت دارم.»
«اطلاعیه رسمی فیلم بعدی‌ام منتشر می‌شود.»
«"جنگ"، به کارگردانی»
«سوجیت راج وی.»
«راستش را بخواهی، حتی نمی‌دانم دوست صمیمی‌ات فیلمسازی بلد است یا نه.»
«اما با یک دستیار کارگردان خوب و یک تدوینگر کاربلد،»
«این فیلم را تمام می‌کنم.»
«و قرار است دقیقاً در همان روزی که فیلم تو اکران می‌شود، آن را منتشر کنم!»
«خوب به این موضوع فکر کن.»
هی...
خانواده‌ام درباره اخراج باخبر شدند،
و تبدیل به یک مشکل بزرگ شد.
مجبور شدم به خانه برگردم.
آن‌ها به من گفتند...
که ادامه تحصیل ندهم.
وقتی نوبت به این رسید که مغازه پدرم را اداره کنم،
دیگر به چیز دیگری فکر نکردم.
به فیاض زنگ زدم.
به جای ساچین، من هستم که فیلم بعدی هانا را کارگردانی می‌کنم.
حالا که آرجون با هانا ازدواج کرده،
دیگر نیازی به ساچین ندارد تا جلوی فیلمت را بگیرد.
بنابراین، آرجون تصمیم گرفت تاریخ‌های هانا را به من بدهد
پس ساچین از آن فیلم کنار گذاشته شد.
در ابتدا، حتی برای من هم باور کردنش سخت بود.
اما این اتفاق واقعاً در حال رخ دادن است.
من دیگر بخشی از این فیلم نخواهم بود.
آن‌ها از داستان من خوششان آمد.
فیلم‌برداری ما فوراً شروع می‌شود.
فیلم‌نامه رو بازنویسی کردی؟
کسی مثل من...
دیگه هیچ‌وقت چنین فرصتی گیرش نمیاد.
دقیقاً برای همین لحظه است
که تا الان تمام تلاشم رو کردم.
دیگه نمی‌تونم وقتم رو تلف کنم.
وینیت ماداوان،
چرا مخاطب باید فیلم تو رو ببینه؟
یک دلیل به ما بده.
فیلم من بزرگ‌ترین فیلم ترسناکیه که تا حالا در سینمای مالایالم ساخته شده.
واقعاً این‌قدر مطمئنی؟
من مطمئنم.
نگران نیستی که مخاطبان چه واکنشی نشان دهند؟
ابداً.
آن‌ها عاشق فیلم من خواهند شد.
دلیل اینکه اولین فیلم بلندت را حذف کردی هنوز یک راز است.
با نگاهی به تمام آن واکنش‌های منفی عمومی،
امروز چه احساسی داری؟
نظری ندارم.
آیا هیچ احساس گناهی داری؟
من کسی هستم که در مورد سرنوشت خودم تصمیم می‌گیرم.
نه هیچ‌کس دیگر.
پس، آیا تو سرنوشت خودت را با این فیلم بازنویسی می‌کنی، وینیت؟
یودام
سلام، سونیل‌تا.
پوسترهای فیلم او همه‌جا هست!
اما حتی یک پوستر هم از فیلم تو دیده نمی‌شود.
مگر فیلم تو واقعاً پس‌فردا اکران نمی‌شود؟
«انگار یک خرابکاری بی‌سروصدا در پشت صحنه در جریان است.»
«همه در این صنعت»
پوستر و تریلر فیلم سوجی را به اشتراک گذاشته است.
فیلم من بدون هیچ ردی شکست خورده است.
علاوه بر آن، مقالات تحریک‌آمیزی وجود دارند که مستقیماً مرا هدف گرفته‌اند!
بهتر بود اصلاً آن مصاحبه را منتشر نمی‌کردی!
فقط باید یک چیز را بدانم.
چه کسی پشت این ماجراست؟ فیاض یا آرجون؟
نیدی
چی؟
شماها دارید چه کار می‌کنید؟
بنشین، وینیت.
با دیدن این پوستر، حتی یک نفر هم پا به سالن سینما نخواهد گذاشت!
چه کسی اجازه داده این طرح‌ها بدون تایید من چاپ شوند؟
یک لحظه به ما فرصت بدهید.
وینیث...
من سالانه حداقل ده پروژه سینمایی را مدیریت می‌کنم.
نیمی از آن‌ها
صرفاً با هدف تبدیل شدن به آثار تجاری موفق ساخته می‌شوند.
اینکه موفق می‌شوند یا شکست می‌خورند، فقط به شانس بستگی دارد.
اما نیمه‌ی دیگر...
هدف متفاوتی دارند!
سود سالانه گروه هریس بشیر حدود ۵۰۰ کرور است.
حدود ۳۰ درصد از آن مستقیماً به عنوان مالیات به دولت می‌رسد.
این یعنی فقط ۱۵۰ کرور از سود آن‌ها صرف مالیات می‌شود.
از آنجا که دو فیلم آخر گروه هریس بشیر پرفروش بودند،
مسئولیت مالیاتی اضافی وجود دارد.
این دقیقاً همان جایی است که
ضرر مالی یک فیلم به نفع آن‌ها تمام می‌شود.
بنابراین، آن‌ها فیلمنامه‌ای پیدا می‌کنند که نیاز به جلوه‌های ویژه سنگین و دکورهای پرزرق و برق دارد،
۱۰ کرور خرج می‌کنند، اما روی کاغذ آن را یک فیلم پرهزینه ۳۵ کروری نشان می‌دهند.
سپس عمداً مطمئن می‌شوند که فیلم شکست بخورد.
بدون انجام هیچ‌گونه تبلیغاتی.
و بعد آن‌ها کل بودجه ۳۵ کروری را به عنوان ضرر اعلام می‌کنند.
بنابراین از درآمد کلی گروه هریس بشیر،
آن‌ها فقط باید بعد از کسر آن ۳۵ کرور مالیات بپردازند.
پس هرچه ضرر بیشتر باشد،
مالیات کمتر می‌شود.
وینیت، فیلم تو اصلاً هیچ تبلیغاتی نخواهد داشت.
سینماهای خوبی نصیبت نمی‌شود.
حتی تعداد سانس‌های مناسبی هم نخواهی داشت.
این فیلم محکوم به مرگ بود قبل از اینکه حتی متولد بشه!
تو تنهایی هیچ کاری نمی‌تونی در موردش بکنی.
متاسفم، وینیت.
هیچ‌کدوم از این‌ها بخشی از نقشه من نبود.
صادقانه بگم، داشتم سعی می‌کردم به هانا کمک کنم.
این تنها قصد من بود.
لحظه‌ای که گفتی می‌خوای هانا رو جایگزین کنی،
من به طور جدی به فکر کنار گذاشتن این پروژه افتادم.
اما می‌دونی، من یه تاجر خوب هستم.
مگر تو به من نگفتی که اگر به روش اشتباه بازاریابی بشه،
این فیلم قرار است یک شکست تمام‌عیار باشد؟
این جمله، بزرگ‌ترین اطمینان‌خاطر من بود.
هیچ‌کس تا به حال چیزی را با چنین اطمینانی به من نگفته بود!
وقتی همه چیز تمام شود،
یک پاداش خیلی ویژه برایت دارم!
«فیلم من فردا اکران می‌شود.»
«معمولاً،»
«هر کارگردانی از شدت اضطراب خواب به چشمانش نمی‌آید.»
«اما من هیچ‌گونه استرسی ندارم.»
«چون...»
«سرنوشت من...»
«دیگر در کنترل من نیست.»
«فیلم من...»
«فقط یکی از بهترین فیلم‌های ترسناک مالایالم نیست.»
«این قطعاً بهترین فیلم ترسناک است!»
«این قول من است!»
«بیایید...»
«آن را تجربه کنید...»
«و بترسید!»
فقط آمدم تا برایتان آرزوی موفقیت کنم.
نمی‌دانم خبر داری یا نه...
آرجون فیلمم را تصاحب کرده است.
همان کسی که به من زندگی دوباره‌ای بخشید،
حالا آن را از من گرفته است.
وقتی که دیگر هیچ راه چاره‌ای نداشتم،
همسرم تنها کسی بود که به کمکم آمد.
برای همین، بساطم را جمع کردم...
تمام رویاهای بزرگم را...
و هر چقدر پولی که برایم مانده بود را خرج کردم،
تا خانه و زمین پدرم را پس بگیرم.
زنده ماندن در این دنیا به طرز باورنکردنی سخت است
که خودت را برای تمام تصمیمات اشتباه و رویاهای بربادرفته‌ات سرزنش کنی.
«چشمانت همه چیز را خواهد دید، پلک نزن و رو برنگردان»
زمان زیادی طول خواهد کشید
تا واقعیتِ یک بازنده بودن را بپذیری.
«امواج زمان در آن روز با مسیر تو یکی خواهند شد»
بسیار خب.
دوباره در بهشت بازنده‌ها همدیگر را خواهیم دید!
«دنیای تو امشب راهش را به سوی تو پیدا خواهد کرد»
«درست کنار قلبت...»
امروز، بالاخره چیزی را پذیرفتم که
هرگز در زندگی‌ام نمی‌خواستم به آن اعتراف کنم.
اینکه من یک شکست‌خورده‌ام!
«این زندگی کم‌نور نمی‌شود، دوباره رو به جلو حرکت می‌کند»
جمعیت زیادی اینجاست!
آن‌ها برای فیلم من نیامده‌اند.
«یک شگفتی جادویی، درخشان و روشن، جایی که سکوت در شب سخن می‌گوید»
شما والدین وینیت هستید؟
بله.
من هریس بشیر هستم، تهیه‌کننده.
اوه!
اوه، لطفاً بنشینید. لطفاً بنشینید. بیایید بعد از نمایش صحبت کنیم.
بسیار خب.
پسرم، تهیه‌کننده اینجاست.
فقط آمدم مطمئن شوم که واقعاً کسی نیامده باشد.
حالا خیالم راحت شد.
«زمان را به فرمان خود متوقف خواهم کرد.»
«و با یک ایستادن، تمام نگاه‌ها را خیره می‌کنم.»
«پادشاهی‌ام را بنا می‌کنم، و بر تخت خود تکیه می‌زنم.»
«تصاویر، صدای خودشان را پیدا خواهند کرد.»
«هدف من ترس است،»
«تا تو را تا مغز استخوان بلرزانم.»
«توهمی که پرده نقره‌ای را غرق در نور می‌کند.»
هه!
عجب فیلمی بود، رفیق! واقعاً ترسیدم!
هی...
واقعاً عالیه!
وحشت‌زده شده بودم!
- خوبه، مگه نه؟ - آره، خوبه.
قلبم داشت از حرکت می‌ایستاد.
فکر کنم واقعاً قلبم از تپش ایستاد!
مرد، تو دیگه چی ساختی؟
مگه نه، ماداوتا؟
ولی مردم هیچ‌وقت این فیلم رو نمی‌بینن، پدر.
- کی گفته؟ - آره.
- بذار از تهیه‌کننده بپرسیم. - بله.
فیلم رو دوست داشتی، پسرم؟
پسرم...
- هریس ایکا؟ - چتا!
- آقای تهیه‌کننده؟ - خوابی، چتا؟
هوم!
اوه نه!
«این هریس بشیر است.»
«۴۰ ساله.»
«از نظر جسمی سالم.»
«بزرگترین کلاهبردار شرکتی روی کره زمین!»
«و امروز، او موقع تماشای فیلم من سکته کرد و مرد.»
تاجر سرشناس
و مالک «گروه هریس بشیر»، هریس بشیر،
در پی یک حمله قلبی درگذشت.
در رویدادی تکان‌دهنده، تاجر سرشناس...
تاجر معروف و مالک «گروه هریس بشیر»، هریس بشیر،
بر اثر ایست قلبی درگذشت.
گزارش‌ها حاکی از آن است که چندین تماشاگر در تیرووانانتاپورام و تریسور
نیز پس از تماشای فیلم دچار کسالت شدند.
تماشاگران «نیدهی» را یکی از ترسناک‌ترین فیلم‌های ساخته‌شده می‌دانند.
اکنون چندین سینما خدمات آمبولانس آماده‌باش مستقر کرده‌اند.
آشوین که در کالج پزشکی تریسور بستری شده بود،
پس از بیهوش شدن در داخل سالن سینما، اکنون با ما همراه است.
آشوین، صدای ما را می‌شنوی؟
الان حالت خوبه؟
راستش... ما همین الان آشوینو از دست دادیم.
«منم دارم می‌رم.»
«ولی این خداحافظی نیست.»
«من تو رو تنها نمی‌ذارم، وینیت ماداوان!»
«برمی‌گردم و به خوابت می‌آم!»
«فیلم‌های ترسناک سطح بالا می‌سازم، همین‌جا توی کرالای کوچکمون!»
«بهترینِ بهترین‌ها با صدای دالبی!»
«همه رو وحشت‌زده می‌کنم!»
همه رو از ترس می‌کشم!
من نمی‌خواهم فقط یک فیلم‌ساز معمولی باشم، سوجی.
من می‌خواهم بهترین در حرفه‌ی خودم باشم!
و برای این کار، صرفاً ترساندن مخاطب کافی نیست.
آن ترس باید به تاریخ تبدیل شود!
«و آن تاریخ باید گرامی داشته شود.»
این یک موفقیت است.
موفقیت نیست.
این یک فروش فوق‌العاده است!
«جزیره‌ی شیطان»؟!
- الان دیگر برای انجام هر کاری دیر شده. - هان؟
«حالا، من واقعاً تنهام...»
«در بهشت بازنده‌ها.»
«دیگه کسی اینجا با من نمونده.»
«تنها.»
«اما...»
«اینکه انتخاب کنم تو این جهنم بمونم یا نه...»
«انتخاب خودمه و فقط خودم.»
به سلامتی!
الو؟
اون نقد رو یادت هست؟
آن سال برای بخش مالایالم مجله مدرسه‌مان مطلب نوشتم؟
بعد از این، هیچ‌کس حتی یک کلمه از حرف‌های او را باور نخواهد کرد.
اعتباری که همین حالا از این موفقیت به دست آورده...
با این کار کاملاً نابود خواهد شد.
لحظه‌ای که این موضوع علنی شود، او چیزی جز یک دزد شناخته نخواهد شد.
موفقیت بدون اعتبار هیچ فایده‌ای ندارد.
اعتبار!
این تنها سلاحی است که نیاز داری.
ساچین وایکوم دیوید، فیلم‌ساز،
پسر رمان‌نویس فقید و افسانه‌ای، وایکوم دیوید،
اتهامات جدی سرقت ادبی را مطرح کرده است
علیه کارگردان، وینیت ماداوان!
تمام مدارکی که دارم
درست همین‌جا مقابل چشمان شماست.
ساچین ادعا می‌کند که فیلم «نیدی» کپی صحنه به صحنه
از رمان «جزیره شیطان» است که سال‌ها پیش توسط پدر مرحومش نوشته شده.
«هر کسی که آن رمان را بخواند متوجه می‌شود»
«که من فقط حقیقت اصلی آن را در فیلمم اقتباس کرده‌ام.»
وینیت این داستان را
با نام مستعار کی. تی. پیتر ثبت کرد تا از هرگونه پیگرد قانونی فرار کند.
«اما راهی برای اثباتش ندارم.»
«حتی یک نسخه هم از جزیره شیطان باقی نمانده است.»
گمانم می‌خواهی فیلم‌نامه ملجو را پس بگیری؟
بله. می‌خواهم آن را به یک فیلم تبدیل کنم.
تو باید تهیه‌کننده‌اش باشی.
فیلم وینیت در اصل درباره‌ی
یک نویسنده‌ی ناشی است که گنجی را می‌دزدد که فردی بااستعداد برای یافتنش سخت تلاش کرده است.
وقتی معلوم می‌شود که خودِ آن داستان اثرِ شخص دیگری است،
آیا وینیت همان دزد واقعی نیست که گنج را اینجا ربوده است؟
زندگی از هنر تقلید می‌کند.
هنر از زندگی تقلید می‌کند.
دزدیدن از دیگران آسان است.
اما رنج کسی که واقعاً آن را کشف کرده...
فقط توسط کسی درک می‌شود که آن را زندگی کرده باشد.
ماهان
«با آن، من به یک افسانه تبدیل نشدم،»
«و کسی هم فیلم مرا ستایش نکرد.»
«امروز، من فقط وینیت مادهاوان هستم.»
«مدتی است دوباره سعی می‌کنم بنویسم.»
«اما خیلی خسته‌ام.»
«ذهنم کاملاً خالی شده.»
«هیچ چیزی به ذهنم نمی‌رسد.»
«حتی نمی‌توانم خودم را راضی کنم که یک خط بنویسم.»
- الو؟ - وینیث، فیلمت را دیدم.
«بدون شک،»
«این بهترین فیلمی است که امسال اکران شده.»
«اما فیلم "جنگ" امسال همه جوایز را درو می‌کند.»
«سوجیت راج از یک خانواده بسیار فروتن و زحمتکش می‌آید.»
اوه.
«احساس کردم او کسی است که سزاوار حمایت من است.»
- پس من از او حمایت کردم. - بسیار خب.
«اما من به تو هم جایزه می‌دهم.»
«بهترین کارگردان فیلم اولی.»
بسیار خب.
«حتماً بیا و آن را دریافت کن.»
ممنونم، گویند.
چه کسی است که عاشق رویاپردازی نباشد؟
برای هدیه دادن آن ترانه شگفت‌انگیز
به اهالی کرالا که عاشق رویاپردازی هستند، سپاسگزارم!
جایزه بهترین کارگردان تعلق می‌گیرد به...
سوجیت راج وی،
برای فیلم «جنگ».
می‌بینی؟
معمولی بودن، همان بزرگی جدید است.
می‌دانی...
من شاهکار خاصی نساختم.
این فقط به خاطر پیشینه‌ی من
عالی به نظر می‌رسد.
حتی اینجا هم، تشویق‌ها برای کاری که انجام دادم نبود.
برای هویت من بود.
بهتر بود پزشکی می‌خواندم.
این صنعت فیلم‌سازی اصلاً شبیه چیزی که تصور می‌کردم نیست.
در ادامه، جایزه بهترین کارگردان اولی می‌رسد به...
وینیت ماداوان!
«سکوت مطلق.»
«حتی یک زمزمه هم از طرف تماشاگران شنیده نمی‌شود،»
«چه برسد به تشویق!»
«آن‌ها این‌قدر از من متنفرند.»
در حالی که تو منفورترین آدم در سینمای مالایالم می‌شوی،
کسانی که حتی نصف تو هم استعداد ندارند، اینجا مورد تحسین قرار خواهند گرفت.
متوجه شدی؟
وینیت...
چند کلمه، لطفاً.
«بزرگ‌ترینِ تمام دوران»
«حالا برای تصاحب تخت پادشاهی می‌آید»
«تعریف‌کننده‌ی مولی‌وود»
«بهتر از پیشکسوت‌ها»
«فکر و کلام من جریانی کشنده دارد»
«امید و وسعت دید من درخششی تابان دارد»
«حتی اگر مرا در دل تاریکی دفن کنی»
«مثل جرقه‌ای زنده دوباره جوانه می‌زنم»
تهیه‌کننده محترم من...
که متأسفانه بعد از تماشای فیلمم، دچار حمله قلبی مرگبار شد،
کسی که این پروژه را صرفاً برای پولشویی سرمایه‌گذاری کرد...
صنعتگر فقید و برجسته،
هریس بشیر.
کسی که اولین فرصت را در این صنعت به من داد...
پسر آن اسطوره ادبی مشهور،
وایکوم دیوید، که حتی یک خط از ۲۳۲ رمانش را خودش ننوشته بود،
ساچین وایکوم دیوید.
تهیه‌کننده فیلم اکران‌نشده‌ام،
فیلمی که خودم آن را پاک کردم
وقتی او سعی کرد از طرفداران سواروپ فقط برای پر کردن جیب خودش سوءاستفاده کند.
آقای فیاض احمد.
کسی که از هویت من تقلید کرد،
هویتی که طی سال‌ها با ساخت فیلم‌های کوتاهم به دست آورده بودم.
و فیلم پرفروش «افتر پارتی»
و فیلم موفق «افتر پارتی ۲» را با استفاده از فیلمنامه‌ی خودم ساختم.
آرجون هاریداس.
ممنون...
از همه‌ی شما!
هر چیزی که اینجا گفتم حقیقت دارد.
اما شما تماشاگران،
حتی یک کلمه‌اش را هم باور نمی‌کنید،
چون...
شما فقط چیزی را می‌شنوید که دوست دارید.
تو فقط چیزی رو می‌بینی که دوست داری.
پس، آره...
محبوبیت!
متأسفانه،
چون محبوبیت شخصی من
خیلی کمتر از کسانیه که همین الان متهمشون کردم،
تو نمی‌خوای حرف‌های من رو باور کنی،
حتی اگه ثابت بشه که حق با منه.
صرفاً به این خاطر که از من خوشت نمیاد.
این تنها حقیقته.
بالاخره،
آن آدم بی‌استعداد نتوانست
گنجی را که با تلاش خالصانه به دست آمده بود، بدزدد.
با این حال...
آن‌ها دنیا را متقاعد کردند که او هرگز لایق آن گنج نبوده است!
«اما...»
«من قرار نیست دست روی دست بگذارم...»
«و این را به عنوان سرنوشتم بپذیرم.»
«من همچنان برای بازنویسی سرنوشت خودم تلاش خواهم کرد.»
«ای تو که در این دنیای خیالی پرسه می‌زنی»
ای که نظاره‌گر هر عصر و دورانی
برای پیمودن راه بی‌انتهای پیش رو، ای جویندگان همیشگی آتش درون
ای که در این دنیای فریب می‌گردید
ای که نظاره‌گر هر عصر و دورانی
برای پیمودن راه بی‌انتهای پیش رو، ای جویندگان همیشگی آتش درون
ذهنی استوار و اراده‌ای پولادین، متین و باوقار، همچنان برتر
اگرچه این عصر لبریز از اندوه است، روح فراتر از باور، ثابت‌قدم می‌ماند
در مسیر نبردی حق‌طلبانه، کسی ایستاده که وظیفه‌اش را به‌خوبی می‌داند
روحی بی‌همتا که هرگز خسته نمی‌شود، مردی که تنها برای شعله‌های پیروزی زاده شده
«من همچنان به راه می‌افتم تا سرنوشت خودم را بازنویسی کنم.»
«بگذار تازه‌کارها بیایند و هنرشان را خلق کنند»
«با تکیه بر شانس محض و شکستن رکوردها»
«مهم نیست چند نفر وارد این بازی می‌شوند به دنبال شهرت، به دنبال نام»
«من بهترینِ تمام دوران هستم»
«حتی اگر هزاران نقشه برایم بکشید»
«حتی اگر تمام روز سعی کنید مرا پایین بکشید»
«دانش سینمایی که در وجود من است»
«به ذهنم شفافیت می‌بخشد»
«یاد گرفته‌ام هر ضربه و غمی را تحمل کنم، از دریاهای خروشان می‌گذرم و صحنه را از آن خود می‌کنم»
«وینیت» اصلاً شبیه کارگردان‌هایی نیست که تا به حال با آن‌ها کار کرده‌ام.
او یک فیلم‌ساز خوش‌فکر است.
او از خیلی از کارگردان‌های باسابقه هم پخته‌تر است.
راستش را بخواهید، کار کردن با او خیلی طاقت‌فرساست!
در تمام سال‌های تجربه‌ام، هیچ کارگردانی من را این‌قدر تحت فشار نگذاشته بود.
او آن‌قدر فیلم‌برداری می‌کند
تا به چیزی که می‌خواهد برسد،
حتی اگر آخرش دست و پایمان بشکند.
خیلی خوشحالم که بخشی از فیلم او هستم.
خدایا شکرت!
«کارما حقیقت دارد.»
«وینیث ماداوان باخته است.»
«دنیا آن‌طور که او فکر می‌کند پیش نمی‌رود.»
«امثال ما همه‌چیز را کنترل می‌کنند.»
«با این حال، اتفاقاتی در این زندگی رخ می‌دهد که کاملاً تصادفی هستند.»
«برای مثال...»
راز پیرامون تصادف مرگبار سوپراستار سواروپ، ابعاد تازه‌ای پیدا کرده است.
تصاویر دوربین مداربسته که از صحنه به دست آمده، اکنون نشان می‌دهد که
تصادف زمانی رخ داد که مردی میان‌سال کبریتی را انداخت
و در حالی که سعی داشت بیدی‌اش را روشن کند، برای برداشتن آن خم شد.
«آن مرد میان‌سال کسی نیست جز»
«وارکی‌چایان»، که مدیریت «کترینگ وارکی» در کوتیکانام را بر عهده دارد.
اما وارکی‌چایان نام دیگری هم دارد.
- پیتر! - «کی. تی. پیتر!»
نویسنده واقعی «جزیره شیطان»!
- پیداش کردم! - چی رو پیدا کردی؟
رمانی که پدربزرگم، یک نابغه علمی، رو ترسونده بود!
چای می‌خوری پسرم؟
- نه، ممنون. - اولین فیلمم!
«او که از شنیدن اینکه رمانش قرار است به فیلم تبدیل شود هیجان‌زده بود،»
«فیلمنامه را از دست «سوجی» که در صحنه فیلمبرداری خوابیده بود، قاپید،»
'بدون هیچ هدف پنهانی جز اینکه آن را بخواند.'
'اما قبل از اینکه بتواند حتی یک خط بخواند،'
'سیگاری که کی.تی. پیتر با لذت وسط جاده می‌کشید'
'کار دستش داد!'
'خلاصه اینکه،'
'هیچ‌چیز طبق برنامه‌های ما پیش نمی‌رود.'
'واقعاً هیچ‌چیز در کنترل ما نیست.'
'همه چیز تصادفی است.'
'همه چیز به شانس بستگی دارد.'
'و شانس هم هیچ بویی از عدالت نبرده است!'
وضعیت وینیث واقعاً تاسف‌بار است.
با وجود اینکه دست‌کم گرفته شده بود،
با وجود اینکه از خانواده‌ای ساده آمده بود،
با وجود این همه سختی،
و با وجود داشتن استعدادی انکارناپذیر،
او باز هم نتوانست به جایگاهی که آرزویش را داشت برسد.
حقیقت تلخی است!
«صاعقه‌ای به سرم زد و مرا در مخمصه رها کرد»
«ترس جرقه‌ای زد، اما من شعله‌اش را خاموش کردم»
«سرنوشت سعی کرد مرا متوقف کند، اما من به راهم ادامه دادم»
"داستان را بازنویسی کردم و همه را در کشور شگفت‌زده کردم"
"صاعقه به سرم زد و مرا در مخمصه انداخت"
"ترس آتشی برافروخت، اما من شعله‌هایش را خاموش کردم"
"سرنوشت سعی کرد متوقفم کند، اما من به راهم ادامه دادم"
"داستان را بازنویسی کردم و همه را در کشور شگفت‌زده کردم"
"فردا در هزارتوی پر زرق و برق مولی‌وود"
"من ستاره‌ی روزهای طلایی‌اش خواهم بود"
"یک ستاره‌ی درخشان، یک شگفتی تمام‌عیار، یک غافلگیری کامل"
"هاله‌ای صدچندان، یک صعود همه‌جانبه!"
"فردا در هزارتوی پر زرق و برق مولی‌وود"
«من ستاره‌ی روزهای طلایی‌اش خواهم بود»
«ستاره‌ای درخشان، یک شگفتی تمام‌عیار، یک غافلگیری تمام‌عیار»
«هاله‌ای در اوج، یک صعود همه‌جانبه!»