'یادت باشه، هیچ کاری نمی‌کنی.'
'فقط برو یه نگاه بنداز.'
'اولین نشونه‌ای که دیدی، میای دنبالم. فهمیدی؟'
- آره، آره، آره. خودم حواسم هست.
'اگه چیزی پیدا کردم، میام بیرون بهت زنگ می‌زنم.'
'می‌دونم، فهمیدم. - خوبه.'
- باشه.
'اوه، لعنتی.'
'پیداش کردم. پیداش کردم.'
'نه. اگه تأیید شد، عقب‌نشینی کن.'
- دارم میرم تو. - نه.
'اگه تأیید شد، عقب‌نشینی کن.'
'لوکاس. لوکاس.'
'آخ.'
- ادرین، ادرین. پیداش کردم، پیداش کردم.
'الو؟'
'یه صدایی میاد.'
- لوکاس؟
'گمش کردم.'
- یه شب دیگه هم گذشت.
'مارکوس، تویی؟'
'آره، منم.'
- بیا جلوتر، پسرم.
'ایدن رو یادت میاد؟ اون برای من کار می‌کنه.'
- آره، معلومه. - مارکوس.
'بهتون وقت میدم.'
- باشه.
'و تو اینجایی. پسر من.'
'یه چیزی هست که باید بهت بگم.'
'خیلی وقته که می‌خواستم اینو بهت بگم.'
- چیه؟
- یه گروه کوچیکی هست که قرن‌هاست وجود داره.
'به اسم 'انجمن شوالیه‌ها' شناخته میشه.'
'و کار اصلیشون محافظته.'
'اونا دنبال موجودات نامیرا می‌گردن و نابودشون می‌کنن،'
'و برشون می‌گردونن به جهنم.'
'شبیه یکی از اون کتاب‌های کمیکیه که می‌خونم.'
'نخند، بستگی به اون کتاب کمیک داره،'
'کدهایی از انجمن هست'
'که دستوراتی رو برای اجرا نشون میده.'
'و باید در مورد حق وراثتت بهت بگم.'
- لعنتی، بابا، منو به فرزندی گرفتی؟
'نه.'
'نه. تو از خون منی.'
- این چیه؟
- این سکه یه شوالیه است.
'اینو باز کن. بازش کن.'
'آروم، آروم، آروم'
'با اون چیزا.'
این سه نسله که هست.
این همش در مورد ریشه خانوادگی توئه.
میدونم که تو دوست داری همه جور
چیز باحال برای بارت جمع کنی.
- این کیه؟
- آها، ادامه بده بخون، ادامه بده.
بخون. ادامه بده.
من، من نمیدونم چی دارم میخونم.
چی میخوای بهم بگی بابا؟
- این در مورد پدربزرگ پدربزرگته.
- اوه، جدی میگی؟
وای، آ...
من هیچوقت چیزی نشنیدم
در مورد خانواده شما.
و من سعی کردم یه شجره‌نامه درست کنم
چند سال پیش برای تولدت.
هیچی پیدا نکردم. - اوه.
- فهمیدم که خانواده مامان قاچاقچی نوشیدنی بودن
از کانزاس سیتی.
- خانواده ما شوالیه بودن.
و فقط ادامه بده بخون. به اون نگاه کن.
میخوام این دنیا رو ترک کنم در حالی که میدونم
تو میفهمی چی دارم بهت میگم.
- اوه، فهمیدم چی میگی.
این در مورد دکتر اِی. ون هلسینگ.
- و در مورد انجمنی که خانواده ما تشکیل دادن.
- آها، ام، متوجه نمیشم.
ون هلسینگ چه ربطی به من داره؟
و، و انجمن شوالیه ها چیه؟
- اون پدربزرگ پدربزرگت بود.
- چی؟
اون شخصیت خیالی تو رمان‌های هیولا؟
- آره. آره، داستان‌ها اغلب بر اساس حقیقتن.
- بابا، فقط چون اسمامون شبیه همه
دلیل نمیشه که... - 'فون هلسین'
'ون هلسینگ' بود.
- چی داری بهم میگی؟
- وقتی از جزیره الیس اومدن،
فکر کردن اشتباه چاپیه،
و اونا واقعا نمیتونستن بفهمن
لهجه غلیظ هلندیشو،
برای همین اسم برای همیشه تغییر کرد.
'ون هلسینگ' شد 'فون هلسین'.
- جدی میگی؟
- آره.
اون پدربزرگ پدربزرگته،
ون هلسینگ. و اون عکس دیگه
مردیه که ما باور داریم
پدربزرگ پدربزرگتو کشته.
پسرم، خانواده ما قرن‌هاست که تو کار شکار بوده.
- شکارچی خون‌آشام؟ - آره.
همه اون داستانایی که شنیدی، واقعیه.
اون یه شکارچی بود.
و خب، من فقط منتظر فرصت مناسب بودم
که همه اینا رو باهات در میون بذارم.
- پس تو میگی پدربزرگ پدربزرگم
همون شکارچی خون‌آشام معروف، ون هلسینگه؟
- آره.
- آه، همون که تو رمان‌های ترسناک لعنتی در موردش نوشتن؟
- آره.
- و ما از یه نسل طولانی از شکارچیا میایم؟
- آره.
- و من یه ون هلسینگم؟
- نه، تو یه فون هلسینی، بدون 'گ'.
- باشه، خب، حالا چی؟
- اون سکه حالا حق توئه،
و یه روزی تو اینو با خونت در میون میذاری.
- میخوای من... خون‌آشام شکار کنم؟
- انتقام بگیر، نابود کن
همه‌شون رو.
اون مرد.
جامعه اونو به عنوان مایکل کانر شناسایی کرده،
و مردیه که پدربزرگ پدربزرگت رو کشته.
ایدن کمکت می‌کنه جا بیفتی.
پسرم،
ادامه دادن این سنت
خواست خداست.
- بابا.
بابا.
- داری چیکار می‌کنی؟ - سلام مامان.
- یه لحظه. - به خاله جولی سلام برسون.
از کجا فهمیدی منم؟
- چون کالر آیدی دارم.
آه، بله، کالر آیدی.
چرا پولتو برای همچین چیزایی هدر میدی؟
- هدر نمیدم. با خود گوشی میاد.
- مال منم میاد؟ - آره.
همراه با کلی چیزای دیگه که ازشون استفاده نمی‌کنی.
اوه، واقعاً؟
قبل از اینکه یادم بره، این آخر هفته میای
برای دورهمی خانوادگی؟
گفتی شاید بیای. - نه، نمیتونم.
چند تا کار کاری دارم که باید انجام بدم. متاسفم.
چه کاری داری که باید انجام بدی؟
قرارای بیشتر با مردهای عجیب غریب؟ خواهش می‌کنم.
شاید یه مرد خوب تو دورهمی پیدا کنی.
یکی که تو رو همونجوری که هستی قبول کنه.
- مامان، من خوبم. این بخشی از کارمه.
من میرم سر قرارا و بعدش در موردشون بلاگ می‌نویسم.
به نظر میاد یه راه احمقانه برای پیدا کردن مرد باشه.
کی پول این قرارای به اصطلاح عاشقانه رو میده؟
و چطوری از این 'باگینگ' پول درمیاری؟
نگرانت هستم.
به حرف مادرت گوش کن و بیا به اون خلوتگاه.
- اسمش بلاگینگه. - چی؟
- کارمه مامان. این کاریه که من میکنم.
مامان، آدمایی هستن که بهم پول میدن این کارو بکنم.
این یه شغل واقعیه.
با مردهای غریبه بری بیرون؟
مثل یکی از اون اسکورت‌ها میمونه. کنتسا.
تو که اسکورت نیستی، درسته؟
- نه، من اسکورت نیستم،
ولی از چیزی که از طرف خانواده شما به من رسیده، کاملاً ناراضی‌ام.
از طرف خانواده تو.
تسی، این حرفو نزن.
میدونی چند نفر دوست دارن
چیزی که تو داری رو داشته باشن؟
- آره، مطمئنم. مامان، باید برم.
باید بیای به این خلوتگاه.
فقط فکر کن، میتونی نیمه گمشده‌تو پیدا کنی.
درست مثل همونجوری که من پدرتو پیدا کردم.
- ام، من نمیتونم این کارو بکنم، ولی میتونم لورا رو بفرستم.
لورا؟ میدونی که اون بچه استعدادی نداره.
تنها استعدادی که داره، آزار دادنه.
و اینو از برادر بیچاره‌م گرفته.
- درسته. مامان، بذار بعداً بهت زنگ بزنم.
باید برم. - باشه عزیزم.
دوستت دارم. - منم همینطور، خداحافظ.
- اصلاً اینطور نیست. من ویژگی‌های خوبی دارم که از بابام گرفتم.
چی شده لورا؟
- میخواستم ببرمت صبحونه. یادت میاد؟
- اوه، دخترخاله، نمیتونم. باید کار کنم.
خیلی کار دارم. میتونیم فردا بریم؟
- باشه.
- ممنون. وقتی میری، میخوای درو از پشت قفل کنی؟
و اون منو بیرون میکنه.
میدونی، خوش شانسی که دوستت دارم.
فردا میبینمت.
قفل شد.
- اوه.
بذار ببینم.
اوه، یه قرار امشب. عالیه.
استیو.
استیو. خوشم میاد.
استیو. خیلی پخته‌ست، استیو.
استیو و تس.
باشه. این دیوونگیه.
خیلی خب.
'تس عزیز، بیا در مورد آداب معاشرت حرف بزنیم.
چرا مردهای بزرگسال یادشون میره که اینا رو بهشون یاد دادن؟
یا باید از همون بچگی می‌بود؟
قرارم تمام شب داشت اسمای مختلف رو
با آروغ زدن می‌گفت.'
چی؟
اوه نه. باشه.
اه. باشه، اول از همه، بیا اینو بررسی کنیم.
آروغ زدن سر میز شام، نه بامزه‌ست نه باادبانه.
بعضی فرهنگ‌ها آروغ زدن بعد از یه غذای خوب رو محترمانه می‌دونن.
اونا اینو یه جور تعریف از آشپز می‌دونن.
باشه، فهمیدم، ولی آروغ زدن
در حالی که اسمای تصادفی می‌گی، نه بامزه‌ست نه باادبانه.
فقط بی‌ادبیه.
ولش کن.
یعنی، من سرشو می‌کَندم.
'تس عزیز، اولین قرارم یه کم کسل‌کننده بود.
اون هی حرف می‌زد و من فقط می‌خواستم باهاش بخوابم.'
اوه خدای من. آروم باش، ببر ماده.
اولین قرار باید مثل مصاحبه کاری باشه.
دو نفر که می‌فهمن می‌تونن با هم کنار بیان
و علاقه‌مند به ساختن یه چیز باحال با همن.
همون شب اول باهاشون حرف زدین،
رمز و راز و هیجان رو از بین می‌بره.
این نظر منه.
ولی تو هیچ‌وقت به حرف خودت گوش نمی‌دی.
- یو. - سلام، استیو؟
- استیو-او، لطفا. - اوه، استیو-او.
- متاسفم. - هی، این صدای قشنگ کیه،
عزیزم؟ - تس هستم،
امشب به تماستون برگشتم.
اوه، آره. ساعت ۷ شب، رنفیلدز.
اونجا می‌بینمت.
استیو-او.
- ونسا.
چشمام اشتباه می‌کنه، ولی چقدر شبیه اونه.
- مم. باید ببرمت خونه پدرم.
عاشقش می‌شی. اونا همه چی دارن.
آشپز تو چیزی که درست می‌کنه، خیلی خاصه.
- اسمتو بگو.
- ترودی هستم.
- چطوری؟ ممنون که اومدی.
من، من استیو-او هستم.
- ببخشید؟
- تو همین الان ازم اسممو پرسیدی.
- من پرسیدم؟
مم.
- خوبه. آروم باش.
قراره بهم دیابت بدی.
- بوی ادکلنت میاد. - اوه، م-ممنون.
خوشت میاد؟ این، فروشگاه دلار رو میشناسی؟
تو قبلاً میرفتی فروشگاه دلار،
هیچی اونجا نبود، ولی الان همه چی میتونی پیدا کنی.
عطر میارن، همه چی میارن
که لازم داری، خوبه. - بوشو حس کردم
وقتی از در ورودی اومدم تو.
- کیک بیشتر؟ - اوم.
- آره، امشب خیلی خوشگل شدی.
چیه؟ لویی، گوچی؟
چی پوشیدی؟ چیه اینا؟ ها؟
- ممنون. - آره.
- آه، پس سنگریا داریم؟
- آره، داریم. سنگریا داریم، سنگریای نوشیدنی قرمز.
هی، تو زیاد میای اینجا؟
- آره، میام. - قبلاً اینجا بودی؟
آره؟ چی...
میدونی، من تازه از این سوسیس‌های پیچیده تو خمیر گرفتم،
و نمیدونم تو چی،
ولی من یه عالمه سس خردل گرفتم،
چون دوست دارم رو این سوسیس‌ها خردل بریزم.
من این سوسیس پیچیده رو دوست دارم،
و میدونی، خیلی خوب با هم جور درمیاد، خیلی خوب
با نون سیر و پنیر اینجا.
من ۱۵ ساله میام اینجا،
پس فکر کنم خیلی بهمون خوش بگذره.
اوه، و خیلی متاسفم.
بهترین قسمت اینا رو یادم رفت.
برات کوکتل میگو گرفتم.
و میدونم تو، میدونم سس کوکتل دوست داری،
واسه همین یه عالمه سس کوکتل گرفتم که بخوریم.
و در مورد هم حرف میزنیم، در مورد تو حرف میزنیم.
میخوام خیلی چیزا در موردت بدونم. من، من خیلی حرف میزنم.
خیلی حرف میزنم. میدونم خیلی حرف میزنم.
میذارم تو حرف بزنی چون میخوام در مورد زندگیت بشنوم.
میدونم تو بلاگری،
خیلی به بلاگریت علاقه دارم.
منو بذار برم بیرون!
منو از اینجا ببر بیرون!
منو بذار برم!
- منو از اینجا ببر بیرون، عوضی!
میدونی بابام کیه؟
منو از اینجا ببر بیرون!
بابام تو رو دفن میکنه!
- باشه.
خب، هی، شاید باید دوباره این کارو بکنیم. ها؟
من ازت خوشم میاد، تو از من خوشت میاد.
بهمون خوش گذشت، ها؟
- آره، حتماً. حرف میزنیم.
- آره؟ - من، من یکم سرم شلوغه
هفته دیگه، ولی... - خب، شاید
آخر هفته بعد، ها؟
- حرف می‌زنیم. - همین الان داریم حرف می‌زنیم.
باشه؟
خب، شب خوبی داشته باشی. ها؟
- شب بخیر، استیو.
- استیو-او. - من کار اشتباهی کردم؟
- نه.
- یه کم، آره، احساس بی‌احترامی کردم.
- 'بی‌احترامی؟' - بی‌احترامی.
یعنی، ما تلفنی هماهنگ کردیم، ها؟
و من تو رو بردم بیرون. و ۳۷۵ دلار خرج کردم!
- استیو-او، من داشتم- - ما رفتیم، فکر کردم تو می‌خوای،
خفه شو!
تمام چیزی که می‌خواستم یه بغل بود و اینکه دوباره ببرمت بیرون.
چرا تا دفعه بعد صبر کنیم، ها؟
- ببین، من...
ببین، من ازت خوشم میاد.
- خب، من اونجوری نه. برو.
هی، هی!
گمشو از جلوی چشمم!
- آ، صبر کن، صبر کن، صبر کن. اینه، این داستان توئه؟
فکر می‌کنی من اینجا دارم چیکار می‌کنم؟
اینه، این چیزیه که می‌خوای بنویسی
تو وبلاگ مزخرف کوچیکت فردا؟
ها، می‌خوای بگی، 'من دیشب رفتم بیرون
با یه مرد خیلی بد.
اون خیلی بد بود. دیشب بهم حمله کرد.'
واسه همینه که آدما کارای دیوونه‌وار می‌کنن.
شما، شما زنا، شما ما رو سر کار می‌ذارید
و باعث می‌شید پولایی که به سختی درآوردیم رو خرجتون کنیم.
شما از ما سوءاستفاده می‌کنید، باعث می‌شید فکر کنیم که
ما شانس داریم، قراره یه چیزی گیرمون بیاد.
تو، تو قراره تن بدی!
دخترا هر روز، تمام روز، تن میدن،
هر وقت که لعنتی بخوان،
ولی به محض اینکه یه مرد سعی می‌کنه چیزی گیرش بیاد،
بهش برچسب متجاوز می‌زنن!
ها؟ می‌خوای در مورد این تو وبلاگ کوچیکت بنویسی؟
- شب بخیر، استیو.
- می‌دونی، تو حتی ارزشش رو نداری.
تو ارزشش رو نداری، عزیزم.
تو یه روانی ای! ها؟
خانوما عاشق استیو-او هستن!
خانوما عاشق استیو-او هستن، عزیزم!
اوم!
- لعنتی.
اوه! لعنتی.
آه.
- خب، من دارم با شرایط غیرممکن می‌جنگم.
به این نماد جشن نگاه می‌کنم.
می‌دونی چیکار می‌کنه؟
بهم می‌گه که مهم نیست اوضاع چقدر بده،
آخرش بهشون می‌گه، 'اون شورت قرمز رو بپوش،
بابا داره میاد خونه.
جشنه، عزیزم."
پس هیچ‌وقت نگو که من از مد سر درنمی‌آرم
چون من پنی‌های قرمز رو مچ دستمه، ها؟
آره، ایدن از مد سر درمیاره.
اون معمولاً تو تاریکی لباس می‌پوشه.
داری حالمو بهم می‌زنی.
اصلاً نمی‌دونم چرا میام اینجا.
آه، درسته. به بابات قول دادم.
- ها، و نوشیدنی‌ها هم ارزونه.
- و من هم باید گندکاری‌های تو رو تحمل کنم.
- خب، همین بود.
هی، چی شد اون دلقکه
که جلو داشتی، اون سیامی، عجیب، اون چیز سنگی‌شده؟
- آره. چند تا مشتری رو ترسوند.
مجبور شدم ببرمش تو حیاط.
- جدی می‌گی؟ اون خیلی خفن بود.
آه، نمی‌شه همه رو راضی نگه داشت.
یکی دیگه.
- اوه، اینجاست. پپر اومد.
بو!
باید حرف بزنیم.
- آره، آره، فقط، آه، بیا پشت.
- جدی؟ وای.
- اون داره برام اطلاعات جمع می‌کنه.
مشکلی نیست. هی ایدن، حواست به بار باشه.
- بذار یه نوشیدنی دیگه بگیرم. - حتماً.
فقط بندازش پای حسابت.
- چی داری می‌گی؟ دارم برات کار می‌کنم؟
آره، دارم از این مکان محافظت می‌کنم،
مشتری‌هات رو مدیریت می‌کنم، و باکلاس هم انجامش می‌دم.
این دو تا نوشیدنی مجانی می‌خواد.
- باشه. یه لیوان آب بردار.
- برای چی؟
- فرض کن یه لیوان جینه.
- اوه خدای من. چی؟
وای. حالا دیگه شوخی می‌کنی.
شاید باید اون تیکه رو ببری رو صحنه
با اون نمایش‌های مزخرف دیگه. - آه، وای، هی، ممنون.
من فقط جدی می‌گم، داداش.
خب چه خبر رفیق؟ یه نوشیدنی دیگه می‌خوای؟
- آره، حتماً. - اولیش مهمون من.
امشب زیاد حرف نمی‌زنه.
خوبی؟
- ممنون.
- مشکلی نبود؟
- نه، اون یارو پرونده مفقودی‌هاست،
هیچ کوفتی ازم نپرسید.
در واقع، یه نفر سال‌هاست سعی می‌کنه
با من حرف بزنه.
اگه ازش بخوام، احتمالا اطلاعات حساب بانکیشم بهم میده.
- واقعا؟ باید ازش بخوای.
- این اتفاق نمی‌افته.
راستی، ممنون.
- خواهش می‌کنم. خب، آه، چی فهمیدی؟
یه نوشیدنی می‌خوای.
از تابستون تا حالا، ۲۸ مورد مفقودی گزارش شده.
۱۸ تا از اون پرونده‌ها هنوز بازه.
- ۱۰ تا پرونده بسته شده.
چی فکر می‌کنی، پپ؟
- چرا این همه چیزای عجیب غریب جمع می‌کنی؟
- آه، چون عجیبه.
فکر کنم تو خونمه.
پدربزرگ پدربزرگم شکارچی چیزای وحشتناک بود،
منم جمع‌آوری‌کننده چیزای وحشتناکم.
- آره. همین‌طور به نظر میاد.
- هوم. چی شد پلیس شدی؟
- کارآگاه. و، آه، نمی‌دونم.
یه شغل خانوادگیه. فکر کنم تو خونم بود.
پدربزرگم هم همین‌طور بود.
- خب ببین. یه چیز مشترک دیگه که داریم.
حالا دنیا
پر از آدمای بده.
آدمای خوب کافی نیستن که جلوشو بگیرن.
خب نظرت راجع به این عکسا چیه؟
- اینا همه کار یه دیوونه نیست.
و هر ۲۸ تا پرونده،
همه آخرین بار تو 'رنفیلدز پلیس' دیده شدن.
اونجا یه جای واقعیه؟
- آره، هست.
- وای. عجیبه.
- یه جای معروفه. چی فکر می‌کنی؟
- خب، اسم یه شخصیته هم هست
تو اون رمان‌ها درباره پدربزرگ پدربزرگم.
- پس هم‌نظریم؟ - راجع به چی؟
- این نمی‌تونه فقط یه تصادف باشه.
و حاضرم شرط ببندم که ما داریم سروکار داریم
با چند تا شکارچی اینجا.
- قراره تمام شب اینجا باشی؟
یه مشت آدم عجیب غریب که تازه اومدن
خودشونو 'عجایب روسیه' صدا می‌کنن.
لعنتی، اونا رو فراموش کرده بودم.
آه، فقط اتاق سبز پشت صحنه رو بهشون نشون بده.
- آره. یه نوشیدنی دیگه میگیرم، رفیق.
- آره، حتماً. - عالیه.
قربانی‌هایی که پیدا شدن،
نشون میده که همه‌شون توسط یه حیوون دریده شدن.
- به رنفیلدز پلیس خوش اومدین.
میزتون آماده‌ست.
- چرا به افتخار من؟
- واقعاً باورنکردنیه.
یعنی همیشه اینجوری خیره میشن؟
- نگاه حسودانه. اوه.
دارن به تو نگاه می‌کنن. - اِم.
- از اینجا بریم؟
- آره.
- اوه.
- امیدوارم همه چی باب میلتون بوده باشه، آقای کانر.
- مثل همیشه عالی بود، ممنون.
- شام خوب بود؟ - عاشقش بودم.
ممنون. - عالیه.
همین رو دوست دارم بشنوم.
- اگه میشه ماشین رو هم بیارید.
- در واقع، ماشینتون آماده‌ست،
و تا هفته دیگه، شب بخیر به شما و خانم.
- ممنون. - عالیه.
و برای کارکنان هم. - ممنون.
- باعث افتخار بود. خیلی ممنون.
- ممنون. - شب خوبی داشته باشید.
- شب بخیر. - آره، شب خوبی
خواهد بود. - اِم.
- بریم؟
- تو واقعاً زیبا به نظر میای.
ممنون.
- خواهش می‌کنم. - بفرمایید منوتون.
- ممنون. چطوری رائول؟
- عالی‌ام. شما چطورید خانم واگنر؟
- خوبم. - شب فوق‌العاده‌ای داشته باشید.
آه، بلا با غذاهای ویژه میاد پیشتون.
- ممنون.
- من واقعاً اینجارو دوست دارم.
فضای فوق‌العاده‌ای داره.
- آره. - این عالیه.
- سلام، چطورید؟ - خوبم.
شما چطورید؟ - خوبم، ممنون.
پینو نوآر دوست داری؟
- آره. - این یکی یه کم خشکه،
ولی مورد علاقه منه.
من عاشق پینو نوآرم.
- نه، من باهاش مشکلی ندارم. - باشه، عالیه.
- به سلامتی.
- به سلامتی چی؟
- اون چشم‌ها. اون لبخند.
خیلی دلنشین.
- وای.
اینجا همه چی داره.
اینقدر چیز برای انتخاب.
- می‌دونم. من حتماً کباب بره می‌خورم.
- واقعاً؟ فکر می‌کردم گیاهخوار باشی.
چی؟ گیاهخوار؟
نه. من اون کباب‌ها رو نابود می‌کنم.
خب، یه نفر اینجا تعجب کرده.
- فکر کردم گفتی برمی‌گردیم خونه‌ت.
ما کجاییم؟
- اینجا خونه منه.
اینجا خونه توئه؟
آره.
بفرمایید.
اوم.
نترس.
من هواتو دارم.
- اوه. اینجا خیلی آروم به نظر میاد.
هنرمندی؟
من از فضاش خوشم میاد.
- سعی کردم یه حس و حال دنیای قدیم رو بهش بدم
وقتی ساختمش.
هوم. اگه این دیوارها می‌تونستن حرف بزنن.
- اوم. - حتماً یه سری داستان‌های خجالت‌آور
داشته. - هوم.
- بیا یه چیزی بنوشیم. - باشه.
آره.
- حس می‌کنم قبلاً اینجا بودم.
- مطمئنم یادم می‌موند. من هیچ‌وقت چهره‌ها رو فراموش نمی‌کنم.
- اوم.
خب، اینجا زندگی می‌کنی، ام...
- تنها؟
آره. بیشتر اوقات، البته.
- ممنون.
ام، پس هیچ‌وقت چهره‌ها رو فراموش نمی‌کنی؟
- اوم. خیلی‌ها بودن.
بعضی‌ها با گذر زمان محو میشن. بعضی‌ها هم هنوز آزارت میدن.
آه، می‌دونی که چطور پیش میره.
اوه، خیلی متاسفم. اوه، لعنتی.
اوه خدای من. چقدر احمقم.
اوه، چقدر خجالت‌آور. ام، حوله داری؟
ام، اوه، خیلی خجالت کشیدم.
چقدر احمقم.
مایکل؟
مایکل؟ اوم.
مایکل؟
مایکل؟ اوه.
ببخشید. قصد نداشتم بترسونمتون.
اشکالی نداره.
هوم. ام، بفرمایید.
نه، نگران نباشید.
فقط یه لیوان کریستال بی‌قیمت و یه برندی ۱۵۰۰ دلاری.
اوه، لعنتی. چقدر خجالت‌آور.
خیلی، خیلی متاسفم.
شوخی کردم. یه لیوان ارزون قیمته.
البته شانس آوردید.
بچگیام، اگه چیزی رو می‌شکستم،
تنبیه می‌شدم، می‌فرستادنم اتاقم.
امم.
ممنون آقای کانر،
برای یه شب عالی.
از دیدنتون خیلی لذت بردم.
مایکل؟
مایکل، مایکل، اونجایی؟
مایکل؟
مایکل، اونجایی؟
دیگه خنده‌دار نیست!
اوه!
نه.
منو ببخشید.
به ما امید داشتم.
آه، لعنتی.
اوه خدای من. بالاخره اومدی.
ممکن بود بهم تجاوز بشه یا کشته بشم.
حتی اگه جیغ هم می‌کشیدی،
هیچکس صداتو با اون لباس نمی‌شنید.
اوه، نصیحت لباس از یه زنی
که با حوله در رو باز می‌کنه.
بامزه.
برای صبحونه آماده‌ای؟
اینجا بوی بد میده.
چطور بود؟
مزه گند می‌داد.
اوه، خوردی‌ش؟ چرا؟
اون عکسو برام فرستادی.
فکر کردم با هم جور شدید.
اوه خدای من، وقتی گفتم برو برای کشتن،
منظورم این بود که از نظر عاشقانه کار رو تموم کنی.
نه اینکه بکشیش.
فکر کردم اون همون آدمه،
اما بعدش رفت و یه کار احمقانه کرد.
باشه. چه کار احمقانه‌ای کرد؟
اوه، لعنتی. اون چیز خوب بود.
هی عزیزم.
اوه، هی عزیزم. هی. عزیزم، من چیکار کردم؟
می‌دونم. می‌دونم.
- اوه.
صبر کن. این انعام بود؟
باشه. من دیوونه نیستم.
- خب، بهت گفتم، باید دیر می‌موندم.
آره، من، من با رفقا بودم.
آره، بهت گفتم اون معامله بزرگ رو بستیم.
آره.
نمی‌دونم، فقط دور هم بودیم،
کوکتل خوردیم، سیگار کشیدیم.
آره، البته.
آره، دوستت دارم.
باشه. زود میام خونه، باشه؟
باشه. منم دوستت دارم.
این دیگه چیه؟
اوم.
سلام خوشگله. آره، برگشتم شهر.
سفر یکم بیشتر از انتظار طول کشید.
حتماً. می‌تونم بیام.
شاید برای صبحونه نه، ولی می‌تونم دسر بیارم.
اوه خدای من.
- آره عزیزم؟ - 'برایان، از اداره اومدی بیرون؟'
'هنوز؟' - آره.
- اومدی؟ - آره، مجبور شدم برگردم
اداره و کیف پولم رو بردارم.
چند دقیقه دیگه خونه‌ام.
- 'باشه. می‌تونی آب گازدار از مغازه بگیری؟'
- چی از مغازه بگیرم؟
- 'آب گازدار.' - باشه، حله.
- 'خوبه، ممنون.' - آره، منم دوستت دارم.
'دوستت دارم، اوم، خداحافظ.'
لعنتی.
آه، چطوری؟
رفیق، تو خیلی خفنی.
بیخیال دیگه.
اوه، شوخی می‌کنی. یه جریمه لعنتی؟
این شوخیه؟
تس، داری دنبالم می‌کنی؟
ها؟
اوه، لعنتی.
اوه، اون یه سگ لعنتی بزرگه.
اوه خدای من، اون، اون، اون یه...
- پول پرت کردن روی میز توالت
انگار که یه دیوونه ارزون بودی؟
البته تو که همون قرار اول باهاش ارتباط گرفتی
یعنی، منم می‌کشتمش.
- جدی؟ الان داری منو قضاوت می‌کنی؟
- آره. یعنی، تو که خوردی‌اش.
خوردم.
- اوه، اوه خدایا! چندش.
- ببخشید، دخترخاله. - بوی هات‌داگ میده.
- چی میخوای؟
- آه، یعنی، میخواستم ببرمت صبحونه بخوریم،
ولی دیدم که تو قبلاً خوردی.
- هنوزم بوی ادکلن ارزونش تو دهنمه.
اون حرفای خیلی قشنگی بهم زد، لورا.
- آره، اون قبل از این بود یا بعد از این
که باهاش حرف زدی؟
هاها، آره، شرط می‌بندم قبلش بود. درسته؟
- اوه خدای من، تو الان داری منو قضاوت می‌کنی.
- ببین، میدونم که تو با این پسرهای عجیب‌غریب قرار میذاری
تا برای وبلاگت فالوور جمع کنی.
می‌فهمم، ولی تو دنبال آقای ایده‌آل هستی،
و اون وجود نداره.
تو هی داری آقای خرابکار رو پیدا می‌کنی.
- اون یه جایی اون بیرون هست.
- آره، هرچی.
مامانمون کمک میخواد، من باید بهش کمک کنم.
لگنش دوباره در رفته.
اون اسباب‌بازی‌ات کجاست که باید جمعش کنم و بسوزونمش؟
- پارکینگ.
- اینجا؟ تو دیوونه شدی؟
چرا اینقدر نزدیک؟
- سلام؟ تخت من اینجاست.
- اوه، اگه کسی تو رو می‌دید چی؟
می‌تونستی بری خونه اون.
- اون ازدواج کرده. یادت نیست؟
- آها. آره، اینو گفتی.
- نمی‌خواستم اون پسره رو بخورم.
مثلاً حلقه ازدواجش رو، می‌تونستم نادیده بگیرم،
ولی پول، من که دیوونه نیستم.
- آره، تو واقعاً باید تو برنامه غذاییت تجدید نظر کنی،
چون، آها، دیگه جایی که زندگی می‌کنی غذا نمی‌خوری.
من دارم کارای سخت رو اینجا انجام میدم.
- ببخشید، دخترخاله. خودش اتفاق افتاد.
- چرا تو میتونی بخوری و فرار کنی و من باید تمیز کنم؟
یعنی، اگه من جای تو بودم، این کارو باهات نمی‌کردم.
آره. من آشغالای خودمو تمیز می‌کردم.
- جدی، فکر می‌کنی من دوست دارم
لباس‌های طراحیمو هر هفته پاره کنم؟
فکر می‌کنی من دوست دارم آدم بخورم؟
- مگه نه؟
مطمئنم تو از بلعیدن این آشغالای...
یعنی، لعنتی، من نفرین تو رو به خودم ترجیح میدم.
- اوه خدای من. ببین چی میگی.
متاسفم که خون گرگ از تو رد شد و به من رسید.
مامان من احتمالاً ژن‌های قوی‌تری نسبت به بابای تو داره.
- هی، بابای منم کارای باحال می‌کنه. میدونی؟
- واقعاً؟ - آره.
- داشتن ابروی پیوسته استعداد نیست.
'فقط ابروی پیوسته'ش نیست.
'اون میتونه... باشه، پسرخاله، برام مهم نیست.
'میشه لطفاً یه تی برداری و قرارم رو تمیز کنی؟
'باشه. کجاست؟
'همه جای گاراژ. ام، شوخی کردم.
'کنار سطل زباله. لعنتی، تس.
'نمیتونستی یه جای تمیزتر این کارو بکنی؟
'ببخشید. دفعه بعد.
'باشه.
'آه، و راستی، ام، اگه پول اون دیوونه رو پیدا کردی،
'میشه برش گردونی؟
'دخترت به لباسای جدید نیاز داره.
'ام، فهمیدم. ممنون.
. من روانی نیستم.
'اون آخرین باری بود که دیدمش.
'پدرت مرد خوبی بود.
'میدونی، اون یه جورایی کمکم کرد تا اولین دعوامو ببرم؟
'واقعاً؟ چطور؟
'خب، اون موقع که بابام میرفت
'برای مدت طولانی با انجمن،
'بابای تو بعضی وقتا به ما سر میزد،
'مطمئن میشد که حال ما خوبه.
'مزایای زندگی کردن روبروی هم.
'و من گریه کنان از پله ها بالا اومدم.
'و بابای تو منو از پیراهنم گرفت،
'و گفت: 'چرا داری فرار میکنی؟"
'چرا، چرا داری گریه میکنی؟"
'بهش گفتم: 'لنی، یه بچه ۱۰ ساله دیگه منو زده بود." و بعدش گفت:
'بعدش بلند شد، نگام کرد،
'بعدش یه مشت زد درست تو بازوم.
'چرا؟ آخ.
'خیلی درد داشت.
'و یادمه خیلی سریع گریه ام قطع شد.
'گیج شده بودم.
'و بعدش سرم داد زد: 'گریه کن، لعنتی!"
'یه دقیقه صبر کن. اینو یادمه.
'من با مامان تو آشپزخونه بودم.
'بابا رفت تو راهرو...
'دوباره منو زد، حتی محکمتر. گفت: 'گریه کن!"
'و بعدش گفت،
"پسر، آقای سی محکمتر از هر بچه ۱۰ ساله ای میزنه." و بعدش گفت:
'آه، آره.
"یه بار میتونی گریه کنی.
حالا برو پایین و با لنی حسابتو صاف کن." و بعدش گفت:
'پس دویدم پایین، و لنی رو لت و پار کردم.
'دیگه هیچوقت فرار نکردم.
'خدایا، لنی چقدر برای هر دومون قلدر بود.
'آه، بابام مرد خوبی بود.
'زمان دیگه ای بود، دنیای دیگه ای.
'میدونی، اونا میگفتن
الان خدمات حمایت از کودکان.
خب، اِم، می‌خوای بهم بگی دیشب اینجا چی شد؟
- آه، خب، بهم خبر داده بودن که این دو تا
می‌خواستن برن به انجمن.
اوه!
آه!
اوه!
- وای. باشه.
به نظر میاد، اِم، خیلی خفن بوده.
- همینطور بود.
- خب، این بار بهم کمک می‌کنی یا باید بری؟
- اوه، راستش قرار دارم، باید آماده شم.
- اوه، هان. - و اینو بشنو.
قراره تو جای رنفیلد باشه.
- خب، امیدوارم سر قرارت کار کنی.
- آره. یه جورایی.
تقریباً.
- باشه.
مثل اینکه فقط خودمون دو تاییم. هان؟
- چطور آدمای مزخرف رو از آدمای خوب تشخیص میدی؟
کی به طرفت میگی که بهش علاقه‌ای نداری؟
قبل شام؟ بعدش؟
وقتی داری دسر می‌خوری؟
وقتی تو پارکینگ بهت حمله میشه
وقتی شرط می‌ذاری که 'نه' یعنی 'نه'؟
آره، من اینو گفتم.
مطمئناً، قرار گذاشتن هر بار می‌تونه خسته‌کننده باشه.
منتظرشی، شاید این همون باشه.
ولی تو یه مدت کوتاه بعد از دیدنشون،
بالاترین انتظاراتت به فنا میره.
و بعدش داری برای رفتنت برنامه‌ریزی می‌کنی.
فقط یه دقیقه.
بعدش امیدوار میشی که شب خیلی سریع بگذره.
تنها چیزی که میشه منتظرش بود
قرار نیست، بلکه غذاست.
اینجاست که همه‌مون می‌تونیم برنده باشیم.
جای مورد علاقه‌تو پیشنهاد بده. برو جایی که راحتی.
این رو یه شرط کن. نوشیدنی رو انتخاب کن.
آره، نوشیدنی
دارم میام.
این تنها نصیحت واقعی‌ایه که می‌تونم بکنم.
تو این چند هفته اخیر، هیچی نفهمیدم راجع به قرارهام.
هر کدوم فرق داشتن، ولی ته دلشون همه‌شون یکی بودن.
بچه‌ننه بودن. این پیشی یه ببر می‌خواد، نه یه توله.
عشق اون بیرون منتظر همه‌مونه،
ولی متاسفانه، همه‌مون باید قبلش با چند تا آدم بی‌مصرف آشنا شیم.
قیافه‌های مختلف، همون آدمای بی‌خاصیت.
یه چیز بهت میگم،
هیچ کدوم از این خوش‌تیپایی که باهاشون قرار گذاشتم
باعث نشدن که دلم بخوادشون، اونجوری که دلم کرم بروله می‌خواد.
آره، دسر همیشه بهترین قسمت قراره.
این تس واگنره.
تا هفته دیگه.
اوم، بازه.
و تویی.
- حتماً می‌خوای یکی بیرون بهم حمله کنه.
- اوه، آره. دقیقاً.
واسه همینه که تو امن‌ترین محله زندگی می‌کنم.
- یعنی چی؟ ها؟
می‌دونی ۴۵ دقیقه با کی تلفنی حرف می‌زدم؟
- سلام، لورا. حالت چطوره؟
داشتم کار می‌کردم. تو اوج کار بودم.
- مادرت، خاله‌ام، داشت سعی می‌کرد منو با ویلی آشنا کنه.
- من ویلی رو نمی‌شناسم.
- تو، تو مستی؟
نه. وای خدای من.
- صبر کن، این دیگه چه وضعیه؟
عالی به نظر می‌رسی. یه قرار دیگه؟
- آره، با مارکوس.
دو هفته پیش تو اون باری که منو بردی، دیدمش.
- مارکوس؟ جدی می‌گی، چرا؟
- آره، مارکـ - اون یه آدم چندشه.
- چی؟ داریم، داریم در مورد یه نفر حرف می‌زنیم؟
- همون بارمنه، درسته؟
- آره. - اون آشغال جمع کن؟
- آشغال جمع کن؟ - اوم‌هوم.
- نمی‌دونم، اون فقط داشت اذیتم می‌کرد
که باهاش برم بیرون، پس...
خب که چی؟
من یه گوشه ناخن دارم که اذیتم می‌کنه.
این به این معنی نیست که باهاش قرار می‌ذارم.
باشه. این اصلاً مثل هم نیست.
و گذشته از این، ما می‌دونیم تو قرار نمی‌ذاری.
واسه همینه که مامانم داره تو رو با ویلی آشنا می‌کنه. یادت میاد؟
- چرا قرار بذارم وقتی زندگیمو از طریق تو می‌گذرونم؟
تو همچنان بهم نشون می‌دی که هیچ‌کس اون بیرون نیست.
حداقل ارزشش رو نداره.
- باشه. بس کن.
این درست نیست. می‌دونی که من نمی‌تونم این گند رو کنترل کنم.
- 'درست نیست'؟
چیزی که درست نیست اینه که تو خودتو تبدیل می‌کنی
از زیبا به هیولا.
می‌دونی، من وقتی بیدار می‌شم صدام مثل هیولاست. این اصلاً منصفانه نیست.
- خب، شاید باید سیگار برگ رو کنار بذاری.
- و تنها لذتم رو از دست بدم؟ خواهش می‌کنم.
این لباس منو چاق نشون می‌ده؟
خدایا، چی؟
- پس داری می‌گی از لباس خوشت میاد؟
آره.
- باید باهاش گوشواره بندازم؟
بلند باشه یا کوتاه؟
- پاشنه بلند بپوشم یا تخت؟ - پاشنه بلند.
- گوشواره‌های بلند رو انتخاب کن. - ممنون.
این چیه؟
انعام از طرف نظافتچی.
آه، پول.
راستش یه جورایی افتضاحه. شوخی کردم.
ولی تو بهترینی. خیلی ممنون.
نمیدونم بدون تو چیکار می‌کردم.
- حدود 500 دلار؟
قبوله.
- ممنون. اوه، و از خوردن مارکوس خودداری کن.
خیلی‌ها می‌شناسنش.
- نکته خوبیه.
اوم.
وو.
- اوه خدای من. - آره، بعدا می‌بینمت.
بوی هات‌داگ میده. چی می‌خوری؟
حال بهم زنه.
و اون قاتل زنجیره‌ای نیست.
- من، آه، من وبلاگت رو خوندم.
- چرا؟
- من، آه، می‌خواستم دیدگاه زن‌ها رو در مورد قرار گذاشتن بدونم.
مطمئن بشم که تو قرار درست عمل می‌کنم.
- خب، از خودت بگو. - من؟
- آره، تو، شیطون.
- خب، من، من بار خودم رو اداره می‌کنم،
و برای اون چیزای عجیب و غریب جمع می‌کنم.
- چطور وارد این کار شدی؟
- نمیدونم. شاید توجه.
- 'توجه؟'
تو از اون آدمایی هستی که نیاز به تایید شدن دارن؟
بچگی به اندازه کافی بهت توجه نشده؟
- من بچگی خیلی خوبی داشتم. منظورت چیه؟
هیچی.
خب، چند وقته این بار رو داری؟
- آه، سال‌هاست. داشتم، آه، به گسترش فکر می‌کردم.
شاید فرانچایز کردن. میدونی؟
- نه، راستش نمیدونم.
تا حالا کرم بروله خوردی؟
مارکوس، داری سعی می‌کنی به این زودی منو مست کنی؟
- من؟ هوم.
- ببخشید که مزاحم شدم.
- هی رفیق. چطوری؟
- خب، من همسرتون رو اینجا دیدم.
- اوه، 'همسر.' اون، اون همسر من نیست.
- عذر می‌خوام.
من خانمتون رو دیدم. - اون دوست منه.
قرارمه.
خب، چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
'آخه ما الان وسط یه کاری هستیم.
- خب، من امشب تنهام.
من از موسیقی اینجا خوشم میاد.
این منو یاد روزای خوبی میندازه که با زن عزیزم داشتم
که خیلی وقت پیش از دستش دادم.
- باشه، آ، نمی‌خوام بی‌ادبی کنم،
ولی منظورت چیه رفیق؟
ما اینجا وسط یه کاری هستیم.
- مارکوس، بس کن. - متاسفم.
همونطور که بودید.
- نه، صبر کن، چی می‌خواستی بگی؟
- می‌خواستم بدونم می‌تونم باهاتون برقصم؟
- به هیچ وجه.
- با کمال میل.
- عالی میشه.
- تس. - فقط یه رقص.
- ببخشید. - شوخی می‌کنی؟
- این برای من خیلی مهمه. اصلاً نمی‌دونی چقدر.
- خوشحالم که تونستم کمکت کنم خلاءت رو پر کنی.
باورنکردنیه.
- اسم من مایکل، مایکل کانره.
- سلام مایکل. من تس هستم-
- تس واگنر.
- ببخشید؟ - من همه چیز رو در موردت می‌دونم، تس.
هر بار که اینجا اومدی، نگاهت کردم.
- اینجا کار می‌کنی؟ - اوم.
خودت می‌دونی که نه.
تانگو دوست داری؟
- در واقع، آره. عاشق رقصم.
فقط زیاد فرصت نمی‌کنم برقصم.
- تو آرژانتین، دهه ۱۸۸۰ به دنیا اومد.
- اینو نمی‌دونستم. - اون موقع‌ها زیاد انجام می‌شد
تو رستورانا
- واقعاً؟ - اونجا گروه موسیقی استخدام می‌کردن
تا مشتری‌هاشون رو با موسیقی سرگرم کنن،
و تانگو مثل آتیش تو دنیا پخش شد.
- جالبه.
- اولین بار که چشمم بهت افتاد
- پپر،
با آیدان تماس بگیر.
یک ساعت دیگه تو بار منو ببین.
پیداش کردم.
تو یه رقصنده فوق‌العاده‌ای.
ممنون.
برام مهم نیست چقدر پول دارن
و چه جور شغلی دارن،
تا وقتی که یه شغل داشته باشن، یه جور مسئولیت.
ممنون.
نه کسی که تو گاراژ مامانش نشسته
بازی ویدئویی می‌کنه، منتظر قرار بعدیشه.
مثل اینکه میدونی چی میخوای.
- من تو نصیحت کردن خوبم، ولی عمل کردن به نصیحتای خودم،
هنوز معلوم نیست.
- واسه همین بلاگ مینویسی؟
- تو میدونی من بلاگ مینویسم؟
- آره، بهت گفتم، تو منو جذب میکنی.
باید میدونستم کی دل منو برده.
تو دل داری؟
- یه زمانی داشتم. - خیلی وقت پیش بود.
- چی شد؟
- میشه گفت، دوباره متولد شدم.
- چی باعث میشه ادامه بدی، مایکل؟
- امید.
امید که یه روزی بتونم دست از گشتن بردارم،
زندگیمو به حالت اول برگردونم.
شاید یه کم نور به این دنیای تاریک و تنهاییم بیارم.
- آماده به نظر میای.
آدما باید آماده باشن وقتی قدم بعدی رو برمیدارن.
بیشتر آدما فقط به خاطر فشار همسالان مجبور میشن،
و بعد شکست میخوره.
میخوای از اینجا بریم؟
- حتما.
خیلی چشم رو ماست.
- اونا فقط سیندرلای واقعی رو ندیدن.
مطمئنی؟
- من انقدر مطمئنم که این همون عوضیه
که پدربزرگمو کشته.
من هیچوقت قیافه ها رو فراموش نمیکنم. مخصوصا این یکی رو.
چون تو قبلا به من بدهکاری.
- آه، میتونی اونم به حسابت اضافه کنی.
چیزی رو از دست دادی.
- خب، میخوای چیکار کنی؟
- میخوام به این قضیه پایان بدم.
تس رو از دستش نجات بدم.
این دختره تس که میخوای نجاتش بدی.
شاید اون نمیخواد نجات پیدا کنه.
- منظورت چیه؟
- مارکوس، اون یه بلاگ مینویسه در مورد پیدا کردن آقای مناسب.
اون کلی قرار میذاره،
و کی میدونه با چندتاشون حرف میزنه؟
- اون آسون گیره، رفیق.
شاید اونا یه ارتباط واقعی داشتن. میدونی؟
شاید اون تصمیم گرفت با اون به اصطلاح
پسر بد تو قرار تو بره.
دخترا از پسرای بد خوششون میاد. بهشون حس ماجراجویی میده.
تو دنبال اینی؟ یه پسر بد؟
- اصلا.
اونی که من ازش خوشم میاد خیلی بیخیاله که اینو بفهمه.
- چی؟ - ببین-
- گوش کنید رفقا، ما محل مخفیگاهشو پیدا کردیم،
خیابان 98 غربی، پلاک 422.
جامعه یه کم بهمون مهلت داده،
ولی باید سریع حرکت کنیم.
به سلامتی قهرمانا.
بیا.
اوه، من میارمش.
آه!
آه! آه!
آه!
تس؟
آه!
نه!
- پاکه.
- نقشه چیه؟
- 15 دقیقه وقت داریم.
باید سریع انجامش بدیم و بعد با جامعه تماس بگیریم.
- ما 15 دقیقه لازم نداریم.
بریم تو، از پا درش بیاریم، تس رو نجات بدیم.
گزارش بدیم و دستگیرش کنیم.
- اگه اعتراف نگیرم، نمیشه گزارش داد.
- اعترافی در کار نیست. امشب میمیره.
ما شاهدات میشیم.
- ما برای خانواده قربانیا قهرمان میشیم.
این کارو به خاطر اونا انجام بدیم.
خدا با ماست.
اوه!
ها، اوه!
آه!
- گرفتیش. - اوه!
اوه!
آه!
اوه!
آه! حرومزاده...
باشه.
نگاش کن. دیگه اونقدر قوی نیستی.
حالا نوبت توئه، رفیق.
دستاتو از روم بردار.
منو ببر.
- تو رو ببرم؟ من میخوام تو رو بکشم، مرد.
گرگینه. - اونا وجود دارن.
اوه!
بریم انجامش بدیم.
آه!
لعنتی.
منو بخور.
آه!
- پپ. پپ.
پپ، بیا.
پپر، بیا دیگه.
پپ، پپر، بیا دیگه.
پپر، بیا دیگه. اوه، خدایا شکرت.
بیا. باید از اینجا ببرمت بیرون.
بیا.
- مارکوس. - بله؟
- دوستت دارم. - می‌دونم.
باشه، بیا.
پس، تو گرگینه‌ای؟
اصلاً در موردش حرف نزن.
- حالت خوبه؟ - خوب میشم.
نقره واقعی نبود. - واقعاً جواب میده؟
آره.
یعنی، هنوزم خیلی درد داره، ولی تو خوبی؟
- هوم.
قبلاً هم اینجا بودم.
الان خیلی بهترم.
باهاش چیکار کنیم؟
من جمع و جورش می‌کنم.
می‌خورمش. - عصر بخیر، آقای کانر.
رزرو همیشگی شما رو برای دو نفر
فردا شب در رنفیلدز تأیید می‌کنم.
بطری همیشگی شما رو هم خنک نگه می‌دارم
و مشتاق دیدار مجددتون هستم، چاو.
- فردا شب چیکار می‌کنی؟
باید بریم شام بخوریم.
- شاید. بستگی داره چه بطری‌ای خنک باشه.
باید صبر کنیم و ببینیم.
حرفای زیادی برای گفتن داریم.
- داریم؟
- هر روز که عاشق یه گرگینه نمیشی.
- اوه، پس قضیه اینه؟