‫نفست یادت نره.
‫می‌سوزه؟ ‫این تازه اول راهه.
‫ادامه بدید!
‫خوبه، ادامه بدید!
‫بجنب! ‫بوکس یعنی تکرار و استمرار.
‫راست، هی! ‫راست، چپ، جاخالی! هی!
‫چپ، راست، هوک، جاخالی.
‫چپ، راست، آپرکات، ‫راست و عقب برو.
‫چپ، راست، هوک، جاخالی.
‫چپ، راست، چپ، ‫آپرکات، راست و تمام.
‫- میشه برم دستشویی؟ ‫- تموم نشد؟
‫- هیکل‌تون خیلی شبیه مَردهاس. ‫- میشه تمومش کنیم؟
‫مامانم منو اینجا آورده تا بتونم بقیه رو بزنم.
‫من باید برم. ‫همشون در اختیار شمان.
‫- بله، عزیزم؟ ‫- سلام.
‫- حالت چطوره، عزیزم؟ ‫- خوبی؟ کجایی؟ سر کاری؟
‫الان دارم بیرون میام. ‫توی راهم.
‫- شوخیت گرفته؟ ‫- هان؟
‫- نه، الان دارم میرم. ‫- صدای محل کارت رو می‌شنوم.
‫- دارم میرم. قسم می‌خورم. ‫- باشه. عزیزم، اینکارا چیه...
‫- چشم بهم بزنی، رسیدم. ‫- سر زمان به توافق رسیدیم.
‫گفتم که دارم میرم! ‫خودمو می‌رسونم!
‫دارم میام، این‌قدر غر نزن!
‫شما دوتا، بس کنید دیگه.
‫همش داره حرف می‌زنه. ‫اصلا نمی‌فهمم چی میگه.
‫حقوق بیشتری می‌خواد.
‫می‌خوای حقوقت رو بیشتر کنم؟
‫- آره. ‫- چی؟ به این زودی؟
‫[روز ویژه]
‫اومدم!
‫گفتم دارم میام.
‫- با وینچنزو حرف بزن. ‫- هان؟
‫آره.
‫پدرش رو درمیارم.
‫خیلی‌خب.
‫زودباش، وینچنزو! ‫باید بیدارشی، رفیق!
‫سربه‌سرم نذار وگرنه دیگه برات کاری نمی‌کنما!
‫رو شکمت روغن بمال و بگو...
‫بهتر نیست قبلش یه گوسفند قربانی کنیم؟
‫- ساکت باش. ‫- من می‌شناسمت، پس مشکلی نیست.
‫- ولی وینچنزو حسابی به‌هم ریخته. ‫- این وینچنزو دیگه کیه؟
‫نادیا، از فامیل‌های دوره.
‫- بس کن! ‫- اینم یه جور جادو جنبله؟
‫اه، نه، جادو جنبل نیست.
‫- هرچی تو بگی، نادیا. ‫- اون از کِی عربی حرف می‌زنه؟
‫به اون گوش نده. دو سه کلمه عربی یاد گرفته ‫و داره پُزش رو میده.
‫- چی داشتیم می‌گفتیم؟ ‫- باید کلم بروکلی بخوری.
‫مامان، بعدا بهت زنگ می‌زنم.
‫بیا اینجا! کِی اون کلمه جادو جنبل رو یاد گرفتی؟
‫عذر می‌خوام. ‫عذر می‌خوام.
‫- سه ساعته منتظرتم. ‫- به خدا دارم میام.
‫- الان میرسم. ‫- حالم از این کارت خرابه.
‫بزودی می‌بینمت.
‫این کارا جواب نمیده.
‫اینطوری نمیشه.
‫باز جواب نداد.
‫شب می‌بینمت.
‫آره، شب می‌بینمت.
‫[مراحل درمان]
‫خیلی ساده‌ست. ‫همه‌چیز رو برات توضیح می‌دم.
‫ابتدا مراحل درمان را شروع می‌کنیم، ‫بعد نمونه‌های لازم را برمی‌داریم،
‫نمونه‌ها را در آزمایشگاه ترکیب می‌کنیم،
‫و در نهایت نمونه‌های مناسب را انتخاب می‌کنیم.
‫من فقط در مورد قدم سوم سوال دارم.
‫- ...اون کیه؟ ‫- زمان گرفتن نمونه؟
‫اهوم.
‫خب، همین الان.
‫زودباش.
‫یه پرستار میاد و ازتون نمونه می‌گیره، و...
‫- این همه پرستار اونجان. ‫- خب که چی؟
‫- ناسلامتی هشت صبحه. ‫- صبح که خوبه.
‫- نمی‌خوام نمونه بدم. ‫- باید بدی.
‫خودت می‌تونی هشت صبح بری آزمایش بدی؟ ‫تو که نمی‌تونی، منم نمی‌کنم.
‫- مجبوری. ‫- همه‌چی مرتبه؟
‫- آره. ‫- عالیه.
‫مشکلی نداره.
‫- مشکلی پیش نمیاد، جناب. ‫- من اینکارو نمی‌کنم.
‫انجام میده. آره، مشکلی نداره.
‫و همین الانم انجام میده.
‫باشه، قبول، انجام میدم.
‫یه آزمایش ساده‌س.
‫- آره، فهمیدم. ‫- اینقدر ترسو نباش.
‫آره، اصلا به این چیزا عادت ندارم.
‫اه، اینجارو، رفیق قاچاقچیت اومده انگار.
‫اون ماست رو می‌دی؟ ‫همون که کنار وسایلشه.
‫مرسی.
‫اگه کاری باهام داشتی، زیر پله‌هام.
‫مرسی که زحمت می‌کشی. ‫دیگه خودم نمی‌تونستم.
‫بده بالا.
‫حاضری؟
‫تو نمی‌تونستی تحملش کنی، نه؟
‫من جربزه‌ش رو ندارم. ‫محاله بتونم این کار رو بکنم.
‫- ولی تو قوی‌تری. ‫- آره...
‫فقط یک نمونه مناسب داریم.
‫انتقالش رو انجام بدیم؟
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫- دستگاه رو خارج می‌کنم. ‫- صبر کن، تموم شد؟
‫آره، تموم شد. ‫می‌تونی پاشی.
‫طوری نیست، عزیزم.
‫می‌ترسم. ‫نمی‌خوام بلند بشم.
‫[آزمایشگاه]
‫تو جواب بده.
‫الو؟
‫خانم بلکاسم؟ ‫از آزمایشگاه تماس می‌گیرم.
‫بله.
‫نتایج‌تون رسیده.
‫نمونه نتیجه نداد.
‫مشکل از منه؟
‫- نه. ‫- پس از منه؟
‫نه، مشکل از شمام نیست.
‫تقصیر کسی نیست. ‫اتفاق می‌افته.
‫دو گزینه دیگه دارین.
‫نمونه اهدایی یا فرزندخواندگی.
‫نمونه اهدایی چیه؟
‫وقتی این روش موفقیت‌آمیز باشه،
‫زوج‌ها می‌تونن نمونه‌هایی رو که ‫استفاده نمی‌کنن، اهدا کنن.
‫- اهداکننده‌های ناشناس هم وجود دارن. ‫- متوجه نمی‌شم.
‫پس بچه‌ای که اون به دنیا میاره، ‫بچه‌ی ما نیست؟
‫بچه دی‌اِن‌اِی شما رو نخواهد داشت، ‫اما شما بدنیا میارید و بزرگش می‌کنید.
‫بچه‌ی شما میشه.
‫یه چند روز بهش فکر کنین.
‫وجود یک مدرسه درست روبه‌روی خانه
‫بسته به نظر خریدار، می‌تونه یک مزیت ‫یا یک نکته منفی باشه.
‫می‌خوای یه فیلم ببینیم؟ ‫یه فیلم کمدی چطوره؟
‫فیلم ببینم؟
‫آره، می‌دونی، یه چیزی که حالتو جا بیاره. ‫تا یکم فکر و ذهن‌مون از این چیزا دور بشه.
‫نه. نمی‌تونم فکر و ذهنم رو ازش دور کنم.
‫بازسازی مدرن انبار که در زیرزمین واقع شده،
‫توجه زیادی را هم به خودش جلب کرده.
‫تو که مایوس نشدی، نه؟
‫می‌دونی چیه؟ ‫منم دارم تلاشم رو می‌کنم.
‫ولی اگه اونا مثلا دو برابر من هیکل داشته باشن ‫و پر از عضله باشن چی؟
‫هیکل مهم نیست.
‫[10 سال بعد]
‫بوکس شبیه بازی کامپیوتری، کارتون یا هرچیز ‫دیگه‌ای که ازش می‌سازن، نیست.
‫خب؟ مسئله اینه که اون‌قدر شجاع باشی ‫که با وجود ترس، ادامه بدی.
‫موقع بوکس، از همه‌چی استفاده می‌کنی. ‫از مشت‌هات، از پاهات، از دل و جربزه‌ت.
‫بوکس فقط زدن نفر مقابل نیست.
‫بوکس یعنی خودتو بشناسی، ‫به خودت باور داشته باشی.
‫مامان؟
‫- مامان؟ ‫- بله؟
‫بنظرت ما برنده میشیم؟
‫ما الانشم برنده‌ایم.
‫شماها شیر هستین. ‫یه شیر میو‌میو نمی‌کنه، اونا...
‫- غرش می‌کنن. ‫- حاضرین؟
‫- بله، مربی. ‫- ابرقدرت ما چیه؟
‫- شجاعت و روحیه، نه خشم! ‫- کی باید تسلیم بشیم؟
‫هرگز، مربی!
‫- ما کِی گریه می‌کنیم. ‫- وقتی مسابقه تموم بشه، نه وسطش.
‫- یک، دو، سه! غرش کنین. ‫- غرش!
‫آفرین، برو!
‫- بریم. ‫- زودباش!
‫تمام تلاشت رو بکن. ‫خودت که می‌دونی.
‫همونطور که تمرین کردیم.
‫- باید تمرکز داشته باشی. ‫- مامان.
‫فهمیدی؟ ‫تمرکز داشته باش.
‫- مامان! ‫- اونو ببین! نصف توئه.
‫وای.
‫قبلا ندیده بودمش.
‫زودباش.
‫- الان نمی‌تونی بگی هیکل مهم نیست. ‫- بازم میگم مهم نیست.
‫پسره انگار تدی رینر رو قورت داده.
‫- توی رینگ چبک باش، ‫- آره. ترسیدی یعنی؟
‫منو ببین. ‫میگم ترسیدی؟
‫هی.
‫ما از چیزی نمی‌ترسیم، باشه؟ ‫قانون شرافت رو که می‌دونی.
‫ادب، شجاعت، شرافت و مهم‌تر از همه...
‫حسابی دمار از روزگارش دربیار.
‫تو از پسش برمیای، پسرم. ‫زودباش. زودباش.
‫خیلی‌خب. تو می‌تونی.
‫زودباش!
‫- آفرین، عزیزم، همینطوری ادامه بده. ‫- حرکت کن!
‫قشنگ بود!
‫- هی، مامان! تو هم دیدی؟ ‫- عالیه!
‫- از دست چپت استفاده کن! ‫- پسر منه!
‫- دست چپت! ‫- آفرین پسر خودم! حالیش کن، عزیزم!
‫این گروه پتانسیل عالی داره. ‫بعضیاشون واقعا خوب هستن.
‫ایناهاش!
‫- هی، قهرمان، چه خبر؟ ‫- به پدرت سلام کن.
‫- سلام. ‫- هی.
‫- واقعا اومدی؟ ‫- شب آخرم قبل رفتنمه.
‫به هیچ قیمتی از دستش نمی‌دم.
‫بذار لبت رو ببینم!
‫- کارت عالی بود. ‫- مرسی.
‫مادربزرگ، میای؟
‫واقعا ازم متنفره.
‫خوشبختانه تنفرش از تو کمتره.
‫خنده‌داره؟
‫ازت متنفر نیست. ‫فقط به زندگی بدون تو عادت کرده.
‫برنامه‌ای داری؟ ‫گفتم شاید بتونیم باهار رو باهم...
‫قبلا برنامه ریختیم.
‫توجه کنید!
‫وای!
‫مامان!
‫یوهو!
‫بعدی رو سوار میشم.
‫عزیزم، خیلی از پا افتادی. ‫این رو بخور، لطفا، باشه؟
‫- صبر کن منم بیام! ‫- بعدش کجا میریم، هان؟
‫هی! چی شد؟
‫- این بچه‌ی کیه؟ ‫- آمبولانس خبر کنین!
‫نوا؟
‫یکی کمکش کنه!
‫نوا! برید کنار! نوا!
‫نوا! ‫حالت خوبه؟ نوا!
‫آمبولانس خبر کنین! نوا؟ ‫به آمبولانس زنگ بزنین!
‫شما مادرشی؟
‫عقب بایستین. ‫برید اونور.
‫حالش خوبه؟
‫خب، الان شما رو در جریان می‌ذارم.
‫و بعدش برنامه‌مون برای شروع درمان ‫پسرتون رو میگم.
‫چش شده؟
‫نوا خونچنگار داره.
‫یه نوع سرطان خون هست.
‫شرایطش جدیه ولی راه درمانش رو بلدیم.
‫و بیشتر درمان‌ها مؤثر هستن. ‫خیلی هم مؤثر هستن.
‫ولی باید فورا شیمی‌درمانی رو شروع کنه.
‫و سه هفته بعد، بسته به واکنش بدنش،
‫باید ببینیم آیا به پیوند مغز استخوان نیاز داره یا نه.
‫از فردا شیمی‌درمانی رو شروع می‌کنه.
‫برای دوره‌های اول درمان، ‫حداقل پنج هفته پیش ما می‌مونه.
‫روش‌های درمانی مختلفی وجود داره.
‫مهم اینه که تونستیم سریع بیماری رو تشخیص بدیم.
‫تیم ما برای حمایت از شما اینجاس.
‫سوالی دارید؟
‫یعنی درمان‌ناپذیره؟
‫چرا اصلا باید به همچین چیزی فکر کنی؟
‫ما تمام تلاش‌مون رو براش انجام میدیم.
‫از پرونده‌تون می‌بینم ‫که تا الان سختی‌های زیادی کشیدید.
‫اما روی شما حساب می‌کنم که ‫در این دوران برای نوا قوی بمونید.
‫مدرسه چی میشه؟
‫خب، تو که مدرسه رو دوست نداری، ‫پس دلتم براش تنگ نمیشه.
‫خب، بازم مدرسه از اینجا بودن بهتره.
‫بعدا می‌تونم بازم تمرین کنم؟
‫وقتی درمانت تموم شد.
‫و حالت بهتر شد.
‫خسته می‌شی، ‫پس یه مدت طول می‌کشه.
‫- ولی تورنمت... ‫- می‌دونم عزیزم، ولی امسال نمیشه.
‫باشه؟
‫اول باید حال تو رو بهتر کنیم.
‫و الان وقتشه به پدرت زنگ بزنیم.
‫نه.
‫منظورت چیه که «نه»؟ ‫باید زنگ بزنیم.
‫نمی‌خوام.
‫سلام، خانوما.
‫نوا، پسر خوشتیپ! ‫من کوین هستم، پرستارت.
‫توی تمام دنیا منو می‌شناسن.
‫- از پاریس گرفته تا نیویورک و قاهره. ‫- سلام، خانوما.
‫- از آکاپولکو گرفته تا کنگو. ‫- سلام.
‫اومدیم تا کاتتر رو برات بذاریم.
‫- می‌دونی اون چیه؟ ‫- سلام، نوا.
‫بنظر تو اون بامزه‌س؟
‫- نه. ‫- اه، نوا.
‫- بامزه نیستی. ‫- بنظرت هیچیش بامزه نبود؟
‫- منو میگه‌ها؟ بامزه نیستم؟ ‫- یکم نژادپرستی.
‫من و نژادپرستی؟
‫آره، نژادپرستی.
‫اگه بخوای، با لهجه بریتانیایی هم صحبت می‌کنم.
‫- می‌دونی ما چیکار می‌کنیم؟ ‫- نه.
‫کاتتر رو باید وارد کنیم.
‫یه لوله کوچیکه که زیر پوستت قرار می‌دیم، ‫تا بتونیم داروهات رو بهت بدیم.
‫باشه. دیگه وقت تلف نکنیم ‫و حرف اصلی رو بزنیم.
‫تو باید با من بیای.
‫این سرم کوچولوت رو هم می‌برم. ‫همه‌ش رو یه‌دفعه نخور.
‫خیلی‌خب، اگه دردت گرفت، بگو.
‫بسیارخب.
‫تازه لهجه آلمانی هم بلدم.
‫این لوله مزخرف سرم همیشه دست‌وپاگیره.
‫ببخش که بهت زنگ نزدم. ‫حسابی سرم شلوغه.
‫تازه پروازم فرود اومده، ‫ولی بزودی بازم برمی‌گردم.
‫پس هروقت تونستم باهات تماس می‌گیرم، باشه؟ ‫نوا رو ببوس.
‫آره، منظورم اینکه نوا رو از طرف من ببوس.
‫خداحافظ، حرف می‌زنیم.
‫لعنتی، جادا، چه خبره؟
‫الان نمی‌تونی درخواست مرخصی بدی. ‫بدجوری سرمون شلوغه.
‫منم نیاز به تعطیلات دارم. ‫همه نیاز داریم.
‫حتی سانکا هم نیاز داره. ‫درست نمیگم، سانکا؟
‫نه. افزایش حقوق برام بهتره.
‫هنوزم دنبال افزایش حقوقی ،نه؟ ‫آفرین بهت.
‫دلقک.
‫من هیچوقت چیزی نمی‌خوام.
‫پسرم بیماره. ‫باید مراقبش باشم.
‫فقط می‌خوام برنامه کاریم سبک‌تر بشه.
‫باشه، برو و مراقبش باش.
‫ولی من باید رستوران رو سرپا نگه دارم. ‫باید یه راه‌حلی براش پیدا کنیم.
‫تو حقوقم رو زیاد کن، ‫خودم برات راه‌حلش رو پیدا می‌کنم.
‫می‌بینی چطور داری کارم رو خراب می‌کنی؟
‫سانکا، داری زیاده‌روی می‌کنی.
‫نگران نباش. ‫طوریم نمیشه.
‫ببین، یه دسر خوشمزه برای پسرت درست کردم.
‫- باشه؟ ‫- مرسی.
‫برگردیم به بازی. ‫مثل همیشه باخت.
‫- زودباش، زودباش. ‫- دماغ‌سوخته.
‫ببین، وضعیت‌مون خرابه. ‫- زودباش، لطفا کارتت رو بردار.
‫منم می‌خواستم اینو بگم.
‫- بازم بردم. ‫- شوخی می‌کنی؟
‫- اصلا گوش نمیدی چی میگم؟ ‫- بذار هرجور دوست داره، بازی کنه.
‫- اگه ببازه، چی؟ ‫- کارتت رو بنداز.
‫- نمی‌تونی بازی رو کنترل کنی. ‫- اصلا منطقی نیست.
‫- زدم توی خال! ‫- هی، داری چیکار می‌کنی؟
‫خیلی رو اعصابی! ‫نمی‌ذاری آدم بازی کنه.
‫تو بازی بلد نیستی. باشه. ‫تو هیچی ازش نمی‌دونی.
‫به محض اینکه بازی رو شروع کردیم، ‫شماها خواهر و برادرم نیستین.
‫- فقط می‌خوام برنده بشم، مثل یه بازمانده. ‫- باشه. پس شروع کنیم.
‫- من بُردم. ‫- نخیر. تو کارت رو انداختی...
‫بسه!
‫توی این بازی، اگه دو بار نوبتت رو رد کنی ‫و نتونی جفت بازی کنی، می‌بازی.
‫پس دیگه بحث نکنید، اینس برنده‌ست.
‫- صبر کن. ‫- من بُردم. خفه شین دیگه.
‫- نه، تو برنده نشدی. ‫- می‌خوای بازی کنی؟
‫- فکر نکنم بازی منصفانه باشه. ‫- اگه خواستی، کنار من بشین.
‫- دفعه بعدی. ‫- بفرما.
‫- بذار ببینم. ‫- زودباش.
‫مرسی.
‫- تو چی داری؟ ‫- بازی رو شروع کنیم.
‫میشه...میشه منم بازی کنم؟
‫- فکر نکنم. ‫- تعدادمون کافیه.
‫چرا آخه؟
‫چون دهنت بوی گند میده!
‫- فقط به شرطی که قول بدی آه نکشی. ‫- دست خودش نیست.
‫هر بار که می‌بازه، آه می‌کشه.
‫- خب، بیاین دوباره شروع کنیم. ‫- نوبت توئه.
‫تو اسمت چیه؟
‫بفرما.
‫نوا. ‫اسم تو چیه؟
‫- منم اینس هستم. ‫- هی، بچه‌ها، نگاشون کنین.
‫- واااای! ‫- چه نازی!
‫- نمی‌دونم اینجا چه خبره. ‫- انگار یه خبراییه!
‫قیافه‌ش رو ببینید.
‫هی، دست از سرمون بردارین! ‫خودتون مگه دوست و رفیق ندارین؟
‫- امکان نداره! ‫- ولی می‌فهمم.
‫اون تنها کسیه که مو داره.
‫یه دختر سیاه‌پوست با چشمای آبی؟ ‫معرکه‌س.
‫آره، خب، ‫حرفش بی‌راه نیست.
‫- درسته. درسته. ‫- دوباره شروع کنیم.
‫- بوم! بگیر که اومد. ‫- خب، من چطور باید یه آس رو شکست بدم؟
‫- غیرممکنه. ‫- چه اهمیتی داره؟
‫همیشه طولش میدی یه بازی بکنی.
‫زودباش دیگه! ‫انگار یه سکته خفیف زدی!
‫زودباش دیگه.
‫بفرما. ‫نوبت توئه.
‫و تمام!
‫بگیر که اومد.
‫چیه؟ مال منه؟
‫مال منه.
‫نه، برای تو نیست. ‫مشخصه که مال منه.
‫شوخیه؟ ‫شبیه موی هیچکدوم شما نیست.
‫- منم شبیه بقیه میشم. ‫- نگران نباش. دوباره رشد می‌کنن.
‫مادربزرگ رو ببین. ‫دندون‌هاش ریخت ولی باز دراومد.
‫- آره، ولی اون برای این کار رفت ترکیه. ‫- ما هم می‌تونیم تو رو بفرستیم اونجا.
‫آره. مادرت رو ببین. ‫هر بار عطسه می‌کنه، یه مشکلی براش پیش میاد.
‫منم بلدم تیکه بندازم، می‌دونی.
‫خب، نوبت توئه.
‫خیلی‌خب.
‫نوبت توئه، پسرم.
‫[خونچنگار کودکان چیست؟]
‫اون چیه؟ خون‌سازی؟
‫یعنی تولید سلول‌های خونی.
‫لنفوسيت حاد. ‫این یعنی چی؟
‫همون نوع سرطانیه که داره.
‫بدنش بیش از حد ‫سلول‌های سفید خون تولید می‌کنه.
‫اما این سلول‌ها بیمار هستن، ‫و تعدادشون از سلول‌های سالم بیشتر شده.
‫یعنی شیمی‌درمانی داره ‫همه‌شون رو نابود می‌کنه؟
‫مامان اینجاس.
‫درست میشه.
‫طوری نیست.
‫مامان، دیگه تحملش رو ندارم.
‫می‌دونم، عزیزم.
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫صبر کن، بذار بهت بگم.
‫میمون دستش رو دراز می‌کنه ‫و بطری آبم رو برمی‌داره.
‫- چی؟ ‫- بطری آبم رو برمی‌داره و فرار میکنه!
‫- اما بعدش، وایمیسته... ‫- نگاهش کن.
‫- آره. وای، خیلی تابلوئه، نه؟ ‫- آره، از کیلومترها دورتر هم معلومه.
‫- کاملا. ‫- حسابی لو رفته.
‫چی؟ واقعا؟
‫- انیس اصلا متوجه شده؟ ‫- اینطور بنظر نمیاد.
‫قیافه‌ش رو ببین.
‫میمون گفت «آه».
‫هی، نونو.
‫- نونو، بیا اینجا.- ‫- چیه؟
‫بیا اینجا.
‫...داشت در مقابل بقیه میمون‌ها، پُز کارشو می‌داد.
‫رفیق، داری کی رو نگاه می‌کنی؟
‫هیشکی.
‫- اه، چرند نگو. ‫- مزخرفه. همه می‌دونن ازش خوشت میاد.
‫- قشنگ تابلو هست. ‫- من نمی‌دونم از چی حرف می‌زنین.
‫نمی‌خوایم مسخره‌ت کنیم.
‫ما خودمون قبلا از یکی خوشمون می‌اومد، ‫برای همین می‌دونیم چه حسی داره.
‫آره. ازش خوشت میاد؟
‫خب، راستش، هروقت اونو می‌بینم،
‫همه‌چی بجز اون، برام تار میشه.
‫- اه، چه بامزه. ‫- چه جذاب.
‫بس کنین!
‫- خبر نداشتیم برای خودت شاعر هستی. ‫- بس کنین.
‫- مثل یه التون جان کوچولو. ‫- چیزی برای از دست دادن نداری.
‫روراست باش. ‫برو باهاش حرف بزن.
‫اگه باهاش حرف بزنم، ‫شبیه احمقا میشم.
‫فقط نگاش کن.
‫حالا از خودت بپرس که کدوم بدتره. ‫اینکه باهاش حرف بزنی یا شانست رو ازدست بدی؟
‫هممم.
‫بر سراغش، رفیق.
‫برو سراغ. ‫باهاش حرف بزن.
‫...همه داشتن منو نگاه می‌کردن...
‫نوا، بعدا از اینم خوشتیپ‌تر میشی.
‫می‌خوای ازت خوشش بیاد؟
‫هممم؟
‫پس بتراشیم.
‫باشه، ولی تو باید بتراشی.
‫تموم شد.
‫همم؟ خیلی قشنگ شدی.
‫برگشته به شهر.
‫الان دیگه باید بهش بگیم.
‫- سلام، پائول. ‫- نادیا، حالت چطوره؟
‫من خوبم. ‫تو چطوری؟
‫- اینجاست؟ ‫- آره، اونجاست.
‫همه‌چی مرتبه؟
‫قضیه این احضاریه‌ها چیه؟
‫نوا کجاست؟
‫- نوا! ‫- بیماره.
‫هان؟
‫چشه؟
‫سرطان خون.
‫کِی فهمیدی؟
‫چند هفته‌ی پیش.
‫شوخیتون گرفته؟
‫- نادیا، چند هفته پیش؟ داره شوخی می‌کنه؟ ‫- نه.
‫- اونوقت بهم نگفتی؟ ‫- سعی کردم ولی جوابم رو ندادی.
‫- خود نوا نخواست بهت بگم. ‫- اون نخواست و تو هم چیزی نگفتی؟
‫- مگه تو مادرش نیستی؟ ‫- این حرفا یعنی چی؟
‫داری بهم میگی چطور باید مادری بکنم؟ ‫باید بین پروازهات بهت خبر می‌دادم؟
‫این همه‌مدت، تو اینجا نبودی.
‫تو نمی‌تونی چیزی فراتر از ‫برداشت خودت از حقیقت ببینی.
‫فقط دیدگاه محدود خودت رو می‌بینی. ‫همین!
‫- حقیقت از نگاه جادا! ‫- من کاری رو که لازمه انجام می‌دم!
‫- اگه می‌ذاشتی، من اینجا می‌موندم. ‫- من هم پدرشم، هم مادرش.
‫صداتو بیار پایین. ‫بسه.
‫- همیشه یکی دیگه رو مقصر یم‌دونی. ‫- لطفا صداتون رو پایین بیارین.
‫نمیشه مثل آدم باهم حرف بزنین؟
‫بحث سر ما نیست. می‌خوام پسرم رو ببینم. ‫منظورم همین امروزه، باشه؟
‫نه فردا و پس فردا. ‫می‌خوام همین‌الان ببینمش.
‫- کجاست؟ ‫- بیمارستانه.
‫کدوم بیمارستان؟
‫- اول باید باهاش حرف بزنم. ‫- جادا، کدوم بیمارستانه؟
‫اول باید آماده‌ش کنم. ‫اون تو رو بخاطر جدایی مقصر می‌دونه.
‫اه، اینا دستکش‌های جدیدته؟
‫نه.
‫می‌دونی، وقتی بچه بودی، تو...
‫همیشه دستکش‌ها دستت بود.
‫تو یه دوره کامل این‌طوری شده بودی، ‫حتی باهاشون می‌خوابیدی.
‫- می‌خواستی همیشه دستت باشن. ‫- طوری نیست. مامان قبلا بهم گفته.
‫مطمئنم همینطوره.
‫درباره اون شبی هم گفته که تو رو، ‫روی تختت پیدا کردیم؟
‫کاملا جمع شده بودی، همون‌جا دراز کشیده بودی ‫و مشت‌هات رو گره کرده بودی.
‫- آماده مبارزه بودی. ‫- اومدی که اینو بهم بگی؟
‫نوا، خیلی‌خب. ‫زودباش، منو بزن. بزن.
‫این دستکش‌ها رو بپوش ‫و یکی درست همینجا بزن.
‫میذارم یه مشت بهم بزنی. ‫بعدش نباید این‌طور با بی‌احترامی باهام حرف بزنی.
‫- نمی‌خوام آسیب دائمی بهت بزنم. ‫- غرورت به اندازه غرور مادرت بزرگه.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونی بهتر از اون عمل کنی.
‫اینو که مطمئنم.
‫هی، نوا.
‫من...من واقعا متاسفم.
‫برای چی؟
‫خب...
‫برای همه‌چی.
‫مخصوصا برای اینکه پیشت نبودم.
‫من و مادرت برای داشتن تو خیلی جنگیدیم، ‫تا جایی که آخرش به همدیگه آسیب زدیم.
‫ولی من باید کنارت می‌بودم.
‫خیلی‌خب؟
‫- حالش چطوره؟ ‫- آره، بنظر خوبه.
‫همه آماده‌اید شروع کنیم؟
‫آره!
‫- هیجان‌زده‌اید؟ ‫- آره!
‫صداتونو نمی‌شنوم. ‫گفتم هیجان‌زده‌اید؟
‫- آره! ‫- داریم عمل کورالی رو جشن می‌گیریم!
‫یه تشویق حسابی براش بزنین! ‫یه تشویق بزرگ برای کورالی!
‫همه برای کورالی دست بزنید! ‫همه برای کورالی دست بزنید!
‫کورالی! ‫کورالی!
‫کورالی! کورالی!
‫- کورالی، کدوم آهنگ رو انتخاب کردی؟ ‫- آهنگ «بذار برم» از کی‌بلک.
‫تشویقش کنین. ‫چه سلیقه خوبی داره.
‫- حاضرین؟ ‫- چه دختر شیرینی داری.
‫مرسی.
‫- آره، آره، آره، آره! ‫- زمانش عملش به‌زودی می‌رسه؟
‫- بالاخره حاضر شد. ‫- آره.
‫عالیه، خیلی برات خوشحالم.
‫می‌دونی، یه سالی شده که ‫نتونستم گریه کنم.
‫حتی یه بارم نشد یه ذره گریه کنم.
‫- فقط نمی‌تونم انجامش بدم. ‫- در واقع، این کاملا طبیعیه.
‫بعد یه مدت، پوست‌کلفت می‌شیم و یادمون می‌ره ‫چطور باید این کار رو انجام بدیم.
‫اونا رو ببین. براشون مهم نیست. ‫اونا اون تو دارن حسابی خوش می‌گذرونن.
‫زودباش، عزیزم.
‫عاشقشم.
‫- برو و یکم خوش بگذرون. ‫- خیلی‌خب، بیا.
‫- نه، تو برو. ‫- زودباش، باهم بریم. باهام بیا.
‫اه، من نمی‌تونم. ‫از این کارا بلد نیستم.
‫بذارین صداتونو بشنوم.
‫کورالی! کورالی! کورالی!
‫خوابیدی؟
‫میشه منم بیام؟
‫اهوم.
‫کورای گفت ازم خوشت میاد. ‫راست میگه؟
‫آره. ازت خوشم میاد.
‫می‌دونم.
‫منو ببین.
‫می‌خوام از الان به بعد تو رفیق صمیمی من بشی.
‫باشه؟
‫باشه. دراین‌صورت...
‫به‌محض اینکه از اینجا پامو بیرون بذارم، ‫برای مسابقات تورو هم می‌برم.
‫قشنگ گفتی.
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫چی؟
‫- من با کمک یه اهداکننده به دنیا اومدم. ‫- یعنی چی؟
‫یعنی پدر و مادرم برای بدنیا اومدن من ‫به کمک نیاز داشتن.
‫مجبور شدن از کمک یه نفر دیگه استفاده کنن.
‫منم وقتی بدنیا اومدم، ‫پدر و مادرم مجبور شدن از یکی پول قرض بگیرن.
‫اصلا ربطی بهم ندارن.
‫توئی که داری درباره کمک گرفتن صحبت می‌کنی.
‫درسته.
‫از مُردن می‌ترسی؟
‫آره. ‫تو چی؟
‫اوهوم.
‫دیگه با بقیه دخترا حرف نزن. ‫الان دیگه تو نوا کولیبالی هستی.
‫شیمی‌درمانی داره خوب جواب می‌ده، ‫اما سرطان نوآ نسبتا نادر و تهاجمیه.
‫مشخص شد که نوا قطعا به ‫پیوند استخوان نیاز پیدا می‌کنه.
‫هرچه سریعتر، بهتر.
‫- توی لیست انتظار می‌ذارمش. ‫- چقدر طول می‌کشه؟
‫راستش ممکه طول بکشه.
‫فکر می‌کنین ما بتونیم ‫یه اهداکننده‌ی سازگار پیدا کنیم؟
‫احتمالش کمه ولی غیرممکن نیست.
‫اگه کسی پیدا نشه، چی؟
‫با توجه به داستان تولد نوا،
‫شاید بهتر باشه با زوجی که ‫اهداکننده بودن، تماس بگیریم.
‫یا دریافت‌کننده‌های دیگه‌ای که ‫از همون اهداکننده‌ها استفاده کردن.
‫- ممکنه برادر یا خواهری داشته باشه؟ ‫- بله، ممکنه خواهر یا برادر تنی داشته باشه.
‫بهترین شانس‌مون اینکه براش ‫یه اهداکننده پیدا کنیم.
‫با سِکوس تماس می‌گیرم، ‫همون سازمانی که به ما کمک کرد.
‫ببینیم اونا چی میگن.
‫باشه.
‫باید یه فرصت مناسب پیدا کنیم تا ‫به نوا بگیم ما پدر و مادر ژنتیکی‌اش نیستیم.
‫چیزی درباره این قضیه نمی‌دونه؟
‫نه.
‫می‌دونه.
‫چطور تونستی اینکارو باهام بکنی؟
‫- حق داره که اینو بدونه. ‫- البته که حق داره.
‫- ولی قرار شد باهمدیگه بهش بگیم. ‫- ولی ما دیگه باهم نیستیم.
‫که چی بشه؟ چون از طلاق گرفتیم، ‫پس فقط تو باید تصمیمات رو بگیری؟
‫نه! تو فقط ترکم نکردی، ‫رفتی یه جای خیلی دور!
‫- همین باعث این وضعیت شد. ‫- هر وقت فرصتش رو داشتم برگشتم!
‫کِی؟
‫- کِی؟ ‫- هروقت تونستم.
‫- کِی؟ ‫- خواهش می‌کنم.
‫هر فرصتی نصیبم شد، ‫سعی کردم ببینمش.
‫کِی؟
‫دو بار در سال؟ واسه چند دقیقه؟ ‫الان باید ازت تشکر کنیم؟
‫نمی‌شد که بشینم و منتظر تو باشم.
‫یه روز شروع به پرسیدن سوال کرد ‫و منم مجبور شدم حقیقت رو بهش بگم.
‫این یعنی واقعا اینجا بودن.
‫باید یه‌جوری جمعش کنی.
‫ببینم چیکار می‌تونیم انجام بدیم.
‫درخواست برای اطلاع از هویت افراد ‫که چیز عجیبی نیست.
‫هنوزم مورد کمیابیه.
‫می‌دونی، توی فرانسه،
‫هر سال فقط چند صد کودک ‫با این روش به دنیا میان.
‫- ولی خلاصه هستن دیگه؟ ‫- اه، آره، منظورم اینکه...
‫این قضیه کلی سؤال به وجود میاره. ‫هم حقوقی، هم اخلاقی. حتی برای خود ما.
‫داریم خیلی محتاطانه جلو می‌ریم.
‫قوانین دارن تغییر می‌کنن، ‫اما همیشه به اندازه کافی سریع نیستن.
‫[بررسی و ذخیره‌سازی نمونه‌های زیستی انسانی]
‫سلام، مامان.
‫چطوری؟ ‫خبری شد؟
‫الان به بیمارستان رسیدم. ‫رفته بودم به سِکوس.
‫خب، اونا چی گفتن؟
‫نمی‌تونن هویت والدین رو افشا کنن.
‫گیر آوردن جزئیات کار سختیه.
‫الان وضعیت اورژانسیه. ‫نمی‌تونن استثنا قائل بشن؟
‫باهات تماس می‌گیرم. ‫یه چیزی شده.
‫براش آب آوردم، ‫ولی فکر نکنم بتونه بخوره.
‫بهتره ببریمش بیرون تا یه هوایی بخوره.
‫چطوره باهمدیگه بریم بیرون و یه مدت ‫آب و هوایی تازه کنیم؟
‫- نمی‌خواد بره. ‫- حالت بهتر میشه.
‫خیلی متاسفم. ‫تنهات نمی‌ذاریم.
‫بیا اینجا.
‫مامان؟ ‫مامان؟
‫صبر کن. بیا همین‌جا بمونیم ‫و بذار مامانت با اون خانم بره، باشه؟
‫نه!
‫باورم نمیشه از پیشم رفت.
‫هیچکس ما رو درمان نمی‌کنه!
‫- چرا. ‫- اصلا بودن در اینجا چه فایده‌ای داره؟
‫- همین الان حقیقت رو بهم بگو. ‫- دارم راستش رو میگم. دکترا درمانت می‌کنن.
‫این دیگه چیه؟ ‫ازش متنفرم. جلوی دست و پامه. اعصابم رو خرد می‌کنه!
‫- می‌دونم ولی بهش دست نزن. ‫- منو ببین، من همین الانشم مُردم.
‫این حرفو نزن! ‫نوا، محض رضای خدا.
‫دیگه هیچوقت اینو نگو.
‫اون بهترین دوستم بود. ‫انگار یکی بودیم، اون من بود و من اون.
‫- می‌دونم. ‫- بعدش نوبت کیه؟
‫اگه درمان برای اون جواب نداد، ‫برای ما هم جواب نمیده.
‫این چیزی رو ثابت نمی‌کنه. ‫شما درمان میشین.
‫من نمی‌خوام بمیرم. ‫می‌خوام برم خونه.
‫لطفا گریه نکن.
‫- من نمی‌خوام بمیرم. ‫- هیشکی نمی‌میره.
‫- می‌خوام مامانم رو ببینم. ‫- مادرت بزودی می‌رسه.
‫هیچکس اینجا نمی‌میره، فهمیدی؟
‫نه تو، و نه هیچکس دیگه‌ای. ‫فهمیدید؟
‫باهمدیگه باهاش مبارزه می‌کنیم.
‫شنیدی؟
‫- ما اجازه نمیدیم این بیماری برنده بشه. ‫- آره.
‫هی، نوا. ‫نوا، تو یه قهرمانی.
‫تو که می‌دونی جنگیدن یعنی چی، آره؟
‫شما همه‌تون می‌دونین جنگیدن یعنی چی. ‫همه‌تون قهرمان هستین.
‫- آره. ‫- آره. درسته، تو هم قهرمانی.
‫- اون عقب وانیسا. اسمت چیه؟ ‫- وینچنزو.
‫خیلی‌خب، دورهم جمع بشین. ‫زودباشین.
‫زودباش. بیاین جلوتر.
‫مربی، کمکم کن. ‫من تا حالا سخنرانی انگیزشی نکردم.
‫شماها شیر هستین. ‫یه شیر میو‌میو نمی‌کنه، اونا...
‫غرش می‌کنن.
‫- درسته. ‫- چی؟
‫- غرش می‌کنن. ‫- درسته. شیرها...
‫- غرش می‌کنن. ‫- زودباشین. صداتونو بشنوم. شیرها...
‫غرش می‌کنن!
‫آفرین.
‫- خیلی‌خب، یکم از اون خنده‌هاتونو ببینم. ‫- ما مبارزه می‌کنیم و به خونه میریم.
‫- باشه؟ ‫- آره، ما به خونه میریم.
‫- سلام، آقا. ‫- سلام، خانم.
‫تماس گرفتم تا پسرم در لیست انتظار اضطراری
‫برای پیوند مغز استخوان ثبت بشه.
‫باید دکترتون این درخواست رو بده.
‫- قوانین خیلی سخت‌گیرانه‌ان. آیا شما... ‫- اگه امروز انجام بشه، چقدر طول می‌کشه؟
‫بین سه تا شش هفته.
‫اگه با یه بیمارستان دیگه هم تماس بگیرم، ‫شانس‌مون دو برابر می‌شه؟
‫این یه لیست سراسریه، خانم. ‫همه بیمارستان‌های فرانسه از همین لیست استفاده می‌کنن.
‫ما نمی‌تونیم جایگاه پسرتون رو ‫در این فهرست تغییر بدیم.
‫باید صبور باشین.
‫[اگه من برنده نشدم، به جای من ادامه بده]
‫متاسفم. ‫خانم دوراند نمی‌تونن شما رو ببینن.
‫ایشون با پرونده آشنایی دارن.
‫کارم اورژانسیه. ‫وگرنه اصلا اینجا نمی‌اومدم.
‫- در دسترس نیستن. ‫- خب، می‌دونن من اومدم؟
‫می‌دونه.
‫یه وقت بگیرین، ‫و با کمال میل شما رو می‌بینن.
‫متاسفم، ولی درحال حاضر کاری ازمون برنمیاد.
‫بهم گفتن اومده بودی.
‫متاسفم. دارم تمام تلاشم رو می‌کنم ‫ولی تو هم باید صبوری کنی.
‫پسرم وقت زیادی نداره.
‫باید یه حرکت قانونی باشه که بتونیم انجام بدیم.
‫- درخواست ثبت شده. از این به بعد... ‫- من یه جواب می‌خوام. این حرف‌های پزشکی رو بذار کنار.
‫قبلا صحبت کردیم.
‫باید با پروتکل جلو بریم. ‫یه قانونی وجود داره.
‫لعنتی!
‫از غذاتون لذت ببرید.
‫- الو، خانم دوراند؟ ‫- خانم بلکاسم؟
‫- میشه قهوه‌ام رو بیارید؟ ‫- خب، با اهداکننده‌ها حرف زدید؟
‫بله، تونستیم هویت‌شون رو بفهمیم.
‫یه دختر داشتن ولی دو سال پیش ‫در یه تصادف کشته شد.
‫خیلی متاسفم، خانم بلکاسم.
‫هر کاری در توانم بود انجام دادم.
‫دریافت‌کننده‌های دیگه‌ای هم هستن؟
‫- یه زوج دیگه‌ام هستن. ‫- عالیه.
‫ولی خانواده‌شون علاقه‌ای به ‫شنیدن حرفامون نداره.
‫- یعنی چی؟ ‫- انتخابشون اینه. باید بهشون احترام بذاریم.
‫بهشون گفتین فقط یه آزمایش ساده‌س؟
‫متاسفم، واقعا هرچی در توانم بود، انجام دادم.
‫خداحافظ، خانم. ‫روز خوبی داشته باشین.
‫- ده دقیقه‌س که منتظرم. ‫- عذر می‌خوام؟
‫ده دقیقه‌س که منتظرم.
‫- نمُردی که؟ ‫- جانم؟
‫الان میارم.
‫- جادا. جادا. ‫- گفتم الان میارم.
‫بشینید، آقا. قهوه‌تون داره میاد. ‫ببخشید که منتظر موندید.
‫جادا، نمی‌تونم مشکلات تو رو ‫تبدیل به مشکلات خودم بکنم.
‫راست میگی. ‫به اداره رستورانت برس.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫هی، هی، آهای!
‫وایسا!
‫مراقب باش!
‫- فکر کردی داری چیکار می‌کنی؟ ‫- ولم کن.
‫- دست از این کارت بردار. ‫- ولم کن.
‫چه خبره؟
‫به زور اومد داخل.
‫فقط می‌خواستم حرف بزنم. ‫چیز مهمیه.
‫این راه درست برخورد کردن با مسائل نیست.
‫همونطور که گفتم، کاری ازم برنمیاد.
‫- پای زندگی پسرم در وسطه. ‫- می‌دونم، ولی اونا قبول نکردن.
‫اون نمی‌خواد بچه‌اش مجبور بشه ‫اهدای نخاع رو تجربه کنه.
‫نخاع؟
‫یه لحظه، اشتباه نشده؟
‫- اینو بهش گفتی؟ ‫- اگرم گفته باشم، چیزی رو تغییر نمیده.
‫- حقشه نه بگه. ‫- شماره‌ش رو بهم بده.
‫این امکان نداره. ‫هویت اون محفوظ می‌مونه.
‫باشه، خودت باهاش تماس بگیر.
‫من حرف می‌زنم. ‫فقط می‌خوام حرفام رو بشنوه.
‫اگه از زبان یه مادر دیگه بشنوه، ‫مطمئنم که قبول می‌کنه.
‫می‌دونم که استرس داری.
‫تو هیچی نمی‌دونی.
‫تو همین الان مغز استخوان رو با نخاع قاطی کردی.
‫می‌خوای بهم کمک کنی؟ ‫پس باهاش تماس بگیر.
‫- ببین... ‫- درست همینجاس.
‫درست جلوته. ‫خواهش می‌کنم.
‫لطفا.
‫التماست می‌کنم.
‫- کار دارم. باید ازت بخوام... ‫- برای تو که زحمتی نداره.
‫لطفا از ساختمان برو بیرون.
‫هرکاری میشد، انجام دادم. ‫بیا، اینو به بخش بایگانی ببر.
‫همین؟ ‫پرونده رو همینطوری بایگانی می‌کنی؟
‫یعنی وقتی کارتون باهامون تموم شد، ‫دیگه گورتون رو گم می‌کنین؟
‫متاسفم، از ته دل میگم، ‫ولی ممکنه کارم رو ازدست بدم.
‫و منم ممکنه پسرم رو ازدست بدم.
‫می‌ترسم.
‫فکرشم نمی‌تونی بکنی. ‫توی کل زندگیم به اندازه الان نترسیده بودم.
‫نمی‌تونی تنهام بذاری.
‫من بدون تو، هیچی نیستم.
‫می‌دونی دیگه؟
‫به مبارزه ادامه بده.
‫تسلیم نشو.
‫باشه، عزیزدلم؟
‫دوستت دارم.
‫عشق منی.
‫چی شده؟ عزیزم؟
‫عزیزم!
‫عزیزم، چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫- کمک! مورد اورژانسیه! کمک نیاز دارم. ‫- اومدم.
‫فانتا.
‫تشنج کرده! ‫دستگاه احیا رو بیارین!
‫- نوا! ‫- بذار من بهش برسیم. برو کنار.
‫- اکسیژن رو آماده کنین. ‫- عزیزم.
‫- با دکتر تماس گرفتی؟ ‫- نوا، پیشم بمون.
‫- توی اتاق 616 هستیم. ‫- پیش‌مون بمون.
‫واسه چند دقیقه تشنج کرد.
‫- داریم سرم رو آماده می‌کنیم. ‫- آفرین رفیق، نفس بکش.
‫- فقط نفس بکش. نفس بکش. ‫- ضربان قلب بالاست.
‫درست میشه. از توی ماسک نفس بکش. ‫دکتر داره میاد؟
‫داره میاد. ‫به اکسیژن نیاز داره.
‫- اون با من. دارم میان. ‫- نفس بکش. نفس بکش.
‫- نتیجه آزمایش کبدش آماده‌ست. ‫- کجا می‌ری؟
‫- یه لحظه باید هوا بخورم. ‫- اینجا چیکار می‌کنی؟
‫- عاقبت پسرم مثل کورالی نمیشه. ‫- جادا.
‫- یه دقیقه فرصت بده. ‫- الان توی جلسه هستیم. باید صبر کنی.
‫- هفته‌هاس منتظر یه خبر هستیم. ‫- بهتون که گفتم. این پروسه طولانی داره.
‫چقدر دیگه باید منتظر بمونیم؟
‫اولویت با بیمارانیه که وضعیتشون از همه وخیم‌تره.
‫یعنی میگی پسرم درنظر شما ‫به اندازه کافی بیمار نیست؟
‫حس می‌کنم پسرم فقط یه شماره توی قرعه‌کشیه.
‫- جادا، زودباش. ‫- پسرتون بالای لیسته.
‫تا زمانی که اهداکننده سازگار پیدا نشه، ‫کاری از دستمون برنمیاد.
‫- منتظریم یکی پیدا بشه. ‫- اگه پیدا نشه، چی؟
‫اونوقت تمام تلاش‌مون رو می‌کنیم تا ‫وضعیتش رو ثابت نگه داریم و ببینیم چی میشه.
‫ببینید چی میشه؟ ‫مثل کاری که با کورالی کردید؟
‫جادا، هی.
‫- برو بیرون. ‫- زودباش.
‫بیرون!
‫بیا بریم.
‫زودباش.
‫از دست همه عصبانی هستی.
‫داری با دکترها جر و بحث می‌کنی، ‫با همکارات و حتی من.
‫عصبانی نیستم، دارم درد می‌کشم.
‫اینطوری دیدنش عذابم میده. ‫چیکار کنم؟
‫مودب یجا بشینم تا بگن تموم کرد؟
‫نه، البته که نه. ‫فقط اینطوری...
‫فکر می‌کنی وقتی همه رو از خودت می‌رنجونی، ‫هنوز کسی حاضر باشه کمکت کنه؟
‫برام اهمیتی نداره که ‫از من آزارده خاطر میشن یا نه.
‫هر کاری لازم باشه می‌کنم. ‫من کوتاه نمیام، هیچ‌وقت.
‫هر کاری لازم شد بکن، ولی نه اینطوری. ‫لعنت بهت، جادا.
‫داری به همه‌چی گند می‌زنی.
‫منو ببین.
‫دست بردار از اینکه فکر می‌کنی ‫از پسش به‌تنهایی برمیای. نمی‌تونی.
‫فقط همینو بلدم.
‫نگه دار.
‫مرسی.
‫- نزدیک بود اینجا زندانی‌تون کنم. ‫- خیلی‌خب، بریم.
‫- بهش می‌گن همکاری، رفیق. ‫- آره، همکاری...هرچی تو بگی.
‫هرچی شما بگی. ‫خداحافظ.
‫- چه رویی داری. ‫- صبر کن، برای عذرخواهی اومدم.
‫نمی‌خوام دردسر درست کنم. ‫یه پرونده‌ای هست. می‌تونم بهت پول بدم.
‫- کاری ازم برنمیاد. رشوه هم قبول نمی‌کنم. ‫- مهمه.
‫- وقت این چیزا رو ندارم. برو پی کارت. ‫- می‌دونی چیه؟
‫برو بیرون.
‫درب رو باز کن.
‫بذار وارد شم.
‫لعنتی!
‫زودباش.
‫2015…
‫2014…
‫2011…
‫هی!
‫کجایی؟
‫از این کار کوفتی حالم بهم می‌خوره.
‫زودباش. زودباش.
‫بیا بیرون! ‫همین الان بیا بیرون!
‫بیمار...
‫از این مسخره‌بازی دیگه حالم بهم می‌خوره.
‫لعنتی!
‫اه، زنیکه عوضی.
‫وایسا! وایسا!
‫- وایسا! ‫- خودشه.
‫وایسا! ‫برو جلوشو بگیر.
‫- از مسیر منحرف شد! ‫- داره می‌ره سمت پارک!
‫وایسا!
‫کدوم گوریه؟
‫زودباش.
‫اینجا نیست.
‫پس این شماره لعنتی کجاست؟
‫فورا میریم.
‫- باید به سرپرستم بگم. ‫- یه لحظه فرصت می‌خوایم.
‫- مهم نیست. ‫- فقط یه دقیقه طول می‌کشه.
‫اینجا کلی بچه بیمار داریم. ‫نمی‌تونیم مزاحم‌شون بشیم.
‫جادا بلکاسم؟ ‫لطفا باهامون به اداره پلیس بیاین.
‫- دقیقا چیکار کرده؟ ‫- خودش می‌دونه چیکار کرده.
‫- می‌خواستم بهت بگم. ‫- چی؟
‫- الان نمیشه. ‫- اینجا چه خبره؟
‫زودباش، خانم. ‫باهامون بیا.
‫- این کارا مسخره‌س. ‫- بذارید توضیح بدم.
‫- بریم اداره. ‫- الان نمی‌تونم. پسرم بیماره.
‫- صبر کن. صبر کن. ‫- هی.
‫- هی! واسا! ‫- می‌فهمی؟
‫ولم کن.
‫- آقایون، اینجا بیمارستانه. ‫- دخالت نکنین.
‫پلیس هستیم.
‫برید عقب.
‫هی، آروم باش.
‫- کار احمقانه‌ای نکن. ‫- جادا، داری چه غلطی می‌کنی؟
‫گفتم کار احمقانه‌ای نکن.
‫اسلحه رو بذار کنار.
‫خیلی‌خب، اسلحه‎ت رو بده من.
‫- بذارش روی میز. ‫- آروم باش.
‫برید کنار.
‫بیرون.
‫میریم. ‫میریم.
‫جادا، گوش کن. ‫این کار احمقانه‌س. هی، این کار دیوونگیه.
‫- این کار چیزی رو حل نمی‌کنه. ‫- بخاطر نوا اینکارو می‌کنم.
‫می‌دونم. جادا، نمی‌تونی اینکارو بکنی. ‫محض رضای خدا، سمت من نگیر.
‫- الان نمی‌تونم ازش دست بکشم. ‫- جادا، گوش کن...
‫- برید. ‫- من پیشت می‌مونم. من...
‫برید بیرون!
‫- برید بیرون. برید بیرون. ‫- باشه.
‫باشه، میرم.
‫کارتت رو بده من.
‫رو به دیوار.
‫زودباشین.
‫دستبند و کلیدها.
‫جادا، داری چه غلطی می‌کنی؟
‫بخاطر پسرمه.
‫اینکار دیوونگیه.
‫ببین، اون بیرون بهت نیاز دارم.
‫باشه؟
‫فانتا.
‫خروجی اظطراری رو ببند. ‫زودباش.
‫می‌دونم سخته، ولی به خودت بیا.
‫بچه‌ها هیچ تقصیری توی این ماجرا ندارن.
‫فایده اینکارا چیه؟
‫می‌دونم اهداکننده مناسب دارین. ‫می‌خوام بیاد اینجا.
‫اگه یه وقت اتفاقی افتاد، ‫می‌تونی حواست به بچه‌ها باشه؟
‫برای الان، آره.
‫قطع‎شون کن. ‫همین الان.
‫تمام تلفن‌ها رو بذارید اینجا.
‫همه.
‫- تلفن تو کجاست. ‫- توی کمدم.
‫- هان؟ ‫- توی کمدم گذاشتم.
‫همگی برید اونجا. ‫زودباشین.
‫- سلام، داخل میبینمت. ‫- خیلی‌خب، بریم.
‫- متاسفم. ‫- مراقب باش.
‫مراقب باش! ‫از سر راه برو کنار.
‫محاصره‌ش کنین! سریع!
‫قصد آسیب رسوندن به کسی رو ندارم.
‫نه به شما، نه به بچه‌ها.
‫اگه وضعیت اضطراری پیش بیاد، ‫خودمون رسیدگی می‌کنیم.
‫اگه کاری که میگم رو انجام بدید،
‫اتفاقی نمی‌افته.
‫می‌تونم بهتون اعتماد کنم؟
‫هی!
‫ناهار حاضره؟
‫گرسنه‌ای؟
‫دارم از گشنگی می‌میرم.
‫همینطور اونا.
‫- فورا بیاید بیرون. زودباشین. ‫- بجنب.
‫خیلی منتظر موندیم ولی شما داشتین دعوا می‌کردین.
‫برو. حرکت کن.
‫بهتون غذا میدیم.
‫فاطو. آنیسا، شما برید.
‫چیزی به بچه‌ها نگین.
‫- چرا گریه می‌کنی؟ ‫- نگران نباش، فقط حساسیت فصلیه.
‫- منم تب گرسنگی دارم. ‫- خب، از تو بعید هم نیست.
‫گروه ضربت آماده اقدامه.
‫وینسنت، مسئولیت تامین امنیت با توئه.
‫سلام، خانم. افسر مانتی از گروه ضربت هستم. ‫ایشونم همکارم، دَن هست.
‫سلام. ‫من ژولیت لمبرت، رئیس بیمارستانم.
‫بخش کودکان ایزوله شده، ‫اما نمی‌تونم کل بیمارستان رو تعطیل کنم.
‫باید امنیت اینجا تأمین بشه.
‫چندتا عمل جراحی درحال انجامه. ‫خانواده‌ها روی ما حساب میرن.
‫باید به کارمون ادامه بدیم.
‫متوجه حرفاتون هستم، خانم. ‫ما بیمارستان رو تعطیل نمی‌کنیم.
‫- از اینجا به بعد با ماست. نقشه‌های ساختمون رو داری؟ ‫- دارم.
‫- درحال حرکت به موقعیت. ‫- بچه‌ها، حرکت کنین! زودباشین!
‫- چی درباره‌ش می‌دونیم؟ ‫- جادا بلکاسم، 41 ساله.
‫پیشخدمت یه رستوران تو منطقه سیزدهمه.
‫تک فرزنده، نه ساله که طلاق گرفته. ‫فقط یه فرزند داره، نوا، ده ساله.
‫در این بیمارستان تحت درمان‌های ویژه‌ست.
‫سابقه جنایی نداره. ‫هیچ سابقه غیرعادی نداره.
‫دریافت شد. درحال حرکتیم. ‫به ورودی نزدیک میشیم.
‫تلفنش رو شنود کنین، ‫و همینطور خطوط بخش کودکان.
‫فهرست همه کارکنان رو برام بیار، ‫و سعی کن تلفنی باهاشون تماس بگیری.
‫می‌خوام تا جایی که ممکنه ‫در طبقه هفتم نیرو مستقر باشه.
‫همه راه‌های خروج احتمالی رو در نظر بگیرین، ‫ولی یادتون نره توی یه بیمارستانیم.
‫نمی‌تونیم کل بیمارستان رو مسدود کنیم.
‫منتظر کامپوس هستیم تا ‫مذاکرات رو شروع کنیم.
‫این منطقه رو خالی کنین.
‫پائول، لطفا بهم زنگ نزن.
‫جادا، گوش کن، لعنتی. ‫محاصره شدی.
‫این کار دیوونگیه. ‫نمی‌دونم چطور می‌خوای ازش سالم بیرون بیای.
‫لعنتی.
‫تیم مذاکره‌کننده رسید.
‫- سلام، کامپوس. ‫- تلفاتی داریم؟
‫نه، ولی خیلی تحت فشاره.
‫دیروز یه دختربچه توی همون طبقه فوت کرد.
‫حتما این اتفاق باعث تحریکش شده.
‫سلام، خانم بلکاسم.
‫من فرمانده کامپوس از گروه ضربت هستم. ‫صدام رو دارین؟
‫خانم.
‫صدام رو می‌شنوین؟
‫دارم گوش میدم.
‫اون بالا اوضاع چطوره؟ ‫کسی صدمه دیده؟
‫فقط بچه‌هان که دارن عذاب می‌کشن.
‫خانم، می‌فهمم که چی می‌کشین.
‫واقعا؟
‫گوش کن، حال همه خوبه.
‫خانم، به حرفام گوش کنین.
‫من طرف شمام.
‫بگین چه کمکی ازم برمیاد.
‫باید یه بچه‌ای رو برام بیارین.
‫و حتما مطمئن شو ‫پدر و مادرش ببرنش برای آزمایش.
‫حداقل بچه‌هایی رو که ‫به مراقبت پزشکی نیاز دارن آزاد کن.
‫- خانم بلکاسم، خواهش می‌کنم. ‫- دکتر گفت مراقبشونه.
‫هنوز تحت مراقبتن.
‫من همینجام.
‫هرکاری که لازمه، انجام بدید.
‫تا وقتی خبر خوبی نداشتین، ‫باهام تماس نگیرین.
‫جادا.
‫چه خبر شده؟
‫بیا اینجا.
‫چی شده؟
‫یه دوربین اینجاس.
‫- کجاست؟ ‫- بالای درب اصلی.
‫مرسی.
‫دفتر خبرهای سراسری
‫تماس گرفتم تا یه گروگانگیری رو گزارش بدم.
‫شما کی هستین؟
‫من گروگانگیرم.
‫مناتی هستم. ‫شما؟
‫فِبینه دوراند از مرکز سِیکوس.
‫الان پیام شما رو دریافت کردم. ‫وضعیت بدیه.
‫یه لحظه.
‫کامپوس.
‫فِبینه دوراند.
‫گوش میدیم.
‫گوش کنین، من قبلا سعی کردم باهاشون تماس بگیرم. ‫تمام تلاشم رو کردم.
‫بهتون بگم، خانواده‌ش اصلا تمایلی ندارن ‫چیزی دراینباره بشنون.
‫می‌دونن چه چیزهایی به خطر افتاده؟
‫بهشون گفتی چه اتفاقی افتاد؟
‫البته که بهشون گفتم.
‫باید بهشون فشار بیاری.
‫کل بخش کودکان به گروگان گرفته شده.
‫قبلا هرکاری میشد انجام دادم. ‫واسه متقاعد کردن‌شون به زمان نیاز دارم.
‫پدرش قاطعانه مخالفت کرد، ‫و قانون هم حق رو به اون می‌ده.
‫گوش کن، باز شما رو در جریان می‌ذارم.
‫خدانکه‌دار.
‫بهتره اینجا بذاریم؟
‫من جلوی بیمارستان ایستادم، ‫و گرچه نیروهای ضربت در اینجا حضور دارن،
‫ولی هنوز واردعمل نشدن.
‫وضعیت همچنان نامشخصه،
‫از جمله درباره هویت و پیشینه گروگان‌گیر، ‫جادا بلکاسم،
‫که اطلاعات خیلی کمی ازش داریم.
‫کادر بیمارستان سعی دارن ‫آرامش رو حفظ کنن
‫و روال عادی کارشون رو ادامه بدن، ‫چون صدها بیمار داخل بیمارستان هستن...
‫نسرین، ببخشید وسط حرفت می‌پرسم، ‫ولی خبرهای جدیدی داریم.
‫موفق شدیم از داخل بیمارستان،
‫یک مصاحبه اختصاصی با گروگان‌گیر، ‫جادا بلکاسم ترتیب بدیم.
‫سلام خانم. ‫چی دوست دارین بهمون بگین.
‫برای هفته‌ها درحال مبارزه بودم.
‫منتظر یه جواب بودم.
‫ولی دیگه به بن‌بست رسیدم.
‫- منظورت از بن‌بست چیه؟ ‫- بن‌بست اداری.
‫اونا هیچ اهمیتی نمیدن.
‫دارن اجازه می‌دن یه بچه بمیره ‫تا هویت کسی فاش نشه.
‫همه می‌دونن چقدر طول می‌کشه ‫تا سیستم قضایی چیزی رو تغییر بده.
‫باور کنین، هر چیزی رو امتحان کردم.
‫خانم، فقط برای اینکه درباره انگیزه ‫پشت این کارتون مطمئن بشیم...
‫این افرادی که سعی دارین از طریق ‫این گروگان‌گیری بهشون دسترسی پیدا کنین،
‫آیا از داستان شما خبر دارن؟
‫خبر دارن.
‫قبول نمی‌کنن بهمون کمک کنن.
‫این کار انسانی نیست.
‫و الان دیگه نمی‌تونیم بیش از این منتظر بمونیم.
‫خانم، ما ناراحتی و رنج شما رو می‌شنویم، ‫درکتون می‌کنیم،
‫اما داخل بیمارستان بچه‌ها هستن، ‫کادر درمان هستن، خانواده‌ها هستن.
‫همه‌شون توی خطرن.
‫واقعا مجبور بودید تا این اندازه جلو برید؟
‫پسر من بین مرگ و زندگی دست و پا می‌زنه. ‫تنها خواسته‌ی من یه آزمایش ساده هست.
‫تا بفهمیم که آیا این بچه باهاش سازگاره یا نه. ‫این تمام خواسته‌مونه.
‫اگه اون خانواده الان از خونه نگات می‌کنن، ‫صدات رو گوش می‌کنن،
‫چی دوست دارین بهشون بگین؟
‫خانم...
‫آقا...
‫لطفا وضعیت منم درک کنین.
‫می‌دونم که براتون سخته.
‫من فقط انتظار کمی انسانیت دارم.
‫بهمون کمک کنین.
‫شما می‌تونین کمک کنین.
‫و اگر پیامی که امروز در برنامه ما ‫به گوش همه می‌رسونید،
‫بی‌پاسخ بمونه،
‫تا کجا حاضرید پیش برید؟
‫برای نجات نوا تا آخرش می‌رم.
‫وقتی می‌گید «تا آخرش»، ‫منظورتون اینه که از خط قرمز عبور می‌کنید؟
‫تا وقتی یه دیوونه مسلح ‫اینجا پرسه می‌زنه، کار نمی‌کنم.
‫یعنی باید بچه‌ها رو ‫بدون هیچ مراقبتی حبس کنیم؟
‫اون از نظر روحی ثباتی نداره، دیگه چیزی ‫برای از دست دادن نداره. ما در خطر هستیم.
‫می‌تونه هروقت خواست، ما رو بکشه.
‫- اون روانیه. ‫- من نمی‌تونم با این شرایط کار کنم.
‫وقتی میگی تا آخرش، ‫دقیقا منظورت چیه؟
‫- یعنی حرفم رو زدم. ‫- حالا باید چیکار کنیم؟
‫شما باید برگردید سر کارتون.
‫وقتی تو با اسلحه داری می‌چرخی؟ ‫داری جدی می‌گی؟
‫حتما شوخیت گرفته.
‫آگوست، برگرد توی اتاقت.
‫- می‌دونیم که اینجا حبس شدیم. ‫- بچه‌ها...
‫- توی تلویزیون دیدیمت. ‫- آره، ما هم توی اتاق‌مون تلویزیون داریم.
‫- آره. ‫- بچه‌ها...
‫شما نباید اینجا باشین.
‫- ایول! ما گروگانیم. ‫- آره، دکتر، ما گروگانیم.
‫مایا، تو از همه بزرگ‌تری. ‫لطفا بچه‌ها رو به اتاق‌شون برگردون.
‫ما نمی‌خوایم نوا یا هیچکس دیگه‌ای ‫به سرنوشت کورالی دچار بشه.
‫چی رو نمی‌فهمی؟ ‫اون اسلحه داره!
‫- اون به ما صدمه‌ای نمی‌زنه. ‫- نمی‌خوام برم اتاقم.
‫خب، بچه‌ها، برگردید توی اتاق‌تون.
‫- با فانتا برید. ‫- چرا؟
‫- خانم جادا، شما واقعا فوق‌العاده هستین. ‫- برگردید توی اتاق‌تون.
‫- زودباشین، برید. ‫- اوضاع داره جالب میشه.
‫- بس کن. ‫- باید حرف بزنیم.
‫- ما باید بازی کنیم. ‫- بریم تلویزیون نگاه کنیم.
‫حرکت کنین.
‫قول میدی؟
‫بچه‌ها، کارکنان، بیمارستان. ‫همه‌شون در اَمان هستن، درسته؟
‫قول میدم.
‫مرسی.
‫قبلا هم دیدم اینطوری بکنی.
‫خب، ماتئو داره میاد؟
‫البته که ماتئو هم میاد.
‫- بهت قول دادم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫اونم واسه شب‌نشینی شنبه میاد.
‫آدریان، لطفا تنهامون بذار.
‫طبقه بالا مشق‌هاتو بنویس. ‫منم الان میام. برو، رفیق.
‫- بیا اینجا. ‫- چیه؟ چی شده؟
‫- یه اتفاق دیوانه‌کننده‌ای داره می‌افته. ‫- منظورت چیه؟
‫فِبینه دوراند.
‫گروگان‌گیری شده. ‫دنبال پسر ماست.
‫- فبینه دوراند دوباره باهام تماس گرفت. ‫- چی بهش گفتی؟
‫گروگان‎گیری شده. ‫اون دنبال آدریان هست.
‫فکر کن آدریان از تلویزیون بفهمه ‫ما پدر و مادر بیولوژیکی‌اش نیستیم.
‫نمی‌بینی این کار دیگه خیلی از حد گذشته؟ ‫باید به این خانواده کمک کنیم.
‫- ما که نمی‌دونیم باهاش سازگاره یا نه. ‫- شاید باشه.
‫ما نباید توی این کار دخالت کنیم.
‫من تلاش می‌کنم از زندگی و رفاهش محافظت کنم.
‫اگنس، آدریان که این وضع رو نخواسته. ‫مگه زده به سرت؟
‫جادا؟
‫مامان؟
‫عزیزدلم، داری چیکار می‌کنی؟
‫کاری که باید انجام بشه.
‫جادا، این دیگه چه جوابیه که میدی؟
‫اگه دست روی دست بذارم، ‫زنده نمی‌مونه.
‫می‌دونم که منصفانه نیست.
‫ولی می‌فهمی که با این کارت ‫آخرش میری زندان؟
‫ممکنه کشته بشی.
‫تو...
‫گوش کن، التماست می‌کنم.
‫می‌فهمی؟ جادا؟
‫- دوستت دارم، مامان. ‫- قطع نکن.
‫لطفا قطع نکن.
‫- منو ببخش. ‫- الو.
‫الو؟
‫منم دوستت دارم، عزیزدلم.
‫همه‌جا رو دنبالت گشتم.
‫- تیم آلفا در موقعیت قرار گرفت. ‫- تیم رامبو در موقعیت قرار گرفت.
‫اگه پیش من پیدات کنن، ‫توی دردسر می‌افتی.
‫مهم نیست. ‫فقط می‌خوام پیش تو باشم.
‫منم همینطور.
‫فکر می‌کنی از این قضیه جون سالم به در ببری؟
‫البته.
‫قول میدی؟
‫خب. ما توی موقعیت هستیم. ‫همه آماده‌ایم.
‫خب، حرکت کنیم.
‫لطفا باز کن. ‫خواهش می‌کنم.
‫چی شده؟ هان؟
‫لطفا بذار بیام تو.
‫- تو کی هستی؟ ‫- می‌خوام پسرم رو ببینم. لطفا بذار بیام.
‫پسر اونم توی شرایط پسر توئه.
‫- لطفا، فقط می‌خوام پیش پسرم باشم. ‫- اون کیه؟
‫اون بابای لوسین هست؟
‫لوسین؟
‫یکی از بچه‌های اینجاست.
‫فقط می‌خوام پیش پسرم باشم.
‫چطوریه که اونو نمی‌شناسم؟
‫جدیده. تازه اومده.
‫چهار سالشه و خیلی بیماره، ‫و نمی‌تونه از اتاقش بیرون بیاد.
‫اون بهم نیاز داره.
‫ما کاری نمی‌کنیم. ‫سر راهت قرار نمی‌گیریم.
‫از اونا بپرس! ‫منو می‌شناسن.
‫- نمی‌تونیم بذاریم بیان داخل. ‫- دکتر بونفانتی...
‫فانتا و کوین منو می‌شناسن!
‫پسرش فقط چهار سالشه.
‫- بذار بره پیش پسرش. ‫- من برات تهدیدی نیستم.
‫- خطرش زیاده. نمی‌تونم. ‫- لطفا بذار بیام تو.
‫مادرش تازه فوت کرده.
‫من توی اتاق پسرم می‌مونم، ‫منو اصلا نمی‌بینی.
‫خانم، ما هیچ کاری نمی‌کنیم.
‫فقط بذار بیاد داخل و پسرش رو ببینه.
‫التماست می‌کنم. ‫بذار وارد بشم.
‫فقط می‌خوام پیش پسرم باشم.
‫اون بهم نیاز داره!
‫در رو باز کن.
‫- چرا من؟ ‫- بذار بیاد داخل.
‫- باشه، برگردید عقب. ‫- درب رو پشت سرش قفل کن.
‫دن داخل مونده. ‫ما داریم عقب‌نشینی می‌کنیم.
‫بگردش.
‫چیزی ندارم.
‫تی‌شرتت رو بده بالا.
‫بچرخ.
‫ساق پاتو بده بالا.
‫چیزی همراهم ندارم.
‫چیزی نداره.
‫خیلی‌خب، برو.
‫مرسی.
‫- مرسی. می‌خواستم ازت تشکر کنم. ‫- بچرخ.
‫اتاقش کجاس؟
‫اونجاس. اتاق آخر، سمت راست.
‫اون اتاق مایلو هست.
‫ببریدشون به اتاق درمان. ‫بچه‌ها توی اتاق خودشون می‌مونن.
‫- صدامو می‌شنوی؟ طاقت بیار. ‫- بیاریدش اینجا.
‫اوضاعش چطوره؟ ‫زنده‌س؟
‫نمی‌خواستم به کسی صدمه بزنم. ‫واقعا درکش این‌قدر سخته؟
‫بذار افسر ما فورا بیاد بیرون.
‫نه، نه تا وقتی که با اون خانواده صحبت نکردم.
‫از الان به بعد، دیگه هیچ تماسی نمی‌گیریم.
‫دیگه تماس، بی‌تماس. ‫تمام.
‫تو، بیا اینجا.
‫- بیا اینجا. ‫- چرا من؟
‫جم نخور!
‫تو باهاشون تماس گرفتی؟ ‫تو کمک‌شون کردی، کثافت؟
‫- نه. ‫- اون موبایل کوفتیت رو رد کن بیاد.
‫- فقط موبایل تو رو ندارم. ‫- من موبایلی ندارم.
‫بهتره همین الان ردش کنی بیاد.
‫کثافت آشغال.
‫اگه یه بار دیگه بخوای بهم نارو بزنی، ‫اولین نفری که حسابت رو می‌رسم.
‫اینو قول میدم.
‫- باشه، باشه. ‫- حالا گورتو گم کن.
‫لعنتی.
‫همین الان خبر رسید
‫که در جریان گروگان‌گیری در بیمارستان، ‫یک افسر پلیس هدف گلوله قرار گرفته.
‫فیلیپ لاندن، شما مذاکره‌کننده ‫سابق گروه ضربت هستین.
‫آیا اوضاع کاملا از کنترل خارج شده؟
‫وقتی گلوله‌ای شلیک بشه، ‫دیگه همه‌چیز تغییر می‌کنه.
‫حالا که می‌دونن با کسی طرف هستن ‫که توانایی کشتن رو داره،
‫نحوه پاسخ اونا رو نسبت به ‫این وضعیت تغییر میده.
‫دکتر! وضعیت نوا داره وخیم‌تر می‌شه!
‫چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫- چه خبر شده؟ ‫- بذار کارمونو بکنیم.
‫- بذارید وارد بشم. ‫- ضربان قلب رو بررسی کن.
‫- آنتی‌بیوتیک‌ها. ‫- بریم.
‫- درخواست ام‌آر‌آی بدم؟ ‫- نه، اول وضعیتش رو پایدار کنید.
‫باید عجله کنیم. ‫شریان‌بند ببندید.
‫باشه، من انجام میدم.
‫- یکی گاز استریل رو به من می‌ده؟ ‫- نوا؟
‫- آماده. ‫- یک آی‌وی دیگه.
‫- دارم رسیدگی می‌کنم. ‫- وارد شوک عفونی شده.
‫فشار خونش رو زیر نظر بگیرید. ‫چند تا کشت خون بگیرید.
‫نوا؟ صدام رو می‌شنوی؟ ‫ضربان قلبش چطوره؟
‫- 42 تا در دقیقه. ‫- تسلیم نشو، نوا.
‫- نوا، پشمون بمون. ‫- نمی‌تونم ازدستت بدم.
‫باهام بمون. ‫نوا، منو نگاه کن. چشماتو باز کن.
‫- یه چیزی بگو. ‫- نوا،
‫جوابم رو بده. ‫صدام رو می‌شنوی، نوا؟
‫- نوا، چشماتو باز کن. ‫- نوا، صدای منو می‌شنوِی؟
‫- نوا، جوابم رو بده، رفیق. زودباش. ‫- میشه یه چیزی بگی؟
‫یه چیزی بگو.
‫خیلی ضعیف شده.
‫با گذشت زمان فقط حالش بدتر میشه.
‫چی می‌خوای بگی؟
‫اون الان به پیوند نیاز داره.
‫وگرنه ممکنه دفعه‌ بعد بمیره.
‫لعنتی...
‫- بنظرت بامزه‌س؟ ‫- انگاری اینطوری فکر می‌کنه.
‫آره؟ دوست داری قلقلکت بدم؟
‫و با انگشت‌های پات بازی کنم؟
‫یوهو!
‫تقریبا تونستیم همه‌شون رو نجات بدیم.
‫وقتی یکی‌شونو ازدست میدیم، ‫من نابود میشم.
‫ولی باید بخاطر روحیه دادن به بقیه، ‫فردام سر کارم حاضر بشم.
‫فقط من اینطوری نیستم، ‫تمام کارکنان این بخش مثل من هستن.
‫می‌دونی، نوا خیلی خوش‌شانسه که تورو داره.
‫اجازه هست؟
‫باشه، بریم.
‫دکتر بونفانتی هستم.
‫کامپوس هستم.
‫ما موفق شدیم با مادری که ‫جادا بلکاسم دنبالش می‌گرده تماس بگیریم.
‫اون نمی‌تونه باهاش روبه‌رو بشه، ‫ولی شما می‌تونید کمکمون کنید.
‫- همراهش هستی؟ ‫- نه، الان تنهام.
‫تورو بهش وصل می‌کنیم.
‫دکتر؟
‫خانم، خیلی ممنونم که تماس گرفتین.
‫گوشم با شماست.
‫آره، عصر بخیر. من... ‫من اگنس دی‌ماریویل هستم.
‫باهاتون تماس گرفتم چون ‫با خانم دوراند از سِکوس حرف زدم.
‫و، خب، می‌خواستم توضیح بدم...
‫خب، راستش پسر من چیزی درباره ‫جریانات اهدایی نمی‌دونه.
‫و شوهرمم مخالف اینکه ‫حقیقت رو به پسرمون بگیم.
‫الان شاید بهترین وقتیه که ‫می‌تونین بهش بگین، مگه نه؟
‫گوش کنین، من نمی‌تونم.
‫من...من واقعا نمی‌تونم. ‫لطفا درک کنین.
‫بله، ولی خانم، بالاخره که این قضیه رو می‌فهمه.
‫چی میشه اگه بفهمه که می‌تونست ‫زندگی یه بچه دیگه رو نجات بده؟
‫اگه خودتون اینو بهش بگین، ‫این کمک می‌کنه...
‫ما حتی مطمئن نیستیم که جواب میده. ‫نمی‌تونم مجبورش کنم این کار رو بکنه.
‫خانم، مادر نوا هستم. ‫می‌تونم باهاتون حرف بزنم؟
‫متاسفم.
‫الو؟
‫یکم بهش فرصت بده بهش فکر کنه.
‫خبر جدیدی درباره وضعیت گروگان‌گیری
‫در بیمارستان لامبرت‌براکوپس داریم.
‫افسر زخمیِ یگان ویژه آزاد شده ‫و طبق اطلاعات منابع ما،
‫گروگان‌گیر توانسته گروه ضربت رو متقاعد کنه ‫که مداخله‌شان رو به تعویق بندازن،
‫ظاهرا به این امید که خانواده رو ‫برای کمک به او متقاعد کند.
‫با وجود آرامش ظاهری، ‫شرایط همچنان متشنج است.
‫به نظر میاد ورود گروه ضربت اجتناب‌ناپذیره، ‫اما مشخص نیست چه زمانی اقدام خواهند کرد.
‫درهرصورت باید تمام تلاش‌مون رو بکنیم ‫تا تلفاتی نباشه.
‫ما آماده‌ایم خنثی‌اش کنیم.
‫چاره‌ای نداریم.
‫جادا، خبری از خانواده‌ش نشد.
‫از وقتش گذشت. ‫دیگه تمومه.
‫گوش کن، هرکاری میشد انجام دادیم.
‫تو تمام تلاشت رو کردی، ‫اما حالا داری خودت
‫همه و از جمله اون بچه‌ها رو به خطر می‌اندازی،
‫پس این قضیه باید تموم بشه.
‫ولی گوش کن.
‫الان کل کشور چشم‌شون به توئه.
‫مطمئنم قاضی اینو درنظر می‌گیره.
‫فقط مطمئن شو که این ماجرا مسالمت‌آمیز تموم بشه.
‫می‌خوام موقع فوت کردن پیشش باشم.
‫بذار پیشش باشم.
‫می‌تونم بهت یک الی دو دقیقه زمان بدم، ‫در همین حد ازم برمیاد.
‫خیلی متاسفم.
‫ولی باید مداخله کنیم.
‫پسرم.
‫حامی جادا باشید! ‫بیایید نوآ رو نجات بدیم!
‫جادا بلکاسم، قهرمان سابق بوکس فرانسه،
‫هنوز در بخش اطفال بیمارستان پناه گرفته است.
‫در بیرون بیمارستان، ‫موج بزرگی از همبستگی شکل گرفته
‫از طرف خانواده‌هایی که فرزندانی دارند که ‫عمل پیوند انجام دادن یا در انتظار پیوند هستند.
‫لازم به ذکر است که در فرانسه، ‫هر سال نزدیک به هزار نفر
‫در زمان انتظار پیوند، جان خود را از دست می‌دهند.
‫در کنار خانواده‌ها، همراهان و ‫هم‌تیمی‌های آموزشی هم حضور دارند...
‫[منم هر کاری از دستم برمی‌اومد انجام می‌دادم]
‫نوا! حامی جادا باشیم.
‫افرادمون آماده هستن.
‫منتظر علامت من باشین.
‫اطاعت، سروان.
‫تمام واحدها، آماده درگیری بشین. ‫در جای خود باشین.
‫در صورت وجود خطر، ‫اجازه شلیک دارید.
‫- آقا، اون چی گفت؟ ‫- پشت حفاظ بمونین.
‫- چی گفت؟ ‫- پشت حفاظ بمونین.
‫- پشت حفاظ بمونین! ‫- بذارید رد بشم. شما اونو می‌کشین.
‫بذارید رد بشم، آقایون.
‫بذارید رد بشم. ‫بذارید رد بشم.
‫می‌خوام دید داشته باشم. ‫مطمئن شو موقع عملیات بچه‌ها توی اتاق‌هاشون باشن.
‫محض رضای خدا، می‌خوام پسرم رو ببینم. ‫ولم کنین!
‫ولم کنین...
‫متاسفم.
‫متاسفم، عشق من.
‫کاش می‌تونستم یه بار دیگه ‫ازت محافظت کنم.
‫کاش زندگی بهت رحم کنه.
‫کاش این‌قدر برات سخت نبود.
‫تورو خدا ولم کنین! ‫می‌خوام پسرم رو ببینم!
‫زندگیم رو برات میدم.
‫- این برای چی بود؟ ‫- فقط یه آزمایش بود.
‫الو؟
‫- دکتر. ‫- بله؟
‫اگنس دی‌ماریویل هستم.
‫توی آزمایشگاه بودم. ‫الان پسرم آزمایش داد.
‫ولی هیشکی نمی‌دونه، هیشکی. ‫نه پسرم و نه شوهرم.
‫نتایج رو برات می‌فرستم.
‫با پسرت سازگاره.
‫آدرس خانواده‌ش رو دارم.
‫می‌تونیم نجاتش بدیم.
‫وارد عمل بشید!
‫- هدف! ‫- روبه‌رو هدف داریم!
‫- تکون نخورید! ایست! ‫- وضعیت اورژانسیه. بذارید رد بشم.
‫- تکون نخور. ‫- بذارید رد بشم.
‫دستا بالا! دستا بالا! ‫دستا بالا!
‫ما پرستار هستیم. ‫برای پیوند می‌ریم اتاق عمل.
‫- برانکارد رو بررسی کنیم. ‫- نه، دست نزنید، استریله!
‫ممکنه باعث آلودگی بشه.
‫داره وقتش تموم میشه. ‫بذارید رد بشیم وگرنه مرگش پای شماست.
‫- بذارید رد بشن. ‫- برو، برو، برو، برو.
‫- برو! کجاست؟ ‫- درب سمت راست!
‫شما توی بخش کودکان هستید، ‫اسلحه‌هاتون رو پایین نگه دارید!
‫- این طبقه پُر از بچه‌س. ‫- داریم وظیفه‌مونو انجام میدیم.
‫شاید، ولی اونا رو دچار آسیب روانی می‌کنی!
‫- جادا؟ ‫- مشکلی پیش نمیاد.
‫- اون میره زندان؟ ‫- برید عقب.
‫- برگردید توی اتاق‌تون. ‫- امنه.
‫برگردید توی اتاق‌تون.
‫مراقب باش، همه‌جا پر از بچه‌س.
‫زودباش.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- اون کجاست؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- همش دکمه رو می‌زنم ولی کسی نمیاد. ‫- آقا، یکی از پرستارها بزودی میاد.
‫- کِی؟ ‫- راست میگه.
‫دست از سرم بردارید.
‫اون رفته. به همراه یه پرستاز زن اینجا رو ترک کرد. ‫سیاه‌پوست با موهای بلند طلایی.
‫پلیس!
‫اینو بپوش.
‫بیا. بگیرشون. ‫زودباش.
‫کلاه‌گیست رو بده من.
‫نمیشه.
‫کلاه‎گیست رو بده دیگه.
‫نمیشه. ‫تا حالا کسی منو بدون کلاه‌گیس ندیده.
‫تو اسلحه‌هاتو بگیر و ‫بیخیال کلاه‎گیس من بشو.
‫هی.
‫کلاه‌گیست رو بده.
‫هی، مالیک؟
‫کجایی؟
‫توی اورژانس؟ ‫صبر کن منم بیام.
‫منتظرم باش، دارم میام. ‫بهت توضیح میدم.
‫- کسی دنبالت میاد؟ ‫- آره.
‫اه، لعنتی.
‫همه‌جا هستن.
‫- میریم بالا. ‫- هان؟
‫- میریم طبقه بالا. ‫- یه مورد مشکوک در ورودی دوم.
‫- داریم میایم. ‫- طبقه اول امنه.
‫لعنتی.
‫خیلی‌خب، بیا برگردیم. ‫زودباش.
‫داریم راه‌پله جنوبی رو بررسی می‌کنیم.
‫- لعنتی. ‫- حالا چیکار کنیم؟
‫- تو هم شنیدی؟ ‫- اونا چیزی نمی‌دونن.
‫- آقا، بریم؟ ‫- منو کجا می‌بری؟
‫واسه آزمایش خون.
‫- صبح آزمایش خون دادم. ‫- پس کولونوسکوپی انجام میدیم.
‫کولونوسکوپی عالیه.
‫...سرطان کلیه داشت، ‫اما متأسفانه خیلی دیر عملش کردند.
‫الان دیگه همه‌جا پخش شده، ‫و علاوه بر اون، یه مشکل کلیوی هم پیدا کردن.
‫- زودباش. عجله کن. ‫- چشم‌هامم شروع به ضعیف شدن کرد...
‫زودباش!
‫خانم، برید کنار!
‫بعدش معلوم شد بیناییم بدتر شده، ‫چون آب سیاه دارم.
‫آخرشم کور میشم. ‫واقعا این‌جوری پیر شدن آدم رو خرد می‌کنه...
‫نمی‌خوام که...
‫فقط ساکت باش. ‫مالیک.
‫سلام، عمه. ‫موهات چی شده؟
‫بیا اینجا!
‫اونو از اینجا ببر بیرون.
‫- اونو؟ حتما شوخیت گرفته؟ محاله. ‫- خواهش می‌کنم. زودباش.
‫چرا پای منو به این قضیه باز می‌کنی؟ ‫مگه دیوونه شدی؟
‫مالیک! من هرگز چیزی ازت نمی‌خوام. ‫این یه کار رو برام انجام بده.
‫- ربطی به من نداره. این کار دیوونگیه. ‫- کار درستی نیست.
‫ولی خودت بچه داری. ‫می‌دونی چه حسی داره.
‫هی، من که هرگز چیزی ازت نخواستم. ‫زودباش.
‫- خیلی‌خب، باشه. سوار شو. ‫- مرسی.
‫مرسی.
‫سوار شو. ‫از اینجا برو بیرون.
‫مرسی.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫پسرت باهاش سازگاره.
‫- نه، نمی‌تونی اینجا بیای... ‫- فقط می‌خوایم باهاتون حرف بزنیم. لطفا.
‫اگنس، در رو ببند. ‫در رو ببند! الان به پلیس زنگ می‌زنم.
‫- نه، نه، نه، وایسا! ‫- دارم به پلیس زنگ می‌زنم!
‫- نیازی نیست! ‫- دارم زنگ می‌زنم.
‫اون در لعنتی رو ببند! ‫هی، هی، هی!
‫شوخی نمی‌کنم، ‫اون موبایل کوفتی رو بذار زمین.
‫- بذارش زمین. اون کوفتی رو بذار زمین. ‫- باشه، آروم باش. میذارمش کنار.
‫- باید به حرفاش گوش کنین. ‫- چی شده؟
‫بابا، چی شده؟
‫اونا اینجا چیکار می‌کنن؟
‫حرفایی که می‌زنن حقیقت داره؟
‫آره، عزیزدلم.
‫بیا اینجا، عزیزم.
‫می‌تونی پسرشون رو نجات بدی.
‫چطوری، مامان؟
‫فقط باید باهام بیای.
‫کاملا امنه.
‫بعد تموم شدن، برمی‌گردی خونه.
‫همینطور نوا.
‫- باید بریم؟ ‫- آره.
‫بریم.
‫می‌دونی که باید اینکارو بکنیم.
‫خودشه! ‫نذارید وارد بشه. دستگیرش کنین!
‫نه! خواهش می‌کنم!
‫- خواهش می‌کنم! پسرم اونجاست! ‫- شلیک نکنین. یه بچه اونجاست.
‫- اسلحه‌تون رو کنار بذارین. ‫- ما به کسی صدمه نمی‌زنیم. برو. برو.
‫- زودباش، عزیزم. برو. ‫- برید دنبال‌شون!
‫مسلحه! ‫اسحله رو بذار کنار!
‫گفتم اسلحه رو بذار کنار.
‫اسلحه‌تون رو بیارید پایین.
‫بذارید رد بشن.
‫بریم.
‫[پنج سال بعد]
‫[در فرانسه، هر سال حدود ۵۰۰ کودک ‫مبتلا به سرطان خون تشخیص داده می‌شوند]
‫[پژوهش درباره سرطان کودکان با کمبود بودجه روبه‌روست. ‫کمک مالی اهدا کنید.]
‫[به یاد یانیس بن ناصر]
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M