.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
اینجا حالا ساکته.
اما زیر این سکوت، داستانی پنهان شده.
آغشته به بوی خون و خیانت،
این قصه‌ای عجیبه که از انتقام شکل گرفته.
.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
همه‌چیز از اون شب شروع شد.
رفیق.
هی، رفیق.
فردا سی و یکمه. یادت نره برنج و نفت بخری، باشه؟
ماه پیش که از دستمون در رفت.
فصل ناگفته‌ی یک شب پنهان.
جوزف!
جوزف، در رو باز کن!
هی، جوزف!
در رو باز کن!
عوضیِ بی‌شرم!
همین الان بیا بیرون! پول رو برداشتی، حالا قایم شدی اون تو؟
مامان، اون کیه؟
- همین الان بیا بیرون! - نمی‌دونم پسرم.
- داری چه غلطی می‌کنی؟ - بیا، بریم ببینیم چی شده.
- همین الان بیا بیرون! - خدای من.
جوزف، در رو باز کن! هی، جوزف!
شما کی هستید؟
رئیس.
- شوهرت کجاست؟ - جوزف هنوز برنگشته.
باید تا الان می‌رسید. نمی‌دونم چرا دیر کرده.
چند روزیه که داره از من دوری می‌کنه.
تا نبینمش جایی نمی‌رم.
- چی شده مری؟ قضیه چیه؟ - دنبال جوزف می‌گردن.
- فکر کنم سر پول باشه. - می‌فهمم.
لارنس...
جوزف پول رو برداشت، مگه نه؟ صبح برگرد.
اون موقع حلش می‌کنیم.
تو کی هستی که بخوای حلش کنی؟ معشوقه‌اش؟
لارنس! این دست یه پاروزنِ کارکشته‌ست!
بهتره همین الان بری. ببرش بیرون.
بهش بگو من اینجا بودم.
بهتره پول تا صبح روی میز من باشه.
وگرنه برمی‌گردم. فهمیدی؟
فقط برو، مرد.
گمشو برو، مرد!
مری، در رو ببند و برو بخواب. یوسف میاد.
- مامان، چرا بابا اینجا نیست؟ - نمی‌دونم پسرم.
می‌ترسم. میشه بری چکش کنی؟
نگران نباش. من میرم دنبالش بگردم.
خدای من!
ابی فهمید که پدرش داشت از دست طلبکارها قایم می‌شد
و راهی شد تا پیداش کنه،
به امید اینکه ببینتش.
در نهایت...
صندوق قرض‌الحسنه مری‌ماتا پالیپورام
بابا...
بابا!
ناپدید شدن جوزف پلیس در بی‌خبری
جوزف در مخفیگاه بعد از کلاهبرداری صندوق مالی
کوتاهی در تحقیقات پلیس
تحقیقات به بن‌بست خورد
ناپدید شدن جوزف مسیر تازه‌ای پیدا کرد
♪ ای آسمان درخشان ای ستاره‌های چشمک‌زن ♪
♪ نور ماهِ حقیقت کجا ناپدید شد؟ ♪
♪ ای کبوتران سفید ای ابرهای عزیز ♪
♪ آیا آفتابِ نمناک رفته است؟ ♪
♪ آیا ساحل به تنهایی به خواب می‌رود؟ ♪
♪ آیا بادِ پرهیاهو در گوشم زمزمه می‌کند؟ ♪
♪ آیا او به دریایی تبدیل شده که از درون می‌گرید؟ ♪
♪ ای آسمانِ روشن ای ستاره‌های چشمک‌زن ♪
♪ نورِ ماهِ حقیقت کجا ناپدید شد؟ ♪
♪ ای کبوترانِ سفید ای ابرهای عزیز ♪
♪ آیا آفتابِ نمناک رفته است؟ ♪
♪ آنگاه که قلبم در درون می‌لرزید ♪
♪ تو نزدیک بودی، اما گرمایت هرگز نرسید ♪
♪ بدون هیچ حرفی کجا رفتی به گوشه‌ای دوردست؟ ♪
♪ امروز تنها، دارم آب می‌شم ♪
♪ ذهن خسته است و دنبال آرامش می‌گرده ♪
♪ نه در ساحل پیداست و نه در دریا، این درد از درون اوج می‌گیره ♪
♪ شب خیس بود، اشک‌ها بی‌پایان می‌بارید ♪
♪ مثل آسمانی که ماهش را گم کرده، رنجم بیشتر می‌شه ♪
ابی!
- چیه؟ - بیا بریم جشن معبد.
- من نمیام. - چرا؟
تحمل نگاه مردم رو ندارم، یا اینکه چطور پشت سرم حرف می‌زنن.
هی، بیجو ازت خواسته. بهشون بگو برن به درک.
بزن بریم، زود برمی‌گردیم.
نه. من علاقه‌ای ندارم.
- هی... - همه‌چیز رو می‌دونی، نه؟
پسرم، ابی...
- بله مامان؟ - برو دیگه. بیجو ازت خواسته.
- برو به جشنواره. - اشکالی نداره، مامان.
اشکالی نداره. بگیر. فقط برو.
- عزیزم... من دیگه می‌رم. - هوم.
زود باش، تندتر بزن!
- باید برای خواهرم یه چیزی بخرم. - تو راه می‌گیریم.
بیا فقط ازشون بپرسیم. سابوتان...
کدوم گوری بودی؟
رفته بودم دنبال ابی.
- ابی؟ - آره.
- بگیر، یه چیزی براشون بخر. - باشه داداش.
- ابی، باهاشون برو، باشه؟ - بریم؟
- برو دیگه، مرد. - بیا بریم.
بیا.
به نظر میاد سابو پول دستش اومده.
- چی؟ چی گفتی؟ - هیچی نیست.
هیچی، آره؟ پس خفه شو و بازی کن.
باشه، بفرما.
- فقط بازی کن! - داداش...
سه تا بستنی، لطفاً.
رئیس، یه راهی برای پس دادن پولتون پیدا می‌کنیم.
می‌دونم که پیدا می‌کنید، مری.
- ولی من پول نقد نمی‌خوام. - برو پی کارت، رئیس.
- مامان! - چی می‌خوای؟
- مامان! - نترس عزیزم.
- اوناش! - داداش!
یه کاری بکن.
- برو یه بستنی بگیر. مهمون من. - رئیس، الان بزن بریم!
ما کسایی رو داریم که نگرانمونن.
کی؟
شوهرت که گولم زد؟
برو کنار!
- فقط وقتی میرم که حسابی از خجالتشون دربیام. - مامان... تو!
- داداش... - اون داره چه غلطی می‌کنه؟
گوش کن! جرئت نداری این کارو بکنی!
- داد می‌زنم و همه رو جمع می‌کنم. - پس انجامش بده.
همه توی جشنواره‌ان. واسه همین الان اومدم.
- مامان! - از خونه‌ام برو بیرون!
- برو بیرون! - هنوز اینجایی؟
برو پی کارت! برو جشنواره رو تماشا کن.
- برو! - دستتو از روی پسرم بردار!
- مامان! ولش کن! - برو کنار!
- گمشو برو بیرون، عوضی! - هی! تو منو نمی‌شناسی.
- بیجو! لطفاً بیا! - می‌کشمت، فهمیدی؟
شوهرت پولمو برده... برو کنار!
- هی، تو... - بیجو، زود باش بیا!
خدای من.
- خدای من! یکی به من کمک کنه! - مادرم رو ول کن.
- ولش کن! - مادرم رو ول کن.
وارگیز!
- برو کنار، احمق! - پسرم!
- عوضی، بیا اینجا! - پسرم رو ول کن!
- بیا اینجا. - لطفاً ولم کن.
مامان!
اوه، نه!
عوضی!
برو گمشو، بی‌شرف! برو پی کارت!
تو! تاوان این کارت رو می‌دی.
نترس. من اینجام.
- هی! بیا اینجا. هی! - مامان، ابی!
مری، این هنوز تموم نشده. برمی‌گردم.
- پسرم؟ ابی! - بشین و تماشا کن!
- مامان، ابی! - خدای من!
پسرم!
اِبی!
اِبی، نه! این کار رو نکن!
مامان!
اِبی! این کار رو نکن. برگرد.
خواهش می‌کنم، نه. ولش کن. بیا اینجا، پسرم.
لطفاً برو کنار. عزیزم!
رئیس!
چی شد، رئیس؟
رئیس! بلند شو! رئیس!
- رئیس! - چیزی نیست. نگران نباش عزیزم.
بلند شو رئیس!
مراقب باش!
مراقب باش رئیس!
ابی! تو این کار رو کردی!
رئیس! بلند شو!
پیش من بمون! رئیس!
بعد از سه سال زندان،
اینجا شروع مرحله‌ی تازه‌ای در زندگی ابی بود.
فصل جدیدی با سابو، بیجو و برادر کوچکشون بایجو.
در طول این سال‌ها، رفاقتشون با خون گره خورد.
چهل! چهل! چهل!
- اونجا. - چهل و یک!
چهل و یک! چهل و یک! چهل و یک!
چهل و دو! چهل و دو!
چهل... چهل و سه! چهل و سه!
چهل و چهار! چهل و چهار! چهل و چهار! چهل و چهار!
چهل و پنج! چهل و پنج!
- چهل و هشت! - چهل و هشت! چهل و هشت!
- چهل و نه! چهل و نه! - چهل و نه!
- پنجاه! پنجاه! - پنجاه!
- پنجاه و یک! - پنجاه و یک! پنجاه و یک!
- پنجاه و یک برای بار اول، دوم، سوم. - حله.
کریم، بیا بار دیروزِ منگلاپورام رو همین‌جا خالی کنیم.
فقط با قایق بیا.
- باشه، قبوله. - باشه؟ هی، خوزه!
رفیق. هنوز تموم نشده؟
تموم شد، مرد. فقط دو تا دیگه مونده.
ما داریم می‌ریم جشن. به برادرت هم بگو.
هر چقدر می‌خواید برید جشن.
ولی پسرهای ودی‌مارا تو شهرن.
همه‌شون رو تموم نکن. چند تا هم واسه من بذار، باشه؟
- گمشو برو! - چی؟ اون سیگار رو بده به من.
ما داریم یه مقدار ماهی می‌بریم.
- رفیق، فقط ساردین‌ها موندن. - باشه، بیجو.
- می‌بینمت. - من این رو برمی‌دارم.
حتماً، بردارش.
این یکی چطوره؟ بیا این رو ببریم.
- کدوم؟ مطمئن شو خوب باشه. - یه کیسه پلاستیکی بیار.
همه‌شون با هم قاطی شدن.
- جمع‌شون کن. - از این هم یه کم بردار.
از همه‌شون یه مقدار بردار. خوبه.
این ساردین‌ها خیلی تازه‌ان.
بایجو، برادر کوچیک‌تر سابو و بیجو.
نگهبانِ پیوندهای خونی.
چه مرگته؟ حالا دیگه می‌خوای بری معبد؟
- معنوی شدی؟ - فصل جشنواره‌ست دیگه، واسه همینه.
خب جشنواره باشه، که چی؟
- خیلی خب، دیگه برم. - باشه، برو.
ابی، گولش رو نخور. آدم عوضی‌ایه.
مرد، مراسم «کاوادی» در جریانه.
بذار به حال خودش باشه.
- شما دوتا خیلی به هم نزدیکین، مگه نه؟ - بزن بریم.
مارتین و چمبان.
اونا دو تا از دوستای خوب دیگهٔ ابی بودن.
کسایی که تو طول مسیر باهاشون آشنا شد.
- من چامانتی رو درست می‌کنم، صبر کن. - امروز چی بخوریم؟
خیلی داغ و خوبه.
- هی... - همین برام کافیه.
- پس این دوسا رو بخور. - نه، اشکالی نداره. باید بخوابم.
پس من این همه غذا رو واسه کی دارم درست می‌کنم؟
- انجل! - چی شده مامان؟
هی!
چی شده؟
اگه نوازش کردنش تموم شد، از ماشین پیاده شو.
تایسون، مسخره‌بازی رو تموم کن و برو.
اگه سابوئتان بفهمه، کتک مفصلی می‌خوری، عوضی!
- گمشو برو بیرون، احمق! - دستت رو از روی من بردار!
دستت رو بکش!
- عوضی! - یه مدتیه که دارم زیر نظرت می‌گیرم!
ولم کن!
سابوئتان کجاست؟
بچه‌ها، بیایید!
هی! بکشیدش!
همین الان به سابوئتان زنگ بزنید!
سابوئتان!
تایسون و بچه‌ها بایجو، برادرت رو بستن.
- کجا؟! - زمین آشرامام.
بجنب!
بچه‌ها، اینو ببینید.
بایجو، برادر کوچیکِ سابو و بیجو که وایپین رو اداره می‌کنن.
منتظر زمان مناسب بودیم.
حالا فهمیدی ودیمارا تایسون کیه؟
کدوم احمقی جرئت کرده این کار رو بکنه؟
اون منم!
حالا بزنیدش!
تو!
خدای من!
دیکسون! کِی از بمبئی برگشتی؟
پس تو پشت این قضیه بودی.
اوضاع چطوره، داداش؟
شنیدم تو نبودِ من واسه خودت کسی شدی.
خواستم خودم از نزدیک ببینم.
آه! حالا اونا حسابت رو می‌رسن.
این بچه‌دبستانی‌ها؟
عالیه! خب، کِی برمی‌گردی بمبئی؟
چطوره برات یه قایق ماهیگیری اجاره کنیم؟
تو فقط اسم بمبئی رو شنیدی.
اسم آندری رو شنیدی؟
خب، قراره از نزدیک ببینی‌ش.
فکر کردی همین‌طوری می‌تونی بری؟
جوجه‌فکلی! منو می‌شناسی؟
دستتو از روم بردار.
پسره داره عصبانی میشه.
بچه، اینو می‌بینی؟ این یه اسلحه‌ست!
اگه تکون بخوری، دهنتو پر از گلوله می‌کنم، عوضی!
فهمیدی؟ فکر کردی می‌تونی با من دربیفتی؟
بکشیدش! اون عوضی رو بکشید!
جشنواره امسال خیلی باشکوه می‌شه.
تابلوی من خیلی کوتاهه؟
نه، اتفاقاً خیلی هم بلنده.
پس خوبه. آه، سلام.
- دفعه پیش یه کم کوتاه بود. - همه از این موضوع راضی نیستن.
این دفعه غریبه‌های زیادی اومدن.
اگه هر کدومشون خواستن دردسر درست کنن،
- همون‌جا بزنید لهشون کنید. - دقیقاً.
خیلی خب.
اون دختره کیه؟
کس مهمی نیست.
راننده اتوبوس دالیا رو یادت میاد که مرد؟
پرجیت، همسر سانتوش.
خیلی جوونه.
ابی همش پیش اونه.
تو هیچی از اینا نمی‌دونی؟ همه بقیه می‌دونن.
خب، من هیچ‌وقت چیزای مهم رو به‌موقع نمی‌فهمم.
درسته.
پس می‌بینمت.
باشه، خداحافظ.
ابی... اون کی بود؟
هم‌کلاسی قدیمم بود.
بچه‌اش حالش خوب نیست.
طفلکی‌ها.
زن سانتوش بود، نه؟
اعضای گروه موسیقی دنبال پولشون بودن.
یه کاری بکن. برو باهاشون حرف بزن و حلش کن. برو.
- باشه. - بریم.
زیاد به خودت فشار آوردی؟
- خیلی درد می‌کنه. - ای طفلک.
بله قربان، بهتون می‌گم. تا طلوع خورشید فردا،
سابو و برادراش مرده‌ان.
این قولیه که جایان بهتون می‌ده.
قربان، این همون جایان نیست؟ همونی که اون دو تا قتل رو انجام داد.
خودشه، شک نکن.
مدتیه که از زندان آزاد شده.
به همه‌تون هشدار می‌دم. هر اتفاقی افتاد، دخالت نکنید.
- اونا برای انجام هر کاری تردید نمی‌کنن. - من دخالت نمی‌کنم.
فقط می‌خوام با آرامش بازنشسته بشم.
دقیقاً. ما فقط برای نمایش اینجاییم.
دیگه بسه.
- چی شده؟ - هیچی.
سلام عزیزم.
اون طرز برخوردش رو ببین.
بیا دیگه.
هی!
عوضی!
چیکار کردی؟
چی شد؟ خوشت نیومد؟
بگو دیگه، شیطون.
- باشه، ولش کن پس. - تو!
ولش کن.
عوضی، چطور جرأت می‌کنی به زن‌ها دست‌درازی کنی؟
چی؟
چی گفتی؟!
♪ بذری که بیدار شد، حالا به زهر تبدیل شده ♪
♪ اون‌ها کسانی هستن که جهنم رو درو کردن ♪
♪ موج‌های سهمگین به ساحل می‌کوبن ♪
♪ چند روزه که اونجا اخگری می‌سوزه ♪
♪ از دل دریاهای بی‌کران میاد طوفان انتقام ♪
♪ جایی که در کشمکش مردن، حالا باغی شکوفه داده ♪
♪ کلی چیز هست که برای بردن لازم دارم ♪
♪ مثل دارو واردش می‌شم، پسر، من دنبال نابودی‌ام ♪
♪ من تهدیدآمیزم، این افکار آروم نمی‌گیرن ♪
♪ مثل شورشیِ هدف‌دار، گناه می‌کنم ولی گم نمی‌شم، مثل یه رئیس ♪
♪ سرها رو از تن جدا می‌کنم، در جستجوی اون تاج هستم ♪
♪ بین مرده‌ها قدم می‌زنم، فرشته مرگ اینجاست ♪
♪ میام که دفاع کنم از این اقیانوسی که پیدا کردم ♪
♪ مردم دیوانه دور و بر، قدم می‌زنند برای دفاع ♪
♪ اقیانوسی که پیدا کردم ♪
♪ آب قرمز به نظر می‌رسد با آن تاج خونین ♪
هی!
♪ بذری که بیدار شد، حالا به زهر تبدیل می‌شود ♪
♪ آن‌ها کسانی هستند که جهنم را درو کردند ♪
♪ من مثل یک رئیس وارد می‌شوم، من با تعقیب و گریز وارد می‌شوم ♪
♪ هیچ قاتلی باقی نمانده، من خطرناک‌ترین فرد در این بازی هستم ♪
♪ برای گرفتن تاج می‌آیم، تو قرار است این نام را بشناسی ♪
♪ وقتی ضربه می‌زنم، صدایش را بلند می‌کنم، و اعلام می‌کنم که ما دیوانه‌ایم ♪
♪ انگار دارم به حقیقت می‌رسم، انگار یک نابغه‌ام، این واقعیت محضه ♪
♪ پیداش کردم، نه یه خیال واهی، این دوگانگیه ♪
♪ انگار بالاخره هر چی که لازم داشتم رو توی خودم پیدا کردم ♪
♪ نور و تاریکی، همون چیزی که هستم من بر هرج‌ومرج غلبه کردم ♪
♪ منو اون بالا پیدا کن روی لبه‌ی پرتگاه ♪
♪ جرقه‌ای وحشی به ارتش زد، مرد دوباره برگشته ♪
♪ مشت‌ها گره می‌شه ♪
♪ پسر، حالا با مشت من آشنا شو، این یه کار مرگباره ♪
♪ دارم با مهارت جلو می‌رم انگار که کلاً روال همینه ♪
♪ بذری که بیدار شد، حالا به زهر تبدیل شده ♪
♪ اون‌ها کسایی هستن که جهنم رو درو کردن ♪
نکن!
♪ من رو در اوج پیدا کن و در لبه‌ی پرتگاه ♪
♪ جرقه‌ای وحشی به ارتش زد، مرد دوباره برگشته سراغش ♪
♪ مشت‌ها گره می‌شه ♪
♪ پسر، حالا مشت من رو بچش، این همون کار کشنده است ♪
♪ من جوری حقه‌بازی می‌کنم که انگار رسمش همینه ♪
- ماری‌کوتی... - بله.
- چه خبر؟ - اوه، از ول‌گردی برگشتی؟
خوشت نمیاد ما بریم بیرون؟
نه، عاشقشم!
برو لباس‌هات رو عوض کن، پرنسس. دیگه حرف زدن بسه.
باید وقتی پسرم میاد، براش غذا ببرم.
اوه، عجب مهر مادری‌ای!
معلومه که هست!
اون توی ده سال گذشته برای ما خیلی زحمت کشیده.
امروز، توی کلیسا...
همه هم‌سن و سال‌هاش موفق شدن. اما پسر من...
چرا خدا مدام ما رو این‌طور امتحان می‌کنه؟
ناراحت نباش.
تو همه چیز رو می‌دونی، مگه نه؟
پدرشون سال‌ها پیش ما رو ترک کرد.
از همون موقع بود که بدبختی‌های پسر من شروع شد.
ولش کن ماری‌کوتی. اون پسر باهوشیه.
و من واقعاً ازش خوشم میاد. همین کافی نیست؟
کافیه. حالا برو. اون زود برمی‌گرده.
اوه، من ازش نمی‌ترسم.
برای ناهار می‌مونم.
انجل، بیا اینجا...
داری چیکار می‌کنی؟
من...
اومدم آنجل رو ببینم.
- خب، پس برو. - خاله، دارم میرم.
عزیزم...
اوه نه، اون رفت؟
- چرا رفت؟ - مامان، بذار بره.
پدرش درست جلوی همین خونه کشته شد. یادت نیست؟
هر بار که می‌بینمش، یاد پدرم می‌افتم. لعنتی!
- چرا خودت رو به اون راه می‌زنی؟ - لیندا...
اون رفت.
لیندا...
اولش از ابی می‌ترسیدم.
با گذشت سال‌ها،
ازش کینه به دل گرفتم که پدرم رو کشته.
اما...
هیچ‌وقت نتونستم «انجل»، دوستم از دانشکده پرستاری رو،
دشمن خودم ببینم.
تازه بعدش بود که از طریق اون،
حقیقتِ اون شب رو فهمیدم.
وقتی حقیقت رو فهمیدم،
دلم برای اَبی می‌سوخت.
بالاخره اون حس تبدیل شد به علاقه،
تحسین،
و در نهایت، عشق.
حالا، اون همه چیزِ منه.
نمی‌تونم زندگی رو بدون اون تصور کنم.
همون‌جا وایسا! کجا داری می‌ری؟
می‌خواستم یه چیزی ازت بپرسم.
مردم از من جواب می‌خوان.
اینو می‌دونستی؟
چطور تونستی عاشق کسی بشی که پدرت رو کشته؟
برو داخل.
تو هیچ‌جا نمی‌ری.
اگه من پسری داشتم،
الان ابی مرده بود.
و تو عاشق اون قاتل شدی؟
- عشق! - مامان، تو حقیقت رو نمی‌دونی.
چند بار بهت گفتم؟
اونی که پدر رو کشت، ابی نبود.
حقیقت اینه که ابی داره تاوان گناهان پدر رو می‌ده.
این بابام بود که وارد خونه‌ش شد...
دیگه حرفش رو پیش نکش.
دلسوزی نیست. من واقعاً دوستش دارم.
اون موقع بود که سابو و برادراش
یه سری روش‌های تجاریِ کثیف رو
وارد بندر کردن.
ابی کاملاً باهاش مخالف بود.
اونجا نقطه عطفِ داستان بود.
فوتش می‌کنم تا برات خنک شه.
عزیزم...
برگِ بتل و فوفل ندارم.
اگه پول داری، فقط پنج روپیه می‌خوام.
باید خیلی راه برم تا بخرمش.
الان دیگه هوا اونقدر گرم نیست.
- منم دیگه نمی‌تونم زیاد راه برم. - لعنتی!
برو اون‌طرف، سگ! گمشو از اینجا!
- کی اونجاست؟ - این سگِ مزاحم!
تو کی هستی؟
اینجا خونه‌ی سانتوشِ راننده است؟
سانتوش فوت کرده، پسرم.
می‌دونم مامان.
پراجیتا داخله؟
آره.
لطفاً برو کنار.
سانتوش، نتونستم توی مراسم خاکسپاریت باشم.
اینجا من تاراکان هستم.
سابو.
خیلی دیر متوجه شدم.
خدا خیلی بی‌رحمه.
وگرنه، چرا باید این توی این سن برات اتفاق می‌افتاد؟
چه کار می‌تونیم بکنیم، پسرم؟
دخترم توی این سن و سال...
- مامان... - جانم.
برو کمی برگ بتل بجو.
- خدا خیرت بده پسرم. - باشه.
- برای ناهار می‌مونی؟ - حتماً.
عزیزم، برای آقا چای درست کن.
طفلک.
الان برمی‌گردم.
لازم نبود بهش پول بدی.
نگرانش نباش.
از این به بعد، من برای همه چیز اینجا هستم.
می‌دونی، اِبی تحت حمایت منه.
اینجا نیازی به این کارها نیست.
بهتره بری.
و همه چیزت رو هم با خودت ببر.
ادا در نیار که آدم مقدسی هستی.
همه می‌دونن که با اِبی رابطه داری.
- من بیشتر از اون بهت پول می‌دم! - خفه شو!
برو بیرون!
یک بار دیگه بگو تا تکه‌تکه‌ت کنم!
برو بیرون!
اون...
اون خریدهای لعنتی‌ش! برو بیرون!
اینا دیگه چیه؟
اون سابو...
می‌دونی امروز از من چی خواست؟
گفتنش برام خیلی خجالت‌آوره، ابی.
هر کاری که برامون می‌کنی...
مردم بد برداشت می‌کنن، ابی.
از این به بعد، من و پسرم تنهایی زندگی می‌کنیم.
ما کمک هیچ‌کس رو نمی‌خوایم.
تو هم خوار و خفیف می‌شی، ابی.
دیگه اینجا نیا.
برو.
عجله کنید! قبل از اینکه مردم جمع بشن خرابش کنید.
- عجله کن! - داریم همین کار رو می‌کنیم!
زود باشید!
هی!
زیرِ لباسش قایمش کرده!
کریم، خوب همش بزن.
- قرار نیست ببری خونه، مگه نه؟ - من این آشغال‌ها رو نمی‌خوام.
این بار باید امروز جابه‌جا بشه.
فقط اون‌موقعه‌ست که مردم کاتاپانا فردا ماهی تازه دارن.
تازه!
خدای من... با این همه گناه چیکار کنم؟
- آره، درسته. - چی گفتی؟
نه... داشتم می‌گفتم،
بارِ مغازه ماپِرادام قبلاً فرستاده شده.
- آره، حواسم هست. - منم نگفتم حواست نیست.
اون...
پس اون نوشیدنی گازدار کجاست؟
چرا این موقع اینجا اومده؟
یه جای کار می‌لنگه.
ابی، چی شده؟
سابوتان، تو خونه‌ی پراجیتا بودی؟
اوه... اون بهت گفته؟
فهمیدم.
اون دختر بیچاره‌ایه، کاری به کارش نداشته باش.
برای همین می‌خواستم بهش کمک کنم.
نگرانش نباش.
- کریم، بار رو آماده کن. - آره، حتماً.
- من دارم می‌رم. - باشه.
بجنب!
نباید دوباره اونجا بری.
داری تهدیدم می‌کنی؟
کریم، اگه اون می‌تونه بره اونجا، چرا من نتونم؟
- پول من به اندازه کافی خوب نیست؟ - تو حتماً باید بری.
چرا این‌قدر برات مهمه؟ خواهرته یا مادرت؟
هست؟
خدای من، اون اسلحه داره!
یه بار دیگه اون حرف رو بزن، تا بکشمت، عوضی.
فهمیدی؟
من بهت یاد دادم چطور نشونه‌گیری کنی، حالا تفنگت رو گرفتی سمت من؟
- کریم! - بله؟
داشتم ماهی‌ها رو بار می‌زدم.
نمک خورد و نمک‌دون شکست.
اصلاً چرا بهش غذا دادی؟
بعد از اون ماجرا،
کینه سابو نسبت به ابی عمیق‌تر شد.
ابی... اونا اینجان.
هی! ابی!
هی، بیجو...
من باهاش حرف می‌زنم.
ابی... زود باش، بلند شو!
برو از سابو اِتان عذرخواهی کن. بیا بریم.
اون توی همه سختی‌ها کنارت بوده.
اونوقت تو تفنگ گرفتی سمتش؟
همه‌اش... برای یه زنِ بدکاره؟!
بیجو، تو می‌تونی بری.
خیلی راحت می‌تونم دست‌هات رو قطع کنم چون روی برادرم بلندشون کردی.
- ولی خب، تو بالاخره دوستی. - هی!
این دیگه چیه؟ گپ دوستانه‌ست؟
شاید برای تو مهم نباشه که اون به برادرمون صدمه زده
ولی برای من مهمه.
تو فکر کردی کی هستی، عوضی؟
چطور جرئت کردی به برادرم دست بزنی، احمق!
- هی... - هی!
هی... هی... ولش کن.
- هی... ولش کن. - ولش کن، بیجو.
- هی! برو کنار! - ولش کن!
بیجو، ولش کن. می‌میره.
- ابی، ولش کن! - هی، می‌میره!
- ولش کن! - ولش کن!
گمشید برید بیرون.
جلوی دفتر حزب دعوا راه انداختید!
دوباره امتحان کنید
تا دست و پاتون رو قطع کنیم.
ابی، این تازه اولشه.
- عوضیِ پست! - پسرم رو ول کن، شیطان صفت.
سابو، آدم گناهکاری بود،
که بیجو ازش حمایت می‌کرد،
فقط به خاطر اینکه برادر بودن.
و برای همین بود که ابی از دست بیجو عصبانی بود.
ابی، که بین حقیقت و عشق گیر کرده بود، خودش رو توی مخمصه دید.
گرفتار توی یه جنگ خاموش.
گردنت درد می‌کنه؟
نه، مال تو چی؟
نه، خوبم.
باشه، خوبه.
یه سیگار بده به من.
می‌دونستم می‌خوای ازم بپرسی.
اوه، بی‌خیال!
گاهی اوقات با خودم فکر می‌کنم
که زندگی واقعاً داره ما رو به کجا می‌بره؟
چت شده؟
- هیچی. - پس چته؟
بابام کجاست؟ باید...
اون لعنتی کجاست؟
هنوزم گیر دادی به اون موضوع؟
ولش کن پسر. گذشته‌ها گذشته.
همین‌طوری هم کلی دردسر داریم. بیا راجع به یه چیز دیگه حرف بزنیم.
اوضاع داشت کم‌کم آروم می‌شد
که درست همون موقع
یه عملیات پلیسی دیگه همه‌چیز رو خراب کرد.
هی، اینجا که ماهی‌گیری توی دریای آزاد نیست. بجنب دیگه!
- به هر حال، باید کار کنیم. - خواهر...
- برادر، زود باش. - کریم، برو پی کارت.
می‌تونیم قبل از اینکه گندیده بشه خشکش کنیم؟
اوه!
چرا دونه‌دونه برشون نمی‌داری؟
همه‌شون رو با هم بردار.
چرا دست از سرم برنمی‌دارید؟
اوه! طفلک!
داری چیکار می‌کنی؟
اون آمونیاکه، پودر صورت نیست!
- واقعاً؟ پس بفرما، یه کم بخور. - قشنگ پخشش کن.
تقصیر منه.
چه آدم‌های تنبلی.
خدای من! پلیس و مامورهای بهداشت اومدن!
انگار اومدن سراغمون.
همین الان اون آمونیاک رو بریز دور!
- هی، برو کنار. - ما از اداره بهداشت اومدیم.
- جلوی ما رو نگیرید. - برو کنار.
هی! بس کنید.
یه شکایت به دستمون رسیده. اومدیم بازرسی کنیم.
- برو کنار! - در رو ببند!
با دقت بررسیش کنید.
- مسئول اینجا کیه؟ - همه‌اش کاملاً فاسد شده.
قربان، همه‌جاش پر از آمونیاکه.
رنگش تغییری نکرده، قربان. همین رو بردارید.
همه‌اش خراب شده، قربان. بوی خیلی بدی می‌ده.
این همون چیزیه که به مردم می‌دادن بخورن؟
- این کاملاً گندیده است. - همه‌چیز خراب شده.
بوی... وحشتناکی می‌ده.
بسته‌بندی‌شون کنید، پلمب کنید، و همه‌شون رو بفرستید آزمایشگاه.
این باید تمام مشکلاتتون رو حل کنه.
دیگه نمی‌تونه دست رد به سینه‌ام بزنه.
نمونه رو با خودت ببر.
هنوز هم می‌تونی با قیمت خیلی بالا بفروشیش.
بهم اعتماد کن، همه‌شو می‌فروشم.
خب، اسم رئیس چیه؟
توروس.
توروس اسم یه کامیون بزرگ نیست، مثل کمپرسی؟
آره، آدم خیلی کله‌گنده‌ای هم هست.
می‌تونیم این معامله رو جوش بدیم.
باید از همین الان شروع کنیم.
بله، کریم.-سابوتان.
کجا بودی؟ کلی سعی کردم بهت زنگ بزنم.
خونه بودم، درگیر کار بودم. چی شده؟
یه مشکل کوچیک پیش اومده.
پلیس... انبارمون رو پلمب کرده.
وسایلمون رو ضبط کردن و آدم‌هامون رو بازداشت کردن.
همین.
حالا می‌خوای چیکار کنی؟
خیلی خب، باشه.
یه کاری هست که باید انجام بدیم.
- باشه. - چی شده برادر؟
دیگه از دست این احمق‌ها خسته شدم.
ببین، من هیچ‌وقت تو کارهای تجاری تو دخالت نکردم.
خودت هم اینو می‌دونی.
ولی این از طرف اداره بهداشت بود. کاری از دستم برنمی‌اومد.
می‌خوام بدونم کی گزارش داده.
هیچ گزارش رسمی‌ای در کار نبود. فقط یه تماس ناشناس بود.
که مستقیم به اداره بهداشت وصل شد.
فقط کسی که تو رو می‌شناسه
و از توافق ما خبر داره می‌تونسته این کار رو کرده باشه.
ابی.
قطعاً کار خودشه.
هیچ شکی توش نیست.
پا پس نکش، سابوتان.
- کجا می‌تونم پیداش کنم؟ - بندرگاهه.
می‌بینیش؟ همون یاروئه.
رفیق...
بوی دردسر میاد.
- چیزی نیست که از پسش برنیایم. - واقعاً؟
هی، رفیق!
داری چیکار می‌کنی؟
اینو نگاه کن.
هی!
بیا جلو! بیا جلو!
بسه! می‌میری!
جفتتون رو می‌کشم!
باید کنترلش کنیم.
کوچِی قراره ببینه که تاروس چطور بازی می‌کنه.
آنتونی...
خوشحالی؟
هی، پازانیچامی، فکر کردی گمرک همه‌کاره‌ست؟
یه محموله‌ی صد کروری. اگه اون رو از دست بدی، کارت تمومه.
- نه، اینطوری نمیشه. - داداش، لطفاً بشین.
- چرا باید بشینیم پز دادنش رو نگاه کنیم؟ - بذار حرفشون رو بشنویم.
سابوئتان…
- این معامله کلی می‌ارزه. - دقیقاً.
چه خبر؟ فقط بردن اسم من کافیه.
بله.
داداش توروس…
اونا کسایی هستن که بندر وایپین رو اداره می‌کنن. برادران سابو.
راستی، من توروس هستم.
صدام کن…
دان!
لیندا...
برادران سابو، اینجا وایپین است.
آره، می‌دونم. برو سر اصل مطلب.
اینجا بندر شماره یک کرالا است، جایی که کالاها می‌تونن آزادانه وارد بشن.
وقتی کشتی‌های من از گوا به کوچی میان،
محموله‌ها رو به قایق‌های ماهیگیری منتقل می‌کنم،
درست همین‌جا در بندر وایپین.
برادران سابو باید اون‌ها رو تحویل بگیرن و به علی برسونن.
بعدش باید توی کل کرالا پخش بشه. به همین سادگی.
خب، امشب اولین محموله رو جابه‌جا می‌کنیم.
داداش... باشه.
از پسش برمیایم.
باشه، حله.
و اگه لازم شد کسی رو سر به نیست کنیم...
فقط کافیه یه اشاره کنی.
توی کوچی؟
اول معامله رو جور کن.
بقیه‌اش رو بعداً حل می‌کنیم.
باشه.
آره، بگو... دارم میام-- لعنتی!
عمداً این کار رو کردی، مگه نه؟
به نظر تو من دیوونه‌ام که همچین کاری کنم؟
تو بودی که داشتی با گوشیت ور می‌رفتی. حالا تقصیر منه؟!
خب، از نظر من که سالمی.
جدی؟ پس این چی؟
فقط یه خراش کوچیکه.
یه کم گیاه دارویی روش بذار و برو خونه.
برو کنار!
- برو کنار! باید برم. - با این عجله کجا داری میری؟
ببین، حتی نمی‌تونم دستم رو تکون بدم!
خیلی درد می‌کنه!
فکر کنم شکسته.
برو کنار!
این کیف رو نگه دار.
- گوش کن... - بله.
فکر نکنم با این دست بتونم موتورسواری کنم.
می‌تونی من رو ببری بیمارستان؟
آره، سوار شو.
هی، اون‌طوری نشین.
لطفاً... لطفاً عصبانی نشو. فقط می‌ترسم کنار بشینم.
- به همین خاطر! - بی‌خیال.
گوش کن، چه شامپویی استفاده می‌کنی؟
بهم بگو، کدوم یکیه؟
دهنت رو ببند، وگرنه پرتت می‌کنم توی دریاچه!
باشه. ساکت می‌شم.
با احتیاط بیا پایین.
- باشه. - خب...
شاید لازم باشه عکس‌برداری کنم. می‌شه پیشم بمونی، لطفاً؟
فقط پنج دقیقه.
بعد از این کلی کار دارم.
پس یه ماشین بگیر و برو خونه.
فقط بار زدن جعبه‌های ماهیه، مگه نه؟
یادت نره همین کار بود که تو رو به اینجا رسوند.
مسخره‌ام می‌کنی!
چه احمقی!
- بله مارتین. بگو. - لیندا.
اسکوترت رو اینجا پیدا کردم، ولی کسی دور و برم نیست.
کلید هنوز توشه.
مارتین، تصادف کردم.
ولی چیز جدی‌ای نیست.
- جدی؟ - الان بیمارستانم.
بیمارستان؟!
اوه، بهت زنگ زدم چون موتورت رو دیدم.
- مارتین، می‌تونی یه لطفی در حقم بکنی؟ - آره، بگو.
- می‌تونی موتورم رو برام بیاری؟ - حتماً.
فقط اگه وقت داری.
وقت؟ وقتم آزاده.
پنج دقیقه دیگه اونجام.
- باشه. - باشه.
چمبان! زود باش، با من بیا.
- کجا؟ - فقط با من بیا.
- خدایا، کمکم کن. - عجب آدم دیوانه‌ایه.
می‌تونی دستت رو یه کم بیاری پایین؟
- حالش چطوره؟ - جای نگرانی نیست.
دارن زخمش رو پانسمان می‌کنن. بعدش می‌تونی بری.
باشه.
ابی...
پس یعنی واقعاً من رو دوست داری؟
بذار یه چیزی بهت بگم.
از اینکه این‌طوری تعقیبم کنی خوشم نمیاد.
پس بس کن.
قلب ابی روشن بود
از گرمای عشق لیندا.
اما چهره‌ی ابی هیچ نشانه‌ای از اون شعله نداشت.
و بعد...
لیندا...
اینم کلید.
چرا این‌قدر ناراحتی؟
چیزی... نیست.
داشتی گریه می‌کردی؟
نه... گریه نمی‌کردم.
ممنون.
دیگه باید برم.
سلام. همه‌چیز روبه‌راهه؟
- الان بهتری؟ - آره، خوبم.
- آسیب جدی که ندیدی؟ - نه، چیز مهمی نیست.
- خیلی خب، من دیگه میرم. - باشه.
چی؟!
- بهش نگفتم. - نگفتی؟
لازمه؟
بیخیال مرد. برو بهش بگو.
عجب احمقیه.
لیندا!
لیندا،
می‌خواستم یه چیزی بهت بگم.
بگو، می‌شنوم.
اوه...
دوستت دارم.
اگه مشکلی نداری، می‌تونیم در مورد ازدواج حرف بزنیم؟
مارتین، این چه...
لازم نیست همین الان جواب بدی. بهش فکر کن و بهم خبر بده.
♪ اوج و فرود موج‌ها او دست‌بندِ اقیانوس است ♪
♪ سرزمینی دور و نزدیک او صخره‌ی ساحل است ♪
♪ اوج و فرود موج‌ها او دست‌بندِ اقیانوس است ♪
♪ سرزمینی دور و نزدیک او صخره‌ی ساحل است ♪
♪ پرنده‌ی خوش‌پر و بالی که راهش را به سوی من یافت ♪
♪ با این حال حرفی نمی‌زنی، فقط بی‌وقفه به چشمانم خیره می‌شوی ♪
♪ هرگز محو نشو مثل نسیم دریا ♪
♪ با نگاهت، با لبخندت ♪
♪ مثل سپیده‌دم شکوفا می‌شوم ♪
♪ مثل یک ماهی طلایی ♪
♪ به اعماق شیرجه زدی ♪
♪ و قلبم را ربودی ♪
♪ مثل یک ماهی طلایی ♪
♪ به اعماق شیرجه زدی ♪
♪ و قلبم را ربودی ♪
♪ دارم در امواج تو غرق می‌شوم ♪
♪ امشب در جزیره‌ی رویاهایم، قلبم هنوز زیر نور چشم‌به‌راه است ♪
♪ آه، ای افسونگرِ سرخ‌چشم من، تو نشانت را بر زندگی‌ام حک کردی ♪
♪ قلب مرا با خلخالی دربند کردی، عشق من، ای شیرینِ دلپذیرم ♪
♪ همچون ماهیِ طلایی به اعماق شیرجه زدی ♪
♪ و قلبم را ربودی ♪
♪ همچون ماهیِ طلایی به اعماق شیرجه زدی ♪
♪ و قلبم را ربودی ♪
♪ پرنده‌ی نرم‌بالی که راهش را به سوی من یافت، ♪
♪ کلامی بر زبان نمی‌آوری، فقط بی‌وقفه به چشمانم خیره می‌شوی ♪
♪ مثل نگین روی بینی‌ات دلم می‌خواهد بر تو تکیه کنم ♪
♪ هرگز محو نشو مثل نسیم دریا ♪
♪ با نگاهت، با لبخندت ♪
♪ مثل سپیده‌دم شکوفه می‌دهم ♪
♪ مثل یک ماهی طلایی به اعماق شیرجه زدی ♪
♪ و قلبم را ربودی ♪
♪ مثل یک ماهی طلایی به اعماق شیرجه زدی ♪
♪ و قلبم را ربودی ♪
کجا؟ کارخانه یخِ سابو؟
آره رفیق. من بودم که ساختمش.
یه اتاق مخفی توی اون کارخونه یخ‌سازی هست.
یه اتاق مخفی توی کارخونه یخ‌سازی؟ واسه چی؟
نمی‌دونم.
اصلاً چرا باید یه اتاق مخفی توی کارخونه یخ‌سازی داشته باشن؟
منم همین فکر رو می‌کردم.
هی، انیش. خیلی وقته ندیدمت. ابی کجاست؟
اون توئه.
- اوضاع چطوره؟ - دوباره اذیتت کردن؟
نه.
کار درستی کردی که ازشون جدا شدی.
با اینکه این کار باعث دو دستگی شد، ولی تو تنها کسی هستی که می‌تونی جلوشون بایستی.
حزب همیشه هوات رو داره.
شنیدم که ازدواج نینا رو هماهنگ کردی.
ای وای!
یادم رفت بگم برای چی اومدم.
اومدم که برای عروسیش دعوتت کنم.
باید از شب عروسی اونجا باشی.
پسر جوزف مثل پسر خودمه.
و درست مثل پسر خودم، می‌خوام که همه‌چیز رو تو مدیریت کنی.
- آره، حتماً! - شما هم باید بیاید.
حتماً!
- من میام. - پس فعلاً خداحافظ.
- باشه، پس فعلاً. - باشه.
قراره کلی غذا باشه!
راستی رفیق...
از وقتی بیجو و بایجو رو کتک زدی، دیگه خبری ازشون نشده.
مگه نه؟
اونا از اون آدمایی نیستن که ساکت بشینن.
خیلی عصبی به نظر میای.
محموله تِکِکارای ما از واداکِکارا رد میشه.
و واداکِکارا قلمروی ابی‌ئه.
برای همین نگرانم.
چرا فقط کارش رو تموم نمی‌کنی؟
هیزم مراسم ترحیمش رو آماده کردم.
وقتش که برسه، آتیشش می‌زنم.
جواب نمیده، لعنتی.
- برادر... موفق شدیم. - آره.
هر چقدر هم سخت باشه، سابو هر کاری که قبول کنه رو تموم می‌کنه!
به تائوروس زنگ بزن و بهش بگو.
بیا اینجا، کلک!
- سابوتان! - بله!
می‌دونی یک‌شبه چقدر پول به جیب زدیم؟
- معلومه داداش! - حالا دیگه ما پادشاهیم، رفیق. پادشاه مطلق.
معلومه!
- نگاه کن چطور داره میاد! - حالا دیگه می‌ترکونیم، داداش.
می‌خوام ببینم کی جرئت داره حالا دیگه با ما در بیفته.
اون چیزی که داره میاد رو می‌بینی؟
کلی پوله، کلی!
زدیم تو هدف، رفیق!
پس بهم زنگ بزن، تا بترکونیم! گرفتی؟
- باشه. - به داداش تاروس خبر بده.
دفعه بعد می‌ترکونیم.
خداحافظ.
پس تو به خدا اعتقاد داری؟
خب،
من معتقدم که خدا هیچ‌وقت کمکم نمی‌کنه.
پس برای چی دعا می‌کنی؟
مگه بهت نگفته بودم که دیگه دنبال من راه نیفتی؟
چی از جونم می‌خوای؟
گوش‌هات نمی‌شنوه؟
مشکلت چیه؟
همه ازم می‌پرسن...
«مجبور بودی عاشق کسی بشی که پدرت رو کشته؟»
ولی فقط من حقیقت رو می‌دونم...
که تو اصلاً همچین آدمی نیستی.
تصمیمم رو گرفتم.
تا وقتی که تو از کشتن نمی‌ترسی،
و من هم از مردن نمی‌ترسم...
تو تنها چیزی هستی که می‌خوام.
هیچی نگو.
تصمیمم رو گرفتم، ابی.
♪ شب‌پره‌های باران‌خورده به در خانه رسیدند ♪
♪ شعله‌ی چراغ با آهی لرزید ♪
♪ چرا با بال‌های شکسته، باز هم به دنبالش می‌گردی؟ ♪
♪ مثل رویاهای تنهای شب ♪
♪ شب‌پره‌های باران‌خورده به در خانه رسیدند ♪
♪ وقتی روحم به سویت پر می‌کشد ♪
♪ زخم‌هایم را التیام بخش ♪
♪ در اعماق آرام وجودم ♪
♪ عشق می‌تواند حتی سنگ را به شکوفه بنشاند ♪
♪ شاید این حقیقت باشد ♪
♪ شاید هم دروغ باشد ♪
♪ قلبم مدام نجوا می‌کند ملودیِ لطیفش را ♪
♪ در لحظات شکننده این چراغِ سفالیِ کوچکِ زندگی ♪
♪ از دنیای من مرو، ای گلِ شب ♪
♪ بیا بمانیم همچون دو نیمه از یک روح ♪
♪ که تا ابد در این یگانگی می‌زید ♪
♪ در من جاری شو، عشقِ من ♪
♪ تمامِ وجودم را پُر کن، عزیزم ♪
♪ درست مثل رویاهای تنهای شب ♪
♪ پروانه‌های باران‌خورده به آستانِ در رسیدند ♪
♪ شعله‌ی شمع با آهی می‌لرزد ♪
♪ چرا با وجود بال‌های شکسته، دنبالش می‌گردی؟ ♪
لعنتی!
مامان...
اوه نه! پسرم!
پسرم، عزیز دلم!
پسرم!
مامان!
- عزیز دلم! - مامان، بچه‌ام!
چی شده مامان؟ پسرم کجاست؟
- اون کجاست؟ بهم بگو! - چیزی نیست عزیزم.
- بچه‌ام کجاست؟ - عزیزم!
- مامان بگو چی شده. - گریه نکن عزیزم.
چی شده؟ پسرم کجاست؟
- ابی، پسرم کجاست؟ - اتفاقی نیفتاده.
- اون کجاست؟ - اون توئه.
- کجا؟ - باهاش برو.
- گوش کن ابی. - لطفاً گریه نکن.
- خواهر! - هی داداش.
جوجو رانندگی می‌کرد.
و اون گواهینامه رانندگی ماشین سنگین نداره.
داشتن درباره چیزی به اسم «کریستال» یا «شیشه» حرف می‌زدن.
همونیه که با ماشین زد به پدر این پسره.
می‌خواد کل خانواده رو بکشه؟
ابی، باید یه درسی بهش بدیم.
بیا.
هی، نگاه کن!
هی!
- فرار کن رفیق، فرار کن! - هی، وایسا!
- هی! - فرار نکن!
وایسا!
- بدو پسر. - وایسا!
هی، بچه‌ها...
بدو پسر، وایسا!
- همون‌جا وایسا! - تند بدو!
هی، وایسا!
- بزن بریم! - تند بدو!
- وایسا پسر! - ندو!
- بدو پسر، بدو! - همون‌جا وایسا!
کی اونجاست؟
داداش، این شیشه است.
اون حتی پول مشروب ارزون هم نداره.
این همه رو از کجا میاره؟
اینو از کجا آوردی؟
نمی‌دونی؟ واقعاً نمی‌دونی؟!
زود باش بگو!
حرف بزن!
- بگیرینش! - برو بگیرش!
وایسا!
هی، وایسا پسر!
همون‌جا وایسا!
همون‌جا بمون!
اون عوضی رو بگیرید!
فرار نکن!
- تو! - توروخدا ولم کنید!
تو به بچه‌ها مواد می‌فروشی و...
- اشتباه کردم. - اشتباه کردی؟
فکت رو خرد می‌کنم، عوضی!
- من فقط بینشون رابطم. - چی گفتی؟
رابط بین اون‌ها؟
کاری می‌کنم که پشیمون بشی، عوضی!
حرف بزن!
نوچه‌های بایجو بهم دادنش.
چی؟ نوچه‌های بایجو بهت دادنش؟
- از کجا آوردنش؟ - نمی‌دونم.
نمی‌دونم از کجا آوردنش.
فقط اونا از این چیزا دارن.
کاری می‌کنم که...
عوضی!
می‌خوای همین‌جا دست و پات رو ببندم و غرقِت کنم، بی‌چاره؟
تو رو خدا نکن! می‌میرم.
کار من نبود، داداش!
- برو. گمشو از اینجا بیرون. - بیا اینجا، عوضی!
- برو بیرون! - خدای من!
اگه یه بار دیگه دور و بر اینجا پیدات بشه،
تیکه تیکه‌ت می‌کنم و می‌اندازمت توی دریا، حیوون!
ابی، این قضیه جدیه.
این موضوع خیلی جدیه.
وقتی فکر می‌کنم که این مواد مخدر مرگبار
به این راحتی توی کرالا در دسترسه،
خیلی مضطربم.
وقتی غریبه‌ها اومدن اینجا، بهت هشدار داده بودم.
بایجو یه نقشه‌هایی داره.
اون یه آدمِ حقه‎‌بازِ واقعیه.
چرا همه چیز رو گردن اون می‌ندازی؟ مگه بقیه حقه‎‌باز نیستن؟
اونا فقط به فکر پولن، فارغ از اینکه چه بهایی داشته باشه.
دیشب، سابو و دار و دسته‌اش اطراف لنگرگاه ما پرسه می‌زدن.
چاندرِتان، من فقط می‌رم یه سر و گوشی آب بدم.
کجا داره می‌ره؟
ابی، خودت رو درگیر هیچ کار بی‌پروایی نکن.
عروسی دخترم دو روز دیگه است.
حتماً باید اونجا باشی!
مشکلی نیست، ردیفش می‌کنم.
عقب‌تر، عقب‌تر! آره، یالا!
یالا، برو عقب!
کافیه.
بیاید بازش کنیم!
برو بزنش!
عوضی!
تو!
ولم کن!
بیا دیگه.
سابوئتان!
- سابوئتان! - چی شده؟
اون اَبی...
جنس‌ها...
- توی آب... - هی!
همین‌جا بود.
کجاست؟ - سابوتان!
- خدای من! - به این نگاه کن، سابوتان!
کلی از اموال ما روی آب شناوره.
چی شد، سابوتان؟
سابوتان؟
توروخدا بلند شو!
- حالا چیکار کنیم؟ - بیجو!
سابوتان!
بیجو!
برو جلو.
عالی شد!
تو برو داخل.
ابی، بیا اینجا. زود باش.
هی!
- آبروریزی نکن مرد! - ولم کن!
این کار رو سپردم به شیوان.
خیلی خب، باشه.
- طفلک. - ابی...
عزیزم!
- ابی، باید یه چیزی بهت بگم. - حتماً.
مگه بهت نگفتم هیچ کار احمقانه‌ای نکنی؟
اون لحظه حس کردم کار درستیه.
باید مراقب باشی. اونا یه مشت مار خوش‌خط و خالن.
- کیه؟ - تاروس. تاروس‌خان.
جواب بده.
داداش تاروس.
بهم بگو دان.
داداش دان، سابوتان درد قفسه سینه داره.
الان داره استراحت می‌کنه.
شنیدم چی شده.
بیست و هفت سال...
بیست و هفت ساله که دارم این کار رو می‌کنم.
- اون گوشی رو بده به من. - فهمیدی؟
نگرانش نباش. این ضرر رو جبران می‌کنیم.
الو؟
من حساب ضرر و زیان رو نگه نمی‌دارم.
علی‌بای امروز اونجا میاد.
فقط تمام دارایی‌هات رو به نامش بزن.
وقتی سابوتان حالش خوب شد، بهت خبر می‌دم.
بهتره همین کار رو بکنی! وگرنه، خودم میام اونجا...
با یک تسویه حساب مادام‌العمر!
دارم دیوونه می‌شم. می‌کشمش!
تاروس، بهشون اعتماد نکن.
فکر کنم اون موادمون رو برداشته.
داداش، ابی همچین کاری نمی‌کنه.
ابی! لعنت بهش! دارم دیوونه می‌شم.
داداش، یه پیک دیگه برام بریز.
ولی ابی نمی‌دونه که تو ازش خوشت میاد.
درسته، ابی خبر نداره.
ولی اون می‌دونه! با این حال... اون دیگه چه غلطی کرد؟
می‌تونست فقط بهم بگه، نه؟
خیلی وقته که دارم این حس رو با خودم حمل می‌کنم.
هنوز که بهم «نه» نگفته.
ولی بهت «بله» هم نگفته.
تو درد من رو نمی‌فهمی.
داداش، تکرار کن.
یکی دیگه برام بریز.
فایده‌ای نداره چیزی بهت بگم. من دارم می‌رم.
برو، بزن به چاک!
من به هیچ‌کس احتیاجی ندارم.
مارتین...
به تو نیاز دارم.
الان مشکل ما ابی‌ئه.
وقتی اون نباشه، همه مشکلاتمون تموم می‌شه.
فکر نکن می‌تونی بازی‌ام بدی.
خودم بلدم چطور مشکلاتم رو حل کنم.
فهمیدی؟
فکر کرده خیلی سیاست‌مداره.
- زود باش بیا. - شما دو تا کجا می‌رید؟
داریم می‌ریم خونه شیبا.
این رو می‌دم و زود برمی‌گردم.
اون برای خیاطی یه چیزی داده بود، اول باید بریم تحویلش بگیریم.
- همون مغازه شیبا توی چراییه دیگه؟ - آره.
وسایل رو همراهت داری؟
چرا بی‌خودی ریسک می‌کنی؟ اونجا همیشه پلیس ایست‌وبازرسی داره.
خودت که این رو می‌دونی.
پلیس اونجا زیاده، نه؟
بفرما. همه‌چیز مرتبه؟
مراقب باش.
حواسم هست.
- اگه خبری شد، بهم زنگ بزن. - باشه.
- خیلی خب. بعداً می‌بینمت. - باشه.
یالا.
- هی! - هی!
هی! همون‌جا وایسا!
هی!
زود باش!
هی! داره فرار می‌کنه! بکشینش!
- هی! - هی!
- یالا! - بکشینش!
- هی! - عوضی!
هی!
هی، کارش رو تموم کن!
♪ ارابه‌ی مرگ می‌آید ♪
♪ من به سوی آن می‌روم ♪
♪ همچون شعله‌ی شمعی، فرشته‌ای از راه رسید ♪
♪ زمان اینجا به پایان می‌رسد ♪
♪ تمام وظایف در حال فروپاشی است ♪
♪ وداعی در سفری بی‌بازگشت ♪
تو می‌تونی بری. من بقیه‌اش رو جمع و جور می‌کنم. باشه.
ابی...
الان چه حسی داری؟
لیندا کجاست؟
اون‌جاست.
اون‌جا...
- اون‌جاست. - چه خبر شده؟
اون‌جاست!
اون‌جا...
پسرم! داری چیکار می‌کنی؟ لطفاً بس کن!
- چاندرِتان، لطفاً جلوش رو بگیر! - ابی، کجا داری می‌ری؟
- هی، دنبالش برو. - اِبی!
♪ ارابه‌ی مرگ می‌آید ♪
♪ من به سویش رهسپارم ♪
♪ همچون شعله‌ی شمع، فرشته‌ای از راه رسید ♪
♪ زمان اینجا به پایان می‌رسد ♪
♪ تمامِ وظایف از هم می‌پاشند ♪
♪ وداعی در سفری بی‌بازگشت ♪
♪ وقتی پیشانی‌ام را می‌بوسی، نگذار دلم به درد آید ♪
تو هیولایی! هنوز سیر نشدی؟!
- ♪ مگذار اشک‌های لبریزت فرو ریزد ♪ - هنوز کار کافی انجام ندادی؟
♪ در حالی که غبار می‌نشیند ♪
♪ دنیا محو می‌شود و جهان پس از مرگ در انتظار است ♪
♪ من برای تکیه‌گاه به دعاهای تو نیاز دارم ♪
♪ از حالا به بعد، هر روز مرا در خاطرت نگه دار ♪
♪ باشد که ملکوت مقدس را در آغوش بگیری ♪
♪ ارابه مرگ می‌آید ♪
♪ من به سوی آن می‌روم ♪
- ♪ مثل نور یک شمع، ♪ - بذار یه چیزی بهت بگم.
خوشم نمیاد این‌جوری تعقیبم کنی.
گوشات سنگینه؟
- ♪ زمان اینجا به پایان می‌رسه ♪ - مشکلت چیه؟
ابی، چی می‌تونم بگم که آرومت کنه؟
پسرم...
مراقبشون باش.
پسرم...
این آخرین باری بود که ابی رو دیدم.
قربان، داره می‌ره. نباید بگیریمش؟
ولش کن. هنوز وقت گرفتنش نرسیده.
سه تا توده هیزم دیگه مونده تا این آشوب تموم بشه.
مارتین!
خودش بود. بگیرینش!
همون‌جا وایسا!
ابی! من کاری نکردم.
چمبان، توروخدا بهش بگو. لطفاً بهم آسیب نزن!
اون بایجو... اون مجبورم کرد همه‌کار بکنم!
لطفاً بهم آسیب نزن! گند زدم! لطفاً منو ببخش!
آره.
از اون موقع به بعد، چمبان هم دیگه ابی رو ندید.
مثل بقیه،
ما هم فقط در مورد اتفاقات بعدش شنیدیم.
اون داستان‌ها از لای سکوت‌های سنگین به گوشمون رسید.
هی، به چی نگاه می‌کنی؟
به چی نگاه می‌کنی؟
بهت زنگ می‌زنم.
هی! در رو باز کن. باز کن!
هی! در رو باز کن!
ولم کن!
- هی... - اوه نه!
اوه نه! اسلحه!
- بیا اینجا. - مگه اسلحه رو تحویل نداد؟
منو نکش.
- ابی، لطفاً منو نکش. - بهم بگو! اونا کجان؟
- طبقه بالا. - برو کنار! گمشو!
نجات پیدا کردم.
ابی! زود باش.
منتظرت بودم، تا حسابی از خجالتت دربیام.
تمام این مدت، مثل نور چشمم ازت مراقبت کردم.
و این کارش از روی عشق به تو نبود.
سابو فقط به فکر خودشه!
اوه! تو هم اسلحه داری؟ خب بیا. بیا با هم تیراندازی کنیم.
آه!
دستاشو ببندید!
ببریمش.
ابی، تو برام شانس خوبی تو کار آوردی.
اما پدرت، جوزف، بیشتر از تو برام شانس آورد.
و فقط ما می‌دونیم الان کجاست.
ولم کن!
ولش کن!
هی!
تو بابو نیستی، پسر تاراکان راجان؟
این کاری بود که داشتی می‌کردی؟
اون... اون یه اشتباه بود.
شدیداً به پول نیاز داشتم.
تو رو خدا، لطفاً به کسی چیزی نگو.
- پسر تاراکان راجان، محتاج پول؟ - ولم کن!
راه بیفت، می‌برمت پیش پدرت!
راه بیفت--
سابوتان...
اَبی، باهاشون برو، باشه؟
توی اون کارخونه یخ، یه اتاق مخفی هست.
اتاق مخفی تو کارخونه یخ؟
برای چی؟
من همه کارها رو با تاروس ردیف کردم.
هر وقت صدات کردم، بیا اونجا.
خودم همه چی رو درست می‌کنم.
تو پدر من رو کشتی!
داداش!
اَبی، ولش کن پسر.
مگه اون برادر کوچیک‌تر ما نیست؟
بایجو اشتباه کرد.
سابو-اِتان هم از اینجا بیرونش کرد.
لازم نیست تو دخالت کنی.
فهمیدی؟
دیگه چیزی نمونده که بخوام دخالت کنم. کارشون رو تموم کردم.
عوضیِ پست!
نکن!
هی! ولم کن!
هی!
هی! اَبی!
این کار رو نکن، رفیق!
اوه، نه!
این کار رو نکن، رفیق!
هی!
این کار رو نکن، رفیق!
خدای من!
♪ همون‌طور که خاکسترها آروم می‌سوختن ♪
♪ روزهای تاریک به آتیشی بزرگ تبدیل شدن ♪
♪ آیا برای این انتظار کشیدیم وحشت‌زده و طرد شده؟ ♪
♪ همان‌طور که خاکسترها آرام‌آرام می‌سوختند ♪
♪ به آتش‌سوزی بزرگی تبدیل شد روزهای تاریک فرا رسیدند ♪
♪ آیا برای این انتظار کشیدیم وحشت‌زده و طرد شده؟ ♪
بعضی زندگی‌ها همین‌طورند.
زندگی‌هایی که راهشان را در داستانی که کس دیگری نوشته، گم کرده‌اند.
برخی زندگی‌های بیهوده که نابود می‌شوند
چون به دیگران اعتماد کردند و عشق ورزیدند.
اَبی... کجاست؟
چه بلایی سرش آمده؟
تا امروز هم کسی چیزی نمی‌دونه.
خانواده‌اش هنوز هم منتظرن
به امید اینکه دوباره ببیننش.
و من هم همین‌طور.
من نویسنده نیستم.
اهل ادبیات هم نیستم.
اما هر وقت به ابی فکر می‌کنم،
حس می‌کنم زندگی اون داستانیه که منتظر نوشته شدنه.
تسلیم شدن در برابر اصرار خاموش این حس
باعث شد این سطرهای آخر جایی در دفتر خاطراتم پیدا کنن.
درود سرخ، رفیق! درود سرخ!
♪ آن‌گاه که اخگرها آرام می‌سوختند ♪
شما می‌توانید بکشید، اما نمی‌توانید شکست دهید!
♪ به آتش‌سوزی بزرگی که روزهای تاریک را دگرگون کرد ♪
♪ آیا برای این بود که منتظر ماندیم وحشت‌زده و رانده‌شده؟ ♪
♪ از زمینی که خون در آن ریخته شد ♪
♪ پاسخی به خیانت زاده می‌شود ♪
♪ همچون خورشیدی فروزان بر فراز آیا این شعله سرخ سرکشی می‌کند؟ ♪
♪ آن‌گاه که اخگرها آرام می‌سوختند ♪
♪ به آتش‌سوزی بزرگی که روزهای تاریک را دگرگون کرد ♪
♪ آیا برای این انتظار کشیدیم وحشت‌زده و رانده‌شده؟ ♪
♪ از زمینی که خون در آن ریخته شد ♪
♪ پاسخی به خیانت زاده می‌شود ♪
♪ همچون خورشیدی سوزان بر فراز آیا این شعله سرخ سرکشی می‌کند؟ ♪
♪ آنگاه که اخگرها آرام می‌سوختند ♪
♪ روزهای تاریک به آتش‌سوزی بدل شدند ♪
♪ آیا برای این انتظار کشیدیم وحشت‌زده و رانده‌شده؟ ♪