.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[در ۱۳ ام ژانویه ۲۰۱۲، کشتی کوستا کونکوردیا ‫با ۴۰۰۰ مسافر و خدمه به یک صخره…]
‫[…برخورد کرد و متلاشی شد.]
‫[این فیلم شامل تصاویر آرشیوی نمونه ‫و ترجمه‌های صوتی اعلامیه‌های مسافرین...]
‫[و همچنین صداهای ضبط‌شده‌ی ‫جعبه‌ی سیاه کوستا کونکوردیا می‌باشد.]
‫ولی آبی هم میاد تو؟
‫چجورم میاد. ‫الان دارم می‌رم پایین.
‫از وقتی بچه‌دار شده بودیم، ‫مسافرت نرفته بودیم.
‫فکر کنم رفتم پیش ‫جان و بهش گفتم...
‫الان بهترین ‫موقعه که بریم...
‫به سفر معرکه‌ای که ‫خیلی وقت بود درباره‌اش حرف می‌زدیم،
‫که برامون اتفاق ‫خیلی بزرگی بود.
‫شب جمعه، سیزدهم،
‫چهار ماه بود که به‌عنوان ‫اجرا کننده توی کشتی کار می‌کردم.
‫اصلاً فکرش رو نمی‌کردم ‫قراره اتفاقی بیفته.
‫آدم یه لحظه با خانواده‌اش ‫جشن می‌گیره و خوش می‌گذرونه،
‫لحظه‌ی بعد، ‫فقط همون‌جا وایستاده...
‫و ناتوانه.
‫انگار زمین زیر ‫پامون دهن باز کرد.
‫مردم دیوارها رو می‌چسبیدن ‫و به همدیگه چنگ می‌زدن.
‫این صحنه دقیقاً مثل فیلم تایتانیک بود، ‫تمام و کمال.
‫داستان‌هایی از ترس و وحشت ‫در کشتی تفریحی کوستا کونکوردیا به گوش می‌رسه.
‫بیاین روراست باشیم،
‫شما هم هر بار که سوار هواپیما...
‫یا کشتی تفریحی می‌شین، ‫بهش فکر کردین.
‫اگه اتفاق بدی بیفته، ‫چی می‌شه؟
‫خب، همچین هم شد.
‫هر بار که آدم چشم‌هاش رو می‌بنده، ‫یه صحنه از اون شب رو می‌بینه.
‫انگار دوباره برگشته ‫به وحشتناک‌ترین لحظه‌ای که...
‫تا حالا با خانواده‌اش ‫تجربه کرده.
‫خدایا، چی‌کار کردم؟
‫[ژانویه ۲۰۱۲]
‫قبلاً اروپا رفته بودیم، ‫ولی هیچ‌وقت با هم نرفته بودیم.
‫برای همین این بدون شک طولانی‌ترین ‫سفر مشترکمون بود...
‫و دورترین جایی ‫که با هم می‌رفتیم.
‫دخترمون، لیلا، ۱۴ ماهش بود.
‫برای همین حس کردیم ‫فرصت خوبیه...
‫تا یه سفر بزرگ و حسابی ‫با هم بریم.
‫مطمئنم یه چمدون پر از اسباب‌بازی، ‫پوشک و دستمال‌ مرطوب جمع کردیم،
‫خلاصه همه‌چیز برداشته بودیم. ‫کلی وسیله همراهمون بود.
‫قرار بود بریم پاریس، ‫سوئیس، ونیز و بارسلونا.
‫در نهایت هم، سفرمون توی ‫یه کشتی تفریحی تموم می‌شد.
‫آره، فکر کنم دلیل اصلی ‫انتخاب این سفر هم همین بود.
‫کلی عکس و فیلم گرفتیم...
‫و خاطره‌های ‫معرکه‌ای ساختیم.
‫همیشه دلم می‌خواست ‫برم ایتالیا.
‫این اولین مورد ‫در لیست آرزوهام بود،
‫ولی اصلاً نمی‌دونستم قراره ‫سوار کشتی تفریحی بشم.
‫هنوز اون بخش رو بهش نگفته بودم. ‫فقط قضیه‌ی ایتالیا رو بهش گفتم،
‫چون کشتی تفریحی قرار بود ‫یه سورپرایز ویژه باشه.
‫اون موقع حدوداً سه سالی ‫بود که با هم قرار می‌ذاشتیم.
‫برنامه‌ام این بود که بالاخره ‫یه جا ازش خواستگاری کنم.
‫وقتی آدم می‌خواد از کسی ‫خواستگاری کنه،
‫دلش می‌خواد رمانتیک‌ترین جایی رو ‫که می‌تونه پیدا کنه، انتخاب کنه...
‫و توی این سفر هم جاهای زیادی ‫برای انتخاب وجود داشت.
‫این قرار بود همون لحظه‌ای بشه ‫که همه‌چیز جفت‌وجور می‌شه.
‫مگه می‌تونه بگه نه؟ ‫اگه یه جای بی‌نظیر درخواست کنیم؟
‫هر کسی بخواد این کار رو بکنه، ‫همین فکر رو می‌کنه، مگه نه؟
‫وقتی رسیدم،
‫از عظمت و بزرگی ‫کشتی متحیر شدم.
‫اون موقع ۱۷ سالم بود.
‫مامانم می‌خواست تولد ‫۵۰ سالگیش رو جشن بگیره.
‫برای من، ‫نامزد اون موقعیم...
‫و صمیمی‌ترین دوست دوران بچگیش، ‫لوئیزا، جا رزرو کرد.
‫از وقتی خیلی کوچیک بودم، ‫همه‌کار رو با هم انجام می‌دادیم.
‫حدوداً هفت سالم بود ‫که معلوم شد سرطان داره.
‫ولی چند ماه قبل از سفرمون،
‫سرطانش بهبود پیدا کرده بود.
‫این هم بدون شک یه دلیل بزرگ دیگه ‫برای جشن گرفتن تولدش بود.
‫[کوستا کونکوردیا]
‫اولین کاری که کردیم، ‫گشتن توی... توی کشتی بود.
‫می‌دونستم قراره بزرگ‌ترین کشتی‌ای ‫باشه که تا حالا به عمرم دیدم.
‫هنوز اولین باری که پا ‫گذاشتم توی کشتی رو یادمه...
‫و از این‌که چقدر همه‌چیز مجلل بود، ‫حسابی ماتم برده بود.
‫خیلی مجلل بود. ‫همه‌جا پر از لوستر بود.
‫انگار همه‌چیز یا...
‫از طلا ساخته شده بود، ‫یا شیشه یا مرمر.
‫یه جورایی شبیه ‫ایتالیای قدیم بود.
‫خب، همه‌چیز برق ‫می‌زد و بی‌نقص بود.
‫موقع رزرو کردن، ‫دقیقاً نمی‌دونستم کدوم اتاق گیرم میاد.
‫اون زمان، ‫هزینه‌ی سفر خیلی بالا بود...
‫و منم یه... یه دانشجو بودم.
‫ولی تمام تلاشش رو کرد تا بهترین ‫اتاقی رو که می‌شد، برامون بگیره.
‫خیلی خوشحال بودم چون ‫اتاقمون بالکن داشت...
‫و چشم‌انداز خیلی ‫قشنگی داشتیم.
‫رفتیم روی بالکن...
‫و نیک اشاره کرد و گفت:
‫«ببین، یکی دو طبقه پایین‌تر ‫از ما قایق‌های نجاتن.»
‫قایق‌های نجات.
‫و با خودم گفتم: «خب، ‫بذار یه عکس ازشون بگیرم.»
‫هیچ‌وقت سوار کشتی ‫تفریحی نشده بودم...
‫و گفتم: «خب، ‫فرض کن اتفاقی مثل تایتانیک بیفته...»
‫و منم گفتم: «اصلاً ‫شبیه تایتانیک نمی‌شه.
‫قراره عالی باشه.
‫قبلاً هم سوار ‫کشتی تفریحی شدم.
‫معرکه‌ست. عاشقش می‌شی.»
‫[جمعه، ۱۳ ژانویه]
‫بچه‌ها، به سرتون نزنه ‫از اینجا دور بشین!
‫[یکی از خدمه: مسافرینِ حاضر ‫در کشتی: ۳۲۰۸]
‫[۳۲۰۸]
‫[خدمه: ۱۰۲۳ - ۱۰۲۳]
‫اولین باری که سوار کشتی شدیم، ‫واقعاً معرکه بود.
‫یکی رو دیدیم که ‫ازمون پرسید...
‫بقیه‌ی هفته می‌خوایم ‫چی‌کار کنیم.
‫یه روز رو برای حوضچه‌ی آب گرم هماهنگ کردیم ‫و خیلی هیجان‌انگیز بود، مگه نه؟
‫همه‌چیز داشت خیلی ‫سریع پیش می‌رفت.
‫تازه رسیده بودیم به اتاقمون ‫و داشتیم دور می‌زدیم.
‫همین‌طور که راه می‌رفتیم، ‫از همه‌چیز عکس می‌گرفتم.
‫یکی از ویژگی‌های معرکه‌ی سفر ‫با کشتی تفریحی اینه که...
‫همه‌چیز رو برای آدم فراهم می‌کنه.
‫پس برای من، ‫به‌خصوص به‌عنوان مادری که تازه بچه‌دار شده،
‫کار خیلی راحت شده بود.
‫بی‌نهایت رستوران مختلف داشت،
‫سالن‌های تئاتر، ‫نمایش‌ها و کافه.
‫واقعاً تنها سختیش این بود ‫که چطور وقتمون رو بگذرونیم،
‫چون کلی انتخاب مختلف داشتیم.
‫یه بستنی‌فروشی رو یادمه که ‫می‌شد خودمون معجون درست کنیم...
‫و فکر کنم ۲۴ ساعته باز بود،
‫هر وقت دلمون می‌خواست ‫می‌تونستیم بستنی بخوریم.
‫اون حوالی سریال مردگان ‫متحرک خیلی معروف شده بود،
‫برای همین ما همیشه ‫یه بازی می‌کردیم.
‫که: «اگه زامبی‌ها حمله کنن، ‫کجا پناه می‌بریم...
‫و از چه سلاحی برای مبارزه ‫یا فرار استفاده می‌کنیم؟»
‫یا «کجا می‌ری؟ از این طرف ‫فرار می‌کنی یا اون طرف؟»
‫و اگه زامبیِ کُندی باشه،
‫سلاحی که می‌تونی ‫باهاش جلوش رو بگیری، کجاست؟
‫اولین باری که این بازی رو ‫باهام راه انداخت،
‫بهش گفتم: «نمی‌دونم.
‫اصلاً حواسم نبود.»
‫- اونم گفت: «اشتباه کردی!» ‫- دقیقاً.
‫- «اشتباه کردی!»
‫«همین‌جا بود که خراب کردی.»
‫کم‌کم شروع کردم به این‌که ‫واقعاً به اطرافم دقت کنم.
‫غروب زیبایی بود.
‫هوا صاف بود، یه‌کم سرد بود، ‫چون توی ژانویه بودیم.
‫ولی، یه غروب آروم بود، ‫مثل بقیه‌ی غروب‌ها.
‫من حدود ۴۳ سال با شرکت ‫کوستا کار کردم.
‫توی کشتی آدم همیشه ‫مشغول کاره.
‫کریسمس، سال نو، ‫عید پاک، شنبه و یکشنبه.
‫توی کشتی بیشتر از خونه‌ی ‫خودم احساس راحتی می‌کردم.
‫حدود ۸۰۰ نفر زیر دست من توی کشتی ‫کوستا کونکوردیا کار می‌کردن.
‫چهار ماه بود که به‌عنوان ‫اجرا کننده توی کشتی کار می‌کردم.
‫اون زمان، ‫واقعاً شغل رویاییم بود.
‫درست مثل بهشت روی زمین بود.
‫دور دنیا رو می‌گشتم. ‫در بهترین وضعیت بدنی زندگیم بودم.
‫دوست‌های معرکه‌ای داشتم.
‫جادویی بود.
‫از طرف مدیریت کوستا ‫و تمامی کارکنان،
‫خوشحال و مفتخرم که ورودتون رو ‫به کشتی خوش‌آمد بگم.
‫ناخدا اسکتینو رو ‫چند باری دیدم.
‫اولین باری که دیدمش ‫در آسانسور خدمه بود.
‫تنها چیزی که ‫درباره‌اش می‌دونستم...
‫این بود که تازه ناخدای ‫این کشتی شده بود.
‫از سفرتون لذت ببرین.
‫یه بار، مامانم اومده ‫بود دیدنم توی کشتی...
‫و داشت با مامانم ‫حرف می‌زد...
‫و می‌گفت:
‫می‌خواد با یکی از دوست‌هاش ‫بره توی جزیره ماهیگیری،
‫ولی به کسی چیزی نگیم...
‫چون در واقع اجازه‌ی ‫این کار رو نداشت.
‫برای همین با خودمون گفتیم:
‫«عجب، قانون رو دور می‌زنه!»
‫[ساعت ۹ شب]
‫اون شب، حدود ساعت نه، ‫ناخدا بهم زنگ زد.
‫چند روز قبلش، ‫سرپیشخدمت از ناخدا خواسته بود...
‫که موقع عبور از کنار جزیره‌ی ‫جیلیو ادای احترام کنن،
‫چون خواهر و مادرش ‫در اون جزیره زندگی می‌کردن.
‫[عرشه]
‫ازم خواست اگه دوست دارم برم...
‫روی عرشه تا موقع ‫ادای احترام کنارش باشم.
‫به نظر من یه‌کم عجیب بود، چون،
‫شب بود و تاریکی مطلق، ‫چیز زیادی دیده نمی‌شد.
‫ولی، چون تصمیم ناخدا بود،
‫قبول کردیم.
‫ناخدا:‌ سلام
‫خدمه عرشه: ناخدا، چیرو هستم، ‫۹.۵ کیلومتر.
‫ناخدا: ۹/۵ کیلومتر، ۹/۵ کیلومتر. ‫باشه،‌ خیلی‌خب. باشه.
‫خدمه عرشه: تا جزیره‌ی جیلیو ‫فاصله‌ی چندانی نداریم.
‫تا ساعت ۲۱:۴۴ می‌رسیم اون‌جا.
‫اون شب، ‫من و نامزدم، آندریا،
‫تصمیم گرفتیم بریم ‫روی عرشه‌ی استخر.
‫همین که در رو باز کردم،
‫نسیم خنکی رو حس کردم.
‫همه‌جا تاریک بود،
‫ولی با چند تا ‫چراغ روشن شده بود.
‫نورها روی آب برق می‌زدن.
‫خم شدم و داشتم دریا رو ‫نگاه می‌کردم...
‫و آندریا که پشت سرم بود، ‫بغلم کرد.
‫بهم گفت: «حس ‫تایتانیک رو داره.»
‫اون لحظه، من...
‫راستش، من...
‫یه جورایی حس ‫عجیبی پیدا کردم.
‫ولی مسخره‌ست، نه؟
‫برای همین... فقط... آدم اون ‫فکر رو از سرش بیرون می‌کنه.
‫و بعدش، مامانم بهم زنگ زد.
‫گفت: «ما توی رستورانیم.
‫دارن شام رو می‌کشن، ‫پس زودتر بیا پیشمون.»
‫یه جورایی شام مهمی بود،
‫چون نیمه‌شب،
‫تولدش می‌شد.
‫اون شب، ‫شام خیلی خوبی خوردیم.
‫می‌تونی به بابا سلام کنی؟
‫ولی بعد از شام، چون لیلا یک سالش بود، ‫وقت خوابش رسیده بود.
‫برگشتیم به کابین ‫و خوابوندیمش.
‫کارهای همیشگی قبل ‫از خواب رو انجام دادیم.
‫پیژامه‌ام رو پوشیدم.
‫از حمام اومدم بیرون، ‫شلوارکم رو پوشیدم و رفتم توی تخت.
‫و یادمه وقتی دراز کشیدم،
‫بلند گفتم: «هلاک شدم.»
‫خب، روز خیلی طولانی‌ای بود.
‫ناخدا: من سکان رو به دست می‌گیرم.
‫سرعتمون چنده؟
‫خدمه‌ی عرشه: ۱۵.۳ گره.
‫ناخدا: برسونش به ۱۶ گره.
‫همین‌طور که به جزیره ‫نزدیک‌تر می‌شدیم،
‫دیدم که داریم خیلی ‫زیاد نزدیک می‌شیم،
‫برای همین این رو به سرپیشخدمتی ‫که کنارم ایستاده بود گفتم.
‫گفتم: «فکر کنم داریم ‫یه‌کم زیادی نزدیک می‌شیم.»
‫یکهو، ‫ساحل کاملاً نمایان شد.
‫در اون شب خاص،
‫با دوست‌هام، ‫نیم ساعت استراحت داشتیم.
‫با یکی از متصدی‌های کافه ‫که اهل پرو بود، دوست شده بودم،
‫که توی کافه‌ی لوندرا کار می‌کرد، ‫انتهای عرشه ۵،
‫انتهای کشتی بود. ‫و می‌خواستم ببینمش،
‫برای همین به بقیه گفتم...
‫گفتم: «می‌خواید بریم کافه ‫لوندرا یه کاپوچینو بخوریم؟»
‫همه هم گفتن: «آره حتماً، بریم.»
‫ناخدا: ۳۵۰
‫سکان‌دار: ۳۴۰
‫ناخدا: ۳۵۰
‫- به سمت راست. ‫- سکان‌دار: باشه.
‫وگرنه می‌خوریم به صخره‌ها.
‫همین‌طور که کشتی ‫به جزیره نزدیک‌تر می‌شد،
‫چیزی که خیلی متعجبم کرد این بود ‫که کشتی اصلاً سرعتش رو کم نکرد.
‫همون لحظه بود که ‫ترس افتاد به جونم.
‫ناخدا: تمام فرمان به راست.
‫سکان‌دار: تمام فرمان به راست.
‫مانریکو: می‌خواد کشتی رو به گل بنشونه؟
‫ای خدا.
‫سرپیشخدمت بهم گفت: «نه، ‫نگاه کن.
‫ناخدا خودش خوب ‫می‌دونه داره چی‌کار می‌کنه.»
‫ولی حرفش رو تموم نکرد.
‫یه صدایی شنیدم ‫و لرزشی رو حس کردم.
‫برای من،
‫این‌که اتاق داشت کم‌کم کج ‫می‌شد واقعاً دلهره‌آور بود.
‫بدنم کاملاً منقبض شد...
‫و فهمیدم یه جای کار ‫بدجوری می‌لنگه.
‫صدای گوش‌خراش بلندی شنیدیم.
‫بعد اون صدای جیغ‌مانند تبدیل شد ‫به صدای کشیده شدن دو تا چیز روی هم،
‫شنیدن همچین صدایی ‫واقعاً وحشتناک بود.
‫می‌تونید تصور کنید هزار تا ‫بشقاب هم‌زمان با هم بشکنن؟
‫خیلی ترسیده بودم چون ‫صداش خیلی بلند بود.
‫و کل آب جوش داخل دیگ ‫شروع کرد به ریختن.
‫من یکی از ۱۸۰ تا ‫آشپز اونجا بودم.
‫هیچ‌کس نمی‌دونست ‫چه خبر شده.
‫فکر کردم دریا طوفانیه ‫و همه‌چیز درست می‌شه.
‫ولی بعد از چند ثانیه...
‫فهمیدم نه، ‫یه جای کار می‌لنگه.
‫خدمه‌ی عرشه: چی‌کار کرده؟
‫ناخدا: درهای آب‌بند عقب کشتی رو ببندید.
‫خدمه‌ی عرشه: تمام درهای آب‌بند ‫عقب کشتی رو ببندید.
‫ناخدا: خدایا، چی‌کار کردم؟
‫برگشتم و دیدم...
‫که کشتی از سمت چپ ‫به صخره‌ها برخورد کرده.
‫به وضوح می‌شد دید که آب ‫داره وارد بدنه‌ی کشتی می‌شه.
‫ناخدا: ولی به کجا برخورد داشتیم؟
‫مانریکو: یه صخره. که بالای آب هم هست.
‫ناخدا: وسط کشتی.
‫خدمه‌ی عرشه:‌ وسط کشتی.
‫همه‌مون شوکه شده بودیم ‫و نمی‌تونستیم تکون بخوریم.
‫آروم باشید.
‫- بهتره بشینید. ‫- بشینیم؟
‫- آره.
‫همه بدجوری ترسیده بودن.
‫منم داشتم به مامانم نگاه ‫می‌کردم که درست روبه‌روم بود.
‫بهم نگاه کرد و گفت: ‫«چیزی نیست.
‫همه‌چیز مرتبه.»
‫داشت تمام تلاشش رو ‫می‌کرد تا...
‫بهم نشون بده اتفاق ‫بدی نیفتاده،
‫ولی خودم می‌دونستم ‫که افتاده.
‫فقط همون‌جا وایستاده بودیم و منتظر ‫بودیم ببینیم باید چی‌کار کنیم.
‫خیلی زود، دیگه هیچ ‫حسی نداشتم...
‫و به نیکلاس نگاه ‫کردم و گفت:
‫«باید از اینجا بریم، ‫همین الان باید بریم»
‫گفت: «شنیدی؟ حسش کردی؟»
‫واقعاً وحشت کرده بودم...
‫و بدنم انگار رفت ‫توی حالت واکنش به بحران.
‫خب، ‫بهم می‌گفتن آدم بی‌احساسی‌ام،
‫ولی اون لحظه، ‫فقط بحث بقا بود...
‫و این‌که سعی کنم خونواده‌ام رو ‫از این وضعیت نجات بدم.
‫سر مگان داد زدم. ‫گفتم: «بچه رو بردار.»
‫گفتم: «باید بریم.»
‫وقتی دیدم اون‌طوری ‫واکنش نشون داد،
‫بلافاصله دلم هِری ریخت.
‫لیلا رو از توی گهواره‌اش، ‫وسط خواب عمیقش برداشتم.
‫اون موقع، ‫پستونکش رو برنداشته بودم.
‫بلافاصله شروع ‫کرد به گریه کردن.
‫یه شلوار جین پوشیدم، ‫ولی همین بود.
‫پیراهن تنم نبود. ‫مگان لیلا رو توی بغلش داشت.
‫و از در زدیم بیرون.
‫به محض این‌که ‫برخورد اتفاق افتاد،
‫اولین فکرم این بود که ‫برم ببینم پایین چی شده.
‫و نزدیک موتورخونه،
‫سرمهندس اومد بیرون، ‫کاملاً آشفته و ترسیده.
‫بهم گفت پایین فاجعه‌ست،
‫آب با تمام قدرت ‫داره وارد می‌شه.
‫احساس درماندگی می‌کردم.
‫ناخدا: سرمهندس رو بیار پشت خط لطفاً.
‫خدمه‌ی عرشه: سرمهندس رو بیارید، ‫ناخدا می‌خواد در مورد اقدامات اضطراری صحبت کنه.
‫سرمهندس:‌ پمپ‌ها رو روشن کنید.
‫خدمه‌ی عرشه:‌ ناخدا، سرمهندس ‫پشت خطه.
‫ناخدا: ولی آبی هم میاد تو؟
‫سرمهندس: چجورم میاد. ‫الان دارم می‌رم پایین.
‫ناخدا: ولی کجا؟
‫سرمهندس: سمت چپ، دارم ‫می‌رم پایین که چک کنم.
‫ناخدا: ولی کجای سمت چپ؟
‫سرمهندس: موتورخونه.
‫ناخدا: ولی خیلی آبه؟
‫سرمهندس: کلی آب هست. ‫نمی‌شه رفت پایین.
‫ناخدا: از طرف دیگه می‌ریم پایین.
‫یه لحظه وقت بده. پمپ‌ها رو راه می‌ندازیم. ‫در جریانت می‌ذارم، ناخدا.
‫ناخدا: باشه، باشه.
‫سرمهندس: بیاید اینجا. ‫پمپ‌های اضطراری رو راه بندازید.
‫تا کارگاه هم آب نفوذ کرده.
‫ناخدا: پس داریم غرق می‌شیم؟ ‫نمی‌فهمم.
‫از در زدیم بیرون ‫و رفتیم توی راهرو.
‫فکر می‌کردم کشتی قراره ‫آروم‌آروم کج بشه...
‫و توی ذهنم، فقط یه مسابقه بود ‫برای رسیدن به عرشه قایق‌های نجات.
‫برای همین با تمام سرعت شروع ‫کردیم به بالا رفتن از پله‌ها،
‫مگان و بچه هم پشت سرم بودن.
‫آدرنالین شروع کرد به ترشح. ‫وحشت داشت بهم غلبه می‌کرد.
‫لیلا تمام مدت ‫گریه می‌کرد.
‫دو تا دو تا پله‌ها رو ‫بالا می‌رفتیم...
‫و من بچه رو بغل کرده بودم، ‫سعی می‌کردم عقب نمونم.
‫داشتم تقلا می‌کردم.
‫حالم داشت به هم می‌خورد.
‫گفتم: «فکر کنم ‫الان بالا میارم.»
‫جان گفت: «فقط بالا بیار ‫و به دویدن ادامه بده.
‫فقط واینستا. ادامه بده.»
‫رسیدیم به عرشه‌ی طبقه چهارم، ‫جایی که قایق‌های نجات بودن.
‫و یه زوجی بودن که جلیقه‌های ‫نجات رو به همه می‌دادن.
‫در اون برهه، ‫فقط چند نفر بودیم...
‫و یه جور کرختیِ ناشی از اضطرابی ‫داشتیم...
‫چون هیچ‌کس به آدم ‫اطلاعات نمی‌داد.
‫هیچ‌کس بهمون ‫نمی‌گفت چی‌کار کنیم.
‫و درست همون موقع، ‫چراغ‌ها خاموش شدن.
‫همه‌جا تاریکی مطلق شد.
‫یهو از مگان و لیلا جدا شدم.
‫نمی‌دونم سه تا پله ‫فاصله بود یا ۱۳ تا،
‫ولی دیگه کنارم نبودن.
‫خیلی ترسیده بودم...
‫و یادمه داشتم فریاد ‫می‌زدم و صداش می‌کردم:
‫«جان! جان!»
‫فریاد می‌زدیم و از روی ‫صدا هم رو پیدا می‌کردیم.
‫انگار یه قرن گذشت.
‫وقتی بالاخره به هم رسیدیم، ‫یادمه گفتم:
‫«فقط کمر شلوار ‫جینم رو بگیر و ول نکن.»
‫لیلا توی بغلم بود و همچنان ‫پله‌ها رو دو تا دو تا بالا می‌رفتم.
‫سرمهندس با من اومد ‫به عرشه‌ی فرماندهی.
‫اون و ناخدا اسکتینو ‫نقشه کشتی رو باز کردن...
‫تا ببینن کشتی واقعاً ‫چه صدماتی دیده.
‫ناخدا: فقط می‌خوام بدونم ‫اون صخره‌ی وامونده کجا بود.
‫هیچ هشداری نبود.
‫در عرشه فرماندهی، ‫صدای ضربه زیاد حس نشد،
‫در حالی که اونایی که ‫در رستوران بخش عقبی کشتی بودن،
‫شدت کامل برخورد رو ‫با تمام وجود حس کردن.
‫خدمه‌ی عرشه: عرشه؟
‫کافه‌ی لوندرا: بله، خوسه هستم ‫از کافه‌ی لوندرا.
‫می‌شه لطفاً اعلامیه بدید که همه چیز ‫زیر نظره و همه چیز مرتبه؟
‫مسافرها خیلی دلواپس شدن.
‫خدمه‌ی عرشه: اعلامیه می‌دیم. ‫تا موقع،
‫بگیم یه قطعی برق بوده.
‫باشه، بگو. قطعی برق.
‫مسافرین گرامی، ‫لطفاً توجه کنید.
‫من از طرف ناخدا ‫با شما صحبت می‌کنم.
‫در حال حاضر با خاموشی ‫مواجه شدیم...
‫چون سیستم برق ‫دچار اختلال شده.
‫فعلاً اوضاع تحت کنترله...
‫و تکنسین‌های ما سعی ‫دارن مشکل رو برطرف کنن.
‫به‌محض دریافت اطلاعات جدید، ‫شما رو در جریان می‌ذاریم.
‫همین‌طور مدام پشت ‫بلندگو می‌گفتن:
‫«نگران نباشید، ‫همه‌چیز مرتبه.
‫- برگردید به اتاق‌هاتون.» ‫- «برگردید به اتاق‌هاتون.»
‫اطلاعیه‌ای رو از طرف ‫ناخدا اعلام کردیم.
‫خواهشمندیم به کابین‌های ‫خودتون برگردید.
‫یک‌سره با خودم می‌گفتم: ‫«عمراً برگردم به اتاقم.»
‫- به هیچ وجه. ‫- محاله.
‫راستش رو بگم، حتی مطمئن نبودم اون موقع ‫بتونم اتاقم رو...
‫پیدا کنم.
‫همین‌طور که داشتم ‫می‌رفتم پایین،
‫می‌دیدم که مسافرها ‫خیلی ترسیدن...
‫و ازم می‌پرسن ‫چه اتفاقی افتاده.
‫منم برای این‌که حرف ‫ناخدا رو خراب نکنم،
‫نمی‌تونستم چیز ‫دیگه‌ای بهشون بگم...
‫چون فقط اوضاع رو ‫خراب‌تر می‌کردم.
‫دست‌بسته بودن، ‫مشکل اصلی همین بود.
‫نمی‌دونستیم چه خبره.
‫هر اعلامیه‌ای صادر می‌شد، ‫باور می‌کردیم.
‫شنیدیم که خب، ‫یه نقص فنی جزئی وجود داره.
‫حرف ناخدا هرچی که بود، ‫حرف آخر به حساب می‌اومد.
‫شنیدم که سرآشپز می‌گفت: «هیچ‌کس تکون نخوره. ‫تکون نخورید.
‫همون‌جا که هستید بمونید ‫و برای سرو شام آماده بشید.»
‫به نظر کلی طول کشید تا ‫بالاخره برق‌ها برگشت.
‫همچنان داشتیم از پله‌ها ‫می‌دویدیم به سمت بالا.
‫و بعد بالاخره ‫وارد شدیم به...
‫عرشه‌ای که قایق‌های ‫نجات اونجا بودن.
‫صدها نفر آدم، ‫شونه به شونه‌ی هم وایستاده بودن.
‫آدم با موجی از وحشت ‫و اضطراب روبه‌رو می‌شد.
‫مردم داد می‌زدن، ‫جروبحث می‌کردن...
‫و می‌خواستن سر دربیارن ‫باید چی‌کار کنن و چه خبره.
‫تمام خدمه هم می‌گفتن:
‫«یه مشکل برقی پیش اومده. ‫نیازی به تخلیه‌ی کشتی نیست.»
‫لیلا توی بغلم بود ‫و همچنان گریه می‌کرد.
‫تازه مادر شده بودم،
‫برای همین اوضاع ‫از دستم خارج شده بود و...
‫راهی نداشتم تا آرومش کنم...
‫تمام تمرکزم فقط روی مراقبت ‫و آروم کردن بچه‌ام بود.
‫دیدن و شنیدن دست‌وپا زدن‌های ‫مگان واقعاً برام سخت بود.
‫یادمه اون لحظه زل زدم ‫توی چشم‌های جان...
‫و گفتم: «می‌خوام ‫از این کشتی پیاده بشم.»
‫خدمه‌ی عرشه: دو جاست،‌ مگه نه؟
‫آب به دو اتاقک زده.
‫در اون بلبشوی بی‌پایان ‫و سردرگمی همگانی،
‫ناخدا مدام ‫پشت تلفن با هماهنگ‌کننده‌ی...
‫بحران شرکت صحبت می‌کرد.
‫ناخدا خطاب به هماهنگ‌کننده‌ی بحران کشتی‌های کوستا: ‫اتاقک‌ها عملاً پر از آب شدن.
‫خراب کردم. خب؟ ‫کل کشتی پر از آب شده.
‫ولی در حال غرق شدن نیستیم. ‫در حال غرق شدن نیستیم.
‫یه‌کم دیگه، لنگر می‌ندازم. ‫همین‌جا مستقر می‌شیم.
‫بعد یه سری کشتی یدک‌کش می‌خوایم ‫و یه نفر که ما رو ببره.
‫حقیقت رو نگفتن، ‫چون به نظر من،
‫ناخدا خودش هم ‫کاملاً وحشت‌زده شده بود.
‫نمی‌تونست بفهمه ‫چه اتفاقی افتاده.
‫[رستوران میلانو، عرشه‌ی ۴]
‫توی رستوران،
‫به خدمه نگاه کردیم تا ‫ببینیم باید چی‌کار کنیم،
‫ولی اون‌ها خودشون ‫وحشت‌زده به نظر می‌رسیدن.
‫بعد بالاخره گارسون‌ها بهمون ‫گفتن بریم به عرشه‌ی استخر.
‫همه هجوم بردن،
‫چون همه ترسیده بودن ‫و دست‌وپاشون رو گم کرده بودن.
‫لطفاً از اون طرف خارج بشید. ‫از اون طرف خارج بشید.
‫کلی ظرف و ظروف شکسته ‫روی زمین ریخته بود،
‫ما هم لباس‌های رسمی ‫شام رو پوشیده بودیم،
‫برای همین کفش ‫پاشنه‌بلند پامون بود.
‫ولی بالاخره رسیدیم ‫به عرشه‌ی استخر...
‫و یادمه از پنجره ‫بیرون رو نگاه کردم.
‫جزیره جیلیو رو دیدم.
‫ببینید، ساحل اون‌جاست. ‫مشکلی نیست.
‫ببین، آلیس، ‫اونجا خشکیه. رسیدیم!
‫می‌تونستیم چراغ‌ها رو ببینیم.
‫می‌تونستیم... خب، ‫بندر رو ببینیم.
‫برای همین گفتم: «آخیش، خب، ‫ما که درست... بغل خشکی هستیم،
‫پس مشکلی نیست. ‫بخیر می‌گذره.»
‫خیلی از مردم ‫خیالشون راحت شد...
‫و مشکل هم دقیقاً ‫همین‌جا بود.
‫بی‌خیال قضیه شدیم.
‫سرمهندس: ژنراتورهای دیزلی رو روشن کنید.
‫خدمه‌ی عرشه:‌ برق قطع شده.
‫سرمهندس: احتراق دیزل به هیچی ‫وابسته نیست.
‫این‌جا همه چی از دست رفته.
‫پنل الکترونیکی. همه چیز.
‫دیزل راه نمیفته. می‌رم طبقه بالا ‫ببینم چرا راه نمیفته.
‫سه تا آشپز توی آسانسور ‫گیر افتاده بودن.
‫داد و فریاد می‌کردن ‫و به در آسانسور می‌کوبیدن.
‫چهار نفر رفتن اونجا.
‫و در رو به زور باز کردیم ‫و آوردیمشون بیرون.
‫پشت عرشه ۵، کشتی داشت ‫بیشتر و بیشتر کج می‌شد.
‫یادمه با خودم فکر کردم: ‫«نباید اینجا بمونم.
‫باید از این کشتی ‫برم بیرون.»
‫همین‌طور که داشتم توی راهرو می‌رفتم، ‫رئیسم رو دیدم.
‫من رو دید و گفت: ‫«کجا داری می‌ری؟»
‫گفتم: «دارم می‌رم ‫به ایستگاه نجاتم.»
‫گفت: «نه، نمی‌ری.
‫برمی‌گردی توی ‫سالن انتظار…
‫و مسافرها رو سرگرم می‌کنی.»
‫چیزی رو که می‌شنیدم ‫باورم نمی‌شد،
‫برای همین گفتم: ‫«استعفا می‌دم.»
‫مستقیم رفتم سمت ‫ایستگاه نجاتم.
‫منتظر هیچ کد، علامت،
‫یا پیام کمکی‌ای ‫نموندم، هیچی.
‫روی عرشه ۴ بودم. جلوی کشتی‌.
‫ما، خدمه،
‫در یه بخش کاملاً ‫جدا و متفاوت بودیم.
‫قرار بود مامور ارشدم بیاد،
‫ولی وقتی رسید،
‫انگار روح دیده بودم.
‫عین گچ سفید شده بود. ‫کاملاً سفید.
‫نگاهش کاملاً خالی بود.
‫حس می‌کردم دارم ‫یه زامبی می‌بینم.
‫لباس... ‫لباس مهندسی تنش بود،
‫که یه جورایی شبیه ‫به لباس سرهمی نوزاده.
‫یه لباس یکسره که ‫کاملاً خیس آب بود.
‫وقتی هم که اومد، ‫اصلاً نمی‌تونست حرف بزنه.
‫همون‌جا بود که با خودم گفتم:
‫«خیلی‌خب، ‫هیچ فرماندهی‌ای نداریم.
‫همه‌چیز افتاده گردن من.»
‫من روی عرشه‌ی فرماندهی بودم ‫و به افسرها گفتم:
‫«ببینید، کشتی همین ‫الانشم ۲۰ درجه کج شده.»
‫باید دوزاریشون می‌افتاد، ‫چون شغلشون همین بود...
‫و باید می‌دونستن که ‫هرچی کشتی بیشتر کج بشه،
‫تعادلش بیشتر از دست می‌ره.
‫سطح آب...
‫داشت ثانیه‌به‌ثانیه ‫به جایی که ما بودیم...
‫نزدیک‌تر می‌شد.
‫صحنه‌ای که به نظر می‌رسید خیلی ‫با قایق‌های نجات فاصله داره،
‫حالا داشت یواش‌یواش ‫بهمون نزدیک می‌شد...
‫و منم بیشتر وحشت ‫می‌کردم و می‌ترسیدم،
‫برای همین شروع کردم ‫از هرچی می‌تونم فیلم بگیرم.
‫مردم مجبور بودن ‫بدنه کشتی رو بچسبن...
‫تا لیز نخورن ‫و نیفتن اون طرف کشتی.
‫هیچ‌کس بهمون نمی‌گفت ‫باید چی‌کار کنیم،
‫بعد یهو نیکولاس گفت...
‫«این کشتی داره غرق می‌شه. ‫باید بریم بیرون.»
‫صبر کن، صبر کن. ‫شوهرش، شوهرش.
‫خلاصه، قایق نجات رو باز کردیم ‫و وقتی رفتیم تو،
‫شروع کردیم به بررسی سیستم ‫قرقره و این چیزها...
‫و بعدش هم موتورها.
‫دارن هلم می‌دن!
‫من...
‫اونجا بود که یه نفر رو دیدیم ‫که به نظر می‌رسید آشپز باشه،
‫جلیقه نجات هم تنش بود.
‫اومد و بهمون گفت:
‫«حق ندارید ‫به این چیزها دست بزنید.»
‫و در رو بست.
‫- هی، هی، هی، یکی‌یکی. ‫- چی می‌خوای بگی؟
‫صدام رو یه‌کم بلندتر کردم: ‫«این کارها اصلاً منطقی نیست.
‫باید از این کشتی ‫پیاده بشیم.»
‫و داشتیم یواش‌یواش ‫وحشت می‌کردیم.
‫کاملاً واضح بود...
‫که قضیه فقط یه قطعی ‫برق ساده نبود،
‫مسافرها هم دیگه ‫این دروغ رو باور نکردن...
‫و شروع کردن به زنگ ‫زدن به پلیس.
‫پلیس: کارابینیری گروستو.
‫مسافر: ببینید، چند لحظه پیش زنگ زدم، ‫کشتی داره بیشتر و بیشتر کج می‌شه...
‫کلی بچه سوار کشتی‌ان.
‫پلیس: آروم باش، آروم باش. ‫درستش می‌کنیم.
‫کارابانیری گروستو. سلام.
‫مسافر: سلام، من سوار یکی از کشتی‌های ‫تفریحی کوستا هستم، کوستا کونکوردیا.
‫پلیس:‌ بله خانم، در جریان شرایط هستیم. ‫الان اوضاع چطوره؟
‫مسافر: کشتی داره بیشتر و بیشتر کج می‌شه ‫و هیچی بهمون نمی‌گن.
‫دو تا بچه‌ی کوچیک دارم ‫و راستش نمی‌دونم چی کار کنم.
‫[ساعت ۱۰:۲۵ شب ‫۴۰ دقیقه پس از برخورد]
‫خدمه‌ی عرشه:‌ گارد ساحلی لیوُرنو، ‫کوستا کونکوردیا پشت خطه، بگو.
‫گارد ساحلی لیوُرنو: عصر بخیر، ‫کوستا کونکوردیا.
‫می‌شه لطفاً اگه مشکلی روی ‫کشتی هست، بگید؟
‫خدمه‌ی عرشه:‌ بله، درسته، قطعی برق داریم ‫و داریم از شرایط مطمئن می‌شیم.
‫گارد ساحلی لیوُرنو: کمک می‌خواید یا فعلاً ‫اطراف جزیره‌ی جیلیو می‌مونید؟
‫خدمه‌ی عرشه:‌ بله، درسته، ‫در همین منطقه می‌مونیم.
‫می‌گفتن برق قطع شده،
‫ولی حقیقت ماجرا رو ‫بهشون نمی‌گفتن.
‫ناخدا احتمالاً می‌خواست ‫از اتفاقی که افتاده بود...
‫خودش رو تبرئه کنه.
‫که به نظر من، ‫کار خیلی غلطی بود.
‫یکی از آشپزها ‫اومد جلو و گفت:
‫«می‌دونید چیه؟ ‫یه اتفاق بزرگ افتاده...
‫و آب به عرشه سی ‫نفوذ کرده.»
‫تا گفت آب به عرشه سی نفوذ کرده، ‫همه‌چیز رو فراموش کردم.
‫دویدم سمت طبقه پایین،
‫چون هر وقت حقوق می‌گرفتم،
‫پولام رو زیر تخت ‫قایم می‌کردم.
‫کلی بدهی بالا آورده بودم.
‫خانواده‌ام رو به دردسر انداخته بودم.
‫هر روز با خودم فکر ‫می‌کردم که بالاخره...
‫اون‌قدر پول درمیارم ‫که همه بدهی‌هام رو بدم.
‫تمام دسترنج کارم، ‫هرچی پس‌انداز کرده بودم،
‫زیر تختم بود.
‫برای همین باید می‌رفتم ‫پولم رو برمی‌داشتم،
‫که توی کابینم ‫در عرشه بی بود.
‫دیدم سرنگهبان ‫اونجا ایستاده...
‫و جلوم رو گرفت و گفت:
‫«اجازه... اجازه ‫نداری بری توی عرشه بی.»
‫گفت: «هیچ‌کس حق ‫نداره بیاد این طرف.»
‫گفتم: «ولی من چیزهای خیلی ‫مهمی دارم که باید بردارم.»
‫گفت: «هیچ‌چیزی ‫مهم‌تر از جونت نیست.»
‫راست می‌گفت.
‫باید خودم رو می‌رسوندم ‫به قایق نجاتم.
‫گارد ساحلی لیوُرنو: کوستا، می‌شه ما رو ‫در جریان وضعیت بذاری؟
‫خدمه‌ی عرشه: بله، گارد ساحلی لیوُرنو، ‫داریم نشتی رو بررسی می‌کنیم.
‫گارد ساحلی لیوُرنو: پس فقط قطعی برق نیست، ‫نشتی هم دارید؟
‫خدمه‌ی عرشه: بله، نشتی هم داریم.
‫گارد ساحلی لیوُرنو: خب، به چجور ‫کمکی نیاز دارید؟
‫خدمه‌ی عرشه: یه کشتی یدک‌کش برای کمک می‌خوایم ‫و تمام مسافرین هم جلیقه‌های نجاتشون رو پوشیدن.
‫گارد ساحلی لیوُرنو: تلفاتی هم داشتید؟ ‫و علت نشتی چیه؟
‫خدمه‌ی عرشه: به خاطر نشتی تلفاتی ‫نداشتیم. تلفاتی نبوده.
‫[ساعت ۱۰:۳۲ شب ‫۴۷ دقیقه پس از برخورد]
‫روی عرشه ‫اوضاع خیلی آشفته بود.
‫افسرهای دیگه زبونشون بند اومده بود. ‫نمی‌دونستن چی‌کار کنن.
‫و همین موقع بود که دکمه وضعیت ‫اضطراری عمومی رو زدن...
‫و آژیرهای خطر ‫به صدا در اومد.
‫یهو صدای اولین ‫آژیر رو شنیدیم.
‫اون لحظه همه سکوت کردن.
‫اول یه بوق شنیدیم ‫و بعدش هم بوق دوم رو.
‫و اون موقع با خودم گفتم:
‫«نه بابا؟!» می‌دونید؟
‫کل شب منتظر همین بودیم.
‫این احتمالاً یکی ‫از زشت‌ترین لحظات اون شب بود،
‫چون صدها آدم...
‫داشتن همدیگه رو ‫هل می‌دادن...
‫و روی سر و کول هم سوار می‌شدن ‫تا به قایق‌های نجات برسن.
‫هی، هی!
‫آدمایی که سن بابام رو داشتن، ‫من رو این‌ور و اون‌ور هل می‌دادن.
‫خانم‌ها و آقایان، ‫لطفاً توجه کنید.
‫لطفاً خونسردی خودتون رو حفظ ‫کنید و به محل تجمع در عرشه ۴ برید.
‫در کشتی تفکر نظامی حاکمه.
‫سلسله‌مراتب خیلی مهمه ‫و هر کسی وظیفه‌ای داره.
‫چرا ۴۵ دقیقه طول کشید تا وضعیت ‫اضطراری عمومی اعلام کنن؟
‫فکر کنم ناخدا می‌خواست ‫ببینه اوضاع چطوری پیش می‌ره.
‫به نظر من،
‫حداکثر باید ۵ دقیقه بعد ‫از برخورد آژیر رو می‌زدن.
‫من رفتم پایین، به عرشه ۴،
‫تا سعی کنم هر چند نفر رو ‫که می‌شه نجات بدم...
‫و عملیات نجات رو رهبری کنم.
‫کشتی کج شده بود...
‫و راه رفتن با کفش پاشنه‌بلند ‫برای مامانم سخت شده بود.
‫دست من رو خیلی سفت گرفت...
‫و گفت: «من رو ول نکن.»
‫در اون لحظه،
‫بدون این‌که حرفی بزنیم،
‫به هم نگاه کردیم ‫و فهمیدیم باید چی‌کار کنیم.
‫یکی‌یکی، یکی‌یکی.
‫بچه‌ها رو بیارید، یالا، ‫یالا. تو، تو، تو، تو.
‫و رفتیم سراغ سوار ‫کردن مردم توی قایق نجات.
‫آدم هیچ‌وقت خودش رو ‫کامل نمی‌شناسه،
‫که مثلاً وقت خطر فرار ‫می‌کنه یا می‌مونه و می‌جنگه.
‫اصلاً نمی‌دونه از اون ‫آدماییه...
‫که فقط خشکشون می‌زنه...
‫یا دست به کار می‌شن.
‫تو برو، تو برو.
‫پلیس: کارابینیری.
‫مسافر: داریم مثل گوسفند هم رو می‌کشیم، ‫لطفاً یه نفر رو بفرستید!
‫بچه‌ها رو بیارید اینجا.
‫قایق‌های نجات فقط ‫۱۵۰ نفر ظرفیت دارن،
‫برای همین باید مطمئن ‫بشید که فقط ۱۵۰ نفر سوار بشن.
‫بس کنید. ‫داریم واژگون می‌شیم.
‫بس کنید!
‫بسه!
‫نه، نه، نه!
‫آدمای زیادی سوار ‫قایق شده بودن،
‫نزدیک به همون سقف ۱۵۰ نفر.
‫مردم برای سوار شدن به قایق پول پیشنهاد می‌دادن. ‫صحنه خیلی غم‌انگیزی بود.
‫یکیشون یه پیرمرد بود...
‫و با خودم گفتم: «ای وای.»
‫- اسمت چیه؟ ‫- نیکولاس تالیافرو.
‫- اهل کجایی، نیکولاس؟ ‫- کالیفرنیا، سن دیگو.
‫این خیلی کمک می‌کنه.
‫من توی قایق نجات نشسته ‫بودم و منتظر بودم.
‫در یه برهه، مردم می‌خواستن ‫اسم‌هاشون رو جلوی دوربین بگن.
‫ما استیو و کتی هستیم، ‫از میشیگان، پورت هورون.
‫ما ماری و ملیسا هستیم.
‫- پیش هم می‌مونیم. ‫- آره، پیش هم می‌مونیم.
‫خیلی وهم‌آور بود...
‫چون فکر می‌کردن قراره بمیرن.
‫ما سمت بالای کشتی بودیم.
‫کلی آدم بود که...
‫به زور خودشون رو توی چیزی که ‫عملاً شبیه به یه قوطی فلزی بود، جا می‌کردن.
‫بعدش بالاخره نوبت ما شد ‫که سوار قایق نجات بشیم.
‫«بیاید سریع این قایق نجات رو ‫بندازیم توی آب.»
‫همه وقتی سوار شدن، ‫پرپر می‌زدن که این دستور صادر بشه.
‫فکر کنم آماده‌ی حرکتیم.
‫به مردم توی قایق‌های ‫نجات نگاه کردم...
‫و ترسیده بودن.
‫منتظر علامت ‫تخلیه‌ی کشتی بودن.
‫آره، ولی چرا قایق‌های ‫نجات رو نمی‌فرستن پایین؟
‫منتظر این علامت بودیم، ‫علامت تخلیه کشتی.
‫ولی خبری ازش نمی‌شد ‫و دلیلش هم معلوم نبود.
‫دیدم همه جلیقه نجات پوشیدن،
‫ولی ما هیچی پیدا نکردیم.
‫یادمه لوئیزا نگاهی ‫به مامانم انداخت...
‫و گفت: «من شنا بلد نیستم.»
‫حسابی ترسیده بود.
‫مامانم گفت: «من ‫باید برم به کابین.
‫باید جلیقه نجات ‫لوئیزا رو بردارم...
‫و کفشام رو هم عوض کنم چون ‫دیگه نمی‌تونم راه برم.»
‫و من گفتم: «نه!
‫این بدترین فکریه ‫که ممکنه به سرت بزنه.
‫امکان نداره بذارم ‫برگردی به کابینمون.
‫دو تا عرشه پایین‌تره.»
‫و مامانم گفت: «ما می‌ریم.
‫اگه نمی‌خوای با ما بیای،
‫می‌تونی همین‌جا پیش ‫آندریا منتظر بمونی.»
‫[ساعت ۱۰:۵۶ شب ‫۷۱ دقیقه پس از برخورد]
‫خدمه‌ی عرشه:‌ ناخدا، اگه قراره قایق‌ها رو ‫بندازیم به دریا، می‌شه اعلام کنم...
‫که قراره کشتی رو رها کنیم؟
‫ناخدا: مسافرین رو به ساحل تخلیه می‌کنیم، ‫این فرق داره.
‫مسافرین رو به ساحل تخلیه می‌کنیم.
‫قایق‌های نجات آماده‌ان؟
‫آره، دارن میان پایین. ‫می‌بینمشون، می‌بینمشون.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫به‌محض این‌که سوار ‫قایق نجات شدم،
‫به مامانم زنگ زدم...
‫و گفتم: «کجایی؟»
‫بهم گفت که اونم داره ‫سوار قایق نجات می‌شه‌.
‫داریم می‌ریم پایین. ‫داریم می‌ریم پایین.
‫صرف این‌که سوار قایق نجات ‫بودیم هم آروممون نمی‌کرد.
‫دستاتون رو بکشید تو، ‫بکشید تو.
‫وقتی قایق یواش‌یواش ‫رفت پایین تا رسید به آب،
‫دست همدیگه رو گرفتیم و شروع ‫کردیم به خوندن دعای «پروردگارا».
‫و مدام تکرارش می‌کردیم...
‫و همین‌طوری پشت‌سر هم می‌خوندیمش.
‫«کنار همدیگه این ماجرا رو ‫پشت سر می‌ذاریم.»
‫می‌تونستیم ببینیم ‫که کابینمون،
‫که بالای محل قرارگیری ‫قایق‌های نجات بود،
‫حالا دقیقاً ‫هم‌سطح آب شده بود.
‫وای، شیبش رو ببین! یا خدا!
‫ای خدا، کشتی داره غرق می‌شه.
‫هیس! بچه‌ها، ‫نباید بلند داد بزنیم.
‫اگه من اون بالا بودم، ‫از ترس سکته می‌کردم.
‫خدا رو شکر که اومدیم بیرون.
‫دیدم که به خدمه اجازه ‫فرستادن قایق نجات رو دادن...
‫و یادمه با خودم ‫گفتم: «خدا رو شکر.»
‫بالاخره بعد از این‌همه معطلی ‫داشتیم از کشتی نجات پیدا می‌کردیم.
‫اون موقع ما سمت ‫بالای کشتی بودیم.
‫من لیلا رو بغل کرده بودم...
‫و بعد، ظرف چند ثانیه،
‫یه حسی بهم دست داد، ‫انگار سوار اون ترن هوایی‌ها شدم،
‫که یهو دل آدم می‌ریزه پایین.
‫یه سقوط بزرگ بود، یه صدای ‫کوبش بلند و بعد هم معلق زدن.
‫خدایا، بدجور ترسیدم!
‫قایق نجات کج شد و عملاً ۸۰ نفر ‫داخلش پرت شدن به این‌ور و اون‌ور.
‫کوهی از آدم‌ها روی ‫همدیگه کوبیده می‌شدن.
‫فقط بد‌ن‌های درهم‌تنیده بود ‫و آدم‌هایی که جیغ می‌زدن و گریه می‌کردن.
‫چون کشتی کج شده بود،
‫عملاً قایق ‫نجات رو طوری فرستادن پایین...
‫که بخوره به بدنه‌ی کشتی.
‫ما سمتی از قایق نجات بودیم ‫که بالا قرار گرفته بود...
‫و عملاً با پاهامون خودمون رو ‫بالا نگه داشته بودیم.
‫من خون‌ریزی داشتم. ‫خب، از پاهامون خون می‌اومد.
‫صدای گریه‌ی لیلا داشت ‫مگان رو از پا درمیاورد.
‫یادمه با گریه ‫جان رو صدا زدم:
‫«جان، نمی‌تونم ‫لیلا رو نگه دارم.»
‫و لیلا رو دادم بهت.
‫شرایط به شدت ‫خطرناک و متزلزل بود.
‫نمی‌دونستم ‫الانه که سقوط کنه یا نه،
‫چون خیلی از سطح آب فاصله ‫داشتیم و بالا بودیم.
‫پایین پامون روی قایق نجات،
‫مشخص بود آدم‌هایی ‫هستن که کمک می‌خوان،
‫ولی...
‫تمام تمرکزم روی نجات ‫خانواده‌ام بود.
‫واقعاً نمی‌دونستیم چطور ‫قراره از این مخمصه خلاص بشیم.
‫اون لحظه شنیدم ‫که دارم می‌گم:
‫«قراره بمیریم؟»
‫ناخدا: بیاید این‌طرف، بریم... ‫از این طرف بریم،‌ بچه‌ها.
‫بی‌سیم‌هاتون رو بردارید و باهام بیاید. ‫از پله‌های اونجا برید.
‫- بریم به عرشه‌ی بیرونی. ‫- خدمه‌ی عرشه: عرشه رو رها کنید.
‫ناخدا: نگفتم عرشه رو رها کنید. ‫دنبالم بیاید.
‫هیچ‌وقت دستور «تخلیه‌ی ‫کشتی» رو نشنیدم.
‫برای ناخدا سخت بود ‫که این دستور رو بده،
‫چون وقتی ناخدا می‌گه کشتی رو تخلیه کنید، ‫یعنی کار کشتی تمومه.
‫مردم داشتن کشتی رو ترک می‌کردن، ‫ولی برای من،
‫اوضاع خیلی خراب بود. ‫من هنوز داخل کشتی بودم.
‫واقعاً ترسیده بودم ‫چون شنا بلد نبودم.
‫برای استخدام ‫در خطوط کشتیرانی،
‫باید دوره‌ی آموزش ‫شنا رو بگذرونید.
‫ولی آموزشگاه من فقط ‫یه جلیقه‌ی نجات تنم کرد...
‫و من رو هل داد توی استخر.
‫منم روی آب شناور ‫موندم و دقیقه‌ی بعد،
‫من رو از استخر ‫کشیدن بیرون...
‫و گفتن: «خب، ‫آموزشت تموم شد.»
‫برای همین نمی‌دونستم ‫باید چی کار کنم.
‫کشتی داشت خیلی ‫سریع غرق می‌شد.
‫«قـ... قراره بمیرم.»
‫بعدش یکی از همکارهام ‫من رو دید...
‫که چشم‌هام خیس اشک بود، ‫بهم گفت: «باهام بیا.»
‫آب به عرشه‌ی ۳ رسیده بود...
‫و اون من رو به سمت عرشه‌ی ۴ ‫در سمت دیگه راهنمایی کرد.
‫رسیدم اون‌طرف ‫و سوار قایق شدم.
‫وقتی داشتم می‌رفتم، می‌دیدم ‫که هنوز کلی آدم اون تو هستن.
‫داشتن دست‌وپا می‌زدن تا... ‫نجات پیدا کنن.
‫باورم نمی‌شد ‫همچین اتفاقی افتاده.
‫همه‌اش فکر می‌کردم حتماً ‫دارم خواب می‌بینم.
‫یکی از دوستام ‫که همکارم بود،
‫بهم زد و گفت: «هی، ‫می‌بینی؟
‫ناخدا توی قایق نجات نشسته.»
‫این کارش برام عجیب بود.
‫چرا ناخدا باید قبل ‫از من پیاده بشه؟
‫داره کج می‌شه.
‫ببینید، ‫شیبش داره بیشتر می‌شه!
‫اون‌جا رو!
‫همین‌طور که کشتی غرق می‌شد،
‫مدام کج و کج‌تر می‌شدیم. ‫نمی‌تونستیم وایستیم،
‫برای همین خودمون رو ‫کشیدیم به سمت دیواره‌ی کشتی.
‫چیزی که از اون بخش مرتفع ‫کشتی می‌دیدیم این بود که،
‫یه قایق نجات سعی داشت ‫آزاد بشه و بره پایین…
‫و به‌خاطر زاویه‌ی بد کشتی،
‫قایق نجات ملق می‌زد...
‫و می‌دیدیم که آدم‌ها ‫پرت می‌شن توی آب.
‫کمکم کنید!
‫در اون فضای باز که بودیم،
‫یه در دو تایی بود...
‫و پشتش یه راهروی افقی بود،
‫راهرویی که خیلی پهن بود.
‫و طرف دیگه‌اش یه... ‫نرده داشت،
‫ولی چون کشتی خیلی کج شده بود، ‫غیرقابل‌عبور شده بود.
‫باید از این شکاف رد می‌شدیم ‫و باید به یه قایق نجات می‌رسیدیم،
‫یا لااقل می‌پریدیم توی آب.
‫سر همه‌ی خدمه فریاد کشیدم:
‫کاری که می‌کنیم اینه که ‫آدم‌ها رو پرت می‌کنیم اون‌طرف،
‫تا بتونن نرده‌ها رو بگیرن...
‫و بعد از اون سمت کشتی...
‫که به آب نزدیک‌تره ‫برن پایین...
‫من یک طرف وایستاده بودم، ‫یه مرد هم طرف دیگه وایستاده بود...
‫و زیر بغل آدم‌ها رو می‌گرفتیم...
‫و فقط پرتشون می‌کردیم اون‌ور.
‫بعد از این‌که تونستیم ‫همه رو بفرستیم اون‌طرف،
‫پنج نفرمون، خب، ‫اون لحظه اونجا گیر افتادیم.
‫کشتی اون‌قدر کج شده بود که اونجا ‫رسماً مثل چاه آسانسور شده بود.
‫محال بود بتونیم ‫ازش رد بشیم.
‫اون موقع، همه‌چیز به شکل ‫وهم‌آوری آروم شد...
‫و حس متروکه شدن در یه جزیره‌ی ‫خالی از سکنه رو داشت.
‫باید از اون قایق ‫نجات می‌رفتیم بیرون.
‫یه دریچه همون ‫نزدیکی‌ها باز بود...
‫که راه فرار ‫کاملاً مشخصی بود.
‫ما چند نفری که ته قایق ‫روی هم نیفتاده بودیم،
‫عملاً تلاش کردیم از اون ‫دریچه بریم بیرون.
‫یکی‌یکی بالا ‫رفتیم و خارج شدیم.
‫بعد که روی سقف قایق ‫نجات وایستادیم،
‫باید می‌رفتیم روی ‫خود کشتی مسافرتی،
‫که حالا بالای ‫سرمون بود و ما...
‫یه فاصله‌ای اونجا بود ‫که باید ازش رد می‌شدیم.
‫مجبور شدیم زنجیره‌ی ‫انسانی درست کنیم،
‫ولی محال بود ‫من وقتی لیلا بغلم بود،
‫بتونم آدمی بالا بکشم.
‫ناچار شدم لیلا رو ‫بدم دست یه غریبه.
‫معلق روی دریای مدیترانه، ‫در تاریکی مطلق.
‫خب، یه لغزش کافی ‫بود تا آدم بیفته توی آب،
‫آبی که خدا می‌دونه اون ‫لحظه چقدر زیر پامون بود.
‫همیشه ترس ‫از ارتفاع داشتم،
‫برای همین فکر این‌که بخوام ‫از بدنه یه کشتی برم بالا،
‫اون هم چنگ‌زنان با نوک انگشتام، ‫اون هم در ارتفاعی نزدیک به ۶ طبقه،
‫در تاریکی و روی دریای مدیترانه، ‫واقعاً برام دیوانه‌کننده بود.
‫ولی این تنها راهی بود که من، ‫لیلا و مگان نجات پیدا می‌کردیم.
‫بعدش بالاخره مجبور ‫شدیم برگردیم روی کشتی،
‫که اون شب برامون مثل ‫یه کابوس واقعی بود.
‫اولین فکرمون این بود که: ‫«قایق نجات دیگه‌ای هست؟»
‫ولی خیلی زود مشخص شد که ‫دیگه هیچ قایقی نمونده.
‫به جان می‌گفتم: «بیا شنا کنیم. ‫می‌تونیم نجات پیدا کنیم»
‫کم‌کم خیلی جدی در موردش حرف زدیم...
‫که این کار چه عواقبی داره.
‫که ارتفاع پرش چقدره.
‫که لیلا می‌تونه از این پرش ‫جون سالم به در ببره؟
‫که با این دمای آب، ‫می‌تونیم با لیلا شنا کنیم؟
‫داشتیم شانس زنده ‫موندن با شنا رو...
‫در مقابل موندن توی ‫کشتی سبک و سنگین می‌کردیم.
‫اون‌جا بود که حقیقت ‫به شکل دیگه‌ای...
‫برامون روشن شد و فهمیدیم...
‫که شاید هیچ‌وقت نتونیم ‫از این کشتی زنده بیرون بیایم.
‫ما مسیحی‌ها یاد گرفتیم ‫که با خدا معامله نکنیم.
‫ولی در اون شرایط، ‫ناخودآگاه ذهن آدم می‌ره سمتش.
‫و گفتم: «خدایا، فقط ‫ما رو از این کشتی نجات بده،
‫منم قول می‌دم مسیح رو به لیلا بشناسونم. ‫این بچه رو درست تربیت کنم،
‫فقط ما رو از این کشتی ‫سالم بیرون ببر.»
‫چون کشتی خیلی کج شده بود، ‫ما سمت بالایی کشتی بودیم.
‫بعدش چشمم به کسی افتاد ‫که شبیه یکی از خدمه بود.
‫لباس سفید تنش بود.
‫شبیه یه مأمور با لباس ‫فرم مخصوص بود و...
‫یه نگاه به لیلا کرد. ‫یه نگاه هم به ما.
‫گفت: «برید به این سطح ‫در طرف دیگه‌ی کشتی.
‫احتمالاً همه‌تون ‫مجبور می‌شید شنا کنید.
‫اونجا بیشترین شانس رو ‫برای زنده موندن دارید.»
‫به جلوی کشتی نگاه کردم...
‫و دیدم گروه کوچیکی از مسافرها ‫اونجا بی‌حرکت وایستادن.
‫با خودم گفتم: «به دردسر افتادن؟
‫چرا نیومدن پیش بقیه‌مون؟»
‫همین‌طور که به سمت ‫اون گروه کوچیک می‌رفتم،
‫تشخیص دیوار از کف ‫زمین خیلی سخت بود،
‫برای همین مجبور بودم ‫روی دیوارها راه برم.
‫اول با پام امتحان کردم که ببینم درها ‫می‌تونن...
‫وزنم رو تحمل کنن یا نه.
‫ولی بعد متأسفانه یکی ‫از درها مثل دریچه باز شد.
‫پرت شدم توی ‫یه تاریکی مطلق...
‫و از هوش رفتم.
‫[جزیره‌ی جیلیو]
‫وقتی رسیدیم به جزیره،
‫بعد باید چی‌کار می‌کردیم؟
‫کجا باید می‌رفتیم؟
‫هیچ‌کس نبود که ‫راهنمایی‌مون کنه.
‫در یه برهه فریاد زدم:
‫«کسی هست بتونه ‫به ما کمک کنه؟»
‫و صدای ضعیفی رو شنیدم که ‫گفت: «برید سمت کلیسا!»
‫اولین کاری که کردم این بود ‫که به مامانم زنگ زدم،
‫ولی گوشی بوق نمی‌خورد.
‫ولی خودش گفته بود ‫سوار قایق نجات شده،
‫برای همین باید همون ‫دوروبرها می‌بود.
‫شروع کردیم به گشتن ‫دنبال اون و لوئیزا.
‫جزیره خیلی شلوغ بود...
‫و پیدا کردن کسی ‫غیرممکن به نظر می‌رسید.
‫توی تک‌تک مغازه‌ها رفتیم.
‫رفتیم داخل کلیسا.
‫خدمه هنوز چیزی نمی‌دونستن...
‫و کشتی هم‌چنان ‫داشت غرق می‌شد.
‫حتی نمی‌دونستن ‫کسی هنوز توش هست یا نه.
‫یه گوشه‌ی دنج توی ‫کلیسا پیدا کردیم.
‫همه به‌شدت مضطرب بودن، ‫می‌تریسدن و سردشون بود.
‫رفتم و از اون پتوهای ‫آلومینیومی پیدا کردم.
‫و تونستم بیارمشون ‫داخل کلیسا.
‫هنوز یادمه که مردم ‫چطور فریاد می‌زدن...
‫و اسم اعضای خانواده‌شون رو صدا ‫می‌زدن ولی جوابی نمی‌شنیدن.
‫جودی!
‫استیو! استیو!
‫کتی!
‫همه‌جا رو دنبال ‫مامانم گشتیم...
‫و آخرش، من فقط رفتم ‫کنار یه عده وایستادم...
‫که داشتن کشتی رو ‫تماشا می‌کردن،
‫چون فکر می‌کردم شاید قایق ‫نجات اون هنوز نرسیده.
‫همین‌طور که زمان می‌گذشت،
‫متوجه شدیم کشتی ‫داره بیشتر کج می‌شه.
‫این دقیقاً صحنه‌ای از فیلم تایتانیک بود. ‫کاملاً شبیهش بود.
‫دیدن اون صحنه از اون ‫زاویه خیلی وحشتناک بود.
‫آره، می‌شد آدم‌های روی کشتی رو ‫دید که دارن دست تکون می‌دن،
‫انگار... می‌شد دید که ‫دارن التماس کمک می‌کنن.
‫دیدنش واقعاً عذاب‌آور بود.
‫با این‌که می‌دونستی ‫خودت جات امنه،
‫ولی می‌دونستی هنوز یه عده ‫داخل کشتی گیر افتادن.
‫می‌دیدیم که ‫یه راهروی باز هست...
‫که از وسط کشتی رد می‌شه ‫و به نرده‌های طرف مقابل می‌رسه...
‫و این راه کاملاً ‫مشخصی بود که...
‫بتونیم ‫بریم اون‌طرف.
‫در واقع اون راهروی متقاطع، ‫مثل یه سرسره‌ی ۶۰ متری شده بود.
‫برای همین می‌دونستیم ‫وقتی روی زمین سر بخوریم،
‫دیگه نمی‌تونیم روی ‫پاهامون وایستیم.
‫کشتی هنوز این‌قدر ‫تکون می‌خورد که با هر…
‫خب، نیم درجه‌ای که کج می‌شد،
‫یه تیکه وسیله‌ی جدید توی راهرو ‫سر می‌خورد و می‌رفت پایین.
‫من هنوز لیلا رو ‫به خودم بسته بودم...
‫و یه‌جورایی روی سینه‌ام ‫نگهش داشته بودم...
‫...و از اون مسیر طولانی ‫سر خوردم و رفتم پایین.
‫آدم بدجور غلت می‌خوره...
‫و از پشت، از اون راهروی متقاطع ‫سر می‌خورد و می‌رفت پایین.
‫دوروبرمون پر ‫از مبل و وسیله بود.
‫خب، سرعتمون حتماً ‫۳۲ کیلومتر در ساعت بود.
‫یادمه یه ضربه‌ی ناگهانی حس کردم. ‫سر لیلا محکم خورد به یه جایی.
‫وای خدای من، ‫سرش خیلی محکم ضربه خورد.
‫«حالش خوبه؟»
‫خب، مطمئن بودم که محاله ‫از این ضربه جون سالم به در ببره.
‫یادمه وقتی رسیدیم به پایین سرسره، ‫بهم گفت...
‫یه‌جورایی... ‫تقریباً مثل یک اعتراف:
‫«سر لیلا خیلی ‫محکم ضربه خورد.»
‫و می‌شد درد رو ‫توی چهره‌اش دید.
‫فکر کنم اولین واکنشم این بود ‫که ببینم حالش چطوره...
‫و دیدم داره گریه می‌کنه،
‫برای همین بیشتر حواسم به این بود که بگم: ‫«حالش خوبه. بیا بریم.»
‫وقتی به هوش اومدم، ‫سریع خودم رو چک کردم...
‫و فهمیدم که پام شکسته.
‫وقتی دوروبرم رو نگاه کردم، ‫فهمیدم توی رستورانم.
‫شروع کردم به فریاد زدن: «کمک، ‫کمک، کمک!»
‫ولی خب معلوم بود کسی ‫صدام رو نمی‌شنوه.
‫بغل دستم یه ماهیتابه بود.
‫ماهیتابه رو برداشتم ‫و سعی کردم بکوبمش روی زمین.
‫وقتی روی اون سرسرا ‫گیر افتاده بودیم،
‫در عرشه‌ی ۵، ‫صدای ضربه زدن شنیدم.
‫و شبیه... ‫یه ضربه‌ی مکانیکی نبود.
‫تقریباً این‌طوری بود که، خب،
‫انگار مردم می‌خواستن ‫به ما خبر بدن کجا هستن.
‫ولی راهی نبود، خب... ‫نمی‌تونستیم بریم پیششون.
‫وقتی رسیدیم به سمت کم‌ارتفاع، ‫می‌تونستیم آب رو ببینیم.
‫بالاخره، ‫این‌قدر نزدیک شده بودیم.
‫سعی داشتیم توجه...
‫هر قایق نجاتی که شاید ‫صدامون رو بشنوه رو جلب کنیم.
‫آی!
‫یه قایق نجات دیدم که ‫صورت آدم‌ها توش مشخص بود.
‫با یه زن چشم‌توچشم شدم...
‫و شاید برای یه لحظه، ‫نگاهمون گره خورد به هم.
‫لیلا رو بالا گرفتم و گفتم: «بامبینو»، ‫یعنی «بچه‌ام رو بگیر».
‫و اون فقط... سرش رو ‫به نشونه‌ی نه تکون داد.
‫فکر کنم دلش می‌خواست ‫کمک کنه ولی نمی‌تونست.
‫اون لحظه، از نظر روحی ‫کاملاً داغون شده بودم.
‫توی دلم، خیلی دعا کردم.
‫ولی یهو،
‫متوجه شدیم چند ‫تا قایق نجات خالی،
‫دوروبر کشتی ‫شناور شدن.
‫نشانه‌هایی از حیات دیدیم.
‫جفتمون دست به کار شدیم و فکر ‫کردیم: «وای خدای من، یعنی...
‫قایق‌های نجات دارن برمی‌گردن ‫تا آدم‌های بیشتری رو ببرن؟»
‫و وقتی بالاخره تونستیم توجه ‫ناخدای قایق نجات رو جلب کنیم،
‫سعی کرد خودش رو برسونه ‫به دهانه‌ای که ما وایستاده بودیم.
‫انگار یه قرن روی اون عرشه ‫منتظر بودیم.
‫در تمام اون مدت،
‫کشتی همین‌طور آروم‌آروم ‫بیشتر و بیشتر کج می‌شد.
‫حس می‌کردیم هر لحظه ممکنه ‫آخرین لحظه‌ی عمرمون باشه.
‫خود قایق‌های نجات احتمالاً ‫۳ یا ۴ متر پایین‌تر از ما بودن.
‫دریا خیلی طوفانی بود،
‫برای همین قایق داشت می‌خورد ‫به بدنه‌ی کشتی تفریحی.
‫برای همین حتی کار ساده‌ی...
‫سوار شدن به قایق ‫نجات هم خودش خطرناک بود.
‫ولی هرجوری بود، خودمون رو ‫کشیدیم بالا و سوار شدیم.
‫نفس راحتی کشیدیم.
‫درست از زیرش حرکت کردیم و رفتیم.
‫خب، وقتی از دهانه‌ی قایق ‫نجات به بالا نگاه می‌کردیم،
‫واقعاً نمی‌تونستیم ‫آسمون رو ببینیم.
‫کل آسمون شده بود ‫یک سمت کشتی تفریحی.
‫لیلا آروم شده بود.
‫یادمه توی بغلم بود ‫و امیدوار بودم که حالش خوب باشه...
‫و مشکلی براش پیش ‫نیومده باشه.
‫کاملاً حس می‌کردم تک‌وتنهام. ‫هیچ‌کس قرار نیست بیاد نجاتمون بده.
‫بعد کم‌کم صدای هلیکوپترهایی رو ‫شنیدیم که از بالای سرمون رد می‌شدن.
‫ولی کشتی مثل چتر ‫بالامون رو پوشونده بود.
‫نمی‌تونستن ‫ما رو ببینن.
‫نه می‌تونستم برم ‫پایین سمت آب...
‫و نه می‌تونستم ‫برگردم توی کشتی.
‫اون موقع، ‫دیگه داشتیم غرق می‌شدیم.
‫و درست همون لحظه‌ بود...
‫که فیلمی از زندگیم...
‫درست اومد جلوی چشمام.
‫یادمه بابام می‌گفت...
‫درست نیست بچه‌ها قبل ‫از مامان و باباشون بمیرن.
‫همون لحظه بود که حس ‫مبارزه در وجودم بیدار شد.
‫باید یه راهی برای زنده ‫موندن پیدا می‌کردم.
‫اون لحظه با خودم فکر کردم: ‫«چطوری می‌تونن ما رو ببینن؟»
‫بعد یادم افتاد ‫یه چراغ‌قوه توی جیبمه.
‫کد مورس بلد نبودم،
‫ولی چراغ‌قوه رو به سمت قایق ‫روبه‌رومون خاموش‌وروشن کردم.
‫گروه نجات ایندیا مایک آلفا. ‫گروه نجات ایندیا مایک آلفا.
‫به گوشم، به گوشم.
‫یه علامت از کسی دیدیم. ‫داریم می‌ریم بهشون کمک کنیم.
‫خیلی‌خب، عالیه.
‫بعد، یهو یه مرد مثل...
‫جیمز باند اومد پایین.
‫ما رو کشیدن بالا ‫توی هلیکوپتر...
‫و یکی‌یکی،
‫رفتن پایین و چهار ‫نفر دیگه رو هم آوردن.
‫خیلی‌خب، دست مریزاد. سه نفر رو ‫با وضعیت عمومی خوب تحویل گرفتیم...
‫که به فرودگاه ‫گروستو منتقل می‌شن،
‫جایی که نیروهای ‫امدادی منتظرشونن.
‫وقتی پرواز کردم و دور شدم، ‫هرچی دوست داشتم رو می‌دیدم...
‫و تمام دنیای واقعیم ‫نابود شده بود.
‫ولی خودم زنده بودم.
‫[رُم]
‫اواخر یک جمعه‌شب بود.
‫صفحه‌ام پر شده بود از پیام‌های ‫مسافرانی که روی یه کشتی تفریحی…
‫در سواحل توسکانی، ‫در جزیره‌ی جیلیو بودن.
‫می‌دونستم تنها راه برای فهمیدن ‫این‌که واقعاً چه اتفاقی افتاده،
‫این بود که برم اونجا.
‫یه کشتی تفریحی شلوغ ‫که به گل نشسته و کج شده.
‫...مسافرها این اتفاق رو شبیه به صحنه‌هایی ‫از فیلم تایتانیک توصیف کردن.
‫ممکنه تا ۷۰ نفر ‫ناپدید شده باشن.
‫من روز بعد به جیلیو رسیدم،
‫حدوداً، گمونم ‫ساعت ۶:۳۰ صبح.
‫[شنبه، ۱۴ ژانویه]
‫هیچ‌وقت دیدن کوستا ‫کونکوردیا رو فراموش نمی‌کنم.
‫محال بود که آدم به اون تخته‌سنگ بزرگی ‫که از ته کشتی بیرون زده بود،
‫خیره نشه.
‫وظیفه‌ی من این بود که توضیح بدم ‫چطور همچین اتفاقی افتاده.
‫دیشب یک کشتی تفریحی ایتالیایی...
‫در سواحل توسکانی ‫به گل نشست.
‫بیاید روراست باشیم، ‫هر بار سوار هواپیما...
‫یا کشتی تفریحی می‌شین، ‫به این قضیه فکر می‌کنین.
‫اگه مشکلی پیش بیاد چی؟
‫خب، همچین هم شد.
‫کشتی الان در بخش ‫خیلی کم‌عمقیه،
‫ولی به خاطر بزرگی کشتی...
‫و گیر کردنش ‫در این منطقه‌ی صخره‌ای،
‫ده‌ها غواص گارد ‫ساحلی ایتالیا...
‫دارن دوروبر و داخل ‫کشتی رو بررسی می‌کنن...
‫تا ببینن می‌تونن کسی رو ‫اونجا پیدا کنن یا نه.
‫من غواص آتش‌نشانی‌ام...
‫که تخصصم غواصی توی غاره.
‫دو بار غواصی انفرادی، ‫هر کدوم ۴۰ دقیقه.
‫کل زمان عملیات، دو ساعت.
‫تولد مامانم بود...
‫و فکر می‌کردم باید ‫توی رستوران می‌بودم...
‫و براش آهنگ «تولدت ‫مبارک» رو می‌خوندم،
‫ولی توی ‫جزیره‌ی جیلیو بودم،
‫روی زمین نشسته بودم...
‫و فقط با خودم می‌گفتم: ‫«اون کجاست؟»
‫و از خودم پرسیدم: «یعنی ‫دوباره می‌بینمش؟»
‫هرچی زمان می‌گذشت ‫و آب سردتر می‌شد،
‫خب، ژانویه بود، ‫شانس زنده موندن...
‫هر کسی بعد از ۲۴ ‫ساعت اول...
‫خب... مشخصاً کمتر می‌شه.
‫خیلی‌خب.
‫جداش کن.
‫خیلی‌خب!
‫ترس خیلی بزرگیه...
‫چون واقعاً این خطر ‫وجود داشت که...
‫توی اون کشتی غول‌پیکر...
‫ته دریا غرق بشیم و به‌جای ‫نجات‌دهنده، خودمون قربانی بشیم.
‫هر چیزی که وصل نشده بود، ‫می‌شد یه مانع.
‫سیم‌ها بودن.
‫لبه‌های تیز بودن.
‫مشخصه که همه‌ی این چیزها، ‫برای یک غواص خطرسازه.
‫[یک‌شنبه، ۱۵ ژانویه]
‫بالاخره سپیده دمید ‫و با خودش روشنایی آورد.
‫هنوز توی اون رستوران بودم.
‫ساعت‌ها گذشت ‫و سرمازدگی اومد سراغم.
‫راستش، گذروندن یه شب ‫دیگه در اون شرایط،
‫مطمئن نبودم بتونم تا ‫فردا صبحش زنده بمونم.
‫کم‌کم به این فکر افتادم که…
‫اگه می‌تونستم... اگه می‌تونستم ‫از این وضعیت نجات پیدا کنم...
‫می‌تونستم تشکیل ‫خانواده رو مد نظر قرار بدم.
‫خب... شاید این همون چیزی ‫بود که در زندگیم کم داشتم.
‫۴۸ ساعت بود که ‫نخوابیده بودیم.
‫در ون باز شد...
‫و رئیسم گفت: «یه نفر دیگه مونده ‫که باید نجاتش بدیم. باید بریم.»
‫مدیر هتل، ‫مانریکو جامپدرونی،
‫که آخرین بار چند نفر ‫از شواهد موقعی دیده بودنش...
‫که سعی داشت مردم رو ‫در بخش پذیرش کشتی نجات بده...
‫همکارانم رفتن داخل کشتی...
‫و دنبال بازمانده‌ها ‫می‌گشتن و فریاد می‌زدن.
‫«ما آتش‌نشانی هستیم! ‫ما آتش‌نشانی هستیم!
‫کسی اونجا هست؟
‫کسی صدام رو می‌شنوه؟»
‫و در یک لحظه،
‫پاسخی شنیده شد.
‫خیلی‌خب، آروم باش. سخت نگیر.
‫خودمون رو به‌زور ‫چپونده بودیم در اعماق تونل،
‫برای همین هیچ نور ‫طبیعی‌ای نداشتیم.
‫نور نمی‌تونست به اونجا برسه.
‫خب، داخل یه غار بودیم.
‫باشه، خوبه. آروم.
‫آروم. خوبه.
‫آروم.
‫خودشه!
‫بعد همون شخصی رو که ‫دنبالش بودیم دیدم.
‫ازش پرسیدم: «سلام، ‫اسمت چیه؟ اسمت چیه؟»
‫و بهم جواب داد: «مانریکو.
‫مانریکو جامپدرونی.»
‫بهم گفت: «سلام، ‫من فرانچسکوئم،
‫یکی از نجات‌دهنده‌هات.»
‫بهم گفت: «دیگه ‫نگران نباش.
‫می‌بریمت بیرون.»
‫بعد از ۱۳ سال، ‫هنوزم گریه می‌کنم.
‫آدم باورش نمی‌شه.
‫در فاجعه‌ها همیشه اتفاقی ‫شبیه به معجزه رخ می‌ده.
‫این‌بار، یکی از خدمه بود که ‫داخل کشتی گیر افتاده بود،
‫امدادگرهایی پیداش کردن که کابین ‫به کابین می‌رفتن و به بدنه ضربه می‌زدن.
‫دو روز با پای شکسته ‫اون تو گیر افتاده بود.
‫فکر می‌کردی جون ‫سالم به در نبری؟
‫آره، وقتی توی رستوران تنها بودم، آره.
‫بعد از شوک، وحشت و هرج‌ومرج،
‫اشک شوق سرازیر شد.
‫رز متکالف، ‫یکی از آخرین کسانی بود...
‫که از کشتیِ در حال ‫غرق‌شدن نجات پیدا کرد.
‫بقیه هم، از جمله نیک تالی و دوست‌هاش، ‫دیگه جاشون امنه.
‫خانواده‌هایی بودن که می‌لرزیدن، ‫بچه‌هاشون رو به من می‌دادن...
‫و می‌گفتن: «بچه‌ام رو بگیر. ‫بذارش توی قایق.»
‫و ما مجبور شدیم بیشتر ‫از یک ساعت و نیم منتظر بمونیم...
‫تا بتونیم سوار ‫اون قایق بشیم.
‫مجبور شدم دو ‫سال منتظر بمونم.
‫جسد مامانم یکی از آخرین ‫جسدهایی بود که پیدا شد.
‫پیداکردن جسدش...
‫اصلاً برام آرامش‌بخش نبود.
‫انگار کشتی کوستا کونکوردیا ‫زندگیم رو به هم ریخت.
‫مامانم تمام دنیام بود،
‫منم تمام دنیای اون بودم.
‫اسم این بچه‌ی قشنگ چیه؟
‫اسم این دختر استفانیاست.
‫این بچه مال کیه؟
‫ناخدای کشتی تفریحی‌ای ‫که اینجا در سواحل توسکانی...
‫به گل نشست،
‫به دست مقامات ایتالیایی ‫بازداشت شده.
‫پرونده‌ی وی به اتهام قتل ‫غیرعمد و ترک کشتی در حال بررسیه.
‫این‌ها دو تخلف بسیار جدی ‫در قانون دریانوردی هستن.
‫اون شب ۳۲ نفر جون باختن، ‫از جمله یه بچه‌ی ۵ ساله.
‫در روزهای بعد از حادثه،
‫تیم روابط عمومی کوستا عملاً ‫تنها منبع خبررسانی بود...
‫و کاملاً مشخص بود که از قبل ‫تصمیمشون رو گرفته بودن که تقصیر کیه.
‫و امشب، بازی مقصرجلوه‌دادن ‫وارد مرحله‌ی جدیدی شد،
‫چون مالکان کشتی گفتن که ‫تقصیر ناخدای خودشون بوده.
‫ما معتقدیم که اینجا... ‫اشتباه انسانی رخ داده.
‫ناخدا مسیر مجاز رو ‫دنبال نکرده بود.
‫ناخدا، ناخدا!
‫یکی از پرماجراترین ‫بخش‌های این اتفاق...
‫در ۱۷ ژانویه رخ داد.
‫یه خبرنگار محلی، یه فلش‌مموری ‫توی ماشینش که درش باز بود، پیدا کرد.
‫این فلش حاوی فایل ‫ضبط‌شده‌ای از مکالمه‌ی...
‫بین گارد ساحلی لیوُرنو و ناخدای کشتی، ‫اسکتینو بود،
‫مکالمه‌ای مربوط به زمانی که ناخدا ‫ادعا می‌کرد کشتی رو ترک کرده.
‫چی‌کار می‌کنی، ناخدا؟
‫اینجام تا عملیات ‫نجات رو هماهنگ کنم.
‫از توی کشتی هماهنگش کن! ‫سرپیچی می‌کنی؟
‫نه، نه، سرپیچی نمی‌کنم.
‫از رفتن به داخل کشتی ‫سرپیچی می‌کنی، ناخدا؟
‫بهم بگو، ‫چرا نمی‌ری توی کشتی؟
‫وقتی آدم می‌شنید که ‫این فرمانده...
‫به ناخدا اسکتینو می‌گه: «برگرد توی... ‫کشتی!»
‫دیگه نمی‌شد نشنیده‌اش گرفت.
‫برگرد داخل کشتی. ‫این یه دستوره!
‫حق نداری هیچ بهانه‌ای بیاری.
‫خودت دستور تخلیه‌ی ‫کشتی رو دادی.
‫الان من فرمانده‌ام!
‫برگرد توی کشتی!
‫مفهومه؟ صدام رو نمی‌شنوی؟
‫- الان می‌رم توی کشتی. ‫- برو!
‫نتیجه‌ی غیرقابل‌انکارش ‫این بود که همه،
‫در سراسر دنیا، ناخدای اسکتینو رو ‫به اسم ناخدای بزدل شناختن.
‫می‌ذارید رد بشم؟
‫ناخدای ایتالیایی، ‫فرانچسکو اسکتینو،
‫امروز صبح با قدم‌های ‫بلند وارد دادگاه شد،
‫با همون باد و غبغب ‫و اعتمادبه‌نفسی که توی کشتی داشت.
‫امروز ناخدا فرانچسکو اسکتینو ‫در دادگاه حضور یافت...
‫تا به اتهام‌های متعدد ‫از جمله قتل غیرعمد،
‫ایجاد فاجعه‌ی دریایی...
‫و آسیب‌رسوندن بدنی ‫به ۱۵۰ نفر پاسخ بده.
‫محاکمه چندین ‫سال طول کشید...
‫و در سالن تئاتری در شهر ‫گروستو برگزار شد.
‫و من در تک‌تک جلسه‌های ‫دادگاه شرکت کردم.
‫دادستانی تقصیر ‫این فاجعه رو...
‫کاملاً متوجه ناخدا ‫اسکتینو دونسته.
‫به گفته‌ی اون‌ها، ناخدا در هدایت ‫کشتی سهل‌انگاری شدیدی کرده،
‫ولی ناخدا تمام اتهام‌های ‫وارده رو رد می‌کنه...
‫و اصرار داره که مسئولیت این اتفاق ‫به گردن…
‫بقیه هم هست.
‫تمام تمرکز روی ‫ناخدا اسکتینو بود،
‫ولی یکی از سوال‌های اصلی ‫خیلی‌هامون این بود...
‫که این فاجعه ناشی از نقص ‫فنی مکانیکی بوده یا نه.
‫مدت کوتاهی بعد از حادثه، ‫جعبه‌ی سیاه پیدا شد،
‫ولی خراب بود،
‫پس برای مدتی ‫به نظر می‌رسید...
‫که هیچ راهی وجود ‫نداره تا بفهمیم...
‫شب حادثه در عرشه‌ی ‫کشتی واقعاً چی گذشته.
‫سال ۲۰۱۲، یه محقق جوون ‫در رشته‌ی علوم کامپیوتر بودم.
‫یه سری دیسک ‫از کشتی...
‫کوستا کونکوردیا رو ‫بهم دادن.
‫قبلش دو تا کارشناس سعی کرده ‫بودن اطلاعاتش رو استخراج کنن،
‫ولی هر دو شکست خورده بودن.
‫برای همین بدجوری ‫درگیرش شدم.
‫نرم‌افزاری ساختم ‫که توضیح می‌ده...
‫اون شب دقیقاً ‫چه اتفاق‌هایی افتاده.
‫ناخدا: برخوردمون به کجا بود؟
‫سرمهندس: برقمون کامل قطع شده.
‫ژنراتور اضطراری ‫کوستا کونکوردیا...
‫اون شب مشکل پیدا کرده بود.
‫علی‌الخصوص، چند بار ‫خاموش و روشن شد...
‫و تقریباً هیچ‌وقت نتونست ‫به کابل‌های برق اضطراری وصل بشه...
‫و به تجهیزات ‫اضطراری برق برسونه.
‫نمی‌شه با قطعیت فهمید...
‫مردم توی اون کشتی ‫چطوری جون باختن،
‫ولی این رو می‌دونیم که حداقل ‫دو تا از قایق‌های نجات...
‫در بخش بالایی کشتی، به خاطر...
‫خرابی ژنراتور ‫اضطراری کار نکردن...
‫و می‌دونیم که اون اشخاص ‫مجبور شدن پیاده بشن...
‫و راهشون رو به سمت قایق‌های ‫نجات دیگه‌ای روی همون عرشه‌‌ی ۴،
‫پیدا کنن.
‫این رو هم می‌دونیم که...
‫به خاطر خرابی ‫ژنراتور اضطراری،
‫آسانسورها هم کار نمی‌کردن.
‫ناخدا: ۳۵۰
‫سکان‌دار: ۳۴۰
‫- ناخدا: ۳۵۰ - به سمت راست. ‫- سکان‌دار: باشه.
‫وقتی برای همگام‌سازی ‫داده‌ها نرم‌افزارم رو اجرا می‌کردم،
‫یه غافلگیری بزرگ رخ داد.
‫دقیقاً قبل از وقوع حادثه،
‫فهمیدیم که یه تداخل ‫و مغایرت...
‫بین دستوری که به سکان‌دار ‫داده شده بود...
‫و کاری که اون انجام می‌داد، ‫وجود داشته.
‫- ناخدا: تمام فرمان به چپ. ‫- خدمه‌ی عرشه: تمام فرمان به راست.
‫- سکان‌دار: تمام فرمان به راست. ‫- ناخدا: تمام فرمان به چپ.
‫صدای اسکتینو رو می‌شنویم ‫که دستوراتی صادر می‌کنه...
‫و سکان‌دار به مدت ۱۳ ثانیه، ‫دقیقاً خلافش رو انجام می‌ده.
‫بعدها، یه تحقیق مستقل...
‫به دست پروفسور برونو نری و پائولو ‫نری از دانشگاه پیزا...
‫نشون داد که اگه ‫دستورات اسکتینو...
‫درست اجرا می‌شد،
‫برخورد خیلی جزئی می‌بود ‫یا اصلاً اتفاق نمی‌افتاد.
‫اوایل دهه‌ی ۲۰۰۰، صنعت کشتی‌های ‫تفریحی به‌سرعت رو به رشد بود...
‫و شرکت کشتیرانی ایتالیایی ‫کوستا به مشکل خورده بود.
‫نمی‌تونستن رقابت کنن.
‫تنها راه بقاشون ‫در اون بازار این بود که...
‫یه شرکت بزرگ ‫آمریکایی اون‌ها رو بخره.
‫با گسترش فعالیت کوستا، ‫مجبور شدن خدمه استخدام کنن...
‫و تا جایی که می‌تونن سریع ‫و با بازدهی بالا آموزششون بدن.
‫نکته‌ی مهم اینه که خود ‫ناخدا اسکتینو...
‫به کوستا نامه نوشته بود ‫و ابراز نگرانی کرده بود...
‫که افراد خیلی سریع ‫ارتقای درجه می‌گیرن،
‫آموزش‌های کافی رو نمی‌بینن...
‫و به درد این مدل ‫کشتی‌هایی که...
‫خودش می‌خواست هدایت کنه، نمی‌خورن.
‫چیزی که درباره‌ی سکان‌دار ‫می‌دونیم اینه که...
‫خیلی سریع به این سمت ‫ارتقا پیدا کرده بود...
‫و کاملاً مشخصه که ‫در لحظه‌ی بحرانی،
‫درست وقتی که باید...
‫دستورات ناخدا ‫اسکتینو رو متوجه می‌شد،
‫مانع زبانی وجود ‫داشته و احتمالاً...
‫اصلاً متوجه نشده بود ‫ناخدا بهش چی می‌گه.
‫[۱۱ فوریه‌ی ۲۰۱۵ ‫روز اعلام حکم]
‫به نام ملت ایتالیا، دادگاه،
‫طبق مواد ۵۳۳ و ۵۳۵،
‫فرانچسکو اسکتینو رو...
‫در خصوص جرایم انتسابی ‫گناهکار شناخته...
‫و به حکم در مجموع ‫۱۶ سال...
‫حبس و یک ماه بازداشت ‫محکوم می‌کنه.
‫امروز ناخدای کشتی ‫کوستا کونکوردیا...
‫با اتهام قتل غیرعمد ‫و رهاکردن کشتی گناهکار شناخته شد...
‫و به ۱۶ سال زندان محکوم شد.
‫[شرکت کشتی‌های تفریحی کوستا قبول کرد ‫یک میلیون یورو جریمه بپردازد.]
‫[این شرکت با محاکمه‌ی مجرمانه ‫مواجه نشد.]
‫[پنج کارمند دیگر کشتی‌های تفریحی کوستا ‫به قتل غیرعمد، کوتاهی و تخریب کشتی...]
‫[متهم شدند، از جمله مانریکو جامپدرونی. ‫آن‌ها زندانی نشدند.]
‫من دیگه هیچ‌وقت در صنعت ‫کشتی‌های تفریحی کار نمی‌کنم.
‫و دعا می‌کنم هیچ‌کس ‫در همچین موقعیتی قرار نگیره.
‫تمام پولم،
‫از دست رفت.
‫ولی یاد گرفتم که زندگی ‫خیلی مهم‌تر از پوله.
‫برای همین هر روز ‫صبح که بیدار می‌شم،
‫اولین کاری که ‫می‌کنم اینه که…
‫خدا رو شکر می‌کنم.
‫خیلی چیزها یاد گرفتم.
‫الان دیگه می‌تونم شنا کنم.
‫می‌خوای دوباره آواز بخونی؟ ‫خب، بخون عزیزم.
‫ما-ما-ما.
‫اما-ما-ما-ما!
‫دو، سه...
‫وقتی رسیدیم خونه، خب، ‫کاملاً از پا دراومده بودم.
‫تشخیص دادن که به اختلال ‫استرس پس از سانحه مبتلا شدم.
‫حملات عصبی داشتم. ‫کابوس می‌دیدم.
‫بعد از اون همه فشار جسمی ‫و روحی‌ای...
‫که لیلا از سر گذرونده بود، ‫نگرانش بودیم.
‫مجبور بودیم یکی دو هفته ‫کاملاً زیر نظر داشته باشیمش...
‫تا مطمئن بشیم همه‌چیز مرتبه.
‫وای، اون زبون رو ببین.
‫دیگه چه شکلک‌های ‫باحالی می‌تونی دربیاری؟
‫تاثیرش رو روی خودم دیدم،
‫ولی اون یه بچه‌ی یک‌ساله ‫بود که نمی‌تونست حرف بزنه،
‫برای همین یادمه با روان‌شناس‌ها ‫و متخصص‌ها مشورت می‌کردیم.
‫بعداً می‌بینمت، ‫خداحافظ! خوش بگذره!
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫ولی در نهایت دوران کودکی ‫کاملاً عادی و خوبی داشت.
‫برای همین... ‫اغلب در موردش صحبت می‌کنیم.
‫مثلاً این‌که، چرا خدا اون ‫شب خواست ما رو نجات بده؟
‫خب، ‫چرا ما هنوز اینجاییم؟
‫باید با این فرصت دوباره‌ای که بهمون داده، ‫چی‌کار کنیم؟
‫لیلا زندگی خودش رو داره، ‫یه زندگی قشنگ که ساخته.
‫و به لطف خدا، ‫زنده موندیم.
‫جان، به خاطر تو ‫زنده موند.
‫اون شب فقط تمام تلاشم رو ‫کردم تا نجاتشون بدم.
‫لحظه‌هایی بود که فکر می‌کردم ‫دیگه نمی‌تونیم نجات پیدا کنیم.
‫ولی خیلی خوشحالم ‫که موفق شدیم.
‫وقتی به این حدوداً ده ‫سال گذشته نگاه می‌کنم،
‫به زندگی‌ای که تونستیم داشته باشیم، ‫می‌بینم واقعاً خوش‌شانس بودیم.
‫لیلا یه دختر ۱۵ ساله‌ی معرکه، ‫فهمیده و همه‌چیزتمومه.
‫خیلی زود بعد از این‌که برگشتیم، فهمیدیم...
‫که مگان بارداره.
‫خب،
‫اون شب که برای زندگیمون می‌جنگیدیم، ‫باردار بود.
‫یکی از بزرگ‌ترین هدیه‌هایی که می‌تونستم بگیرم، ‫همین بارداری بود.
‫جالبه که وقتی زمان بچه رو تعیین کردن، ‫سونوگرافی‌هام نشون می‌دن…
‫که تاریخ شکل‌گیری بچه، ‫شب فاجعه‌ی کشتی تفریحی بوده...
‫و ما می‌گفتیم:
‫«مطمئن باشین اون زمان ‫شکل نگرفته.» ولی خب...
‫حالا می‌دونید چرا وقت ‫نکردم پیراهنم رو بپوشم!
W W W . M O V I E S H O . C O M
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M