.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
- تجمل. - تجمل.
- شکوه. - شکوه.
- آدم‌های جذاب. - آدم‌های جذاب.
اینجا در قطار سریع‌السیرِ «گلامازونیَن»،
هر سفر اوجِ ولخرجی و تجمله
و ریخت‌وپاش‌های بی‌حساب‌وکتاب.
- اوه. - ♪ گلامازونیَن ♪
هنوز کلی از این چیزا داریم.
سرویس پنج‌ستاره‌ی گلامازونیَن لنگه نداره.
من این یکی رو برمی‌دارم.
♪ دود ♪
عاشق زن و بچه‌هامم،
ولی گلامازونیَن کمک می‌کنه گاهی یه دوری بزنم.
بعضی وقتا آدم یه آخر هفته با رفقا لازم داره.
-اسمت چیه؟ -♪ رفقا ♪
جواب نده.
اولین قطار سریع‌السیرِ بین‌قاره‌ای.
ما خانواده‌ی تو هستیم.
البته اگه خانواده‌ت یه مشت آدم پولدار،
و زن‌های موفقِ اپل‌دار باشن.
-♪ اپلِ لباس ♪ - قطار سریع‌السیر گلامازونیَن.
گلامازونی‌وار سفر کنید.
نگاشون کن. فوق‌العاده‌ن.
می‌تونی تصور کنی ما هم اون‌طوری باشیم،
که با کت‌ودامن دور کشور سفر کنیم؟
بالاخره یه قطار سریع‌السیر. دیگه خبری از قطارهای معمولی نیست.
اقامت تو هتل‌های لوکس.
مثل یه کلبه‌ی اسکی تو آسپن.
جایی که دو تا دوقلوی سوئیسیِ عضله‌ای
میان پیشمون تو جکوزی و میگن:
«شاید بهتر باشه این مهمونی رو ببریم طبقه بالا.»
اوه، بعد ما هم میگیم: «ببخشید پسرا.
ما هر دو زنِ مردهایی هستیم که تو کارِ
-املاک تجاری هستن.» -املاک تجاری.
ولی با این حال، با رضایت خودمون یه رابطه‌ی هیجان‌انگیز باهاشون داریم.
و جالب‌تر اینکه، هر دومون دقیقاً همزمان به اوج لذت می‌رسیم
در حالی که از روی تخت‌های دوقلو تو اتاق مشترکمون، تو چشمای هم نگاه می‌کنیم.
یا حتی اتاق‌های جدا.
-اوه. -اوه.
آره. ممنون.
-شنیدی چی سرِ لوآن اومد؟ -چه حیف شد.
بهترین مهماندارِ واگنِ کافه بود.
مسافران قطار ۱۶
به مقصد «سیکس فلگز گوانتانامو» سوار بشن.
تس و دیدی.
-سلام بارب. دارم اعلام حضور می‌کنم. -سلام بارب. دارم اعلام حضور می‌کنم.
اوه، امروز قطار شلوغه، نه؟
داره حسابی
غرقِ کار میشه.
بیشتر شبیه اینه که اصلاً قطاری در کار نیست.
بفرما. دارن عذرمون رو میخوان.
کلاً دارن تعطیلش می‌کنن.
چی؟ نمی‌تونن یه خط قطار رو همین‌طوری تعطیل کنن.
اگه اسمش 'ریلِ گند' باشه می‌تونن،
و فقط تو سه تا شهرِ درب و داغون توقف داشته باشه.
که یکیشون هم همین تازگی توسط آتیشِ معدن بلعیده شد،
آتیشی که ۶۰ ساله داره می‌سوزه.
بارب، حالا می‌خوای چیکار کنی؟
دختر، چند تا کارِ خرده‌ریز جور کردم.
می‌دونی، یه کم کارِ سبک.
شاید حامله شدم. شاید هم موهامو فروختم.
این که داستانِ 'بینوایان' نیست؟
دختر، حس می‌کنم این لزبین اصلاً قرار نیست بینوا باشه.
- باربرا رفت. - مسافرانِ قطارِ...
۵۸۲ به مقصد پیونگ‌یانگ، کره شمالی سوار بشن.
دلم واسه این تنگ میشه.
اینکه خیال‌پردازی کنم بقیه دارن کجا میرن.
مثلاً اون یارو.
ممکنه هر جایی بره.
دیدلز، چی شد که به اینجا رسیدیم؟
منظورم اینه که، چند وقته داریم این کارو می‌کنیم؟
یه چیزی حدود ۱۰ سال.
و من فکر می‌کردم که ما قراره...
نمی‌دونم. فقط... یه چیزی بشیم.
می‌دونی این چیه؟
وای خدای من. این سالنامه آکادمی مهمانداری قطارِ ماست؟
همیشه تو کیفِ دستی‌ام نگهش می‌دارم.
اوه، نگاه کن چقدر جوون بودیم. خب، یه جورایی.
دی‌دی، یادت میاد اولین بار که همدیگه رو دیدیم
توی حمومِ بعد از اون سمینارِ بلند کردنِ چمدون؟
به هم قول دادیم که با هم دنیا رو بگردیم.
می‌دونی، از هر کوهی بالا بریم،
از هر رودی رد بشیم.
داکوتاها رو ببینیم، هم 'فنینگ' و هم 'جانسون'.
اوه، عجایب دنیا رو ببینیم مثل گرند کنیون
و اون چهار تا مرد که گیر کرده بودن رو کوه.
و بعد قرار بود با هم تو تیخوانا زایمان کنیم،
می‌دونی، فقط برای اینکه به همه ثابت کنیم
که سیستم درمانی‌شون اون‌قدرها هم که میگن
بد نیست.
اوه، قرار بود همه فرهنگ‌های مختلف
و کشورها رو کشف کنیم
و دستشویی‌ها رو، به خاطر اون مشکلِ مثانه‌ات.
گلامازونیان بهتره زودتر
دو تا جایگزین پیدا کنه اگه اون دو تا دختر نیومدن.
-کجان؟ -آخرین باری که دیدمشون،
توی جکوزیِ کلبه‌ی اسکی بودن.
احتمالاً هنوز با اون دوقلوهای سوئیسی‌ان.
اه. از دوقلوها متنفرم. اگه با یکیشون باشی،
قانوناً مجبوری با اون یکی هم باشی.
وگرنه سر از زندان در میاری.
«گلامازونیان» الان دیگه هر کسی رو قبول می‌کنه.
حتی دخترایی که لثه‌های گنده دارن.
یا بدتر، اون دخترای «استنک ریل».
- به من نگاه نکن. - نه.
خیلی خب.
دی‌دی، شنیدی چی گفت؟
دکترم میگه مجرای ادرارم تحت فشاره.
نه، گلامازونیان دنبال دو تا جایگزینه.
خب، اون دو نفر می‌تونیم ما باشیم.
تس، دیگه تموم شد.
وقتشه برگردم تو کارخونه چسب‌سازی پدر و مادرم کار کنم.
دی‌دی. دی‌دی، صبر کن.
دی‌دی. نه.
اوه، بیا بیرون از اونجا. مگه همین الان اون تو نبودی؟
اینجا رو خیلی دوست دارم.
تازه، انگار جای دیگه‌ای هم دارم که امروز برم.
یادت نمیاد چی بهم گفتی
روز اولی که رفتیم آکادمی مهمانداری قطار؟
«من فقط اینجام چون نمی‌خوام برم سربازی»؟
اون یکی حرفت.
«ادویه مورد علاقه‌ام پودینگه»؟
اون یکی دیگه.
«من فراری‌ام
و هیچ‌کس نمی‌دونه اینجام»؟
نه، اون یکی دیگه.
قرار بود با هم آمریکا رو بگردیم.
دی‌دی، این فرصت ماست.
نگاه کن.
دی‌دی، همون چیزی رو فکر می‌کنی که من فکر می‌کنم؟
«اگه پری دریایی وجود داره، نباید پیشخدمت دریایی هم داشته باشن؟»
اون یکی دیگه.
«همه روح‌ها لختن؟»
اون یکی دیگه.
«می‌خوای با هم قیچی‌بازی کنیم؟»
دی‌دی!
نگاه کن.
آره.
خیلی خب. تو اون رو ببر اونجا،
منم شروع می‌کنم به شکافتن شلوارها.
این شکلی دقیقاً شبیه یونیفرم اونا میشه.
خیلی شبیه گلامازونیانی‌ها میشیم.
ما با تأخیرهای بیشتری
در قطار گلامازونیان اکسپرس مواجهیم
چون دو تا عوضی تصمیم گرفتن نیان.
خب، گفتن که جایگزین میارن.
پس کدوم گوری‌ان؟
ما همین‌جاییم.
اینا چی پوشیدن؟
تو همیشه خیلی از زن‌های دیگه ایراد می‌گیری.
«اون یونیفرم‌های بدقواره‌شون رو ببین.»
انگار یه احمقِ دست‌قیچی طراحیشون کرده.
- می‌دونی چیه؟ - منظورم اون نبود.
دخترا. دخترا.
باربرا.
حالا تو «گلامازونیان» کار می‌کنی؟
به نظر میاد فکرمون یکی بوده.
آدم باید هر کاری که گیرش میاد رو قبول کنه، نه؟
- ممنون. - الان داریم سوار می‌کنیم
زوج‌هایی که نباید با هم باشن.
- اون شروع کرد. - من هیچ‌کاری نکردم.
به صورتم نگاه کن.
حرف بزن.
اوه.
لوکس بودن.
تجمل.
حالم بهم خورد.
منظورم همون چیزیه که الان داره از مری‌ام میاد بالا
و دارم فکر می‌کنم چرا دو تا موش‌کورِ غمگین توی فرست‌کلاسِ منن.
- اوهوم. - اوه.
ببین دیدلز، این امبره، از آکادمی مهمانداری قطار.
وای خدای من، تس؟ خیلی وقته ندیدمت دختر.
با این همه چروک دور چشم و آفتاب‌سوختگی نشناختمت.
و دیدی، تو هم...
کاملاً عوض شدی.
- ممنون. - بذار حدس بزنم.
- سکته کردی؟ - نه. سلام، الی.
و...
اش؟ اِی-اش؟
اِی-اش-لی... اش-لِ-گوه.
واقعاً نمی‌دونم چطور تلفظش کنم.
اوه... نگران نباش، لازم نیست بگی.
خیلی عجیبه که تا حالا با هم کار نکردیم.
شما دو تا چند وقته «گلامازونیان» هستید؟
- اوه، امروز اولین روزمونه. - اوه، یعنی...
- کل عمرمون. تمام عمرمون. - کل عمرمون.
آره، حتماً.
کلاس‌های آموزشی رو یادمه، انگار همین دیروز بود.
اوه، صبر کن. نه، یادم نیست.
ما بلافاصله بعد از فارغ‌التحصیلی فرستاده شدیم فرست‌کلاس.
فقط بگم که حسابی تأثیر مثبت گذاشتیم.
اوه، یعنی با رابطه به اینجا رسیدید.
چطور جرأت می‌کنی؟
ما اصلاً وقت خوابیدن نداشتیم.
خیلی سرمون شلوغ بود که با آدم‌های کله‌گنده راه‌آهن رابطه داشته باشیم.
- آره. - لعنتی!
می‌بینی؟ دقیقاً برای همینه که با شما دو تا حرف نمی‌زنیم.
شما همیشه با ما خیلی بد بودید.
- بی‌ادب. - الی، اشلی.
بریم دخترا.
سوار شدن به قطار 'گلامازونیان اکسپرس' شروع شد
بدون توقف به سمت سلِبریشن، فلوریدا.
واو. از زمان آکادمی خیلی خوش‌برخوردتر شدن.
دقیقاً.
وای خدای من، دیدی، نگاه کن.
ببین کی داره اونجا سوار قطار میشه.
کال. همون مامور قطاری که انتخاب شده بود
'مامور قطاری که دلمون میخواد آلتش رو ببینیم'
توی مجله‌ی 'مامورهایی که دلمون میخواد آلتشون رو ببینیم'.
آره، ولی چرا اینقدر آروم راه میره؟
اون حتی نمیدونه من وجود دارم.
اوه، باید خودت رو بهش معرفی کنی.
-کال. کال، هی! -تس.
صبح بخیر، آقای مامور داون‌پورت.
اوه، صبح بخیر کال.
اوضاع چطوره؟
مثل همیشه، یه کم متمایل به چپ.
عالیه.
صبح بخیر مسافران عزیز.
این مامور شما، داون‌پورت هست که صحبت میکنه.
به قطار 'گلامازونیان اکسپرس' خوش اومدید.
حرکت از لس‌آنجلس آفتابی، شهر فرشته‌ها،
و یه عفریته‌ی جهنمی به اسم شارون
که قلبم رو از سینه درآورد و من رو از بچه‌هام جدا کرد.
-لازم نیست وارد جزئیات بشیم. -سوپ مرغ و رشته داریم.
-مگر اینکه خودتون بخواید. -سوپ جو با گوشت گاو.
و مورد علاقه‌ی خودم، سوپ صدف.
عالیه. من املت دنور میخوام.
ببخشید، میشه لطفاً توی جابه‌جایی مادرم کمکم کنید؟
-حتماً. -ممنونم.
-فقط اون طرفش رو بگیر. -اوه.
با اینکه دوستی‌مون رو ساده شروع کردیم،
خیلی زود مشخص شد
که رابطه‌مون فراتر از این حرفاست.
عشقمون توی دوران دبیرستان شکوفا شد و رشد کرد.
و تصمیم گرفتیم که جدی‌ش کنیم.
ازدواج کردیم. اولش، زندگی‌مون پر از خوشبختی و شادی بود.
اما بعد اوضاع شروع کرد به تغییر کردن.
من به مواد مخدر رو آوردم،
و شارون تصمیم گرفت که دیگه نمیخواد با این وضعیت کنار بیاد.
اونا ما رو ۳۰ دقیقه معطل کردن،
که در واقع یه ساعته.
ببین جاسلین، تو به من گفتی این واگن قطار لوکسه.
-من واقعاً... -ببخشید. سلام. سلام.
اینجا واگن سکوته.
میتونی اون رو ببری به واگن شلوغ.
صبر کن. صدات رو نمیشنوم.
-فقط ببرش به واگن شلوغ. -صدات رو نمیشنوم.
ببرش به واگن شلوغ!
خواهش می‌کنم.
فکر کنم مهماندار قطار همین الان بهم پا داد.
- خیلی گشنمه. - می‌تونیم یه کاریش کنیم.
اون حامله شد. و پسرمون به دنیا اومد.
ولی بعدش اعتیادم به مواد به جایی کشید که مجبور شدم
زیر پل‌ها برای 'اچ' تن‌فروشی کنم.
'اچ' همون هروئینه.
زیر اون پل‌ها دوستای خیلی خوبی پیدا کردم.
خب، بگذریم. به‌زودی حرکت می‌کنیم.
تیم فنیِ کاربلدمون داره کارش رو تموم می‌کنه
و چند تا تعمیرات معمولی رو انجام می‌ده.
بزن بریم.
راستی، بو کردن رنگ غیرقانونی نیست
اونم کنار پسر چهار ساله‌ت.
در موردش تحقیق کردم.
وای خدای من. امکان نداره. تو...؟
آره، هستم.
ولی خیلی ممنون می‌شم
اگه این موضوع رو جار نزنی.
سعی می‌کنم وقتی سفر می‌کنم خیلی تو چشم نباشم.
داری روی صندلی من می‌شینی؟
من پول صندلی کنار پنجره رو دادم.
بلند شو.
خدای من. چه آدم عوضی‌ای.
به قطار خوش اومدید.
شما کنار اون خانم موقرمزِ زیبا
که اونجا نشسته می‌شینید.
- خوش اومدید. - قبل از حرکت،
میکروفون رو می‌سپرم به مهماندارهای عزیزمون
تا نکات ایمنی رو براتون توضیح بدن.
خانم‌ها و آقایان،
لطفاً توجه‌تون رو
به جلوی واگن بدید؟
دی‌دی، چه خبره؟
و پنج، شش، هفت، هشت.
فکر کنم دارن قطار رو می‌دزدن.
♪ قهوه می‌خوای؟ خامه اضافه هم دارم ♪
من تس هستم.
یه بار یه آهنربا خوردم
و به یه میله پرچم چسبیدم.
دی‌دی، من با دندون‌های بزرگسال به دنیا اومدم.
خانم‌ها و آقایان، لطفاً برای حرکت آماده بشید.
عالی انجامش دادیم.
اهرم‌های واگن رو بکش سمت اون یه نفر.
هی بچه‌ها، یه معمای واگن دیگه داریم.
اوه آره، دختر، تو محشری!
مرکز کنترل به قطار ۱۰۸، اجازه حرکت دارید.
صدای قطار بیشتر 'چوگا-چوگا'ئه یا 'چو-چو'؟
دانا داسک آنلاین شد.
روی مسیر فعلی آب‌وهوا زوم کن.
خدای من.
طبق محاسبات من، ما داریم با
یه پدیده جوی بی‌سابقه روبرو میشیم.
طوفان، تگرگ، چندین گردباد.
و این تازه اولشه.
لطفاً به زبون آدمیزاد بگو.
قراره یه فاجعه بشه.
لطفاً به اسپانیایی بگو.
به چینی چی؟
شواهد تاریخی خیلی کمی وجود داره
که نشون بده همچین چیزی وجود داره،
اونم فقط به خاطر اینکه آدمای خیلی کمی ازش جون سالم به در بردن.
مصری‌های باستان فکر می‌کردن
این خشم و غضب خدایان بوده،
و یه اسم هم براش داشتن.
استورماگانزا.
استورماگانزا؟
دانا، وقتی استخدامت کردم، ریسک کردم.
بهم گفتن یه زن عینکی استخدام کن.
ترجیحاً خوشگل باشه، تا همه تو اداره
بتونن شرط‌بندی کنن کی زودتر باهاش ارتباط داشته.
من رو اون روانیه شرط بسته بودم.
اون یه عوضیه.
حالا می‌بینم که انتخاب درستی کردم.
چون این احمقانه‌ترین چیزیه که تا حالا شنیدم.
استورماگانزا؟ چی هست اصلاً؟
خیلی مسخره‌ست.
تو دیگه کی هستی؟
من باربرام. همین الان استخدامم کردی.
-من؟ -آره.
آقا، نه، شما متوجه نیستید.
باید همین الان همه قطارها رو متوقف کنیم.
تازه دیدم که یه قطار 'گلامازونیان اکسپرس'
داره مستقیم میره وسط طوفان.
آره؟ نظرت چیه اینو متوقف کنی؟
کسی هوس کرده کله‌ش رو بزنم؟
اوه، دانا هوس کرده.
بی‌خیال.
خدا به دادشون برسه.
دادشون؟ عزیزم، اول باید به داد اون مدل موهاشون برسن.
عزیزم، مطمئنی تنهایی سفر کردن برات مشکلی نداره؟
فقط یه قطاره دیگه. مگه چی قراره بشه؟
فقط مطمئن شو که حیوون همراهت
همیشه توی قفسش باشه.
راستش، بذار خودم قفل ایمنی‌ش رو چک کنم.
بفرما، راحت باش.
به نظر من که خوبه.
ای بابا، نگاه کن تو رو.
-آره. -چند ماهته؟
-نه ماه. -واو، تبریک میگم.
من عاشق بچه‌هام.
وقتی تو شکم‌ان.
نه وقتی بیرونن. اصلاً.
اگه همین الان یه بچه داشتی،
همه مسافرهای این قطار ازت متنفر می‌شدن.
پر سر و صدا.
چه خوب.
خب، خوشبختانه تا اون موقع...
سلام.
داری چیکار می‌کنی؟
تازه طلاق گرفتم.
۲۰ سال ازدواج کرده بودم. همین‌طوری یهو تموم شد.
تو عمرم هیچ‌وقت اینقدر احساس آزادی نکرده بودم.
کتاب 'بخور، عبادت کن، عشق بورز' رو خوندی؟
من الان تو بخش... بخش 'بخور' هستم.
- این چطوری کار می‌کنه؟ - بچرخونش سمت چپ...
خیلی معذرت می‌خوام. زدم بهت؟
اوه نه، کاملاً خوبم.
داری خیلی خون‌ریزی می‌کنی.
اوه، این؟ چیزی نیست.
درها... عجب چیزی‌ان، نه؟
نمی‌دونستم دخترا می‌تونن اینقدر بامزه باشن.
از هم‌صحبتی باهات خیلی خوشحال شدم.
دی‌دی.
منم کالم.
کال.
الو؟ قهوه من کجاست؟
الو؟
دی‌دی، همه مسافرا دارن دکمه کمک رو می‌زنن.
وضعیت چرخ‌دستی نوشیدنی‌ها چطوره؟
شیرمون تموم شده. کجا رفت؟
کسی شیر می‌خواد؟
شیر؟ شیر؟
شیر؟
الو؟
دی‌دی، این مسافرا
خیلی بهتر از مسافرای خط 'استنک ریل' هستن.
باید براشون سنگ تموم بذاریم.
بدون اون می‌رم جلو.
چطور به نظر می‌رسیم؟
محشر.
با یخ؟
بدون یخ.
این ارزیابی رو کی انجام داده؟ یه بچه مهدکودکیِ لعنتی؟
بهت میگم، باید سهام رو بفروشیم.
یه آب ولرمِ بدون گاز با زیتون.
نوشیدنی؟
دی‌دی، باز یکی از برنامه‌هات رو
گذاشتی روی مانیتور بمونه.
اسم من دانا داسک هست.
اوه، از اون برنامه‌های تغییر چهره‌ست
که عینک رو از چشم طرف برمی‌دارن
و یهو اون دختر زشت، خوشگل میشه.
اگه به حرف‌هایی که می‌زنم گوش ندین،
همه‌تون می‌میرین.
ببین، نمی‌دونم شما مسئول قطارین، یا چند تا مسافرین،
یا مهماندار قطارین، یا آشپز واگن رستوران،
یا یه گروهِ ولگردِ بچه‌های واگن‌نشین.
خب، برام مهم نیست.
دارین وارد یه طوفانِ وحشتناک میشین.
صدامو می‌شنوین؟ یه طوفانِ وحشتناک.
پس ما روی شما حساب کردیم. شما آخرین امید ما هستین.
این لحظه‌ی سرنوشت‌ساز ماست.
دی‌دی، دنبالم بیا.
ببخشید، شما دو تا اینجا چیکار می‌کنین؟
وای خدای من!
- باورم نمیشه! - هی، دخترا.
نه. توی کابین دویدن ممنوعه!
همه چیز مرتبه، قربان.
چرخ‌ها هنوز روی ریل هستن.
- در رو باز کن. - اون تو چه خبره؟
کاپیتان.
وای خدای من.
کاپیتان، یه وضعیت اضطراری پیش اومده.
این زنِ عجیب و زشت، دانا داسک،
با اون عینکِ بزرگ و ارزونش، یهو روی صفحه‌ی تلویزیونم ظاهر شد.
شما اجازه ندارین اینجا باشین.
کاپیتان.
یه طوفانِ وحشتناکه.
مامان، بابا دوباره داره کراک می‌کشه.
بازم، بازم، بازم.
کاپیتان دونپورت به مرکز فرماندهی. دانا داسک رو برام پیدا کنین.
پوف. دانا؟
منظورت همون بیمبو بگینزِ کوچولوه؟
این دانا داسکه.
طوفانِ وحشتناک؟ این یه شوخیه؟
پنل کنترل‌تون رو چک کنین.
خدای من.
باید همین الان قطار رو متوقف کنین.
ترمزها. از کار افتادن.
مسئول قطار.
منظورت اینه که سوار یه قطارِ بی‌ترمز شدین؟
بدتر از اون. منظورم اینه که نمی‌تونیم متوقفش کنیم.
من یه بار از وسط یه طوفانِ وحشتناک رد شدم.
خیلی، خیلی وقت پیش بود.
چی شد؟
مسئول قطار، مسافرهای واگن‌های عقبی دچار هیستری شدن.
خب، نگران نباش، آملیا.
به‌زودی از این طوفان رد می‌شیم.
حاضرم روی هر ۴۴ تا ایالت شرط ببندم.
وای، خدای من.
قطارمون از ریل خارج شد.
چطوری بود؟
مثل...
جیییییغ!
اوه خدای من، نه. لطفاً متوقفش کن!
قطار رو نگه دار!
اوه نه، نه! داریم از ریل خارج می‌شیم!
خدایا، نجاتمون بده!
صورتم! دارم زنده زنده می‌سوزم!
بوم، بوم، بوم! آااااه!
اونجا توی لاشه قطار،
گم‌شده تو دل طبیعت،
فقط من و کمک‌مأمور قطار بودیم.
مطمئنم می‌فهمی قضیه به کجا کشید.
دیدن همو؟
نه، خوردمش.
اوه خدای من. چقدر اون بیرون بودین؟
چهل و شش دقیقه.
الهی بمیرم برات.
دانا، هنوز اونجایی؟
هنوز شانس این رو داری که از این طوفان جون سالم به در ببری،
ولی باید یه راهی پیدا کنی که قطار رو متوقف کنی
قبل از اینکه به ایستگاه آخر بکوبه،
که درست کنار یه نیروگاه هسته‌ای،
یه هتل سگ‌ها،
و خونه بازیگر محبوب، لوری متکالف قرار داره.
نه، لوری متکالف نه.
خدای من.
شرط‌هاتون رو ببندین خانوم‌ها و آقایون. شرط‌هاتون رو ببندین.
چرخ داره می‌چرخه. دیگه شرط‌بندی نکنین، لطفاً. دیگه شرط‌بندی نکنین.
شما دوتا داشتین با مأمور قطار درباره چی حرف می‌زدین؟
امبر، یه جورایی وضعیت اضطراری پیش اومده.
اوه، منظورت محدودیت وزنی این کابینه
که با ورود شما دوتا رعایت نشد؟
راستش امبر، ما مجبور نیستیم چیزی بهت بگیم
چون مأمور قطار مسئولیت رو سپرده به ما.
شما مأمور قطار رو دیدین؟ اون واقعیه؟
تس، داری چیکار می‌کنی؟
ببخشید. سلام به همگی. اسم من تس هست.
و منم دیدی هستم. ما یه اطلاعیه داریم.
فکر کردین دارین چیکار می‌کنین؟
اشلی، یه کاری بکن.
من هشت تا قرص بتا-بلاکر خوردم. ام...
مأمور قطار از ما خواست بهتون بگیم
که در پیش رو هوای طوفانی داریم.
لطفاً سر جاهاتون بمونین و کمربندها رو ببندین.
خیلی زود ازش رد می‌شیم.
و نوشیدنی‌ها هم مهمون ما باشین.
اوه، پس بازی اینطوریه؟
-هوم. -خیلی خب، عوضی.
ما عاشق بازی کردنیم. مگه نه دخترا؟
آره، ولی ما اهل بازی جوانمردانه نیستیم.
ما عملاً می‌تونیم ذهن همدیگه رو بخونیم.
نگاه کن.
برایس. برایس. برایس.
برایس دالاس هاوارد.
ها ها!
دیدی؟
هماهنگیم.
پس آماده باش که وارد
شطرنج چهاربعدیِ لعنتی بشی.
و ازتون ممنونیم.
خانم رئیس‌جمهور.
تصمیمتون رو گرفتید؟
آره، گرفتم.
وقتشه که...
روسیه رو بمباران اتمی کنیم.
جدی می‌گید، خانم؟
به نظرت جدی میاد؟
شوخی کردم!
یعنی واقعاً فکر کردی می‌خوام درگیر اون افتضاح بشم؟
بی‌خیال. من حتی جمعه‌ها سر کار هم نمیام.
خیلی خوب بود. می‌دونی چیش خیلی خنده‌داره؟
ما دقیقاً همین بیرون داشتیم می‌گفتیم،
امیدواریم اون تیکه مربوط به دکمه رو اجرا کنه.
هر دفعه هم خیلی خنده‌داره.
وای خدای من.
همه این لایحه‌ها رو تصویب کنید
و به همه یه تخفیف مالیاتی بدید.
حس و حال اپرا رو دارم.
هی، فقط یه یادآوری.
ساعت یک با AOC جلسه داری.
آره. بعدش هم عکاسی برای برند اسکییمز داری.
کانسپتش رو یادت هست؟
مری پاپینز افتاده توی کیف بزرگش
و حالا داره دیوارهای تاریک کیفش رو چنگ می‌زنه.
اوه. چی؟
باشه.
نه.
ببین، شاید اشتباه کنم، ولی اون صدا شبیه...
یه وضعیت اضطراری بود.
یه وضعیت اضطراری ملی.
خانم رئیس‌جمهور، وضعیت در جریانه،
ولی نیروهای ما دارن از همه جهت زیر نظرش دارن.
ما قراره کنترل اطلاع‌رسانی در این مورد رو به دست بگیریم،
از جمله اجرای چند طرح اضطراری
و بررسی بهترین و بدترین سناریوهای ممکن.
یه تیم واکنش سریع هم در محل داریم.
اگه اوضاع بیخ پیدا کرد.
ما خط مستقیم داریم به دفاع، ناسا، فیما،
پیتا، گوپ، انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان،
دبلیو ان بی ای، اس دابلیو وی، اکس‌اسکیپ،
تی ال سی، کارگاه عروسک‌سازی،
مادران علیه رانندگی درسرخوشی، بازیگرهای
«زنان خانه‌دار واقعی پوتوماک»،
بازیگرهای «ازدواج با پزشکی»،
و البته، آزمایشگاه نوآوری تاکو بل.
رک و راست بهم بگو.
یه قطار «گلامازونیان اکسپرس» هست
که داره مستقیم میره وسط یه طوفان سهمگین.
حالا به زبون خودمون بگو.
خدای من.
اوضاع خیلی خیطه.
میدونی این چیه؟ هوم؟
خب معلومه خانم. این درصد محبوبیت شماست.
حتی یه بار هم پایین‌تر از «عاشقشیم!» نیومده.
درسته. دقیقاً.
از همون روزی که باسن بی‌نقصم رو گذاشتم
روی این صندلی کوچولو.
و میدونی چرا؟
تو فوق‌العاده‌ای.
آره.
ولی بیشتر از اون.
من باحالم.
عملاً کل کمپین انتخاباتی من همین بود.
میدونی چی باحال نیست؟
اینکه اولین قطار سریع‌السیر آمریکا از ریل خارج بشه.
مایه خنده همه کشورهایی میشیم که قطار سریع‌السیر دارن.
البته. نباید خودت در مورد این مسئله صحبت کنی
با توجه به سوابق نظامی‌ت؟
«نیروی ریلی ایالات متحده».
بازم داری از اون خاطرات داغ و خیالی‌ت میبینی؟
معلومه که نه.
خیلی خب، کت‌وشلوار تلویزیونی‌م رو بیار.
داریم میریم روی آنتن.
بزن بریم.
اووه!
-بازی خوبی بود. -تو هم همین‌طور.
قهوه‌تون، جناب مسئول قطار.
-اوه، ممنون. -ببخشید که طول کشید.
اشکالی نداره.
و سلام، کال.
اوه، اسمم رو یادت موند.
اسمت چی بود دوباره؟
دی‌دی.
دی‌دی. اسم خیلی قشنگیه.
میدونی، من یه بار یه سگ داشتم.
اسمش دی‌دی بود؟
نه.
ببخشید، معذرت می‌خوام.
نه، نوشابه نداریم.
ابمیوه و جای هم نداریم.
ولی یه اب گازدار داریم که برندِ یه مگانِ خیلی معروفه.
«دی استالیون»؟
«مارکل».
شما سخت تلاش کردید. مامان و باباهاتون هم سخت تلاش کردن.
ما خیلی بهتون افتخار می‌کنیم.
امکان نداره. تو...؟
آره، خودمم.
ستِ باحالیه.
داری به صفحه نمایش من نگاه می‌کنی؟
چون من ۲۰ دلار بابت این فیلم پول دادم.
می‌دونی چیه؟ نصفش رو بهم بدهکاری.
باشه.
ممنون. و اگه دوباره ببینم داری به این صفحه نگاه می‌کنی،
جوری می‌زنمت که نفهمی از کجا خوردی.
هدف من اینه که دنیا رو با
بیانِ هنری سرگرم کنم.
از طریق هنر، به کشورم خدمت می‌کنم.
خیلی خب، انگل‌ها.
گوش بدید.
هر کدومتون فقط یه سوال می‌تونید بپرسید،
و زیاده‌خواهی نکنید. وگرنه می‌ندازمتون
توی یه بازداشتگاه مخفی دولتی، اون‌قدر سریع
که مجبور بشید مثل بقیه آشغال‌ها کیف زارا بدوزید.
اینو می‌خواید؟
ازم بپرسید دارم شوخی می‌کنم یا نه. جدی می‌گم، بپرسید.
داری شوخی می‌کنی؟
نه.
و اینم از اون یه سوالتون.
و حالا، لطفاً از رئیس‌جمهورتون استقبال کنید،
«جودی گگ‌ول»!
ممنونم. شروع می‌کنم به جواب دادن به سوالات.
- بله. - خانم رئیس‌جمهور،
در مورد این طوفان چی می‌تونید بهمون بگید؟
خب، این طوفان کاملاً...
بزرگه؟ خطرناکه؟
داری چی رو پنهان می‌کنی، گگ‌ول؟
این دیگه چه جور توطئه‌ایه؟
- واترگیت. پیتزاگیت. - بندازیدش بیرون.
صبر کنید. آخ! نه، نه، نه، نه، نه. چه اتفاقی داره می‌افته؟
من نمی‌خوام توی زارا کار کنم! نه!
- دیدی چی شد؟ - آره، آره.
بزرگه. فقط بدونید که ما داریم اوضاع رو زیر نظر داریم،
و قطار رو هم تحت نظر داریم.
نه.
احتمال زنده موندن چقدره؟
و منظورم از «زنده موندن» اینه که چند نفر قراره بمیرن؟
مرگ. زیر خروارها خاک. خوراک کرم‌ها.
اصلاً نذار در مورد خفاش‌ها حرف بزنم.
تا حالا شده یه خفاش توی موهات لونه کنه؟
عزیزم، کل خانواده‌اش اسباب‌کشی می‌کنن اونجا.
-صندلی تاشو هم میارن... -خیلی خب، نوبت تو تموم شد.
ببخشید.
دارید در مورد قطار حرف می‌زنید؟
من یه چیزایی در مورد قطار می‌دونم.
این یه کارِ خودی‌یه. از کجا می‌دونم؟
من مهماندار رسمی قطارم.
-اوه. -خب، قبلاً بودم.
بعدش 'قطار بزرگ' دخل منو آورد.
و قراره دخل همه‌تون رو هم بیارن.
به‌زودی دیگه ماشینی برامون نمی‌مونه.
دیگه پایی هم برامون نمی‌مونه.
مثل فیلم 'برف‌شکن'، ولی بدون پا.
فکر می‌کنی اینا پاهای واقعی خودمن؟
فعلاً که هستن. ولی بعدش قطعشون می‌کنن،
زنجیرشون می‌کنن به زیر اون قطار،
و می‌شن مثل ماشینِ کارتونِ 'فلینت‌استون‌ها'.
خانم رئیس‌جمهور، آیا حس می‌کنید ارتباط شخصی با این ماجرا دارید،
با توجه به گذشته‌تون؟
-گذشته‌ام؟ -مگه شما عضو...
اون شاخه نظامیِ منحل‌شده نبودید
که وظیفه‌اش دفاع از کشور با قطار بود؟
اون مالِ...
خیلی سال پیش بود. من...
نه!
جونی! نه!
الان یه فلش‌بک داغ بهت دست داد؟
ببرینش بیرون.
دیگه بریدم.
نه!
کال، وضعیت چطوره؟
مجردم قربان، ولی دارم با چند تا
از زن‌های کلاس کاراته‌ام رابطه دارم.
فهمیدم.
دانا، اوضاع جلو چطوره؟
عالیه قربان. همه‌مون داریم تشویقت می‌کنیم.
خیلی خب، کی روی ۱۰۰ شرط بسته؟
-سیصد تا. -دویست تا، دویست تا.
-من همه رو می‌ذارم. -بجنبید دیگه بچه‌ها.
من فکر می‌کنم تلفات سنگین باشه، کلی جنازه.
پول‌ها رو بیارید بیرون. خساست نکنید دیگه.
می‌دونید، اوضاع قراره از این هم بدتر بشه،
ولی شک ندارم که از پسش برمیایم.
تا وقتی که من روی این صندلی نشستم،
متمرکز، هوشیار، مصمم،
و به دلیلی از کار افتاده نشدم.
اوه! اوه! اوه!
اوه! یواش! یواش!
اون بالا چه خبره؟
کی اینجا عقرب آورده؟
فکر کنم به عقرب حساسیت داره.
می‌تونیم درستش کنیم.
کال، تو باید جای راننده رو بگیری.
نه، من کمک‌راننده‌ام.
تنها کاری که بلدم اینه که با کابل آکس آهنگ پخش کنم.
اگه من همین بالا بمونم و کمکش کنم چی؟
می‌تونم با هدست صحبت کنم و مطمئن شم همه چی روبه‌راهه.
آره، منم حواسم به راننده هست.
یه جای فوق‌العاده هست که باید امتحانش کنیم.
اوه، شاید. آره.
اوه.
اووه... راننده داون‌پورت.
اوه، ببخشید، من... اوه، فکر کنم باید...
فکر کنم برم اینجا.
اوه، اون دفتر خاطرات منه.
واو.
ما رو نگاه کن. انگار...
اصلاً قراره اینجا کاری از پیش ببریم؟
می‌دونم. انگار...
اصلاً این دکمه‌ها چیکار می‌کنن؟
قطار گلامازونیان، صدامو داری؟
دانا، صدامو داری؟
-آره بی‌بی، صداتو دارم. -دی‌دی‌ام.
اسمت هر چی هست، داری مستقیم می‌ری توی...
یه گردباد. باید مسیر قطار رو عوض کنی
و بندازیش روی یه ریل دیگه.
می‌تونی دستی عوضش کنی
به یه ریل معدن قدیمی که جلوتره،
ولی هشدار بدم، دهه‌هاست که بسته‌ست
چون میگن خیلی جن‌زده‌ست.
باشه.
اوه.
اونقدرها هم بد نبود، نه؟
خب، باید با این هم همون‌طوری برخورد کنیم
که با بقیه رسوایی‌ها برخورد می‌کنیم.
فقط شروع کنیم به اسم بردن.
نه.
صبر می‌کنیم تا آب‌ها از آسیاب بیفته.
یعنی، بدتر از این که نمی‌شه، مگه نه؟
اوه.
دانا؟ دانا؟
سیگنال قطع شد.
این خوبه، نه؟
صدامو داری؟ الو؟
الو؟ الو؟
-صدامو داری؟ -دختر، از کجا شروع کنم؟
ای وای.
انگار آخرش نتونستی از پسش بربیای.
نگران نباش، خودم حلش می‌کنم.
مسافران عزیز، در حال حاضر داریم
یه سری مشکلات فنی کوچیک رو تجربه می‌کنیم.
اصلاً نیازی به ترس نیست.
-همین الان گفتم نترسید. -آره، گفتی.
باید یه جوری حواس مسافرا رو پرت کنیم.
می‌خوای کمکت کنم؟
راستش من کارم رو از تئاتر شروع کردم.
نمایش تک‌نفره‌ی 'شهر ما'.
- منتقدها گفته بودن که من... - دخترا، دخترا.
ببین کی اینجاست.
یه غریبه‌ی عوضی که نمی‌تونه سر جاش بشینه.
گم شو برو بیرون!
حالا چیکار کنیم؟
یه فکری دارم.
- کی چراغو خاموش کرد؟ - باید بهم اعتماد کنی
- و اینا رو بزنی. - من که نیستم.
- من هستم. - منم هستم.
اون کیه؟
من یه روحم.
باشه.
پنج، شش، هفت، هشت.
واو.
-وای خدای من. -واو!
دانا، دانا، صدامو داری؟ دانا؟
پوستت انگار تو چادر امداد با فشار آب شستنش.
کله‌ت اونقدر گنده‌ست که شبیه آدمِ میشلن شدی.
چه دستمال‌گردنی، کاش یه اتوبوس می‌زد بهت.
داری مثل شیر بز گندیده می‌شی.
دانا؟
از تونل رد شدیم.
دستای قطاری.
اوه.
الان خیلی فوق‌العاده شدی.
اوه.
فکر کنم باید برم به این برسم.
تس! تس! تس! تس! تس! تس!
عالی بود. تو مثل تیت مک‌ریِ دنیای قطارها هستی.
یه چیزی تو مایه‌های تیت مک‌ریل‌رود.
صبر کن، صبر کن، واقعاً خوشتون اومد؟
-آره! -آره!
دختر، دیگه کاملاً جزو ما شدی.
کاملاً. حتی با اون چشمک عجیب‌غریبت.
-صبر کن، چی؟ چی؟ -همون‌جا.
ببخشید. این یه شوخیه؟
اسم اون حتی با 'آ' هم شروع نمی‌شه.
اَمبر. فکر کنم اون عقب توی واگن معمولی بهت نیاز دارن.
همه، یه دست مرتب برای تس بزنید.
بلندش کنید. بلندش کنید. بجنبید. یالا.
تس! تس! تس! تس!
تس! تس! موفق شدیم.
تس؟
کنترل قطار، صدای منو داری؟
آره، می‌بینمتون. دارم زوم می‌کنم.
-خیلی نزدیکه. -خوبه، مگه نه؟
-از طوفان رد شدیم. -نه.
فقط وسط چشم طوفان هستید.
لعنتی.
واضحه که دیگه خریدار حرف‌های من نیستن.
خانم رئیس‌جمهور، سخنرانی‌تون برای وقتی که قطار تصادف می‌کنه،
و همه کشته میشن.
بشین.
فکر کنم وقتشه یه داستانی براتون تعریف کنم.
همه منو به اسم جودی گگ‌ول می‌شناسن.
«اون باحاله.»
اما اگه بگم گاهی اوقات هم اونقدرها باحال نیست چی؟
اگه بگم...
اون غمگینه چی؟
اوه خدای من.
کار من بوده؟
یه فصلی از زندگی‌م هست که تا حالا درباره‌ش حرف نزدم.
دوران خدمت من در نیروی ریلی ایالات متحده.
بشینید.
سال ۱۹۸۶ بود.
نیروی ریلی.
یه طرح نظامی جدید در زمان ریگان
که فکر می‌کرد هیچ راهی بهتر از قطار
برای دفاع از آمریکا وجود نداره.
قرار بود یه آزمایش معمولی باشه
که توش موشک‌هایی رو که پشت واگن آخر نصب شده بود، شلیک کنم.
اون روز یه جوش روی چونم زده بود که نیاز به رسیدگی داشت.
اونقدر حواسم به صورتم پرت بود
که همه هشدارهایی رو که
جلوی چشمم بود، ندیدم.
اون چی بود؟
هوم.
مثل جونی ماگینز کوچولو
که داشت روی ریل قطار بالا و پایین می‌پرید.
مجبور شدم این داستان رو برای کمپین انتخاباتی‌م دفن کنم.
می‌دونید، یه ضرب‌المثل تو سیاست هست.
تنها چیزی که از تصادف قطار
کمتر باحاله، یه بچه کوچولوی له و منفجر شده‌ست.
و شما همیشه اینو میگید.
خب، حالا که منِ واقعی رو شناختید،
منِ حقیقی رو،
نظرت چیه؟
می‌تونیم یه جوری جمع‌وجورش کنیم.
باید بریم در مورد اون بچه تحقیق کنیم.
قول می‌دم یه چیزی پیدا می‌کنیم که یه حرف نژادپرستانه زده باشه.
باید برم.
نه.
دیگه مناسب این کار نیستم.
چی؟
-باید برم. -نه.
رئیس‌جمهور گگول.
رئیس‌جمهور گگول، صبر کنید!
لعنتی!
هوف!
همون‌طور که گفتم، تو فقط وسط چشم طوفانی.
الان داری می‌گی طوفان صورت داره؟
و اگه بخوام روراست باشم، اوضاع اون طرف اصلاً خوب نیست.
اگه می‌خوای 'فرانک' باشی، چرا 'دیلن' نباشی؟
دیدلز، حواسمون هست، باشه؟
فقط باید به کاری که داریم می‌کنیم ادامه بدیم.
کال واقعاً ازت خوشش میاد.
مسافرا رو بیرون شنیدی؟
دارن اسممون رو صدا می‌زنن.
من که فقط اسم تو رو شنیدم.
چی؟ نه، نه.
اوه! اون دخترا هستن. باید برگردم پیششون.
-به من نیاز دارن. -خب، چطور به نظر می‌رسیم؟
ها؟ خوبه، خوبه، هرچی.
بوپ! بوپ!
محشره.
-سلام به همگی. -آه!
دلتون برام تنگ شده بود؟
آره!
تس! تس! تس! تس! تس! تس! تس!
'بچه‌ها عامل ۱۰۰ درصد تأخیرهای قطارن.'
آره. اصلاً خوب نیست.
وای خدای من.
تبریک می‌گم. تو یه میراندا هستی.
آروم و دلسوز، ولی در عین حال نسبتاً منفعل.
خب، حالا نوبت منه که تست بدم.
تحریک شدم.
دی‌دی.
فقط می‌خوام بگم،
بدون تو نمی‌تونستم این کار رو انجام بدم.
کال، من...
کال و دی‌دی، صدامو می‌شنوین؟
-دانا؟ -این شاید تنها فرصتتون باشه
که قبل از ورود دوباره به طوفان، مسیر قطار رو عوض کنین.
فقط باید یه راهی پیدا کنیم که قطار رو دستی متوقف کنیم.
تس می‌دونه باید چیکار کرد.
تس دیگه کیه؟
خیلی معذرت می‌خوام. قصد توهین ندارم.
فقط اینجا بوی آدم‌فقیرها رو میده.
اوه، صبر کن، بالاخره دخترِ تنقلات‌فروش رسید.
بیسکویت کره‌ای دارین یا نه؟
آقا، لطفاً بهم دست نزن.
خیلی غم‌انگیزه.
طبق نقشه فنی...
آها. یه ترمز اضطراری هست
که دقیقاً بالای واگن آخر قرار داره.
ولی از داخل قطار هیچ راهی برای دسترسی بهش نیست.
مگر اینکه یه نفر بره بیرون و خودش انجامش بده.
هدایت خودکار فعال شد.
کال، این یه مأموریت انتحاریه.
دی‌دی، وقتشه ثابت کنم
که من فقط یه صورت بی‌نقص
یا یه شکم شش‌تکه جذاب نیستم
یا اون خط‌های وی‌شکلِ بالای لگنم
که از شلوار فاق‌کوتاهم بیرون زده.
من کالم.
باید این کار رو بکنم.
باید دنیا رو نجات بدم.
ببخشید.
خیلی خب. وقتی رفتم بیرون،
باید از داخل کابین حواستون بهم باشه.
هر وقت لازم شد بیام تو، فقط علامت بدین.
علامتش چیه؟
این.
-باشه. -آره.
نظرت چیه، دانا؟
احمقانه‌ترین چیزیه که شنیدم.
به اندازه یه مدرسه که از گه ساخته شده احمقانه‌ست
که پر از دانش‌آموزای عوضیه.
ولی اون‌قدر احمقانه‌ست که...
شاید جواب بده، حرومزاده دیوونه.
دی‌دی.
شاید این آخرین باری باشه که همدیگه رو می‌بینیم.
کال، باید یه چیزی بهت بگم.
چی؟
دوستت دارم.
از همون اولین باری که دیدمت دوستت داشتم
توی اون مجله 'مأمورهایی که می‌خوایم آلتشون رو ببینیم'.
لازم نیست چیزی بگی. فقط...
واو، دی‌دی.
نمی‌دونم چی بگم، جز اینکه
اوه! موفق باشی.
نه، نه، خوبه. همه آروم باشین، باشه؟
یه چیزی هست که دارن بهمون نمی‌گن.
آره، مثلاً اینکه اصلاً این یه قطاره؟
بچه‌ها، خوب فکر کنید.
کسی یادش میاد چطوری سوار قطار شدیم؟
من یادمه.
اوه، راستش منم یادمه.
چرا اون چشم‌های قشنگ رو نمی‌بینیم؟
اوه!
- اوه. - هی، نگاه کن.
اون مسئول قطاره. با یه نوک سینه خیلی بزرگ.
اون مسئول قطاره. با یه ذهن خیلی بزرگ.
صبر کن، کی داره قطار رو می‌رونه؟
و چرا مغزش اینقدر بزرگه؟
شرط می‌بندم اون می‌دونه.
یعنی، نگاهش کن. اصلاً می‌شه به کسی که از واگن اقتصادیه اعتماد کرد؟
اون خودش از واگن اقتصادیه.
و تمام مدتی که داشتیم اون رقص رو انجام می‌دادیم
توی کابین مسئول قطار بود.
رقص؟ کدوم رقص؟
اوه، یه رقص دیسکوییِ الهام‌گرفته از اواخر دهه ۸۰.
مسافران عزیز، بابت سردرگمی پیش اومده عذر می‌خوام.
الان بهم خبر دادن که مهماندار درجه یک شما
یه عوضیِ دورو هست
که افتخارِ طراحی رقصِ سرگرمی‌های داخل قطار رو
که با هم درست کرده بودیم، به اسم خودش زده.
- حالشو بگیر. - بگیرش. بهش نشون بده.
مسافران عزیز، اگه اجازه بدید توجهتون رو جلب کنم
به سمت درستِ تاریخ،
باید بگم که من بودم که اون طراحی رقص رو
از همون اول ابداع کردم
وقتی خواب دیدم دالی پارتن ما رو با تهدید اسلحه مجبور به رقص کرد
تا بتونیم از هزارتوی کوهستان راکی فرار کنیم.
مسافران عزیز.
بهتره اصلاً دوست نداشته باشی
تا یه دوستِ عوضیِ نردبان‌صفت داشته باشی
که فقط دروغ می‌گفت که بالاخره داریم به حقمون می‌رسیم.
مسافران عزیز.
شاید سخته که به حقمون برسیم
وقتی یکی از ما همیشه داره اون یکی رو عقب نگه می‌داره.
چی...
آخ! آخ، آخ، آخ!
اوه.
باشه، باشه. وقت استراحت، وقت استراحت.
- وقت استراحت. - تس، دیگه زیاده‌روی کردی.
- آره. - تس، وقت استراحت.
- وقت استراحت. - باشه. باشه. خیلی خب.
اه، این چه بوییه؟
اوه، بی‌خیال. فقط دو تا دخترن که دارن قطار رو به گند می‌کشن.
دقیقاً.
هیچ‌کدوم از این مهماندارها از شرکت «گلامازونیان» نیستن.
اونا شیادن
از شرکت «استنک ریل».
دقیقاً. همون قطارهایی که
صندلی‌هاش حتی عقب هم نمیره؟
به ما دروغ گفتی، تس.
تو اولین زنی بودی که بهش اعتماد کردم.
نه، نه، نه، نه، نه.
می‌خواستم ازت بخوام
که ساقدوش عروسم باشی.
و هنوزم می‌خوام باشم.
و می‌خواستم به فرزندی قبولت کنم، به عنوان دختر عجیب و غمگینم.
اوه، من واقعاً می‌خوام 'تس‌رینا' باشم.
و هیچ‌کدومتون هم هیچ‌وقت به دردِ 'گلامازونی' نمی‌خورید.
این واسه چیه؟
حالا بیاید این قطار رو نجات بدیم.
کسی اون صحنه رو دید؟
اون شبیه همون مسئول قطاری بود که می‌خواستم آلتش رو ببینم.
کال!
دی‌دی!
به اورژانس زنگ بزن!
عالی شد.
خب، حالا قراره همه‌مون توی این قطار بمیریم
به خاطر شما دو تا کله‌خر.
صبر کن.
شاید بتونیم سعی کنیم متوقفش کنیم.
بزن بریم دختر.
دانا، رک و راست بهمون بگو.
ترمز نداره.
یه طوفان مرگبار.
یه مسئول قطارِ مرده که واقعاً می‌خواستیم آلتش رو ببینیم.
به نظرم شانس‌مون...
یک صدم درصد برای زنده موندنه.
حالا به زبونِ خودمون بگو.
اوه، نیم ساعت وقت بده، میرم 'هوم دیپو'.
سوباروم رو پر از ابزار می‌کنم.
به زن سابقم 'دب' یه کم گوشتِ گیاهی میدم که کمکم کنه.
توی ۲۰ دقیقه قطار رو تعمیر می‌کنیم.
-به زبونِ پسرونه بگو. -اوه، ببخشید.
دختر!
دانا، وسایلت رو جمع کن.
-چی؟ چرا؟ -خب...
باید تقصیر این وضعیت رو گردن یکی بندازیم،
و تو تنها زنی هستی که عینک زده.
می‌دونی چت، هر روز
با یه خنجر توی پهلوم میام سر کار،
می‌دونم که تو فقط قراره بیشتر فشارش بدی،
ولی بازم میام. چرا؟
چون من یه انسانم.
انسانی که اتفاقاً یه زنه.
اما نه فقط یه زن. من دخترِ مادرم هستم
و دخترانِ قبل از اون، و دخترانِ قبل از اون.
توی یه صف بی‌پایان از دخترها.
همیشگی؟
باربرا؟ تو الان بارتندری؟
باربرا دیگه کیه؟
روز سختی داشتی؟
نصفشم نمیدونی.
فکر کن نصف مردم کشور
فکر کنن مایه خنده و مسخره‌بازی هستی.
خانم رئیس‌جمهور؟
فهمیدی منم؟
ولی من که تغییر قیافه دادم.
نباید مشغول اداره کشور باشی؟
اوه، آره دارم فرار می‌کنم.
فرار از گذشته‌ام.
خب، هر چی که هست، مطمئنم اونقدرها هم بد نیست.
با قطار زدم به یه بچه نوپا.
اوه.
انجامش دادم و بعد دفنش کردم.
درست مثل همون بچه‌ای که دفن کردن،
یا حداقل هر تیکه‌ای که ازش پیدا کردن.
همه اینا برای اینکه بتونم کاندیدای ریاست‌جمهوری بشم.
درست مثل اون بچه که دوید روی ریل قطار
و موقع برخورد منفجر شد.
خب، می‌تونست بدتر از این باشه.
می‌تونستی دلیل این باشی که یه قطار پر از آدم
دچار سانحه بشه.
راست میگی.
یعنی، احتمالاً حداقل پنج شش تا بچه نوپا تو اون قطار هست.
میدونی، فکر نمی‌کنم داری فرار می‌کنی.
فکر کنم گیر افتادی.
درست مثل وقتی که من تو اون برج مراقبت گیر کرده بودم.
ما نشستیم اینجا و داریم از مشکلاتمون فرار می‌کنیم، در حالی که باید...
نادیده‌شون بگیریم.
بم... بمب... بمباران... بمبارانشون کنیم؟
بخوریمشون.
-با سرعت بریم سمتشون. -سمتشون.
با کله بریم سمتشون.
آره.
آره!
آره! آره!
میدونی، می‌خواستم همینو بگم
چون من این شکلی‌ام، میدونی؟
با سرعت برم سمتشون و اینو حلش کنم.
این... این فوق‌العاده‌ست.
فوق‌العاده‌ست.
با سرعت رفتن سمتشون.
دختر، باید به قطار برسیم.
وصیت‌نامه؟
-وصیت‌نامه؟ -من یکی می‌خوام.
وصیت‌نامه؟
- وای. - وصیت‌نامه؟
برگشتی اینجا که با من بمیری؟
اوه، صبر کن.
احتمالاً جلوی تو رو هم برای اون می‌گرفتم، نه؟
دیدلز، متأسفم.
می‌دونی که منظورم اون حرف‌هایی که زدم نبود.
من فقط...
برای اولین بار حس کردم زندگی‌مون
بالاخره داره شروع می‌شه، می‌فهمی؟
فکر کنم قرار بود همیشه همین‌طوری تموم بشه.
تس، بذار صادق باشم.
قبل از امروز صبح، فکر می‌کردم زندگی ما سال‌ها پیش شروع شده.
- کِی؟ - روزی که توی آکادمی مهمانداری قطار آشنا شدیم.
- آکادمی مهمانداری قطار. - آکادمی مهمانداری قطار.
دیدلز، ما قرار بود کارهای بزرگی بکنیم.
مثل دیدن دنیا،
مثل اون چهار تا مرد که اون بالا توی کوه گیر کرده بودن.
می‌دونی، فکر کنم زودتر از پنجره دیدمشون که رد شدن.
اونا بودن؟
اوه!
داریم انجامش می‌دیم، تس.
مثل همیشه.
اوه، اگه قراره توی یه تصادف آتیشی کنار بهترین دوستم بمیرم،
نمی‌خوام با این لباس‌های ضایع این کار رو بکنم.
بی‌صبرانه منتظرم این رو در بیارم.
ازش متنفرم.
- صدا رو می‌شنوی؟ - جرونیمو!
کی گفته باید سقوط کنیم؟
خیلی خب، جمعش کنید بچه‌ها. این خیلی خسته‌کننده‌ست.
صبر کن. کی گفته باید سقوط کنیم؟
هیچ‌کس نگفت.
این یه شوخیه؟ قطعاً اونا نمی‌تونن منو بلند کنن.
اونا زن هستن و نه...
وا! وا! دارن انجامش می‌دن بچه‌ها.
بیاید قطار رو نجات بدیم، مردم.
منظورم اون آدم‌هایی نیست که دستاشون چرخ داره
و چراغ‌قوه به جای چشم و دودکش به جای سر.
و اصلاً هم نمی‌خوایم اون‌ها رو نجات بدیم. اونا عجیب‌وغریبن.
مثلاً خونشون چیه، مسافرا؟
نه، منظورم اینه که بیاید قطار رو نجات بدیم، بچه‌ها.
آره!
♪ اون بهترین دوست منه، حرف نداره ♪
♪ خواهری از یه پدر دیگه، اون دوقلوی منه، تو سختی و آسونی ♪
♪ ما خفن‌ترین‌های دنیاییم، کسی خفن‌تر از ما پیدا نمی‌شه ♪
♪ فقط من و اونیم، هیچ‌کس دیگه اصلاً مهم نیست ♪
♪ اون بهترین دوست منه، اون خواهر منه ♪
♪ خواهری از یه پدر دیگه، اون دوقلوی منه ♪
♪ تو سختی و آسونی، دقیقاً همین‌طوری ♪
♪ هوامو داره ♪
♪ اگه رفیق فابِت تو کلابه ♪
♪ کجاست؟ ♪
ببین کی اینجاست.
واقعاً قراره با اون لباسا بمیرن؟
خب، به نظر میاد که قبلاً مردن.
ببخشید خانما.
ما کار داریم.
آها، راستی امبر،
متاسفم که اصلاً خواستیم
بخشی از گروه کوچیکت باشیم.
حداقل الان می‌دونم
یه دوست واقعی چه شکلیه.
منظورت منم، نه؟
آره.
وای خدای من. فقط یه وانت اجاره کنین
و اون صندلا رو بخرین دیگه، خانما.
اه، حالم بهم خورد.
این با من.
امبر، درسته؟
-ظاهراً اینجا فرست کلاسه. -آره.
ولی اون صورتت داد می‌زنه که در حد اکونومیه.
موهات که سوخته، فیلر صورتت هم که جابه‌جا شده.
و تنها چمدون‌هایی که یادت رفته تحویل بدی
اون پف زیر چشماته که دورش رو زیادی خط کشیدی
و باعث شده شبیه اسبِ رم‌کرده بشی.
دفعه بعد که بخوای واسه تس یا دیدی قلدری کنی،
یادت باشه که الان یه سخنرانی ریاست‌جمهوری شنیدی،
اونم از طرفِ خیابانِ 'برو-کنار-عوضی'.
اوه، امبر.
چون 'خوندن' (تیکه انداختن) یعنی چی؟
اصلی‌ترین کاره!
گلامازونیان اکسپرس، صدامو داری؟
صدامو داری؟
باید با اون کفشاش شروع کنم؟
-خفه شو. -اوه، کاملاً واضح، دانا.
-بهش درباره رئیس‌جمهور بگو. -باورت نمیشه.
رئیس‌جمهور سوار قطار شده...
صبر کن. چطوری سوار قطار شدی؟
وقت نداریم. دانا، وضعیت چطوره؟
خیلی خب، به‌زودی به طوفان می‌رسین.
دارم یه مدل سه‌بعدی براتون می‌فرستم.
خب، وقتی رسیدین اونجا،
باید یه راهی پیدا کنین که قطار رو متوقف کنین
-چون ترمز نداره. -ترمز نداره؟
وگرنه با ایستگاه آخر برخورد می‌کنه.
تصادف.
ایستگاه باید خالی باشه، به جز
اردوی خیریه‌ای که اونجاست.
من... من نباید این کار رو بکنم.
-چی؟ -نه. نه.
یکی‌تون باید قطار رو متوقف کنه.
- چی؟ - یکی‌تون
باید این قطار رو متوقف کنه.
من راهنمایی‌تون می‌کنم. بجنبید.
برید.
یک دقیقه تا شروع طوفان.
هر کوفتی که 'تی‌ماینس' یعنی.
یکی باید بشه لوکوموتیوران.
تس.
- تس، داری چیکار می‌کنی؟ - ببین دیدلز.
می‌دونم همیشه میگم که الان وقت ماست،
ولی الان وقت توئه.
خانم رئیس‌جمهور، از این کار مطمئنید؟
هیچ‌وقت به اندازه الان
مطمئن نبودم.
ببخشید. بی‌خیال.
حالا خوب گوش کنید.
وقتی رفتید اون تو، به هر چی میگم گوش بدید.
چون کل کشور حسابش روی شماست.
حرف آخر؟
موفق باشید.
و گند نزنید بهش.
چرا این‌قدر طولش میدید؟
خب دخترا، کمربندها رو ببندید.
- نقشه چیه؟ - باید موتور رو خاموش کنیم
و از قطار جداش کنیم
تا بتونیم از زیربندیِ جذابش منفجرش کنیم.
چی؟
بعد می‌تونیم ازش به عنوان لنگر
برای کم کردن سرعت استفاده کنیم.
دنبال یه دکمه آبی کوچیک بگردید.
دکمه آبی. اوه...
خب، مشخصاً این کار نکرد.
اوه... این یکی چطور؟
این یکی؟
مامان.
ببخشید. همیشه همین‌طوریه.
الان خوبم. فقط یه خوراکی لازم داشتم.
مثل اون فیلمه است که اون یارو، اون بازیگره بود،
که توی یه جزیره متروکه گیر کرده بودن
و بهترین دوستش یه توپ بیسبال بود.
داریم وقت رو از دست میدیم.
باشه، می‌دونم. دارم سعی‌مو می‌کنم.
ام... صبر کن، صبر کن. پیداش کردم.
داره کار می‌کنه. سرعتمون داره کم میشه.
دانا، جلو چه خبره؟
خب دخترا.
باورتون نمیشه چی دارم می‌بینم.
داریم به چند تا الگوی آب‌وهوایی عجیب می‌رسیم.
محکم نگهش دارید، خانما.
رعد و برق خیلی شدیدی داریم.
مه غلیظ.
دیدلز، کجایی؟
تس، هیچی نمی‌بینم، واسه همین باید بلند حرف بزنم.
نه، واقعاً لازم نیست. همین‌جام. فقط دستت رو دراز کن.
کلی آب.
نگاه کن، یه ماهی بادکنکیه.
اوه، داره ماهی فرشته رو باد می‌کنه.
مسافران عزیز، لطفاً توجه کنید که جلیقه نجاتتون
به عنوان وسیله شناور هم عمل می‌کنه.
برای باد کردنش، فقط اون ضامن رو بکشید.
اوه.
تنها راه نجات، رد شدن از اینجاست.
دخترها، از پسش بر میاین، نه؟
من همین‌جا می‌مونم و تشویقتون می‌کنم.
- چوب‌شور می‌خواید؟ - نه، ممنون.
یا آب‌معدنی گازدار؟ آب‌معدنی؟
خانم‌ها، از بازی کردن باهاتون امشب لذت بردم.
دارید وارد یه منطقه با فشار خیلی زیاد می‌شید.
ای بابا، عالی شد. این دیگه از کجا اومد؟
لعنتی.
یه فشار خیلی شدید
ممکنه باعث بشه شیشه‌ها خرد بشن.
تقریباً رسیدیم.
و بسته‌های هوموس هم دارن.
می‌دونی، همونایی که کنارش چوب‌شور دارن؟
می‌دونی، من همیشه چند تا از اینا توی میز کارم نگه می‌دارم.
این اینجا چیکار می‌کنه؟
دیدلز، ایستگاه رو می‌بینم.
تقریباً از طوفان رد شدیم.
تس، فکر کنم پنجره یه مشکلی داره.
تس!
دی‌دی!
تس!
تس.
-تس! -دی‌دی!
اون چیه؟
یه سگه که روی دو پا راه میره
و داره چرخ خرید هل میده.
نه، منظورم اون چیه؟
انگار قرار نبود امروز از این بدتر بشه.
تس!
-تس. -دستمو بگیر.
تس. باید رهام کنی.
نه، هیچ‌وقت رهات نمی‌کنم.
ما همیشه خاطراتمون رو داریم.
عجیبه که هیچی یادم نمیاد
که مربوط به امروز نباشه؟
آره، منم همین‌طور.
کارت عالی بود.
میشه لطفاً اون رو کم کنی؟
موفق شدیم.
می‌دونی، من تازه از یه رابطه بیرون اومدم،
واسه همین الان دنبال یه رابطه جدی نیستم.
ولی خیلی خوش گذشت.
اول تو برو. من میرم یه دست لباس راحت‌تر بپوشم.
یه چیز راحت‌تر بپوشم.
باشه.
-تس. -دیدلز.
اوه.
بجنب. بریم.
ببین کی اینجاست. ببین کی اینجاست. بیا.
بالاخره، آدمایی که می‌دونن من کی‌ام. اوه!
نه دیدی، فکر نکنم کسی بفهمه
-که شلوار پات نیست. -چرا، می‌فهمن.
-چقدر اینجا آدمه. -خدای من. سلام، چطوری؟
سلام.
خب، اینجا یکم شرجی نیست؟
-یکم شرجیه. -ما تا حالا فلوریدا نبودیم.
تس، دیدی، شما جون کلی آدم رو نجات دادین.
بگین چه حسی دارین.
فقط کاش کال می‌تونست این صحنه رو ببینه.
-آخی. -دیدی!
کال، تو زنده‌ای.
می‌دونم وقتی افتادم تو دره،
به نظر می‌رسید که حتماً می‌میرم،
ولی نمردم.
تمام استخون‌های بدنم شکست.
فقط به تو فکر می‌کردم، دیدی.
دم مرگ بودم که نجات پیدا کردم
توسط یه پارکبان که داشت کوهنوردی می‌کرد.
اون فوق‌العاده آموزش‌دیده بود، و اسمش...
صبر کن، بارب؟ تو چطور...
من خیلی کارها بلدم دخترا، ولی هیچ‌کدوم رو زیاد ادامه نمیدم.
باربرا، تو یه فرشته‌ای.
کال، باید یه چیزی بهت بگم.
چی، اینکه عاشقم شدی؟
-از کجا فهمیدی؟ -چون حدوداً هشت بار
توی کابین راهبر قطار گفتی.
همش بهم نگاه می‌کردی و بعد یهو تو فکر می‌رفتی
انگار داشتی یه چیزایی تو خیالت می‌ساختی.
و بعضی وقتا هم، به بدنم نگاه می‌کردی.
نمی‌دونم چرا اینقدر طولش میدین.
دیگه بگیرش بره.
تو استخون بیرون‌زده‌م رو گرفتی.
دیدی، تو بخش مراقبت‌های ویژه ببینمت.
-باید از بیمه‌ت استفاده کنم. -اون واقعاً ازت خوشش میاد.
باورم نمیشه این کارو کردی.
ممنونم، خانم رئیس‌جمهور.
نه، دانا.
از جونی ماگینز کوچولو تشکر کن.
کی؟
تس، دیدی، یه کلمه برای تایمز.
آخ دیدی، موفق شدیم. آمریکا رو دیدیم.
اولین بار از اینجا شنیدید.
ما الان زنده از سلبریشن، فلوریدا هستیم.
اینجا شاینا گیفیلته-مانیشِویتز هست.
صبر کن. یه چیز دیگه.
جای یکی خالیه.
♪ همه سوار قطار مهمونی بشن ♪
♪ عجله کنید و دیر نکنید ♪
♪ دو واپ، اصلاً توقف نکنید ♪
منظورم اینه که، تنها چیزی که تو این قطار کار کرد
این بود که یه بار تونستم خوراکی بگیرم.
باورت میشه حتی نمردیم؟
روز خوبی داشته باشید، آقا.
ناسا، زنان خانه‌دار واقعی پوتوماک،
بی‌ای‌تی، ام‌تی‌وی، وی‌اچ‌وان.
ایکس‌استایل‌سی.
ببخشید بچه‌ها.
که یکیشون همین الان سوخت توسط...
آتش معدنی که ۵۰ ساله داره می‌سوزه.
عذر می‌خوام.
پنج، شش، هفت، هشت.
وای خدای من. لعنتی.
امیدواریم از سفرتون لذت برده باشید.
لطفاً دوباره زود پیش ما برگردید.
ممنون که 'گلامازونیان اکسپرس' رو انتخاب کردید.
-امیدوارم سفر خوبی داشته باشید. -روزتون خوش.
-عجب بار اضافی‌ای بود، نه؟ -آره.
بِلابلا بِلابلا... آره دیگه.
-اوه. -اوه.
خیلی خب. کات.
کات. کات.
دستمال‌گردن قشنگیه. کاش یه اتوبوس بزنه بهت.
اوه لعنتی. باشه. معذرت می‌خوام.
-باشه. -کیفت رو جا نذاری.
امیدواریم از سفرتون لذت برده باشید.
هورا!
لوکوموتیوران می‌خواد بهتون بگیم
که داریم به هوای طوفانی نزدیک میشیم.
خیلی معذرت می‌خوام. نباید بهت نگاه می‌کردم.
تبریک میگم، تو یه میراندا هستی.
مهربون و دلسوز، اما در عین حال...
خیلی خب.
امیدوارم سفر خوشی داشته باشید
و یه سفر لذت‌بخش.
زود دوباره برگردید.
می‌بینید؟ دقیقاً واسه همینه که ما با شما دخترا حرف نمی‌زنیم.
می‌بینید؟ این دقیقاً... میشه تمومش کنی؟ ببخشید.
- صورتم معلومه؟ - آره، معلومه.
می‌بینید، این...
ببخشید. لعنتی. گرفتمش، گرفتمش، باشه. بزن بریم.
و مستقیم نگاه کن تو دوربین. دهنت باز باشه.
گوشتِ در حال سوختن!
و... کات.
- بازم بیا. - حتماً میام.
اوه!
چه مرگشه؟
خیلی احمقانه‌ست.
♪ همه سوار قطارِ مهمونی ♪
- روز خوبی داشته باشید. - عاشق ناخوناتم.
- معلومه که هستی. - ای خدا.
و شما دوتا هیچ‌وقت نمی‌تونید یه «گلامازونی» واقعی بشید.
باشه. عجب.
و کات. خیلی خب.
بریم سراغ صحنه بعدی.
- اون چیه؟ - این چیه؟
فکر کنم شامپوئه.
- خنده‌داره؟ - شامپوئه؟
باشه، کات. لطفاً دستاشون رو تمیز کنید.
- خب، بوی خوبی میده. - بوی عالی‌ای میده.
ممنون که با ما هم‌سفر بودید، خانم.
لطفاً بهم دست نزن.
- اه، جنسش پلی‌استره. - اوهوم.
نگران نباش. خودم حلش می‌کنم.
- مسافرا! - وای خدای من.
خیلی زوده. راهبه.
- آزادی مذهبی. - تو خیلی مهربونی.
خوشحالم که داری برای همه دعا می‌کنی.
اوه، صبر کن! قطار رو نگه دار!
ممنون که «گلامازونیان» رو انتخاب کردید.
- اه، باز تو؟ - صبر کن، ولی من...
- خیلی قشنگه. - اوه!
اوه... کسی هست؟
کسی اونجاست؟