.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫بعضی‌ها برنده به دنیا میان.
‫تام بریدی،
‫لبران جیمز،
‫جوی چستنات،
‫و البته خودم.
‫اسمم داستی بویده،
‫ولی بیشتر مردم دنیا ‫منو با اسم «چکش» می‌شناسن.
‫بابام این لقب رو قبل از اینکه ‫حتی اسم واقعیم رو بهم بگه، روم گذاشت.
‫آره، همینه، چکش. آره.
‫و مثل اسب مسابقه‌ی تنیس تمرینم داد.
‫تمرین هوازی، قدرتی،
‫بستن راکت تنیس به دست‌هام.
‫بابام مثل بقیه‌ی باباها نبود.
‫خوندن یادم نداد. ‫ضربه‌زدن یادم داد.
‫داریم پیش میریم، چکش!
‫و جواب داد. تک‌تک رکوردهای ‫نوجوانان اتحادیه‌ی تنیس آمریکا رو شکستم.
‫برد، سرویس بدون بازگشت،
‫برد بدون امتیاز دادن. هرچی بگی مال من بود.
‫و خیلی زود توجه دنیا جلب شد.
‫نه، دیو. محکم ضربه نمی‌زنم.
‫از همه محکم‌تر ضربه می‌زنم.
‫و حتی قبل از اینکه دبیرستان رو تموم کنم،
‫- رویای خودم و بابامو به واقعیت تبدیل کردم. ‫- داستی، اینجا!
‫- حرفه‌ای شدم. ‫- اینجا! داستی، اینجا!
‫و دوستان من، ‫این بود داستان واقعی و باورنکردنی من.
‫خب، کسی سوالی داره؟
‫آره، بالاخره قراره ‫یه توپ کوفتی بزنیم یا نه؟
‫این کلاس خیلی مزخرفه.
‫منظورم این بود کسی در مورد داستانی که ‫الان تعریف کردم سوالی داره؟
‫و خیلی هم واضح گفتم، مگه نه؟
‫داستان خیلی واضحی بود. ‫راستش من یه سوال دارم، سلطان.
‫دنبال همین بودم. پی‌جی، بپرس.
‫چرا هر بار که می‌شنومش،
‫بازه مو به تنم سیخ میشه؟
‫- مو به تن منم سیخ میشه. ‫- جدی میگم، به‌نظرم...
‫- یکی از بهترین‌هایی... ‫- اگه این‌قدر خوبی،
‫پس چرا برای بابات کار می‌کنی ‫و به بچه‌های ۹ ساله درس می‌دی؟
‫فکر کنم این فسقلی‌ها ‫باید داستان اندی رادیک رو بشنون.
‫- جدی میگی؟ ‫- وای، نه، نه، نه، نه.
‫- لطفاً یه داستان دیگه تعریف نکن. ‫- مسابقات کلاسیک ورو بیچ.
‫وای، خدای من!
‫سال ۲۰۰۰ بود. ‫من در مقابل اندی رادیک.
‫از نظر فنی اسم اون معروف‌تر بود،
‫ولی همه برای دیدن من اومده بودن.
‫دوستت داریم، چکش!
‫وقتی آماتور بودیم ‫چند بار با هم بازی کرده بودیم.
‫و هر بار می‌دیدمش، ‫حسابی لهش می‌کردم.
‫جور دیگه‌ای نمیشه گفت.
‫مطمئنم میشه.
‫ولی این اولین رویاروییمون ‫به‌عنوان بازیکن حرفه‌ای بود.
‫- و داشتم نابودش می‌کردم. ‫- آره.
‫آفرین، چکش.
‫اون پسر منه.
‫همون‌جا بود که آقای اندی خبیث
‫تصمیم گرفت ناجوانمردانه بازی کنه.
‫آره. سعی کرد با رفتن به دستشویی ‫منو از تب‌وتاب بندازه.
‫پس دویدم اونجا تا باهاش روبه‌رو بشم.
‫روی یه جای خیس لیز خوردم.
‫و مچ دستم خرد شد.
‫رادیک!
‫و با این کار، ‫آینده‌ی حرفه‌ای خیلی درخشانم هم خرد شد.
‫- چی؟ ‫- معلومه که اندی کلک‌زن،
‫کف زمین رو ‫با یه جور ماده لیز کرده بود.
‫و این یعنی تمام افتخارات حرفه‌ای رادیک،
‫مثل قهرمانی آزاد آمریکا و ‫ازدواج با بروکلین دکر، سوپرمدل معروف،
‫در واقع همگی مال داستی‌ان.
‫راستش فکر خیلی جالبیه.
‫- هیچ‌وقت این‌طوری بهش فکر نکرده بودم... ‫- ببخشید.
‫این دقیقاً چطور افتخارات اونو ‫مال تو می‌کنه؟
‫آره، منم نمی‌تونم این دوتا رو ‫به هم ربط بدم.
‫خب، شاید باید برین کلاس ربط‌دادن نقطه‌ها.
‫خوب سوزوندیش.
‫به‌هرحال، دیگه حرفم باهاتون تمومه. ‫خیلی حوصله‌م سر رفت.
‫فکر نکنم چیزی از این درس‌ها یاد بگیرین.
‫پس می‌خواین چندتا توپ تنیس بزنین یا چی؟
‫- آره. بالاخره. وای، خدای من! لطفاً. ‫- آره. لطفاً.
‫یه لحظه.
‫باید یه کاری بکنم.
‫- هی! ‫- بابتش ببخشید.
‫- یه کمکی می‌کنی؟ ‫- آره. باعث افتخاره.
‫اینم توپ پیکل‌بال شما.
‫توی سطل زباله!
‫اینجا باشگاه تنیسه، خانم.
‫- عوضی! ‫- شنیدم.
‫خوبه. می‌خواستم بشنوی. ‫برای همین این‌قدر بلند گفتم.
‫خیلی‌خب، خانم پیکل‌بالی. ‫بیا انجامش بدیم.
‫پیج. یه بازی دارم.
‫بازی دوست داری. ‫پیکل‌بال بازی می‌کنی، درسته؟
‫- این سکه‌ی بیست‌وپنج‌سنتی رو می‌بینی؟ ‫- آره.
‫هرجای زمین که می‌خوای بذارش ‫و من با یه ضربه می‌زنمش.
‫اگه بزنمش، تا ابد ورودت ممنوعه.
‫و اگه خطا بزنم، ‫حق عضویت یک سالت رو می‌بخشم.
‫ورودم ممنوع میشه؟
‫خب، مهم نیست چون عضو اینجا نیستم.
‫فقط اومدم کلاس.
‫پس بیا انجامش بدیم. ‫پیشنهاد رو بهتر می‌کنم.
‫اگه این ضربه رو خطا بزنم،
‫اینا رو هم می‌ذارم روش.
‫داستی، نه. ‫بیوک لسابری مدل ۱۹۹۹ خودتو که نمیگی؟
‫آره. بیوک لسابری مدل ۱۹۹۹ خودم
‫که کمتر از ۳۲۲ هزار کیلومتر کار کرده هم ‫می‌ذارم روش.
‫حالا دودل شدم.
‫دیگه واقعاً نمی‌خوام باهات حرف بزنم،
‫ولی می‌خوام ببینم می‌تونی بزنیش یا نه.
‫چیکار کنم؟ خیلی‌خب.
‫بیا بازی کنیم.
‫هرجایی؟
‫هرجا که می‌خوای.
‫اونجا رو انتخاب می‌کنم.
‫اوه، زیرکانه بود. گوشه‌ی زمین.
‫آره!
‫گم شو! گم شو! گم شو!
‫یا خدا.
‫اون هیکل پیکل‌بالیت رو از اینجا ببر بیرون.
‫قبل از اینکه بری.
‫لبخند بزن، ورودت ممنوعه.
‫هرچی.
‫خدایا.
‫آره!
‫می‌تونی نوشته‌ی ‫روی پلاک اسمم رو بخونی، داستی؟
‫معلومه که می‌تونم، بابا.
‫نوشته «چاک بوید، رئیس عملیات تنیس.»
‫خدای من.
‫- آدم خیلی مهمی به‌نظر میاد، نه؟ ‫- آره.
‫از اون آدما هم نیست که ‫بخواد پسرش شلخته لباس بپوشه، دیر بیاد،
‫- و ورود مردم به باشگاه رو ممنوع کنه. ‫- درسته.
‫می‌دونی، حقیقت اینه که فقط تو نیستی.
‫کل این باشگاه توی مسیر بدی افتاده ‫و می‌خوام اوضاع رو روبه‌راه کنم.
‫امشب به همه‌ی مدیرهای ارشد شام میدم ‫و تو هم دعوتی.
‫کله‌گنده‌ها و منم اونجا هستم.
‫معلومه که هستی. و آبروم رو نمی‌بری.
‫سر وقت میای، ‫اون هدبند مسخره رو نمی‌پوشی،
‫و یه همراه هم میاری ‫تا به این آدم‌ها نشون بدی
‫که یه بازنده‌ی مفت‌خور بار نیاوردمت.
‫چشم، قربان.
‫داداش، امشب بیکاری؟
‫بذار... بذار در موردش فکر کنم.
‫اون نه!
‫اون دختری رو بیار که باهاش قرار می‌ذاشتی. ‫همون خوشگله.
‫متأسفانه من و ماریسا... از هم جدا شدیم.
‫خب، برو عذرخواهی کن و برش گردون.
‫- پیچیده‌ست. ‫- برو.
‫خیلی‌خب. حس می‌کنم تمام این مدت ‫در مورد من حرف زدیم.
‫تو چطوری؟
‫دیگه باید برم. ‫میرم کاری رو که خواستی انجام بدم.
‫بجنب. از پسش برمیای.
‫به‌به‌به.
‫ببین کی همون‌طور که می‌دونستم، ‫سینه‌خیز برگشته.
‫- نه. نظرم عوض شد. انجامش نمیدم. ‫- وایسا!
‫- نه، نمی‌تونم این کار رو بکنم، ماریسا. ‫- آره، می‌تونی.
‫- نه، واقعاً نمی‌تونم. ‫- برگرد.
‫چی می‌خوای؟
‫- یه لطفی ازت می‌خوام. ‫- خیلی‌خب.
‫می‌خوام یه شب وانمود کنی دوباره با همیم
‫و شام رو بیای خونه‌ی بابام.
‫وای، خدای من!
‫شما پسرها ‫عاشق بازی‌های کوچولوتونین، مگه نه؟
‫یه لحظه بدترین آدم دنیا هستم ‫و نمی‌خوای هیچ‌وقت دوباره ببینیم.
‫فکر کنم حتی بهم گفتی «بی‌وفا».
‫اینو گفتم، ماریسا، چون بهم خیانت کردی.
‫داستی؟
‫- چی؟ ‫- فقط یه بار بود.
‫هشت بار بود.
‫آره، ولی با یه نفر بود.
‫با ۹ نفر بود!
‫وای، خدای من.
‫عجب مغزی داری. ‫همه‌چی یادت می‌مونه.
‫ببین، ماریسا، ‫میشه لطفاً این لطف رو در حقم بکنی؟
‫- لطفاً. ‫- خیلی‌خب، باشه.
‫ممنون.
‫آره، خیلی درسته.
‫چیزی از اون نویسنده، مالکوم گلدول، خوندی؟
‫اون مطلبش در مورد اینکه ‫بیتلز به‌خاطر تمرین زیاد خوب شدن.
‫خب، رسماً مخم رو ترکوند.
‫نه، من... دائماً بهش فکر می‌کنم.
‫- جدی؟ ‫- آره. جدی میگم.
‫- بابا، ببین کی رو آوردم. ‫- ماریسا.
‫امیدوارم دیر نکرده باشیم، چاک.
‫داشتیم تصمیم میگرفتیم برات نوه بیاریم
‫خب، راستش این بار برخلاف همیشه ‫اصلاً دیر نکردین، سگ کثیف.
‫من سگ کثیفم.
‫- عاشق حسی‌ام که رابطه... ‫- آره.
‫با نامزدم داره.
‫خیلی‌خوبه.
‫- لطفاً همه بشینین. ‫- لطفاً بشینین.
‫- ممنون که دعوتمون کردین، قربان. ‫- آره.
‫تنیس.
‫ظرافت.
‫کمال زیبایی‌شناختی.
‫ولی تنیس فقط یه ورزش نیست.
‫یه موجود زنده‌ست که نفس می‌کشه،
‫و به محافظت ما نیاز داره.
‫یه همه‌گیری، سراسر کشورمون رو ‫که یه زمانی بزرگ بود، فرا گرفته.
‫و اسمش هست...
‫پیکل‌بال.
‫- ویروس کرونای جدید دنیای ورزش. ‫- آره.
‫بدترین زمین مانتین کرست رو ‫به این دلقک‌ها دادیم
‫تا یه جورهایی نقش ضدعفونی‌کننده ‫و ماسک رو داشته باشه.
‫و حالا این پیکل‌بالی‌ها ‫زمین‌های بیشتری می‌خوان.
‫دیگه نمی‌تونم رأی‌گیری برای گسترشش رو ‫زیاد عقب بندازم.
‫و اگه ببازیم، ‫شاید شیوعش هیچ‌وقت متوقف نشه.
‫باشگاه ما یکی از آخرین سنگرهاست.
‫وظیفه داریم خودمون به واکسن تبدیل بشیم
‫تا یه روز بتونیم حرف‌زدن در موردشون رو ‫کاملاً متوقف کنیم.
‫حتی اگه تعدادشون ‫تقریباً همین‌قدر باقی بمونه.
‫- پایان. ‫- خب...
‫- عجب. ‫- عالی بود، بابا.
‫استعاره‌ش تا آخر حرف‌هات دووم آورد، چاک.
‫ولی چاک، ‫اگه تعداد این دلقک‌ها این‌قدر زیاده،
‫اصلاً چیکار می‌تونیم بکنیم؟
‫بهت میگم چیکار می‌تونیم بکنیم، گری. ‫می‌تونیم دوئل کنیم.
‫یعنی با تفنگ؟
‫متأسفانه نه.
‫با راکت تنیس.
‫توی اساسنامه‌ی باشگاه ‫یه چیزی پیدا کردم.
‫با یه مسابقه‌ی دوئل ‫می‌تونیم رأی‌گیری رو دور بزنیم.
‫هر طرف یه قهرمان انتخاب می‌کنه
‫و تکلیف رو روی زمین تنیس روشن می‌کنیم.
‫- خب، قانون جالبیه. ‫- عالیه.
‫خدایا، قدیم‌ها... سر چی دوئل می‌کردن؟
‫- چیزایی مثل این، آیین‌نامه و این‌جور چیزا. ‫- چه جور چیزایی؟
‫فقط یه مشت چیز.
‫می‌دونی، اینکه چه کاری مجازه، ‫چه کاری نیست،
‫کی می‌تونه عضو باشگاه بشه و غیره.
‫قبلاً کی نمی‌تونست عضو بشه؟
‫نمی‌دونم، کریس.
‫باشگاه قدیمیه. ‫فهرست کاملش الان جلوم نیست.
‫این قانون، قانون خوبیه. ‫الان به دردمون می‌خوره.
‫فهمیدی؟ قانون خوبیه.
‫- بی‌خیالش شو. ‫- آخه... کی نمی‌تونسته...
‫می‌دونم. ‫ولی فقط می‌خوام در مورد بابام بگم...
‫- بریم غذا بخوریم. ‫- بی‌خیالش شو. غذا بخوریم.
‫- خب، خیلی‌خب. ‫- عالیه.
‫خب، بیاین در مورد راهبردمون حرف بزنیم.
‫پیکل‌بالی‌ها اسکیپ رو برای دوئل می‌فرستن.
‫- وای، خدا. ‫- قبل از اینکه به جبهه‌ی تاریکی بره،
‫تنیس‌باز محشری بود.
‫پس کی رو مقابلش بذاریم؟
‫خب، مسابقات باشگاه این آخر هفته‌ست. ‫شاید یه کم استعدادیابی کنیم؟
‫آره، و احتمالاً هرکی برنده بشه ‫باید نماینده‌مون باشه.
‫چی، شوخیه؟
‫خیلی بامزه بود.
‫معلومه که انجامش میدم. بازی می‌کنم.
‫قرار نیست تو باشی.
‫معلومه که قراره من باشم. ‫دیگه کی می‌خواد باشه؟
‫هی، گری. لطفاً به بابام میگی ‫من بهترین بازیکن باشگاهم؟
‫راستش باید یه سر برم آشپزخونه ‫و پای میوه‌م رو بررسی کنم.
‫- پای میوه‌ت؟ ‫- آره، یه کم زهرماری ریختم توش، پس...
‫مسئله شخصی نیست، پسرم. ‫فقط نمی‌تونیم بهت اعتماد کنیم.
‫حتی جین هم اینو می‌دونه.
‫- من؟ ‫- جین، بهش بگو.
‫چی... چی گفتی، گری؟
‫چیزی نگفت.
‫فکر کنم گری برای اون پای میوه کمک می‌خواد.
‫- اصلاً چرا داریم در موردش بحث می‌کنیم؟ ‫- دارم میام، گری.
‫من توی مسابقات حرفه‌ای بازی می‌کردم.
‫و چی داری که نشون بدی؟
‫چندتا داستان از له‌شدن زیر پای بازیکن‌هایی ‫که واقعاً نتیجه گرفتن؟
‫وای، حتماً یه پای میوه غول‌پیکر درست کرده.
‫کمک هرچی بیشتر، بهتر.
‫تو برنده نیستی.
‫بیا، عزیزم. باید احیای قلبی‌ریویش کنیم. ‫احیای پای میوه.
‫بابا، میشه یه لحظه باهات حرف بزنم؟
‫- من که هیچ پای میوه‌ای نمی‌بینم. ‫- هیس!
‫این مسخره‌بازیه، بابا. ‫من بهترین بازیکنم و خودتم می‌دونی.
‫خب، پس ثابتش کن. ‫مسابقات باشگاه رو ببر.
‫بی‌خیال. ‫از بچگی توی این مسابقات شرکت نکردم.
‫فقط یه مشت دندون‌پزشک و این مزخرفاتن.
‫خب، پس باید برات آسون باشه. ‫مسابقات رو ببر تا انتخابت کنم.
‫منصفانه‌ست؟
‫آره، منصفانه‌ست.
‫چه حسی داری، سلطان؟
‫بهم بی‌احترامی شده.
‫طولش نمیدم.
‫وقتی چکش رو عصبانی کنی، ‫همه تبدیل به میخ میشن.
‫داری این پیرمردها رو له می‌کنی، داستی.
‫- لعنتی! ‫- ایول، سلطان!
‫لعنت، لعنت، لعنت.
‫آره. آره.
‫آره!
‫رسیدیم به امتیاز نهایی، دوستان. ‫کجا می‌خواین بزنمش؟
‫نیل، تو انتخاب کن. ‫مراسم ختم خودته، عزیزم. کجا می‌خوایش؟
‫فقط تمومش کن.
‫درسته، عوضی‌ها. ‫سلطان همچنان سلطانه.
‫هی، نیل، همون‌جا بمون.
‫خیلی خسته به‌نظر میای. ‫خودم میام پیشت، باشه؟
‫خیلی ممنون.
‫این حرکت رو ببینین.
‫مچم!
‫انگار نتونستی کاملاً از روی تور رد بشی.
‫دوباره مچت آسیب دید؟
‫برای دوئل نیل رو انتخاب می‌کنم.
‫ممنون، چاک.
‫ولی گفتی اگه برنده بشم.
‫گفتم نمی‌تونم بهت اعتماد کنم.
‫و یه بار دیگه ثابت کردی حق با من بوده.
‫بی‌خیال، مرد.
‫خب، بازی خوبی بود، عوضی.
‫خب، داستی، رابطه هم داری؟
‫آره، ولی من... بیشتر برای مچم اومدم.
‫درسته، درسته، مچت.
‫ظاهراً آسیب قدیمی استخون مچت رو ‫دوباره تشدید کردی
‫چون سعی کردی برای تحت تأثیر قراردادن ‫دوستت پی‌جی، از روی تور تنیس بپری.
‫- درسته؟ ‫- این توی پرونده‌م نوشته؟
‫نه، بابات گفت. ‫زیاد با هم حرف می‌زنیم.
‫آره، راستش این حتی پرونده‌ی تو هم نیست.
‫- ولی... ‫- بذار یه نگاهی بندازم.
‫فقط باید برگردم تو زمین و به بابام نشون بدم ‫هنوز می‌تونه روم حساب کنه.
‫- چه حسی داره؟ خیلی‌خب. ‫- درد داره.
‫- نشکسته... ‫- درسته.
‫ولی التهاب زیادی داره.
‫می‌دونی، یه ورزش هست که ‫فشار خیلی کمتری به مفصل‌هات میاره
‫و می‌تونه کمکت کنه تا وقتی خوب میشی، ‫بدنت آماده بمونه.
‫جدی؟ و کمکم می‌کنه به تنیس برگردم؟
‫- آره. ‫- چیه؟
‫- پیکل‌بال. ‫- همین الان می‌تونم بزنم توی صورتت.
‫خیلی‌خب. گوش کن. ‫پارسال شونه‌م آسیب دید.
‫- بهت میگم، اون بازی جونمو نجات داد. ‫- جدی؟
‫- چی شد که شونه‌ت آسیب دید؟ ‫- گازم گرفتن.
‫- یه حیوون؟ ‫- نه، یه آدم.
‫گوش کن، ‫می‌دونم پیکل‌بال یه کم خنگولانه‌ست،
‫ولی برای تو ‫سریع‌ترین راه برگشت به تنیسه.
‫و واقعاً سرگرم‌کننده‌ست.
‫یه فرصتی بهش بده. ‫فقط یه بار بازی کن.
‫- ببین خوشت میاد یا نه. ‫- نه بازی نمی‌کنم.
‫ولی شاید بتونی، نمی‌دونم، ‫برای دردم یه چیزی بهم بدی.
‫من از اون جور دکترها نیستم، داستی.
‫می‌دونی چیکار می‌کنم؟
‫یه مچ‌بند برات می‌گیرم و
‫یه چیز کوچولو هم برات می‌نویسم، باشه؟
‫- دمت گرم. ممنون. ‫- آره.
‫ولی یه لطفی بهم بکن.
‫زیاده‌روی نکن، باشه؟
‫- ممنون. ‫- خیلی‌خب. خوبه.
‫و فقط تنیس نیست که باید کنار بذاری.
‫هیچ‌جور حرکت شدید مچ انجام نده.
‫- گرفتم. ‫- باشه؟
‫- یعنی قوطی نوشابه هم تکون نده، درسته؟ ‫- حتماً.
‫- گرفتم. ‫- باشه؟
‫به‌طور میانگین هفته‌ای چند بار؟
‫خب، خیلی زیاد. ‫شاید این یه موهبت توی لباس مبدل باشه.
‫باید با آدما ملاقات کنی
‫و با شرایط تو شرم‌آور نیست.
‫آره، فکر کنم نیازی ندارم.
‫تازگی یه سایت راه افتاده ‫به اسم «استیکی هانی»، باشه؟
‫مجردهای اطرافت رو ‫بهت معرفی می‌کنه.
‫برای تنیس کمکم می‌کنه؟
‫مچت فقط تعداد محدودی ‫می‌تونه این حرکت رو انجام بده.
‫- نمی‌تونم با دست چپ انجامش بدم؟ ‫- می‌خوای...
‫عجب. با دست چپ. جالبه.
‫چون این‌طوری تقریباً انگار... ‫تقریباً انگار یه آدم دیگه‌ست.
‫خیلی‌خب. فکر کنم دیگه برم. ‫بابت این ممنون.
‫- تشکر. ‫- هی. سلام منو به بابات برسون.
‫خیلی‌خب.
‫- استیکی هانی. ‫- شنیدم. خداحافظ.
‫این دیگه چه جور شوخیه؟ ‫نمی‌تونم اینو بپیچم.
‫چرا نه؟
‫نسخه‌ی پیکل‌بال نوشتی؟
‫آره، فکر کردم یه جورهایی بامزه‌ست.
‫تو که واقعاً نبردیش داروخونه، نه؟
‫نه. معلومه که نه. ‫احمق نیستم.
‫قضیه‌ی استیکی هانی چطور پیش میره؟
‫چون اگه از کد معرف من استفاده کنی، ‫ده امتیاز چسبناک اضافه می‌گیریم.
‫خیلی‌خب.
‫بریم روی حالت ناشناس.
‫خیلی‌خب.
‫گردهمایی پیکل‌بال؟
‫اصلاً باحال نیست.
‫ثبت‌نام.
‫ایول بهت.
‫بزنش. می‌گیرمش.
‫وای، نه.
‫یه تازه‌وارد داریم.
‫پیکل‌بالی تازه‌نفس.
‫وقت تلف نکن. وقتی مردم دیر می‌کنن ‫نمی‌تونم تحمل کنم.
‫ببین کی بالاخره تصمیم گرفت ‫بهمون ملحق بشه.
‫هی، پسر. ‫فکر کردی کجا داری میری؟
‫تو همونی که تازه ثبت‌نام‌کردی، درسته؟
‫آره، فقط یه سوءتفاهم کوچیکی پیش اومده.
‫داستین بویدی؟
‫آره. من... خودمم. ‫ولی ثبت‌نام نکردم...
‫تو نفر چهارمی. بیا تو. ‫بیا رفیق پیکل‌بالی بشیم.
‫ثبت‌نام کردم... ولی نه برای این. ‫فقط یه مشکل...
‫مزخرف نگو، پسر.
‫فکر نمی‌کردی قراره با ‫یه مشت پیرزن بازی کنی،
‫برای همین می‌خوای در بری.
‫ولی بدون تو نفراتمون کامل نمیشه.
‫و من اومدم عرق کنم، عوضی.
‫پس من با جودی بازی می‌کنم، ‫تو با کندیس. بریم.
‫سلام، من کندیسم.
‫این که باهاش اومدی ‫بیوک لسابری مدل ۱۹۹۹ ئه؟
‫همیشه یکی از اینا می‌خواستم.
‫آره، خودشه. ‫کمتر از ۳۲۲ هزار کیلومتر هم کار کرده.
‫و ببین، بابت تمام اون ماجرا متأسفم... ‫می‌دونی...
‫ممنوع‌الورودکردنم؟
‫آره، بابتش ببخشید.
‫دیگه برام مهم نیست. ‫فقط روی زمین جبرانش کن.
‫- از پس این یکی برمیام. ‫- آماده‌این؟
‫فقط یه لحظه بهمون وقت بده.
‫فکر کنم اولین بارته بازی می‌کنی.
‫خب، فکر نکنم مشکلی پیش بیاد.
‫قبلاً تنیس‌باز حرفه‌ای بودم، ‫پس پیکل‌بال اصلاً نگرانم نمی‌کنه.
‫این تنیس نیست.
‫می‌دونم، پیکل‌باله. حتی بدتره.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. اون قسمت آبی روشن،
‫منطقه‌ی ممنوعه‌ی ضربه‌ی هوایی ‫یا خط آشپزخونه‌ست.
‫نمی‌تونی از اون خط رد بشی، ‫مگر اینکه یه نفر...
‫خیلی‌خب. ببین، من درس میدم. ‫درس نمی‌گیرم.
‫آره، درس‌دادنت رو دیدم. ‫بهتره اینا رو مرور کنیم.
‫ببین، از باخت متنفرم.
‫پس یه نقطه‌ی مشترک داریم. ‫چون منم همین‌طور.
‫- خیلی‌خب. ‫- آماده‌ام. بزن بریم یه دست سریع بازی کنیم.
‫- بریم. ‫- بیا شروع کنیم.
‫بجنب.
‫یادت هست که ‫باید زیر دست سرویس بزنیم؟
‫یعنی چی؟
‫- فقط با دست پایین. ‫- نه، می‌دونم، معلومه.
‫- خیلی‌خب. ‫- دارم دستم رو گرم می‌کنم.
‫فکر کردم می‌دونی.
‫بریم.
‫خدای من.
‫سرویس شماست. ‫ولی باید زیر دست بزنی‌ها.
‫۰-۰-۱.
‫آروم باش، قهرمان. ‫نیاز نیست این‌قدر محکم ضربه بزنی.
‫راستش خانم، چرا، نیازه.
‫این دافی داکه؟
‫نه، چکشه.
‫چون من قدرتمندم.
‫- خیلی‌خب. ‫- ۱-۰-۱.
‫بگیرش. عالیه.
‫- عالیه. ‫- بنگ!
‫مال منه. مال من!
‫آره!
‫برای این یکی هم جوکی دارین، خانم‌ها؟
‫راستش آره.
‫پات توی آشپزخونه بود.
‫در واقع کل بدنت توی آشپزخونه بود.
‫امتیاز مال اوناست.
‫خیلی وقت‌ها یه چیزی مثل این میگیم:
‫«هی سرآشپز، حالا که اون تویی، ‫یه چیزی بده بخوریم.» یا...
‫حالا که اون تویی ظرف‌ها رو بشور، عوضی.
‫حالا که اون تویی ظرف‌ها رو بشور،
‫- عوضی. ‫- عوضی.
‫- حالا که اون تویی ظرف‌ها رو بشور. ‫- آره، گیل بیشتر اینو میگه.
‫یا بعضی وقت‌ها دوست دارم بگم ‫«چاقوی کره‌خوری کجاست؟»
‫چون بعضی وقت‌ها میری توی آشپزخونه ‫و یه کم کره برمی‌داری،
‫و یه کلوچه،
‫و میری روی مبل موردعلاقه‌ت می‌شینی
‫تا برنامه‌ی تلویزیونی ‫موردعلاقه‌ت رو ببینی،
‫و به دستت نگاه می‌کنی و می‌بینی
‫فقط یه کلوچه داری و یه کم کره و...
‫خیلی‌خب، فهمیدم. بسه‌. بسه.
‫عوضی، برو سر وقت ظرف‌ها.
‫- بهم نگو عوضی. ‫- عوضی، برو سر وقت ظرف‌ها.
‫- فقط توی اون آشپزخونه‌ی لعنتی نرو. ‫- باشه!
‫- تور! ‫- بی‌خیال!
‫نیاز نیست این‌قدر محکم بزنی.
‫بگیر که اومد!
‫داری پیشرفت می‌کنی، داستی!
‫مگه متوجه نمیشه؟
‫چرت‌وپرته.
‫الانه که تور رو سوراخ کنی!
‫بگیرش، بگیرش.
‫بگیرش، بگیرش، بگیرش، بگیرش.
‫اوه! خیلی دور رفت. ‫ضربه‌ی محشری بود!
‫ضربه‌ی فوق‌العاده‌ای بود.
‫با خودت چیکار می‌کنی مرد؟ ‫هوم‌ران زدی!
‫توی زمین بود. ‫توی زمین بود.
‫بیرون بود!
‫بیرون نبود. توی زمین بود!
‫خورد روی خط! توی زمین بود!
‫کوری؟ کاملاً مشخص بود توی زمینه!
‫ولی بیرون بود.
‫این زن رو می‌کشم!
‫- یالا، سرویس بزن. ‫- یه لحظه صبر کن.
‫- چی؟ من خوبم. ‫- یه کم آروم بگیر. دو ثانیه.
‫- خودت آروم بگیر. ‫- این‌طوری بهتر بازی می‌کنی.
‫آره!
‫نوش جونت، خانم!
‫این‌قدر محکم ضربه نزن. ‫یالا، این امتیاز نهاییه.
‫نه، می‌دونم، می‌دونم. ‫حواسم هست، حواسم هست.
‫- به این نیاز داریم. ‫- همه‌چی درست میشه.
‫- باورم نمیشه داره این اتفاق می‌افته. ‫- امتیاز بازی.
‫تکان‌دهنده‌ست.
‫من خیلی از اونا بهترم.
‫بگیرش.
‫عالیه.
‫- من می‌گیرمش. ‫- برو عقب!
‫ضربه آروم!
‫- آره! آره! ‫- گیل، الان بهم گفتی هویج؟
‫الان بهم گفتی هویج؟
‫اگه اینجا کسی هویج باشه، ‫خود لعنتیت هستی، گیل!
‫بازی تمومه، عزیزم!
‫قیافه‌ت داد می‌زنه هویجی. ‫من هویج نیستم!
‫- داستی. ‫- چیه؟ بهم گفت هویج!
‫درسته. اسم اون ضربه‌ی کوفتی ‫دینک یا همون ضربه‌ی آرومه.
‫- می‌دونم! بهم گفت هویج و منم... ‫- منظورش با تو نبود!
‫- همین الان بهم گفت هویج! ‫- داشت در مورد ضربه حرف می‌زد!
‫می‌دونم، چون اسم ضربه‌ش دینکه. ‫منم همینو می‌گفتم!
‫آرامشت رو حفظ کن!
‫- همه فکر می‌کنن حالت دست خودت نیست! ‫- تو آروم باش.
‫- آروم باش! داری بچه‌بازی درمیاری! ‫- هیچ‌کس فکر نمی‌کنه حالم دست خودم نیست.
‫- کسی فکر می‌کنه حالم دست خودم نیست؟ ‫- جنبه‌ی باخت نداری!
‫- همه... ‫- همه‌شون دارن میگن نه!
‫از این بازی مسخره متنفرم!
‫من رفتم!
‫- هی، پسر! ‫- چیه؟
‫یه بازی مجدد می‌خوای؟
‫آره، از این فرصت استقبال می‌کنم.
‫بازنده ناهار می‌خره!
‫ممنون.
‫پسر، امروز صبح که بیدار شدم،
‫اصلاً فکرش رو نمی‌کردم ‫هری استایلز مهمونم کنه تاکو بخورم.
‫- اوه، هری استایلز. ‫- نمی‌دونم.
‫به‌نظرم بیشتر شبیه شالامیه.
‫همیشه اینو بهت میگن؟
‫اینکه شبیه تیموتی شالامی‌ام؟
‫نه، حتی یه بار هم توی زندگیم نشنیدم.
‫شماها چطور همدیگه رو می‌شناسین؟ ‫این چه جمع دوستانه‌ایه؟
‫خب، قبلاً دستیار شخصی گیل بودم.
‫تا قبل از اون «اتفاق»، ‫وکیل خیلی بزرگی بود.
‫آره، یه سوءتفاهم بود.
‫زد توی گوش یه پلیس.
‫- اوه! ‫- اون موقع نمی‌دونستم پلیسه.
‫یونیفرم تنش بود.
‫الان داری حق رو به کی میدی؟
‫به پلیسه، ‫توی دادگاه هم همین رو گفتم.
‫تو هم باهاشون کار می‌کنی؟
‫من تازه‌واردم. ‫فقط یه دوست پیکل‌بالی‌ام.
‫این یکی از اون ده هزارتا سرگرمیه ‫که شروع کرد،
‫بعد از اینکه طلاق گرفت و دیوونه شد.
‫- دیوونه نشدم! نه. ‫- چرا شدی، چرا شدی.
‫مراحل کلاسیک بعد از جدایی رو گذروندم
‫که هر زنی یه زمانی تجربه‌ش می‌کنه.
‫یه مار گنده و چاق خرید.
‫یه مار گنده و چاق خریدی؟
‫فکر کردم شاید بتونم یکی از اون آدمایی بشم
‫که توی خواربارفروشی ‫دور گردنشون مار میندازن.
‫چطور پیش رفت؟
‫خوب نبود. اصلاً خوب نبود.
‫آره، مطمئنم.
‫- چیه؟ ‫- خیلی‌خب.
‫می‌دونی چیه؟ خیلی عجیب بود،
‫- ولی... و سرگرم‌کننده. خوش گذشت. ‫- و سرگرم‌کننده.
‫ممنون بابت بازی، ‫ولی من دیگه باید رفع زحمت کنم.
‫- دمتون گرم. ‫- هی. وایسا.
‫راستش، می‌تونی منو برسونی خونه؟
‫دوستات نمی‌تونن برسوننت؟
‫من نه، پیاده اومدم.
‫من با اسکوترم اومدم.
‫مسابقه تا بیوک.
‫خیلی‌خب.
‫ولی باید دوباره این کار رو بکنیم.
‫منظورم از اینه که ‫تو ببازی و برامون تاکو بخری.
‫اون قیافه رو ببین!
‫ممنون!
‫هی، باید دوباره بازی کنی.
‫می‌تونی یه پیکل‌بالیست عالی بشی.
‫یه پیکل‌بالیست عالی؟ ‫نه، رد می‌کنم.
‫چرا؟ فقط چون اسمش مسخره‌ست، ‫و یه کم خنگولانه به‌نظر میاد،
‫و بیشتر آدمای اونجا روی فرم نیستن ‫و تا حالا ورزش نکردن؟
‫آره، دقیقاً به همین دلایل.
‫ولی برای همینه که می‌تونیم ‫حموم خون راه بندازیم، داستی.
‫می‌تونه خیلی قتل‌عام سختی بشه.
‫فقط برای من نیست. ‫یه کم زیادی مسخره‌بازیه.
‫باشه، فهمیدم.
‫عجب.
‫باورم نمیشه ‫با یه همچین ماشین نابی قمار کردی.
‫- خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫- واقعاً خوشگله.
‫- فندک داره... ‫- خیلی‌خب.
‫- ضبط کاست، اهرم پشتی دستی. ‫- آره.
‫اوه.
‫عجب!
‫همین‌جاست.
‫همین‌جا؟
‫- آره. ‫- خیلی‌خب.
‫به‌هرحال، ممنون بابت سواری.
‫هی، گوشیتو بده به من.
‫برای چی؟
‫فقط بدش.
‫چیکار می‌کنی؟
‫حالا شماره‌مو داری ‫برای وقتی که نظرت عوض شد
‫و خواستی بیای باهام پیکل‌بال بازی کنی.
‫- بازم ممنون. ‫- سلامت باشی.
‫یادت باشه، داستی، ‫می‌تونیم حموم خون راه بندازیم.
‫قتل‌عام!
‫چرا باید چهل و پنج دقیقه رانندگی کنیم ‫تا برسیم به یه فروشگاه لوازم ورزشی؟
‫همه‌ی اینا رو توی فروشگاه باشگاه هم دارن.
‫خب، اینجا تنوعش بیشتره.
‫علاوه بر این، حس می‌کنم وقت باکیفیت ‫و دو‌نفره‌ی زیادی با هم نمی‌گذرونیم.
‫آره، منم داشتم به همین فکر می‌کردم.
‫ایناهاش.
‫اینو ببین. پیکل‌بال.
‫خیلی احمقانه‌ست.
‫پسر، تصور کن یکی از اینا رو بخرم
‫فقط برای اینکه ‫سر به سر فروشنده بذارم یا هرچی.
‫حتی نمی‌دونم کجای قضیه خنده‌داره.
‫- تصورشو بکن. ‫- آره.
‫- منم، ولی واقعاً دارم می‌خرمش... ‫- آره.
‫خوبه، دارنش.
‫خیلی‌خب، این راکت رو برمی‌دارم،
‫ولی با یه قیافه‌ی کاملاً جدی.
‫خیلی‌خب، تازه گرفتم چی شد.
‫یه جور کمدی به سبک متفاوته...
‫- آره. برو اونجا... ‫- مثل اندی کافمن.
‫ولی من واقعاً می‌خرمش و می‌برمش خونه.
‫پس فقط یه ثانیه بهم وقت بده
‫ببینم کدوم از همه خنده‌دارتره.
‫- آره، آره. باشه. ‫- مثل اندیه. اندی!
‫این خنده‌دارترین میشه. ‫پس من با قیافه‌ی کاملاً...
‫داستی، نگاه کن.
‫اون اندی رادیک لعنتیه.
‫اندی!
‫- سلام، اندی. ‫- چطوری؟ از دیدنت خوشحالم.
‫می‌دونی برای شوخی باید چیکار کنیم؟
‫باید سینه‌خیز از اینجا بریم بیرون ‫و از در پشتی فرار کنیم.
‫وقت شوخی تموم شده، داستی.
‫- نگاهش کن، چطور قیافه می‌گیره. ‫- آره.
‫- باید بریم حالشو بگیریم، مرد. ‫- دوست داشتم برم.
‫می‌دونی که می‌رفتم، ‫ولی انقدر سر شوخی مسخره‌ت وقت تلف کردیم،
‫که دیگه وقت نداریم. ‫باید برگردیم سر کار.
‫مجبوری بری! تو اینجا داری ‫کمدی چریکی پیشرو اجرا می‌کنی.
‫اون‌وقت اون بدبخت کارش رسیده به ‫امضاکردن یه کتاب تصادفی مثل یه بازنده.
‫کتاب تصادفی نیست، کتاب خودشه. ‫خودش نوشتتش. این...
‫- ولی اون باید کتاب تو می‌بود، داستی. ‫- موافقم.
‫اینا داستان‌های تو هستن. ‫تو مسابقات آزاد رو بردی.
‫نفس عمیق بکش. داغ نکن. ‫جوگیر نشو... پی‌جی، می‌دونم تو...
‫- هی، رادیک! ‫- نه!
‫اندی! چطوری، داداش.
‫داستی. داستی بوید. چکش.
‫- آره رفیق، پسر چاک. آره. ‫- آره، پسر چاک.
‫- آره، خوشحالم دیدمت، داداش. ‫- همچنین. خیلی وقت بود ندیده بودمت.
‫بابات چطوره؟ ‫هنوز توی همون باشگاهه؟
‫راستش هر دومون هنوز توی باشگاهیم.
‫- پس براش کار می‌کنی؟ ‫- نه، باهاش کار می‌کنم.
‫یه جورهایی دونفری اونجا رو اداره می‌کنیم.
‫چرا روی لباست نوشته «مربی تنیس نوجوانان»؟
‫این دقیقاً ‫شبیه التماس برای بخشش نبود، اندی.
‫- من اگه بودم انقدر تند نمی‌رفتم. ‫- می‌خوای دوباره امتحان کنی؟
‫داره در مورد چی حرف می‌زنه؟
‫داره در مورد مسابقات کلاسیک ورو بیچ ‫سال ۲۰۰۰ حرف می‌زه.
‫این خاک‌برسر ‫بدجوری کرده بودت تو قوطی.
‫سال ۲۰۰۰، اون سال من بردم، ‫و... خاک‌برسر کی بود؟
‫- اون بود! ‫- نبودم.
‫ببخشید، من... اصلاً سر در نمیارم.
‫کف زمین رو چطور لیز کردی؟ ‫گریس؟ روغن؟
‫یا گزینه‌ی سوم و شرورانه‌تر؟
‫من... خیلی گیج شدم.
‫می‌دونی... رفیقم یه کم داغ کرده.
‫خیلی دروغ‌گویی.
‫با اون زبون دروغ‌گوت ‫با بروکلین دکر حرف می‌زنی؟
‫خب آره. اونم دوست داره. ‫ولی دروغ نمیگم.
‫- به‌هرحال، مرد، خوشحال شدم دیدمت. ‫- منم همین‌طور، اندی.
‫- به بابات سلام برسون. باشه. ‫- حتماً. از دیدنت خوشحال شدم، مرد.
‫- تبریک بابت کتابت. آره. ‫- دمت گرم، ممنون.
‫داستی، فهمیدم کاملاً با من صادق نبودی.
‫رادیک حتی از اونی که می‌گفتی هم عوضی‌تره.
‫آره.
‫آره. ممنون، پیج.
‫- کاملاً داره دروغ میگه. ‫- آره.
‫خیلی رو اعصابه، مگه نه؟
‫شدیداً رو مخه.
‫موافقم.
‫دو بازیکن جوان و آینده‌دار اینجا حضور دارن.
‫بوید با سرویس قدرتمندش ‫در سطح نوجوانان فرمانروایی کرده،
‫ولی آیا در سطح حرفه‌ای هم موفق میشه؟
‫عجب، روی این امتیاز که اصلاً موفق نبود،
‫ولی شاید رادیک فقط شانس آورده.
‫خب، گمونم اصلاً هم شانس نیاورده.
‫به‌نظر میاد رادیک ‫بازیکن تنیس خیلی بهتری باشه.
‫این‌جور وقت‌هاست که ‫داشتن پدر به‌عنوان مربی کار رو سخت می‌کنه.
‫این جور لحظه‌هاست که باعث میشه
‫خوشحال باشم که بدون پدر بزرگ شدم.
‫اوه، نه.
‫- نه، نه، نه، نه، نه. ‫- ادامه بده.
‫به‌نظر میاد بوید ‫داره از زمین فرار می‌کنه؟
‫احتمال داره ‫یه مشکل پزشکی پیش اومده باشه،
‫یا شاید بعد از اون‌همه هیاهو ‫فشار بازی براش زیادی بالا بوده.
‫دیدن یه همچین صحنه‌ای ‫در اولین بازی خیلی سخته.
‫خیلی‌خب، امتیاز مسابقه.
‫آره.
‫می‌گیرمت.
‫هنوزم دود از کنده بلند میشه! آره!
‫گرفتن اون امتیاز ‫با یه ضربه آروم راحت‌تر بود، می‌دونی؟
‫هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افته. نه.
‫خب، این راحت بهترین بازی‌ای بود که
‫مقابل یه زن که ‫سی سال از خودت بزرگتره انجام دادی.
‫آره، راحت.
‫- آره! آره! ‫- خیلی به خودت افتخار می‌کنی.
‫خب، تازگی‌ها برد زیادی نداشتم.
‫- غم‌انگیزه. ‫- حس خوبی داره.
‫نه، می‌دونم. منم همین‌طور.
‫[میچ]
‫خدایا.
‫یازده تا تماس بی‌پاسخ از شوهر سابقم.
‫یازده تا؟
‫نپرس. نمی‌خوام در موردش حرف بزنم.
‫می‌فهمم.
‫یه مراسمی هست که هر سال با هم می‌رفتیم،
‫و زنگ زده تا بپرسه ‫می‌تونه نامزد جدیدش رو بیاره یا نه.
‫چقدر عوضی.
‫نه، راستش دختر خیلی خوبیه.
‫- هست؟ خب، عالیه. ‫- شدیداً از اون هیکل پنجاه‌ساله‌ش متنفرم.
‫صادقانه بگم، نمی‌دونم ‫از تعریف‌کردن این داستان دنبال چی هستی.
‫- می‌دونم گیج‌کننده‌ست. ‫- آره.
‫خب، موضوع اینه.
‫وقتی ترکش کردم، فکر کردم
‫- من برنده‌ی این طلاق میشم. ‫- البته.
‫ولی حالا اون داره دختره رو همه‌جا ‫همراه خودش می‌بره و من هنوز مجردم.
‫- و برای همین، مسلماً نمی‌تونم... ‫- و این درد داره.
‫اونجا آفتابی بشم.
‫- پس نمیری. ‫- نه.
‫- خیلی بده. ‫- آره.
‫- ولی اصلاً چرا ترکش کردی؟ ‫- خیلی بچه‌ننه بود.
‫هیچ هدفی نداشت.
‫دوست‌های زیادی نداشت،
‫در واقع فقط یه دوست عجیب داشت،
‫که در جواب تمام حرف‌هاش ‫می‌گفت «بله، بله، بله».
‫یه جورهایی پاچه‌خار بود.
‫و همیشه کلی داستان خسته‌کننده
‫در مورد دوران اوجش تعریف می‌کرد.
‫به‌نظر اون‌قدرها هم بد نمیاد.
‫حقیقت اینه که
‫با همه‌ی اینا کنار می‌اومدم اگه فقط یه بار ‫به‌خاطر من خودی نشون می‌داد.
‫هی!
‫شما دوتا می‌خواین کل شب زمین رو قرق کنین ‫و وراجی کنین
‫یا می‌خواین یه دست بازی کنین؟
‫یه دست بازی می‌کنیم!
‫- مشکلی نداری؟ ‫- نه.
‫- با هم هم‌تیمی میشیم. ‫- آره.
‫- بریم بازی کنیم. ‫- اونا دیگه چی‌ان؟
‫اوه! آره! اوه!
‫از دست این دوتا کلافه شدم. ‫واقعاً یه ثانیه‌ی دیگه هم نمی‌تونم تحمل کنم.
‫گوش کن. خیلی‌خب، از اونایی هستن ‫که موقع ضربه صدا درمیارن.
‫- جون من؟ ‫- قبلاً با این جور آدم‌ها بازی کردم،
‫و تنها راه بردنشون ‫اینه که بلندتر از اونا صدا دربیاری.
‫یا می‌تونیم با بهتر بازی‌کردن ببریمشون، ‫که واقعاً هم بازیمون بهتره.
‫نه، این اصلاً جواب نمیده. ‫باید به روش من انجامش بدیم.
‫با من صدا دربیار، داستی.
‫هرچی عجیب تر باشه، بهتره.
‫هرچقدر می‌خواین نقشه بکشین، ‫ولی کمکتون نمی‌کنه.
‫آره، همه همیشه یه نقشه‌ای دارن ‫تا وقتی که مشت نخورده توی صورتشون.
‫- بیاین بازی کنیم. ‫- باشه.
‫- خیلی‌خب. بازی کنیم. ‫- باشه.
‫به هر قیمتی، درسته؟
‫آره.
‫وای، خدا.
‫باشه.
‫آی، عزیزم!
‫وای خدای من!
‫آره!
‫نظرت چیه وقتی داد زدم «عوض»، ‫فقط جاها رو عوض کنیم؟
‫خب، اگه اون بازی مسخره‌ی آرومت رو ‫کنار می‌ذاشتی،
‫مجبور نبودیم این‌قدر جاها رو عوض کنیم.
‫- بیا بازی کنیم. ‫- قبول کن، خیلی حال داد!
‫کندیس، واقعاً ترکوندیم!
‫- نه؟ ‫- و بردیم!
‫- بردیم! ‫- تو بردی!
‫- هر دومون بردیم.
‫هی، به‌نظرم باید به اون مراسم بری.
‫- چی؟ ‫- همون مراسم شوهر سابقت
‫که داشتی در موردش حرف می‌زدی، ‫با نامزد جدیدش.
‫باید بری.
‫- نه. ‫- اصلاً چی هست؟
‫یه مراسم خیریه‌ست ‫توی یه کافه موسیقی محلی که عاشقشم.
‫می‌تونی نری. ‫موسیقی محلی خیلی مزخرفه.
‫کندیس!
‫خیلی متأسفم. نمی‌دونم چی شد.
‫- من... ‫- بهت میگم چی شد.
‫- زدی توی صورتم! ‫- می‌دونم. نمی‌دونم چرا این کار رو کردم.
‫خب، چون گفتم موسیقی محلی مزخرفه.
‫الان چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫یه چیزی گفتی که برام ناراحت‌کننده بود
‫چون من روی این قضیه خیلی حساسم.
‫- جدی؟ ‫- آره! یه موضوع حساسه.
‫طرف‌دارهای موسیقی محلی ‫که خارج از جنوب زندگی می‌کنن،
‫خیلی با این قضیه مشکل دارن.
‫با یه همچین تبعیض‌هایی روبه‌رو میشن،
‫و این یه مسئله‌ی جدیه.
‫این عجیب‌ترین چیزیه ‫که توی کل زندگیم شنیدم.
‫هی، گوشیتو بده به من.
‫همین الان گوشیتو بده به من.
‫می‌خوای با گوشیم چیکار کنی؟
‫دارم یه فهرست پخش واردش می‌کنم ‫و عاشقش میشی.
‫- چیه؟ ‫- اسمش آثار ماندگار دختران گاوچرانه.
‫خیلی‌خب، من قرار نیست به ‫آثار ماندگار دختران گاوچران گوش بدم...
‫- فکر کنم گوش میدی. فکر کنم گوش میدی. ‫- نه، من...
‫چی؟
‫- باید یه رازی رو بهت بگم. ‫- چی؟
‫یه سوال دارم. ‫اصلاً نمی‌تونم اینو هضم کنم.
‫این دوتا خواهر برادرن ‫یا با هم قرار می‌ذارن؟
‫- اصلاً نمی‌تونم بفهمم. ‫- مگه نه؟
‫- چون خواهر برادرها این‌طوری رفتار نمی‌کنن. ‫- داره دیوونه‌م می‌کنه.
‫- فکر کنم برم ازشون بپرسم. مجبورم. ‫- نمی‌تونی. نمی‌تونی.
‫- دیگه خوابم نمی‌بره... ‫- خیلی خجالت می‌کشم.
‫- ببخشید! ‫- نه!
‫زن و شوهرین یا خواهر برادر؟
‫- هم‌تیمی هستیم. ‫- هم‌تیمی.
‫بدتر شد. بیا از اینجا بریم.
‫پیکل‌بال آینده‌ی این باشگاهه، چاک.
‫و به‌عنوان رئیس خودخوانده‌ی ‫کارگروه پیکل‌بال این باشگاه،
‫وظیفه دارم برای تاریخ رأی‌گیری گسترش، ‫بهت اصرار کنم.
‫زمین‌های بیشتری نیاز داریم، چاک.
‫تنها دغدغه‌ی ذهنیم این نیست، اسکیپ.
‫می‌دونی، تأمین‌کننده‌ی لیوان‌های کاغذی رو
‫برای بخش آب‌خوری از دست دادیم؟
‫خیلی متأسفم. نمی‌دونستم.
‫چون نپرسیدی.
‫کاری هست برای لیوان‌ها انجام بدم؟
‫فکر کنم به اندازه‌ی کافی کار انجام دادی. ‫آب می‌خوری و مچاله می‌کنی، اسکیپ.
‫همه‌مون دیدیم. ‫یه خوک کوچولوی اسراف‌کاری.
‫خب... این خوک کوچولو ‫معمولاً از خونه با خودش بطری میاره.
‫معمولاً، ولی نه همیشه.
‫بهت میگم چیکار می‌کنیم. رأی‌گیری گسترش رو ‫همین جمعه برگزار می‌کنم.
‫خیلی ممنون.
‫و منم روی موضوع اسراف کار می‌کنم.
‫می‌خورم و دوباره استفاده می‌کنم.
‫دیگه مچاله نمی‌کنم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫پدر.
‫من بودم این کار رو نمی‌کردم.
‫اون عوضی چی می‌خواست؟ ‫لیوان‌های کوچیک بیشتر؟
‫یه خوک به تمام معنا.
‫هی، فقط می‌خواستم بهت بگم ‫مچم خیلی بهتر شده، بابا.
‫آره، دکتر رو دیدم. ‫گفت برای بازی‌های بزرگ پیش‌رو
‫کاملاً خوب میشم.
‫نیازی نیست. نیل نماینده‌ی ماست.
‫درسته، به‌خاطر مچ بود، ‫ولی منظورم اینه که حالم خوبه
‫و دارم خودمو آماده نگه می‌دارم ‫فقط در صورتی که بهترین بازیکن رو بخوای.
‫- بازیکنی که واقعاً برنده شد. ‫- من بازیکنی که برنده شده رو نمی‌خوام.
‫بازیکنی رو می‌خوام که قراره برنده بشه.
‫چاک! پیداش کردم! هی.
‫فقط می‌خواستم بهت نشون بدم که... ‫امروز دارمش.
‫مثل چسب زخم روی زخم گلوله ست، اسکیپ.
‫عجب احمق به تمام معنایی.
‫انگار فکر می‌کنه چسب زخم ‫می‌تونه جلوی گلوله‌ی لعنتی رو
‫بگیره تا رد نشه، ‫دقیقاً همون‌طور که گفتی.
‫چون اون قضیه ‫مثل چسب زخم روی زخم گلوله‌ست.
‫خیلی‌خب، من دیگه میرم.
‫در مورد مچم خبرت می‌کنم، بابا.
‫نیازی نیست.
‫ذهنم داره باهام بازی می‌کنه.
‫گفتی «دوستت دارم؟»
‫دارم باهات شوخی می‌کنم، خنگول.
‫مگه اینکه واقعاً گفته باشی؟
‫آره!
‫اونو دیدی، داستی؟
‫باورنکردنیه.
‫آره! آره!
‫داری با گوشیت چیکار می‌کنی؟ ‫داری از من فیلم می‌گیری؟
‫اون یکی رو بذار توی اسنپ‌چت.
‫♪ هشت‌ساله بودم ♪
‫♪ با چندتا قلاب ماهیگیری ♪ ‫♪ نشستیم کنار رودخونه ♪
‫♪ نخ‌ها توی آب و چشم به شناورها ♪
‫♪ تماشای غروب خورشید سرخ ♪
‫♪ مامان روی بالکن داد می‌زد شام آماده‌ست ♪
‫♪ همه بیاین بخورین ♪
‫♪ ما داد می‌زدیم پنج دقیقه‌ی دیگه ♪
‫♪ زمان می‌گذره، ساعت متوقف نمیشه ♪
‫♪ کاش چند قطره‌ی دیگه داشتم ♪ ‫♪ از این چیزهای خوب ♪
‫♪ روزهای خوب ♪
‫♪ ولی اونا فقط به پرواز ادامه میدن ♪
‫♪ رد میشن جوری که انگار هیچی نیستن ♪
‫♪ کاش برای خودم یه دکمه‌ی توقف داشتم ♪
‫♪ لحظه‌هایی مثل اونا ♪ - ‫♪ لحظه‌هایی مثل این ♪ -
‫♪ خدا می‌دونه که می‌زدمش ♪ - ‫♪ خدا می‌دونه که می‌زدمش ♪ -
‫♪ و به خودم پنج دقیقه‌ی دیگه وقت می‌دادم ♪
‫چیز زیادی نیست که بخوام.
‫♪ هجده‌ساله، کلاهمو تحویل دادم ♪
‫♪ رفتم وسط زمین پنجاه یاردی ♪
‫♪ فقط مربی و من، بعد از اینکه ♪ ‫[این آهنگ عجب داستانی میگه!]
‫♪ فینال ایالتی رو ده به نه باختیم ♪
‫آخ، در مورد مربیه.
‫♪ دفعه‌ی بعد که بیام اینجا ♪ ‫♪ باید بلیط بخرم ♪
‫♪ نمی‌تونی بهم پنج دقیقه دیگه وقت بدی؟ ♪ - ‫♪ پنج دقیقه دیگه ♪ -
‫ممنون که امروز بعدازظهر تشریف آوردین.
‫تریبون در اختیار توئه، خوکی.
‫همون‌طور که همه‌تون می‌دونین،
‫ما فقط دوتا زمین ‫برای بازی پیکل‌بال می‌خوایم.
‫پس کوتاه و مفید تمومش می‌کنم، ‫درست مثل خودم.
‫به‌هرحال، زمین پیکل‌بال فعلی ‫که توش بازی می‌کنیم،
‫زمین ۱۶، اصلاً قابل قبول نیست.
‫حصار جنوب شرقی زیادی نزدیکه،
‫گوشه‌ی خط انتهایی ‫تاب ورداشته و ترَک خورده،
‫و همه‌ی پیکل‌بالیست‌های من ‫با من هم‌عقیده‌ان...
‫که شیر آب‌خوری چکه می‌کنه
‫و یه گودال خیلی لیز ‫نزدیک پایه‌ی تور درست می‌کنه.
‫- خیلی‌خب. همین بود؟ ‫- فقط چندتا چیز دیگه.
‫چندتا دیوارنویسی ‫روی خونه‌م کشیده شده.
‫نوشته «برو بمیر، پیکل‌بالی عوضی».
‫- پیکل‌بالی عوضی. ‫- پیکل‌بالی عوضی.
‫♪ پی، کی می‌خواد پیکل‌بال بازی کنه؟ ♪
‫♪ آی، من می‌خوام پیکل‌بال بازی کنم ♪
‫♪ سی، روی زمین پیکل‌بال می‌بینمت ♪
‫♪ ک، با شلوارک جدیدم خیلی خفن به‌نظر میام ♪
‫این روزا چه کسایی پیکل‌بال بازی می‌کنن؟
‫برنده‌ی اسکار، جیمی فاکس.
‫لایل و اریک منندز تنیس بازی کردن،
‫در روزی که والدینشون رو به قتل رسوندن.
‫ما به این زمین‌های پیکل‌بال نیاز داریم
‫تا دیگه هیچ‌وقت ‫لایل و اریک منندز دیگه‌ای نداشته باشیم.
‫- خیلی‌خب. همین بود؟ ‫- آره.
‫نکات جالبی بود، اسکیپ.
‫می‌تونیم بریم سراغ رأی‌گیری؟
‫راستش نیازی به رأی‌گیری نیست.
‫می‌دونیم که شما اکثریت رو دارین، ‫ولی مهم نیست.
‫- وایسا، وایسا. چاک، تو قول دادی. ‫- گری داره
‫بخشی از اساسنامه‌ی ‫تأسیس باشگاه رو پخش می‌کنه.
‫قانون، قانونه، اسکیپ.
‫و با همین نیت، من درخواست چالش میدم، ‫یه مسابقه‌ی دوئل.
‫پس چرا مجبورم کردی ‫یه ارائه‌ی نود دقیقه‌ای آماده کنم؟
‫دو هفته روی این کار کردم.
‫خب، گمونم فراموش کردم بهش اشاره کنم.
‫- آخی. ‫- یه چیزی شبیه اینکه فراموش می‌کنی
‫هر روز بطری آبت رو بیاری، اسکیپ؟
‫حالا، هر دو طرف باید یه قهرمان انتخاب کنن.
‫طرف تنیس نیل رو معرفی می‌کنه.
‫یا هر کس دیگه‌ای. ‫نیاز نیست همین الان انتخاب کنیم.
‫ولی می‌تونیم ‫چون می‌دونیم کی رو انتخاب می‌کنیم.
‫می‌دونم، ولی نیاز نیست
‫چون روند بهبودی من ‫خیلی جلوتر از برنامه‌ست.
‫ولی تصمیم گرفته شده، ‫پس این موضوع بی‌ربطه.
‫می‌دونم، ‫ولی فقط حس می‌کنم همین الان...
‫این جلسه خاتمه پیدا می‌کنه.
‫ممنون از همگی.
‫فوق‌العاده بود.
‫نه. اصلاً برام مهم نیست.
‫- قدرتمند بود. ‫- الهام‌بخش بود.
‫عجب چکشی کوبیدی، چاک.
‫اون چکش تمام وجودم رو لرزوند.
‫- الو. ‫- سلام.
‫- سلام. چطور پیش رفت؟ ‫- جلسه رو می‌گی؟
‫آره، خیلی خوب پیش رفت.
‫خیلی خیلی خوب.
‫اوه، خوبه. خوشحالم که این رو می‌شنوم.
‫آره.
‫در ضمن، بابام دوباره تحقیرم کرد.
‫آره، این دفعه جلوی کل باشگاه.
‫اوه، خدایا. خیلی متأسفم. ‫این افتضاحه.
‫هی، حرف زدن از من کافیه.
‫حوصله داری یه پیکل‌بالِ شبونه بزنیم؟
‫امشب؟ نه. نه.
‫فقط... خیلی خسته‌ام.
‫می‌خواستم فقط خونه بمونم ‫و یه فیلمی چیزی ببینم.
‫منطقیه. منم خیلی خسته‌ام.
‫منم می‌خواستم فقط خونه بمونم ‫و یه فیلم ببینم.
‫چه فیلمی می‌خوای ببینی؟
‫خب، نمی‌دونم. عه...
‫امشب «فارغ‌التحصیل» از تی‌سی‌ام پخش میشه.
‫گفتی «فارغ‌التحصیل»؟
‫آره.
‫من تازه تریلرش رو دیدم.
‫تریلر «فارغ‌التحصیل» رو دیدی؟
‫خیلی خوب به نظر می‌اومد.
‫احتمالاً همون رو می‌خواستم ببینم، ‫ولی تی‌سی‌ام ندارم.
‫داستی، اگه دوست داری بیای باهم ببینیمش، ‫خوشحال می‌شم.
‫ولی خب خیلی دیروقته.
‫باشه. خب، منم کار دارم.
‫اینجا حسابی سرم شلوغه، ‫ولی تو دوست خوبی هستی.
‫انگار تنهایی. همین الان میام.
‫اوه، خدایا.
‫یعنی بابات یه مکثِ هیجان‌انگیز داد ‫بعد گفت: «هرکسی جز پسرم»؟
‫نمی‌خوام در موردش حرف بزنم.
‫- واسه همین اومدم. ‫- باشه.
‫عه، حالا که اینجایی، می‌تونم ‫نظرت رو در مورد یه چیزی بپرسم؟
‫آره. چی شده؟
‫خب، به حرفت گوش دادم ‫و دارم می‌رم هونکی‌تانک.
‫عالیه.
‫می‌دونم، ولی، عه.... ‫واقعاً نظر یه مرد رو در مورد تیپم می‌خوام،
‫چون می‌خوام وقتی میچ من رو می‌بینه، ‫پشیمون بشه که از دستم داده.
‫باشه، خب، نشونم بده.
‫- باشه! باشه. ‫- هیجان‌زده‌ام.
‫مرسی. مرسی.
‫می‌پوشمش.
‫آره. خونه‌ی خیلی قشنگی داری.
‫اوه، خیلی ممنون.
‫- کلی خرت‌وپرت داری. ‫- اوهوم.
‫- پس سفالگری می‌کنی؟ ‫- آره.
‫اونم یکی دیگه از سرگرمی‌هامه.
‫اون یه ظرف کوکیه.
‫- اوه، این ظرف کوکیه؟ ‫- آره.
‫به زور میشه توش کوکی جا داد ‫بس که این فرورفتگی‌های عجیب رو داره.
‫می‌دونم، ولی اگه بخوای زیاد شیرینی نخوری، ‫کمکت می‌کنه.
‫- اوه، یه ظرف کوکی رژیمیه. ‫- دقیقاً!
‫آفرین، کندیس.
‫و اونا بدون برنامه‌ریزی بودن، مرد. ‫بداهه ساخته شدن.
‫بی‌برنامه به نظر میان.
‫اگه انقدر دوستش داری، ‫می‌تونی با خودت ببریش.
‫ممنون، ولی از اینا زیاد دارم.
‫تو سرگرمی خاصی داری، داستی؟
‫یعنی، بیشتر ورزشه تا سرگرمی، ولی...
‫معلومه که واقعاً دوستش داری.
‫خب، یعنی قطعاً وقتی بچه بودم عاشقش بودم.
‫یا حداقل واقعاً عاشق این بودم که ‫اون‌همه وقت با بابام می‌گذروندم.
‫آره، خوب بود. ‫واقعاً بهم ایمان داشت.
‫حس خاصی داشت.
‫یه جورایی همه چیزش رو ‫وقف من کرد و بعد، عه...
‫بعد من گند زدم.
‫خب، به نظر من اونم گند زده.
‫هی، کندیس؟
‫- جونم؟ ‫- این تویی توی لباس عروس؟
‫نه، عکس یه زن مشابه دیگه رو ‫توی روز عروسیش نگه داشتم.
‫یا خدا.
‫نظرت چیه؟
‫عه...
‫ای وای.
‫به نظرم خیره‌کننده شدی.
‫اوه، خوبه.
‫- یه لحظه نگرانم کردی. ‫- نه.
‫عه، ببین توی کمدم چی پیدا کردم.
‫اگه احیاناً دنبال یه کلاه کابوی هستی، ‫مال خودته.
‫- قبلاً مال میچ بود. ‫- هوم.
‫- چطوره؟ ‫- فکر می‌کنم خوب بهت میاد.
‫- ببین. ‫- واقعاً؟
‫- آره. ‫- خیلی خب.
‫- ما رو نگاه. ‫- چه بامزه شدیم.
‫آره، یه جورایی بامزه شدیم، نه؟
‫- فیلم... فیلم داره شروع میشه. ‫- اوه، آره. بیا ببینیمش.
‫خانم رابینسون، شما سعی دارید دلم رو ببرید.
‫این فیلم خیلی خوبیه.
‫- می‌دونم. ‫- باید یکی از فیلم‌های کلاسیک باشه.
‫- هست. ‫- واقعاً؟
‫- اوهوم. ‫- خب، حقشه.
‫- انگار یکم هول شدی. ‫- اوه، نه، نه. فقط...
‫فقط یکم نگران آینده‌ام هستم.
‫خب، به نظرم اون پسره با اون دماغه، ‫فکر کنم آینده‌ی خیلی خوبی داشته باشه.
‫داستی، اون داستین هافمنه.
‫هشتاد سالشه.
‫خیلی خوب مونده.
‫داره روی اون پل مسیر رو اشتباه میره. ‫من دقیقاً روی اون پل بودم.
‫هنوزم می‌تونه رانـ...
‫این سوتیه. نمیشه که...
‫باشه. هی.
‫بذار روت رو بکشم.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫می‌خواستی من رو ببینی، رئیس؟
‫می‌تونم باهات روراست باشم؟
‫کاش همیشه همین‌طور باشی.
‫ببین، پی‌جی،
‫دارم با یه مشکل گیج‌کننده کلنجار می‌رم
‫توی، عه...
‫توی کتابی که الان دارم می‌نویسم.
‫اصلاً تعجبی نداره. ذهنش رو داری.
‫- اسمش چیه؟ ‫- اسم کتابه؟
‫آره.
‫«تیغ خاموش».
‫- محشره. من می‌خونمش. ‫- آره.
‫یادآور می‌ذارم پیش‌خریدش کنم. بگو.
‫خب، جنگجوی اصلی، پوزیمبوس، ‫عضو این قبیله‌ست
‫- که همیشه توش بوده. ‫- هوم.
‫بعدش با یه قبیله‌ی دیگه وقت می‌گذرونه
‫که همیشه فکر می‌کرد دشمنش هستن.
‫پیچش داستانی داره؟
‫الان واقعاً حس می‌کنم ‫وسط خود کتابم.
‫نبضم رو بگیر، داره می‌زنه بالا.
‫پس یه جورایی یه زندگیِ دوگانه داره، ‫می‌دونی؟
‫مثلاً خیلی دلش می‌خواد ‫با این قبیله‌ی جدید بپلکه
‫چون واقعاً دوستشون داره، ولی از اون طرف ‫یه جورایی خجالت می‌کشه باهاشون دیده بشه.
‫- آره. ‫- می‌دونی،
‫یه شخصیتی هم هست که جنگجوی اصلی ‫کم‌کم بهش دل می‌بنده،
‫و اون خیلی از خودش بزرگ‌تره.
‫چه منحرف.
‫خب، پی‌جی، ‫اگه داشتی «تیغ خاموش» رو می‌خوندی
‫و پوزیمبوس قبیله‌اش رو عوض می‌کرد
‫چون داشت عاشق مثلاً یه اژدها می‌شد
‫که سی سال ازش بزرگ‌تره،
‫پوزیمبوس از چشمت می‌افتاد؟
‫من هیچوقت کسی رو به خاطر ‫عتیقه‌دوستی قضاوت نمی‌کنم.
‫من نویسنده نیستم، ‫ولی اگه دنیای غنی‌ای رو که ساختی
‫با زندگی خسته‌کننده‌ی خودم مقایسه کنم...
‫- خواهش می‌کنم. ‫- بر اساس تجربه‌های مشابه خودم،
‫اگه الان کنار پوزیمبوس بودم، ‫بهش می‌گفتم دل رو به دریا بزن.
‫واقعاً؟ تجربه‌های مشابه؟
‫داری بهم میگی با زن بزرگ‌تر از خودت ‫در ارتباط بودی؟
‫- مردک آب زیر کاه. ‫- یه جورایی.
‫می‌دونی شیء دوست چیه؟
‫نه، ولی بی‌صبرانه منتظرم بفهمم.
‫یعنی کسی که از نظر جسمی ‫و عاطفی عاشق اشیاست
‫نه آدم‌ها.
‫دارم در مورد ساختمان‌ها، پل‌ها، ‫وسایل نقلیه حرف می‌زنم.
‫من خودم عاشق کشتیِ یو‌اس‌اس آلاباما هستم.
‫خیلی خب، راستش،
‫- لازم نیست این رو بهم بگی... ‫- نه. می‌خوام بگم.
‫اون در سال ۱۹۳۹ ساخته شد، ‫سال ۴۷ از خدمت خارج شد،
‫و در سال ۱۹۸۶ اثر تاریخی ملی اعلام شد.
‫پس آره، من با یه زن بزرگ‌تر ارتباط داشتم،
‫و حاضر نیستم با هیچی دنیا عوضش کنم.
‫این رو به پوزیمبوس بگو.
‫چی رو بهش بگم؟ ‫این‌که تو عاشق یه ناو جنگی بازنشسته بودی؟
‫- دقیقاً. ‫- اصلاً چطور تونستی عاشقش بشی؟
‫اون کشتیه. عشق و احساس نداره.
‫هی! از استخر لعنتی بیاید بیرون.
‫وسط روزه. شما اینجا کار می‌کنید.
‫- الان داریم کار می‌کنیم. ‫- بیاید بیرون.
‫از اون‌ور.
‫[کافه کابوی پالاس]
‫اوه!
‫- کندیس، اومدی! ‫- آ... آره.
‫- اومدم. ‫- آره.
‫چون کاملاً حق دارم. ‫میچ صاحب اینجا نیست.
‫حتماً. می‌فهمم، عزیزم.
‫فقط خوشحالم می‌بینمت، همین.
‫- بیا اینجا. ‫- اوه.
‫آخ. خیلی خوشگل شدی.
‫اوه، گندش بزنن.
‫خب، خوش بگذره.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- اوه، کندی، اومدی.
‫مطمئن نبودم ببینیمت.
‫آره، اومدم. الانم داری من رو می‌بینی.
‫و عه... یادآوری کنم که ‫تو صاحب اینجا نیستی.
‫باشه، حتماً.
‫- عه، بی رو که یادت هست، نه؟ ‫- معلومه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫کیه که بیِ معروف رو یادش بره؟
‫بذار حدس بزنم. حالا می‌خوای ‫یه چیز خوب در موردم بگی.
‫خب، واقعاً عاشق لباستم.
‫آها، اینم از این. اینم از این.
‫گوش کن، چطوره من برم برامون نوشیدنی بگیرم،
‫شما دوتا هم یکم با هم گپ بزنید؟
‫آره؟ باشه.
‫- سلام. عه... ‫- سلام.
‫عه، خوبی؟
‫یکم مضطرب به نظر میای.
‫نه. من اصلاً مضطرب نیستم.
‫- کاملاً آرومم. ‫- باشه.
‫- آره، خوبه که می‌شنوم.
‫- آره، خوبه. ‫- از زندگیت چه خبر؟
‫یه مار دارم.
‫- اوه. ‫- اسمش میچه.
‫خب، برای همه دلستر آوردم.
‫- بفرما عزیزم. بگیر. نوش جان. ‫- خب، باشه. به افتخار مار. آره.
‫- هوم. باشه. ‫- تو... تو خوبی؟
‫- کندیس، عزیزم. ‫- حالت خوبه؟
‫- باشه. من نه... ‫- یکم رنگت پریده.
‫- فکر نکنم من... ‫- چرا یکم نمی‌شینی؟
‫آره، آره. بشین. ‫بشین، باشه؟
‫باهام حرف بزن. ‫می‌تونم کمک کنم.
‫بعد از بازنشسته شدن از مدلینگ ‫پرستار اورژانس بودم.
‫البته که بودی.
‫این یه اشتباه خیلی بزرگ بود.
‫سلام.
‫داستی.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اومدم کنارت باشم.
‫اون خودشه؟
‫بریم تو کارش، باشه؟
‫- میچ! اون میچه؟ ‫- اون کیه؟
‫سلام، خوبی؟ من مرد جدیدم.
‫- از آشنایی باهات خوشبختم. ‫- اوهوم.
‫- و شما؟ خوشوقتم، بی. ‫- سلام، من بی هستم. بله.
‫خیلی معذرت می‌خوام که دیر رسیدم.
‫حس یه احمق واقعی رو دارم.
‫ولی ادغام بانکی دیگه، خب؟
‫خیلی وقت می‌برن، درسته؟
‫اوه، آره. انگار همین‌طوره.
‫خیلی هیجان‌زده‌ام که بالأخره ‫شما دوتا همدیگه رو دیدید.
‫اوه، آره، آره، آره. منم همین‌طور. ‫آره، این... این...
‫من... من واقعاً معذرت می‌خوام، آقا.
‫فقط حواسم پرت این خوشگل باورنکردنی شد.
‫نگاهش کن.
‫امشب واقعاً فوق‌العاده خوشگل شدی، عزیزم.
‫تو هم خیلی خوشگل شدی، عزیزم.
‫عزیز دلم.
‫کلاه من سرته؟
‫خب، این روزها خیلی از وسایلت پیش منه، رفیق.
‫هی، نظرت چیه بریم یکم سرگرم شیم.
‫- ببخشید. باید سرگرم شیم. ‫- باید سرگرم شیم.
‫اونجا می‌بینیمتون.
‫بیا بریم.
‫چطور بود؟
‫- کارمون خوب بود. ‫- کارمون خوب بود.
‫منظورش از «وسایل من» چی بود؟
‫داستی، خیلی ممنون که امشب اومدی.
‫شوخی می‌کنی؟
‫- ممنون از تو! ‫- من؟
‫- چرا؟ ‫- برای همه چی.
‫من توی وضعیت خیلی بدی ‫از زندگیم بودم، کندیس.
‫به یه مشت مزخرف اعتقاد داشتم.
‫حالا حس می‌کنم...
‫نمی‌دونم، حالم بهتره. ‫حس می‌کنم می‌دونم چی می‌خوام.
‫می‌دونی؟
‫- آره. ‫- چی؟
‫تو رو.
‫- چی؟ ‫- بیا اینجا.
‫- نه. ‫- تو عصبی هستی.
‫به خاطر اختلاف سنی عصبی هستی. ‫و من درکت می‌کنم.
‫- نه، داستی، بس کن. ‫- منم بودم.
‫- موضوع سن نیست. نه. ‫- ولی حدس بزن چیه؟ من باهاش کنار اومدم.
‫- از من بزرگ‌تری که بزرگ‌تری. خب که چی؟ ‫- من بهت علاقه‌ای ندارم.
‫نشنیدم چی گفتی. ‫فکر کنم من‌من گفتی.
‫الان دقیقاً چی گفتی؟
‫گفتم من بهت علاقه‌ای ندارم.
‫فکر می‌کردم هم‌نظریم.
‫قصد نداشتم الکی امیدوارت کنم.
‫- متأسفم. ‫- اوه، نه. اصلاً امیدوارم نکردی.
‫فقط توی لحظه‌ی ضعفم ‫من رو بردی خونه‌ات
‫و یه فیلم بهم نشون دادی ‫به اسم «فارغ‌التحصیل»...
‫- چی؟ من نیاوردمت خونه‌ام. ‫- در مورد یه پسر ریزه با دماغ گنده...
‫- تو خودت بهم زنگ زدی. ‫- که یه زن بزرگ‌تر ازش خواستگاری می‌کنه.
‫اوه، خدای من.
‫تو بهم زنگ زدی. ‫عملاً خودت خودت رو دعوت کردی بیای.
‫- باشه. پس لیست پخشی که ساختی چی؟ ‫- چیش؟
‫هر آهنگش از قبلی وسوسه‌انگیزتره.
‫- وسوسه‌انگیز؟ ‫- «عاشقانه‌های کانتری.»
‫- اوه، خدای من! ‫- «نمایش رومانتیک.»
‫اینا فقط آهنگ‌های معروف کانتری‌ان.
‫«رقص در میدان، گرداب عشق.» ‫گرداب عشق چیه؟
‫اون یکی رو احتمالاً باید حذف می‌کردم.
‫باشه، پس همه‌ی اینا رو بیخیال.
‫فرض کنیم همه‌ی اینا معصومانه بوده.
‫من و تو اونجا به هم ابراز علاقه کردیم.
‫- آره. ‫- و خودتم می‌دونی.
‫پس اون رو برام توضیح بده.
‫داشتیم برای میچ نمایش اجرا می‌کردیم.
‫و، آره، شاید یکم زیادی غرقش شدم.
‫ولی معذرت می‌خوام.
‫و... وای، خدا.
‫من فقط یه هم‌بازی پیکل‌بال می‌خواستم، لعنتی.
‫باشه.
‫و چیز خیلی بهتری گیرم اومد.
‫یه دوست خیلی خیلی خوب ‫که واقعاً دوستش دارم.
‫- آره. ‫- و دوست دارم همین‌جوری بمونه.
‫نمی‌خوام.
‫ممنون.
‫داستی، وایسا. این کارو نکن.
‫نه، من واقعاً به دوستِ تصادفی که ‫پیکل‌بال بازی می‌کنه نیازی ندارم.
‫- من تصادفی نیستم. ‫- من کلی دوست دارم.
‫برای آدمی مثل من، دوست داشتن مسئله‌ای نیست ‫و هیچوقت هم نبوده.
‫دوست از سر و کولم بالا میره. ‫پی‌جی هی بهم پیام میده.
‫من...
‫گیل هم همیشه داره بهم پیام میده.
‫- گیل؟ گیلِ من؟ ‫- نه... نه گیلِ تو. یه گیل دیگه.
‫حرفم اینه که کلی آدم دور و برم هستن.
‫حالا اگه اجازه بدی، ‫امشب یه قرار خیلی جذاب دارم.
‫نمی‌تونم براش دیر کنم.
‫داستی...
‫هی.
‫محکم باش، برادر.
‫حتی کابوی‌ها هم پس زده میشن.
‫- باشه. ‫- آره.
‫اوه، خدای من.
‫[چاک: فوراً بیا خونه. مهمه]
‫از تیپ جدیدت خوشم میاد.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫جسورانه‌ست.
‫خب، مچت چطوره، رفیق؟
‫خوبه.
‫فکر کنم عملاً خوب شده. فکر کنم ‫به زودی بتونم این مچ‌بند رو باز کنم.
‫هوم، خوشحالم که این رو می‌شنوم.
‫ما توی بهترین فُرم بهت نیاز دارم، چکش.
‫- منظورت از «ما» چیه؟ ‫- باشگاه.
‫وقتی توی دوئل بازی کنی.
‫خب... جدی می‌گی؟ ‫پس نیل چی؟
‫بیخیال، پسرم. خودت هم گفتی.
‫بقیه‌ی بچه‌های باشگاه فقط دندون‌پزشک ‫و از این‌جور آدم‌هان.
‫اونا تعهدی که ما مردهای بوید ‫به عالی بودن داریم رو ندارن.
‫- درسته. ‫- توی خونته.
‫پس، هستی یا نه؟
‫- آره، بابا. هستم. ‫- آره؟
‫- بزن بریم. چکش برگشته. ‫- خب، عالیه.
‫- ناامیدت نمی‌کنم. ‫- خب، امیدوارم همین‌طور باشه.
‫- اوه، نابودشون می‌کنیم. ‫- آره، مرد.
‫چون این قضیه خیلی بیشتر از فقط پیکل‌باله.
‫- یعنی متوجهش هستی، مگه نه؟ ‫- اوه، آره. متوجهم.
‫هر چی میگی. بحث باشگاهه...
‫نه، بحث افول خود بشریته.
‫- افول خود بشریت. ‫- مطمئنم به نظرت اغراق‌آمیز میاد.
‫- به نظر من نه. ‫- ولی تنیس صبر می‌خواد.
‫- آره، صبر. ‫- ازخودگذشتگی.
‫- انضباط.
‫انضباط، قطعاً.
‫یه عده بهم گفتن پیکل‌بال رو میشه
‫توی کمتر از یک ساعت یاد گرفت،
‫انگار که این چیز خوبیه.
‫ولی این‌جوری چیز ماندگاری ساخته نمیشه.
‫میراث من یه لیوان کاغذی کوچولو نیست.
‫نمی‌ذارم یه قُلپ ازش بخورن و مچاله‌اش کنن.
‫من دارم چیزی می‌سازم که موندگار باشه، ‫مثل یه فلاسک فولادی یا قمقمه.
‫می‌فهمی چی میگم؟
‫بله، بابا. شما یه قمقمه‌ای.
‫من قمقمه نیستم. ‫دارم یه چیز محکم می‌سازم.
‫بگذریم، ببین.
‫مشتاقم دوباره بازیت رو ببینم.
‫ممنون، بابا.
‫راستش، توی یه دوره‌ی خیلی گیج‌کننده بودم.
‫و این دقیقاً همون چیزی بود که من...
‫دیر وقته، پسرم.
‫کاملاً.
‫برگشتی، چکش.
‫آره، خب. همه چی عالی به نظر میاد.
‫می‌تونی مچ‌بند رو باز کنی ‫و دوباره با دستت شلیک کنی.
‫- و تنیس هم بازی کنم، درسته؟ ‫- آره، گمونم.
‫خب... اوه، راستی، در مورد اون سایتی ‫که دفعه‌ی پیش گفتم...
‫- بس کن. ‫- من ازش استفاده نمی‌کنم.
‫اصلاً به زور یادمه همچین چیزی گفته باشی.
‫خب، به زور یادت میاد ‫چون منم به زور چیزی گفتم.
‫فقط اسمش استیکی هانیه، ‫که هر کسی می‌فهمه دیگه.
‫و خانم‌هاش محشرن ‫و یه طرح معرفیِ خفن هم دارن،
‫که ظاهراً تو با استفاده ازش راحت نبودی.
‫راستی، منم ازش استفاده نکردم.
‫اصلاً نمی‌دونم چرا گفتمش.
‫- پس بیا دیگه در موردش حرف نزنیم. ‫- من که اصلاً چیزی نگفتم، نه؟
‫- تموم شد. ‫- خوبه، خوبه.
‫هی، خیلی ممنون بابت مچم.
‫اوه، آره، حتماً. قابلی نداشت. ‫هی، پیکل‌بال چطور پیش رفت؟
‫- عالی. ‫- آره؟
‫آره، واقعاً عالی. بابام باهام راه اومد. ‫قراره توی دوئل بازی کنم.
‫آره، آره.
‫دیشب این رو بهم گفت. ‫واقعاً برام یه دنیا ارزش داشت.
‫شنیدم. آره، خیلی دیوونه‌واره، نه؟
‫- آره، نه. ‫- آره.
‫واقعاً دیوونه‌وار نبود. فقط... ‫پدرم آدم سخت‌گیریه.
‫پسرش رو امتحان کرد.
‫هوم.
‫و پسرش، یعنی من که آدم سرسختی هستم، ‫از پسش بر اومد.
‫- هوم. ‫- و این ما رو به هم نزدیک‌تر کرد.
‫واقعاً پیوندمون رو محکم کرد.
‫آره، نه، منظورم این بود که، ‫اون بخش نیل خیلی دیوونه‌واره.
‫این‌که چطور مُرد.
‫نیل مُرده؟
‫خبر نداشتی؟
‫از چی حرف می‌زنی، دکتر؟
‫خب... گمونم نیل داشته می‌رفته ‫توی زیرشیروونیِ خونه‌اش
‫که چند تا کارتن از انبار بیاره پایین.
‫و ظاهراً اون بالا یه جغد ماده‌ی پیر ‫لونه کرده بود.
‫حتماً فکر کرده نیل دنبال تخم‌هاشه ‫یا همچین چیزی،
‫چون یهو کاملاً وحشی شده.
‫صبر کن... ‫داری میگی یه جغد مادر، نیل رو کشته؟
‫خب، از نظر فنی نه. هنوز نفس می‌کشید ‫که جغده ولش کرده.
‫ولی خودش رو از پنجره کشیده بیرون ‫که فرار کنه،
‫از روی پشت‌بوم افتاده رو مسیر پارکینگش ‫دقیقاً همون لحظه‌ که زنش می‌اومد خونه.
‫لاستیکِ جلو جمجمه‌اش رو لِه کرده. ‫یا هرچی ازش مونده بود.
‫چی؟
‫آره. زنش می‌گه ندیدتش،
‫ولی فکر کنم می‌ره زندان.
‫یعنی آخه چطوری نمی‌بینیش، مگه نه؟
‫این باورنکردنیه.
‫آره، فکر می‌کردم چاک حتماً به تو گفته باشه. ‫خیلی عجیبه.
‫اوه، اون... آره، گفت. ‫البته... بابام.
‫آره، آره، آره. عه... ‫وقتی سرِ نیل رفت زیر ماشین زنش...
‫- اوه. ‫- کشته شد، آره،
‫- خب معلومه راجع بهش حرف زدیم. معلومه. ‫- اوه، باشه. پس تو فقط...
‫چون من همین الان داستان رو بهت گفتم
‫و تو داشتی می‌گفتی که... ‫تا حالا نشنیده بودیش.
‫نه، قطعاً شنیده بودم.
‫باشه، چون وقتی این رو گفتم ‫خیلی متعجب به نظر می‌رسیدی.
‫- نه بابا. ‫- آره.
‫خب، بگذریم. روحش شاد، نه؟
‫- آره، عه... ‫- آره.
‫توی چی‌چی هانی موفق باشی. ‫من باید برم.
‫آره، استیکی هانی و من ازش استفاده نمی‌کنم.
‫و اصلاً فقط بحث رابطه نیست، ‫بحثِ اجتماعه.
‫باشه.
‫یه جغد، بابا؟ یه جغد لعنتی؟
‫از چی انقدر ناراحتی؟
‫اون جغده بهترین اتفاقی بود ‫که تا حالا برات افتاده.
‫پس اقرار می‌کنی! ‫تنها دلیل انتخاب من همونه!
‫می‌خوای چی بشنوی، پسرم؟
‫اوه، نمی‌دونم. شاید این‌که بهم ایمان داری؟
‫این‌که فقط به خاطر یه پرنده‌ی مسخره ‫مجبور نشدی من رو انتخاب کنی.
‫آره، خب، برعکس تو، اون پرنده‌ی مسخره ‫نیلِ عوضی رو از پا در آورد
‫بدون این‌که حتی یه پرش خم بشه.
‫اگه می‌تونستم دستِ اون جغده ‫یه راکت تنیس بدم، می‌فرستادمش دوئل.
‫اما فعلاً، جین و گری فکر کردن ‫تو بهترین شانس ما هستی.
‫پس من حتی انتخاب خودت هم نبودم. ‫عالیه.
‫هیچ جوره امکان نداره یه جغد بتونه ‫تو تنیس حتی یه امتیاز از من بگیره.
‫برام مهم نیست که یه راکت ‫به چنگال‌های ریز چندش‌آورش چسب کنی.
‫[چکش محکم ضربه می‌زند]
‫لطفاً برو پی کارت، پی‌جی.
‫پی‌جی، نمی‌خوام ببینمت...
‫از کجا فهمیدی منم؟
‫چون کلی بهم زنگ زدی و پیام دادی ‫که دلت می‌خواد بیای من رو ببینی.
‫فکر کردم لو می‌ره.
‫باید برگردی باشگاه، داستی. ‫دوئل فرداست.
‫من نمی‌تونم برگردم اونجا، پی‌جی.
‫ببین، می‌دونم تو من رو ‫یه آدم گنده و خشن و تنها می‌بینی
‫که به هیچکس نیاز نداره.
‫یه جورایی مثل بتمن.
‫من که تو رو این‌جوری نمی‌بینم.
‫حقیقتش اینه که تو الگوی منی.
‫- می‌دونم، پی‌جی. ‫- آره.
‫ولی نباید این‌طور باشه. ‫من کسی نیستم که بخوای ازم الگو بگیری.
‫این حرف رو نزن. تو یه افسانه‌ای.
‫تو همون کسی هستی که ‫تقریباً اندی رادیک رو برد.
‫نه، من یه قصه‌ی عبرت‌آموزم.
‫چیزهای زیادی هست که تو نمی‌دونی.
‫انگار نمی‌خوام این داستان رو ‫تو گوش‌های پاکت فرو کنم.
‫منظورت چیه؟
‫می‌خوای بدونی تو اون روزِ سرنوشت‌ساز ‫بین من و اندی رادیک چه اتفاقی افتاد؟
‫داستانش چقدر طولانیه؟
‫کوتاهه، ولی کوبنده‌ست.
‫پس تعریف کن.
‫من قرار بود چکش باشم ‫چون محکم‌تر از همه می‌زدم.
‫ولی اندی محکم‌تر زد.
‫هر سرویسی می‌زدم، ‫هر کاری می‌کردم، اون بهتر بود.
‫و من توی جمعیت بابام رو دیدم ‫و اونم فهمیده بود...
‫همون‌جا فهمیدم
‫که من داشتم مِنچ بازی می‌کردم ‫و اون شطرنج بازی می‌کرد.
‫و نمی‌تونستم ببرمش.
‫هر کاری می‌کردم، ‫اون با یه ضربه‌ی برنده جواب می‌داد.
‫اون بهتر بود.
‫این قبل از بازی شطرنج بود یا بعدش؟
‫ما شطرنج بازی نکردیم. ‫مِنچ هم بازی نکردیم.
‫باشه، آره، الگوی دروغ‌گفتن رو می‌بینم ‫چون قبلش گفتی شطرنج.
‫نه، یه وسیله‌ی استعاری برای روایت بود.
‫گفتم من مِنچ بازی می‌کردم و اون شطرنج،
‫یعنی اون خیلی از من بهتر بود. گرفتی؟
‫اون وسیله کجاست؟
‫- چی؟ ‫- اون وسیله رو...
‫منظورم وسیله‌ی استعاریه؟ ‫یه چیزی مثل کیندله؟
‫فقط یه روش برای تعریف کردن داستانه. ‫اصلاً وسیله‌ای در کار نیست.
‫آره.
‫پس به یه راه فرار نیاز داشتم.
‫برای همین به داور گفتم ‫باید برم دستشویی.
‫رفتم توی دستشویی.
‫دستم رو گذاشتم روی توالت.
‫و مُچ لامصبِ خودم رو شکستم.
‫سخت‌ترین کاری بود که توی تمام عمرم کردم.
‫من اون روز لیز نخوردم.
‫من خودم مُچ خودم رو خُرد کردم، پی‌جی.
‫چون فکر می‌کردم اگه آسیب ببینم،
‫از این بهتره که یه بازنده‌ی لعنتی باشم، نه؟
‫وای.
‫پس...
‫یعنی دستت توی توالت بود؟
‫چی؟ نه، روی لبه‌اش بود.
‫درش پایین بود یا روی کاسه توالت بود؟
‫نمی‌دونم، پی‌جی. فکر کنم روی خود کاسه بود.
‫حداقل یه لایه دستمال توالت ‫به عنوان حائل گذاشتی که...
‫حس می‌کنم متوجه هدفِ داستان نمیشی.
‫گمونم این یعنی «نه».
‫دلیلی داشت که نمی‌تونستی ‫دستت رو بذاری روی در یا یه چیز دیگه...؟
‫یه لحظه‌ی بحرانی بود!
‫الانم هست.
‫و الان دارم می‌فهمم که بتمن نیستم.
‫بیشتر شبیه کمیسر گوردونم
‫چون اومدم علامتِ چکش رو ‫توی آسمون روشن کنم.
‫ما بهت نیاز داریم. دوئل فرداست.
‫پس دوباره مثل خودت رفتار کن.
‫خودمم دیگه نمی‌دونم اون کیه.
‫بهتره با خودت کنار بیای.
‫هرچه زودتر بهتر.
‫این قاطع‌ترین حالتیه که ‫تا حالا ازت دیدم، پی‌جی،
‫و خیلی هم بهش احترام می‌ذارم.
‫ممنونم و راستی،
‫اگه این داستان رو برای هر کس دیگه‌ای گفتی،
‫شاید بهتره بگی بعدش ‫دست‌هات رو شستی.
‫فقط واسه این‌که ذهنشون درگیر اون بخش نشه.
‫چرا باید ازش خبر داشته باشم؟
‫یعنی، تو هم می‌شناسیش، گیل. ‫منم می‌تونم همین سؤال رو ازت بپرسم.
‫تقصیر من نیست که اینجا نیست.
‫خب، مطمئنم این‌طور فکر کرده ‫چون اون یارته.
‫یارِ پیکل‌بال. یارِ پیکل‌بال!
‫می‌دونی، که تنها چیزی بود که ‫من کلاً بهش علاقه داشتم.
‫خب، چون انقدر عادی با موضوع برخورد می‌کنی، ‫فرض می‌کنم نمیاد.
‫بیاید فقط بازی کنیم.
‫شاید ما سه‌تا بتونیم نوبتی جابه‌جا شیم.
‫- هی، نگاه کن! ‫- اوه!
‫اون خودش نیست؟
‫داره چیکار می‌کنه؟
‫فکر کنم داره قایم میشه.
‫واقعاً می‌خواد اون‌جوری رانندگی کنه؟
‫فکر کنم آره.
‫آخ، آخ.
‫- درد داشت. ‫- خدای من. نگاه کن... چی...
‫داستی! خوبی؟
‫آره. سلام، سلام. شمایید بچه‌ها؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫من اینجا چیکار می‌کنم؟
‫من اینجا چیکار می‌کنم؟ خب...
‫فقط ایربگه!
‫حالم خوبه.
‫خوبم.
‫کندیس، اومدم ازت عذرخواهی کنم. من...
‫داستی. بس... بس کن. اشکالی نداره.
‫حتی نذاشتی بگم می‌خواستم ‫بابت چی عذرخواهی کنم.
‫حدس می‌زنم بابت این بوده که ‫گفتی نمی‌تونیم دوست باشیم
‫بعد از این‌که خواستگاریت رو رد کردم.
‫چی؟
‫آره، بابت همون بود.
‫داستی، بعضی وقت‌ها ‫وقتی یه در بسته میشه،
‫یه در بهتر باز میشه.
‫شاید بهتره شما دوتا برید ‫یکم دونفره بازی کنید؟
‫باشه.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫اوه. اون ایربگ خیلی دیر باز شد، نه؟
‫سلام، کندیس.
‫وای، داستی.
‫واقعاً بابت حرفی که اون شب زدم ‫متأسفم و شرمنده‌ام.
‫من واقعاً می‌خوام باهات دوست باشم.
‫خیلی ازت خوشم میاد.
‫منم همین‌طور.
‫راستش دیگه دوست‌های خوب زیادی ندارم.
‫و وقتی داشتم اسمشون رو می‌آوردم ‫و گفتم گیل،
‫راستش گیل دیگه‌ای نبود. ‫همون گیل تو بود.
‫می‌دونم.
‫و حتی مطمئن نیستم ‫گیل خیلی از من خوشش بیاد.
‫نمیاد.
‫ولی منم همین وضع رو دارم.
‫یعنی، میچ توی طلاق ‫بیشتر دوست‌هامون رو نصیب خودش کرد.
‫خائن‌ها.
‫برای همین خیلی برام ارزش داشت ‫که اون شب اومدی.
‫دیگه باهم خوبیم.
‫- آره؟ ‫- باهم خوبیم!
‫- رفیقیم؟ ‫- آره.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫باشه، رفیق.
‫یعنی، حالا که حرف از داشتنِ هوای هم شد،
‫یه چیزی هست که براش به کمکت نیاز دارم.
‫چی تو فکرته؟
‫آره، چند بار باختیم.
‫خبری از داستی نشده؟
‫- هنوز ندیدمش. نه. ‫- نه.
‫هی، چاک! داستیه. تازه رسید.
‫میشه همه به من توجه کنن، لطفاً.
‫یه چیز مهم هست که باید بگم.
‫داستی، شاید بهتره اول من و تو حرف بزنیم.
‫نه، چاک. الان نوبت منه.
‫باشه.
‫یه چیزی نوشتم. ‫و قراره حرف‌هام رو بشنوید.
‫شجاعت چیه؟
‫کمپ زدنه؟
‫ببخشید، دست‌خط خودمم نمی‌تونم بخونم. ‫یکم بهم ریخته.
‫نمی‌تونه کمپ زدن باشه، عه...
‫شجاعت چیه؟ عه... آیا...
‫چقدر قراره طول بکشه؟
‫زیاد نیست. خیلی کوتاهه.
‫راستش تموم شد.
‫بابا، من مدت‌هاست
‫دارم وانمود می‌کنم ‫کسی هستم که نیستم،
‫ولی از الان دیگه تمومه.
‫این خودِ منم، بابا. ‫چه خوب چه بد.
‫و تو به من احترام نمی‌ذاری. ‫و هیچوقت هم نذاشتی.
‫پس برای تو بازی نمی‌کنم.
‫توی دوئل شرکت می‌کنم، ‫ولی نه برای تیم تنیس.
‫امروز، برای پیکل‌بالیست‌ها بازی می‌کنم.
‫آره!
‫همین‌طوره. چاره‌ی دیگه‌ای برام نذاشتی، بابا.
‫- آره! ‫- وایسا، وایسا، وایسا ببینم.
‫می‌تونیم در موردش حرف بزنیم. ‫یعنی، من آماده‌ام بترکونم...
‫نه، اسکیپ، تو افتضاحی. ‫خودم انجامش میدم.
‫- قطعاً خودم انجامش میدم. ‫- داستی بازی می‌کنه.
‫داستی! داستی! داستی!
‫آره، بابا. چکش برگشته.
‫باشه. همه آروم باشید.
‫باورم نمیشه دارم این رو میگم، ‫ولی پسرم راست میگه.
‫من هیچوقت بهش ایمان نداشتم.
‫فقط یه گزینه‌ی ذخیره بود،
‫برای همین داشتم این‌ور و اون‌ور زنگ می‌زدم، ‫پارتی‌بازی می‌کردم،
‫که برای مسابقه‌ی امروز ‫یه بازیکن واقعی جور کنم.
‫فینالیست سه‌دوره‌ی ویمبلدون، ‫قهرمان اوپن آمریکا در سال ۲۰۰۳.
‫خانم‌ها و آقایان، لطفاً با یه تشویق حسابی ‫از آقای اندی رادیک استقبال کنید!
‫چی؟
‫اوه.
‫نمی‌تونم بگم چقدر خوشحالم ‫که اول تو حرفت رو زدی.
‫اگه این‌جوری پسرم رو عوض می‌کردم، ‫خیلی عوضی به نظر می‌رسیدم،
‫ولی همه چی دقیقاً عالی جور شد.
‫عالیه. آره، دقیقاً عالیه. ‫دقیقاً همون‌جوری که چیده بودم.
‫باشه، باشه. ازش فاصله بگیرید، جماعت.
‫مسابقه طبق چیزی که توی اساسنامه نوشته شده ‫سر ظهر برگزار میشه.
‫اگه بخواید من الانم آماده‌ام بازی کنم. ‫نابودش می‌کنم.
‫مطمئنم همین‌طوره، پسرجان، ‫ولی بذار طبق قانون پیش بریم.
‫فقط امیدوارم کسی انقدر جا نخوره ‫که کلاً بزنه زیرش.
‫- داستی، اشکالی نداره. ‫- نه.
‫اوه، نه! اوه، نه!
‫- شاید بتونی ببریش. ‫- توی تنیس؟
‫من نمی‌تونم اندی رادیک رو ببرم. ‫اون اندی رادیکه!
‫اون خیلی از من بهتره، کندیس!
‫و همیشه هم همین‌طور بوده، باشه؟
‫داستی، بابات از این خلاء قانونی اساسنامه ‫علیه پیکل‌بالیست‌ها استفاده می‌کنه، درسته؟
‫آره. شاید یه چیزی توش باشه ‫که بتونه کمکمون کنه.
‫نه، جواب نمیده.
‫ارزش یه نگاه رو داره. ‫یعنی من همیشه یه نسخه همراهم دارم.
‫عالیه. بده ببینم، خودم نگاه می‌کنم.
‫تو همیشه یه نسخه از اساسنامه‌ی باشگاه ‫توی کیف کمریت نگه می‌داری؟
‫آدم از کجا بدونه کِی به دردش می‌خوره.
‫دیگه کِی بهش نیاز پیدا کردی؟
‫یکم هوا لازم دارم.
‫بازیت پنج دقیقه دیگه‌ست.
‫مطمئنی می‌خوای تا آخرش بری؟
‫از کجا فهمیدی من اینجام؟
‫تو همیشه قبل از مسابقه اینجایی.
‫گاهی هم وسطش.
‫درسته.
‫هنوزم دیر نشده که بیخیالش شی.
‫درست به موقع برای پرتاب سکه رسیدی.
‫میذاریم تو انتخاب کنی.
‫شاید تنها چیزی باشه که ‫امروز شانس بردنش رو داری.
‫خیلی بامزه بود، اندی.
‫چی میگی، پسرم؟ شیر یا خط؟
‫عه... خط رو انتخاب می‌کنم.
‫خط شد.
‫می‌خوای سرویس بزنی یا دریافت کنی؟
‫وایسا، وایسا، وایسا، وایسا.
‫هی.
‫زمین؟ اوه. حتماً خیلی کمک می‌کنه.
‫شاید بکنه.
‫زمین ۱۶ رو انتخاب می‌کنم.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫نه. اینجا باشگاه تنیسه.
‫مسابقه هم تنیسه. ‫روی زمین تنیس بازی کنید.
‫«برنده‌ی پرتاب سکه می‌تواند هر زمینی را ‫در محوطه‌ی باشگاه برای مسابقه انتخاب کند.»
‫- آره. ‫- همین‌جاست.
‫جریان چیه؟ ‫چرا همه انقدر از زمین ۱۶ شاکی شدن؟
‫پیکل‌باله، عوضی.
‫از پسش برمیاد. قطعاً از پسش برمیاد.
‫وایسا. تو جان مک‌انرو هستی؟
‫چی لوم داد؟ صورتم و هیکلم؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫شنیدم یه مسابقه‌ی حسابی هست. ‫من عاشق هیجانم.
‫آقایون، بازی تا ۱۱ امتیازه. ‫برد با اختلاف دو امتیازی.
‫سؤالی درباره‌ی قوانین هست؟
‫نه، فقط بذارید تمومش کنیم.
‫عوضی.
‫- آره. آره! ‫- ایول!
‫بهم اعتماد کن.
‫- بجنب، اندی! ‫- برو تو کارش اندی!
‫اندی! برو بریم!
‫- آره! ‫- آره.
‫اوه، الان فهمیدم. ‫مثل تنیسه، ولی آسون‌تره.
‫خیلی محکم می‌زنه.
‫اینم از اون سرعتِ معروف رادیک.
‫داستی اصلاً فرصت نفس کشیدن نداره. ‫اوضاع می‌تونه خیلی زود از کنترل خارج بشه.
‫داری با کی حرف می‌زنی؟
‫با تماشاگرها.
‫آره، برنامه‌مون همینه. ممنون.
‫خوبه. خوبه که این رو می‌شنوم.
‫فکر کردی کی هستی؟ منم!
‫بیا دیگه!
‫بزن بریم، اندی!
‫انگار نور صحنه برای بوید زیادی تنده.
‫شاید بتونه نتیجه رو برگردونه.
‫احتمالش کمه، ولی امیدوارم.
‫نه فقط به خاطر تماشاچی‌ها...
‫می‌خوای یکم استراحت کنی ‫یا مثلاً نفسی تازه کنی؟
‫بلکه به خاطر خودِ داستی.
‫کسی که جسورانه سعی داره ‫در میانسالی هویتش رو پس بگیره،
‫در حالی که باشگاه پدرش در خطره.
‫این همه جزئیات رو از کجا می‌دونی؟
‫اوه. اون هات‌داگه رو از کجا گرفتی؟ ‫اینجا هم می‌فروشن؟
‫نه. از خونه آوردم.
‫پاشو!
‫از زمین استفاده کن.
‫چی؟
‫از زمین استفاده کن.
‫چی میگی؟
‫زمینِ لامصب رو میگم!
‫ازش به نفعت استفاده کن، ‫احمق عوضی.
‫فنسِ جنوب‌شرقی زیادی نزدیکه.
‫- اوه. ‫- اوه!
‫فنس زیادی نزدیکه.
‫آره!
‫خودت رو جمع کن، اندی! ‫به خودت بیا!
‫گوشه‌ی خط انتهایی تاب ورداشته و ترَک خورده.
‫بفرستش توی ترَک!
‫چاک، زمین‌هات افتضاحن.
‫یالا، اندی!
‫- برو، اندی! ‫- اندی! بزن بریم!
‫و همه‌ی پیکل‌بالیست‌ها می‌دونن که
شیر آب‌خوری که چکه می‌کنه یه گودال خیلی لیز
‫نزدیک پایه‌ی تور درست می‌کنه.
‫خوبی؟
‫اونجا خیلی لیزه.
‫بابا، باید درستش کنیم.
‫چه ورزشکارِ باشخصیتی.
‫این روند کاملاً جریان بازی رو عوض کرده.
‫زمین ۱۶ شده قلمروی داستی،
‫و میشه تنش رو از طرف گری، چاک ‫و بقیه‌ی تنیس‌بازها حس کرد.
‫داری از روی یه چیزی می‌خونی؟
‫فقط دارم حالت صورت تماشاگرها ‫و زبان بدن بازیکن‌ها رو می‌خونم.
‫الان داستی یه کورسوی امید پیدا کرده. ‫گاهی این تنها چیزیه که لازمه.
‫آره!
‫لعنتی!
‫بوم!
‫هی، عه... اندی. ‫درِ یخچال رو باز گذاشتی؟
‫هی، سرآشپز، یه چیزی بده بخوریم!
‫حالا که اون تویی ظرف‌ها رو بشور، عوضی!
‫چاقوی کره‌خوری کجاست؟
‫ببخشید، فقط یه شوخی خودمونیه ‫که با رفقام داریم.
‫رفقات؟ منظورت همون زن‌های هفتادساله‌ست ‫که باهاشون اومدی؟
‫آره، همون‌ها.
‫ولی تو توی آشپزخونه‌ای، اندی. ‫این امتیاز مال منه.
‫امتیاز مسابقه‌ست.
‫ولی رادیک قبلاً هم توی شرایط سخت بوده
‫و بدون جنگیدن از پا در نمیاد.
‫داستی کاملاً سبک بازیش رو عوض کرده.
‫اوه، انگار تازه فهمیده ‫برای تغییر هیچوقت دیر نیست.
‫بزنش.
‫ملایمت رو کرده نقطه‌قوتش.
‫بالأخره اون تصویر قدیمی از خودش رو ‫که دیگه به کارش نمی‌اومد، رها کرده.
‫گل گفتی، جان مک‌انرو.
‫باشه. خیلی خب. به روش تو بازی می‌کنیم.
‫آره، انتظارش رو داشتم.
‫رادیک وسط بازی خوب خودش رو وفق میده.
‫تصمیم گرفته به سبک داستی بازی کنه.
‫فکر کنم یه دینک‌کاریِ کلاسیک در پیش داریم.
‫بزنش، چکش. توپ رو بزن.
‫- اونا دارن چه غلطی می‌کنن؟ ‫- دارن دینک می‌زنن.
‫حالا چی میشه؟
‫حالا صبر می‌کنیم.
‫- جدی؟ ‫- اوهوم.
‫یعنی کلِ این بازی همینه؟
‫کمابیش، آره.
‫دینک می‌زنن تا یکی توپ رو ‫زیادی بالا بیاره و لِه بشه.
‫این واقعاً خیلی مسخره‌ست.
‫دو غول سنگین‌وزن وسط یه قلقلک‌بازیِ پرریسک.
‫کی زودتر ریسه میره؟
‫اوه.
‫لعنتی!
‫دینک.
‫من عاشق این بازی لعنتی‌ام، عزیزم!
‫باورنکردنیه. چکش برنده شد.
‫چکش با یه دینک برد!
‫آره!
‫اوه! زمین‌های بیشتری گیرمون میاد!
‫آره! آره!
‫آره! من شکست‌ناپذیرم!
‫داستی! داستی! داستی! داستی!
‫موفق شدیم! بردیم!
‫تو موفق شدی! تو موفق شدی! ‫برنده شدیم!
‫وای، خیلی برات خوشحالم!
‫اندی! زیاد به خودت سخت نگیر، داداش.
‫آره، من کاملاً خوبم.
‫این اصلاً یه ورزش واقعی نیست. ‫به هیچ‌کدومتون اهمیت نمیدم.
‫با همه‌ی اینا، سرت رو بالا بگیر، پسر.
‫- بازم میگم، این مسخره بود... ‫- آره.
‫- من یه ورزشکار حرفه‌ای‌ام... ‫- بله.
‫و بابات ۱۵ هزار دلار بهم داد که بیام اینجا.
‫از یه گلادیاتور به گلادیاتور دیگه، ‫باعث افتخارم بود!
‫- آره! ‫- باورم نمیشه.
‫منم همین‌طور.
‫یعنی خب، یکم شانس آوردم و یه ذره ‫تقلب هم کردم، ولی شکستش دادیم.
‫داستی، فوق‌العاده بود.
‫خب، به لطف تو.
‫- هوم. ‫- آره،
‫گمونم بالأخره فهمیدم که، می‌دونی، ‫لازم نیست همیشه محکم ضربه بزنم.
‫آره. خیلی خیلی طول کشید تا این رو بفهمی، ‫ولی بالأخره فهمیدیش.
‫- برنده شدم. ‫- برنده شدی.
‫داستی، شاید بد نباشه ‫یه سری به بابات بزنی.
‫آره، با ناراحتی رفت سمتِ دفترش.
‫خوب نیست.
‫لعنتی.
‫ببین بابا، من... متأسفم.
‫می‌دونم اینجا چقدر برات مهمه.
‫فقط... من... نمی‌خواستم ناراحتت کنم.
‫پسرم اندی رادیک رو برد.
‫آره، ولی تنیس نبود. ‫پیکل‌بال بود. فرق دا...
‫مهم نیست چه بازی‌ای بود،
‫یا این‌که خودم شخصاً دعوتش کرده بودم ‫که لهت کنه.
‫چیزی که مهمه اینه که ‫پسرم اندی رادیک رو برد.
‫من خیلی بهت افتخار می‌کنم، پسر.
‫- جدی؟ ‫- اوه، آره!
‫خیلی وقت بود منتظر این بودم، بابا.
‫خجالت‌آوره که انقدر برام مهمه.
‫- ما همیشه یه راهی پیدا می‌کنیم، هان؟ ‫- آره. بالأخره شکستش دادیم.
‫- شکستش دادیم! آره! ‫- شکستش دادیم!
‫تا حالا انقدر باهم حال نکرده بودیم!
‫آره!
‫[شش ماه بعد]
‫انجامش دادیم.
‫همه چی عالی به نظر میاد.
‫ممنونم، آقای رئیس عملیات پیکل‌بال.
‫باورت میشه، آقای نایب‌رئیس عملیات پیکل‌بال؟
‫- من؟ ‫- اوهوم.
‫این یه مقام رسمیه؟
‫آره، یعنی خب، بین من و تو که رسمیه.
‫- و حقوقم هم بیشتر میشه؟ ‫- نه، پولش همونه.
‫صمیمانه قبول می‌کنم.
‫عالیه.
‫هی، یه چیزی برات گرفتم ‫که یه جوری بهت بگم:
‫«ممنونم و می‌بینمت و قبولت می‌کنم.»
‫تو بهترین دوست منی.
‫مرسی، داستی.
‫مرسی، پی‌جی. باید برم یکم مخ بزنم.
‫آلابامای نازنین و عزیزم.
‫یه مدت از رادارم خارج شده بودی، ‫ولی حالا برگشتی.
‫بوپ. بوپ. بوپ. بوپ.
‫امیدوارم خوشحال باشن.
‫- بوم! ‫- اوه! عجب ضربه‌ای، بابا!
‫ترکوندیمشون، پسرم. ‫یازده بر صفر.
‫- باورت میشه؟ ‫- باورم نمیشه.
‫چاک، فکر نمی‌کردم بتونی ‫لذتِ این رو هم بگیری،
‫ولی گرفتی. قابل احترامه.
‫باختی، خوکی.
‫دیگه بهم نگو خوکی. ‫اسم من اسکیپ پیگلیانیه.
‫باشه، ببخشید، اسکیپ.
‫- ممنون، چاک. ‫- خواهش می‌کنم، خوکی.
‫هی. خوش می‌گذره؟
‫هنوز تنیس رو ترجیح میدم، ‫ولی اینم، خب، بدک نیست.
‫باحاله. بعضی از بازیکن‌ها ‫یه ذره... تند و تیزن.
‫عزیزان، میشه خاله‌زنک‌بازی رو تموم کنیم ‫و برگردیم به پیکل‌بال بازی کردن؟ ممنون.
‫باورت میشه دور اول به گیل و جودی خوردیم؟ ‫احتمالش چقدره؟
‫یعنی، احتمالش زیاد بود. ‫خودم جدول رو چیدم.
‫- اوه. آهان، راست میگی. ‫- می‌خواستم با رفقام بازی کنم.
‫ولی یه برد تضمینی هم می‌خواستم ‫و قراره اونا رو در هم بکوبیم.
‫- آره، بیا بترکونیمشون. ‫- بریم حسابشون رو برسیم.
‫بزن بریم.
‫برای بازی حاضری، چکش؟
‫چکش مُرده. من فقط داستی‌ام.
‫یا شاید بشه «دینک» صدات کرد.
‫نه، کسی قرار نیست «دینک» صدام کنه.
‫اوه، ولی بهت میاد.
‫نه، اصلاً بهم نمیاد. ‫قرار نیست لقبم باشه.
‫دینکی دینکی دو، خودِ خودتی!
‫از الان دیگه دینکی.
‫نه، نه، نه. من قرار نیست دینک باشم.
‫نه. عمراً، بچه‌ها. من قرار نیست...
‫«دینک»
‫«ترجمه از ایلیا و سینا صداقت»
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M