من با شرکت «کاوشگران» کار می‌کنم، همون شرکت گنج‌یابی.
اونا دارن ما رو مجبور می‌کنن که به‌طور منظم آمفوراهای باستانی رو استخراج کنیم
و قبل از اینکه اونا رو بفروشن
زمان کمتری برای تحقیقات باستان‌شناسی بهمون میدن تا...
تا زمانی که این تماس طول می‌کشه، اگه حرفت رو رک نگی.
می‌تونی چند تا مدل آمفورا برام بسازی؟
- پاتر؟ صدات رو نمی‌شنوم. - حرفی نزدم.
ساخت مجسمه اصلی با منه.
ولی مدل‌ها و کپی‌های دقیق برات هزینه داره.
مدل‌ها برای چی هستن؟
برای آزمایش یک فرضیه صوتی.
فقط یک هفته وقت دارم تا تستش کنم.
اگه نتایج با مدل‌ها مثبت باشه،
اونا اجازه میدن چند تا از آمفوراهایی که استخراج کردیم رو تست کنم.
ادامه بده.
از لحاظ فرضی، ارتعاش صدا میتونه روی سفال در حال چرخش ضبط بشه،
مثل صفحه گرامافون. ببین.
تصور کن سفالگری باستانی در فضای باز.
- اگه یک برگ جو... منو می‌بینی؟ - آره، می‌بینم، ادامه بده.
اگه یک برگ جو به‌طور اتفاقی با سفال در حال چرخش تماس پیدا کنه،
یک اثر از خودش به جا میذاره.
و اگه یک منبع صوتی،
صدا، صدا، صدا، صدا،
اون جو رو به ارتعاش دربیاره
اون وقت اثر به جا مونده، امواج صوتی میشه.
پس، وقتی آمفورای سفالی تبدیل به سرامیک میشه،
صدا میتونه ازش بازتولید بشه درست مثل یک صفحه گرامافون.
مشکوکیم که بعضی از آمفوراهای باستانی،
شاید به‌طور اتفاقی صداهای ساده‌ای رو ضبط کرده باشن.
صداهایی که بیش از دو هزاره قدمت دارن،
و ممکنه امروز قابل پخش باشن.
خب؟
پاتر؟
به نظر میاد برای کسی که از آمفورا انتظار صدا داره، خیلی صبوری.
یه لحظه بهم فرصت میدی؟
دارم دنبال ملافه می‌گردم، البته اگه تصمیم بگیرم ازت استقبال کنم.
خب؟
بذار در موردش فکر کنم. صبح بهم زنگ بزن.
- قطع کرد. - پاتر همیشگی.
نمیدونم. قبول می‌کنه؟
- اگه قبول نکنه احمقه. - اون احمقه.
ببین.
باید اینجوری انجامش میدادم.
انجامش بده.
مچ دست.
برای اون؟
نه. برای تو.
- این چیه؟ - یک ویبراتور بلوتوثی.
صبر کن.
نگهش دار.
من پیش پاتر می‌مونم. یه شوکر چی؟
سه...
دو...
یک!
مطمئنی؟
خودت هم می‌تونی فعالش کنی.
هرچی پانکی بگه. پانکی؟ ویبراتور رو بردارم؟
این دیگه چه کوفتیه؟!
بیا این کوفتی رو تمومش کنیم.
اومدم!
سوفیا!
خب...
نقشه‌ات با اون دلقک چیه سوفیا؟
اون یه کاکادوئه. اسمش پانکیه.
اون به تحقیقات صوتی من مربوطه و...
چی؟
یه استفراغ‌آور.
این دیگه چه کوفتیه؟
چرا این کارو کردی؟ باید دوباره لباسا رو بشورم!
ببخشید. باور کن من نبودم.
فکر می‌کنی من خنگم؟ تو یه لیوان نوشیدنی دستته.
یکی دیگه بود، اتفاقی شد. ببخشید.
منو خیس کردی!
اگه دوباره تکرار کنی، با جارو سرتو می‌شکنم!
وقتی نوشیدنی پرت کردی، متوجه شدی یه زن زیر بالکنت بود؟
همون بیوه!
اون لباساشو تو ساحل می‌شوره.
و فکر می‌کنه هر وقت دلش خواست می‌تونه از ملک من رد شه.
خب؟ تو روش نوشیدنی ریختی؟
اینم عوارض عبور.
برای ۳، بگید ۳.
برای لیست صومعه، بگید ۴.
برای کد لباس، بگید ۵.
- برای مجوز ورود، بگید ۶. - شش.
متاسفم، انتخاب شما ثبت نشد. لطفا تکرار کنید.
شش!
متاسفم، انتخاب شما ثبت نشد. لطفا تکرار کنید.
شش!
ممنون. شما شش را انتخاب کردید، برای مجوز ورود.
لطفا، تایید کنید.
بله.
متاسفم، انتخاب شما ثبت نشد. لطفا تایید کنید.
تایید می‌کنم.
شما مجوز ورود را انتخاب کردید.
به یاد داشته باشید که سنت هزار ساله ما
اجازه ورود به زنان یا حیوانات ماده را نمی‌دهد،
به جز گربه‌های ماده و حشرات.
برای مجوزهای ورود ارتدوکس، بگید ۱.
برای مجوزهای ورود غیرارتدوکس، بگید ۲.
برای صحبت با نماینده، بگید ۳.
اگه خانمی، لطفاً قطع کن.
متاسفم.
باشه، آره.
سه.
ممنون. شما عدد سه رو انتخاب کردین، برای صحبت با نماینده.
- لطفاً تأیید کنین. - تأیید می‌کنم.
شما به یکی از اعضای کمیته مقدس وصل میشین.
آره، برای منه. یه مجوز استثنایی برای اهداف باستان‌شناسیه.
حتماً داری شوخی می‌کنی.
اصلاً. چرا می‌خندی؟
من نمی‌خندم.
منظورت چیه؟ صدای خنده‌ات رو می‌شنوم.
نه، قضیه اینه که تو یه زنی.
آره، می‌دونم.
ما با دفتر شما در تماس بودیم،
تا یه مجوز استثنایی صادر کنیم.
من یه باستان‌شناسم که روی یه تحقیق کار می‌کنم
که مجموعه آثار و کتاب‌های شما خیلی به دردم می‌خوره.
پرونده شما رو پیدا کردم.
گربه‌ها کدوم موش‌ها رو شکار می‌کنن؟ موش‌های ماده‌ای که دزدکی اومدن تو؟
خیلی خوش شانسی، پانکی. می‌تونی بری تو صومعه مقدس.
می‌خوای بری؟
نه؟ ولی من می‌خوام.
لعنتی!
لعنتی! لعنتی!
چی؟
تمرکز کن.
من واضح گفتم. پشت فرمون حرف نمی‌زنم.
چه برسه به گپ زدن.
متاسفم.
عالیه.
این گپ زدنه.
گپ زدن در گوشی.
پس، من درس نمی‌دم، حرف نمی‌زنم،
فقط اشاره می‌کنم.
باشه، حالا تمرکز کن.
- خوک‌ها؟ - نه.
- قاطرها؟ - نه.
- بزها؟ - نه.
- زنبورها؟ - نمی‌تونی حشرات رو کنترل کنی.
حیف که تو یه سنجاقک نیستی.
- گاوها؟ - نه.
- مرغ‌ها؟ - نه.
- گوسفندها؟ - نه.
- گربه‌ها؟ - آره! چون موش شکار می‌کنن.
درسته.
اگه هدف تجرده، نمی‌فهمم چطور آدم نمی‌تونه مقاومت کنه
وقتی کنار یه گاوه.
با اینکه تو یه فیلم، با مرغ‌ها دیدم.
نمی‌دونستم پورنوگرافی حیوانی مصرف می‌کنی.
یه فیلم هنری ایتالیایی بود، مال دهه هفتاد.
یه بچه ایتالیایی می‌خواد درس بخونه
باباش که یه آدم زورگوئه، اجازه نمی‌ده و مجبورش می‌کنه.
ایتالیایی بیچاره.
- آره. - کوچولو.
معلومه، خیلی جوون.
و مجبورش می‌کنه تو مزرعه‌شون کار کنه.
بی‌ربطه، اون یه مورد دیگه است.
موردش فرق می‌کنه، ولی در مورد وسوسه شیطانی...
می‌دونم چی می‌خوای بگی. چه ربط دادن چندش‌آوری.
- نه بابا! بی‌خیال! - من چندش‌آورم؟
ما داریم در مورد حیوونا حرف می‌زنیم، انگار تو ماپت شو هستیم.
این سازمان‌ها منو یاد ماپت‌ها می‌ندازن.
صومعه‌ها ممنوع‌الورودن. مؤسسات هم ممنوعیت رو برنداشتن.
اون صومعه‌ها به عنوان میراث جهانی شناخته می‌شن،
ولی به بعضی‌ها اجازه ورود نمی‌دن.
میراث جهانی چیه؟
با لباس گربه برو یواشکی تو صومعه.
من موش نمی‌خورم.
آفرین.
من می‌خورم...
اسپاگتینی.
همه چیزو مستند می‌کنم، نگران نباش.
آثار باستانی، آثار هنری، کتاب‌های کمیاب،
اسناد مربوط به سفالگری.
اوضاع با پاتر چطوره؟
برات تفنگ شوکر بفرستم؟
یا برات یه چیزی بفرستم... صبر کن.
این رو برات بفرستم؟ فرستادم.
- خیلی خوبه. - بس کن!
- خیلی خوبه. - بس کن، پانکی رو بیدار می‌کنی.
برام مهم نیست.
لعنتی!
این دیگه چه کوفتیه؟
نه، نه، این پانتومیم رو قطع کن.
این همونه...
که فکر می‌کنم، سوفیا؟
گفتی پشت فرمون حرف نزنیم.
قطعش کن!
همین الان قطعش کن!
نمی‌تونی همینجوری یهو پیدات بشه و این چیزا رو اینجا به رخ بکشی.
اینجا نمایش مسخره بازیه؟
صدا ارتعاشه.
چه حسی بهت دست می‌ده اگه من سر کار تو، وقتی داری غواصی می‌کنی،
یهو زیپ لباس غواصیم رو باز کنم و دربیارم؟
زیر آب؟
متاسفم.
ببخشید، باید بهت هشدار می‌دادم.
- داری شوخی می‌کنی. - چی؟
- داری شوخی می‌کنی. - اون چیه؟
'شوخی‌کننده'؟ نمی‌دونی؟ از دیکشنری می‌ترسی؟
- نه. - نه؟ ولی نمی‌دونی.
شوخی‌کننده یعنی با مسائل جدی با بی‌معنی بودن عمدی و نامناسب برخورد کردن.
حتی نامزدهای جایزه نوبل هم رد شدن چون به اندازه کافی بی‌معنی نبودن.
فکر کنم به یه دستیار بزرگتر نیاز داری
تا اون غرورتو نوازش کنه.
و راستی...
این واقعیت چی میشه که
باتری و وسایل پلاستیکی مثل این هزاران سال پیش وجود نداشتن
وقتی آقای بدبین، فیلسوف دیوژن عمومی خودارضایی می‌کرد،
فکر کنم با دست؟
تا حالا چیزی به اسم 'آزمایش' شنیدی؟
آره! آزمایش.
پس چرا ما از چرخ مدرن استفاده نکردیم
همونطور که نجار بابون پیشنهاد داد؟
نمی‌تونی با یه چرخ باستانی رانندگی کنی؟
آقای توپ‌های کوچولو؟
مواظب دهنت باش!
خانم دیکشنری.
لطفاً، من فقط به این نیاز دارم...
فرکانس خاص.
فقط یه بار دیگه.
- یه بار دیگه... - لطفاً.
فقط یه بار دیگه، به نام علم.
ممنون.
لعنت بهش!
اون چیز مسخره رو زندانی کن!
و در همین حین...
اخته‌اش کن!
لعنتی!
ابدیت برای تو چیه؟
اسم یه عطر.
من به سوالات والا و احساساتی حساسیت دارم، سوفیا.
یه آنتی‌هیستامین امتحان کن.
من به آنتی‌هیستامین هم حساسیت دارم.
فکر کردن به اینکه می‌تونم صدای ضبط شده از هزاران سال پیش رو پیدا کنم، مو به تنم سیخ می‌کنه.
و گوش دادن به این جور چیزا بهم اسهال میده.
باید پوشک بپوشی.
حالا داری جالب میشی.
پوشک؟
اولین هجای 'دیپرز' (diapers) کلمه 'دای' (die) رو داره.
بله، خانم دیکشنری، ولی با 'اِی' نوشته میشه، نه 'ای'.
صداش. صداش مثل 'دای' هست.
خب حالا چی؟
به منزل پاتر رسیده‌اید. لطفاً پیام نگذارید.
آقای پاتر، من نجارم. این سیزدهمین باره که زنگ می‌زنم.
کی برای اون چرخ سفالگری ماقبل تاریخ پول رو پرداخت می‌کنید؟
ممنون.
فکر می‌کردم می‌خوای مدل‌ها رو بفرستی آزمایشگاه آلمان
برای تکثیر لیزری، ولی نه.
خانم پوچی خودش این کارو می‌کنه.
تا کی می‌خوای این کارو ادامه بدی؟
واقعاً فکر می‌کنی یهو صدا از...
گلدونت درمیاد؟
با این روش دیوونه‌وار؟
می‌دونی که جو برای نون پختنه، سوفیا.
ولی من چیزی رو بهت نشون می‌دم که واقعاً صدا رو بازتولید می‌کنه.
وقتشه که بری.
تو که شکاکی، بالاخره.
از نظر علمی روش آنالوگ مسخره به نظر می‌رسه،
ولی ایده‌آله.
من یه سوزن مخصوص هم برای بازوی گرامافون داشتم.
بزن به چاک، سوفیا.
بزن به چاک، سوفیا،
و دیگه برنگرد...
بزن به چاک، سوفیا،
و دیگه برنگرد.
بزن به چاک.
برو، برو، برو.
این دو تا خراب شدن، می‌تونن گلدون بشن.
ولی...
لطفاً کمکم کن چند تا مدل دیگه بسازم.
یهو دچار سندرم استکهلم شدی، سوفیا؟
بالاخره انسانیت منو درک کردی، اینطوره؟
دستکاری احساسی...
من به این می‌گم.
یه مدل دیگه،
ولی با شرایط.
شرط اول، مفت‌خوری ممنوع.
مفت‌خوری چیه؟
این یه دیکشنریه.
نگاه کن.
نگاه کن، سوفیا! مفت‌خوری، با دو تا 'و'.
مونالیزا.
- پول؟ - آره، منظورم همینه.
راهب.
اون احمق‌پرسته!
بیا.
- تک‌زبانه. - تو خودت همینی.
- هیولا! - من همونم.
- واقعاً فکر می‌کنی من مفت‌خورم؟ - بلند بخونش.
«چیزی را بدون پرداخت پول یا به خرج دیگری درخواست کردن یا به دست آوردن»؟
واقعاً فکر می‌کنی...
که من متوجه نمی‌شم که برای مجسمه‌سازی من پولی پیشنهاد نکردی؟
یه حیوون عجیب غریب آوردی. فکر می‌کنی من شکارچی-جمع‌آورنده‌ام؟
یا به عنوان غذا آوردی؟
سوءتفاهم بزرگیه. می‌دونی، سوفیا...
تو هم مثل لازلو با پول مشکل داری...
لازاروس، یا هر کوفت دیگه ای که اسمشه.
حداقل بهش احترام بذار.
برادرت به من احترام میذاره؟
تو به من احترام میذاری؟
به وقتم؟ به تلاشم؟
به خرجایی که از وقتی اینجایی کردم؟
یه مبلغ منصفانه حساب کن و بهم بگو.
شرط دوم.
دیگه حرفای احساسی ممنوع.
شرط سوم.
دیگه توضیح کلمه ممنوع، از دیکشنری استفاده کن.
شرط چهارم.
بعد از نیمه شب،
خونه پاتر باید ساکت باشه.
دیگه ناله کردن ممنوع...
یه پرنده دیوونه.
اون پرنده نبود، من بودم.
من هیچ صدایی پیدا نکردم.
فقط یه بار دیگه.
من گریه نمیکنم.
میدونم.
آره.
اون یه هیولاست.
اون حرفای وحشتناکی زد.
میخواستم با شوکر برقیش کنم.
راجع به برادرم، راجع به خودم، نمیخوام یادم بیاد.
نمیدونم. شاید من مازوخیستم، تحمل میکنم.
نمیدونم، حتماً یه توضیح روانشناختی داره.
وقت ندارم. میترسم شرکت آمفوراها رو بفروشه.
نگرانم که تموم نکنم.
آره، ولی اون شرط گذاشت.
شرط ها. نمیخوام بهت بگم.
باید بهش پول بدم. باید بذارم بخوابه... مزخرفه.
حالا تو طرف اونی؟ میخوای تو رو هم برقیت کنم؟
اونا عادی به نظر میان ولی طرز گفتنش وحشتناک بود.
و اون از پانکی متنفره.
و من نمیتونم با آرامش کار کنم.
خودارضایی!
چون من خیلی صدام بلنده.
چون اون ویبراتوری که بهم دادی رو دوست دارم.
من چیز منفی راجع به تو نگفتم،
یه چیز مثبت راجع به ویبراتور گفتم.
نمیخوام راجع به توعه مسخره حرف بزنم!
من الان میرم.
- شورتت. - میتونی نگهش داری.
- نگهش دار تا منو یادت بیاد. - نمیخوام نگهش دارم، بگیرش!
نمیفهمی که ما هم میتونیم شوخی کنیم؟
عسل.
جنون عظمت!
پونکی!
زنگ! زنگ!
ویبراتور! ویبراتور!
یه معجزه اتفاق افتاد!
حالا حرف بزن، عوضی شکاک!
تو سادیست، روانی، انسان‌گریز،
الکلی، بددوست، خودشیفته،
زن‌ستیز، ترنس‌هراس، میسوفونیک عوضی!
میسوفونیک چیه؟
تو دیکشنری لعنتیت نگاه کن!
احمق!
میسوفونیک...
کجا میری سوفیا؟
میرم یه جایی که بتونم با آرامش کار کنم!
فردا وسایلم و پونکی رو برمی‌دارم.
دارم از خونه پاتر میرم.
جای مزخرفیه.
انگار یه پتروداکتیل پرواز کرده و روش خراب کاری کرده
با همون ااخلاقی که تو داری وقتی فکر می‌کنی من احساساتی شدم!
اگه جدی باشم، خیلی احساساتیه.
اگه جدی نباشم، خیلی مسخره‌ست.
تو تلخی چون به عنوان یه سفالگر اصلی شکست خوردی
و حالا کپی می‌سازی.
و کپی‌هات برای موزه‌های مهم نیستن،
بلکه برای مغازه‌های مزخرف سوغاتی‌فروشی‌ان.
به دستمزدی که لایقشی فکر کردم: صفر!
صفر!
بس کن! بس کن!
بس کن!
تو گوشای کوچولو! تو گوشای کوچولو!
اگه تو اول بمیری، با دستام دفنت می‌کنم!
با هم برای ابدیت!
این دیگه چه کوفتیه؟
صدایی می‌شنوم؟
چی می‌شنوم؟
میریم قدم بزنیم.
عوضی، می‌کشمت!
هرزه!
عوضی، گیرت میارم!
مامان کجاست؟
بله؟
صبح بخیر.
برای چی؟
بله، بله.
چند دقیقه بهم فرصت بدید.
آسپرین کجا پیدا کنم؟
ممنون.
بابت برق‌گرفتگی متاسفم.
حالت چطوره؟
یکم سوءهاضمه دارم.
تعجب می‌کنم که پیدام کردی.
تعجب می‌کنم که صدا رو پیدا کردی.
یه پیشنهادی دارم، سوفیا.
اگه بخوای.
نمی‌دونم چرا سردرد داری.
لوییجی!
- لوییجی! - چیز دیگه‌ای می‌خوای؟
- نه. - آره.
- یه آلکا سلتزر. - فوراً.
خب، در مورد پیشنهاد. داشتم فکر می‌کردم،
از اونجایی که من در ساخت مدل صوتی نقش داشتم،
واقعاً دوست دارم که...
جزئی از مرحله بعدی باشم.
فکر کردم شاید بتونیم از پتروس بخوایم که
آمفوراهای باستانی تازه استخراج شده رو به کارگاه من بفرسته
تا بتونیم با هم تستشون کنیم.
این خوب میشه.
پس دیگه شرطی نیست؟
- دیگه شرطی نیست. - می‌تونم مفت‌خوری کنم؟
- فعلاً آره. - می‌تونم...
- تعریف کلمات؟ - هر چقدر کلمه که بخوای.
می‌تونم حرف‌های احساسی بزنم؟
- تا جایی که ممکنه شیرین. - حتی سر چرخ سفالگری؟
آره، سر چرخ مدرن،
سر چرخ باستانی زیبا.
و هر چقدر که بخوای می‌تونی سر و صدا کنی. حتی بعد از نیمه‌شب.
حتی صدای آواز خوندن پانکی؟
آره.
حالا واقعاً پانکی رو دوست داری، نه؟
آره. آره، خیلی مهربونه.
حتی دوست دارم الان نگهش دارم.
می‌تونستم چند تا کلمه از دیکشنری بهش یاد بدم.
نه، واقعاً همدم خوبی می‌شد، چون من اغلب تنهام.
- هم‌خونه خوبیه. - خیلی حساسه.
گاهی شبا، مثل یه بچه آدم بغل می‌کنه.
آره.
ولی نگه داشتنش دیگه یه گزینه نیست.
خب؟
در مورد پیشنهاد؟
یکم هیجان‌زده نمی‌شی که آمفوراهای باستانی رو بفرستن؟
داشتم خواب می‌دیدم...
وقتی از لابی بهم زنگ زدن، من داشتم...
یه خواب می‌دیدم...
خواب دیدم که بچگی‌هام با بزرگسالی‌هام حرف می‌زد،
دختر و زن.
و دختر کور و کر به دنیا اومده بود.
و زن قدرت داشت که یکی از حواس دختر رو شفا بده.
پس، برای اینکه دختر قبل از انتخاب حس مورد نظر برای شفا، حواس رو تجربه کنه،
زن برای لحظه‌ای بینایی دختر رو برگردوند.
و کمی بعدش،
اون زن به دختره اجازه داد به صدایی گوش بده،
صدایی که زن توی یه کوزه مال ۴۵۰ سال قبل از میلاد پیدا کرده بود.
و بعدش...
زن از دختره پرسید که کدوم یکی از دو حسش رو ترجیح میده برگرده.
و دختره گفت...
من هزار بار حس بیناییم رو فدا می‌کنم،
تا فقط یه بار دیگه اون صدا رو بشنوم.
و اون صدا چی بود؟
خنده دیوژن بود، همون فیلسوف بدبین.
و بعدش، اون کوزه سر از موزه بریتانیا درآورد،
و توی خوابم، مثل فیلما،
یه سری نوشته اومد.
و اونا می‌گفتن...
'موزه بریتانیا، لندن، حدود ۲۵۰۰ بعد از میلاد'
اونجا برای همیشه به نمایش گذاشته شده بود تا همه بتونن بشنونش.
و از کجا می‌دونستی خنده دیوژنه؟
توی خواب، آدم فقط می‌دونه.
و...
حس شنیدن خنده‌اش اونقدر واقعی بود که
توی خوابم مو به تنم سیخ شد.
می‌تونم تصور کنم. منم از شنیدن این خوابت مو به تنم سیخ شد.
- یه آلکا سلتزر. - ممنون.
- و یه لیوان آب. - بله، ممنون، ماریو.
ماریو نیست، لوییجیه.
بله، ممنون.
- لوییجی! چائو، بِلو! - چائو!
ممنون، ماریو.
لوییجی.
خب؟
با پیشنهادم موافقین؟
گفتی مو به تنت سیخ شده بود. من که چیزی نمی‌بینم.
نه، البته که نه. قبل از اینکه ماریو حرفمو قطع کنه بود.
بهش فکر می‌کنم.
خوبه.
شما به منزل پاتر رسیده‌اید. لطفاً پیام نگذارید.
گولدا گلدستاین هستم از شرکت حفاری.
داریم سعی می‌کنیم با سوفیا تماس بگیریم. این شماره رو به عنوان شماره تماسش گذاشته بود.
کوزه‌ها رو فروختیم.
داریم هرچه زودتر آدم می‌فرستیم تا جمعشون کنن.
می‌تونید کوزه‌های جدید استخراج کنید.
می‌تونم کمدتو ببینم؟
- کمد؟ - بله، کمد.
چیپس؟
چیپس؟ جدی می‌گی؟ الان وقت تعارف چیپسه؟
چیپس معمولی نیستن، چیپسای عجیب‌غریبن.
مهم نیست، بی‌ربطه. لطفاً برو بیرون. یا دست از خوردن بردار!
معذرت می‌خوام، لازاروس.
نگران نباش. اون دیگه نمی‌شنوه.
در آستانه یازدهمین سالگرد تولد زمستانی‌اش
در هتلی دورافتاده در آنتورپ،
پاتر یتیم کوچولو رو خاله‌اش که شهوت داشت، به اتاقش برد.
افسانه میگه، خاله‌اش که خدمتکار هتل بود،
از الماس و نقاشی‌های باروک فلاندری روبنس متنفر بود.
با وجود تلخی‌اش، عاشق این بود که چای بابونه مهموناشو با داروهاش آلوده کنه
قبل از سرویس اتاق، در حالی که زیر لباسش یه استرپ‌آن داشت.
بقیه‌اش دیگه تاریخیه.
پاتر نوجوان بعد از فرار از شمال اروپا، در ایتالیا ساکن شد
تا از دنبالچه جابجا شده‌اش بهبود پیدا کنه.
به لطف مهارت‌های جیب‌بری‌اش، مجسمه باکوس میکل‌آنژ رو کشف کرد.
و این دنیای پاتر رو زیر و رو کرد.
وقتی یه توریست رو تو موزه دنبال می‌کرد،
توجه پاتر به بدن باکوس جلب شد.
پاتر با باکوس احساس همذات‌پنداری می‌کرد،
چون پاتر از سندروم ماکرو-ارکیدیسم رنج می‌برد.
با نوشیدنی دوست شد تا از بت جدیدش تقلید کنه
و شیفته خالقش شد،
به خصوص به خاطر حکایت‌هایش درباره کلاهبرداری.
پاتر تحسین می‌کرد که چطور کوپید خفته
به عنوان یه مجسمه باستانی اصیل خریداری شد
فقط برای اینکه یه کاردینال فریب‌خورده بعداً بفهمه که میکل‌آنژ اون رو ساخته.
اما، پاتر به عنوان یه مجسمه‌ساز پیکر انسان، به طرز فجیعی شکست خورد.
برخلاف شجاعت عظیم میکل‌آنژ در کالبدشکافی جسد،
پاتر، به طرز کنایه‌آمیزی، جربزه نداشت.
ما ازدواج کردیم و من مدیر برنامه‌هاش شدم.
ما از ارتباط با هموطن رزمی‌کارش بدمون می‌اومد
و فامیلیش، ون دام، رو حذف کردیم.
ما به اسم تک‌واژه‌ای و پرمدعای پاتر رضایت دادیم.
ما جدا شدیم و موفقیتش سقوط کرد.
با غرور زخمی، شد همون پاتری که می‌شناسی.
جسدش نه تنها شبیه باکوسه،
بلکه چشمان بسته‌اش هم شبیه چشمان کوپید خفته است.
اون کلاه لعنتی رو بردار!
- این آخرین آرزوشه؟ - یواش حرف بزن!
چرا می‌سوزونیش؟ مگه دینت منع نمی‌کنه؟
حالا به کلیسا اهمیت می‌دی؟
من به شواهد اهمیت می‌دم. من باستان‌شناسم.
دیوونه شدی!
هیچ‌وقت به من وقت کافی با آمفوراها ندادن!
- ساکت باش. - احمق!
بیا دیگه.
صبح بخیر.
- صبح بخیر. - صبح بخیر، پدر.
- لطفاً بنشینید. - بله.
اوه، ببخشید.
چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
اول از همه، ممنون که ما رو پذیرفتید.
شوهر سابقم تو یه تصادف فوت کرده.
خدا بهت صبر بده.
تسلیت میگم.
خدا رحمتش کنه.
چند وقت پیش؟
تو سردخونه‌ست.
کی می‌خواین دفنش کنین؟
مشکل همینه. ما نمی‌خوایم دفنش کنیم.
می‌خوایم بسوزونیمش.
می‌دونم سوزاندن جسد تو کشور ما به زور قانونیه
و کلیسا هم باهاش مخالفه.
پس چرا اینجایی؟
چون با بچه‌ها صحبت کردیم
که حیف میشه اگه یه کشیش پیدا نکنیم
که قبل از سوزاندن، مراسم تدفین رو برای جسد انجام بده.
- این آخرین خواسته‌شه؟ - منم همین رو پرسیدم.
هیچ مدرکی نیست، ما باید این خواسته رو باور کنیم.
- ممنون. - چرا؟
- چرا سوزاندن؟ - این یه سوال خیلی مهمه.
می‌دونم تو کشور ما،
تا جایی که من می‌دونم، قبرستون‌ها پر شدن.
نمی‌خوام چند سال دیگه استخوناشو از قبر دربیارن.
سخته، من خارج از کشور زندگی می‌کنم.
ترجیح میدم برم بلغارستان و اونجا بسوزونمش.
ببین، مدیریت زمین کار ما نیست.
ما به اراده آزاد شما احترام می‌ذاریم،
اما چون با سوزاندن جسد مخالفیم، مراسم تدفین برگزار نمی‌کنیم.
حرفتون رو می‌فهمم و به نظرتون احترام می‌ذارم.
میشه یه کشیش پیدا کنم که به عنوان استثنا مراسم تدفین رو برگزار کنه؟
چرا اصرار می‌کنی؟
چون...
من شنیدم کشیش‌هایی بودن که این کار رو کردن.
آروم حرف می‌زنی که به کلیسا احترام بذاری؟
یا نمی‌خوای کسی پیشنهاد ضمنی‌ات رو برای رشوه دادن به من بشنوه؟
- پدر. - خدا راهنمات باشه.
بده به من.
تو پاتر رو گذاشتی اسکرین سیور؟
فقط یکی. اون یکی جا نشد. فریم عمودی رو هم امتحان کردم.
- کد رو بده. - دستته.
کد باز کردن گوشی، احمق.
بیا.
شیش-نه، نه-شیش. با این عددها ما رو دیوونه می‌کنه.
- پاتر احمق! - به جاودانه احترام بذار.
بیا، بگیرش.
اون ما رو کاملاً دیوونه می‌کنه.
- چیه؟ - باورم نمیشه. پترو، بیا ببین.
این شوخیه؟
- کاری که من فکر می‌کنم رو کرده؟ - کرده.
- چی کار کرده؟ - خفه شو!
- بیا. - یه کپی ازش ساخته بود.
و اصلشو نگه داشته بود. وقتی برشون گردوندیم، من شیش تا شمردم.
شرکت گنج‌یابی رو گول زد. کلکسیونرهای پولدار رو گول زد.
همه رو گول زد.
مثل داستان تو که میکل‌آنژ کاردینال رو با مجسمه کوپید خفته گول زد.
- پریز برق. - بله.
هدفون.
حالا همه چی حله.