‫» ترجمه از الهام صدر «
‫[این فیلم الهام گرفته از رویدادهای واقعی است.]
‫[جزئیات هویتی تغییر یافته‌اند.]
‫[عجیب‌ترین بخش‌ها ‫دقیقاً همان‌طور که در یاد مانده‌اند، حفظ شده‌اند.]
‫ذهن ما خیلی شکننده‌ست.
‫فکر می‌کنیم چون می‌تونیم دنیای اطرافمون رو ‫ببینیم و لمس کنیم،
‫روی همه‌چیز کنترل داریم.
‫اما این کنترل ‫خیلی راحت از دست می‌ره.
‫نه!
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫میا؟ ‫میا، صدام رو می‌شنوی؟
‫- خیلی‌خب. ‫- ...چون هنوز تحت...
‫...بررسیه...
‫نذار بشنوه. ‫اونو خاموش کن.
‫میا، تو آسیب مغزی شدیدی دیدی.
‫خانواده‌ت اینجان. ‫خانواده‌ت رو یادته؟
‫ببین، خودشه. ‫داره نگاهمون می‌کنه.
‫آجی، بیا با خواهرت حرف بزن.
‫همیشه باید مرکز توجه باشی، نه؟
‫قیافه‌ت داغونه.
‫می‌دونم. ببخشید.
‫باید برش گردونیم اتاق عمل.
‫«وقتی سعی کرد پرواز کنه،
‫پرنده کوچولو فهمید بال‌هاش...»
‫فکر کنم...
‫«پس تصمیم گرفت...»
‫«و پرواز کرد و رفت.»
‫تو پرنده کوچولوی منی؟
‫سلام.
‫بیدار شدی.
‫حالت چطوره؟
‫بیا.
‫فقط... بنویسش، باشه؟
‫[چه اتفاقی افتاد؟]
‫تو... افتادی.
‫و کلی بهت دارو دادن...
‫که راستش بابتش ‫یه‌کم بهت حسودیم می‌شه، ولی...
‫[آرورا]
‫حالش خوبه.
‫حالش خوبه. پیش مامانه.
‫[جیک کجاست؟]
‫به‌موقع می‌رسیم.
‫دیر نمی‌شه.
‫میا، زود باش.
‫آخ.
‫- وای. ‫- آخ.
‫- خوبی؟ ‫- آره، خوبم.
‫نه، من...
‫- امان از این کفش‌های پاشنه‌بلند. ‫- آره.
‫بهت که گفته بودم.
‫خیلی‌خب.
‫حداقل نُه تا از دندون‌هات
‫عصب‌کشی می‌خواد.
‫اما تا وقتی نتونی دهنت رو...
‫اون‌قدری باز کنی که بتونیم کار کنیم،
‫نمی‌تونیم این کار رو انجام بدیم.
‫باید هر روز فکت رو باز و بسته کنی.
‫اما یادت نره، ‫کلی پیچ توی فکت کار گذاشتیم
‫که نگهش دارن.
‫پس حواست باشه ‫چقدر بهش فشار میاری.
‫میا؟
‫هی.
‫میا؟
‫هی، حواست به ما باشه.
‫حالش خوبه؟
‫هی.
‫- فقط نفس بکش. باشه. ‫- تو کی هستی؟
‫ایشون کارآگاه کولتونه.
‫یادت میاد؟
‫فقط می‌خواد یه‌کم دربارۀ ‫اتفاقی که افتاده حرف بزنه.
‫ببخشید، حافظه کوتاه‌مدتش ‫مشکل پیدا کرده.
‫چی داری می‌کشی؟
‫الان هضم این‌ چیزها براش سخته.
‫وقتی استراحت کرد برمی‌گردم.
‫زودی برمی‌گردم، باشه؟
‫دکترها می‌گن بعد از ضربه ‫این چیزها طبیعیه.
‫چقدر بهش گفتی؟
‫زیاد نه. خودت که دیدیش.
‫خب، اونجا چی شد؟
‫نمی‌دونم.
‫انگار یه آدم دیگه شده.
‫♪ چشمک بزن، چشمک بزن ستاره کوچولو ♪
‫♪ نمی‌دونم چی هستی ♪
‫بیا بریم مامان رو پیدا کنیم.
‫- هی. ‫- میا؟
‫جیک.
‫جیک، من اینجام.
‫اوه، وایسا.
‫جیک، وایسا! جیک، من اینجام!
‫جیک! جیک!
‫من اینجام.
‫هی. هی.
‫آروم باش.
‫مامانی رو بغل می‌کنی؟
‫آره؟
‫و... دیدی... ‫دیـ...
‫- مامانی رو بغل می‌کنی؟ ‫- بیا.
‫آره؟
‫هی.
‫- سلام. ‫- مامانی.
‫هی.
‫ای جان.
‫ببینش.
‫مامان.
‫- اوف. ‫- آره، اوف شده.
‫- مامان. ‫- من خوبم.
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫مامان.
‫بابایی کجاست؟
‫باید یه‌کم استراحت کنی.
‫- جفت‌تون حسابی خسته‌این. ‫- باشه.
‫- بیا اینجا. ‫- باشه؟
‫- من می‌برمش. ‫- بریم؟
‫خیلی‌خب.
‫بگو خداحافظ.
‫- بگو خداحافظ. ‫- خدافظ.
‫- خداحافظ. ‫- خدافظ.
‫ممنون که اومدین.
‫آره. ممنون.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫خداحافظ، مامان.
‫خداحافظ.
‫خب، حالا دیگه فقط من و تو موندیم.
‫اوه.
‫سلام.
‫داشتم بهت فکر می‌کردم.
‫- داره به هوش میاد. ‫- زوده.
‫دوباره بیهوشش کنید.
‫سلام بچه‌ها.
‫- زودی می‌بینمت، باشه؟ ‫- خداحافظ بابا.
‫خب، بخواب دیگه. شبت بخیر.
‫- دوستت دارم رفیق. ‫- باشه.
‫- بریم.
‫صبر کن، جی. فقط...
‫به میا سلام کن.
‫سلام میا.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫حتماً امروز از دیدن آرورا ‫خیلی خوشحال شدی، نه؟
‫منظورت چیه؟
‫آجی گفت امروز میاد پیشت.
‫آرورا کجاست؟
‫پیش مامان و باباست.
‫- اونا... ‫- چرا اونو ازم قایم می‌کنین؟
‫آرورا کجاست؟ ‫باید بچه‌م رو ببینم.
‫میا، همین الان اینجا بود.
‫نه، نبود.
‫- باور کن همین الان رفت. ‫- نه. چرا...
‫بعداً بهت زنگ می‌زنم، باشه؟
‫بهم دروغ نگو.
‫- چرا همه بهم دروغ می‌گن؟ ‫- هی، به من گوش کن.
‫نه. جیک کجاست؟ جیک کجاست؟
‫الان این مهم نیست، باشه؟
‫- اون به من نیاز داره. ‫- باشه.
‫به پرستار می‌گم بیاد
‫یه‌کم دیگه بهت مسکن بده، باشه؟
‫میا، دارن بهت دروغ می‌گن!
‫نه!
‫نذار زندگیمون رو خراب کنن!
‫دوباره بیهوشش کنید.
‫نه! نه! میا!
‫نه! میا!
‫نه.
‫میا، آروم باش.
‫میا، چیزی نیست.
‫آروم باش.
‫همین الان کجا بودی؟
‫جیک کجاست؟
‫پلیس دستگیرش کرد.
‫- پلیس بردش. ‫- میا.
‫فقط آروم باش، باشه؟
‫نه، نیا جلو.
‫- نه، نیا جلو. ‫- میا؟
‫- نیا جلو. ‫- فکر می‌کنی واسه چی گرفتنش؟
‫چرا پلیس باید دستگیرش کنه؟
‫هان؟
‫فرودگاه رو یادته؟
‫توری ایمنی که افتادی توش رو یادت میاد؟
‫فکر می‌کنی چطوری سر از اونجا درآوردی؟
‫جیک.
‫کار جیک بود.
‫چیزی نیست.
‫طوری نیست.
‫طوری نیست. آروم باش.
‫اشکال نداره.
‫حالت خوبه.
‫هیچ‌کدوم اینا با عقل جور درنمیاد.
‫کنارش احساس امنیت می‌کردم.
‫ذهن ما شکننده‌ست.
‫مثل بدنمون مریض می‌شه.
‫خودت گفتی که اون ‫خیلی مضطرب شده بود.
‫و اگه درمان نشه،
‫تأثیر عمیقی روی بدن
‫و خصوصاً ذهن می‌ذاره.
‫نه.
‫امکان نداره کار جیک باشه.
‫اون همچین آدمی نیست.
‫نه عزیزم، بذار بهت بگم.
‫شناختن ذهن کسی
‫که خودش هم خودش رو ‫خوب نمی‌شناسه غیرممکنه.
‫می‌خوام باهاش حرف بزنم.
‫اینا رو ازت قایم کرده بودم. متأسفم.
‫مراقب باش.
‫«میا، الان هشت روز گذشته.»
‫«حتی بهم نمی‌گن حالت خوبه یا نه،
‫اما می‌دونم چقدر قوی هستی.»
‫«بیشتر از دو هفته شده.»
‫«فقط دلم می‌خواد صدات رو بشنوم.»
‫«از وقتی منو آوردن اینجا،
‫دارن دروغ به خوردم می‌دن، ‫انگ کارهایی که نکردم رو بهم می‌زنن.»
‫«هیچی با عقل جور درنمیاد.»
‫«تنها چیزی که یادمه اینه که ‫توی اون توری بیدار شدم،
‫و تو اونجا بودی، ‫مثل یه پرندۀ بال‌شکسته.»
‫«حتی اگه دیگه هیچ‌وقت دستت رو نگیرم ‫یا آرورا رو نخوابونم،
‫یه حسی بهم می‌گه که ‫تو ازم دست نکشیدی.»
‫«تو نور امید منی.»
‫«بدون تو همه‌جا تاریک و خالیه.»
‫دیگه بخواب، عزیزم.
‫هوم؟ کافیه.
‫کار اون نبوده.
‫باید بفهمن.
‫قبلاً باهات رفتار خشن یا آزاردهنده‌ای داشته؟
‫نه، اصلاً. به‌هیچ‌وجه.
‫- هیچی. ‫- کلامی چطور؟
‫زود عصبانی می‌شد؟
‫خب، دعوا می‌کردیم، اما...
‫چیز عجیبی نبود.
‫معمولاً خیلی آروم بود.
‫آروم؟
‫آروم بودن واسه وقتیه که
‫طرف اصلاً شخصیتی داشته باشه.
‫- آجی! ‫- این یارو بیشتر شبیه یه صندلی بود.
‫کار راه‌انداز اما بی‌روح.
‫آجی، بس کن.
‫امکانش هست آدم اشتباهی رو گرفته باشین؟
‫یا شاید یه تصادف بوده، چون جیک اصلاً...
‫تغییر یا استرس جدیدی توی زندگیش بود؟
‫بیکار بود.
‫تازه از نیویورک اومدیم. ‫اون آمارگیر بود.
‫- آمارگیر؟ ‫- اوهوم.
‫آمارگیر بیمه.
‫ارزش جون آدم‌ها رو حساب می‌کرد.
‫آره، شغل خیلی سختیه.
‫باید خیلی باهوش باشی، ‫ولی علاقه‌ای بهش نداشت،
‫برای همین تصمیم گرفتیم بیایم لس‌آنجلس ‫تا فرصت‌های جدیدی پیدا کنیم.
‫یه خونه هم اینجا داریم که ‫زیاد ازش استفاده نمی‌کردیم،
‫- پس منطقی بود. ‫- آره.
‫- پس استعفا داد؟ ‫- اوهوم.
‫- کار مناسبی براش نبود. ‫- اوهوم
‫چطور؟
‫استرسش خیلی زیاد بود.
‫آره.
‫خیلی مضطرب بود.
‫خیلی مضطرب بود و...
‫اضطراب داشت.
‫با همکارهاش مشکل پیدا کرده بود.
‫چه مشکلی؟
‫متأسفم.
‫اون شب چطور؟
‫ داشتین چی‌کار می‌کردین؟
‫عروسی.
‫آره.
‫عروسی دخترخاله‌م، کمی، بود.
‫داشتیم می‌رفتیم عروسی دخترخاله‌م.
‫چی شد که سر از فرودگاه درآوردین؟
‫نمی‌دونم.
‫با هم مشکل داشتین؟
‫آجی، بهش بگو.
‫بهش بگو.
‫بگو جیک از این کارها نمی‌کنه.
‫فقط شما دو نفر روی اون بالکن بودین.
‫از کجا می‌دونی؟
‫بهش نشون ندادی؟
‫لعنتی.
‫فیلمش رو دارین؟
‫- نشونم بدین. ‫- نه میا، تو نمی‌خوای...
‫- نشونم بده. نشونم بده. ‫- میا.
‫- کافیه. ‫- نه. نه، نه، نه.
‫کاملاً مشخصه چی شده.
‫می‌خوام بقیه‌ش رو ببینم.
‫دیدِ اون یکی دوربین مسدود شده بود.
‫برای همین شهادتت برامون خیلی مهمه.
‫این یه حادثه بوده. حتماً تصادفی بوده.
‫فقط دو حالت داره که ‫از اون نرده‌ها پرت شده باشی پایین.
‫هی، اون حالش خوبه.
‫بله، حالش خوبه.
‫دکترهاتون جیک رو معاینه کردن؟
‫چون روانش حتماً بیماره.
‫عزیزم، چرا نمی‌ری پیش آجی بمونی؟
‫جا زیاد داره.
‫مگه نه، آجی؟
‫فقط یه‌کم فضای شخصی می‌خوام، مامان.
‫وایسا، آجی.
‫لطفاً عصاهاش رو بیار.
‫اون قویه. ‫بذار یه‌کم راه بره.
‫حواسم بهش هست.
‫بیا عزیزم.
‫ممنونم، بابا.
‫میا.
‫وقتشه فراموشش کنی دخترم.
‫اون دیگه لیاقت تو رو نداره.
‫از کجا می‌دونی؟
‫- آره؟ ‫- آره.
‫- زود برمی‎گردم. ‫- باشه.
‫دیشب یه خواب خیلی عجیب دیدم.
‫وای خدا.
‫- تو رو خدا بگو من توش نبودم. ‫- نه.
‫توی یه ضیافت مجلل بودم.
‫کاملاً شبیه قرون وسطی.
‫و خدمتکارها
‫با یه سینی طلایی بزرگ اومدن تو.
‫گذاشتنش جلوی من،
‫و وقتی درش رو برداشتن، ‫حدس بزن توش چی بود.
‫- نه. خیلی می‌ترسم. ‫- چی؟
‫شوهر فوق‌العاده‌م، جیک.
‫- نه. ‫- آره.
‫توی خوشبوترین گیاه‌ها ‫و ادویه‌ها خوابونده بودنش
‫و آروم کباب شده بود.
‫مطمئنی خواب بود؟
‫حتماً گرسنه خوابیدی.
‫هی.
‫- رئیس کارت داره. ‫- اوه.
‫نباید انقدر قند بخوره.
‫مهمونیه دیگه.
‫رفیق، حیف شد توی نیویورک ‫کارهات جور درنیومد،
‫ولی حالا که اومدی اینجا ‫باید یه جا معرفیت کنم.
‫میا گفت یه‌سری ایده ‫برای محصولات اتوماسیون داری.
‫- چیزی داری که کمک کنه... ‫- آجی.
‫بس کن.
‫می‌رم یه نوشیدنی دیگه بیارم.
‫شماها هم می‌خواین؟
‫- نه، ممنون. ‫- باشه.
‫- بابا؟ ‫- هوم؟
‫فکر کنم باید شسته بشه.
‫- چشم. ‫- ممنون.
‫- بیا اینجا. ‫- بفرما. آفرین.
‫چی بهش گفتی؟
‫هیچی. فقط سعی داره کمک کنه.
‫لطفاً به حرفم گوش کن.
‫خواهش می‌کنم.
‫[بازیابی نسخۀ پشتیبان]
‫[نسخۀ پشتیبان بازیابی شد]
‫[- آرورا کجاست؟ پیش کسیه؟] ‫[- پیش مامانمه.]
‫[اونجا جاش امن نیست.]
‫[فکر کنم حق با تو باشه. ‫فقط دوست داشتم پدر و مادرم ببرنش.]
‫[چرا جواب نمی‌دی؟]
‫[گوشی مشکل پیدا کرده. ‫شرمنده، فکر کنم دوباره راه انداختمش]
‫[- تو مثل من حواست جمع نیست.] ‫[- داری پیازداغش رو زیاد می‌کنی.]
‫[با سرفه کردن حرف می‌زدنن، ‫دارن با سرفه به همدیگه کد می‌دن.]
‫چی شده؟
‫این هلیکوپتره ‫چند ساعته داره اینجا می‌چرخه.
‫بابت آجی معذرت می‌خوام.
‫بهش گفتم علاقه‌ای نداری.
‫فقط می‌خواست کمک کنه.
‫گوشیت کجاست؟
‫خاموشه؟
‫نمی‌دونم. ‫توی اتاق خوابه.
‫می‌شه بریم چک کنیم؟
‫فکر کنم دارن باهاش شنود می‌کنن.
‫- نه، کسی شنود نمی‌کنه. ‫- از کجا می‌دونی؟
‫اگه تو دربارۀ ایده‌هام به آجی چیزی نگفتی،
‫پس حتماً از کس دیگه‌ای شنیده.
‫دیگه چی بهش گفتی؟
‫درمورد نیویورک بهش گفتی؟
‫شاید هنوز دارن تعقیبمون می‌کنن.
‫هی.
‫ما کل کشور رو کوبیدیم اومدیم اینجا
‫تا از اتفاقات محل کارت دور بشیم.
‫فکر کنم این اتفاقی که افتاد ‫به صلاحمون بود.
‫بالاخره می‌تونی گذشته رو فراموش کنی.
‫همون زندگی‌ای رو بکنی که ‫همیشه می‌خواستی.
‫فراموشش کن.
‫می‌تونیم همون زندگی‌ای رو بسازیم ‫که همیشه رؤیاش رو داشتیم.
‫آره. می‌دونم.
‫شاید باید با یکی حرف بزنم.
‫با من حرف بزن.
‫[حس می‌کنم دارم عقلم رو از دست می‌دم]
‫- زانوت چطوره؟ ‫- با سیم‌خاردار سرهم شده،
‫ولی می‌تونم باهاش راه برم، پس...
‫حرف زدن راجع‌به این چیزها
‫جلوی خانواده همیشه آسون نیست.
‫اوه، ما با هم خیلی روراستیم.
‫حتی در مورد جیک؟
‫آره، بیشتر وقت‌ها.
‫خب، جالبه.
‫پس می‌دونن که ‫از کارش توی نیویورک اخراج شده بود؟
‫نه راستش، نه. من...
‫فکر کنم به‌خاطر خودش، ‫در این یه مورد زیاد روراست نبودم.
‫خیلی‌خب، پس با خانواده‌ت راحتی،
‫فقط نه در مورد چیزهایی که ‫ممکنه جیک رو بد جلوه بده.
‫من فقط سعی می‌کردم ‫ازش محافظت کنم.
‫سعی کردی راضیش کنی ‫با یکی حرف بزنه؟
‫خودت گفتی که مضطرب بود، ‫یه‌کم عجیب رفتار می‌کرد؟
‫فکر می‌کردم از پسش برمیام.
‫اوه، پس اون‌قدر‌هام بد نبوده.
‫صبر کن. اون مریضه. ‫مگه معلوم نیست؟
‫چرا انقدر مطمئنی؟
‫ببخشید. من باید برم.
‫گوش کن، میا.
‫چیه؟ چی می‌خوای؟
‫می‌دونم بیشتر از اون چیزی که ‫نشون می‌دی یادت میاد.
‫اگه شهادت بدی، ‫مجازات سنگینی در انتظارشه.
‫اما اگه بتونه ثابت کنه ‫که موقتاً دچار جنون شده بوده
‫و عواقب کارهاش رو نمی‌دونسته،
‫با چند جلسه تراپی ‫و یه مشت قرص اعصاب...
‫آزاد می‌شه.
‫و این یه فرصت دوباره بهش می‌ده ‫تا کاری که شروع کرده بود رو تموم کنه.
‫این‌طوری نیست.
‫تو تنها کسی هستی که می‌تونی ‫جلوش رو بگیری تا دوباره این کار رو نکنه.
‫با تو...
‫یا شاید حتی با یه نفر دیگه.
‫خب، فقط دهنت رو ‫اون‌قدری باز کن که این بره تو.
‫اوهوم. عالیه.
‫سعی کن نفس بکشی. ‫نفس عمیق بکش.
‫خب، حالا تحمل کن.
‫بهم گفتن جواب ندم، اما مجبور بودم.
‫از وقتی از کما دراومدم، کمتر از...
‫...روزی سه ساعت می‌خوابم،
‫سه‌تا میخ توی زانومه،
‫۳۷ تا پیچ فکم رو نگه داشته
‫و بیشتر وقت‌ها ذهنم خالیه.
‫همه بهم گفتن چی شده، به‌جز تو.
‫فقط می‌خوام بدونم واقعیت چیه.
‫پیام‌های قبلیت رو دیدم.
‫ببخشید که اون موقع ‫به حرفت گوش ندادم،
‫اما قول می‌دم الان سراپا گوشم.
‫مدام به خودمون فکر می‌کنم، ‫به خانوادهٔ کوچیکمون.
‫لطفاً بازم بنویس.
‫دوستت دارم.
‫چی شده؟
‫این هلیکوپتره ‫چند ساعته داره می‌چرخه.
‫شاید دارن باهاش شنود می‌کنن.
‫نه، نه، کسی شنود نمی‌کنه.
‫آره. می‌دونم.
‫شاید باید با یکی حرف بزنم.
‫با من حرف بزن.
‫یه جای کار می‌لنگه. ‫ما نباید اینجا باشیم.
‫میا!
‫مراقب باش!
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫چطوری اومدی پایین؟
‫نمی‌دونم.
‫برام مهم نیست اون چی فکر می‌کنه.
‫باید بره تراپی.
‫بیشتر اوقات اصلاً نمی‌شناسمش.
‫خودت که دیدی.
‫دکتر فلایشر فکر می‌کنه ‫این یه‌جور مکانیزم دفاعیه.
‫بذار من باهاش حرف بزنم.
‫خیلی متأسفم.
‫من هیچ‌وقت با آرورا همچین کاری نمی‌کنم.
‫هیچ‌وقت.
‫می‌دونیم.
‫یادم نمیاد.
‫ذهنم خالی شد.
‫مثل یه فضای خالی.
‫الان خودت نیستی، مگه نه؟
‫شاید فعلاً یه نفر دیگه ‫باید مراقب آرورا باشه.
‫آجی پیشنهاد داد.
‫فقط تا وقتی حالت بهتر بشه.
‫سلام عزیزم.
‫بیا، بیا، بیا.
‫بیا اینجا.
‫- بیا عزیزم. ‫- مامانی.
‫صبور باش.
‫به خودت فرصت بده تا خوب بشی.
‫بیا.
‫این حضانت کامل رو تضمین می‌کنه.
‫و هیچ ملاقاتی ‫بدون اجازه شما انجام نمی‌شه.
‫همچنین پیشنهاد می‌کنم ‫یه دادخواست پر کنید
‫برای تغییر نام خانوادگی بچه.
‫میا؟
‫باید بهم می‌گفتی داریم میایم اینجا.
‫می‌شه لطفاً چند دقیقه ‫بهمون وقت بدین؟
‫ببین، میا.
‫این برای محافظت از تو ‫و مهم‌تر از اون، برای محافظت از آروراست.
‫اما اون قراره بهتر بشه.
‫واقعاً اهمیتی داره؟
‫از کجا می‌دونی که دوباره قرار نیست...
‫اون مریضه.
‫و کمکی که نیاز داشت رو دریافت نکرد.
‫اون‌وقت تو قراره کِی ‫کمکی که نیاز داری رو دریافت کنی؟
‫من اونی نیستم که مریضه.
‫پس به اون خودکشی دیشبت ‫توی خیابون چی می‌گی؟
‫آجی.
‫اون فرق می‌کرد.
‫من فقط برای خوب شدن به زمان نیاز دارم.
‫هرچقدر می‌خوای فکر کن.
‫این بهت اجازه می‌ده ‫شرایط رو برای آینده تعیین کنی.
‫می‌دونم دکتر گفته
‫شنا کردن برای توانبخشیت خوبه،
‫اما باید مراقب جای زخمت باشی،
‫وگرنه هی باز می‌شه.
‫یه چیزی اون تو بود.
‫عزیزم؟
‫داری خیلی به خودت فشار میاری.
‫باید اول با اون حرف می‌زدم.
‫«در بیماری و در سلامتی.»
‫خودت شنیدیش. همه شنیدن.
‫می‌دونی، امروز با «مامان اوشا» حرف زدم.
‫اون همه‌چی رو می‌دونست.
‫قبل از اینکه چیزی بگم.
‫آره، اونم مثل بقیه اینترنت داره.
‫نه، نه، این‌طوری نبود.
‫اون یه طوفان دید،
‫یه گردباد با باد و بارون ‫که مدام می‌چرخید و می‌چرخید.
‫و اون هر دوتون رو دید... ‫تو و جیک رو...
‫صدها نفر از شما، پیر و جوون...
‫که همدیگه رو می‌کشتین،
‫دوباره و دوباره و دوباره.
‫این چرخه باید به پایان برسه.
‫میا!
‫میا. میا.
‫میا؟
‫هی.
‫نمی‌شه یه لحظه ‫توی دستشویی هم تنها باشم؟
‫جیک حاضر نشد برگۀ طلاق رو امضا کنه.
‫همۀ راه‌ها رو امتحان کردم.
‫باید براش یه نامه بنویسی
‫یا یه‌جوری راضیش کنی، ‫چون وگرنه...
‫مسئله حضانت آرورا خیلی پیچیده می‌شه.
‫این‌جوری بهتره، میا.
‫برای کی؟
‫برای همه.
‫ساعات ملاقات کِیه؟
‫چی؟
‫نه.
‫خب، پس تو راضیش کن.
‫میا، بذار منم باهات بیام.
‫دست‌ها جایی باشه که ببینمشون.
‫عینکت قشنگه.
‫از لنز بیشتر بهت میاد.
‫ممنون.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫دکتر می‌گه دارم خوب می‌شم.
‫خوبه.
‫به نظر میاد تقریباً خوب شدی.
‫خب، نمی‌تونم فکم رو کامل باز کنم.
‫اما درمانگر می‌گه بالاخره می‌تونم.
‫آرورا چطوره؟
‫خوبه.
‫- عکسی ازش داری؟ ‫- آره.
‫آره.
‫تو چطوری؟
‫خوبم.
‫اینجا خیلی گرم می‌شه.
‫نمی‌ذاره آدم بخوابه.
‫هر هفته می‌رم پیش روان‌پزشک.
‫بهم یه‌سری دارو می‌ده و...
‫حالم بهتره.
‫دیگه مثل قبل...
‫دیگه مثل قبل پارانوئید نیستم.
‫آجی هم می‌خواد من پیش یه نفر برم.
‫آره؟
‫آره، فکر کنم منم عوض شدم.
‫می‌تونی بهم بگی چی شد؟
‫نمی‌دونم. توضیحش سخته.
‫لطفاً سعیت رو بکن.
‫همه‌ش چرته.
‫- چی؟ ‫- دقیقاً مثل قبله.
‫برام نامه می‌نویسی و می‌گی که
‫- هنوز دوستم داری... ‫- نه.
‫...بعد یه‌عالمه ‫برگۀ طلاق برام می‌فرستی؟
‫برای همین اومدی اینجا؟
‫از اول همین رو می‌خواستی؟
‫من هیچ‌کدوم از اینا رو نمی‌خواستم.
‫فقط واقعاً می‌خواستم ‫دوباره یه خانواده بشیم.
‫پس چرا داری این کار رو می‌کنی؟
‫خانواده‌ت پشتشن، نه؟
‫بهم بگو این کار آجی نیست،
‫منم دیگه حرفی نمی‌زنم.
‫نه!
‫خیلی چیزها هست که یادم نمیاد.
‫فقط می‌خوام تو حالت خوب بشه.
‫الان به همین نیاز داریم.
‫اما باید انقدر زود تصمیم بگیریم؟
‫من بدون تو اینجا دووم نمیارم.
‫نمی‌تونم بهتر بشم.
‫می‌خوام کنار تو و آرورا باشم.
‫با هم می‌تونیم بهتر بشیم.
‫منم می‌خوام کنارت باشم.
‫یه جلسۀ دادگاه دارم.
‫وکیلم می‌گه خیلی کمک می‌کنه که قاضی
‫در مورد پارانویای من از زبون کسی بشنوه ‫که از نزدیک شاهدش بوده.
‫می‌گه اگه خوب پیش بره،
‫با قرار وثیقه آزاد می‌شم ‫تا درمانم رو شروع کنم.
‫این عالیه.
‫منم می‌خوام درمانی که ‫نیاز داری رو دریافت کنی.
‫و بعد در نهایت می‌تونیم دوباره ‫با هم باشیم.
‫به نظرت عجیب نیست که هیچ‌کدوممون
‫یادمون نمیاد چی شد؟
‫چرا برادرت انقدر اصرار داره ‫ما رو از هم جدا کنه؟
‫داره چی رو ازت پنهون می‌کنه؟
‫اگه قضیه چیز دیگه‌ای باشه چی؟
‫می‌فهمم، من اونی نیستم که ‫خانواده‌ت برات می‌خواستن،
‫اما این دیگه خیلی زیاده‌رویه.
‫باید با هم بفهمیم اوضاع از چه قراره.
‫اگه این چیزیه که می‌خوای، ‫من برگه‌ها رو امضا می‌کنم.
‫دوستت دارم.
‫خب؟
‫خیلی سردرگم به نظر می‌رسید.
‫چی گفت؟
‫بهش دارو دادن،
‫اما فکر نمی‌کنم دکترها ‫کار خاصی براش بکنن.
‫هفتۀ دیگه جلسه ارزیابی روانی داره.
‫می‌خواد من شهادت بدم.
‫صبر کن. چی؟
‫اون همیشه این‌طوری نبوده.
‫میا، اون همیشه تأثیرپذیر بوده.
‫دقیقاً واسه همین ازش خوشت می‌اومد.
‫طوری حرف می‌زنی انگار خیلی افتضاح بود.
‫خب خودش اینو می‌خواست، ‫پس تقصیر خودشه.
‫شاید تقصیر منه. ‫شاید من هلش دادم.
‫- میا، به من گوش کن. میا. میا. ‫- من به این مسیر هلش دادم.
‫می‌دونستم پارانویا داره، ‫اما کمکی که نیاز داشت رو...
‫- ...بهش نکردم. ‫- به من گوش کن. به من گوش کن.
‫- این تقصیر تو نیست. ‫- تو نمی‌فهمی.
‫دو روز قبل از فرودگاه،
‫بهم پیام داد و گفت، ‫«فکر کنم دارم عقلم رو از دست می‌دم.»
‫و حدس بزن جوابم چی بود.
‫هیچی.
‫میا، همه بعضی وقت‌ها ‫فکر می‌کنن دارن دیوونه می‌شن.
‫تو از کجا باید می‌دونستی.
‫اما این اولین باری نبود که ‫ازم کمک می‌خواست.
‫ببین، می‌دونم عذاب وجدان داری،
‫اما این گذشته رو تغییر نمی‌ده.
‫دیوونه باشه یا نه، اون یارو باید ‫تقاص کارش رو پس بده.
‫حداقل امضاشون کرد؟
‫چرا انقدر عجله داری من طلاق بگیرم؟
‫اون تو داشت چه چرندیاتی بهت می‌گفت؟
‫چیزی که هیچ‌کسِ دیگه حاضر نیست بگه.
‫نمی‌بینی داره ازت سوءاستفاده می‌کنه ‫تا به خواسته‌ش برسه؟
‫و تو نمی‌کنی؟
‫اون یارو یه ترسوی رقت‌انگیزه
‫و تو رو تبدیل کرده ‫به یه زن غمگین و بیچاره
‫که داره برای اینکه حقشه کشته بشه، ‫بهونه میاره.
‫طوری حرف می‌زنی انگار ‫من نمی‌دونم چی شده.
‫- مگه می‌دونی چی شده؟ ‫- آره، هر بار که قدم برمی‌دارم،
‫هر بار که دهنم رو باز می‌کنم،
‫هر بار که به دختر خودم نگاه می‌کنم،
‫هر بار که صبح‌ها تنها بیدار می‌شم.
‫من توی دادگاهش شهادت می‌دم.
‫هر کاری دوست داری بکن.
‫مثل همیشه.
‫و آیا شاهد افزایش این نوع
‫رفتار پارانوئید، ‫قبل از نقل مکان به اینجا بودید؟
‫بله.
‫اون نگران آرورا بود.
‫دخترتون؟
‫بله.
‫نگران چی بود؟
‫هر وقت گریه می‌کرد، ‫خیلی مضطرب می‌شد
‫که نکنه اتفاقی افتاده باشه.
‫فکر می‌کرد فقط وقتی توی بغلشه ‫جاش امنه.
‫آیا پارانویای ایشون رو
‫در مواردی غیرمرتبط با دخترتون هم دیدید؟
‫فکر می‌کرد همکارهاش...
‫دارن جاسوسیش رو می‌کنن.
‫چطور جاسوسیش رو می‌کردن؟
‫مطمئن بود یه‌سری کلمات خاص ‫توی ایمیل‌های شرکت
‫کدهای توهین‌آمیزی علیه اون هستن.
‫سرفه کردن رو یه راهی کرده بودن
‫تا پشت‌سرش به هم پیام بدن،
‫تا مسخره‌ش کنن،
‫تا تخریبش کنن.
‫دیگه چطور احساس می‌کرد تحت‌نظره؟
‫مدام می‌گفت یکی داره
‫تماس‌هامون رو شنود می‌کنه.
‫یه آخر هفته رفتیم بوستون،
‫و اون نمی‌خواست ‫من از گوشیم استفاده کنم.
‫بنابراین اگه می‌خواستم زنگ بزنم،
‫باید توی دستشویی ازش قایم می‌شدم
‫چون کاملاً مطمئن بود
‫همکارهاش دارن گوش می‌دن
‫و می‌خوان از حرف‌هام علیه‌ش استفاده کنن.
‫با وجود اینکه شخصاً تردیدهایی دارم،
‫اما تشخیص اولیهٔ
‫تیم روان‌شناسی ایالتی ‫مبنی‌بر اسکیزوفرنی پارانوئید
‫و شهادت ارائه‌شده در دادگاه امروز ‫من را متقاعد کرده است.
‫با درخواست وکیل مدافع مبنی‌بر آزادی متهم
‫با قرار وثیقه تحت نظارت برای دریافت درمان
‫تا زمان برگزاری دادگاه موافقت می‌کنم.
‫حالا بریم سراغ برنامه‌ریزی‌ها.
‫می‌خوام تمام درخواست‌های رد دعوی ‫تا جمعه آینده به تعویق بیفته.
‫هرگونه پاسخی باید پنج روز بعد از ‫ابلاغ‌شون ارائه بشه.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم، اما نمی‌تونم با این کنار بیام
‫که خونه بدون اون چقدر ساکته.
‫لذتش رو ببر.
‫خونه‌ی ما انگار صدای همه‌چیز ‫همیشه تا ته زیاده.
‫من... من واقعاً امیدوارم ‫اذیتتون نکرده باشه.
‫- جدی می‌گم. ‫- اون فوق‌العاده‌ست.
‫آره.
‫ممنون.
‫قبل از همۀ اینا، تو...
‫ازش خوشت می‌اومد؟
‫ما رو با هم دوست داشتی؟
‫مجبور نیستی تعارف کنی.
‫فقط باید بدونم.
‫یه «من و آجی» هست که شما می‌بینین،
‫اونی که بچه‌هامون می‌بینن،
‫که پدر و مادرت می‌بینن،
‫و اونی که خودمون می‌بینیم.
‫کدومشون واقعی‌تره؟
‫پسرها.
‫شما که قوانین مربوط به چوب رو می‌دونین.
‫نه، نه، نه. ما الان...
‫با اینا بازی نمی‌کنیم.
‫یادتونه دفعه قبل چی شد؟
‫[مرسی که شهادت دادی. ‫انگار هیچ‌کس دیگه‌ای بهم اهمیت نمی‌ده.]
‫[با کسی حرف می‌زنی دیگه؟]
‫[واسه اونا فقط دارو مهمه.]
‫...انقدر بد.
‫دلم نمی‌خواد اون اتفاق بیفته، باشه؟
‫[وکیل چی؟ باهاش حرف زدی؟]
‫[خیلی بزرگ شده.]
‫خب، وقت رفتنه.
‫همه‌چیز مرتبه؟
‫تازه یادم اومد ‫نوبت دندون‌پزشکی داشتم.
‫- باشه. دختر خوب. ‫- بریم.
‫بیاین بچه‌ها. باید بریم.
‫میا.
‫سلام. من... ببخشید.
‫هیچ... هیچ‌کس پشت میز نبود.
‫- اینجا چی‌کار می‌کنی؟ ‫- فقط می‌خواستم بدونم جیک
‫کاملاً از شرایط آزادیش مطلع هست؟
‫پابند به پاش وصله. ‫این یادآور خیلی خوبیه.
‫اما حالش خوبه؟ ‫می‌ره تراپی؟
‫هر هفته می‌ره پیش روان‌پزشک ایالتی.
‫اما طبق تجربۀ من، ‫این کارها بیشتر فرمالیته‌ست.
‫اتفاقی افتاده؟
‫نه، من... من فقط می‌خواستم بدونم...
‫خب، دلم نمی‌خواد دوباره ‫توی دردسر بیفته.
‫ما گزارشی از مشکلی دریافت نکردیم.
‫شاید من بتونم کمک کنم.
‫من... من می‌تونم هزینه‌ش رو بدم
‫تا وقت بیشتری با دکتر بگذرونه.
‫فکر نمی‌کنم مشکل مادی باشه.
‫اما اون کمکی که نیاز داره رو نمی‌گیره.
‫باهاش حرف زدی؟
‫از وقتی آزاد شده دیدیش؟
‫نه، ندیدمش. من مـ...
‫خیلی متأسفم. من... من واقعاً... ‫نباید می‌اومدم اینجا.
‫میا.
‫رئیسم فکر کرد ایده خوبیه که شوهرت
‫توی زندان خاطراتش رو بنویسه
‫تا وضعیت روانی آشفته‌ش رو نشون بده، ‫اما وقتی دفترچه رو پس گرفتیم
‫و دیدیم توش چی نوشته، پنهونش کرد.
‫چرا داری این کار رو می‌کنی؟
‫حقته که بدونی.
‫لطفاً به کسی نگو اینو از کجا آوردی.
‫«هنوز در خطرم.»
‫«مطمئن نیستم میا ‫اینا رو برنامه‌ریزی کرده باشه.»
‫«احتمالاً تا روز دادگاه ‫باید همین‌جا بمونم.»
‫بیست و هفت ب!
‫«ممکنه میا شکایتش رو پس بگیره.»
‫«خیلی بهش امید داشتم،»
‫«اما هر روز احتمالش کمتر می‌شه.»
‫«مطمئنم بیشتر گندکاری‌های پارسال ‫زیر سر اون بوده،»
‫«بهم می‌گفت مسائل سر کار ‫فقط توهمات خودم بوده.»
‫«هنوز دارم سعی می‌کنم بفهمم ‫توی فرودگاه چی شد،»
‫«دستگیریم، این یکی دو هفتهٔ آخر ‫توی بهداری زندان.»
‫«داروها.»
‫«داروها. داروها.»
‫«اون سرفه‌های لعنتی هم بود.»
‫«سرِ کار، فرودگاه و اینجا.»
‫«چه غطلی دارن می‌کنن؟»
‫«برای اینکه از اینجا برم بیرون ‫به بخشش اون نیاز دارم،»
‫«اما جدی می‌گم، ‫لعنت به اون عوضیِ مکار.»
‫«اوه، کاش توی اون ‫تور لعنتی مُرده بود!»
‫«لعنت به اون و آجی ‫و همۀ دوست‌های پرمدعای لعنتیشون.»
‫«اومدن به لس‌آنجلس ‫یه گندکاری بزرگ بود.»
‫«فقط می‌خواست اذیتم کنه و بهم بخنده.»
‫«می‌گه دوستم داره و می‌خواد ‫خانواده کوچیکمون برگرده،»
‫«اما همه‌ش چرته.»
‫«تنها چیزی که همیشه می‌خواست ‫این بود که منو تحت کنترل بگیره.»
‫بریم. بریم.
‫اونجا می‌بینمت، جما.
‫هی، بیاین بچه‌ها. بریم.
‫مهمونی تازه داره شروع می‌شه.
‫جیک کجاست؟
‫می‌دونی، اصلاً نمی‌فهمم
‫چرا انقدر بابت این آشغال‌ها پول می‌دین.
‫همه‌شون برام یه مزه دارن.
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫وقت رفتنه.
‫نگاه کن.
‫دارن همدیگه رو می‌خورن.
‫درست مثل ما.
‫جیک!
‫داری چی...
‫می‌دونم الان زندگی پر از استرسه،
‫اما باید خودت رو جمع‌وجور کنی.
‫دیگه وقتشه بریم،
‫پس بیا فقط بریم و مثل گذشته ‫یه‌کم خوش بگذرونیم.
‫آره. خوش بگذرونیم.
‫میا، اون پایینی؟ ‫همه منتظرن.
‫جیک... معده‌ش یه‌کمی به هم ریخته،
‫و ام، اون فقط، ام...
‫به چند دقیقه زمان نیاز داره ‫تا حالش جا بیاد.
‫آهان.
‫- همه‌چیز مرتبه؟ ‫- آره، آره،
‫ما همون پایین می‌بینیمتون.
‫شما بدون ما برید.
‫ما خوبیم، بابا.
‫اصلاً می‌دونی چقدر خجالت‌آوره
‫که همه‌ش مجبورم برات بهونه بیارم؟
‫اینکه هی حمایتت کنم ‫تا یه فرصت دیگه به دست بیاری
‫و بعد تماشا کنم
‫که چطور بازم یه‌جوری ‫گند بزنی به همه‌چیز؟
‫تو رقت‌انگیزی.
‫واقعاً فکر می‌کنی این کار آسونیه؟
‫برام مهم نیست.
‫ما پنج دقیقه دیگه راه می‌افتیم.
‫- خودت رو جمع‌وجور کن. ‫- نه.
‫ما هیچ‌جا نمی‌ریم.
‫جیک!
‫میا. بس کن. میا.
‫ولم کن!
‫میا.
‫مامان.
‫این خونه خیلی روح داره.
‫خیلی بهش سخت گرفتم؟
‫تو همیشه راحت حرف دلت رو می‌زنی.
‫آخه ایرادش چیه؟
‫ممکنه به رفتار ملایم‌تری ‫نیاز داشته بوده باشه؟
‫تشویق به‌جای سرزنش؟
‫چرا من باید براش ‫تبدیل به همچین آدمی می‌شدم؟
‫چون این ماهیت ازدواجه.
‫نه.
‫چرا من باید همیشه ‫خطاهاش رو می‌بخشیدم؟
‫این نشونۀ ضعفه.
‫بخشش ضعف نیست.
‫تنها چیزی که بخشش برام آورده، ‫رنج و عذاب بوده.
‫همۀ رنج‌ها بد نیستن.
‫بس کن، بس کن، بهونه نیار. ‫این تنها کاریه که همیشه کردی.
‫به من نگاه کن.
‫من از درون داغونم.
‫به‌خاطر تو.
‫من باهاش بودم چون حس می‌کردم ‫چاره دیگه‌ای ندارم،
‫انگار باید یه نقشی رو بازی می‌کردم.
‫- میا. ‫- و باهاش موندم
‫چون تو منو نازک‌نارنجی بار آوردی.
‫اما من تو نیستم.
‫باشه.
‫نه.
‫باشه.
‫نکن.
‫فقط می‌خواستم اذیتت کنم و...
‫نه.
‫نه!
‫دارم می‌رم.
‫طلاق می‌خوام.
‫چی داری می‌گی؟
‫کیف پولم رو کجا قایم کردی؟
‫روی کمده، مثل همیشه.
‫برمی‌گردم نیویورک.
‫[سلام عزیزم... درمان داره خیلی خوب پیش می‌ره، ‫خیلی حالم بهتره، بی‌صبرانه منتظرم تو و آرورا رو ببینم.]
‫[نمی‌تونم صبر کنم تا وارد ایمیلم بشم ‫و هنوزم اکانت تو رمز بازیابیمه.]
‫[می‌شه لینکش رو برام بفرستی؟ ‫دوستت دارم]
‫مامان؟
‫میا.
‫حالت خوبه؟
‫میا؟
‫خدای من. چی‌کار کردی؟
‫خوبم. فقط انگشتمه.
‫انگشتم، با گوشیم بریدمش.
‫- شکوندمش. چیزی نیست. ‫- اوه، ترسوندی منو.
‫اینو بذار روش.
‫مامان گفت سریع بیام اینجا.
‫خیلی ترسونديش.
‫گوشیت چی شد؟
‫جیک شروع کرد بهم پیام دادن.
‫خواهش می‌کنم بگو که دوباره ندیدیش.
‫باید به حرفت گوش می‌کردم.
‫آشغال عوضی.
‫باید بریم پیش پلیس.
‫به‌خاطر خودت، من اصلاً اینو ندیدم.
‫از نظر دادگاه،
‫اگه منبع مدرک آلوده باشه،
‫خود مدرک هم آلوده‌ست.
‫درخت مسموم، میوه مسموم.
‫آره، اما حالا که می‌دونی ‫همچین چیزی وجود داره،
‫راه دیگه‌ای برای به دست آوردنش نیست؟
‫بستگی داره وکیلش ‫چقدر باهوش باشه،
‫اما احتمالاً تا الان ‫نسخۀ اصلی رو از بین برده.
‫ببین، اون این اطراف پرسه می‌زنه.
‫باید یه کاری از دستت بربیاد، نه؟
‫تا حالا تو رو تهدید فیزیکی کرده؟
‫نه.
‫تا شرایط وثیقه‌ش رو نقض نکنه،
‫- کار زیادی از دستم برنمیاد. ‫- پس باید دوباره سعی کنه
‫اونو بکُشه تا شما یه کاری بکنین؟
‫یه مأمور می‌فرستم تا یه‌کم بترسونتش.
‫همه‌ش چرته.
‫بیا بریم، میا.
‫موندنت توی این خونه اصلاً امن نیست.
‫من دست‌روی‌دست نمی‌ذارم تا اون ‫دوباره شانسش رو امتحان کنه.
‫نمی‌خوام کاری کنی ‫که اوضاع از اینی که هست بدتر بشه.
‫بهم کمک می‌کنی؟
‫اون طلاق می‌خواست.
‫اون شب بهم گفت.
‫می‌دونم.
‫قبل از فرودگاه زنگ زده بودی.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫چون...
‫میا، من نمی‌خواستم تصور من از اون
‫یا از زندگی تو، تبدیل بشه به خاطراتت.
‫چیزهای زیادی هست که می‌خوام بهت بگم.
‫صبر کن. چیز دیگه‌ای هم گفتم؟
‫بهم گفتی داری می‌ری دنبالش،
‫و منم گذاشتم بری.
‫می‌خواستی هم نمی‌تونستی جلوم رو بگیری.
‫میا...
‫نمی‌خوام بهت بگم ‫چه حسی داشته باشی،
‫اما نمی‌تونی به‌خاطر اون ‫انقدر خودت رو عذاب بدی.
‫بیا دیگه، میا.
‫نه!
‫باز کن.
‫آره.
‫یکی از پیچ‌ها لثه‌ت رو سوراخ کرده.
‫اوه.
‫دو تا گزینه داریم.
‫می‌تونیم این پیچ رو همین‌طوری رها کنیم ‫تا زمانی که فکت بتونه
‫اون‌قدری باز بشه که جراحی کنیم،
‫یا اینکه دوباره فکت رو بشکنیم ‫و پیچ‌ها رو از نو جا بندازیم.
‫فعلاً یه‌سری مسکن برات می‌نویسم.
‫کمی وقت بذار تا تصمیم بگیری. ‫هیچ انتخاب درستی وجود نداره.
‫دخترم.
‫ام، می‌دونم فکر شروع
‫دوبارهٔ روند درمان سخته،
‫اما نمی‌تونیم بذاریم ‫اون پیچ‌ها همون‌طور بیرون بمونن.
‫نه، دیگه جراحی نمی‌کنم.
‫الان وقت لجبازی نیست.
‫اوه، واقعاً؟
‫میا، بس کن.
‫باید با این قضیه کنار بیام ‫که دوباره فک لعنتیم رو بشکنن؟
‫باید قیافه‌ت رو ببینی.
‫- نه. ‫- من فقط می‌خوام
‫صدات رو بشنوم.
‫حتی اگه دیگه هیچ‌وقت ‫دستت رو نگیرم...
‫هی!
‫خوبی؟ حالت خوبه؟
‫اوه، من عالی‌ام.
‫میا...
‫ما بهت فضا دادیم ‫تا حالت خوب بشه،
‫هممون با تو رنج کشیدیم، ‫اما این...
‫این کارت بچگونه‌ست و مهم‌تر از اون، ‫خودخواهانه‌ست.
‫میا.
‫خواهش می‌کنم.
‫نه.
‫بله؟
‫کارآگاه کولتون اینجاست.
‫باشه.
‫اینو می‌فهمی؟
‫سلام.
‫چه خبر شده؟
‫شوهر سابقت دیشب غیبش زده.
‫پابندش خاموش شده.
‫- ندیدیش؟ ‫- نه.
‫قبل از اینکه ناپدید بشه، ‫جی‌پی‌اس اونو نزدیک خونۀ تو نشون داده.
‫می‌دونی که این تقصیر توئه، مگه نه؟
‫تو اون دفترچه خاطرات لعنتی رو دیدی.
‫فکر می‌کردی چه اتفاق دیگه‌ای قراره بیفته؟
‫در واقع، می‌دونی چیه؟ ‫ما دیگه با تو هیچ کاری نداریم.
‫گم شو بیرون.
‫- گم شو بیرون. ‫- من... من...
‫خیلی متأسفم.
‫- متأسفم. من... ‫- نه.
‫اون کل دیشب رو اینجا بود؟
‫آره، تا جایی که من می‌دونم.
‫نذار اوضاع رو از اینی که هست بدتر کنه.
‫ببین، می‌دونم داری سعی می‌کنی کمک کنی، ‫اما این دیگه زیاده‌رویه.
‫داری راجع‌به چی حرف می‌زنی؟
‫منظورت چی بود وقتی گفتی
‫دست‌روی‌دست نمی‌ذاری تا جیک ‫دوباره شانسش رو امتحان کنه؟
‫یه کارآگاه خصوصی استخدام کردم ‫تا مراقبش باشه.
‫فقط مراقبش باشه؟
‫آره.
‫بیا اینجا.
‫این پابند جیکه؟
‫تو اینو نذاشتی اینجا؟
‫- میا، آخه چرا باید این کار رو بکنم؟ ‫- نمی‌دونم.
‫فکر کردم برای من گذاشتیش اینجا.
‫باشه. ام...
‫تنها چیزی که می‌دونم اینه که ‫یارو کارآگاهه دیشب گمش کرد،
‫دید که توی «سان‌ست» ‫سوار یه ماشین شد
‫و رفت سمت «هیلز».
‫اون اومد سراغم.
‫بهم حمله کرد.
‫به تو حمله کرد.
‫خواهش می‌کنم.
‫میا. میا.
‫خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم. بی‌خیال.
‫نه. نه.
‫بذار برم بیرون! ‫ای عوضی!
‫- من... ‫- نه!
‫میا، میا! ‫میا، به من نگاه کن!
‫معلومه چی به سر جیک اومده؟!
‫- دستت رو بکش! ‫- آره، پیدات شد!
‫پیدات شد!
‫این دیگه چه کوفتیه؟!
‫هان؟ جوابم رو بده!
‫نه، نه، نه. میا، میا، میا، ‫باید باهاش حرف بزنم، باشه؟
‫من باید باهاش حرف بزنم، لطفاً.
‫با کی؟ با کی باید حرف بزنی؟
‫لعنتی.
‫آجی؟
‫از کما به اینور،
‫نسخه‌های دیگه‌ای ‫از تو به وجود اومده، میا.
‫دکترها بهم گفتن این روش تو
‫برای مقابله با اون تروماست،
‫گفتن فقط یه مکانیزم دفاعیه، اما این...
‫چند تا؟
‫ام... این نسخه،
‫و بعد یکی هست که...
‫...خیلی تاریک‌تره.
‫پر از خشمه.
‫اون کسیه که همه‌چیز یادشه.
‫اینکه این قضیه نابودش کرد.
‫چرا قبلاً چیزی نگفتی؟
‫گفتم.
‫اما به هر کی که گفتم...
‫نمی‌خواست تو بدونی.
‫جیک کجاست، میا؟
‫اون نسخه ازت تو رو کجا برد؟
‫- درش رو باز گذاشته بودی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫میا، معلومه چه بلایی سرش آوردی؟
‫خدای من.
‫نه.
‫آجی، نمی‌تونم.
‫باید از اینجا برم.
‫آجی.
‫هر کی که هست دست‌به‌سرش کن.
‫از پسش برمیای.
‫لعنتی.
‫- کارآگاه؟ ‫- می‌تونم بیام تو؟
‫ام، ما... ما داشتیم ‫آماده می‌شدیم که بریم.
‫اگه بخوای می‌تونم با مأمورها برگردم.
‫برادرت کجاست؟
‫اون فقط...
‫نه، نه، نه.
‫همین‌جا بمون.
‫مجبور نیستی این کار رو بکنی.
‫ایست! پلیس!
‫خدای من.
‫اینجا همیشه حس یه زندان رو بهم می‌داد.
‫دفتر خاطراتت رو خوندم.
‫پس همون بود که چشم‌هات رو باز کرد.
‫انکار مخدر قشنگیه، مگه نه؟
‫اصلاً احساس شرم نمی‌کنی؟
‫دیگه چیزی ازش نمونده.
‫کجا داری می‌ری؟
‫آماده‌م که آشتی کنیم.
‫- تو واقعاً مریضی. ‫- مریض؟
‫تو منو این‌طوری کردی.
‫حقته تقاص بلایی که ‫سرم آوردی رو پس بدی.
‫بلایی که سر تو آوردم؟
‫تو خیلی عوضی هستی.
‫تو کسی بودی که تهدید کردی ‫همه‌چیز رو ازم می‌گیری!
‫اومدم اینجا تا ‫واسه آخرین بار بهت یه فرصت بدم.
‫باهام به عروسی برگرد.
‫اگه نیای، باید شانس بیاری ‫که بتونی دوباره آرورا رو ببینی.
‫چون من مدارک کافی ‫برای متقاعد کردن قاضی رو دارم
‫که تو سلامت روانی لازم رو ‫برای حضانت نداری.
‫تموم این مدت،
‫صداها، جاسوسی‌ها...
‫کار تو بود.
‫من فقط همیشه ‫بهترین‌ها رو برات می‌خواستم.
‫دیگه بازیچۀ دستت نمی‌شم.
‫تو مالک من نیستی.
‫نگران نباش.
‫نمی‌ذارم دخترمون مثل تو بشه.
‫نه!
‫این همون میاییه که دیشب دیدم.
‫داشتم نگران می‌شدم که پیداش نشه.
‫لعنت بهت! این کار رو می‌کنم!
‫این همون چیزیه که می‌خوای.
‫این همون چیزیه که همیشه می‌خواستی!
‫اون اومد سراغم.
‫یالا!
‫بهم حمله کرد.
‫یالا!
‫نه.
‫حتی اگه دیگه هیچ‌وقت ‫دستت رو نگیرم...
‫نه. نه!
‫بهم حمله کرد.
‫نه!
‫این چرخه باید به پایان برسه.
‫نه.
‫من آماده نیستم.
‫نه! خدای من!
‫نه!
‫داری چی‌کار می‌کنی؟!
‫نکن! نه، نه!
‫- نه! ‫- بذارش زمین!
‫کمکم کن!
‫منو بذار زمین! نه!
‫نه، ولم کن! ولم کن!
‫خدای من، داری چی‌کار می‌کنی؟!
‫جیک، نه!
‫نه!
‫ذهن‌ ما خیلی شکننده‌ست.
‫بعد از اون سقوط، اون بخشی از من خاطره‌ای رو ‫به دوش می‌کشید که نمی‌تونستم باهاش روبه‌رو شم.
‫اما حالا که می‌دونم، ‫اون خاطره مال خودمه.
‫میا! داری میای؟
‫قشنگه.
‫آرورا کم‌کم داره درباره‌ش می‌پرسه.
‫در اون لحظات،
‫توهم خیلی وسوسه‌کننده‌ست.
‫اما من واقعیت رو انتخاب می‌کنم.
‫حتی اگه همیشه این‌طور به نظر نرسه.
‫» ترجمه از الهام صدر «
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M