.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::.
اگه راه نیفتیم، شکار رو از دست می‌دیم.
به‌زودی...
بس کن.
فقط بگو، تا راه بیفتیم.
نگران نباش.
اگه کسی بهشون هشدار داده باشه چی؟
لطفاً آب.
خواهش می‌کنم.
می‌تونی پولش رو بدی، پسرجون؟
آره، می‌تونیم.
اهل کجایین؟
خیلی دور.
کجا می‌رین؟
هیچ‌جا.
بی‌ادبی نکن، بچه.
این کیه؟
نوازنده عود.
- چه نسبتی باهات داره؟ - هیچ نسبتی.
با هم سفر می‌کنیم، اون عود می‌زنه،
منم کمکش می‌کنم راه بره.
بچه راست می‌گه؟
اون نمی‌تونه تو رو ببینه.
ولی صدام رو که می‌شنوه، نه؟
آره، ولی حرف نمی‌زنه.
چرا؟
نفسش رو برای عود زدن نگه می‌داره.
این‌طوری خرجش رو درمیاره.
چشه؟ نکنه 'خیس' شده؟
- بذار ببینم. - بهتره دست نزنی!
آروم باش، بچه.
اینجا اول پول رو می‌گیرن.
مشکلی نیست.
پس انجامش بده.
ما با یه آهنگ پولش رو می‌دیم.
چی می‌خونه؟
اراده‌ی پسر.
داری از چی حرف می‌زنی؟
بهت گفتم حواست به حرف زدنت باشه.
دوباره بگو چی گفتی.
گفتی نوازنده عود چی می‌خونه؟
اراده‌ی پسر.
می‌دونی چی درباره‌ش شنیدم...
اراده‌ی پسر؟
شنیدم چیزی جز یه خیال نیست.
شنیدم که اون داستان خیلی وقته که از بین رفته،
و دیگه هیچ‌کس بهش باور نداره.
هر کسی که اون داستان رو شنیده، بهش باور داره.
ولی فقط می‌تونن اون رو از نوازنده عود بشنون.
اون تنها کسیه که بلده.
باشه.
بجنب دیگه، نوازنده.
اگه پسره این‌قدر ازت تعریف می‌کنه، پس برامون لوت بزن.
می‌تونی این کار رو بکنی... نوازنده؟
اون تفنگ رو بنداز زمین.
بجنب.
در رو باز کن.
اتفاقی پیداش کردم.
داشت از دست 'خیانت‌دیده‌ها' فرار می‌کرد.
کلکسیونرِ سر؟
شاید. ولی قیافه‌اش که بهشون نمی‌خوره.
بذار ببینم.
زخمش عمیقه.
تو کی هستی؟
اسمم جانه.
از قبیله‌ی غله‌بان‌ها.
یادمه شوهر خدابیامرزم ازشون حرف می‌زد.
اونا خیلی دور، توی سرزمین‌های بایر زندگی می‌کنن.
ولی آخرین چیزی که شنیدم این بود که...
غله‌بان‌ها نابود شدن
و دیگه وجود ندارن.
اینجا چیکار می‌کنی؟
دارم میرم شهر.
چرا؟
که خواهرم رو پیدا کنم.
پیداش نمی‌کنی.
من از تو چیزی نخواستم.
فقط زخمم رو درمان کن.
جبران می‌کنم.
خیلی قوی به نظر میاد.
پاشو!
اگه تمیزش کنیم و سونا زخمش رو ببنده،
شاید حتی بتونه واجد شرایط بشه.
امتحانش می‌کنیم.
باشه.
می‌تونیم سعی کنیم کمکت کنیم.
ولی اول، تو باید به ما کمک کنی.
مامان و بابا زود برمی‌گردن، باشه؟
شانس آوردی. نیازی به بخیه نداره.
حالش خوب به نظر میاد.
کجا دارین من رو می‌برین؟
داری ازدواج می‌کنی.
فقط خفه شو و هر چی گفتیم رو انجام بده.
کدوم ازدواج؟ این دیگه چیه؟
اگه بگم نه چی؟
هر چی بهت گفتیم رو انجام میدی.
اگه همه چی خوب پیش بره،
یه تفنگ و ۴۰ تا فشنگ گیرت میاد.
عروس از بین کلی داوطلب انتخاب می‌کنه.
همه چی مهمه.
چیزایی که ارائه میدی، قیافه، قد و وزنت هستن.
و مخصوصاً توی قدرتت.
واسه همینه که باید ظاهرت رو مرتب کنیم.
اون عروسِ بدقلق کیه؟
لازم نیست نگران اون باشی.
تنها چیزی که برام مهمه اون تفنگ و ۴۰ تا فشنگه.
داری میری شهر؟
امیدوارم خواهرت رو پیدا کنی.
تو کی هستی؟
قایمم کن... لطفاً.
اطلاعیه برج!
حاکم زخمی شده!
تکرار می‌کنم. حاکم زخمی شده!
اطلاعیه برج!
حاکم زخمی شده!
اوضاع خوب نیست. حاکم زخمی شده.
چی؟
به برج نفوذ کردن.
- کی؟ - نمی‌دونم.
ارباب کارت داره.
باید تمام دروازه‌های ورودی و خروجی شهر رو ببندی.
بعدش، تمام نگهبان‌هایی که اون موقع شیفت بودن رو جمع کن.
می‌خوام کلِ شیفتِ خواب اینجا باشن.
حالش چطوره؟
دو تا ضربه به بالاتنه‌اش خورده.
ارباب، شاید کسی چشمش دنبال گنج بوده.
کی این کار رو کرده؟
نمی‌دونیم.
ولی همدستش رو گرفتیم.
بیارینش، همین الان.
همه برن بیرون.
بجنبید.
می‌دونی چیِ قبیله‌تون رو دوست ندارم؟
این ماسک‌ها رو.
چرا می‌پوشینشون؟
از چیزی خجالت می‌کشین؟
ارباب...
ما حتی فکرش رو هم نمی‌کردیم که شما رو عصبانی کنیم.
یه لطفی در حقم بکن.
ماسک رو برام بردار. فقط می‌خوام یه نگاهی بندازم.
هیچ‌کدوم از مردم ما حتی فکرش رو هم نمی‌کنن که...
جلوی حاکم بایستن، چه برسه به اینکه بخوان بکشنش.
فقط یه نگاه.
کسی که پدرت رو زخمی کرده
از قبیله 'سوکد' نیست.
حرفش رو باور می‌کنم.
باور دارم که داری راستش رو میگی
و فقط حقیقت رو میگی.
فقط یه مشکل این وسط هست.
کسی که این کار رو کرده...
همون ماسکی رو زده بود که تو زدی.
اون آدم اینجا نیست.
ولی تو هستی.
پس بهم بگو...
اگه جای من بودی چیکار می‌کردی؟
نمی‌دونم.
ولی یه نفر می‌دونه.
بس کن!
اون اعتراف نکرد.
اعتراف می‌کنه.
نگهبان‌ها!
ببرینش بیرون.
خوب به حرفم گوش کن.
وقتی من حضور دارم، هیچ‌وقت قضاوت نکن.
چشم، سرورم.
نگران نباش.
پیش من جات امنه.
اگه کمک منو می‌خوای، باید شروع کنی به حرف زدن.
این حقیقت نداره.
همه‌ش چرت و پرته.
همه می‌دونیم که 'خیس‌ها' حاکم رو کشتن.
بگو ادامه بده.
و...
مراقب باش.
بذار واضح بگم.
اگه آهنگت درست نباشه،
سر جفتتون رو می‌زنم.
حالا بنواز.
خیس‌ها همیشه برای من و پدرم عزیز بودن.
اگه کس دیگه‌ای این کار رو کرده بود،
شاید می‌تونستم درک کنم.
ولی خیس‌ها...
که بخوان به دستی که بهشون غذا میده ضربه بزنن...
سرورم، نمی‌دونم زیر اون نقاب کی بود.
ولی مطمئنم که از خیس‌ها نبود.
آدم‌های من دیدن که قاتل داشت فرار می‌کرد
به سمت جنوب شهر.
همون‌طور که می‌دونید، ما کنترلی روی اون بخش شهر نداریم.
اونجا دست 'خون‌سرها'ست.
لطفاً به حرفم گوش کن، خیلی کوتاه میگم.
چی می‌خوای؟
ماریا...
هنوزم جذابی.
حتی بیشتر از قبل.
چی می‌خوای؟
من هیچ حقی ندارم که چیزی ازت بخوام.
تو قبلاً همه چیز رو بهم دادی...
به جز یه بچه.
چی می‌خوای؟
اون قاتل رو تحویل بده.
پس واسه همین اومدی اینجا؟
ماریا...
می‌دونیم که بین قبیله‌ت قایم شده.
دارم به زبون خوش ازت می‌خوام...
به خاطر اون روزای قدیم.
ارباب تا پیداش نکنه آروم نمی‌گیره.
اگه نمی‌خوای قاتل رو تحویل بدی، برو یه...
یه آدم مفلوک و بدبخت پیدا کن.
اینجا از این آدما کم نیست.
دیگه نباید بی‌گناهی کشته بشه.
خوشگلِ من...
عاقل باش،
خواهش می‌کنم، فقط عاقل باش.
همینه.
اگه اوضاع خراب شد،
بهت علامت می‌دم.
خواستگارها و واسطه‌ها، هیچ‌کدومتون نباید مسلح باشید!
بچرخید.
عروس حالا میاد بیرون!
این آنجلیاست!
امروز اون همسرش رو انتخاب می‌کنه.
آنجلیا، می‌تونی شروع کنی!
برادرش اینجاست تا کمکش کنه انتخاب درستی داشته باشه!
نکن! اگه نتونه تنهایی بلند شه،
به درد ازدواج نمی‌خوره!
- می‌تونم تلافی کنم؟ - نه.
هر کی تلافی کنه، بلافاصله حذف می‌شه.
باید تحمل کنی.
چکش! ما چکش رو انتخاب می‌کنیم!
قانون باستان این حق رو به ما می‌ده.
اونا چکش رو انتخاب کردن!
اگه خواستگار از ضربه جون سالم به در ببره، می‌تونه عروس رو ببره!
چکش چیه؟
باید زانو بزنی.
وقتی صدای شلیک رو شنیدی،
عروس رو بگیر و بدو سمت ون.
اعلامیه از برج!
حاکم مرده!
تکرار می‌کنم! حاکم مرده!
قاتلی که حاکم رو کشته تحویل بدید،
پدرِ ارباب رو!
تکرار می‌کنم! قاتل رو تحویل بدید
که حاکم رو کشته!
هر کسی قاتل رو تحویل بده، پاداش می‌گیره!
تو کشتیش.
آره.
چطور رفتی داخل؟
هیچ‌کس نمی‌تونه بره داخل.
من می‌تونم.
کی این رو بهت داد؟
حاکم با بالاترین افتخارات شهر دفن می‌شه.
سرورم.
از امروز، تو حاکمِ این شهری!
جونم رو برای شهرم میدم.
برای شهرت! من خودِ شهرم.
شهر مال منه. من خودِ شهرم.
- برای شهر! - برای شهر!
ماموریتت رو انجام دادی. ما سرِ قولمون هستیم.
اینجا چه خبره؟
جان...
نمیدونم چه جور مالیاتی
قبیله‌ی شما باید به شهر میدادن.
مالیات ما بی‌رحمانه‌ست.
وظیفه‌مون اینه که...
هر چند سال یک‌بار...
باید بدیم...
به شهر...
یکی از بچه‌هامون رو.
هر خانواده بچه‌ی اولش رو به عنوان باج میده.
بعد میتونن بقیه‌ی بچه‌هاشون رو راحت بزرگ کنن.
پس این همه ماجرا برای چیه؟
فردا صبح،
سونا و وُژکان باید بچه‌شون رو بفرستن.
اونا حق داشتن یه مادر جایگزین پیدا کنن.
زنی که بچه‌ای به دنیا بیاره تا به جای بچه‌ی اونا
به عنوان باج فرستاده بشه.
ولی ما زن اشتباهی رو دزدیدیم.
من یه برده بودم. به عنوان طعمه گذاشته شده بودم.
مجبور بودم نقش عروس رو بازی کنم و ساکت بمونم تا زنده بمونم.
یه زهرآگین؟
من از اونا نیستم. نگاه کن.
می‌بینی؟
این اثرِ بارون‌هاست.
طبیعیه.
خیلیا این رو دارن.
این نشونه‌ی زهرآگین‌هاست.
اگه اون زنِ درست بود، چه بلایی سرش میومد؟
چی میخوای؟ مگه بهت پول ندادن؟
اون زن رو میخوام.
میدونی که اگه باهاش هم‌بستر بشی،
ممکنه بمیری.
اون رو میخوام.
چقدر میخوای؟
حتی پنج تا فشنگ هم ارزش نداره.
ده تا بهت میدم.
قبیله‌ی عجیبی هستید... گندم‌کارها.
بیارینش. خیلی براش مُرده.
میدونی شهر کجاست؟
آره، میدونم.
منو میبری اونجا؟
برات گرون تموم میشه.
وقتی برسیم اونجا، آزادی.
اسم 'ول‌من‌ها' به گوشت خورده؟
نه.
اون قبیله‌ی منه.
ما از چاه‌های شرقی محافظت می‌کردیم.
بعد، سمی‌کننده‌ها اومدن.
و همه چی از هم پاشید.
دیگه چیزی نمونده بود که ازش محافظت کنیم.
همه جای دنیا پخش و پلا شدیم.
اصلاً داری به حرفام گوش میدی؟
می‌خوام برم حموم.
همین‌جا؟
چرا که نه؟ آبش تمیزه.
می‌خوای کجا باشم؟
همین‌جا بمون، فقط نگاه نکن.
اگه می‌خوای پیش من بمونی،
باید یاد بگیری از خودت دفاع کنی.
من بلدم از خودم دفاع کنم.
نه، بلد نیستی.
فکر کردی چطور تا الان زنده موندم؟
خیلی خوش‌شانس بودی، یا اینکه هنوز به پست آدم درستش نخوردی.
جان، باید حرف بزنیم.
من باید بخوابم.
و من باید بیدار بمونم.
یا باید به آتیش خیره بشم یا به تاریکی.
این تنها راهِ در امان موندنه.
این تنها راهِ خواب‌آلود شدنه.
قبیله‌ی 'گرین‌من' چطور زندگی می‌کردن؟
خواهر یا برادری داشتی؟
تو هیچ‌وقت از خودت حرف نمی‌زنی.
انگار اصلاً وجود نداشتی.
ما تو کمربند صحرای شمالی زندگی می‌کردیم...
و اسم قبیله‌مون 'گرین‌من' (دانه دارها) بود.
رئیس‌مون 'هاربینجر' بود.
دلیل اسم‌مون این بود که قبیله‌مون از دانه‌ها محافظت می‌کرد.
بذر گندم.
تو دورانِ بعد از آتش و باران،
دانه از طلا هم باارزش‌تر بود.
چون اون بذر، بذرهای جدیدی تولید می‌کرد.
زندگی جدیدی به وجود می‌آورد.
هاربینجر پدرم بود،
و اسم خواهرم ماریا بود.
طبق توافقی که با شهر کرده بودیم،
مثل آدم‌های آزاد زندگی می‌کردیم.
اما این آزادی برای خیلی‌های دیگه وسوسه‌انگیز بود.
حواسم بهت هست، بچه.
می‌شنوی چی میگم؟
پدرم اون پسره که از شهر اومده بود رو زیر پر و بالش گرفت.
ما صداش می‌کردیم...
غریبه.
ما با شمشیر همه‌بین از آزادیمون محافظت کردیم.
جان...
باندها و قبایل وحشی مدام به ما حمله می‌کردن،
می‌خواستن هرچی داریم رو ازمون بگیرن.
وقتی داشتیم از مردممون دفاع می‌کردیم،
پدرم به شدت زخمی شد.
وقتش رسیده بود که نسل بعدی رو آماده کنیم.
بین جوونا، دو پسر برجسته بودن.
من و دوستم، بوگدان.
چوب‌هاتون رو بندازین زمین!
واقعاً فکر می‌کنین شمشیر نگاهش به شما دو نفر میفته؟
سال‌ها گذشت.
شهر یه توافق جدید می‌خواست.
از این به بعد، فقط بذرهای بومی می‌فرستین.
ولی بعضی چیزا رو نمیشه امضا کرد.
هرچی بکاری، همون رو درو می‌کنی.
این رو باید بهتر از هر کس دیگه‌ای بدونی.
آزادی آسون به دست نمیاد، جان.
برده بودن خیلی راحت‌تره.
اونا می‌خوان ازمون بگیرن
حتی قبرهایی که هنوز نکندیم.
چطور می‌تونم این رو به کسی بدم؟
جنگ نزدیک بود.
جان، تو تنها کسی هستی که می‌تونی این رو متوقف کنی.
خواهرم مخالف بود.
ولی پدرم تصمیمش رو گرفت.
فردا...
شمشیر همه‌بین انتخاب می‌کنه.
کاری رو کردم که شمشیر برای اون منو انتخاب کرده بود.
ولی همیشه یه سیب گندیده هست.
غریبه با دست‌نشاندگان شهر متحد شد.
ولی پدرم هیچ خیانتی رو تحمل نمی‌کرد.
برو.
برگرد به جایی که ازش اومدی.
داری اشتباه بزرگی می‌کنی.
ملک بد محافظت میشه.
این فرصت توئه که حمله کنی.
من به قلعه دست‌نشاندگان رسیدم تا کاری رو تموم کنم
که شمشیر برای اون منو انتخاب کرده بود.
ولی غریبه خائن سریع‌تر بود.
خون‌سراها، به رهبری پرچم‌دار، خونه‌مون رو غارت کردن.
غله‌کارها شکست خوردن و پدرم کشته شد.
خونه‌هامون به خاکستر تبدیل شدن.
ولی ما کاملاً نابود نشدیم.
بعضی از ما زنده موندیم چون زندگی می‌کردیم
طبق روش بزرگانمون.
چی خنده‌داره؟
چیزی که برای اونا اتفاق افتاد، خنده‌داره.
پس... پرچم‌دار شمشیر رو گرفت؟
اون بدکار واقعاً شمشیر رو داشت.
مردای خوب زیادی کشته شدن وقتی اون شمشیر دستش بود.
اما مثل همیشه، شمشیر منتظر موند.
و وقتی زمانش رسید...
اون آدم لایق رو انتخاب کرد.
هی، نوازنده.
در مورد شمشیر بخون.
بهش بگو بزنه جلو.
لازم نیست همه چیز رو بدونیم.
هر سال...
قبیله‌ی ما یه گردهمایی سنتی داره
تا آدم‌های جدیدی رو برای شهر انتخاب کنیم.
امروز، شما فرصت دارید نشون بدید چقدر شجاعید.
اونایی که به اندازه کافی ماهر و قوی باشن...
با ما میان.
مبارزه‌ها توی رینگ انجام میشه.
اگه کسی بیرون رینگ دعوا راه بندازه،
آدم‌های من بهش شلیک می‌کنن.
بذارید مسابقه شروع بشه!
سلام به همگی!
آفرین!
اسلحه‌هاتون رو بذارید زمین.
رهبر سابق 'بلادهدها' رو فراموش کردید؟
چی می‌خوای، انساین؟
میسون، اون آدم شجاع...
رهبر جدیدتون.
اون همیشه شجاع بوده
ولی همیشه از میدون جنگ دور بوده.
تمام چیزهایی که بهتون میگن...
دروغه!
همه‌ش دروغه!
من قبلاً رهبر بلادهدها بودم.
فکر می‌کردم قدرت انجام هر کاری رو دارم.
اما در واقعیت...
من نوکرِ تک‌تکِ حاکم‌های توی برج بودم!
اگه بیرون رینگ بکشمش، به من شلیک می‌کنن؟
چیزی برای ترسیدن نداری، انساین.
حق با توئه.
انساین! انساین!
بزن بریم.
انساین! انساین!
- هی... اون شمشیر منه. - انساین! انساین!
- چی گفتی؟
اون مال منه.
نه.
انساین! انساین!
وایسا!
اون ادعا می‌کنه که این شمشیر مال اونه.
همین یکی!
سرش می‌جنگیم. اگه من ببرم...
باید بهم پسش بدی.
چی داری که پیشنهاد بدی؟
اون.
چی؟ دیوونه شدی؟
ارزش دردسرش رو داره.
سوار شو.
نمی‌تونی این کار رو بکنی! نه! نه، نمی‌تونی! نه!
چطور جرأت می‌کنی این کار رو بکنی؟ تو مالک من نیستی!
نگران نباش. من می‌برم.
امیدوارم بکشتت.
نوازندگی رو قطع نکن.
مراقب باش!
آره!
کس دیگه‌ای اینجا هست که بخواد شمشیرش رو پس بگیره؟
حالا دیگه مال منی!
ولش کن.
بهت گفتم بدون وقفه بنوازی.
ماریا از قبیله‌ی گِرین‌مِن.
منو یادت میاد؟
خب، پس می‌دونی قاتل کیه؟
دنبال من بیا.
بلادهد میگه اون می‌دونه قاتل کیه.
سرورم، این ماریاست.
حرف بزن.
سرورم، من می‌دونم قاتل کیه.
من تقاضای اجرای عدالت بزرگ برای اون رو دارم.
این یعنی باید شورا رو فرا بخونیم.
این حق منه.
شورا رو صدا کن.
سرورم، ممکنه روزها یا هفته‌ها طول بکشه!
همه اعضای شورا همین الان توی برج هستن.
صداشون کن.
سرورم، قاتل این رو همراهش داشت.
این نقشه ساختمانی برجه.
یه نقشه دقیق از مسیر رسیدن به اتاق حاکم.
و تمام راهروهای مخفی برج.
این کاغذ رو از کجا آوردی؟
سوال اصلی اینه که، کی می‌تونه این نقشه رو بکشه؟
من، هرالد، و اوتلندر.
داری چیکار می‌کنی؟
بهش اعتماد داشتم.
بهش اعتماد داشتم، ولی اون به قبیله‌اش، خانواده‌اش، من و تو خیانت کرد.
منو ببخش.
- تقصیر تو نیست. - چرا، تقصیر منه!
مقصر اصلی منم.
متأسفم.
همه‌اش رو به خاطر تو انجام دادم، عشقم. پیشم بمون.
با هم حکومت می‌کنیم. ما شهر رو داریم، همه‌چیز رو داریم.
همه از این موضوع باخبر میشن.
ماریا! صبر کن!
پیشم بمون. حالا دیگه همه‌چیز رو داریم.
ما واسه همین اومدیم. یادت نیست؟
منو بکش.
اگه نکشی، همه چیو به همه میگم.
چرا داری این کارو باهام می‌کنی؟ چرا، عشق من؟
چرا اینقدر دیوونه‌ای؟
نگهبان‌ها! نگهبان‌ها! نگهبان‌ها!
اون کشتش!
اون کشتش! بگیریدش!
هنوزم میخوای 'منادی' باشی؟
بگیریدش!
قهرمان، تبریک میگم.
- اهل کجایی؟ - از خیلی دور.
کارت باعث میشه همه جا اسمت بپیچه.
اسمت چیه؟
جان.
جان...
جانِ خوبِ من...
میخوای به 'خون‌سرها' ملحق بشی؟
ما می‌تونیم همه نیازاتو برطرف کنیم.
یه سقف بالای سرت. یه کار آبرومند.
هر چیزی که این شهر واسه عرضه داره.
صبح زود راه می‌افتیم. الان برو استراحت کن.
حقته.
غریبه...
از امروز، تو حاکم جدید این شهری.
من جونمو برای این شهر فدا می‌کنم.
این شهر مال منه و من خودِ شهرم!
شمشیر کجاست؟
چی؟
یعنی چی که نمیدونی؟
نمیدونم.
همین رو میگم دیگه. بی‌احتیاطی‌ت.
حالا تقصیر منه که شمشیرتو گم کردی؟
دزدیدنش.
زود بیدار شدی.
چی شده؟
یکی شمشیرشو دزدیده.
دزدیدتش؟
دیشب دیدم که...
چی؟
یه مردی رو دیدم... که یه شمشیر دستش بود.
کدوم مردی؟
اسمشو نمیدونم.
دیدم که داشت میرفت بیرون، با شمشیر فرار کرد.
چرا جلوشو نگرفتی یا بیدارم نکردی؟
پسر جون، من کار خودمو می‌کنم،
توی کار بقیه دخالت نمی‌کنم.
نمیدونم شما دوتا اونجا چیکار می‌کردید.
ولی اگه یه پاداش کوچیک بدی، می‌تونم ببرمت پیشش.
گفتی که نمیشناسیش.
اسمش رو نمی‌دونم.
ولی شاید یادم بیاد اهل کجاست.
معامله کنسل شد.
رسیدیم. اینجا خونه‌ی 'سیاه‌چشم‌ها'ست.
ایست!
سلاح‌هاتون رو بندازید زمین!
اصلاً از این آدم‌ها خوشم نمیاد.
خودتی؟
جان...
تو زنده‌ای.
اون چیه؟
داستانش طولانیه.
متأسفم که این‌طوری شد.
جنازه‌اش رو برداشتم.
همین‌جا دفنش کردم.
شنیدم اون افسر رو کشتی.
کاش خودم کشته بودمش.
در مورد اون شمشیر چی؟
واسه همینه اومدی اینجا؟
آره، واسه شمشیر.
یه اطلاعیه‌ی صبحگاهی معمولی؟
آره...
ولی باید با بخش 'تحت تعقیب' شروع و تمومش کنی.
تا اطلاع ثانوی.
چشم قربان.
اطلاعیه‌ی برج!
تحت تعقیب، ماریا از قبیله‌ی خون‌سرها!
اون ارباب رو کشته!
برای هر اطلاعات معتبری از اون،
بیگانه جایزه میده... به صورت طلا!
کسی که این قاتل رو،
زنده یا مرده،
به برج بیاره،
علاوه بر طلا، یه شغل توی برج می‌گیره!
اون سعی کرد شمشیر رو بدزده.
اون دزدی نبود!
اون مال ماست!
- تاوانش رو میدی. - اون نمیده.
من بهش گفتم این کار رو بکنه.
اون چه نسبتی باهات داره؟
همسرمه.
بوگدان...
شمشیر من رو انتخاب کرده.
باید داشته باشمش.
شمشیر رو بده به من و با من بیا به شهر.
چرا اونجا؟
که ماریا رو برگردونم.
اون با خواست خودش رفت اونجا.
کسی اون رو ندزدیده.
این انتخاب خودش بود.
من میرم شهر، با تو یا بی‌تو.
ولی یه چیز قطعیه.
من اون شمشیر رو با خودم می‌برم.
چطور می‌خوای به دستش بیاری؟
به هر قیمتی که شده.
اگه لازمه دوباره انتخاب کنه، بذار انتخاب کنه.
اون شمشیر تا حالا هیچ‌وقت یه نفر رو دو بار انتخاب نکرده.
چوب‌ها رو بیار.
بس کن!
خب، اینم از این. شهر.
خیلی به نظر نمیاد از دیدنش خوشحال باشی.
تصورش رو این‌طوری نمی‌کردم.
منم همین‌طور.
غریبه‌ها بزرگ‌ترین گنج دنیای قدیم رو دارن.
چه کاری از دستت برمیاد؟ مهارتی داری؟
کارهای مختلفی بلدم.
قبایل شهر همیشه دنبال جنگجو هستن.
توی جنگ جنگیدی؟
آره.
پس داری صرفه‌جویی می‌کنی.
داری فشنگ‌هات رو نگه می‌داری و با اون شمشیر می‌جنگی.
حتماً دستاوردهای زیادی داشتی.
من اون پرچمدار رو کشتم.
چرت و پرت نگو.
با همین شمشیر سرش رو از تنش جدا کردم.
تو؟
من می‌تونم ادعا کنم که یه قبیله کامل از شهر رو نابود کردم.
واقعاً این کار رو کردی؟
می‌دونی چیه؟
فقط برگرد و برو.
تو حق نداری وارد شهر بشی.
- همین یارو. - اون پرچمدار رو کشته؟
خودش که این‌طور میگه.
اون پرچمدار جون مادرم رو نجات داد.
بهش مدیونم.
اگه واقعاً کشتیش، بیا بریم بیرون تا معلوم بشه.
برو.
اگه واقعاً کشته باشیش، این یکی که دیگه کاری نداره.
من آدم بی‌گناهی که بهم صدمه نزده رو نمی‌کشم.
اون به تو صدمه نزده...
ولی قصد داره به اون صدمه بزنه.
اگه بهش دست بزنی، دستت رو قطع می‌کنم.
آدم‌های ماهر و قوی...
همیشه توی قبیله ما جا دارن.
حالا دیگه با مایی.
خیلی خب، نوازنده...
حرفت رو باور می‌کنم.
من بخش‌هایی از این آهنگ رو بلدم.
البته تو یه جور دیگه می‌خونیش.
رئیس...
داری گوش نمیدی.
نه. تویی که گوش نمیدی.
تا وقتی اون چیزی که میخوام رو نشنوم، همین‌جا میمونیم.
واضحه؟
آره. هرچی تو بگی.
قراره به یه دروغ دیگه گوش بدیم؟
خیلی خب. پس، جان تونست خواهرش رو ببینه.
بعدش چی شد؟
نوازنده خسته شده.
هی، نوازنده...
یادت رفته که داری برای زنده موندنت میخونی؟
تا اینجا که کارت خوب بوده.
نذار خستگی باعث بشه این آهنگ...
به آخرین آهنگت تبدیل بشه.
باید صورتش رو بشوره.
اونا نمیدونن زیر پاشون چی میگذره.
بذار ادامه بده.
ادامه بده.
غریبه...
قبیله‌ی 'خیس‌ها' تمام این مدت بهش پناه داده بودن.
حرکت بعدی اینه که...
مسببینِ قبیله‌ی خیس‌ها رو پیدا میکنم و مجازاتشون میکنم.
نه... نه.
وظیفه‌ی تو...
این نیست که فقط مسببین رو پیدا کنی.
وظیفه‌ی تو نابود کردنشونه.
تک‌تکشون رو.
بعد از شکستشون،
کسایی که حاضر نشن نقابشون رو بردارن
یا شهر رو ترک نکنن، کشته میشن.
برج کمکت میکنه.
انجام میشه.
غریبه...
این یعنی... جنگ داخلی.
آره، اسمش همینه.
عاقبت خوبی نداره.
حیف که برج عنوان 'پیامبر' رو اعطا نمیکنه.
وگرنه همین الان ارتقات میدادم.
شهر به همه جور آدمی پناه میده.
کسایی که به قوانین شهر احترام بذارن، شهر هم بهشون احترام میذاره.
اون بچه‌هایی که خواسته بودم کجان؟
قوانین شهر برای این وضع شدن که جلوی همچین جنگی رو بگیرن.
قوانین شهر درباره‌ی نافرمانی از حاکم چی میگن؟
بچه‌های خائنینِ برج، آخرش چی میشن؟
هوم؟
اطلاعیه‌ی برج!
به دلیل پناه دادن غیرمجاز به قاتلِ حاکم،
برج علیه قبیله‌ی خیس‌ها اعلام جنگ میکنه!
تکرار میکنم، برج علیه قبیله‌ی خیس‌ها اعلام جنگ میکنه!
همه نیروها رو خبر کن.
- همه‌شون رو؟ - آره، همه‌شون.
چشم قربان.
همون‌جاست؟
«خیس‌ها» رو می‌کوبیم به دیوار.
آره.
همه ساختمون‌ها رو پاکسازی می‌کنیم.
- اون کمکم می‌کنه. - متوجه شدی؟
جان، جنگی در پیشه.
ازش استفاده می‌کنیم.
به همه خبر بدید.
هر کسی که بهشون کمک کنه
برای همیشه از شهر تبعید می‌شه.
جان.
جانِ غریبه.
با وجود تو در کنار ما، پیروزی‌مون حتمیه.
خون‌سرها.
این همون مردیه که خائنِ قبیله رو
با شمشیرش از پا درآورد.
این جانه...
کسی که پرچمدار رو کشت.
ماریا، این اواخر، همش دارم
به یه چیز فکر می‌کنم. چی قراره از خودم به جا بذارم؟
چون تمام این قدرت،
برج، شهر، همه‌شون بی‌ارزشه.
بدون آدم‌ها، همه‌ش پوچه.
فقط تو می‌تونی برام بچه بیاری.
هر دومون اینو می‌دونیم. فقط تو از پسش برمیای.
فقط همین یه کار رو برام بکن...
و بعدش آزادی که هر جا بخوای بری.
فقط تو.
خون‌سرها!
از زمان‌های قدیم،
ما تنها گروهِ این شهر بودیم!
ما ثابت کردیم که بهترین محافظ‌های شهریم!
ما همیشه هر چی برج خواسته رو انجام دادیم!
حالا، برج از ما می‌خواد که
شهر رو از وجود «خیس‌ها» پاک کنیم!
امروز همون روزیه که «خیس‌ها» رو نابود می‌کنیم!
برای همیشه!
اونا می‌خوان ما رو از شهر بیرون کنن.
می‌خوان نابودمون کنن.
جوری باهامون رفتار می‌کنن که انگار طاعون داریم.
اما ما از خودمون دفاع می‌کنیم.
این شهر خونه‌ی ماست!
این نبرد نهایی برای این شهره!
پاشو. وقتشه.
برگردید به برج! برگردید به برج! عقب!
هی، رئیس. گوش کن به حرفم.
خواهش می‌کنم. اون داره دروغ می‌گه. اون یه دروغگوی کثیفه.
فقط حرف‌هایی رو می‌زنه که به نفعشه.
ولی مثل یه ترسو از حقیقت فرار می‌کنه.
هر کسی رو که دوست نداره، بدنام می‌کنه.
خب، نوازنده...
بزن بریم، بخون.
ادامه بده.
باید همیشه کنارم باشی!
دیدی؟ من از پسش برمیام!
منم مثل تو می‌تونم بجنگم.
هی، گِرین‌مَن.
یا شاید الان دیگه 'بلادهد' شدی؟
خوب می‌دونی من کی‌ام.
و منم می‌دونم دنبال کی می‌گردی.
خواهرت. اون بالای برجه.
اوت‌لندر اونجا زندانیش کرده.
می‌تونم ببرمت بالا. می‌تونم کمکت کنم.
نیازی نیست. خودم از پسش برمیام.
گِرین‌مَن، گوش کن.
اینجا کسی بدون مجوز نمی‌تونه جابه‌جا بشه.
و من... من به همه طبقه‌ها دسترسی دارم.
در عوض چی می‌خوای؟
می‌خوام باهات بیام.
تو یه خواهر داری که اونجا زندانیه.
منم بچه‌هام اونجان.
اوت‌لندر بچه‌هام رو گروگان گرفته.
بهت نیاز دارم.
ما رو ببر اونجا.
دارم نگهبان‌های جدید بلادهد رو می‌برم بالا.
وایسا!
مجوزشون کجاست؟
هنوز صادر نشده.
پس نمی‌تونم بذارم رد بشن.
می‌خوای به اوت‌لندر بگی چرا نگهبان‌هاش دیر کردن؟
اینکه خودت بودی که از دستورات سرپیچی کردی؟
رد شید.
من هرالد و دو تا از بلادهدها رو رد کردم.
اوت‌لندر بهم دستور داده بود دو تا نگهبان دیگه بیارم.
اگه می‌خوایم تو این شهر بمونیم،
برج باید سقوط کنه.
برج فقط وقتی سقوط می‌کنه
که هر چی دور و برش هست رو نابود کنیم.
اگه شهر باید بسوزه تا دوباره متولد بشه،
خب بذار بسوزه!
باید یه آسانسور پیدا کنیم که کار کنه.
کلی آسانسور هست، ولی فقط یه خطش کار می‌کنه.
به خاطر امنیت بیشتره.
چرا پیاده نریم؟
پیاده هیچ‌وقت به بالای برج نمی‌رسیم.
جان!
آنجلا!
ماریا...
نمی‌خواستم اوضاع این‌طوری بشه.
ولی بچه‌مون بی‌نقص میشه.
یه الگوی کامل برای بقیه بچه‌ها.
اون شهر رو به آینده‌ای روشن‌تر می‌بره.
گرفتیمش، داشت دور برج می‌چرخید.
کجا؟
اطراف طبقه هفتم.
چند نفر از آدمای ما رو کشتن.
کی کشتشون؟
همون مردی که انساین رو کشت...
میگن یه گندم‌کاره به اسم جان.
یه شمشیر هم داره.
منادی هم بهشون ملحق شده.
جمع‌وجورش کن.
جان چه نسبتی باهات داره؟
شوهرمه.
تو و شوهرت تو خونه‌ی من چیکار می‌کنید؟
هوم؟
اسمت چیه؟
آنجلا.
اینم ماریاست.
خواهرشوهرت.
به سمت برج!
پسرهام اینجان.
بابا!
باید از اینجا ببرمشون.
بگو.
طبقه همکف سقوط کرده. دارن میان بالا.
همه مردهای مسلح رو بفرست طبقات پایین.
محافظ‌های شخصی من رو بفرست بالای برج.
در رو باز کن!
و این‌طوری، خانواده ما داره جابه‌جا میشه.
جان!
خوش اومدی، جان.
از دیدنت خوشحالم.
متاسفم که می‌بینم به عنوان دشمن اومدی اینجا.
می‌تونستی مثل عضوی از خانواده بیای.
چون اینجا همه‌مون مثل خانواده‌ایم.
یه خانواده کوچیک و شاد که در صلح زندگی می‌کنن.
من همیشه معتقد بودم...
که خانواده‌ای که خودت پیدا می‌کنی، مهم‌تر از خانواده‌ایه که توش به دنیا اومدی.
خانواده‌ای که پیدا کردم باهام خوب بودن.
بزرگم کردن، بهم غذا دادن، شدن همه کسم.
ولی رویاهای من با گندم سیر نمیشن.
فقط بذار بره.
دیگه برای این کار دیره، جان.
نوازنده عود...
هر چی تا الان درباره‌اش خوندی... همه‌اش حقیقت بوده.
ولی الان، یه چیزی رو داری از ما پنهان می‌کنی.
بالاخره، دوباره زنده شد.
اراده‌ی پسر. نباید این‌طوری تموم بشه، مگه نه؟
بجنب.
نشونشون بده. باید ببیننش.
چی رو ببینن؟ اون فقط یه قصه‌ست.
قصاب، انتظار داشتم بین همه آدما، تو درک کنی.
تو همه‌جا جنگیدی، نه؟
منظورت آدم‌کشیه؟ آره، همه‌جا.
- تو شهر بودی؟ - آره.
«اوت‌لندر» رو می‌شناختی؟
قبل از اینکه بشه کنترل‌گر.
پس چطور می‌تونی باور کنی
که حرفای این نوازنده دوره‌گردِ پیر، منطقیه؟
چون خوب می‌خونه.
این «جان»ـه، پسرِ منادی.
با اون بیل کجا داری میری؟
اینجاست؟
چی؟
توی میخانه‌ی من زمین رو نکن!
اینجا میخانه نیست.
اینجا یه مقبره‌ست.
دیوونه شده. اراده فریبش داده.
شمشیر.
حالا حرفم رو باور می‌کنی؟
می‌دونی چه ارزشی داره؟
تا آخر عمرمون دیگه لازم نیست کار کنیم.
بس کن.
بهش بگو شمشیر رو بذاره زمین.
بهش بگو.
بریم.
بهش بگو بندازتش زمین، وگرنه همه‌تون رو می‌کشم!
شنیدی چی گفت؟
شمشیر رو بنداز زمین، وگرنه بچه رو می‌کشم!
شمشیر تو رو نمی‌خواد.
هی، میخانه‌چی.
بهش یه کم آب بده.
'خانواده‌ی من با شهر جنگیدن.
هر دو طرف رو دیدم. مرگ رو دیدم.
اگه می‌خواید من بر شهر حکومت کنم، باید تغییر کنید.
وظیفه‌ی ما اینه که شهر رو حفظ کنیم
برای کسایی که بعد از ما میان.
دیگه خبری از «بلادهد»ها نخواهد بود.
دیگه خبری از «خیس‌خورده»ها نخواهد بود.
فقط انسان‌ها باقی می‌مونن. فقط ما.'
جنگ آخر دنیا رو نابود کرده.
فقط چند دانه باقی موند تا زندگی جدیدی شکل بگیره.
شمشیر هم باقی موند،
که از نیاکان به ارث رسید تا ببینه و انتخاب کنه.
و مثل همیشه، اون 'شایسته' رو انتخاب کرده.
پسرم رو انتخاب کرد،
درست همون‌طور که منو انتخاب کرد...
درست همون‌طور که پدرم رو انتخاب کرد.
و این انتخاب کردن ادامه پیدا می‌کنه.
اما اون دیگه یه قصه دیگه‌ست.