.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::
.:: برگردان به پارسی: مرتضی راکی ::.
‫اسم من گودو هست.
‫قبلا یه نگهبان روح بودم.
‫کارم این بود که...
‫روح مُرده های تازه رو ببرم ‫برسونم به تولد دوباره شون.
‫اما وظیفه ام بعدا عوض شد.
‫برای هر روحی که میره، ‫یه نگهبان روح تعیین میشه.
‫وقتی که بالاخره میتونن ‫از دنیای آدمها دل بکنن،
‫با دستهاشون تو دست ما...
‫ما اونا رو کنار دریاچه ‫هدایت میکنیم تا کوه می.
‫اونجا، خاطراتشون رو پشت سر میذارن.
‫بعد که از آبشار رد بشن...
‫دوباره متولد میشن.
‫آبشار خیلی از وجودشون رو میشوره.
‫چیزی که میمونه تبدیل به یه طناب میشه.
‫معمولا روی طناب گره هایی هست.
‫این گره ها نشون دهنده ‫کینه های حل نشده زندگیشون هستن.
‫نمیدونم "کینه های حل نشده" یعنی چی،
‫اما میدونم که جمع شدنشون ‫دونه های شر رو درست میکنه.
‫دونه ها تو بدنشون قایم میشن
‫تا وقتی که با خشم و کینه آزاد بشن.
‫آدمها رو تبدیل به غضب های ترسناک میکنن...
‫بفرستین منو برگردونین، به من نیاز داره!
‫...اما فکر میکنم آدمها ‫از این پیچیده تر هستن.
‫دونه های شر لزوما اونا رو نابود نمیکنن.
‫حتی ممکنه آدمها رو به زنده موندن وادار کنن.
‫ببخشید...
‫یه بچه کوچولو به این قدی ندیدین؟
‫نه.
‫من و برادرم از هم جدا شدیم، ‫میشه کمکم کنین؟
‫برادر؟
‫چرا نمیتونین همون جدا بمونین؟
‫چون اون برادر کوچیک منه!
‫موهاش مثل خودم سبزه، و اون...
‫یه روز، با دختری به اسم یوری آشنا شدم.
‫بی خبر از اینکه مُرده،
‫اصرار داشت که برادر گمشده اش رو پیدا کنه.
‫باشه، منم با شما تو جست و جو همراهی میکنم.
‫ببخشید، راه بدین.
‫چرا صورتش رو اینجا نشون میده؟
‫هیس! صداش رو میشنوه!
‫پدر!
‫ژنرال موک، چرا فقط شمایین؟ پدرم کجاست؟
‫پادشاه کشته شد، زنده باد پادشاه!
‫پادشاه تو جنگ کشته شد؟
‫چه بلایی سر شهر گلها میاد؟
‫شنیدم که توسط یه نفر از خودشون کشته شده.
‫چطور ممکنه؟ کی میتونه پادشاه رو بکشه؟
‫هنوز میخوایم با نیر بجنگیم؟
‫بدون ملکه و پادشاه چطور میتونیم برنده بشیم؟
‫این به خاطر نفرین گوران هست؟
‫ملکه وقتی به دنیا اومد مُرد.
‫باورم نمیشه این باعث سقوط شهر گلها بشه.
‫شاید اون وارث تخت پادشاهی نباشه.
‫اعلیحضرت هیچوقت نمیخواست ‫که اون سیاست رو دست بگیره.
‫اگه اون بر تخت بشینه، آیا آخر شهر گلهاست؟
‫عالیجناب،
‫آیا پادشاه واقعا قصد داشت...
‫تختش رو به دختر نفرین شده اش بسپره؟
‫شما...
‫عالیجناب،
‫حالتون خوبه؟
‫چکار میکنین؟ ول کنین منو!
‫چی شده عمو یین؟
‫گوران،
‫این خنجر رو تو خیمه پادشاه پیدا کردیم!
‫ژنرال موک، آیا پادشاه رو با خنجر خودت کشتی؟
‫من نکشتمش!
‫عمو یین، چطور ممکنه ژنرال موک باشه؟
‫حتما سو تفاهمه.
‫گوران، همه میدونن ژنرال موک اهل نیاره.
‫این خائن رو میکشم و تو مراسم ‫خاکسپاری برادرم ازش انتقام میگیرم!
‫دوک، مراسم خاکسپاری جای غصب تخت نیست!
‫تو حق نداری حرف بزنی، پادشاه کُش!
‫ببرینش و اعدامش کنین!
‫چشم قربان!
‫ولم کنین! بی گناهم!
‫- باور نمیشه که اونه. ‫- ولم کنین!
‫پادشاه خیلی بهش اعتماد داشت.
‫ممکنه همدست داشته باشه؟
‫میتونی یه دختر کوچولو رو گول بزنی،
‫اما منو نمیتونی گول بزنی!
‫نمیتونین قبل از تحقیق بکُشینش!
‫داری چکار میکنی؟
‫این مراسم خاکسپاری پدرمه.
‫کنار برو!
‫گوران، من دارم سعی میکنم
‫- از پادشاه انتقام بگیرم! ‫- ولم کنین!
‫ولم کنین و عقب برین!
‫این چیزی نیست که پدرم میخواست!
‫عالیجناب!
‫عالیجناب، چی شده؟
‫کنجی!
‫کنجی...
‫اسم من یوریه، اِسمت چیه؟
‫من گودوم.
‫گودو، اینجا کجاست؟
‫نگران برادر کوچیکم هستم.
‫اینجا دنیای دیگه هست.
‫- کمک میکنم برادرت رو پیدا کنی. ‫- کنجی!
‫گودو، تو هم مثل من گم شدی که اینجایی؟
‫نه، من اینجا زندگی میکنم.
‫پس حتما برادرم رو پیدا میکنیم!
‫بین همه روح هایی که دیدم...
‫اون اولیه که به جای گریه کردن ‫ از ترس، لبخند میزنه.
‫کنجی!
‫اونا غالبا از کلماتی استفاده میکنه ‫ که تا حالا نشنیدم...
‫کلماتی مثل...
‫"دلتنگ"، "جدا" و "گرسنه".
‫هیچکدوم این کلمات رو نمیدونم.
‫- فکر میکنم... ‫- کنجی!
‫- ...باید کنجی رو پیدا کنیم... ‫- کنجی!
‫...قبل از اینکه اون منو ‫ تا تولد دوباره همراهی کنه.
‫دنیای دیگه خیلی بزرگه.
‫پیدا کردن کنجی غیر ممکنه.
‫به یه استراحت نیاز دارم.
‫گودو، تو خسته نمیشی؟
‫"خسته" یعنی چی؟
‫اون صدا رو میشنوی؟
‫منظورت چیه؟
‫دلم یه غذا میخواد.
‫دلم برا خونوادم تنگ شده!
‫همش از خونوادش حرف میزنه.
‫غذای مامانم انقدر خوشمزه هست!
‫وقتی خسته میشه...
‫- کنجی کجایی؟ ‫- ...میگه دلم یه غذا میخواد.
‫میخوام برم خونه و غذا بخورم!
‫میخواد کنجی رو پیدا کنه،
‫تا خونوادش دوباره دور هم غذا بخورن.
‫روی شکمش یه دایره میکشید.
‫میگفت یعنی "دلم یه غذا میخواد".
‫یادم نمیاد خونواده ای داشته باشم.
‫چطور میتونم "خونواده" داشته باشم؟
‫چرا یوری
‫دنیای دیگه رو اینقدر متفاوت میبینه؟
‫متفاوت بودن چه حسی داره؟
‫دنیای آدمها چطوریه؟
‫شاهدخت، حالت خوبه؟
‫عالیجناب، خوبین؟
‫من هنوز زنده ام؟
‫البته شاهدخت، چرند نگو.
‫پدرم چطوره؟
‫برین بیرون! همگی!
‫شنیدم ژنرال موک میخواسته تخت رو غصب کنه.
‫شاهدخت، گوش کن! ژنرال موک بی گناهه.
‫یه ترورکننده دشمن این کار رو کرده!
‫گوران!
‫گوش کن، وقت زیادی نداریم!
‫منظورت چیه؟
‫هزاران سرباز نیر 10 کیلومتر ‫ خارج از شهرمون مستقر شدن.
‫طبق گزارش جاسوسمون،
‫ژنرال موک نقشه کشته پادشاه رو کشیده
‫و با نیر همدست شده.
‫میخواد شهر گلها سقوط کنه.
‫شاهدخت، اجازه بدین اعدامش کنم!
‫من پادشاه رو نکشتم!
‫پدرم به من یاد داد که به آدمها فرصت بدم.
‫فکر میکنم باید تحقیق کنیم...
‫وقت تردید نیست!
‫به جای تو تو جلسه بریف شرکت میکنم.
‫باید مقابله کنیم.
‫متوجه میشی؟
‫شهر گلها به یه رهبر توانا نیاز داره.
‫امیدوارم متوجه بشی.
‫شاهدخت گوران.
‫با پدرم چکار کردی؟
‫چرا کشتش؟
‫من همچین کاری نکردم.
‫پس کی کرده؟
‫چرا هیچکس حقیقت رو به من نمیگه؟
‫برام مهم نیست که با نیر همدستی یا نه.
‫فقط میخوام بدونم سر پدرم چی اومده.
‫اگه رفته دنیای دیگه،
‫چطور پیداش کنم؟
‫شاهدخت، شهر گلها الان به قدرت تو نیاز داره.
‫اعلیحضرت...
‫خودش رو کشت!
‫چی؟!
‫دیگه طاقت جراحتاش رو نداشت...
‫ممکن نیست! این نمیتونه...
‫راه برگشت به شهر خیلی دراز بود.
‫خفه شو! دروغ میگی!
‫چرا شهر گلها رو رها کرد؟
‫نمیخواسته برگرده؟
‫شاهدخت، منظورم این نبود!
‫خفه شو!
‫اون تا آخرین نفس برای کشورش میجنگید!
‫هیچوقت خودش رو نمیکشت...
‫- داشت از کشورش دفاع میکرد... ‫- خفه شو!
‫...و از تو هم.
‫به خاطر همینه که... امیدوارم متوجه بشی.
‫دروغگو!
‫چه بلایی سرت اومده پدر؟
‫حالا که شما هر دو رفتین، من تنها شدم...
‫من چکار کنم؟
‫من مامان و تو رو کشتم؟!
‫اینجا تو شهر گلها کسی منو نمیخواد.
‫من برای شما هر دو یه بار بودم، درسته؟
‫کاش به دنیا نمیومدم.
‫پدر هیچوقت شهر گلها رو رها نمیکرد.
‫ژنرال موک و عمو یین...
‫هر دو ممکنه دروغ بگن...
‫پدر، تو چکار میکردی؟
‫مگه نگفتم برین بیرون؟
‫چی؟
‫سلام گوران.
‫تو چی هستی؟ آدمی یا روح؟
‫من گودوم، اهل دنیای دیگه هستم.
‫دنیای دیگه...؟
‫تو نگهبان روحی؟ میخوای منو ببری؟
‫قبلا نگهبان روح بودم که روح مُرده ها رو ‫ به تولد دوباره میبردم.
‫اما الان وظیفه دیگه ای دارم.
‫پس... من مُردم؟
‫اگه مُرده بودی، الان تو دنیای آدمها نبودی.
‫پس چرا اینجایی؟
‫میخوای پدرم رو ببری؟
‫اون مُرده. تو دنیای دیگه هست.
‫پس منو ببر دنیای دیگه!
‫به پدرم نیاز دارم!
‫فقط اون میتونه الان شهر گلها رو نجات بده.
‫جانم رو با جانش عوض میکنم!
‫شهر گلها به اون نیاز داره، نه به من.
‫چرا؟
‫تو کسی رو نکشتی.
‫تو چی میدونی؟
‫مادرت موقع زایمان مُرد،
‫اما تو مادرت رو نکشتی.
‫چرا اینجایی؟
‫دلم یه غذا میخواد.
‫چی؟
‫بعد از اینکه کارت تموم شد برو!
‫سیر شدم.
‫پس گمشو!
‫سیر شدم! در عوض میتونم ‫یه لطفی در حق تو بکنم.
‫به عمو یین اعتماد کنم؟
‫نمیدونم.
‫پس ژنرال موک دروغ گفته؟
‫چرا همچین کاری میکرد؟
‫دنیای آدمها غیر قابل درکه،
‫فقط میتونی به راهت ادامه بدی.
‫داری از چی حرف میزنی؟
‫نمیفهمم.
‫میتونم تو رو ببرم به یه لحظه از گذشته.
‫یه لحظه از گذشته؟
‫میتونی چیزی رو ببینی که قبلا اتفاق افتاده.
‫پس منو ببر به لحظه ای قبل از مرگ پدرم.
‫باید ببینم کی اون رو کشته.
‫باشه.
‫پدر!
‫گوران!
‫- اونه! واقعا اونه! ‫- گوران، نرو!
‫گودو، بذار رد بشه.
‫این غضب رو با یه ضربه میکشم!
‫آسمان تاریک، صبر کن!
‫اگه از من بپرسی،
‫نمیدونم چرا معطلی.
‫کنار برو.
‫آسمان تاریک، بس کن!
‫تو اینجا مسئول نیستی!
‫کنار برو!
‫پدر!
‫اون پدرم رو کشت!
‫- نه! ‫- بهش نشون میدم!
‫ولم کن!
‫گوران!
‫گوران، خودت رو جمع کن!
‫خودت رو جمع کن!
‫این همه حقیقت نیست.
‫باید ادامه بدی ببینی.
‫بیدار شو گوران!
‫گودو، دست از محافظت این غضب بردار!
‫اون شاخ شر نداره! هنوز غضب نشده!
‫خیلی نزدیکم...
‫نزدیک به چی؟
‫کشیدن دونه شرش؟
‫گودو، اون حقیقت رو دیده.
‫نمیتونی چیزی رو عوض کنی!
‫اگه گره هاش رو پیدا کنم،
‫میتونم دونه شر رو بکشم بیرون!
‫نزدیکم!
‫نمیتونی جلوی کینه آدمها رو بگیری!
‫وقتی دونه شر رشد کرد، دیگه دیر شده!
‫کنار برو!
‫سه!
‫دو!
‫یک!
‫اگه از من بپرسی، کسایی که ‫دونه شر دارن همون غضب هستن.
‫اونا جز فاجعه چیز دیگه ای نیستن!
‫اونا اینطوری به دنیا نیومدن!
‫دونه شر به دلیلی رشد میکنه!
‫الهه گفت قبل از اینکه دونه شاخ بزنه...
‫هنوز میتونم کمکش کنم! ‫و تو نمیتونی بهش آسیب بزنی!
‫اونه...
‫اون پدرم رو کشت...
‫سزاوار مرگه... میخوام انتقام بگیرم!
‫گوران!
‫گوران، بیدار شو! هنوز همه حقیقت رو ندیدی!
‫کنار برو!
‫این به خاطره که تو یه غضبی!
‫تموم شد.
‫گودو!
‫ها؟
‫چرا اینجاییم؟
‫میبرمت پیش الهه.
‫الهه؟
‫اون همه چی رو درباره دنیای دیگه میدونه.
‫میدونه برادرت کجاست.
‫اینها چیه؟
‫وقتی روح مرده ها دوباره متولد میشن،
‫این طناب ها رو جا میذارن.
‫اینها تنها چیزهایی هستن ‫که تو دنیای دیگه جا میذارن.
‫چرا روی طنابها گره هست؟
‫همه آدمها حسرتهایی دارن...
‫و کینه های حل نشده.
‫زیاد شدنشون دونه های شر رو درست میکنه.
‫دونه های شر؟
‫برای کسایی که دونه شر دارن چی میشه؟
‫تعادل همه چی رو کنترل میکنه.
‫وقتی دونه شر تو دل یه آدم قایم میشه...
‫یا تبدیل به غضب میشن...
‫یا به یه پرتو نور.
‫ما گره رو باز میکنیم
‫تا آسیب غضبها رو کمتر کنیم.
‫بذار توضیح بدم الهه!
‫گودو گفت که اون هنوز غضب نشده،
‫اما دونه ش شروع به رشد کرده.
‫از قدرتش روی من استفاده کرد!
‫توهین نباشه، ولی اون نیات پنهانی داره!
‫من فقط به خاطر خودمون بهش حمله کردم.
‫اگه از من بپرسی، من هیچوقت ‫ به آدمها اعتماد ندارم.
‫برام مهم نیست که شاخ داره یا نه.
‫سالهاست که غضبها رو میکشم،
‫و مطمئنم که گوران غضب میشه!
‫آسمان تاریک،
‫قولت رو یادته که از گودو محافظت کنی؟
‫یادمه، ولی اگه از من بپرسی...
‫آسمان تاریک، یه دقیقه ساکت باش.
‫گودو.
‫تو هنوز میتونی...
‫باید نجاتش بدم.
‫بهش قول دادم.
‫کینه و خشم موجود تو دونه...
‫میتونه ذات آدم رو عوض کنه.
‫مطمئنی میتونی این کار رو بکنی؟
‫بهش ایمان دارم.
‫تو دنیای آدمها میمونم.
‫میتونم دونه شرش رو بکشم.
‫شاخهاش رشد نکرده، غضب نمیشه.
‫اگه به آدمها ایمان داری،
‫باید شاهد باشی که چی میشه.
‫برای موفقیت،
‫باید ذات آدمها و زمان رو درک کنی.
‫شهر گلها الان به یه رهبر توانا نیاز داره...
‫...و اون تو نیستی!
‫ممکنه ژنرال موک پادشاه رو کشته باشه.
‫اما تو قاتل واقعی هستی!
‫این کار رو نکن عالیجناب!
‫روزی روزگاری، شهر گلها ‫یه شاهدخت نفرین شده داشت.
‫وقتی فهمید پدرش کشته شده،
‫خشمش باعث شد غضب قدرت ویرانگرش رو ‫ با اون به اشتراک بذاره.
‫به خاطر انتقام،
‫تاریکی یه شبه شهر گلها رو فرا گرفت.
‫همه گلها تو شهر پژمردن.
‫به "شاهدخت اشباح" معروف شد.
‫مدتی بعد از ناپدید شدنش، شهر گلها فتح شد.
‫دیگه هیچکس "شاهدخت اشباح" رو ندید.
‫بدون "شاهدخت اشباح"،
‫شهر گلها تبدیل به دهکده گندم شد.
‫غضب بزرگوار...
‫قدرتت رو با من به اشتراک بذار.
‫وقتشه! دیگه نمیتونیم صبر کنیم!
‫محصول امسال فاجعه بود.
‫یادتون باشه، کمک به نیر یه امتیازه.
‫باید تا ظهر فردا نصف محصول رو بدین.
‫هرکی درباره محصولش دروغ بگه،
‫که قبلا هم شده،
‫سرش از تن جدا میشه!
‫تنبلی؟
‫بلند شو و کار کن! الان!
‫بلند شو الان!
‫بلند شو الان، میشنوی؟
‫خودتو به مُردن نرن در نیار ای حرومزاده!
‫بلند شو! همین الان!
‫جنرال!
‫اگه نصف محصول رو ببرین، ‫زمستون رو دوام نمیاریم!
‫رحم کنین!
‫کیونگ، کجا میری؟ داری میری کوه؟
‫چرا میری بالا؟ همه جا برفه!
‫میرم غذا پیدا کنم!
‫داری میری معبد آسایش، مگه نه؟!
‫نرو! خونوادت رو میکشن!
‫الانم دارن ما رو میکشن!
‫نرو کیونگ!
‫اونجا یه "دست اشباح" ترسناکه!
‫اگه غضبی پیدا کنی چی میشه؟
‫همه رو به کشتن میدی.
‫نمیتونیم فقط منتظر مرگ باشیم!
‫اونها نصف میخوان وقتی خودمون به زور داریم.
‫بدتر هم میشه!
‫30 ساله که زندگی سخت تر شده.
‫زمستون رو دوام نمیاری.
‫میرم معبد آسایش و
‫از غضب میخوام ترسناکم کنه.
‫بعد میتونم مجبورش کنم...
‫انبار رو باز کنه و غذامون رو پس بده!
‫دوان...
‫کیونگ این کار رو برای همه دهکده گندم میکنه.
‫ممکنه تو شجاعت جنگیدن نداشته باشی، ‫ولی جلوش رو نگیر.
‫اگه دستگیر بشه، همه میمیریم.
‫شاید به زندگیت اهمیت ندی، ‫ولی به بقیه فکر کن!
‫دختر کوچیکم.
‫مامان!
‫بابا کجا میره؟
‫بریم خونه.
‫بذار بابا بره.
‫نمی تونی این رو بخوری!
‫دلت رو درد میاره.
‫غضب شوخی نیست!
‫هی!
‫برگرد!
‫گودو.
‫اینجا بوی غضب میام.
‫الهه، میتونی به یوری کمک کنی ‫برادرش رو پیدا کنه؟
‫گودو، کار تو راهنمایی روح مُرده ها ‫به تولد دوباره شونه.
‫چرا بهش کمک میکنی برادرش رو پیدا کنه؟
‫لطفا کمکم کن!
‫چطور گم شد؟
‫چهار روز پیش ناپدید شد.
‫گودو، بهت قدرت میدم
‫تا گذشته رو ببینی.
‫میتونی به یوری کمک کنی برادرش رو پیدا کنه.
‫اما فقط میتونی گذشته رو ببینی، ‫نمیتونی عوضش کنی.
‫غضب بزرگوار! لطفا کمکمون کن!
‫راه دیگه ای نداریم!
‫لطفا منو غضب کن!
‫چرا میخوای غضب بشی؟
‫غضب بزرگوار!
‫من گودوم، غضب نیستم!
‫خداوندگار گودو!
‫میخوام یه غضب بی رحم بشم!
‫تا اون حرومزاده ها رو بترسونم ‫و همه رو نجات بدم!
‫چرا باید همه رو نجات بدی؟
‫راستش خداوندگار،
‫دیگه طاقت مون تمومه.
‫اگه من قدم برندارم، کی برمیداره؟
‫چرا حتما غضب؟
‫باید به اندازه شاهدخت اشباح ترسناک باشم
‫تا اون حرومزاده ها رو بترسونم.
‫"شاهدخت اشباح"؟
‫منظورت شاهدخت گورانه؟
‫آره، شنیدم که اون یه غضبه
‫که همه کسایی که بهش خیانت کردن رو کُشت.
‫اون غضب نبود، فقط یه دختر بود.
‫یه دختر بدبخت.
‫شاهدخت اشباح!
‫تو یه غضبی!
‫چرا شاهدخت این کار رو با ما میکنه؟
‫من چکار میکنم؟
‫گوران، اگه بخوای،
‫میتونیم دوباره برگردیم.
‫میخوام پدرم رو ببینم.
‫برو...
‫قبل از اینکه برسن.
‫اعلیحضرت!
‫بذار من بمونم. ارتش نیر به زودی میرسه.
‫اگه به شهر گلها برگردی،
‫میتونی کمک بگیری.
‫تنها یه راه هست...
‫از جسد من برای وقت کشی استفاده کن...
‫میرسونمت خونه!
‫اعلیحضرت، قوی باشین!
‫گوران تو شهر گلها منتظرت هست.
‫همه کشور به تو نیاز دارن!
‫گوران رو ببر دور!
‫اعلیحضرت!
‫دکتر!
‫پدر!
‫پدر، چرا؟
‫پدر!
‫نمیر پدر!
‫گوران.
‫حقیقت رو دیدی...
‫چرا جواب نمیده؟
‫گوران...
‫مادرت حتی قبل از ‫به دنیا اومدنت هم بیمار بود.
‫تولد تو معجزه ما بود.
‫نفرین شده اینجاست، نه تو.
‫منو ببخش که هیچوقت نتوستم از مادرت بگذرم،
‫و نتونستم درست ازت مراقبت کنم.
‫زنده بمون،
‫تا بتونی از مردم خودت محافظت کنی.
‫میدونم که این همه سال سخت تلاش کردی...
‫میدونم.
‫جسدها رو بسوزونین! الان!
‫چشم قربان!
‫این سر پیکان رو ببرم خونه؟
‫آره.
‫- نزدیکتر نیا! ‫- برو!
‫برو قایم شو! الان!
‫باید راه دیگه ای باشه...
‫باید عمو یین رو پیدا کنم،
‫بعد نیر رو متوقف میکنیم ‫و شهر گلها رو نجات میدیم.
‫میتونیم.
‫میتونیم...
‫باید... باید...
‫گودو، چکار میکنی؟
‫تنها ماموریت تو کشیدن دونه شرشه.
‫اما چرا زندگیش بهتر نشد؟
‫دونه شر داشته باشه یا نه،
‫زندگیش دست خودشه...
‫تو بهش ربطی نداری.
‫به دلیلی عجیب، حس میکنم دلم داره خرد میشه.
‫خداوندگار گودو؟ خداوندگار؟
‫اوه.
‫هنوز داری تصمیم میگیری
‫که منو به یه غضب ترسناک تبدیل کنی یا نه؟
‫غضب بودن اون چیزی نیست که تو فکر میکنی.
‫گوران غضب نبود،
‫و تو هم نیستی.
‫غضبها جز فاجعه چیزی به ارمغان نمیارن!
‫داستان "دست اشباح" رو میدونی؟
‫حتما مال یه غضب وحشی بوده.
‫اون یه غضب ناامید بود.
‫میدونی این خون مال کیه؟
‫میبرمت سیصد سال به گذشته،
‫تا خودت ببینی.
‫بعد خودت تصمیم بگیر که هنوز ‫ میخوای غضب بشی یا نه.
‫هر چی شما بگین خداوندگار.
‫اما...
‫اما چی؟
‫دلم یه غذا میخواد.
‫جدی؟
‫من که هیچ غذایی همراه ندارم...
‫صبر کن، یادم اومد...
‫جالب اینکه، این رو سر راهم پیدا کردم.
‫نصفش رو بهت میدم.
‫کیونگ، لطفا یادت باشه که تو کی هستی...
‫و چی هستی.
‫برای امنیت دهکده،
‫نمیتونی قربانی ها رو ببری.
‫دختر من قربانی نیست!
‫چطور میتونی یه نفر از خودت رو بکشی؟
‫بگیرینش!
‫به همه دهکده فکر کن، نه فقط به خودت!
‫لطفا ما رو نکشین...
‫بابا! بابا هیولا شده!
‫دعاهامون مستجاب شد!
‫غضب اومد!
‫ما رو از جنگ نجات میده!
‫نه خداوندگار غضب، به ما حمله نکن!
‫کمک!
‫نگهبانها!
‫ها! بهت میاد!
‫دست دیگش رو هم ببرین!
‫ولم کنین!
‫دیگه نمیتونم بدوم...
‫بابا؟ بابا!
‫نه!
‫بس کن! اون دخترته!
‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫غضب بودن اون چیزی نیست که تو فکر میکنی.
‫این اتفاق برام نمیفته،
‫میتونم خودم رو کنترل کنم.
‫غضبها نمیتونن دست از کشتن بردارن...
‫تا وقتی که شاخهای شرشون قطع بشه.
‫من دختر خودم رو میشناسم!
‫این اتفاق برام نمیفته!
‫میتونم خونوادم رو نجات بدم!
‫اون غضب اراده ضعیفی داشت!
‫برام نمیفته!
‫جز من هیچکس نمیتونه خونوادم رو نجات بده.
‫خداوندگار گودو...
‫لطفا منو غضب کن...
‫خونوادم رو فراموش نمیکنم!
‫گودو!
‫بس کن!
‫بهت گفتم اینجا غضب هست...
‫دوان؟!
‫خیلی کندی!
‫شاخهای شرت رو قطع میکنم! وقت مُردنه!
‫پس یه حرکاتی هم بلدی.
‫کیونگ!
‫باید راه دیگه ای باشه!
‫زیادی به خودت نگیر!
‫گودو، دست از خواب بردار و بیا کمک!
‫اگه الان این غضب رو نکشیم،
‫دنیای دیگه آسیب میبینه.
‫اگه روح قربانیاش همه برن دنیای دیگه،
‫ممکنه غضبهای بیشتری درست بشن!
‫یه ایده دارم.
‫اما فقط یه شانس داریم.
‫منم میتونم جیغ بزنم!
‫نگو که هیچوقت بهت کمک نمیکنم!
‫آن!
‫آن، دست منو بگیر!
‫کارا!
‫محکم بگیر!
‫کمکمون کن بابا!
‫دوان...
‫- کارا! ‫- دوان!
‫بابا!
‫خداوندگار گودو...
‫داری بهم میگی که...
‫غضب شدن ما رو نجات نمیده؟
‫چکار باید بکنم؟
‫اگه دهکده گندم متحد بشه، شاید بتونیم...
‫کیونگ!
‫کجایی؟ برگرد!
‫بیا همه رو جمع کنیم!
‫حق خودمون رو پس میگیریم!
‫خداوندگار گودو...
‫از غضب شدن منصرف شدم، میخوام آدم بمونم!
‫میخوام با بقیه غذامون رو پس بگیرم!
‫خداوندگار گودو، کجایی؟
‫خداوندگار گودو!
‫قول بده که منو غضب نمیکنی!
‫تو ضعیفی گودو.
‫بهت گفتم اینجا بیش از یه غضب هست!
‫تعداد غضبها هرگز از افکار پلید آدمها ‫ بیشتر نمیشه.
‫هر چی بکارن درو میکنن.
‫نمیدونم برا کیونگ چی میشه.
‫گودو، اون فقط یه آدم فانیه
‫که به پایانی ناگزیر میرسه.
‫نمیدونم چرا داری این...
‫همه این کارها رو میکنی...
‫ما یه پیمان بستیم...
‫پیمان برای چی؟
‫باز بیهوش شدی؟
‫خوشبختی که منو داری!
‫انبار رو باز کنین!
‫حرومزاده های فاسد!
‫انبار رو باز کنین!
‫حرومزاده های فاسد!
‫انبار رو باز کنین!
‫حرومزاده های فاسد!
‫انبار رو باز کنین!
‫حرومزاده های فاسد!
‫خداوندگار، همه دهقانها اومدن.
‫عقب بمونین!
‫اگه یه قدم جلو بیاین، میکُشمش!
‫تیراندازی کنین.
‫لطفا بس کنین!
‫یک نفر از خودتون رو میکشین!
‫اول منو نجات بدین!
‫دست خودم رو قطع کردم تا بهتون نشون بدم
‫که این دست غضب نیست!
‫به معبد آسایش تعلق نداره!
‫میخوام به همه نشون بدم...
‫امروز بیشتر از یه دست رو از دست دادم.
‫عزیزان بی شماری رو هم از دست دادیم...
‫و اونایی که از گرسنگی مردن!
‫ما پیش شما ایستادیم...
‫به عنوان آخرین کشاورزان دهکده گندم.
‫برای یه هدف مشترک متحد شدیم...
‫تا حق مسلم خودمون رو پس بگیریم!
‫و آماده هر کاری هستیم!
‫اگه کسی کِشت نکنه، برای هیچکس غذا نمیمونه.
‫همه با هم تو جهنم شام میخوریم!
‫پس، یه بار آخر میپرسم...
‫در انبار رو باز میکنین یا نه؟!
‫ای حرومزاده ها!
‫هومف! انبار رو باز کنین!
‫مواظب باش!
‫بذارین بیرون! کمک!
‫کمک! بذارین بیرون!
‫اون صدا چیه؟
‫بذار ببینم.
‫یه غضبه! کمک!
.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::
‫یوری، صبر کن!
‫کجایی؟
‫کنجی!
‫کجایی؟
‫کنجی!
‫یوری!
‫یوری! کجا رفتی؟
‫صبر کن!
‫کنجی!
‫گودو!
‫یوری!
‫اوه، وای!
‫این جا خیلی جالبه!
‫بیا.
‫به چی نگاه میکنی؟ بلند شو!
‫میخوام یه چیزی بهت نشون بدم.
‫پس... من خیلی وقته مرده ام؟
‫بدنت فقط یه توهمه.
‫همه اش فقط توهمه؟
‫پس مرگم هم توهمه؟
‫مرگ فقط یه حالت موقته.
‫دوباره متولد میشی و دوباره زندگی میکنی.
‫کسایی که تو خاطراتم هستن چطور؟
‫فقط احساساته که واقعی هستن.
‫اونها تو اعماق روح تو قایم شدن.
‫مثل اینکه میخوام برادر کوچیکم رو پیدا کنم؟
‫تو چطور؟
‫ها؟
‫تو هم توهمی؟
‫من یه...
‫الهه؟! الهه؟!
‫چی شد؟ نجاتت میدم!
‫فکر کردم دونه شر رو کشیدیم!
‫بعد از این همه هزاره، هنوز نتونستم ‫ کینه آدمها رو از بین ببرم...
‫وحشی گری، بی رحمی، کینه، دشمنی...
‫شر غضبها آدمها رو فرا گرفته،
‫پس دنیای دیگه باید این رو تحمل کنه.
‫همه چیز غیر قابل درکه، ‫اما فقط میتونن به راهشون ادامه بدن.
‫الهه، وقت حرفهای عرفانی نیست!
‫برسیم به اصل مطلب! چطور تو رو دربیاریم؟
‫اول گره گودو رو باز کن،
‫یه معجزه در انتظاره.
‫گودو، گره ات کجاست؟
‫به من بده!
‫گره من؟
‫حالا چیه؟ گره ات کنایه ایه؟
‫حالا چکار کنیم؟
‫نمیدونم چطور گره باز کنم، ‫فقط بلدم غضب بکشم.
‫چه اتفاقی برا دنیای دیگه داره میفته؟
‫اینها طنابهای قرمز ‫باقی مونده از روح مُرده هاست.
‫وقتی مردم دهکده کیونگ جنگیدن،
‫یه نفر غضب شد.
‫همه مُردن!
‫کیونگ چطور؟
‫موفق شدن؟
‫اگه موفق میشدن، ‫دنیای دیگه به این روز نمی افتاد!
‫و الهه؟
‫تو طنابها گیر کرده، نمیتونم قطعشون کنم.
‫گفت باید گره تو رو باز کنم.
‫گودو، فکر کن!
‫میدونم برا تو عجیبه چون آدم نیستی.
‫اما ممکنه که تو گره باز کرده باشی؟
‫آماده ای؟
‫گودو...
‫با تو میام.
‫باشه!
‫لطفا نبرش!
‫پس بده!
‫گمشو!
‫کنجی...
‫کنجی، دهنت رو باز کن...
‫باید بنوشی.
‫کنجی...
‫برو!
‫ما هیچ غذایی نداریم.
‫کنجی.
‫کنجی کجاست؟
‫زندگی اون، زندگی تو رو طولانی تر کرد.
‫آدمها وقتی دلهاشون غذا میخواد، باید بخورن.
‫نیازی نیست ناراحت باشی.
‫اما اون برادرمه!
‫یوری!
‫این چیه؟
‫یوری!
‫خیلی داغه!
‫تو یوری هستی، وقتی دلت غذا میخواد ‫این کار رو میکنی!
‫تو یوری هستی،
‫مادرت یه آشپز عالیه!
‫یوری!
‫تو یوری هستی، هنوز باید برادرت رو پیدا کنی ‫و دوباره متولد بشی!
‫بیدار شو!
‫گودو، برام چی داره میشه؟
‫نمیدونم.
‫اما الان حالت خوبه...
‫یوری، دونه شرت
‫بالاخره تو دنیای دیگه جوانه زده.
‫بعد از دیدن حقیقت،
‫فکر کردم دوباره متولد میشه.
‫در عوض، این باعث شد به غضب تبدیل بشه.
‫الهه، یوری غضب نیست.
‫برادرش رو دیده.
‫میتونم ببرمش به تولد دوباره.
‫گودو، نمیفهمی.
‫دونه شرش جوانه زده.
‫روحهایی که دونه شر دارن نمیتونن ‫دوباره متولد بشن.
‫نه! باید کمکش کنم دوباره متولد بشه!
‫گودو... چکار باید بکنیم؟
‫میبرمت به زندگی بعدیت!
‫دوباره برادرت رو میبینی!
‫اون نمیتونه تو دنیای دیگه بمونه، ‫و نمیتونه دوباره متولد بشه...
‫باید اینجا بمونه...
‫و تبدیل به غبار بشه...
‫یوری!
‫الهه!
‫لطفا کمکش کن!
‫گودو!
‫حالا چکار باید بکنیم؟
‫واه...! واه...!
‫چکار میکنی گودو؟
‫سعی میکنم مثل تو گریه کنم.
‫میترسم دیگه هیچوقت خونوادم
‫و کنجی رو نبینم...
‫وقتی فکر میکنم دیگه هیچوقت تو رو نبینم...
‫تازه میفهمم.
‫واه...! واه...!
‫کنجی...
‫هنوز هستن؟
‫نه.
‫اینجا چی شده؟
‫مادر زمین...
‫چرا آدمها دونه شر دارن؟
‫همه چیز با خرد شروع شد...
‫وقتی آدمها شروع به تشخیص خوب و بد کردن.
‫پس خود آدمها سرچشمه دونه شر هستن؟
‫اونها میخواستن از قدرتهاشون استفاده کنن...
‫تا هر چی رو که اشتباه میدونن درست کنن.
‫پس چطور دونه های شرشون رو از بین ببریم؟
‫همه چیز از هم میپاشه ‫وقتی علت و معلول از بین برن.
‫یوری میخواد دوباره متولد بشه، ‫ولی دونه شر تو وجودشه.
‫روحهایی که با دونه شر دوباره متولد میشن...
‫باید یه هزاره رو تحمل کنن.
‫مهم نیست چند بار دوباره متولد بشن،
‫هنوز همون رو همراه دارن؟
‫گودو،
‫حرف مادر زمین رو شنیدی.
‫اگه شاخ دوم شر یوری رشد کنه،
‫قدرتش نه تنها دنیای آدمها رو تهدید میکنه...
‫بلکه دنیای دیگه رو هم.
‫اما اگه دونه های شر رو ‫از هر کدوم از زندگیهاش بکشم،
‫بعد از هزار سال میتونه ‫به یه آدم معمولی تبدیل بشه.
‫آدمها عوض میشن. یوری الان یه شاخ شر داره.
‫مطمئنی که دونه ش تو این هزار سال
‫دوباره جوانه نمیزنه؟
‫کنارش میمونم!
‫هر بار که دوباره متولد میشه،
‫دونه ش قوی تر میشه.
‫فقط هزار ساله.
‫آسون نخواهد بود.
‫میتونم.
‫اگه یوری غضب بشه،
‫هم تو و هم یوری تبدیل به غبار میشین...
‫تسلیم نمیشم!
‫مطمئنی میخوای این کار رو بکنی گودو؟
‫بهش ایمان دارم.
‫یوری، اگه میخوای برادر کوچیکت رو نجات بدی،
‫باید فراموشش کنی.
‫اگه رهاش کنم،
‫نجات پیدا میکنه؟
‫یوری،
‫برای اینکه دوباره ببینیش،
‫باید دوباره متولد بشی.
‫برای تولد دوباره،
‫باید فراموشش کنی.
‫پس تولد دوباره تنها راه دیدن دوباره اونه؟
‫میخوام دوباره متولد بشم! ‫تولد دوباره میخوام!
‫گودو،
‫قول هزار سالت رو یادت باشه.
‫یادمه!
‫اینها چیه؟
‫خاطرات تو.
‫فکر نمیکنم اینها رو دیده باشم...
‫خاطرات خیلی سنگینن.
‫باید اینجا بذاریشون.
‫در غیر این صورت...
‫نمیتونی عبور کنی.
‫وقتی عبور کنی...
‫دوباره برادرت رو میبینی.
‫باشه!
‫منتظرم باش.
‫منو فراموش میکنی؟
‫یوری،
‫بعد که از آبشار رد بشی،
‫وارد زندگی بعدیت میشی.
‫تو چطور؟
‫قول میدم...
‫هر جا که بری،
‫پیدات میکنم.
‫یادم میمونی؟
‫چطور میشناسمت؟
‫گودو!
‫در هزار سال آینده،
‫هر جا که بری...
‫پیدات میکنم.
‫قول میدم...
‫پیدات میکنم.
‫پس، هم گوران و هم کیونگ
‫تناسخ های یوری هستن.
‫و قبل از اونا هم دیگرانی بودن.
‫یادشون هستم. پس، هزار سال گذشت...
‫نگهبانان روح نمیتونن این همه بار ‫وارد دنیای آدمها بشن.
‫به خاطر همینه که اینقدر ضعیفی...
‫ما یه پیمان داریم.
‫اما اون تو رو نمیشناسه...
‫من اون رو میشناسم، ما پیمان داریم!
‫اگه از من بپرسی،
‫میگم که وقتتو تلف میکنی.
‫توهین نباشه، ولی من یه هدف پنهانی دارم.
‫ها! تقلید میکنی!
‫پیداش میکنم.
‫این آخرین زندگیش تو این هزاره هست.
‫الان فهمیدم! اون "گره" تو هست!
‫اما اگه این بار بمیری چی؟
‫ارزشش رو داره؟
‫تبدیل به غبار میشی.
‫به الهه قول دادم ازت محافظت کنم.
‫سرم درد میکنه، و من بی سرم!
‫اگه آدمها میتونن دوباره متولد بشن،
‫و اگه من تبدیل به غبار بشم،
‫آیا گره من به کوه می برمیگرده؟
‫اگه از من بپرسی،
‫تبدیل به غبار شدن ‫یعنی هیچ چیزی باقی نمیمونه.
‫اگه یوری غضب بشه،
‫چکار باید بکنم؟
‫جلوش رو میگیری!
‫اما یه اخطار، اگه غضب بشه،
‫باید بکشمش.
‫ایمان دارم که غضب نمیشه.
‫پس بریم.
‫تو یه پیمان داری!
‫و من باید الهه رو نجات بدم.
‫یه چیزی بخور، وگرنه گرسنه میمونی!
‫اما من فقط غذاهای تو رو دوست دارم.
‫داری از غذای من برای گربه ات استفاده میکنی.
‫بریم! برگردیم سر کار!
‫ببین، دودهایی که از دودکشها ‫بلند میشه مثل موهای منه.
‫بهت گفتم تو دنیای دیگه استراحت کن.
‫نیازی نیست همیشه اینجا باشی
‫و خودت رو خسته کنی.
‫خوبم، میخوام کار کردن یینگ رو ببینم.
‫چیز خاصی که نداره ببینی.
‫اونا فقط میرن اونجا میبافن.
‫اما...
‫باشه، بعدا میبرمت اونجا.
‫اونجا بوی غضب میام آسمان تاریک...
‫تو خیلی بی فایده ای!
‫چکار میکنی؟
‫هیچکدوم از کارهات درست نیست!
‫داری دستگاه رو خراب میکنی!
‫اگه نمیتونی، برو!
‫ما رو هم به باد نده!
‫مارک، تو چته؟
‫نبودن سرپرست
‫به این معنی نیست که تو رئیس هستی!
‫همیشه شما دو تا هستین!
‫به خاطر شماست که کوپن غذامون رو کم کردن!
‫میشنوی؟
‫بهش گوش نده.
‫درستش میکنیم، به تو ربطی نداره!
‫نانا...
‫دقیقا، بی کفایتی تو ‫نباید به ما ربط داشته باشه!
‫اما همه به خاطرش گرسنگی میکشیم!
‫درسته!
‫ما رو به باد نده!
‫اونا که جای دیگه ای نمیتونن برن.
‫اونا هم مثل ما...
‫فروخته شدن که اینجا بچه کار باشن.
‫هاردی، میخوای قهرمان بشی؟
‫کارت تموم شد؟
‫- ای زورگوها! ‫- نانا، بس کن...
‫ای یتیمهای کثیف!
‫به من زدی!
‫بس کن!
‫نانا، نادیده بگیرشون...
‫کارت تموم شد؟ ول کن دیگه!
‫همه ش به خاطر توئه!
‫بس کن! بس کن!
‫به خواهرم صدمه نزن!
‫بس کن مارک!
‫عقب برو!
‫نانا!
‫یینگ، همونجا بمون!
‫عقب بمون!
‫اینجا غضبه؟ من که میفهمم.
‫فقط کارخونه یینگه.
‫برو نگاه کن.
‫یینگ!
‫نانا!
‫چقدر داغه!
‫نانا!
‫این راه! مواظب باش!
‫نانا؟
‫چرا خواهرم مُرد؟
‫به خاطر من بود؟
‫به خاطر من بود!
‫من خواهرم رو کشتم!
‫آتیشه! کمک!
‫یینگ!
‫اوضاع سریع بد شد!
‫یینگ کجایی؟
‫یینگ!
‫یینگ، چکار میکنی؟ بریم!
‫اینجا خطرناکه.
‫یینگ!
‫اینو یادته؟
‫غضب نشو!
‫اسم تو یوریه! یادته؟
‫من گودوم! یادته؟
‫خیلی نزدیکیم! بیدار شو!
‫بیدار شو یوری!
‫قول دادم با هم برادرت رو پیدا کنیم!
‫کنجی...
‫یادته، منم یوری؟
‫متاسفم گودو!
‫اون دیگه یوری نیست!
‫یوری، نه!
‫یوری!
‫هی، اون صدا رو میشنوی؟
‫نگاه کن...
‫اون...
‫یوری، باید بس کنی!
‫آسمان تاریک، نه...
‫هنوز شانس داریم...
‫بس کن یوری!
‫منو مجبور نکن!
‫نا...نا...
‫واقعا میکشمت!
‫به خودت بیا!
‫دیگه تموم شد!
‫نه آسمان تاریک! اون هنوز آدمه!
‫کنار برو!
‫گودو، چرا جلوی منو گرفتی؟!
‫اگه الان غضب رو نکشیم،
‫هم دنیای آدمها و هم دنیای دیگه نابود میشن!
‫شانس رو از دست دادیم!
‫چون تو به اندازه کافی ساده لوح بودی ‫که فکر کردی میتونی نجاتش بدی!
‫شمشیر من رو شکستی! ‫حالا با دست خالی بجنگم باهاش؟
‫چشمت رو باز کن و نگاه کن!
‫به نظرت آدم میاد؟
‫ممکنه شبیه یوری یا یینگ باشه،
‫اما الان یه غضبه.
‫اگه شاخهای شرش بسته بشن،
‫همه چی تمومه!
‫فقط اینجا نه! دنیای دیگه و الهه هم تموم!
‫دیگه بس کن!
‫یوری... غضب نشو...
‫یادته؟
‫میدونم داری چکار میکنی!
‫بس کن!
‫چرا اینقدر سنگینی ای استخوان و پوست؟
‫بیا این شاخهای شر رو قطع کنیم!
‫آسمان تاریک...
‫گودو! اگه برگشتی دنیای دیگه ‫و الهه رو دیدی...
‫باید بهش بگی...
‫من بهترین تلاشم رو برای محافظت از تو کردم!
‫متاسفم گودو.
‫الان باید بکشمش!
‫این یکی سخت جون داره.
‫یوری...
‫این کار رو نکن!
‫من گودوم...
‫منو یادته؟
‫ارزشش رو داشت.
‫این هزار سال... ارزشش رو داشت!
‫من کی هستم؟
‫یوری.
‫یوری؟
‫من کی هستم؟
‫بعد که از آبشار رد بشی، ‫ وارد زندگی بعدیت میشی.
‫تو چطور؟
‫قول میدم هر جا بری، پیدات میکنم.
‫به یادم میمونی؟
‫اسم تو یوریه، تو کوه مُردی.
‫داشتی دنبال برادر کوچیکت میگشتی.
‫برادر کوچیکم...
‫من... من...
‫من...
‫من برادر کوچیکم رو خوردم؟
‫باید خودت رو ببخشی!
‫تنها راهی که میتونم دونه شرت رو بکشم همینه.
‫یوری، خودت رو سرزنش نکن!
‫اینا کارهای سرنوشت هستن!
‫الان یادم اومد! من خیلی آدمها رو کُشتم!
‫این همه آدم به خاطر من مُردن!
‫من خیلی آدمها رو کشتم!
‫من یه آدم بد هستم!
‫تو اونا رو به کُشتن ندادی!
‫تو فقط نتونستی نجاتشون بدی!
‫من لیاقت بخشش ندارم...
‫یوری!
‫به دستات نگاه کن، کی رو گرفتی؟
‫ببین کی رو گرفتی!
‫یوری!
‫ببین کی رو گرفتی!
‫کنجی؟
‫یینگ تو رو نجات داد... ‫من تو این زندگی تو رو نجات دادم؟
‫آیا من لیاقت بخشیدن دارم؟
‫هر کسی میتونه ببخشه،
‫فقط باید به زمان و خودت ایمان داشته باشی.
‫تو مهربونی تو وجودت هست، فقط یادت رفته.
‫بوی غضب دیگه نیست...
‫یینگ! یینگ...
‫یینگ! حالت خوبه؟
‫شناختمت...
‫یادته؟ درسته، من هاردیم!
‫هزار ساله دارم دنبال تو میگردم!
‫گودو، هی...
‫گو... گودو...
‫گودو، دوام بیار!
‫وقت نیست!
‫دیگه دیر شده!
‫گودو،
‫همه گره های دنیای دیگه باز شدن.
‫الهه.
‫یعنی به زودی تبدیل به غبار میشم؟
‫گودو...
‫ما پیمان بستیم.
‫من تو رو فراموش نکردم.
‫حالا دیگه بلدی گریه کنی!
‫الهه، آیا یوری میتونه ‫دوباره یه آدم معمولی بشه؟
‫میتونه الان دوباره متولد بشه؟
‫آره.
‫نمیتونم تو دنیای آدمها باشم...
‫و نه دنیای دیگه.
‫همه چی تموم شد.
‫یه راه دیگه هست.
‫میتونی دوباره متولد بشی و آدم بشی.
‫آیا باید هزار سال گذشته رو
‫فراموش کنم؟
‫پس این حس جدایی اینطوریه...
‫الان فهمیدم.
‫[ دنیای دیگه ]
.::مووی شو::. .::MovieSho.Com::
‫اگه از من بپرسی، میگم وقتتو تلف میکنی.
‫مهم نیست، از اینجا مواظبش هستم.