«از... با هم بودن لذت ببر»
«تا ادامه بدی...»
«عشقم رو حس کن»
«از وقت با هم بودن استفاده کن»
«تا ادامه بدی...»
«از وقت با هم بودن استفاده کن»
«تا ادامه بدی...»
برادر
ما می‌تونیم برای همه مشکلاتت یه راه حل پیدا کنیم.
هر چی تو ذهنته بهم بگو.
هیچی یادم نمیاد.
نهایت تلاشت رو بکن!
تا حالا یه راز دیدی؟
چی؟ بهم بگو!
استرسِ نتونستنِ انجام دادنِ یه کار.
چیزی هست که این‌طور اذیتت کنه؟
هی، می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟
هی...
می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟
چرا با این‌همه استرس اونجا کار می‌کنی؟
اونجا نیست؟
این لازمه، پیتر.
باید ببینمش تا بتونم بر ذهنم غلبه کنم.
آقای راوی به من اطلاع داده بود.
نیازی به این کار نبود.
برو داخل.
نمی‌تونم، پراکاش.
واقعاً نمی‌تونم.
چند بار دیگه باید تلاش کنیم؟
دیگه خسته شدم.
می‌شه منو بکشی؟
جدی دارم می‌پرسم!
می‌تونم یه سوال جدی ازت بپرسم؟
واقعاً لازمه هر روز این حرف رو بزنی؟
ما داریم درمان می‌شیم، مگه نه؟
زمان می‌بره.
خودت که می‌دونی، مگه نه؟
به خاطر من،
یه کم دیگه بهش زمان بده.
زودتر بخور و آماده شو. مگه نباید بریم؟
ولم کن، من همین‌جا می‌مونم.
بیا این کار رو نکنیم.
اگه تنها اینجا بشینی، ذهنت پر از فکرهای بیخودی می‌شه.
فقط با من بیا بیمارستان و توی اتاق استراحت بشین.
اونجا می‌تونم حواسم بهت باشه.
با این تنگی نفس و دردی که دارم،
اگه کسی چیزی بپرسه، حتی نمی‌تونم جواب بدم.
هی!
همه اونجا می‌دونن حالت خوب نیست و نباید حرف بزنی.
پس عزیزم، سریع غذاتو بخور و آماده شو.
«آتش اشتیاق»
«تو اخگر وسواسی»
«حالا اون‌قدر نزدیک شدی»
شعله‌ای که می‌سوزاند تمام وجود مرا
ای نور کم‌رنگ مهتاب، بر این لبان سرخ‌فام
تو همان نغمه‌ی شیرینی
آتش اشتیاق
تو خاکسترِ وسواسی
حالا که این‌قدر نزدیک شدی
ضمن تبریک به شما برای این جایزه بین‌المللی،
می‌خوام چند تا سوال هم بپرسم که مخاطبامون جوابش رو می‌خوان.
پسرم، صبحونه‌ت رو آماده کردم.
- صبح بخیر. - صبح بخیر
- باشه. - امروز زود اومده.
با پزشک‌های متخصص و تجهیزات پزشکی مدرن،
«حالا دیگه یه بیمارستان فوق‌تخصصی کاملاً مجهزه.»
«راز این پیشرفت سریع توی این مدت کوتاه چیه؟»
«تلاش و فداکاری، نه فقط من، بلکه شریک‌هام هم هستن.»
«این بیمارستان رویای ما بود.»
تو اینجایی، اونوقت گذاشتی اونجا با پلاکارد بایستن؟
خب قربان، از وقتی رسانه‌ها درگیر ماجرا شدن، زیاد دخالت نکردم.
من خودم به کار رسانه‌ها رسیدم.
سهام ما کجاست؟
طبقه سومه، توی انبار نزدیک بخش داخلی.
- باید از اونجا جابه‌جاش کنید. - چشم قربان.
آدم‌های مطمئنی همراهت داری؟
بله، سانتوش هست.
اون اینجا پرستاره، می‌تونیم بهش اعتماد کنیم.
گفت امشب برامون میارتش.
قربان، دوربین‌های مداربسته چی؟
کار دوربین‌ها با من.
- می‌تونی بری. - چشم قربان.
وضعیت آزمایش عملکرد کبد بیمار اتاق ۵۰۲ چطوره؟
تموم شد. عادیه.
- اشباع اکسیژن روساما چطوره؟ - اشباعش عادیه، ولی خودش حالش خوب نیست.
- منظورت چیه سانتوش؟ - دیشب ایستگاه پرستاری بودم.
اون پیرزن کل شب مدام زنگ خطر رو می‌زد.
سانتوش دیروز شیفت شب نبودی، مگه نه؟
خب، فاطمه امروز امتحان داره.
برای همین من شیفت شب رو برداشتم.
اگه بیدار بمونه، ممکنه روی امتحانش تأثیر بذاره.
- چقدر عشق، نه؟ - فقط یه کمک ساده‌ست.
می‌خوام یه چیزی بگم که همه بشنون.
مسئول شیفت‌بندی اینجا منم.
فقط کسایی که می‌تونن ازش پیروی کنن، اینجا بمونن.
- فهمیدین؟ - بله خانم.
- ای وای، این مادربزرگ... بیا! - این پیرزن...
- چی شده مادربزرگ؟ - عزیزم...
توی سینه‌ام احساس بی‌قراری می‌کنم.
ببین، این زنگ خطر برای استفاده مداوم نیست.
فقط وقتی باید ازش استفاده کنی که حالت خیلی بد باشه
یا تنها باشی و نیاز به کمک داشته باشی، فهمیدی؟
چه اون باشه چه نباشه، فرقی به حال ما نداره.
ما دیروز دو بار نوار قلب ازش گرفتیم چون از درد قفسه سینه شکایت داشت.
اما همه چیز عادی بود.
او می‌تواند این را بگوید، اما اگر اتفاقی برای من بیفتد چه؟
او فقط یک مادرشوهر از دست می‌دهد،
اما پسرم، مادرش را از دست می‌دهد.
هیچ اتفاقی برایت نمی‌افتد، مامان.
حالت خوب می‌شود، باشه؟ استراحت کن!
باشه.
تو اینجا می‌مانی، درست است؟
بعد از ویزیت بیماران برمی‌گردم، یا شاید هم فقط بعد از درمانگاه.
اگه گرسنه‌ای، ناهارت رو بخور.
اینجا کسی مزاحمت نمی‌شه.
به کارکنان گفتم نیان تو، حتی برای نظافت.
امروز کتابی برای خوندن با خودت آوردی؟
توی کیفمه.
زود برمی‌گردم.
- صبح بخیر. - صبح بخیر.
قربان، ایشون آشوکان کی. اس هستن، ۵۳ ساله.
پانزده ساله دیابت نوع دو دارن و آرتریت روماتوئید.
با تب‌های متناوب مراجعه کردن.
تنگی نفس، سطح اشباع اکسیژن زیر ۹۰ درجه است.
- همراهانش کجا هستند؟ - همین‌جا بودند. بیرون رفتند.
تحت نظارت هست، درسته؟
مگه نگفتم همراه بیمار باید همیشه اینجا باشه؟
وگرنه باید یه پرستار بالا سرش بذارید.
باشه.
- الان مشکلی دارید؟ - دکتر، نفس کشیدن برام سخته.
باید براش نبولایزر بذارید.
منظورم همین الان بود.
اشکالی نداره. صبحانه خوردی؟
آره، دیدم.
[صدای بسته شدن در]
هی، نرو، نرو.
[صدای باز شدن در]
هی، پاتو. دیروز برات پیام فرستادم، یادت هست؟
دیدم که تیک آبی خورد، ولی جوابی ندادی.
[صدای بسته شدن در]
- پیام گروهی نبود؟ - نه.
همون پیامی نیست که برای ریما تو بخش ارتوپدی فرستادی؟
اوه، اون فقط واسه لاس زدن بود.
ولی تو این‌طوری نیستی، مگه نه؟
ما نیمه‌ی گمشده‌ی هم نیستیم؟
بی‌خیال شو دکتر! بذار یه جوری زندگی کنیم.
هی، جدی میگم.
هی، هر چی که بشه، باید بهم جواب بدی.
وگرنه، از این ساختمون می‌پرم پایین، قسم می‌خورم.
به خودت قسم.
ابی!
ابی، همون‌جا بمون!
شهریه دخترت رو عقب ننداز.
«قبلاً جایی همدیگه رو ندیدیم؟»
«تا این لحظه خیلی دور بودی»
«لحظه‌ای که رسیدی، ورق‌های زندگی من»
«به نوشته‌ای طلایی تبدیل شد»
«تا الان، همه‌اش جستجو نبود؟»
«از حالا به بعد، نزدیک نیستی؟»
«آتش مثل سرما حس می‌شه، شب به روز شکوفا می‌شه»
«هر روز، مثل یک گل سرخ»
«در این سواحل، بی‌خبر»
«در تک‌تکِ افکار حل می‌شوم»
"مثل موجی شناور"
"مگه قبلاً جایی همدیگه رو ندیدیم؟"
"تا این لحظه خیلی دور بودی"
"لحظه‌ای که رسیدی، صفحات زندگی من"
"به دست‌نوشته‌ای طلایی تبدیل شد"
"مگه تا حالا دنبالش نمی‌گشتم؟"
"مگه از این به بعد نزدیکم نیستی؟"
"آتش مثل سرما حس می‌شه، شب به روز شکوفه می‌زنه"
"هر روز، مثل یک گل رز"
"درد به ایمان تبدیل می‌شه، حقیقت به رویا تبدیل می‌شه"
«هر روز، مثل یک گل»
نه، پراکاش. الان کجایی؟
همین الان بیا اینجا.
من اینجا کاملاً تنهام.
- خواهش می‌کنم! - آرونداتی، من...
مگه بهت نگفتم؟ تو ترافیک گیر کردم. بعداً بهت زنگ می‌زنم.
مسئله‌ی ما نژاد یا مذهب نیست.
مادرم برام از هر کس دیگه‌ای عزیزتره.
قبل از اینکه رابطه‌مون رو شروع کنیم، در مورد شرایطم بهت گفته بودم، مگه نه؟
همون‌طور که می‌دونی، مادرم بیمار قلبیه.
نباید به خاطر من اتفاقی برای مادرم بیفته.
جدایی تصمیمی بود که دوتایی با هم گرفتیم، مگه نه؟
فقط قطع کن. بعداً بهت زنگ می‌زنم.
الان تو فقط از یک نفر دوری نمی‌کنی،
بلکه از دو نفر داری فرار می‌کنی.
هنوز نخوابیدی؟
خوابم نمیومد.
تو می‌تونی بری بخوابی، پراکاش.
تمام روز سرت شلوغ بوده. من بعداً می‌خوابم.
دکتر نینا، سریع بیاید.
بیمار رو بذارید روی تخت.
- اکسیژن رو وصل کنید. - چشم، خانم.
یک، دو، سه، چهار...
- آدرنالین تزریق کنید. - دوزش کافی نیست.
فشار خون داره میاد پایین. ضربان قلب داره کند می‌شه.
- واکنشی نشون نمی‌ده. - ماساژ قلبی بدید!
احتمال می‌دم سنکوپ قلبی باشه.
قدم بعدی چیه؟
- به متخصص قلب اطلاع بدید. - چشم.
دکتر، سه گرفتگی اصلی توی عروق LCX و LAD دیده می‌شه.
با توجه به سن بیمار، داریم آزمایش عملکرد کلیه انجام می‌دیم.
- جواب‌ها هنوز آماده نشده. - باشه.
علائم حیاتی‌اش پایداره؟
وضعیتش رو به وخامته.
الو؟
نگران نباش مامان. هیچ اتفاقی برای پدربزرگ نمی‌افته.
تازه بردنش توی اتاق عمل.
آره.
ببین می‌تونی اون بلیت رو بگیری.
باشه.
عمل جراحی برای کیه؟
- برای پدربزرگمه. - اوه...
پدر مادرمه.
دکتر، می‌تونیم بدونیم وضعیت پدربزرگ الان چطوره؟
حتماً. می‌پرسم و سریع بهتون خبر می‌دم.
چی شد که پدربزرگ اینطوری شد؟
وقتی رسیدم خونه، پدربزرگ همون‌جا بی‌هوش افتاده بود.
بعد، تا جایی که می‌تونستم احیای قلبی ریوی انجام دادم.
دانشجو هستید؟
نه، مشغول کارم.
ببینید، اصلاً جای نگرانی نیست. خانم دکتر آرونداتی جراح جدید ما هستند.
ایشون مدت زیادی خارج از کشور کار کردن. تازه به اینجا ملحق شدن.
می‌تونید بهشون اعتماد کنید.
- دکتر؟ - الان حالش خوبه.
به‌زودی می‌بریمش به بخش مراقبت‌های ویژه.
- اون موقع می‌تونید ببینیدش. - ممنونم دکتر.
- اِ، خانم. - بله؟
من نیکیل هستم. دستیار آقای دکتر پراکاش.
همون متخصص ریه رو می‌گم.
راستی، دکتر
اون بیمار یکی از بستگان منه. حالش الان چطوره؟
سه تا گرفتگی داشت.
براش استنت گذاشتیم.
ممنونم دکتر.
ببین، جای نگرانی نیست.
تازه، استنت هم براش گذاشته شده.
راستی، بهش گفتم که تو از بستگان منی.
این‌طوری، پدربزرگت مراقبت خیلی بهتری دریافت می‌کنه.
باشه؟
راستی، چرا شمارت رو به من نمی‌دی؟
اگه چیزی لازم شد می‌تونم بهت زنگ بزنم.
- ۸۵... - ۸۵؟
- ۵۷. - ۸۴۰...
باشه.
خیلی خب.
الان کاملاً خوبم.
نگران نباش عزیزم.
مامان داره زنگ می‌زنه. الان برمی‌گردم.
نه مامان، حال پدربزرگ الان خوبه.
آره.
نه، نه، مشکلی نیست.
دکتر گفت جای نگرانی نیست.
آره.
یه دکتری اینجاست که داره کمکمون می‌کنه.
یه آقایی به اسم نیکیل.
گفتن احتمالاً امروز منتقل می‌شه به بخش.
آقا!
دکتر!
سریع!
- سریع، به متخصص ریه زنگ بزنید. - چشم خانم.
وضعیتش بده.
- سطح اکسیژن رو بالا ببرید. - چشم دکتر.
- یه دوز دیگه اپی‌نفرین تزریق کنید. - پرستار!
وضعیتش تثبیت شد.
دکتر.
- حال پدربزرگ الان چطوره؟ - دنیل فعلاً وضعیت پایداری داره.
منتقلش می‌کنیم به بخش داخلی.
احتمال میدم بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) باشه.
این یک بیماری ریوی است.
اول بذار جواب آزمایش‌ها بیاد. بعد می‌تونیم تاییدش کنیم. باشه؟
سلام، درود و خوش‌آمدید.
مهمان امروز ما
خواننده جوان و جذاب اهل کرالا، نیرمال ساها‌دو است.
- داداش نیرمال؟ - بله؟
بیاید سنت‌شکنی نکنیم.
قبل از مصاحبه، با چند خط از آهنگت شروع می‌کنیم.
«عزیز من...»
«بدون دیدن تو،»
"دچار اشتیاق شده‌ام، جانم، تمام افکارم."
"تنها تو..."
"عمری که نتوانست در آغوش بگیردت."
- خیلی خوب می‌خونی! - فقط واسه سرگرمیه.
بله، عمو...
پسرم، به حرفم گوش کن.
اصلاً می‌دونی اون ملک چقدر ارزش داره
که به خاطر احساساتت نسبت به پدرت، نمی‌خوای بفروشیش؟
من پولِ فروشِ اون ملک رو نمی‌خوام.
دیویا به من قول داده بود.
عمو، اونجا به اسم منه، نه به اسم زنم.
دیگه برای حرف زدن در مورد این به من زنگ نزن.
مادربزرگ.
اشکالی نداره. آره!
جای نگرانی نیست.
- مامان، نترس. - دکتر.
هیدروکورت ۱۰۰ میلی‌گرم.
شروع کنید.
آروم باش. خب؟
خواهر، خیلی طول می‌کشه؟
مطمئن نیستم. دکتر به‌زودی اینجا میاد.
- قربان، مشکل چیه؟ - نکروز آواسکولار (سیاه شدن سر استخوان ران) است.
باید همین الان عملش کنیم. جراحی تعویض کامل مفصل لگن.
جراحی؟ برای چی؟
- مگه فقط یه آسیب‌دیدگی جزئی کمر نیست؟ - جراحی تعویض کامل مفصل لگن.
اگه الان انجامش ندیم، دیگه حتی نمی‌تونه روی پاهاش بایسته.
- الکل مصرف می‌کنه؟ - فقط گهگاه.
جراح ارتوپد در راهه.
خانم، باید این رضایت‌نامه رو امضا کنید.
عموی من مدیرعامل این بیمارستانه.
تا اون نرسه، من هیچ چیزی رو امضا نمی‌کنم.
دکتر تصمیم می‌گیره عمل بشه یا نه، نه مدیرعامل.
اگه نگران سلامتی شوهرت هستی، لطفاً امضا کن.
- نیکیل: حال پدربزرگ خوبه؟ - تیجی: آره، خوبه.
نیکیل: یه چیزی باید بهت می‌گفتم.
تیجی: چی شده؟
نیکیل: باید حضوری بگم.
تیجی: واقعاً!
الو؟
الو، تیجی؟
- بله دکتر؟ - یه لحظه بیا بیرون.
بیا روی تراس.
پدربزرگ رو بیهوش کردن. خوابیده.
خوابیده، پس الان نیازی به مراقبت تو نداره.
ولی من بهت نیاز دارم.
بیا روی تراس.
باشه.
چی شده؟
دیدن من واقعاً ترسوندت؟
- هان؟ - نه.
چرا هر بار که منو می‌بینی دست و پات رو گم می‌کنی؟
من باید برم. پدربزرگ تنهاست.
هی، تیجی.
وایسا، تیجی!
یه لحظه صبر کن! بذار حرف بزنم.
نه! اون‌طوری که فکر می‌کنی نیست! تیجی!
هی! اوه، نه!
- آبیرامی! - ها؟
وایسا، فقط به حرفم گوش کن! بذار برات توضیح بدم!
هی!
- پرستار! - بله؟
پرستار، دکتر رو صدا کن! حال پدربزرگ خیلی بده.
الو؟
دارم میام.
هنوز نخوابیدی؟
خوابم نبرد.
- حتی بعد از دارو؟ - نه، حتی با اون هم نشد.
وضعیت بیمار اتاق ۵۰۳ وخیمه.
- میرم یه سر بهش بزنم. - خیلی خب.
قفسه سینه بالا نمی‌آید. ریه‌ها پر از هوا نمی‌شوند.
- حالش چطور است؟ - این یکی نه.
- نارسایی حاد تنفسی. - این...
ریه‌ها واکنش درستی نشان نمی‌دهند.
برو دستگاه شوک را شارژ کن، عجله کن!
بفرما.
ساعت فوت: ۲:۴۷.
دکتر...
متاسفم.
خودت را سرزنش نکن.
ما هر کاری از دستمون برمی‌اومد انجام دادیم.
با این حال...
لازم نیست اینجا بمونیم.
بیا بریم خونه.
بریم.
هی، چی شده؟
امروز یکی از بیمارها فوت کرد.
چی؟
آروم باش.
فقط برو خونه و سعی کن یه ذره استراحت کنی.
حس خیلی بدی ازش می‌گیرم.
از کی؟
از کی دیگه؟ پراکاش.
این‌طوری فکر نکن.
ما نمی‌تونیم کل عمرمون رو فقط با آدم‌هایی سر کنیم که دوستشون داریم.
می‌تونیم؟
حالت خوبه؟ واقعاً خوبی؟
فقط دارو نیست که باعث می‌شه حس بهتری داشته باشم.
پس چیه؟
تو یه جورایی جادو داری.
بهش می‌گن «دست شفا‌بخش»، مگه نه؟
نه، واقعاً این‌طور نیست.
تو فقط چون دردت خیلی زود فروکش کرد، این‌طوری فکر می‌کنی.
نه.
تو «فرشته‌ی زندگی» هستی!
هنوز از اینکه بهم گفتی «فرشته‌ی زندگی» پشیمون نشدی؟
گاهی مرگ یه جور رهایی‌ئه، پراکاش.
هیچ عارضه‌ی جراحی‌ای وجود نداره.
اما عفونت هست. مخصوصاً توی ریه‌ها.
برای همین منتقلش کردن.
ذات‌الریه در مراحل اولیه است. همچنین، تغییراتی در نوار قلب دیده می‌شه.
دکترها میان اینجا. باشه؟
عزیزم...
آزمایش افتادگی پلک چیز نگران‌کننده‌ای نشون نمی‌ده.
به خاطر فشار جراحیه.
یکی دو روز دیگه دوباره نوار قلب و اکو رو چک می‌کنیم.
تا وقتی حالت خوب نشه و چند تا آهنگ نخونی، نمی‌ذارم بری.
باشه؟
باشه، پس.
- الان چطوری؟ - نفس کشیدن یکم برام سخته.
- پدرت هنوز نرسیده؟ - نمی‌دونم.
حالت چطوره، نیرمال؟
- خوبم. - هر چی لازم داشته باشی اینجا هست.
باشه؟
هنوز با پدرت آشتی نکردی؟
من نیستم که کینه به دل دارم.
اون فقط به حرف مادرش گوش میده. دستم به هیچ‌جا بند نیست.
عزیزم...
بهتره درباره چیزی که گفتم دوباره فکر کنی.
این به نفع هر دومونه.
به هر حال، تو کمی استراحت کن.
اگر چیزی لازم داشتی، حتماً بهم زنگ بزن.
باشه؟
اصلاً برات مهم هستم؟
اگه بودی، اون زمین رو به عمو داده بودی.
هر چی باشه، اون فقط عموی منه، مگه نه؟
فقط منم که تعهداتی دارم.
برو. لازم نیست اینجا بشینی.
من فقط می‌خوام با آرامش بخوابم.
یا تو می‌ری، یا من می‌رم.
فقط عموی تو نیست که صاحب بیمارستان این شهر است.
برو بیرون! فقط گمشو!
خیلی خب، پس همین‌جا دراز بکش.
«آبهی، اون‌طوری که فکر می‌کنی چیزی نشده.»
«این‌ها همه‌اش شک و تردیدهای خودته.»
«به جز تو، کس دیگه‌ای توی زندگی من هست؟»
«آبهی، می‌شه بیای طبقه بالا؟ من همین‌جام.»
«بهم یه فرصت بده تا جبران کنم.»
«خواهش می‌کنم.»
عزیزم... عزیزم بیدار شو.
چی شده مامان؟
آخرش هم، مگه اون مردی که اونجا افتاده شوهرت نیست؟
نمی‌تونی گاهی بری بهش سر بزنی؟
خودش بهم گفت از اونجا برم بیرون.
هر کاری می‌خوای بکن.
چی شد؟
الو.
آره. دارم میام.
- زود برمی‌گردم. تو بخواب. - باشه.
قربان، اسیدوز متابولیک شدید. پی‌اچ ۶.۹ است و رو به کاهش.
ضربان قلب نامنظم است. باید نوار قلب بگیریم.
شوک بده! دستگاه شوک را روی ۲۰۰ ژول شارژ کن!
سریع!
مردمک‌ها ثابت و گشاد شده‌اند.
زمان مرگ، ۲:۴۷.
نمی‌توانم مرگ نیرمال را بپذیرم.
سرم دارد تیر می‌کشد.
چای بخوریم؟
راگیتا! راگیتا!
راگیتا!
سلام.
چه خواب عمیقی!
امروز نمی‌خوای بری بیمارستان؟
موضوع چیه، دکتر؟
قربان
شاید این فقط یه حس درونی باشه.
اما نمی‌تونم به سادگی ازش بگذرم.
یک نفر اینجا داره عمداً بیماران من رو به قتل می‌رسونه.
قربان، از شما می‌خواهم که مسئولیت این تحقیقات را بر عهده بگیرید.
ببینید دکتر،
تمام هدف بیمارانی که به اینجا می‌آیند، زنده ماندن است.
اگر خبر این قتل‌ها پخش شود،
دیگر کسی جرات می‌کند به این بیمارستان بیاید؟
بهتر است همین‌جا تعطیلش کنم.
تعدادی از بیماران شما فوت کردند.
این یک حقیقت است.
اما شما نمی‌توانید مسئول آن شناخته شوید.
پزشکان هرچقدر هم که صادقانه تلاش کنند،
بیمارها همیشه زنده نمی‌مونن.
این‌ها چیزهایی هستن که از کنترل ما خارجه.
این مرگ‌ و میرها تو رو تحت فشار شدیدی گذاشته.
باید یه جوری خودت رو از این فشار خلاص کنی.
یه سری به روان‌پزشک‌مون بزن.
برو یه چند تا داروی ضدافسردگی بگیر.
کمکت می‌کنه آروم بشی.
به هر حال، من همین الانش هم تحت فشارم.
[همهمه نامفهوم]
چی شده، دکتر؟
چرا به تماس‌هام جواب نمی‌دی؟
تمام این مدت کجا بودی؟
می‌دونی چقدر سختی کشیدم تا اینجارو پیدا کنم؟
تو که از وضعیت خانواده‌ام خبر داری.
نمی‌دونی که من این حرفه رو فقط برای راضی کردن مادرم انتخاب کردم؟
اون موقع باردار بودی...
نمی‌دونستم بارداری.
تو هم دیر متوجه شدی، مگه نه؟
من این کار رو عمداً نکردم.
داشتم به خانواده‌ام فکر می‌کردم،
به خواسته‌های مادرم و پدرم.
فقط به خاطر همین بود که ترکت کردم.
لطفاً منو ببخش.
برای لجبازی با من، خودت رو نابود نکن.
بیا، بریم به یه مرکز ترک اعتیاد.
لطفاً با من بیا.
به چی این‌قدر عمیق فکر می‌کنی؟
این فقط شک من نیست.
آرونداتی اومد بیمارستان...
که از من انتقام بگیره.
خبر داشتی؟
اون هنوزم مواد مصرف می‌کنه.
حتی امروز توی اتاقش کدئین پیدا کردم.
اون که مسکنه، مگه نه؟ خب که چی؟
اون خوب می‌دونه چطور از این دارو به عنوان مواد استفاده کنه.
اون هنوزم قدرت‌های ماورایی داره.
مطمئنم.
اون داره بیمارام رو می‌کشه.
چیزی خوردی؟
اشکالی نداره.
از دیروز بهتره.
دیروز شیفت شب بودم، واسه همین نتونستم زنگ بزنم.
سعی می‌کنم بپرسم.
یه لحظه.
سطح اکسیژن خوبه.
- هیدروستات ۲۰۰ میلی‌گرم. - چشم قربان.
نبض ضعیفه.
- ضربان رو چک کن. - پایداره، قربان.
پرستار، اینجا.
اشکالی نداره.
نترس.
- علائم حیاتی رو چک کن، باشه؟ - باشه، قربان.
تو باید اینجا باشی. اگه وضعیت اضطراری شد صدام کن.
پرستار...
هی، اونطوری که فکر می‌کنی نیست. نادیده‌ات نگرفتم.
اصلاً نخواه که در موردش حرف بزنم.
وضعیت یکی از بیمارها ناگهان وخیم شد.
نه! قطع نکن. قطع نکن، به من گوش کن.
چون عادت داره دکمه احضار پرستار رو فشار بده
تونستیم الان نجاتش بدیم.
اگه یکم دیرتر رسیده بودم
وضعیتش دقیقاً مثل دنیل و نیرمال می‌شد.
سطح اکسیژن خون روساما نرمال بود.
وقتی سطح اکسیژن خون نرماله،
غیرعادیه که حمله تنفسی این‌قدر کشنده باشه.
منظورت چیه پراکاش؟
کسی چیزی تزریق کرده؟
داروی کشنده‌ای وارد بدن روساما شده؟
اگر این‌طوره، نباید سریع خونش رو چک کنیم؟
ببین، به عنوان سم‌شناس دولتی، نباید این کار رو بکنم.
فقط به خاطر تو دارم دخالت می‌کنم.
همون‌طور که گفتی، یه ترکیب خاص توش وجود داره.
- چیه؟ - ببین...
تو تازه همین الان نمونه‌های خون رو بهم دادی، درسته؟
باید ردش رو بگیرم.
چقدر دیگه وقت لازم داری، گیش؟
- حدود دو هفته. - باشه.
می‌تونم یه چیز دیگه بپرسم؟
چرا همه این کارها رو تنهایی انجام می‌دی؟
چرا به مدیریت بیمارستان نمی‌گی
و یه تحقیق پلیسی راه نمی‌اندازی؟
همه‌ی این کارها رو کردم، گیریش. فایده‌ای نداره.
به‌هرحال، سعی کن این کار رو تا جای ممکن سریع‌تر انجام بدی.
بعد از اینکه نتایج اومد، تصمیم می‌گیریم.
خیلی خب.
آقا، یادتونه پرسیدید
که کسی بدون دلیل به بیمارانتون سر می‌زنه یا نه؟
- بله. - بله قربان.
وقتی اون موقع پرسیدید، ما اصلاً همچین شکی نداشتیم.
- اما... - خانم آرونداتی.
بیمارای شما، بیمارای اون هم هستن، درسته؟
خانم آرونداتی حتی وقتی وقت ویزیت نیست هم به بیمارها سر می‌زنه.
- این‌طور نیست؟ - بله قربان.
- منم دیدم. - آره.
خیلی خب، فعلاً در موردش با هیچ‌کس حرفی نزنید.
الو.
منو وصل کنید به جراح قلب، خانم آرونداتی.
- الو؟ - آرونداتی، پراکاش هستم.
اینجا مریض دارم. چی شده؟
باید حضوری ببینمت.
اینجا نه.
یه جایی بیرون خوبه.
من هیچ حرفی با تو ندارم.
آرونداتی.
نمی‌خوام گذشته رو نبش قبر کنم.
این فقط به ما مربوط نمی‌شه.
باید همدیگه رو ببینیم.
وگرنه خودت باید تنهایی با عواقبش روبرو بشی.
سلام پراکاش، من پیترم.
- من شریک زندگی آرونداتی هستم. - باید تنهایی با آرونداتی صحبت کنم.
باشه.
شما دوتا حرف بزنید. من اونجا می‌مونم.
- باشه. - بشین.
هر چی هست، سریع بگو.
کار دارم.
هنوز هم مواد مصرف می‌کنی؟
واسه همین بود که این‌قدر مقدمه‌چینی کردی؟
این مسئله شخصی منه.
- لازم نیست بدونی. - من باید بدونم.
- باید بدونم. - چرا؟
یه نفر توی بیمارستان ما...
عمداً داره به بیمارام یه دارویی تزریق می‌کنه.
و این باعث مرگشون می‌شه.
شک دارم کار تو باشه.
سلام.
یه نفر داره توی بخش داخلی بیمارستان شما، بیمارها رو
با تزریق‌های کشنده به قتل می‌رسونه.
الو؟ الو؟
- الو؟ - یکی داره بیمارها رو می‌کشه...
- الو؟ - الو، بیمارستان مدیکال سیتی.
- الو؟ - الو؟
الو؟
لازم نیست اینقدر نگران یه تماس ناشناس باشی.
شاید فقط یه شوخی تلفنی باشه.
ولی اگه رسانه‌ها بفهمن، روی اعتبارمون تأثیر می‌ذاره.
همه کارکنان ترسیدن و هول کردن، قربان.
- باید یه کاری بکنید، قربان. - بذارید در هر صورت من بررسی کنم.
در صورت نیاز، از پلیس می‌خواهم که تحقیقاتی انجام دهد.
- فعلاً می‌توانی بروی. - چشم، قربان.
- بسیار خب، قربان. - ممنونم.
خب ویوک، مرخصی‌ات تمام شده، این‌طور نیست؟
بله قربان، تمام شده.
نیاز دارم کمی بیشتر تمدیدش کنم.
موافقت می‌کنم، اما به یک شرط.
باید روی پرونده‌ای تحقیق کنی که شخصاً به آن علاقه دارم.
فعلاً می‌تواند غیررسمی باشد.
اگر به نتیجه‌ای رسیدی، آن‌وقت رسمی‌اش می‌کنیم.
قربان، لطفاً من رو از این کار معاف کنید.
- حال و حوصله ندارم. - چی شده؟
قربان، یادتون هست پارسال یه کیفرخواست برای یه پرونده فرستاده بودم؟
- کدوم؟ همون پرونده مربوط به کودکان؟ - بله.
دادگاه هفته پیش تبرئه‌اش کرد.
گفتن مدارک کافی نیست.
اصلاً نمی‌تونم این رو قبول کنم.
ببین، تو افسر پلیسی.
کارت اینه که مجرم‌ها رو بگیری و تحویل قانون بدی.
بقیه‌اش دیگه با دادگاهه.
با این حال...
باید شواهد علمی بیشتری پیدا می‌کردم.
تو همیشه همین‌طور بودی.
اجازه میدی این پرونده‌ها ذهنت رو درگیر کنه
و بعد بی‌دلیل به خودت استرس میدی.
فقط درباره چیزی که بهت میگم تحقیق کن.
خیلی خب.
درباره چی باید تحقیق کنم؟
بیمارستان مدیکال سیتی.
مدیرعاملشون، گوپینات، از دوستان نزدیک منه.
می‌دونم.
پدر جاشوا که قیم من در پرورشگاه بود
همون‌جا فوت کرد.
امروز، بیمارستان یک تماس ناشناس داشت.
ادعا کردن کسی قصد داره بیمارهای بخش عمومی رو بکشه.
برو و ببین این حرف صحت داره یا نه.
و تنها برو.
نباید بویی از این قضیه به رسانه‌ها برسه.
این تحقیقات نباید به حسن شهرت بیمارستان لطمه‌ای بزنه.
وقتی از مرخصی برگشتی، جزئیات کامل رو ازت می‌خوام.
قربان...
صبر کنید، پس چطور این مرخصی محسوب می‌شه؟
اگه همین‌طور مجرد بمونی،
ممکنه مجبور بشی توی مرخصی هم کار کنی.
من ویوک تاراکان هستم.
تا الان سی و سه تا پرونده رو بررسی کردم.
موفق شدم هر ۳۳ متهم رو به دست قانون بسپرم.
سه تاشون به خاطر نبود مدارک کافی تبرئه شدن.
این پرونده‌ای هست که الان جلومه.
یه بیمارستان. دو تا مرگ مشکوک.
جایی که مردم برای یافتن زندگی به آن می‌آیند.
کسی که آن‌ها را به مرگ محکوم می‌کند نباید در تاریکی پنهان بماند.
باید پیدایش کنم.
تاریکی بیش از حد طولانی حکم‌فرما بوده است.
حالا وقت عدالت است.
قربان.
دوربین‌های مداربسته زیاد دچار مشکل فنی می‌شن.
فقط تصاویر اون روز پاک شده.
به مدیرعامل گزارش دادم.
بازرس ویوک.
اوه...
- رئیس پلیس شیاز فرستادتت، درسته؟ - بله.
فیلم دوربین‌های مداربسته برای چند روز پاک شده.
متصدی گفت باید از شما بپرسم.
کار غیرقانونی‌ای اینجا انجام می‌شه؟
نه.
اصلاً همچین چیزی نیست.
و در مورد دوربین‌های مداربسته، می‌دونی که
اینا فقط مشکلات فنی‌ان، درسته؟
فعلاً قبول می‌کنم.
باید با کارکنان صحبت کنم.
هماهنگی‌ها رو انجام می‌دم.
باشه، به‌زودی می‌بینمت.
وصل‌ام کن به بازرس شیاز.
دکتر، چرا به این موضوع شک کردید؟
در مورد مرگ دانیل و نیرمال مشکوک بودم.
یک حمله تنفسی ناگهانی علت مرگ هر دوی آن‌ها بود.
اما من آن‌ها را درست چند ساعت قبل از مرگشان به وضعیت پایدار رسانده بودم.
هیچ دلیل مشخصی برای اینکه بخواهند این‌طور ناگهانی بمیرند پیدا نکردم.
بعد...
بعد چی؟
بیمار دیگری به نام روزاما بود که علائم مشابهی داشت.
خونش را برای آزمایش فرستادم.
دوستم که متخصص سم‌شناسی است، آن را آزمایش کرد.
به نظر می‌رسد که احتمالاً دارویی به خون او تزریق شده باشد.
- آن دارو را شناسایی کردی؟ - نه.
راستش منتظر نتیجه‌ام.
- به محض اینکه گرفتی بهم خبر بده. - حتماً.
به کسی شک داری؟
هان؟
من دارم.
چه مزخرفاتی می‌گی؟
هیچ مورد مشکوکی در مرگ دنیل و نیرمال وجود نداره.
- می‌تونم با اطمینان این رو بگم. - شاید این‌طور باشه.
اما وقتی مدیریت شک داره،
پلیس نمی‌تونه دست رو دست بذاره.
طبق تحقیقات من، خیلی‌ها تو بیمارستان بهت مشکوکن.
من؟
من اینو باور ندارم.
- این یه روش استاندارد پلیسیه؟ - احساساتی نشو.
یه دکتر علیه تو شهادت صریحی داده.
مگه قبلاً معتاد نبودی؟
می‌دونم کی اینو گفته.
اون یه آدم دیوونه‌ست.
اومدی پیش من چون یه آدم دیوونه یه چیزی گفته؟
هیچ‌کس بی‌دلیل همچین تهمتی نمی‌زنه.
آقای ویوک، باید حرفم رو باور کنید.
من هیچ‌وقت برخلاف اصول اخلاق پزشکی‌ام کاری نکردم.
پلیس نمی‌تونه همون لحظه قضاوت کنه که شما دارید دروغ می‌گید یا نه.
برای این کار روال‌های خاصی وجود داره.
روال‌های شما چیه؟
معمولاً تست دروغ‌سنج همه‌چیز رو خیلی سریع مشخص می‌کنه.
باشه.
انجامش بدیم.
اگه این کار رو بکنم، این اتهامات شما تموم می‌شه؟
من مشکلی ندارم. آماده‌ام.
باشه. خیلی خب، دکتر. فقط داشتم می‌گفتم.
فعلاً نیازی نیست.
از یکی از دوستام خواستم تمام بیمارستان‌هایی که آرونداتی
قبلاً اونجا کار می‌کرد رو بررسی کنه.
این‌طوری پیدات کردم، نیکیتا.
من و آرونداتی با هم توی بیمارستان واسانتی در حیدرآباد بودیم.
به قولی که دادی عمل می‌کنی، درسته؟
هی، اصلاً حرفشم نزن.
می‌دونم چقدر این موضوع محرمانه‌ست.
پس، تحت هیچ شرایطی این رو به اون نمی‌گم.
به هر حال، اخلاقش یکم متفاوته.
کینه به دل می‌گیره، حتی سر چیزهای کوچیک.
ولی من خیلی بهش نزدیک بودم.
اون موقع‌ها رفتار عجیبی ازش ندیدی؟
راستش، نه، هیچی...
از وقتی دیروز زنگ زدی، دارم بهش فکر می‌کنم.
ولی مورد خاصی یادم نمیاد.
دوباره فکر کن.
این موضوعی هست که روی خیلی از بیمارها اثر می‌ذاره.
نمی‌دونم چیزی که می‌خوام بگم کمکی می‌کنه یا نه.
وقتی با هم کار می‌کردیم،
بیماری در شرایط وخیمی بود.
علائم حیاتی‌اش ناپایدار بود. در آستانه مرگ بود.
خیلی زجر کشید.
حتی برای ما که تماشا می‌کردیم، تحمل رنجش غیرممکن بود.
خیلی تلاش کردیم که احیایش کنیم.
اما در آن لحظه، آرونداتی چیزی گفت.
پرسید: «چرا به جای اینکه
او را خلاص نمی‌کنیم؟»
از او پرسیدم منظورش چیست. فقط از جواب دادن طفره رفت.
بعداً، وقتی بیمار دیگری حالش وخیم بود، دوباره همان کار را کرد.
- خیلی منتظرت گذاشتم؟ - نه.
با اینکه تو دکتر خیلی کاربلدی هستی، چرا این‌جور جایی کار می‌کنی؟
از کار کردن برای پول و کسانی که پولدارند خسته شدم.
برای همین است که چنین بیمارستانی را انتخاب کردم.
این آرزوی من از دوران دانشکده پزشکی‌ام بوده.
می‌خواستم کاری برای مردم اینجا انجام بدهم.
«هر جا که هنر پزشکی دوست داشته شود، عشق به بشریت هم وجود دارد.»
- این‌طور نیست؟ - بله.
- موضوع صحبتمان آرونداتی است، درست است؟ - آره.
وقتی زنگ زدی، یاد گذشته‌ها افتادم.
وقتی با هم زندگی می‌کردیم، آرونداتی یه سگ داشت به اسم فِیدی.
سگه به خاطر بیماری دیستمپر، خیلی زجر می‌کشید.
دامپزشک گفت با کمی مراقبت می‌شه نجاتش داد.
ولی اون نتونست رنج کشیدنش رو ببینه.
اون دامپزشک رو مجبور کرد که خلاصش کنه.
من اون موقع نتونستم قبول کنم.
دلم می‌خواست چند روز دیگه هم ازش مراقبت کنم.
نیازی نیست نگران باشی.
من فقط می‌تونم این رو مؤثرتر بررسی کنم.
اگر پرونده به‌طور رسمی پیگیری بشه.
می‌دونم، قربان.
من هم دنبال کشف حقیقیتم.
بله، چرا منو صدا کردید، قربان؟
نمی‌دونی چرا صدات کردیم، مگه نه؟
- باید سرت به کار خودت باشه. - اگه نباشه چی؟
هی...
بعضی جوونا همین‌طوری‌ان، جوزف.
نمی‌خوان سخت کار کنن.
ولی می‌خوان یه‌شبه پولدار بشن.
اونا راه میان‌بر خودشون رو برای این کار پیدا می‌کنن.
یه دختر میلیاردر پیدا می‌کنن و کاری می‌کنن عاششون بشه.
آقا، اگه منظورتون رابطه من با آبیرامیه،
به خاطر پول یا موقعیت شما نیست.
پس چرا داری دنبال دختر من راه می‌افتی؟
طوری از بین می‌برمت که حتی تو کالبدشکافی هم معلوم نشه!
و بعدش؟
قبل از اینکه منو بکشی،
حقیقت رو در مورد معامله‌هایی که تو و اون توی این بیمارستان انجام دادین،
به همه می‌گم.
واکسن‌های تاریخ‌گذشته، داروهای گروه زد
و داروهای تاریخ‌مصرف‌گذشته.
من جزئیات کامل تمام داروهای دیگه‌ای که پخش می‌کنی رو دارم.
اگه رسانه‌ها بفهمن...
راستش، داشتم برنامه‌ریزی می‌کردم که بیام ببینمت.
همون موقع بود که بهم زنگ زدی که بیام اینجا.
چه خوب شد.
یه پیشنهاد بهت می‌دم.
من ۲۰ درصد از کل سود
تمام کارهای غیرقانونی که تو این بیمارستان انجام می‌دی رو می‌خوام.
بالاخره که باید در آینده به من می‌دادیش، مگه نه؟
نگران این نباش که پول از خانواده خارج بشه.
فقط فکر کن داری این رو به دخترت هدیه می‌دی.
قبوله، جوزف؟
حالا که توافق کردیم، می‌تونم برم؟
قربان.
کی بهت اجازه داد برای این تست دروغ‌سنج عجله کنی؟
مدرک کافی برای توجیه این کار داشتی؟
قربان، مگه این تست برای
تازه، اگه متهم خودش رضایت بده که تست دروغ‌سنج ازش بگیرن
پس مشکل چیه؟
بعد از اینکه این تموم شد بهت زنگ می‌زنم.
داری یه کم زیادی بلندپروازی می‌کنی، ویوک.
کاری که داری می‌کنی اشتباهه، جناب سروان.
آرونداتی برای این آزمایش مناسب نیست، نه از نظر جسمی و نه روحی.
و فراموش نکن که من یه خبرنگارم.
طول نمی‌کشه که این رو تبدیل به یه خبر کنم.
آرونداتی بالان جراح قلب بیمارستان مدیکال سیتیه.
بله.
آرونداتی از دکتر پراکاش کینه به دل داره.
نه.
آرونداتی می‌خواد آبروش رو ببره.
نه!
هر چی هم که بگی،
من حکم جلب آرونداتی رو صادر نمی‌کنم.
خودت می‌دونی عواقب
بدون مدرک علمی چیه.
اون وقت باید جواب نظام پزشکی رو بدم.
اول از همه، این عادتِ دستگیر کردنِ متهم‌ها بدون مدرک کافی رو کنار بذار.
با مدرک علمی برمی‌گردم.
پس برای من بهانه‌تراشی نکنید، آقا.
- می‌تونی... - بده به من!
- به حرفم گوش کن. - برو کنار!
می‌خوای منو بکشی؟ می‌خوای؟
- بس کن. - تو دیگه کی هستی؟!
تو کی هستی؟
اونو بده به من.
این کدئین نیست؟
- بده به من! - چرا رنوکا اونو به تو داد؟
تو کی هستی که این حرف‌ها رو می‌زنی؟
بهتره شروع کنی به حرف زدن، وگرنه زنگ می‌زنم پلیس.
- برو کنار. - ولم کن!
هی!
اون پسر منه، دکتر.
سانیش.
من پولی که حتی نداشتم رو خرج کردم تا بفرستمش بنگلور درس بخونه.
ولی اون به عنوان یه معتاد برگشت.
حتی درسش رو هم تموم نکرد.
خیلی سعی کردم نصیحتش کنم.
بردمش مراکز ترک اعتیاد.
ولی هیچ چیزی عوض نشد.
اگه مواد بهش نرسه با من بدرفتاری می‌کنه.
اون پسر منه، آقا.
چطور می‌تونم ولش کنم؟
تسلیم خواسته‌هاش شدم.
حالا، هر دارویی که بخواد براش از اینجا می‌برم.
مادهوی تو این کار کمکم می‌کرد.
اون داروها رو قایم می‌کرد و درست قبل از رفتن به من می‌داد.
یه روز، دکتر آرونداتی مادهوی رو با داروها گیر انداخت.
به پای دکتر افتادم و التماسش کردم که گزارش نده.
ولی ما هیچ‌وقت واقعاً بهش اعتماد نداشتیم.
برای همینه که علیه آرونداتی شهادت دادی؟
دکتر، التماستون می‌کنم.
اگه این کار رو از دست بدم، چاره‌ای جز تموم کردن زندگیم ندارم.
از روی ناچاری این کار رو کردم.
- دیگه تکرار نمیشه، دکتر. - بسه دیگه.
دیگه هیچی نگو. برو گمشو!
دکتر، خواهش می‌کنم...
ترکیبی که توی نمونه‌های خونی که بهم دادی پیدا شده
پانکورونیوم بروماید است.
کادر درمان به آن پاولون می‌گویند.
ما از پانکورونیوم بروماید در حین جراحی برای بیهوشی استفاده می‌کنیم.
- بله. - یک شل‌کننده‌ی عضلات اسکلتی است.
برای لوله‌گذاری هم استفاده می‌شود.
افزایش ضربان قلب
و سرکوب تنفسی از عوارض جانبی آن هستند.
اما برای استفاده در آی‌سی‌یو یا بیماران متصل به دستگاه ونتیلاتور ترجیح داده نمی‌شود.
ما از آن برای بیماران طولانی‌مدت استفاده نمی‌کنیم.
اگر از نظر تاریخی به آن نگاه کنیم،
در اروپا، این دارویی بود که برای اتانازی یا مرگ ترحم‌آمیز استفاده می‌شد.
در آمریکا هم از آن برای اجرای حکم اعدام استفاده می‌کنند.
آیا این دارویی است که به‌راحتی در دسترس عموم باشد؟
برای پزشکان به‌راحتی در دسترس است.
نه فقط پزشکان، بلکه برای پرسنل اتاق عمل و پرستارها هم همین‌طور.
موردی بوده که یک پرستار مرد به اسم افرن سالدیوار،
دویست نفر را به قتل رساند.
او از همین پانکورونیوم بروماید برای کشتن ۵۰ نفر از آن‌ها استفاده کرد.
اگر بتوانیم ردی
از این دارو در کیفش پیدا کنیم، می‌توانیم بازداشتش کنیم.
اون شب هیچ چیز مشکوکی حس نکردم.
راستش، حال پدربزرگ عصر اون روز کاملاً پایدار بود.
بعد اون دکتر جوان، نیکیل، اومد.
اون موقع اومد که من رو ببینه.
چرا؟
که در مورد وضعیت پدربزرگ بپرسه.
اون روز رفتارش بیش از حد دوستانه بود.
- عمو گوپی فامیل ماست. - کی؟
گوپینات، مدیرعامل بیمارستان.
اون چشم داشت به املاک موروثی نیرمال.
اون موقع خوابِ خواب بودم، قربان.
قربان، من با تزریق اون دارو باعث مرگ بیمار شدم.
ولی دیگه نمی‌تونم این عذاب وجدان رو تحمل کنم.
دارم خودکشی می‌کنم.
بله، قربان؟
جزئیات پرونده‌های فوتِ سه سال اخیر رو لازم دارم.
مخصوصاً اونایی که به خاطر حملات تنفسی فوت کردن،
مثل دنیل و نیرمال.
بله قربان، ولی آماده کردنش یکم زمان می‌بره.
هر وقت پرونده‌ها آماده شد با من تماس بگیر.
صبح بخیر قربان.
این نمونه داروی ماست.
لطفاً درخواست ما رو بررسی کنید، قربان.
بررسی می‌کنم.
- مانوج، بعداً بهم زنگ بزن. - حتماً قربان.
ممنونم.
- سلام. - سلام!
اون نمونه دارویی که برای آزمایش به من دادی
در واقع پانکورونیوم بروماید هست.
همون دارویی که باعث مرگ بیمارانت شده.
هنوز نخوابیدی؟
وضعیت یکی از بیمارها کمی جدیه.
زود برمی‌گردم تو برو بخواب.
گاهی اوقات، مرگ رحمت نیست، پراکاش؟
امروز توی دستشویی یه دارو پیدا کردم.
همون دارویی که باعث مرگ مریض‌هام شد.
هیچ‌کس جز ما وارد اون اتاق نمیشه.
حتی نمی‌ذارم تا وقتی خودم اونجا نیستم کسی اتاق رو تمیز کنه.
پس چطور اونجا پیداش شد؟
داری سعی می‌کنی چی بگی، پراکاش؟
انسان‌ها ذات عجیبی دارند.
حتی وقتی جنایتی درست جلوی چشم‌شان اتفاق می‌افتد،
باز هم دنبال مقصر جای دیگری می‌گردند.
آن‌ها هیچ‌وقت به نزدیک‌ترین افرادشان شک نمی‌کنند.
ما خیلی به هم نزدیک شده بودیم، خیلی زیاد.
چرا بیماران من رو کشتی؟!
چرا؟!
متاسفم.
واقعاً متاسفم.
به جایی رسیدم که حتی به خودم هم شک دارم.
لطفاً منو ببخش.
آبهی.
چرا این کار رو کردی؟
من نبودم.
جوزف منو هل داد.
پدرت بهش دستور داده بود.
مطمئنی قرص رو خوردی؟
پس دیگه جای نگرانی نیست.
چرا بابا این کار رو باهات کرد؟
بخاطر دوست داشتن تو.
و برای اینکه جلوی منو بگیره...
تا رازهاش رو فاش نکنم.
- آبهی... - بله؟
باید...
آقای ویوک رو ببینم.
میشه؟
تویی پسرم؟ بیا تو.
نگفته بودی میای.
باید یه مدرک از اتاق راگی بردارم.
راگیتا پراکاش.
- اون همسر دکتر پراکاش بود. - ها؟!
اون توی خونه فوت کرد، اما مرگش همین‌جا تایید شد.
قربان، نیکیل به هوش اومده.
گفت می‌خواد با شما صحبت کنه.
قربان، یه چیز دیگه هم هست که باید بهتون بگم.
شبی که وضعیت روزاما وخیم شد،
وقتی داشتم با تلفن صحبت می‌کردم
حس کردم دکتر پراکاشمون داره با خودش حرف می‌زنه.
همون موقع بود که حس کردم یه جای کارش می‌لنگه.
«سایه‌ها به دنبال ابرها می‌روند»
«شیارهایی سرد و کم‌عمق می‌تراشند»
«هر قدم محدود است»
«از گذرگاهی چنان تنگ و باریک»
«هنوز هم دوز باقی‌ست»
«مثل روحی که نمی‌توانم به امانت بگیرم»
«پشت هر دوز»
«رئیسی ایستاده است»
«سایه‌ها»
«به دنبال ابرها می‌روند»
«هر قدم محدود»
«هنوز دوز دارو باقیست»
«پشت هر دوز»
«یک رئیس ایستاده»
نه راگیتا، من فقط...
باید بفهمم کی این کار رو کرده.
اصلاً نمی‌تونم باورت کنم.
مگه همه این اتفاق‌ها وقتی تو اونجا بودی نیفتاد؟
چرا اینقدر ساکتی؟
مغزم دیگه نمی‌کشه.
کی ممکنه این کارو کرده باشه؟
راگیتا، یه چیزی بگو.
خواهش می‌کنم! لطفاً با من حرف بزن!
ویوک آقا...
چطور این خونه رو پیدا کردید؟
میگن: «بجوی تا بیابی».
دارید میرید بیرون؟
نه، تازه رسیدم.
تنها اینجا زندگی می‌کنید؟
نه.
همسرم اینجاست.
راگیتا.
راگیتا پراکاش.
دکتر پراکاش...
وقتی کسی که دوستش داریم رو از دست می‌دیم، حس کردن حضورش عادیه.
اما اگه بعد از یک سال هنوز این حس رو دارید، نیاز به درمان دارید.
یک سال از مرگ همسرتون گذشته.
باید همین الان با من بیاید.
نمی‌خوام بهتون صدمه بزنم، پراکاش.
اما حالا، به شما هم شک دارم.
داری سعی می‌کنی برام پاپوش درست کنی، مگه نه؟
اونم تو این کار دست داره، مگه نه؟
آرونداتی.
از اینجا برو بیرون، آقا.
لطفاً. برو بیرون.
- برو بیرون. - این‌قدر احساساتی نشو، دکتر.
مجبورم نکن به زور متوسل بشم.
بیا.
«سایه‌ها به دنبال ابرها هستند»
پراکاش...
«سایه‌ها به دنبال ابرها هستند»
پراکاش، عجب مردی بود!
هی!
تنها کسی که واقعاً من رو درک کرد.
راگیتا بود.
«تو خاکسترِ وسواسی»
همیشه حس می‌کنم خدا دوست ندارد که آدم‌ها بیش از حد خوشحال باشند.
سرطان ریه شروع کرد به تحلیل بردنِ راجیتا.
هیچ‌کدام از درمان‌ها جواب نداد.
این مرحله‌ی آخره.
«آتش اشتیاق»
اون خیلی ضعیف‌تر از اونی بود که بتونه درد و رنج رو تحمل کنه.
اون آرزوی مرگ کرد.
«شعله‌ای که می‌سوزونه تمام وجودم رو»
«اوه، مهتاب رنگ‌پریده، بر این لب‌های ارغوانی»
«تو آن نوای شیرینی»
نمی‌دونم.
اگه واقعاً روحی وجود داشته باشه...
اگه اصلاً همچین چیزی باشه...
اگه من خودم رو بکشم...
ممکنه نابود بشه.
ولی اگه تو با ترحم من رو بکشی...
دیگه این‌طوری نمیشه.
این بیشتر شبیه وظیفه‌ی یه دکتره...
که بیمارش رو نجات میده، مگه نه؟
تو این زندگی...
این تنها هدیه‌ایه که می‌تونی به من بدی، پراکاش.
لطفاً قبولش کن.
یه مرگِ آرامش‌بخش.
خواهش می‌کنم!
ولی اگه بهم مرگِ راحت هدیه بدی...
توی این زندگی... این تنها هدیه‌ایه که می‌تونی بهم بدی، پراکاش.
لطفاً اجازه بده.
یک مرگِ آرام‌بخش.
«دوز نظر دوم»
منو بکش بدون اینکه اذیت بشم، پراکاش.
بعد از اون، توی چهره‌ی هر بیمارِ رنج‌کشیده‌ای،
راگیتا رو می‌دیدم.
راهی پیدا کردم که بتونم هر لحظه حکمِ مرگ رو صادر کنم.
گاهی حتی مرگ هم یک موهبته.
پراکاش...
تو دو شخصیت در وجودت داری.
یکی‌شون نجات‌دهنده است.
و اون یکی انتقام‌جو.
حالا می‌بینم که هر دو دارن یکی می‌شن.
«سایه‌ها دنبال ابر می‌رن»
کسی که سعی داشت بیمارها رو بکشه،
و کسی که سعی داشت نجات‌شون بده...
تمام مدت خودش بوده.
اون موقع فهمیدم که دیگه هیچی جلودارش نیست.
بعدش اون بارون بی‌وقفه...
توی ایوون مدرسه...
من...
جالبه.
اون مدت زیادی توی کما بود.
هویتش هنوز برامون مجهوله.
طبق چیزایی که از تحقیقاتم فهمیدم،
قبلاً پلیس بوده.
وضعیتش نتیجه‌ی یه مشکل عصبی بعد از تصادفه.
شخصیت خیال‌پرداز.
دنیای خیالی‌ای که ذهنش ساخته.
در آن دنیا، شاید آدم‌های این بیمارستان را ببیند.
آن‌ها را به شخصیت تبدیل می‌کند
و یک داستان جنایی مخصوص خودش می‌سازد.
حس می‌کنم که در مقطعی از زندگی‌اش،
فشار یک پرونده‌ی ناتمام می‌تواند دلیل همه‌ی این‌ها باشد.
در هر صورت، حرف‌هایی که می‌زند واقعی نیست.
قربان، پس یک شک دارم.
آیا یک دنیای خیالی می‌تواند تا این حد دقیق باشد؟
قربان، فقط شک من نیست.
فکر می‌کنم این‌ها اتفاقات واقعی گذشته‌ی او هستند.
پس خودت کلاس رو درس بده، دویل!
مشکلات تنفسی شدیدی داره.
منتقلش کنید به بخش پزشکی عمومی.
باشه.
«سایه‌ها به دنبال ابرها»
«شیارهایی سرد و کم‌عمق می‌تراشند»
«هر گام، محصور»
«از گذرگاهی چنین تنگ و باریک»
هنوز دوز دارو باقی مونده
مثل روحی که نمی‌تونم قرض بگیرم
سایه‌ها دنبال ابرهان
هنوز دوز دارو باقی مونده
وقت... با هم بودن رو
برای ادامه دادن...
عشقم رو حس کن
«از این فرصت با هم بودن استفاده کنید»
«برای ادامه دادن...»
«زمانی را برای با هم بودن آزاد کنید»
«برای ادامه دادن...»