‫[زمین نام چندان برازنده‌ای برای سیاره‌ای نیست ‫که سراسر از اقیانوس پوشیده شده] ‫[آرتور سی. کلارک]
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫تو این چند روز اولین صیدمی، ولی
‫خیلی کوچیکی.
‫وای، نگاه کن چه خبره.
‫اون یکی خیلی ناجور به نظر می‌رسه.
‫آره، همین ‌طوره.
‫بهتره قبل از اینکه طوفان بشه برم خونه.
‫- فردا می‌بینمت. ‫- فعلاً.
‫همه یادشونه روزی که بارون اومد ‫کجا بودن.
‫یک روز یکشنبه بود، هنوز زمستون نشده بود.
‫هواشناسی هوا رو آفتابی پیش‌بینی کرده بود.
‫این سیستم کم‌فشار در ساحل چرخیده
‫و داره با سرعت پیش میاد.
‫امروز منتظر دوره‌های ‫بارندگی شدید در سراسر شهر باشید،
‫با وزش باد تا 48 کیلومتر در ساعت
‫و خطر سیل جزئی ساحلی و موج‌های بلند.
‫یک ماه تا تعطیلات مونده،
‫و امیدوارم تغییر غیرمنتظره هوا...
‫مردم طبق معمول به کارهای صبحگاهی‌شون می‌رسیدن.
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره، بریم.
‫اون موقع نزدیک همدیگه زندگی می‌کردیم...
‫اما حس تنهایی راحت سراغ آدم می‌اومد.
‫بچه‌ها، بیایید دیگه. داره بارون میاد.
‫آره، بریم داخل.
‫روزی که بارون اومد،
‫فهمیدیم
‫تنها نیستیم.
‫دسامبر گذشته گرم‌ترین ماه ثبت‌شده
‫برای غرب واشنگتن بود، ‫پس پیگیر اخبار باشید.
‫یالا. یالا.
‫و فهمیدیم بعضیا تا کجا پیش می‌رن
‫تا از خونه‌شون محافظت کنن.
‫[اداره مالیات]
‫هی، پس بقیه کجان؟
‫بقیه کجان؟
‫پسر پیرم اینجاست.
‫صبح بخیر.
‫- باورم نمیشه بچه‌ها گذاشتن بخوابم. ‫- داشتم فکر می‌کردم چرا انقدر ساکته.
‫برامون صبحونه گرفتی؟
‫آره. صید بزرگ امروز صبح.
‫- بیدار شید! ‫- دونات!
‫- وای! ‫- دونات!
‫- بدش من. ‫- میشه بیکن درست کنیم؟
‫- فقط آروم باشید. فقط... بیایید. ‫- بیکن!
‫- لطفاً کمی هم برای ما بذارید! ‫- لاشخورها.
‫- واقعاً لاشخورن. ‫- روشنش کن!
‫- باشه. ‫- روشش کن.
‫همین الان داروهای کسیدی رو دادم، ‫و بهش بیکن ندید.
‫تو بیشتر از اونا حقته.
‫بابا، استریم از کار افتاده.
‫نمی‌دونم. فکر کنم ‫این خونه واقعاً داره خراب میشه.
‫- من آماده‌ام هر وقت خواستی اسباب‌کشی کنیم. ‫- حتماً.
‫چند تا بلیط بخت‌آزمایی دیگه ‫بخریم آماده‌ایم.
‫هی.
‫می‌دونی که فقط شوخی می‌کنم، مگه نه؟
‫همه چی رو دوش تو نیست.
‫اون یارو فردا میاد ‫تا ترک‌های دودکش رو بررسی کنه.
‫- این دیگه نوبره. ‫- چی؟
‫فکر می‌کنه پی‌ریزی خونه‌مون داره نشست می‌کنه،
‫پس تنها چیزی که خونه رو ‫سر پا نگه داشته دودکشه.
‫اینکه موقع خواب خونه روی سرمون خراب بشه ‫خیلی ضدحال میشه.
‫هنوز هم می‌خواید برید ‫درخت کریسمس بخرید؟
‫- بیرون داره بارون میاد. ‫- بیخیال.
‫صبر کن، صبر کن. بابا، بیا دیگه. ‫قول دادی. لطفاً.
‫- من قول ندادم. تو قول دادی. ‫- بابا!
‫- تو قول دادی. ‫- بابا!
‫- کی به شماها قول داد؟ ‫- خودت!
‫- آره، بریم. ‫- یالا.
‫بریم درخت بخریم.
‫- بریم! ‫- من می‌خوام انتخاب کنم!
‫- کمکم کن کفشامو بپوشم. ‫- خودت بلدی کفشتو پات کنی.
‫هی، اسکوتر تو خونه ممنوعه.
‫یالا، مامان! بریم!
‫- همیشه خیلی طول میده. ‫- پس نباید تعجب کنی، درسته؟
‫کمک کن خواهرت کفشاشو بپوشه. ‫برید تو ماشین منتظر باشید.
‫آن! بریم!
‫- هولم نکن. ‫- نمی‌کنم.
‫دارم از بچه‌هام قایم می‌شم.
‫جدی، کی قراره این مسخره‌بازی درخت رو تموم کنیم؟
‫کریسمسه، ای گرینچ.
‫باشه، چی کار کردی؟
‫باید قفلشو باز کنی، خنگول.
‫- باز کردم، خنگول! ‫- خفه شو!
‫بحث نکنید! هردوتاتون خنگید.
‫بخاطر گراهام باز نمیشه.
‫- منو مقصر نکن. کار خودت بود. ‫- معلومه یه کاری کردی!
‫نه، نکردم. ‫چرا همش منو مقصر می‌دونی؟
‫همش تقصیر توئه!
‫برای همین من سوگلی هستم ‫و تو همش دردسر درست می‌کنی.
‫-خفه شو. خیلی لوسی. ‫- من لوس نیستم!
‫۸ سالمه!
‫شما دو تا چی کار کردید؟
‫هیچی!
‫ساکت باش، کَس.
‫باشه، کَس، هیس.
‫بچه‌ها. چرا تو ماشین نیستید؟
‫- در باز نمیشه. ‫- نمی‌تونیم بریم بیرون.
‫همه درها رو امتحان کردیم. هیچ‌کدوم باز نمیشه.
‫- بچه‌ها. بچه‌ها. ‫- من پنجره‌های اتاق خودمو امتحان می‌کنم.
‫چی؟ باشه.
‫این مسخره‌س.
‫آره. این یه شوخیه. ‫کار نوجوان‌هاس.
‫همه پنجره‌ها و درها رو چسبوندن ‫یا یه همچین چیزی، مگه نه؟
‫شوخی نیست. ساکت باش، کَس!
‫اما من آنتن ندارم.
‫وصل نیست. وای‌فای قطعه.
‫مودم رو از برق بکش ‫و دوباره بزن به برق. اینو امتحان کردی؟
‫- پول قبض رو دادی؟ ‫- آره.
‫کَس، ساکت باش!
‫الان آنتن داری؟
‫- نه، هیچی. ‫- مامان، بابا.
‫پنجره‌های اتاق خودم رو امتحان کردم. ‫هیچی کار نمی‌کنه.
‫- انگار چسب خورده قفل شده. ‫- همه پنجره‌های اونجا گیر کردن.
‫کَس!
‫- بابا! ‫- بابا.
‫حالت خوبه؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫آره، خوبم.
‫- حالم خوبه. ‫- باشه.
‫چه خبره... بابا!
‫- نمی‌فهمم. ‫- باشه، عقب برید.
‫- چرا؟ صبر کن. داری چی میگی؟ ‫- بابا!
‫- نه، نه! ‫- عقب برید. خودم درستش می‌کنم.
‫جیسون، نه!
‫- فقط بس کن! ‫- مامان!
‫- نکن! ‫- بابا!
‫مامان.
‫بابا.
‫بچه‌ها.
‫بابا، نگاه کن!
‫- خدای من. ‫- فقط ما نیستیم.
‫- هی، نمی‌تونیم بیاییم بیرون. ‫- نگاه کنید، یکی داره میاد.
‫آره.
‫اون همون فلانیه ‫از اون طرف خیابون.
‫- زن گرگ. ‫- هر اسم کوفته‌ای که داره.
‫- توجه‌شو جلب کنید. ‫- سوزان!
‫سوزان، برو کمک بیار!
‫این جا گیر افتادیم! برو کمک بیار!
‫- اونم نمی‌تونه بیاد بیرون. ‫- الان برمی‌گردم.
‫باشه، باشه، خوبه. ‫داره میره کمک بیاره.
‫عالیه. اشکالی نداره.
‫- پس حالمون خوبه. ‫- باشه. آره. می‌دونم.
‫این... من...
‫چیزی نیست.
‫آره، اشکالی نداره. آره.
‫باشه، بچه‌ها، بذارید ببینیم ‫همسایه‌ها دارن چیکار می‌کنن.
‫- همه‌ی همسایه‌ها رو می‌شناسی؟ ‫- کم‌وبیش.
‫آره، ریچاردسون‌ها هم ‫اون طرف خیابونن.
‫سه تا نوه دارن، ‫و فکر کنم مکس دندانپزشکه.
‫آره. اونم همون فلانیه.
‫پسر دوچرخه‌سوار.
‫- پسر دوچرخه‌سوار؟ ‫- پسر دوچرخه‌سوار؟
‫یکی از اون آدمایی ‫که اون همه لباس مسخره تنش می‌کنه.
‫گرگه. زنش همون کسی بود ‫که دوید رفت کمک بیاره.
‫چرا هنوز برنگشته؟
‫نگران نباش. مطمئنم ‫به‌زودی با پلیس برمی‌گرده.
‫بعد اون آدم فضول پایین اونجاست.
‫اوف.
‫- اسمش چیه؟ ‫- خدای من.
‫اسم هیچ‌کس رو تو این خیابون می‌دونی؟
‫آره، این زن آزاردهنده با سگشه.
‫دیگه کی؟
‫آره. یادی کنیم از ‫اون پخمه‌ای که قایق داره.
‫اسمش چی بود؟
‫«از روز نهایت استفاده رو ببر»؟
‫چه پخمه‌ایه.
‫آفرین.
‫آن.
‫«این یه دورهمی یک‌شبه بود. ‫مُردیم از خنده.»
‫نه!
‫دورهمی یعنی چی؟
‫یه جور شب‌نشینی بزرگسالانه.
‫چه فرقی بین شب‌نشینی بزرگسالان
‫و شب‌نشینی معمولی هست؟
‫خب، تو شب‌نشینی بزرگسالان...
‫- می‌تونی هرچقدر که دلت می‌خواد آبنبات بخوری. ‫- به نظر باحال میاد.
‫حتماً. نمی‌دونم.
‫«دولت؟»
‫هی!
‫کلی طول کشید.
‫نه، نکشید.
‫«شاید. ولی چرا؟»
‫«برای امنیت ما؟»
‫نگاه کن. اون پخمه قایق‌سوار یه تابلو داره.
‫موجودات فضایی رو این‌طوری می‌نویسن؟
‫نه عزیزم، این‌طوری نیست.
‫چرا موجودات فضایی باید بخوان ‫ما رو تو خونه‌هامون حبس کنن؟
‫نمی‌خوان، عزیزم.
‫[فقط ماییم؟ کل شهر؟]
‫«کل دنیا؟»
‫باشه بچه‌ها، به من نگاه کنید.
‫ما در امنیتیم. تو خونه‌مون هستیم.
‫هر چیزی که نیاز داریم اینجاست، ‫اما از همه مهم‌تر، همدیگر رو داریم.
‫- می‌تونم یه دونات بخورم؟ ‫- نه. اسپاگتی‌تو بخور.
‫اما من می‌خوام پرخوری عصبی کنم.
‫تو پرخوری عصبی رو از کجا می‌دونی، روث؟
‫گراهام.
‫اگه شما اون تو دووم بیارید، ‫منم می‌تونم این بیرون دووم بیارم.
‫فکر می‌کنی ‫اون زن دونده تونسته کمک پیدا کنه؟
‫یکی میاد. قول می‌دم.
‫فکر کنم کار بارون بود.
‫بارون این کار رو کرد.
‫نه عزیزم، این فقط بارونه.
‫مشکلی پیش نمیاد. قول می‌دم.
‫بارون امروز یه جور دیگه بود.
‫دارم سعی می‌کنم به خاطر بچه‌ها ‫خودمو نبازم.
‫اما چه خبره، جیسون؟ ‫چطور ممکنه؟ یعنی راستش چطوری؟
‫- نمی‌دونم. ‫- خدای من. پدر و‌ مادرم.
‫الان هول کردن.
‫خانواده ریچاردسون اون طرف خیابون چی؟
‫حالشون خوبه، مگه نه؟
‫مطمئنم پدر و ‌مادر تو هم حالشون خوبه.
‫حق با توئه.
‫باید یه چیزی رو بهت نشون بدم.
‫این تفنگه؟
‫جیسون، نمی‌شه تفنگ بخری ‫و به من نگی.
‫- می‌خواستم بهت بگم. ‫- بچه‌ها چی؟
‫می‌دونم.
‫- باشه، این چند وقت یه کابوس می‌دیدم. ‫- چی؟ چه کابوسی؟
‫چند هفته پیش از خواب بلند شدم، ‫و این حس رو داشتم.
‫فقط... حس کردم در امنیت نیستیم.
‫و الان احساس امنیت می‌کنی؟
‫- ببخشید. ‫- باشه.
‫باشه؟
‫باشه.
‫قبل از اینکه بذاری سر جاش ‫یادم بده چطور از این کوفتی استفاده کنم.
‫یالا.
‫گل کاشتی، احمق.
‫این دیگه چیه؟
‫هی.
‫نمی‌تونم رد بشم.
‫بارون داره یه جور حصار ‫دور خونه درست می‌کنه.
‫کف خونه هم وضعش همینه.
‫کی داره این کار رو می‌کنه؟
‫نمی‌دونم، اما راه خروج رو بستن.
‫باید نگران این باشیم ‫که اکسیژنمون تموم بشه؟
‫اونم چک کردم.
‫هوا میاد تو.
‫باشه. پس منتظر می‌مونیم تا بارون بند بیاد.
‫بیا بریم بخوابیم.
‫آن.
‫هر چیزی که ما رو اینجا نگه داشته...
‫ساخت دست بشر نیست.
‫لطفاً اینو به بچه‌ها نگو.
‫[روز دوم]
‫من قبلاً امتحانش کردم.
‫شما دوتا چقدر نسبت به این قضیه خونسردید.
‫کار دیگه‌ای که ‫نمی‌تونیم بکنیم، مگه نه؟
‫آره. شماها پدر و مادرید. ‫خودتون حلش می‌کنید.
‫عالیه. اونو یه کم جابه‌جا کن. آره.
‫خیلی‌خب. وقتشه که شما بچه‌ها ‫موزیک خوب یاد بگیرید.
‫میگی این موسیقی خوبه؟
‫آره. کلاسیک‌ها.
‫یه دی‌وی‌دی داریم.
‫آها.
‫فکر کنم فقط دو تا فیلم داریم.
‫خب، حالا مامانتون قراره ‫باهاتون درباره کارهای خونه صحبت کنه.
‫باشه، نگاه کنید، تعطیلات نیست. ‫باید طبق برنامه پیش برید.
‫تخت‌خواب‌هاتون رو مرتب می‌کنید.
‫هر روز لباس می‌پوشید. ‫دندون‌هاتون رو مسواک می‌زنید.
‫کَس!
‫باید روی چیزهای ضروری تمرکز کنیم.
‫اگه با احتیاط جیره‌بندی کنیم،
‫دلیلی نداره غذامون تا دو ماه دووم نیاره.
‫- این غذاست؟ ‫- آره.
‫فکر کنم اینا مونده باشن.
‫شايدم بیشتر.
‫آره، اونا رو آخر سر می‌خوریم.
‫از همین الان، ما هنوز برق داریم، آب داریم،
‫گاز داریم، اما معلوم نیست ‫هیچ‌ کدوم تا کی دووم بیارن.
‫پس باید با آب و برق مثل ‫کالاهای لوکسی برخورد کنیم
‫که ممکنه هر لحظه از دستشون بدیم.
‫هی، اینا موقتیه‌، ‫و از پس این وضعیت برمی‌آیم.
‫من و مامانتون ازتون محافظت می‌کنیم. ‫قول می‌دم.
‫تیم دلگادو تا سه.
‫- فکر نکنم نیازی باشه این کار رو بکنیم. ‫- فقط انجامش بده.
‫یک، دو، سه.
‫تیم دلگادو!
‫- الان می‌تونم یه دونات بخورم؟ ‫- نه.
‫کَس.
‫پیرمرد.
‫نمی‌تونم در رو باز کنم، باشه؟ ‫واقعاً متاسفم.
‫هر جا رو که دوست داری انتخاب کن.
‫برات تمیزش می‌کنم.
‫[روز چهارم]
‫رو.
‫چی گفتم؟
‫ساعت مدرسه مثل موقع مدرسه رفتار می‌کنیم.
‫بابا، من این فصل رو قبلاً خوندم.
‫- دوباره انجامش بده. ‫- چه فایده‌ای داره؟
‫شاید الان به نظر اتلاف وقت بیاد، گراهام، ‫اما تو...
‫اما حق با توئه. ‫این کاملاً اتلاف وقته.
‫خوب. می‌خواید یه چیز واقعی یاد بگیرید؟
‫- چیزی که شاید واقعاً یه روز به دردتون بخوره؟ ‫- آره.
‫بریم.
‫آماده‌اید؟
‫امروز قراره یاد بگیرید ‫چطور شکم یه ماهی رو خالی کنید.
‫معلومه که ماهی نداریم،
‫اما رو اون‌قدر لطف داشت
‫که سه تا از عروسک‌هاش رو ‫برای این درس اهدا کنه.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- قابلی نداشت.
‫خیلی ممنون. حالا، قوانین کار با چاقو چیه؟
‫انگشت‌هات رو نبر.
‫- برادرت رو نکش. ‫- چی؟
‫هیچ‌ کس رو نکش.
‫خیلی‌خب، اولین کاری که باید بکنید اینه،
‫سر و دُم رو می‌برید.
‫قرار نیست اون قسمت‌ها رو بخورید.
‫با بریدن سر، یه سوراخ خیلی مناسب ‫همین‌جا پیدا می‌کنید،
‫پایین گلو.
‫و بُرش‌مون رو از اونجا شروع می‌کنیم،
‫و این کار همچنین تضمین می‌کنه ‫که هیچ عضوی رو پاره نکنیم
‫که گوشتمون رو آلوده کنه.
‫وسطش رو این‌طوری برش بدید، ‫و بعد شروع کنید به درآوردن محتویات شکمش.
‫اگه این یه ماهی واقعی بود ‫با آب می‌شستیمش.
‫می‌تونستیم از شیر آب استفاده کنیم، ‫یا حتی بهتر تو اقیانوس می‌شستیمش.
‫چطور این‌قدر درباره ماهی می‌دونی؟
‫چون دریا رو دوست دارم،
‫و قایق ماهیگیری داشتم.
‫واقعاً؟
‫- پس کجاست؟ ‫- فروختمش.
‫- چرا؟ ‫- چون بچه‌ها پرهزینه‌ان.
‫بابا.
‫حالا، ماهیتون رو باز کنید، ‫اونجا فیله‌ها رو پیدا می‌کنیم،
‫و این همون بخشیه که می‌خوریم.
‫شماها دارید چی کار می‌کنید؟
‫شکم ماهی رو خالی می‌کنیم.
‫مال من پری دریاییه.
‫می‌بینم.
‫پس رسیدیم به مرحله‌ی ‫بذار بچه‌ها با چاقو بازی کنن.
‫- دارن یاد می‌گیرن. ‫- آره.
‫و مراقبیم، مامان.
‫- و خوش می‌گذره. ‫- خوش می‌گذره.
‫می‌خوام بدونم این تا کجا پخش شده.
‫[منم]
‫می‌تونی از همسایه پایین‌تر بپرسی؟
‫دقیقاً، مثل تلفن بازیه.
‫[آره]
‫[هفته‌ی اول] ‫خب، اینجا معمولاً از چه ساعتی ‫شروع به نوشیدن می‌کنید؟
‫- ۱۱:۰۰؟ ‫- هوم.
‫بیشتر ۱۰:۳۰.
‫نه. همش اینطور میشه.
‫هیجان‌انگیزه.
‫نه.
‫هی، هی، هی، هی! ‫نه، ننداز دور.
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- اینو نگه می‌دارم.
‫آره.
‫میذارمش اینجا.
‫این تو می‌ذارم.
‫و وقتی خشک شد، ‫اون‌وقت تخم گوجه‌فرنگی داریم.
‫- چیه؟ ‫- دوستت دارم.
‫می‌دونم، چون من فوق‌العاده‌ام.
‫آره، هستی.
‫پنج بلوک. همه مثل همیم.
‫ممنون، مکس.
‫«حالت چطوره؟»
‫تا اینجا که خوب بوده. تو چطوری؟
‫«می‌گذرونم.»
‫«شغلت چیه، جیسون؟»
‫من مهندسم، مکس.
‫فعلاً بیکار.
‫آره. بچه‌هام چند تا دندون خراب دارن.
‫می‌تونی بیای درستشون کنی؟
‫غذا داری؟
‫فعلاً به اندازه کافی.
‫تو چی؟
‫[نه!]
‫باشه.
‫[هفته‌ی دوم]
‫روی شیشه‌ها نقاشی نمی‌کنیم، روث.
‫هی، هی، هی!
‫تو.
‫مامان؟ می‌تونی برقصی؟
‫نه، وظیفه خودته، دختر.
‫مجبورم؟
‫- مجبوری. ‫- بله، مجبوری.
‫باید بیای وسط. یالا.
‫یالا.
‫بیا. پات رو بذار اینجا.
‫♪ امروز خوابم ببره ♪
‫♪ هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم این روز تموم بشه ♪
‫♪ هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم امشب بتونه این‌قدر ♪
‫♪ به من نزدیک باشه ♪
‫توی خونه اسکوتر ممنوعه. یالا، من...
‫♪ فقط سعی کن توی تاریکی ببینی ♪
‫♪ فقط سعی کن درستش کنی ♪
‫♪ تا ترس رو حس کنی ♪
‫♪ قبل از اینکه اینجا باشی ♪
‫♪ شکل‌ها رو خیلی بیش از حد نزدیک می‌کنم ♪
‫♪ چشمام رو از حدقه درمی‌آرم ♪ ‫♪ نفسم رو حبس می‌کنم و صبر می‌کنم... ♪
‫تماماً از این بخش شروع می‌شه، ‫و بعد میره...
‫سه، چهار، پنج.
‫♪ امن و تمیز... ♪
‫♪ اگه فقط مطمئن بودم ♪
‫که سرم روی در یه رویاست...
‫- اونو. من بردم! ‫- دو تا کارت کاملاً یکسان؟
‫اخطار نهایی؟
‫خیلی‌خب، آماده‌اید؟ یک، دو، سه.
‫درخت بی‌نظیر!
‫بچه‌ها، نگاه کنید. همسایه‌ها.
‫وای، خیلی قشنگه.
‫کریسمس.
‫[ماه اول]
‫- برگشت. ‫- کی برگشت؟
‫رهگذر بارانی.
‫خیلی خنگی.
‫وقتی بارون میاد سر می‌زنه.
‫بهت گفتم.
‫خفه شو.
‫این...
‫احتمالاً فقط یه حیوونه.
‫تو این سالاد زیاد سالاد وجود نداره.
‫اگه نمی‌خوایش، من می‌خورمش.
‫به‌زودی سبزیجات بیشتری خواهیم داشت. ‫فقط یه کم زمان می‌بره تا رشد کنن.
‫- می‌تونم لطفاً فقط این یه بار غلات صبحانه بخورم؟ ‫- نه.
‫این چیزیه که داریم می‌خوریم. ‫الان وقت ایراد گرفتن نیست.
‫- من گشنه‌ام نیست. ‫- منم همین‌طور.
‫خیلی‌خب، پس چیزی نمی‌خورید.
‫امروز یه نفر رو بیرون دیدم.
‫- گراهام هم دیدش. ‫- فقط بارونه. داره دروغ می‌گه.
‫- دروغ نمی‌گم. ‫- داری دروغ می‌گی.
‫- دروغ نمی‌گم! ‫- فقط لطفاً تمومش کنید.
‫فکر می‌کنم گاهی، ‫اگه به اندازه کافی به بیرون پنجره خیره بشی،
‫چیزهای زیادی می‌بینی که واقعاً اونجا نیستن.
‫من اونو دیدم، مامان. واقعاً دیدم. ‫فکر می‌کنم داره تلاش می‌کنه ارتباط برقرار کنه.
‫تو با هیچ‌کس بیرون ارتباط برقرار نکردی ‫چون بقیه توی خونه‌هاشون حبس شدن.
‫ببخشید.
‫رو، منو ببخش که صدامو بردم بالا، ‫اما الان وقت داستان‌سرایی نیست، باشه؟
‫باشه. می‌تونیم تلاش کنیم کمی مثبت‌تر بمونیم؟
‫- آره. ‫- بله.
‫من یه سورپرایز دارم. ‫شیرینی کریسمس درست کردم.
‫شکر تموم کردیم، ‫پس مجبور شدم یه چیز دیگه استفاده کنم.
‫احتمالاً طعم‌شون خیلی بده.
‫ممنون. مطمئنم طعم‌شون عالیه.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- ممنون. ‫- یکی دیگه می‌خوای؟
‫فکر نکنم.
‫خدای من! این یه کریسمس عجیب‌ و غریبه.
‫آره، گند نمی‌زنیم به زندگی‌شون، مگه نه؟
‫این قراره تا آخر عمر روشون تاثیر بذاره.
‫ما داریم بهترین کار رو براشون می‌کنیم. ‫مهم همینه.
‫- و این همون چیزیه که به یاد خواهند آورد. ‫- آره، حق با توئه.
‫یه روز این وضع خاطره میشه. ‫و بچه‌های ما فوق‌العاده مقاومن.
‫می‌خوای ماری‌جوانا بکشیم ‫و فیلم ایر فورس وان رو تماشا کنیم؟
‫ببخشید، چی؟
‫ته کشوی مخفی یه نخ پیدا کردم.
‫کشوی مخفی داریم؟
‫همون کشو که وقتی جوون‌تر بودیم...
‫مواد و سیگارمون رو قایم می‌کردیم؟
‫آره.
‫- آره. ‫- پس معلومه کشوی مخفی داریم.
‫دست تکون بده. ‫بفرستش بالا توی دودکش.
‫- صدام رو شنید؟ ‫- یواشکی اومد تو.
‫«هر کاری می‌کنم تا خانواده‌ام رو نجات بدم.»
‫«چیزی رو که نمی‌تونم بدم از من نخواه.»
‫می‌شه قبل از شروع فیلم دیالوگ‌هاش رو نگی؟ ‫می‌دونی از این کار متنفرم.
‫آره.
‫«از هواپیمای من گمشو بیرون!»
‫چرا این فیلم رو می‌دونی؟
‫این یه فیلم کلاسیکه، آن.
‫یا اگه بخوای می‌تونم آنی رو بذارم.
‫نه!
‫- نه. لطفاً، نه. ‫- خب.
‫فقط یه شب رو نیاز دارم ‫که این آهنگ‌ها رو نشنوم.
‫پس همون ایر فورس وان باشه.
‫مامان! بابا! زود باشید!
‫بابانوئل اومد!
‫- چی اونجا داری؟ ‫- یه نصفه سیب.
‫یه نصفه سیب؟
‫من این یکی رو دارم.
‫امیدوار بودیم که یادت رفته باشه.
‫این چیه؟
‫شاید بتونی ازش ‫برای سالن آرایش الکی استفاده کنی.
‫- ممنون. ‫- خیلی‌خب.
‫این برای هردوتاتونه.
‫کتاب‌های پیانو؟
‫آره، می‌دونی، ‫همون پیانویی که مادربزرگ برات خریده بود
‫و همین‌طور داره روش خاک می‌خوره.
‫- اما من نمی‌خوام پیانو بزنم. ‫- خیلی‌خب.
‫- گراهام؟ ‫- نه.
‫- تلاش‌مون رو کردیم. ‫- عالیه.
‫آره. گری، یه هدیه برای مامان پیدا کن.
‫چی؟ چی برام گرفتی؟
‫بچه‌ها، ممنونم.
‫این اولین گوجه‌فرنگیته.
‫دیدن که داره توی آشپزخونه رشد می‌کنه، ‫و خواستن سورپرایزت کنن.
‫- خودت کاشتیش، مامان. ‫- خدای من.
‫خیلی شیرینه.
‫باید قاچش کنم تا با هم قسمت ‌کنیم؟
‫- می‌تونی همه رو خودت بخوری. ‫-آره، گوجه‌ات رو بخور.
‫واقعاً خوبه.
‫- دارم گریه می‌کنم. ‫- آره.
‫مامان! پیرزن کمک می‌خواد!
‫خانم ریچاردسونه. ‫ببرشون توی اتاق نشیمن.
‫- بابا. ‫- بریم.
‫چه اتفاقی داره می‌افته؟ بابا؟
‫- بابا! نه! ‫- بریم. بیا. بریم. برو.
‫حالش خوب میشه؟
‫نه، عزیزم. حالش خوب نبود.
‫کریسمس تموم شد؟
‫آره.
‫اینم آخریش بود.
‫متاسفم، کَس.
‫فقط به خاطر من دووم بیار.
‫♪ بارون، بارون، برو ♪
‫♪ یک روز دیگه دوباره بیا ♪
‫نگران نباش، کَس.
‫♪ بارون، بارون، برو ♪
‫لطفاً کمکم کن!
‫چی؟ چی؟
‫یه نفر بیرونه. اون‌جاست!
‫- چی شده؟ ‫- از پنجره فاصله بگیر.
‫چرا؟
‫مامان! بابا!
‫- اون کیه؟ ‫- اونا مردن.
‫همسایه‌ست.
‫اونا مردن. همه‌ مردن!
‫نذارید ببیندتون!
‫تموم شد. ‫اونا اینجان، و هیچ کمکی در راه نیست.
‫- سوزان. ‫- هیچ کمکی در راه نیست!
‫- نمی‌تونیم کمکت کنیم. متاسفم. ‫- کمکم کنید!
‫باید... کمک کنید!
‫قایم شید.
‫خیلی‌خب، جلسه خانوادگی. همین الان.
‫- نمی‌دونم دارم به چی نگاه می‌کنم. ‫- تلاش کردم بهت بگم.
‫اما اونی که من دیدم به نظر خوب می‌رسید.
‫فقط... شبیه اونایی که امشب دیدیم نبود.
‫هر چیزی که اون بیرون دیدیم،
‫هر چیزی که ما رو این‌جا نگه داشته، ‫...اصلاً خوب نیست.
‫به من گوش کنید.
‫نمی‌ذارم اتفاق بدی برامون بیفته.
‫می‌تونیم امشب توی اتاقتون بخوابیم؟
‫آره.
‫بیایید تمام نشانه‌های زندگی قابل‌مشاهده از بیرون رو ‫به حداقل برسونیم.
‫- تمام پنجره‌ها رو می‌پوشونیم. ‫- مخصوصاً وقتی بارون میاد.
‫هیولاها واقعی‌ان؟
‫الان دیگه هستن.
‫کمکی نکرد، گری.
‫هیس.
‫بیایید آروم بگیریم، باشه؟
‫باشه، مامان.
‫بخوابید.
‫چی کار کنیم؟
‫زنده می‌مونیم.
‫[دارومون تموم شد]
‫کَسی؟ نه. ولش کن، کَسی!
‫هی! هی.
‫می‌دونی چیه؟ ‫می‌تونی بعداً با کَسی بازی کنید.
‫همین الان، بیایید کمی ورزش کنیم.
‫مامان، بابا می‌خواد دوباره ورزش کنیم.
‫بابا!
‫فکر می‌کنم کلاهک دودکشه. ‫حتماً افتاده پایین.
‫آره، الان میشه همه جا رو دید.
‫می‌تونی ترک‌ها رو ببینی؟ ‫دارن بزرگ‌تر می‌شن؟
‫ترک‌ها؟ ‫چرا توی دودکش‌مون ترک داریم؟
‫چون خونه‌مون آسیب سازه‌ای دیده.
‫یعنی قراره خونه ‫روی سرمون خراب بشه؟
‫- امیدوارم این‌طور نباشه. ‫- نه.
‫بچه‌ها، کی اهمیت میده؟
‫شاید الان بشه از طریق دودکش بریم بیرون.
‫بالاش خیلی باریکه‌. وزن من ‫باعث می‌شه کل ساختمون فرو بریزه، عزیزم.
‫پس بابانوئل چطوری از دودکش میاد پایین؟
‫بچه‌ها، دارم شوخی می‌کنم. ‫بذارید من برم بالا.
‫من از همه سبک‌ترم، ‫پس می‌تونید با بندهای هوایی‌ منو بکشید بالا.
‫چیزیم نمیشه.
‫پا بذار روش.
‫آروم و یواش، باشه؟
‫- خداحافظ بچه‌ها! ‫- نه.
‫وای خدا.
‫خیلی‌خب. از این وضع خوشم نمیاد.
‫وایستین، ترک‌هاش رو می‌بینم!
‫بهشون دست نزن. به هیچی دست نزن.
‫راست می‌گفتی بابا. ‫اصلا نمی‌تونم از اینجا رد بشم.
‫عزیزم، الان میارمت پایین، باشه؟
‫وایستا! می‌خوام یه چیزی امتحان کنم.
‫فقط لطفا مواظب باش، باشه؟
‫مواظب باش! آروم باش.
‫دستم از خونه بیرونه!
‫مامان، هوا داره عوض می‌شه.
‫هوا و همه‌چی رو حس می‌کنم.
‫خیلی‌خب، بسه. ‫بیا پایین. خیلی‌خب، زود بیارش پایین.
‫- مواظب باش، مواظب باش. ‫- بیا، بیا.
‫آروم بیا. آفرین.
‫چیزی نمونده.
‫وای خدا جون.
‫- آفرین. حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫وای، دختر شجاع من. ‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫کسیدی چش شده؟
‫نه.
‫وای نه.
‫کَس.
‫- نه، تکونش نده. ‫- ببخشید کَس.
‫- وای، کَس عزیزم. ‫- مشکل از قلبشه.
‫- آخی. ‫- داروش تموم شد.
‫زندگی خیلی خوبی داشت بچه‌ها.
‫- چرا این‌جوری می‌گی؟ ‫- آخه خیلی پیره عزیزم.
‫گاهی وقتی آدم خیلی پیر بشه، ‫خیلی بیمار می‌شه.
‫بچه‌ها رو ببر خلوتگاه. ‫تلویزیون رو روشن کن.
‫خیلی‌خب بچه‌ها، بیاین. ‫بیاین بریم تو خلوتگاه «آنی» تماشا کنیم.
‫ولی مامان، من می‌خوام پیش کسیدی بمونم.
‫می‌دونم.
‫♪ پس باید تا فردا دوام بیاری... ♪
‫می‌دونم صداش بلنده. ‫گوش‌هاتون رو بگیرین. بیاین بخونیم.
‫♪ فردا، فردا ♪
‫♪ خیلی دوستت دارم ♪
‫♪ فقط یه روز باهام... ♪
‫♪ فاصله داری ♪
‫کار درستی کردی.
‫آره.
‫الان یه مشکلی دارم.
‫نباید همین‌جا بمونه.
‫شومینه.
‫بعد از این که بچه‌ها خوابیدن ‫مرده‌سوزیش کنیم؟
‫آره، اون هم یه گزینه است.
‫- ولی فریزر هم هست. ‫- نه، اون کار رو نمی‌کنیم.
‫اگه اوضاع بد شد، ‫یعنی خیلی خیلی بد شد...
‫شاید بگیم کاش اون گزینه رو داشتیم.
‫نیاز دارم تو حلش کنی...
‫و نمی‌خوام از هیچی اطلاع داشته باشم.
‫خیلی‌خب. چیزی نیست.
‫[پس‌مانده غذا]
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫آره. آره، بیا.
‫چیزی نیست. می‌تونی برداریش.
‫آره.
‫اگه پخمه راست بگه چی؟
‫شاید واقعا فضایی‌ان.
‫فضایی‌ها نمی‌تونن بارون رو کنترل کنن.
‫تو که نمی‌دونی.
‫هرچی هستن...
‫ما الان اسیرشونیم.
‫چرا باید ما رو تا ابد ‫تو خونه حبس کنن؟
‫چرا؟
‫شاید می‌خوان مجازاتمون کنن.
‫گمون کنم امروز همین‌قدر آفتاب می‌بینی.
‫- بارونه. بریم. ‫- خلوتگاه با من.
‫بریم. خودتون می‌دونین چیکار کنیم.
‫بریم رو. بجنب.
‫روث، بجنب.
‫- عه، این چه کاریه؟ ‫- چیه؟
‫- مشکلت چیه؟ ‫- خیلی‌خب، بسه.
‫ببین، اون کار رو نکن.
‫- بسه. ‫- اون کار رو نکن.
‫خیلی‌خب، بیا.
‫گیاهم.
‫- عه. عه. ‫- ولم کن.
‫چیکار می‌کنی؟
‫نه!
‫من فقط می‌خواستم...
‫چیزی نیست. ببین، چیزی نیست. رفت.
‫چیزی نیست. کارت خوب بود. کارت خوب بود. ‫کار همه‌تون خیلی خوب بود.
‫[سه ماه]
‫من هنوز گرسنه‌ام.
‫- جیره‌بندی کردیم. ‫- می‌دونم، ولی باید غذا بخورم.
‫- من هم همین‌طور. ‫- بیا.
‫- بقیه غذای من رو بخور. ‫- نه!
‫بیشتر از اون می‌خوام.
‫فقط واسه امشب، خواهش می‌کنم! ‫فردا باز هم گشنگی می‌کشم.
‫بس کن! بس کن ببینم!
‫- برو کنار! ‫- همه‌مون گرسنه‌ایم.
‫- بذار ببینم! ‫- من هم گرسنه‌ام.
‫بذار اون تو رو ببینم، بعدش می‌فهمم.
‫- گفتم نه. ‫- بذار ببینه.
‫[از بسته بودن در یخچال اطمینان حاصل کنید]
‫تو هم می‌خوای ببینی؟ قبوله.
‫مامان! جریان چیه؟
‫چیزیش نیست. چیزیش...
‫خیلی‌خب.
‫این وضع یه روزی تموم می‌شه.
‫جون سالم به در می‌بریم.
‫نه.
‫دیگه واسه این چیزها وقت نداریم.
‫وقتشه صادق باشیم.
‫- از گرسنگی می‌میریم. ‫- نه. بس کن.
‫- آره. ‫- نه، این‌جوری نگو.
‫من قبول نمی‌کنم مرگ بچه‌هامون رو تماشا کنم.
‫من از این حرف‌ها نمی‌زنم.
‫این اتفاق می‌افته.
‫نه، ما زنده می‌مونیم.
‫زنده موندن که سهله. پیشرفت می‌کنیم.
‫من حلش می‌کنم.
‫بهم اعتماد کن.
‫نه. نمی‌کنی.
‫تموم شد.
‫مامان، بابا.
‫می‌تونین این‌ها رو بپزین.
‫- اشتباه پاکشون کردم؟ ‫- نه، تو هیچ اشتباهی نکردی عزیزم.
‫بیا اینجا.
‫بیا اینجا. تو هیچ کاری نکردی.
‫کجا می‌ری؟
‫بکش.
‫بعدش چی می‌شه؟
‫حالا صبر می‌کنیم.
‫هیس. هیس.
‫آره. زود باش، بگیرش.
‫آره.
‫بدو، بدو. وای.
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫بکش!
‫وای نه. نه، نه، نه. ‫بهتره به بچه‌ها بدی.
‫تو سرگیجه داری. ‫چند روزه غذا نخوردی.
‫فقط بخور و بعدش برگرد سر کارت.
‫روباه‌ها هویج می‌خورن؟
‫این واسه روباه نیست.
‫چی شده؟
‫ماهی‌گیری دودکشی.
‫- مواظب باشین، داغه. ‫- خیلی‌خب، بفرمایین.
‫خب، اینجا. باید همه این‌ها رو بلند کنیم.
‫وقتی به زیر لایه زیرین رسیدی،
‫چند سانت خاک برمی‌داری ‫و به مانع می‌خوری.
‫یه کاریش می‌کنم.
‫روزها به هفته بدل شدن...
‫و هفته‌ها به ماه‌ها بدل شدن.
‫مردم اصلا نمی‌تونستن بفهمن ‫مهمون‌هامون چقدر اینجا می‌مونن،
‫پس خودشون رو مخفی کردن ‫تا در امان بمونن.
‫اکثر مردم از گرسنگی مردن.
‫بقیه ناامید و تسلیم شدن.
‫با این حال، بقیه هدفی پیدا کردن ‫و ادامه دادن.
‫خوش‌شانس‌ها تونستن با هم باشن.
‫کود بیشتری لازم دارم.
‫ای بابا، تموم کردم.
‫می‌تونیم خودمون تولید کنیم.
‫نظرت چیه؟ ‫به نظر من خیلی خوب بود.
‫خیلی خوبه.
‫زود باش!
‫نور بیشتری لازم دارم.
‫[سرده!!!] ‫[ژانویه]
‫[فوریه]
‫دنیای بیرون غریب و خطرناک شده بود.
‫مردم توی خونه چیزهایی که واسه بقا ‫نیاز داشتن رو پیدا می‌کردن.
‫توی خونه آزاد بودن.
‫- چه‌جوری تفنگشون رو از دست دادن؟ ‫- آره، نمی‌دونم عزیزم.
‫وای! وای!
‫- از هواپیمای من برو بیرون! ‫- از هواپیمای من برو بیرون!
‫ایول! یوهو!
‫- ایول! ‫- یوهو!
‫ایول!
‫- چی؟ ‫- نه!
‫ای بابا!
‫می‌دونستیم بالاخره این‌جوری می‌شه، مگه نه؟
‫آره، ولی هنوز می‌تونیم ‫موسیقی داشته باشیم.
‫[پنج سال بعد]
‫[گراهام، روث]
‫[بارانی، ابری، آفتابی]
‫[تولدت مبارک مامان!]
‫[باران]
‫صبح به خیر.
‫[باورش کن]
‫[سلام!]
‫[موج‌سواری]
‫[خانه فروشی]
‫سلام باران.
‫دقیقا به موقع اومدی.
‫امروز چه مدلی می‌زنین آقا؟
‫همون سفیدی همیشگی؟ ‫پشت و کنار سر؟
‫عه، متوجه نشده بودم سرگرمم می‌کنی.
‫سلام گراهام.
‫آماده اصلاح موی بعدیت هستی؟
‫وای، این دیگه چیه؟
‫دام رو تنظیم کردم تا خودکار بشه.
‫- پس دیگه از ماهی‌گیری خبری نیست. ‫- اون که واقعا ماهی‌گیری نیست آن.
‫دیگه اون‌قدر غذا پرورش نمی‌دیم ‫که دام نذاریم؟
‫آن؟
‫- خونه قطعا داره فرو می‌ره. ‫- خونه داره فرو می‌ره.
‫عالیه. خیلی خوبه. ‫می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫خیلی‌خب، نه، ببین. ‫داره بدتر می‌شه.
‫خب؟ خاک زیر خونه داره کنار می‌ره.
‫آره، پنج سال بارون روزانه ‫همین کار رو می‌کنه. بیا.
‫انگار همون چیزی که ما رو تو خونه حبس کرده، ‫تنها دلیل سرپا نگه داشتن خونه است.
‫من می‌گم بذار کلا فرو بریزه.
‫شاید یه روزی همه‌مون ‫تو یه جعبه نامرئی زندگی کنیم...
‫و باحال می‌شه.
‫بچه‌ها رو صدا کن. ‫می‌خوام یه چیزی نشونتون بدم.
‫چی؟!
‫نظرتون چیه، ها؟
‫- چی؟! ‫- ای وای.
‫وای خدایا.
‫- می‌شنوی؟ ‫- آره.
‫- آره؟ ‫- آره، می‌شنوم.
‫آدم با خرحمالی به همه‌چی می‌رسه، مگه نه؟
‫آره. آره.
‫فقط در حد چند بار روشن کردنش بنزین داریم.
‫- اوهوم. ‫- واقعا کار می‌کنه.
‫مگه نه؟
‫ای وای.
‫- آره. ‫- چند ساله؟
‫- آره، شش. ‫- هفت.
‫- هفت ساله! ‫- تقریبا.
‫آره، آره، کلی کار کردم. ‫آره، این رو می‌بینین؟
‫وای خدایا.
‫آره، کلی کار کردم.
‫- وقت تلف کردی. ‫- چی؟
‫چی گفتی؟
‫نه، اِم...
‫تو ماشینی ساختی که هیچ‌وقت ‫جایی نمی‌رسه، متوجهی؟
‫پس به نظرت چیکار کردی؟
‫اگه می‌خوای کار به‌دردبخوری بکنی،
‫می‌تونی فردا کمکم کنی ‫جمع‌کننده شبنم رو سر جاش بذارم.
‫چرا؟ ما که کل آب و غذای ‫مورد نیازمون رو داریم.
‫ما که نباید تا ابد روش حساب کنیم. ‫مگه می‌شه؟
‫بگو ببینم. می‌تونی روش حساب کنی؟
‫برق نیست. بنزین نیست.
‫هیچی نیست.
‫ولی ما هنوز اینجاییم.
‫ما هنوز اینجاییم.
‫من اینجام. تو اینجایی.
‫خواهرت اینجاست. مامانت اینجاست.
‫زنده می‌مونیم چون من واسه خودمون می‌جنگم.
‫گراهام، اگه این بارون یه روزی بند بیاد، ‫مطمئن باش من براش آماده‌ام.
‫نمایش ماشین مسخره‌ات تموم شد؟
‫آره گری، تموم شد.
‫گراهام، اذیت نکن، وایستا. ‫گراهام، وایستا.
‫گراهام داره بدتر می‌شه.
‫جفتشون دارن بدتر می‌شه.
‫این که دوران کودکی نیست.
‫خیال کردی من به این چیزها فکر نمی‌کنم؟
‫هیچ‌وقت راجع بهشون صحبت نمی‌کنی.
‫من اینجا یه کار دارم.
‫فقط یه کار دارم، ‫باید همه شما رو زنده نگه دارم.
‫ما همه اینجا پیش توییم.
‫فقط مشکل تو نیست...
‫که تنهایی حلش کنی.
‫دل بچه‌ها واسه پدرشون تنگ شده.
‫دل من هم واسه شوهرم تنگ شده.
‫وقتشه تو جمع‌آوری آب کمک کنین.
‫پرده‌ها رو بکشین. بجنبین.
‫همه دارن خیلی با قوانین راحت می‌شن، ‫مخصوصا تو.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫نقاشی‌هات تو اتاق زیرشیروانی ‫خیلی تابلومون کرده و باید تمومش کنی.
‫نه، نه، نه. ‫نمی‌تونی همین‌جوری ازم بگیریش.
‫- می‌تونم. ‫- شوخیت گفته؟
‫- فقط یه اشتباه... ‫- مامان؟
‫به قیمت از دست دادن همه‌چی تموم می‌شه.
‫تا کی می‌تونیم قایم بشیم؟
‫- فقط... ‫- که چی بشه؟
‫قایم شین، قایم شین، قایم شین!
‫خیلی‌خب.
‫برین، برین، برین.
‫هیس.
‫جیسون.
‫تفنگ. تفنگ.
‫من می‌رم.
‫نه. همون‌جا بمون.
‫همون‌جا بمون.
‫آخ!
‫گراهام! گراهام! نه!
‫چیکار می‌کنی؟ ‫بابا، چیکار می‌کنی؟
‫بس کن! بس کن! بس کن!
‫داشتم می‌رفتم بیرون. ‫داشتم می‌رفتم بیرون.
‫- داشتم موفق می‌شدم. ‫- خیلی‌خب.
‫- می‌تونستم... ‫- خوبی؟
‫آب شوره.
‫چی؟ عه.
‫- خوبی؟ نه، وایستا. ‫- آب دریاست.
‫چی؟
‫بیا اینجا، از پنجره دور شو.
‫عه، عه، شما هم می‌شنوین؟
‫بارون بند اومد.
‫لویاتان.
‫کراکن.
‫پریان دریایی.
‫فکر کن بابا.
‫هشتاد درصد کف دریا کشف نشده.
‫اگه این‌ها از فضا نباشن چی؟
‫اگه این روایات موجودات دریایی ‫واقعی باشن چی؟
‫اگه واسه همین ‫بتونن بارون رو کنترل کنن چی؟
‫دنیامون رو فتح نمی‌کنن. ‫اینجا دنیای خودشونه.
‫خونه‌شونه.
‫نه، اینجا خونه ماست ‫و تو اینجا در امانی.
‫قول می‌دم.
‫هرچی تو بگی.
‫چی...
‫چطوره یه‌کم این رو ول کنی؟
‫این...
‫برو یه کار مفید بکن.
‫خیلی‌خب.
‫این رو ببین.
‫همه‌چی داره خراب می‌شه.
‫آب شوره. روثی راست می‌گفت.
‫اون موجود اومد اینجا ‫و کل خاک رو مسموم کرد.
‫آب نوشیدنیمون هم همین‌جوری شده. ‫اصلا نمی‌شه استفاده کرد.
‫پس تموم شد. ‫ما رو هم عین بقیه از گرسنگی می‌کشن.
‫آن.
‫- نمی‌خوان اینجا باشیم جیسون. ‫- عالیه.
‫ولی می‌خوایم کجا بریم؟
‫پارچه ضدآب جدید واسه جمع‌آوری شبنم داریم، ‫پس همین کار رو می‌کنیم.
‫- دوباره می‌کاریم. از نو شروع می‌کنیم. ‫- خودت الان گفتی.
‫- آب نداریم. ‫- الان بارون نمی‌باره.
‫- ولی دوباره می‌باره. ‫- تو که نمی‌دونی.
‫- این واسه تو نبود. سلام. ‫- نمی‌تونیم دوباره بکاریم.
‫خیلی کوچکی که اون تو باشی.
‫خودت مدام چی بهمون می‌گی؟ ‫سه دقیقه بدون هوا.
‫سه روز بدون آب.
‫سه هفته بدون غذا.
‫سه روز فرصت داریم ‫تا از نبود آب بمیریم.
‫کار به اونجا نمی‌کشه. ‫آب کافی واسه زنده موندن خواهیم داشت.
‫فقط یه‌کم کمتر از سابق می‌شه. ‫من حلش می‌کنم.
‫وقتی اون موجود برگرده اینجا چی می‌شه؟ ‫اون موقع چی می‌شه؟
‫نمی‌دونم آن! نمی‌دونم! ‫چیکار کنم؟ بهش شلیک کنم؟
‫چشمت رو باز کن. خیال کردی ‫به‌خاطر توئه که هنوز زنده‌ایم؟
‫به‌خاطر یه شکاف تو دودکشه ‫که هنوز زنده‌ایم.
‫ما از بقیه که مرده‌ان بهتر نیستیم. ‫فقط خوش‌شانس‌تریم!
‫اگه راه خروج از این خونه پیدا نکنیم ‫می‌میریم و خودت خوب می‌دونی!
‫- وای خدایا. می‌خواستم کمک کنم. ‫- این چیه؟
‫نمی‌دونم چی شد. ‫خیلی متأسفم.
‫می‌خواستم کمک کنم. ‫نمی‌خواستم...
‫- خیلی بده؟ ‫- روث، حالت خوبه؟
‫حالت خوبه؟
‫- روث. ‫- نه! نکشش.
‫- جریان چیه؟ ‫- وایستا. بیا تمیزش کنیم.
‫- سلام، جریان چیه؟ ‫- نمی‌دونم. ببخشید.
‫- بابا، حالش خوب می‌شه؟ ‫- آره.
‫خیلی تب داره.
‫عفونتش داره پخش می‌شه.
‫تبش قطع نمی‌شه.
‫باید یه کاری بکنیم.
‫این آخرین آبمونه. ‫بهش نیاز داره.
‫ببین.
‫آروم باش.
‫آنتی‌بیوتیک لازم داریم.
‫[باورش کن]
‫جیسون!
‫جیسون! جیسون!
‫جیسون!
‫گراهام! کمک کن!
‫بیا بیا.
‫شکاف. شکاف‌ها.
‫چیکار می‌کنی؟
‫خونه داره فرو می‌ره.
‫اونجا رو ببین. ببین. شکاف.
‫جیسون!
‫مانع عمیق نیست.
‫- دیدین؟ ‫- جیسون، با من حرف بزن.
‫- دیدین؟ ‫- چی دیدی؟
‫- تکون خورد. ‫- جیسون.
‫- بذار من امتحان کنم. ‫- چی؟
‫می‌تونم راه خروج رو پیدا کنم. ‫می‌تونم راه خروج رو پیدا کنم.
‫بس کن. آهای.
‫آره، این عمیق‌تره. بفرما.
‫ببین من رو. ببین من رو. جیسون.
‫- نه. گوش کن چی می‌گم. ‫- بسه.
‫تو گفتی خونه داره فرو می‌ره.
‫- بس کن. ‫- یادته؟
‫- یه لحظه بس کن. ‫- شاید یه چیز دیگه داره تکون می‌خوره.
‫- باید یه نفس بکشی. ‫- عین شکاف تو دودکش.
‫باید سعی کنم پیداش کنم. پیداش کنم.
‫چی رو پیدا کنی؟
‫- دیدی؟ ‫- چی رو دیدم؟
‫دیدی؟ ترک رو دنبال می‌کنم.
‫- ترک راه فرارمونه. ‫- نه!
‫باید شکاف‌ها رو دنبال کنیم. ‫فقط کافیه مقصد شکافه رو پیدا کنم.
‫چیکار می‌کنی؟ بس کن.
‫- بس کن جیسون. ‫- از پسش بر میام!
‫بس کن! بذار امتحان کنم!
‫مجبورم!
‫بسه دیگه!
‫بسه!
‫- باید... ‫- نه!
‫بس کن!
‫رد شد.
‫برین عقب! برین عقب!
‫کمکم کنین.
‫بیاین.
‫- کجا می‌ره؟ ‫- به لوله فاضلاب اصلی می‌ره.
‫کل محله متصله.
‫خانواده ریچاردسون.
‫اون دندون‌پزشکه.
‫- آنتی‌بیوتیک داره. ‫- آره.
‫- فقط باید برم این تو. ‫- جا نمی‌شی.
‫- فقط باید بزرگ‌ترش کنم. ‫- جیسون، لوله‌اش فلزیه.
‫- باید امتحان کنم. ‫- وقت نداریم. وقت نداریم.
‫من جا می‌شم.
‫نه. نه، نه، نه.
‫این یکی کار منه.
‫- امتحان می‌کنیم، امتحان می‌کنیم. ‫- صدات واضح میاد.
‫می‌دونی داشتم چه فکری می‌کردم؟
‫«هیچ‌وقت زنت رو ننداز تو سرویس بهداشتی» ‫باید از سوگندهای ازدواجم می‌بود.
‫یه‌کم واسه این حرف‌ها دیر شده. ‫قبول نداری؟
‫خواهش می‌کنم مواظب باش.
‫هستم.
‫واسه بچه‌مون دارو میارم.
‫باشه.
‫برو.
‫آماده‌ام.
‫آن، چیزی می‌بینی؟
‫هیچی.
‫ادامه می‌دم.
‫وایستا.
‫یه آجر شل هست.
‫خیلی‌خب آن، بهتره برگردی. ‫برگرد.
‫- مامان؟ ‫- آن؟ آن؟
‫- نه. خواهش می‌کنم، نه. ‫- مامان، صدام رو می‌شنوی؟
‫وای نه، وای نه.
‫مامان! مامان، برگرد!
‫آن!
‫بابا! زود باش بیا اینجا!
‫زود باش! بابا، بیا اینجا.
‫ببین، ببین. ‫بیا اینجا. زود باش.
‫- ببین. ببین. موفق شد. ‫- صدام رو دارین؟ الو؟
‫سلام، صدام رو می‌شنوین؟
‫- آره. ‫- مامان، مامان، حالت خوبه؟
‫آره، خوبم.
‫خانم ریچاردسونه.
‫مد شده بود؟
‫انگار کل خونه سال‌ها زیر آب بوده.
‫وقتمون تموم شده عزیزم.
‫- مامان، داره بارون میاد. ‫- آن، داره بارون میاد.
‫آن، پیداش کن و زود بیا بیرون!
‫من بدون اون نمی‌رم.
‫خیلی دیر شده. آن! بارون شروع شده.
‫وایستا.
‫آقای ریچاردسون؟
‫وای! ایول!
‫- چیه؟ ‫- ایول.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫کلیندامایسین.
‫- آزیترومایسین. ‫- چی هست؟
‫- آنتی‌بیوتیکه. ‫- تتراسایکلین.
‫- آنتی‌بیوتیکه! ‫- پنی‌سیلین.
‫خیلی‌خب آن، فرار کن! فرار کن!
‫- ببین! ‫- از اونجا برو! زود باش! بجنب!
‫- برو! بجنب! ‫- برو!
‫- ببینین! پیداش کردم! ‫- برو! زود باش برو! برو!
‫وای نه.
‫من این پایینم!
‫من اینجام. زود باشین. ‫ابریشم رو بندازین! زود من رو بکشین بالا!
‫بیا، بگیرش.
‫از پسش بر میای.
‫بیا ببینم. خیلی‌خب. ‫دهنت رو باز کن. بیا.
‫دارو جور کردیم، خب؟
‫باز کن و بخورش. خیلی‌خب، آب رو باز کن.
‫خوبه. آفرین.
‫باید سریع عمل کنه.
‫خوب می‌شی.
‫دختر خودمی. بیا.
‫خیلی‌خب.
‫آن، تفنگ کجاست؟
‫از دستش دادم.
‫الان میاد سراغمون.
‫نمی‌دونه چند نفریم.
‫تو بچه‌ها رو ببر اتاق زیرشیروانی...
‫و قایم شین.
‫من اینجا می‌مونم.
‫ببین آن،
‫هرچی شنیدین،
‫خواهش می‌کنم...
‫تا بارون بند نیومده نیاین بیرون.
‫- داری تسلیم می‌شی. ‫- این برعکس تسلیم شدنه. من دارم...
‫شما زنده می‌مونین. همه‌تون.
‫به‌جای من زندگی می‌کنین.
‫این که زندگی نیست، بقاست.
‫دیگه کافی نیست.
‫می‌دونیم اون‌ها می‌تونن ‫اون در رو باز کنن...
‫و اگه اون‌ها می‌تونن بیان تو، ‫ما می‌تونیم بریم بیرون.
‫اگه مجبور شدیم باهاشون می‌جنگیم.
‫نمی‌تونیم باهاشون بجنیگم. ‫تو نمی‌فهمی چی می‌گی.
‫حتی اگه کمترین احتمال فرارمون ‫وجود داشته باشه،
‫من براش خطر می‌کنم.
‫راست می‌گه.
‫خانواده‌مون داره با تلاش برای بقا ‫از هم می‌پاشه.
‫اینجا زندگی‌ای برامون نمونده.
‫مجبوریم امتحان کنیم.
‫مجبوریم به هر قیمتی فرار کنیم.
‫خیلی‌خب. با هم انجامش می‌دیم ‫و از هرچی داریم استفاده می‌کنیم.
‫چی داریم؟
‫خونه‌مون رو داریم.
‫پنجره‌ها رو باز کنین.
‫دیگه قایم نمی‌شیم.
‫می‌ذاریم بیان تو.
‫هر کاری لازمه می‌کنیم ‫تا از اینجا بریم بیرون.
‫سلام. می‌شه این رو بگیری؟
‫حالا ما اسیرشون می‌کنیم.
‫گراهام، تو اون موجود رو ردیابی کن.
‫روث، تو طناب رو بنداز.
‫آن، تو بکشونش سمت من ‫و من قلاب رو می‌اندازم.
‫می‌کشونیمش تو ‫تا بتونیم فرار کنیم.
‫ما رو اینجا گیر انداختن ‫و خیال کردن این‌جوری می‌میریم.
‫امروز آخرین روزمون تو این خونه است.
‫بریم ماهی‌گیری.
‫مواظب خودتون باشین.
‫وای! وای!
‫روث!
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره!
‫گراهام!
‫بابا کجاست؟
‫- جیسون! ‫- من خوبم!
‫وای!
‫اینجاست!
‫از کجا اومده؟1
‫رفت!
‫زود باش.
‫اومده تو!
‫مامان، قایم شو! تو خونه است!
‫بابا! داره میاد سمتت!
‫کجایی؟
‫نمی‌تونم بزنمش!
‫آن! روشنش کن!
‫زود باش روشنش کن!
‫داره برمی‌گرده!
‫زود باش.
‫وای! وای! وای!
‫گیرت انداختم.
‫- وای! ‫- بابا!
‫- نه!
‫- جیسون! ‫- بابا!
‫جیسون!
‫وای! وای!
‫باید بریم! بیاین!
‫زود باش بابا! بیاین!
‫زود باشین! بریم! بریم!
‫آب خیلی سریع بالا میاد! ‫باید بریم اتاق زیرشیروانی!
‫آکج کجاست؟
‫خطا رفت. تو آشپرخونه است.
‫ولش کن. بریم!
‫من می‌تونم بردارمش!
‫اون بالا می‌بینمتون.
‫برو.
‫مواظب باش!
‫زود باش! برو!
‫- زود باش! ‫- برین!
‫زود باش! برو!
‫- زود باش! ‫- فرار کنین!
‫زود باش!
‫روث، پنجره رو امتحان کن. بابا!
‫زود باش! هل بده!
‫- زود باش! ‫- قلاب، قلاب!
‫زود باش، بریم. چیزیم نیست. چیزیم نیست.
‫جایی نداریم که بریم.
‫- این رو آماده شلیک کن! ‫- باشه.
‫زود باش!
‫بفرما.
‫- وای! ‫- وای!
‫روث، طناب رو بنداز!
‫باید ابریشم رو پیدا کنیم!
‫خیلی تاریکه!
‫فقط پیش هم بمونین!
‫نفس بکشین! ‫نفس عمیق بکشین!
‫من طاقت ندارم!
‫گراهام!
‫برین! زود باشین!
‫در رو باز کن، وگرنه سلاخیت می‌کنم!
‫جیسون، خونه داره فرو می‌ره!
‫بذار بریم بیرون!
‫باز نمی‌شه.
‫در رو باز کن!
‫بابا، بس کن!
‫اگه بکشیش، هیچ‌وقت نمی‌ریم بیرون!
‫سعی کردم بهت بگم، ‫ولی انگار اونی که من دیدم مهربون بود.
‫- مهربون نیست. ‫- می‌خواد ارتباط برقرار کنه.
‫- اینجا خونه‌شونه. ‫- نه، اینجا خونه ماست.
‫من فقط یه کار دارم، ‫باید همه شما رو زنده نگه دارم.
‫این فقط مشکل تو نیست.
‫ما زنده می‌مونیم ‫چون من به‌خاطرمون می‌جنگم.
‫تفنگ خریدی؟ ‫وقتی اون موجود برگرده چیکار کنیم؟
‫نمی‌دونم! بهش شلیک کنم؟
‫نه، نه، نه! نکشش!
‫مامان، بابا؟!
‫چیزی نیست.
‫روث!
‫روث! روث، وایستا!
‫همه یادشونه روزی که بارون بند اومد ‫کجا بودن.
‫سه‌شنبه بود، هنوز تابستون نشده بود.
‫واسه اولین بار پس از سال‌ها،
‫خانواده‌مون امیدوار بود.
‫[دریا رو دریاب]
‫در نهایت، اقدام رحم‌آمیز آزادمون کرد.
‫ما به اون‌ها رحم کردیم ‫و اون‌ها به ما رحم کردن.
‫دیگه اصلا ندیدیمشون، ‫ولی گمون می‌کنیم هنوز هستن.
‫بالاخره اینجا خونه اون‌ها هم هست.
‫کجا بریم؟
‫بادبان اصلی رو بکشین!
‫من و برادرم ‫رفتیم دنبال خونه جدید بگردیم.
‫[کسیدی]
‫سالیان سال، حس می‌کردیم تنهاییم.
‫بعد از بارون،
‫می‌دونستیم مجبور نیستیم تنها باشیم.
‫کسی صدام رو می‌شنوه؟
‫بازمانده دیگه‌ای هم هست؟
‫[روز یکم]
‫الو؟
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M