‫صبح بخیر، آقای موریس.
‫من دکتر ویلیامز هستم. ‫حالتون چطوره؟
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫خب، یه تصادف ماشین بود.
‫چند روزی توی کُما بودید.
‫کُما؟
‫بله. دچار ضرب‌دیدگی و ورمِ مغز شدید.
‫پاهاتون هم یه مشکلی دارن، ‫ولی فعلاً نگرانی اصلی ما
‫هر نوع آسیب مغزی احتمالیه.
‫چون، خب، طبیعتاً می‌تونه... خب، ‫نمی‌خوایم عجولانه به نتیجه برسیم.
‫هنوز داریم یه سری آزمایش انجام می‌دیم.
‫علائم حیاتی‌تون پایدار شده ‫و این خیلی عالیه.
‫اگه به خاطر آسیب احتمالی مغزیتون ‫حس عجیبی دارید، طبیعیه.
‫چیزهای زیادی هست ‫که باید هضم کنید.
‫پیشنهاد می‌کنم زیاد ‫به چیزی فکر نکنید.
‫به خودتون فشار نیارید.
‫باشه؟
‫ده میلی‌گرم اگزازپام.
‫بعد از ناهار دوباره میام ‫بهتون سر می‌زنم، باشه؟
‫استراحت کنید. مهم‌ترین چیز همینه.
‫و اگه چیزی لازم داشتید، ‫پرستار سندی هواتون رو داره.
‫اوه، ببخشید.
‫پس چرا روی این اتیکت نوشته «موریس»؟
‫اسم شما این نیست؟
‫دین موریس؟
‫نه.
‫اسمم رایته. اندرو رایت.
‫این اسمیه که روی کارت شناسایی‌اش پیدا کردیم.
‫توی جیب شلوارش بود.
‫- همین‌جاست. ‫- خواهش می‌کنم.
‫بله، سندی.
‫بذار یه نگاهی بندازیم.
‫مطمئنم فقط اشتباه شده.
‫اتفاقاً زیاد پیش میاد. ‫باورت نمیشه.
‫نمی‌دونم.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫همه چی روبراهه؟
‫ اسمم؟ این اسم من نیست
‫یادتونه کجا زندگی می‌کنید؟
‫آره.
‫آرلینگتون، خیابان ۱۲۲۶.
‫خانواده‌ای دارید؟
‫نه چندان.
‫همسر ندارید؟
‫نه.
‫شاید کمی حافظه‌تون رو ‫از دست داده باشید.
‫توی ام‌آر‌آی یه چیزهایی بود که می‌تونه ‫نشونه‌ی اختلال شناختی باشه.
‫آزمایش‌های بیشتری انجام می‌دیم ‫تا بتونم جواب دقیق‌تری بدم.
‫وقتی رسیدید، بی‌هوش بودید، ‫ولی کیف پولتون همراهتون بود.
‫و تونستن هویتتون رو تأیید کنن.
‫شما دین موریس هستید.
‫توی فرفکس زندگی می‌کنید.
‫و با مگان مارشال ازدواج کردید.
‫- ازدواج کردم؟ ‫- باهاش تماس گرفتیم.
‫وقتی هنوز توی کُما بودید، ‫می‌اومد ملاقاتتون.
‫گفت اگه خبر خوبی شد، ‫بهش اطلاع بدیم.
‫من ازدواج نکردم.
‫هنوز زوده که بگیم، آقای موریس، ‫ولی کاملاً ممکنه که این ضربه باعث
‫نوعی ایجاد خاطرات نادرست شده باشه.
‫خاطراتی زنده، اما آشفته که ‫اصلاً با واقعیت جور درنمیان.
‫بیدار شدن از کما، وضعیت حساسیه.
‫نگران نباشید.
‫احتمالاً این فقط یه فراموشی موقته ‫و حافظه‌تون خیلی زود
‫کامل برمی‌گرده. معمولاً همین‌طوره.
‫فقط لازمه آروم باشید، ‫به مغزتون فشار نیارید.
‫پس پاهام چی؟ یه جور مورمور میشن ‫و نمی‌تونم تکونشون بدم.
‫بله، داریم روش کار می‌کنیم.
‫آسیب نخاعی نیست، ‫پس فلج نیست، که خوبه.
‫فشار خونتون بالاست. ‫کورتیزول زیادی توی بدنتونه.
‫قبل از تصادف.
‫یادتونه خیلی تحت فشار باشید؟
‫می‌تونیم خصوصی صحبت کنیم؟
‫می‌تونی در رو ببندی.
‫پس گفتی توی تصادف بودم؟
‫بله.
‫داشتن دنبالم می‌کردن؟
‫فکر نکنم.
‫لاستیک ترکیده.
‫ماشینت به یه تیر خورده.
‫اینجا چیزی به اسم محرمانگی داریم؟
‫مثل وکلا؟
‫بله، بله. محرمانگی بیمار کاملاً واقعیه ‫و از نظر قانونی محافظت میشه.
‫پس نمی‌تونی به کسی بگی من چی میگم؟
‫یه چیزی توی این مایه‌ها.
‫نقض محرمانگی بیمار خیلی جدیه. ‫ممکنه مجوز طبابتم رو از دست بدم.
‫اگه راحت نیستی که با من حرف بزنی، ‫کس دیگه‌ای هست که بتونیم
‫از طرفت باهاش تماس بگیریم؟
‫آره، دوستم.
‫کریس. می‌تونم بهش زنگ بزنم؟
‫حتماً، آره. فقط شماره رو بگو تا تماس بگیریم.
‫توی... توی گوشیمه.
‫کریس کینگه، ولی توی گوشیم ‫با اسم کریس کی ذخیره شده.
‫گوشیت همراهت نیست.
‫عه، پلیس... نه، نه، نه.
‫گفتی کریس کینگ؟
‫باشه. کجا کار می‌کنه؟
‫آره، دی‌اندبی.
‫یه آژانس تبلیغاتی تو مرکز شهره.
‫باشه.
‫بذار ببینم پیداش می‌کنم یا نه.
‫عه... دی‌اندبی مارکتینگ.
‫- زنگ بزنم؟ ‫- آره.
‫بله، الو؟
‫سلام، می‌تونم با یه کریس...
‫گوشی رو بده به من.
‫الو، سلام.
‫اسمش کریس کینگ یا کریستوفر کینگه.
‫اونجا کار می‌کنه... مدیر هنریه.
‫منظورتون چیه اونجا کسی به این اسم ندارید؟
‫شما تازه‌کارید یا چی؟ ‫چون اون پنج ساله که اونجاست.
‫- فقط گوشی رو قطع کن. ‫- نه، نه، نه، نه. محاله.
‫فقط دوباره چک کنید.
‫- فقط قطع کن. ‫- این مزخرفه!
‫- فقط لطف کنید دوباره چک کنید. ‫- به نظرم مهمه آروم بمونی
‫یه خبری شده، مرد. ‫اون پنج ساله اونجا کار می‌کنه.
‫سعی کنی آروم بشی، آقای موریس.
‫و دیگه من رو این‌طوری صدا نکنید! ‫اسم من اندرو رایته!
‫باشه.
‫یه چیزی دیدم.
‫بیرون داشتم فیلم می‌گرفتم و یه چیزی دیدم که ‫یه فرد قدرتمند توی واشینگتن رو رسوا می‌کنه.
‫فکر کنم اونا این کار رو با من کردن، ‫با حافظه‌ام، که یادم بره یا همچین چیزی.
‫نمی‌دونم.
‫ولی جواب نداد.
‫من زنده‌ام.
‫هنوز همه چی رو یادمه.
‫فکر می‌کنی اونا توی تصادف دست داشتن؟
‫آره.
‫این همون چیزیه که باعث استرست شده؟ ‫کورتیزول توی خونت؟
‫آره، چون من رو دیده بودن.
‫می‌دونن من دیدم. ‫می‌دونن دوربین همراهم بوده.
‫بعد یه جوری پیدام کردن. ‫اومدن آپارتمانم.
‫باشه.
‫- فکر نمی‌کنی باید پلیس رو در جریان بذاریم؟ ‫- نه.
‫این آدمی که دیدم، آدم زیاد داره.
‫کلی آشنا داره.
‫می‌فهمم.
‫باشه.
‫حافظه‌ات.
‫باید آزمایش‌های بیشتری بگیرم.
‫فکر نمی‌کنم انقدر راحت بشه کاری کرد ‫که یکی یادش بره کیه و بعد
‫اون‌قدر ذهنش رو دستکاری کنن که ‫فکر کنه یه آدم دیگه‌ست. این کار
‫زمان می‌بره. جلسات طولانی هیپنوتیزم، ‫شبیه‌سازی‌درمانی شدید و تلقینی
‫برای ایجاد خاطرات جعلی.
‫نه، نه، هیچ‌کدوم از اینا روی یه بیمار مقاوم ‫کار ساده‌ای نیست.
‫ضربه‌ی ناشی از تصادف ‫محتمل‌ترین دلیل همه‌ی ایناست.
‫می‌تونم یه نفر دیگه بیارم کمک، ‫ولی نمی‌خوام استرست رو بیشتر کنم.
‫خیلی مهمه تا جایی که می‌تونیم ‫کاری نکنیم که وضعیتت بدتر بشه.
‫پس نظرت چیه تو این مرحله فقط چند تا ‫آزمایش غیرتهاجمی دیگه انجام بدم؟
‫دیگه کی می‌دونه من اینجام؟
‫فقط همسرت.
‫ما اهل این کار نیستیم که...
‫حریم خصوصی بیمار رو به خطر بندازیم.
‫اگه بخوای، می‌تونم نگهبان بیارم توی بخش.
‫بیرون ورودی بیمارستان هم ‫نیروهای امنیتی هستن.
‫با آزمایش مشکلی ندارم، ‫ولی نباید بیهوشم کنید.
‫اگه مدام این آشغال‌ها رو وارد بدنم کنید، ‫فقط بیشتر گیجم می‌کنه.
‫خب، بیشتر آزمایش‌ها همین‌طوریه.
‫یعنی می‌تونم در حالی که هوشیاری ‫توموگرافی بگیرم، ولی یه جایی
‫باید از مغزت نمونه بردارم.
‫برای اون بیهوشی کامل نیاز داریم.
‫فعلاً اولی رو انجام بدید.
‫به نظر میاد دچار هذیون شده.
‫پارانویا داره.
‫نمی‌فهمم. هیچ الگوی مشخصی نداره.
‫توهم هم نمی‌زنه.
‫با عقل جور درنمیاد.
‫اما حدست اینه که آسیب مغزیه.
‫نمی‌دونم. قضیه خیلی پیچیده‌ست.
‫از مسیری که داره خوشم نمیاد.
‫بیا فردا آماده‌اش کنیم.
‫این یه دستگاه پت‌اسکنه.
‫سندی یه ماده‌ی رادیواکتیو به اسم ردیاب ‫به جریان خونت تزریق کرده.
‫این ماده پوزیترون آزاد می‌کنه که ‫دستگاه می‌تونه تشخیصش بده
‫و کمکمون می‌کنه درک بهتری از فعالیت ‫و عملکرد مغزت داشته باشیم.
‫در واقع خیلی ساده‌ست.
‫در آینده به چیز پیشرفته‌تری نیاز داریم، ‫ولی فعلاً خب،
‫ببینیم چی میشه.
‫اگه مشکلی نیست، ‫می‌خوام چند تا سؤال ازت بپرسم.
‫باشه.
‫اسمت چیه؟
‫اندرو رایت.
‫دین موریس رو می‌شناسی؟
‫نه.
‫چند سالته؟
‫۴۲ سالمه.
‫متولد دوم فوریه‌ی ۱۹۸۲.
‫شغلت چیه؟
‫عکاس طبیعتم.
‫اسم همسرت چیه؟
‫من همسر ندارم.
‫کی دنبالته؟
‫لازم نیست جواب بدی، ولی شاید کمک کنه ‫بعضی منشأهای استرس مشخص بشه.
‫یه سناتوره.
‫مک‌آلیستر.
‫چرا دنبالته؟
‫یه کاری کرده.
‫و من دیدمش.
‫- توی کارت حافظه‌ی دوربینمه. ‫- با مغزت کاری کرده؟
‫نمی‌دونم.
‫الان کارت حافظه کجاست؟
‫قایمش کردم توی...
‫یه سری خاطره از قبلِ بیدار شدن ‫توی بیمارستان هست.
‫من، عه... من،
‫عه... دیدمش. ‫آره، توی پارک.
‫توی برایانت پارک بودم.
‫چند تا دوربین حساس به حرکت داشتم. ‫چکشون می‌کردم.
‫و بعد...
‫همون موقع دیدمش.
‫سناتور با یکی دیگه بود.
‫دیدم چیکار کرد. فرار کردم ‫و بعدش افتادن دنبالم.
‫بعد توی آپارتمانم بودم و فکر کنم ‫یه ماشین بیرون بود. فکر کنم
‫داشتم قایم می‌شدم یا فرار می‌کردم. ‫یادم نمیاد.
‫و بعد اینجا توی بیمارستان بیدار شدم.
‫سابقه‌ی سوءمصرف مواد داشتی؟
‫نه.
‫مواد توهم‌زا؟ مواد مخدر؟
‫نه.
‫ماریجوانا؟
‫نه.
‫البته چند بار توی دانشگاه ‫امتحانش کرده بودم.
‫سابقه‌ی بیماری روانی چطور؟
‫نه.
‫منظورت چیه؟
‫تو خانواده‌ات سابقه‌ای ازش بوده؟
‫مادرم.
‫بله.
‫یه دوره‌ای دچار...
‫پارانویا شده بود.
‫شدید بود؟
‫اون، عه... یه مدتی به درمان نیاز داشت.
‫ارثیه.
‫ممکنه زمینه‌ی ژنتیکی داشته باشه.
‫خط پایه رو مشخص کن.
‫هر ناهنجاری‌ای رو گزارش کن.
‫یه چیزی اون بالا درست کار نمی‌کنه.
‫یه جور انسداد.
‫فقط باید راهی پیدا کنیم واردش بشیم ‫و درستش کنیم.
‫میرم اسکن‌ها رو بررسی کنم.
‫نگران نباش.
‫حلش می‌کنیم.
‫همه چی درست میشه.
‫میشه این چراغ رو خاموش کنید، لطفاً؟
‫حتماً.
‫همسرت مگان، می‌خواد ببینتت.
‫چطور، عه... یعنی...
‫دوست داری ما چیکار کنیم؟
‫من متأهل نیستم.
‫تو آسیب مغزی دیدی.
‫توی این وضعیت خیلی سخته که ‫بشه از هر چیزی مطمئن بود.
‫گاهی یه چیز آشنا می‌تونه ‫حافظه رو تحریک کنه.
‫دوباره راهش بندازه.
‫اگه واقعاً همسرت باشه چی؟
‫و فقط آسیب باعث شده ‫خاطره‌اش یادت نیاد؟
‫شاید بد نباشه چند دقیقه ‫باهاش حرف بزنی.
‫ممکنه کمک کنه.
‫باشه.
‫دین.
‫متأسفم.
‫گفتن سعی کنم زیاد احساسی نشم.
‫ببخشید.
‫من رو یادت نمیاد؟
‫اشکالی نداره. گفتن ممکنه زمان ببره.
‫چه حسی داری؟
‫فکر کنم خوبم.
‫در مورد چیزی که دیده بودی ‫بهم گفته بودی.
‫فیلمی که توی دوربینت بود و خطرش.
‫گفتی نباید نگران باشم.
‫اون خطره همینه؟
‫نمی‌دونم.
‫متأسفم.
‫هر کاری باهات کردن، متأسفم.
‫تو می‌خواستی بهم بگی...
‫کجا قایمش کردی...
‫که اگه بلایی سرت اومد من بدونم ‫و بعد رفتی بیرون
‫و حالا...
‫دکترها گفتن اگه...
‫توی خودت نگهش داری...
‫ممکنه فشارش اوضاع رو بدتر کنه.
‫می‌خواستی بهم بگی؟
‫اشکالی نداره، برام مهم نیست.
‫حق با توئه، اگه بدونم ‫کجا گذاشتیش امن‌تره.
‫می‌تونی بهم بگی، شاید کمک کنه.
‫فقط یادم نمیاد.
‫واقعاً هیچی؟
‫یعنی فیلمی که توی دوربین بود و چیزی ‫که توش ضبط شده رو یادمه.
‫فقط نمی‌دونم کجا قایمش کردم.
‫ما گاوصندوق داریم؟
‫اوه، نه. توی گاوصندوقه؟
‫نمی‌دونم. فقط گفتم شاید ‫بد نباشه اونجا رو بگردید،
‫چون فقط دارم حدس می‌زنم.
‫اصلاً نمی‌دونی.
‫می‌خواستی بهم بگی. گفتی باید بدونم ‫تا بتونم کمکت کنم.
‫مطمئنی؟ شاید گذاشتیش ‫تو صندوق امانات بانک؟
‫وای، متأسفم. فقط سعی می‌کنم یادم بیاد، ولی
‫هیچی یادم نمیاد.
‫اشکالی نداره.
‫نباید بهت فشار بیاریم.
‫دکتر گفت هنوز خیلی زوده.
‫می‌خواد یه فرصت بده ‫تا اوضاع آروم‌تر بشه.
‫آره.
‫گرسنه‌ای؟
‫مطمئنم غذای اینجا افتضاحه.
‫نه، گرسنه نیستم.
‫باشه.
‫قابل درکه.
‫سلام.
‫ببخشید مزاحم میشم،
‫ولی دکتر صلاح دونستن ‫که بهتره استراحت کنه.
‫بله، حتماً. ببخشید، من میرم.
‫ممنون. وضعیتش هنوز یکم حساسه.
‫کاملاً درک می‌کنم.
‫ممنون که اجازه دادید ببینمش.
‫اگه چیزی لازم داشتی بهم بگو، عزیزم.
‫هر وقت دوباره اجازه بدن برمی‌گردم.
‫هی.
‫مرسی که اومدی.
‫فردا می‌بینمت.
‫دوستت دارم.
‫امیدوارم به زودی بتونم ببرمت خونه.
‫بازم ممنون. واسه ملاقات بعدی ‫با پذیرش هماهنگ می‌کنم.
‫راکی چطوره؟
‫می‌بریش بیرون؟
‫آره، حتماً.
‫دلتنگته.
‫ممنون که اومدی.
‫اگه چیزی لازم داشتی بهم بگو.
‫می‌خوام با دکتر حرف بزنم.
‫حتماً. میرم صداش کنم.
‫فقط اول باید این رو سریع بهتون بزنم،
‫اگه اشکالی نداره.
‫اون چیه؟
‫برای پاهاتونه.
‫راستش حس انگشت‌های پام داره برمی‌گرده.
‫خوبه.
‫پس اون چیه؟
‫کدوم؟
‫توی سرنگ.
‫پروتئین آزمایشگاهیه.
‫ترمیم بافت رو تحریک می‌کنه.
‫می‌خوام با دکتر حرف بزنم.
‫باشه، همین الان.
‫باشه، کارم تموم شد. ‫میرم صداش کنم.
‫من کجام؟
‫توی بیمارستانی.
‫معلومه، ولی کدوم بیمارستان؟
‫آردندیل مموریال.
‫آردندیل مموریال؟
‫من تمام عمرم اینجا زندگی کردم. ‫اسمش رو هم نشنیده بودم.
‫خب، بین بیمارستان‌ها نسبتاً جدیدیم، ‫ولی بازم بیشتر از چهار ساله که فعالیم.
‫اون زن همسر من نیست.
‫من عکاسم.
‫دقتم بالاست.
‫حلقه‌ی ازدواجی که دستش بود، ‫براش گشاد بود. اندازه‌اش نبود.
‫و زیرش هم رد آفتاب‌ندیدگی نبود، ‫انگار تازه انداخته بودش.
‫ازش درباره‌ی سگمون راکی، پرسیدم.
‫گفت حالش خوبه.
‫ولی من سگی به اسم راکی ندارم. ‫من اصلاً سگ ندارم. اون اسم رو
‫اون اسم رو از خودم در آوردم.
‫اون زن از کجا فهمید من اینجام؟
‫به عنوان بستگان درجه یک دین موریس ثبت شده.
‫با همون گواهینامه‌ای که ‫عکسش شبیه تو بود.
‫و توی کیف پول داخل جیبت پیدا کردیم
‫ممکنه کار خودشون باشه.
‫گواهینامه‌ی جعلی، ‫گذاشتنش توی جیبم،
‫اون زنم به عنوان همسرم ثبت کردن
‫که وادارم کنن بهش بگم ‫فیلم رو کجا قایم کردم.
‫گمونم.
‫بعیده، ولی شاید ممکن باشه.
‫معلومه که ممکنه.
‫فقط به نظر میاد، ‫مهم نیست من چی فکر می‌کنم،
‫- مهم اینه که تو چی فکر می‌کنی. ‫- حلقه رو چطور توضیح میدی؟
‫سگه رو چی؟
‫می‌خوای نظر من رو ‫در این مورد بشنوی؟
‫آره.
‫شاید حلقه‌اش رو گم کرده ‫و مجبور شده یه جدیدش رو بگیره.
‫یا شاید تازگی وزن کم کرده.
‫بالأخره مطمئنم این اوضاع ‫برای اون هم آسون نبوده.
‫پس سگ، راکی چی؟
‫شاید واقعاً سگی به اسم راکی داشته باشی. ‫و برای همین اون اسم به ذهنت رسیده.
‫لعنتی، فکر می‌کنی خودم این رو نمی‌دونستم؟
‫آزمایش‌ها چی؟
‫قطعاً آسیب مغزی وجود داره.
‫هنوز نتیجه قطعی نیست،
‫ولی می‌دونیم یه چیزی باعث همه‌ی ایناست.
‫یه چیزی باعث یه چیز دیگه‌ست.
‫محض رضای خدا، نمی‌تونی ‫مبهم‌تر از این حرف بزنی؟
‫من حافظه‌ام رو از دست ندادم. ‫همه چی یادمه.
‫می‌دونم کجا زندگی می‌کنم. می‌دونم شغلم چیه. ‫دوست‌هام رو می‌شناسم.
‫گوش کن، باید من رو از اینجا ببری بیرون. ‫من به اینجا اعتماد ندارم.
‫وایسا. وایسا.
‫باید من رو از اینجا ببری بیرون! پرستار!
‫پرستار! ولم کن! ‫من بیمار نیستم!
‫باید بیای پیشم!
‫پرستار!
‫به خودت آسیب می‌زنی!
‫خوبه.
‫چند ساعت بیهوش بودید.
‫یه لیوان آب براتون بیارم؟
‫نه؟
‫خب، اگه چیزی لازم داشتید، ‫دکمه رو فشار بدید.
‫میرم به دکترها خبر بدم ‫که بیدار شدید، باشه؟
‫[آردندیل مموریال]
‫یکم بهتر به نظر میای.
‫چه حسی داری؟
‫همش ساختگیه.
‫همه‌ی اینا ساختگیه. خودم دیدم.
‫شما، بیمارستان، همه چی.
‫ببخشید، ولی نمی‌تونم در این مورد ‫باهات موافق باشم.
‫من مطمئنم که واقعاً وجود دارم.
‫راهرویی که ادامه نداره چی؟
‫می‌دونم چی دیدم.
‫کدوم راهرو؟
‫همونی که بیرون اتاقه. ‫لازم نیست وانمود کنی نمی‌دونی.
‫خب همون‌جاست.
‫فقط یه نماست.
‫ادامه نداره.
‫من رو ببر بیرون، نشونت میدم.
‫می‌تونم بپرسم قبلاً هم همچین پارانویایی رو ‫تجربه کرده بودی؟
‫راهرو رو نشونم بده.
‫این فقط استرست رو بیشتر می‌کنه ‫و استرس هم قطعاً کمکی بهت نمی‌کنه.
‫گفتم نشونم بده.
‫اگه نشونت بدم و همه چی سر جاش باشه،
‫اعتماد می‌کنی که واقعاً می‌خوام کمکت کنم؟
‫فقط راهرو رو نشونم بده، ‫بعدش از اونجا ادامه می‌دیم.
‫باشه.
‫می‌دونم چی دیدم.
‫اونجا یه چیزی مثل برزنت پلاستیکی ‫و یه سری وسایل ساختمونی بود.
‫واقعاً متأسفم، آقای موریس.
‫می‌دونم.
‫من بیهوش بودم.
‫بهم دارو زدید.
‫تا وقتی خواب بودم، ‫می‌تونستید بقیه‌اش رو بسازید.
‫می‌دونم چی دیدم.
‫در بعضی موارد ضربه‌ی مغزی،
‫هذیون و از دست دادن حافظه ‫علائم به هم پیوسته میشن.
‫در بعضی موارد ضربه‌ی مغزی، ‫هذیون و از دست دادن حافظه
‫علائم به هم پیوسته میشن.
‫خودت هم قبلاً اعتراف کردی که ‫زمینه‌ی ژنتیکیِ پارانویا‌ی ارثی داری.
‫آسیبِ دائمی کاملاً واقعیه.
‫اگه همکاری نکنی، نذاری درست درمانت کنیم،
‫نمی‌دونم این قراره چطور پیش بره.
‫تو توی آی‌سی‌یو هستی، ‫با ترومای عصبی و فلج.
‫و هردو پات از کار افتادن.
‫اگه حاضر نباشی به دکترهات ‫اعتماد کنی، پس...
‫نمی‌دونم این چطور قراره جواب بده.
‫می‌فهمم چی رو از سر می‌گذرونی.
‫توی وضعیت تو بودن ‫به طرز عجیبی آزاردهنده‌ست.
‫برای همین، تا الان یه حدی ‫از صبر رو برات به خرج دادم،
‫ولی یه جایی بالأخره باید به یکی اعتماد کنی.
‫که کمکت کنه بهبود پیدا کنی.
‫و پیشنهاد می‌کنم حداقل در کوتاه مدت...
‫اون نفر من باشم.
‫می‌خوام برم اینترنت.
‫فقط پنج دقیقه.
‫اگه بذاری انجامش بدم، ‫بهت اعتماد می‌کنم.
‫گشتن توی اینترنت و پر کردن یه مغز آسیب‌پذیر ‫با سِیلی از اطلاعات.
‫من... این آخرین چیزیه که ‫تو این دوره‌ی خیلی حساس می‌خوایم.
‫نمی‌خوام تو اینترنت بچرخم. ‫فقط می‌خوام اسمم رو سرچ کنم.
‫یه متخصص هست که می‌خواستم بیارمش.
‫یه متخصص مغز و اعصابه که تو ‫هیپنوفارماکولوژی کار می‌کنه.
‫پنج دقیقه بهت میدم، ‫اگه قبول کنی ببینیش.
‫پنج دقیقه.
‫وای‌فای ساختمون ضعیفه، ‫ولی مجبور نیستی انجامش بدی.
‫ممنون.
‫[دین موریس واشینگتن]
‫پنج دقیقه.
‫همه چی درست میشه.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫هنوز بیداری.
‫چیکار می‌کنی؟
‫می‌خوام علائم حیاتی‌ات رو بگیرم.
‫و اینم برای پاهاته.
‫یادته؟ قبلاً در موردش پرسیده بودی.
‫هی، صبر کن، صبر کن.
‫فکر کنم حسِ پاهام داره برمی‌گرده.
‫عالیه.
‫ببین.
‫- این رو می‌بینی؟ ‫- یعنی داره اثر می‌کنه.
‫آره، ولی هر بار هر چی که ‫هست رو تزریق می‌کنی،
‫پاهام دوباره بی‌حس میشن ‫و من نمی‌تونم حرکتشون بدم.
‫واقعاً زیادی نگرانی می‌کنی.
‫داره جواب میده.
‫عصب‌ها دارن فعال میشن.
‫امیدوارم ادامه پیدا کنه.
‫این بی‌حسی فقط موقتیه.
‫این رو قبلاً هم شنیدم.
‫چند وقته پرستاری؟
‫هفت سال.
‫واقعاً؟
‫کجا درس خوندی؟
‫دوبلینِ ایرلند.
‫اونجا به دنیا اومدم، ‫ولی تو آمریکا بزرگ شدم.
‫و چند وقته تو این بیمارستان کار می‌کنی؟
‫از وقتی افتتاح شده.
‫یعنی شش سال.
‫تقریباً.
‫دکتر گفت اینجا فقط ۴ ساله که افتتاح شده.
‫آها، پس چهار سال.
‫آره، چهار، شش.
‫آره، یه چیزی تو همین مایه‌ها.
‫اگه یه دوز رو جا بندازیم چی میشه؟
‫عه... نگران نباش.
‫جا نمی‌ندازم.
‫چی میشه؟
‫اگه جا بندازم؟
‫آره.
‫خب، حدس می‌زنم فقط روند بهبود رو کندتر کنه.
‫خب، می‌تونیم امتحانش کنیم؟
‫یه دوز رو جا بندازیم ببینیم چی میشه؟
‫یعنی... به نظرم یکم عجیب میاد،
‫ولی، عه... می‌تونم از دکتر براتون بپرسم.
‫آره، لطفاً این کار رو بکن.
‫حتماً.
‫و، عه... دکتر رز، متخصص مغز و اعصابشون؟
‫حدود یه ساعت دیگه می‌رسه. ‫چیزی لازم داری برات بیارم؟
‫راستش آره. باید برم دستشویی.
‫باشه. همین الان برمی‌گردم.
‫- می‌تونم کمکت کنم؟ ‫- بقیه رو خودم انجام میدم.
‫باشه، خب...
‫اگه کمک خواستی، می‌تونم یه بهیار صدا کنم.
‫چیزیم نمیشه.
‫فقط...
‫همه چی خوبه؟
‫آره، خوبم.
‫من دکتر رزم.
‫تخصصم بازسازی شناختی ‫با استفاده از هیپنوفارماکولوژیه.
‫در جریانِ وضعیتت قرارم دادن، ‫ولی اگه چیزی هست که
‫از نظرت لازمه بدونم ‫و فکر می‌کنی دکترهای اینجا ممکنه
‫از قلم انداخته باشن، لطفاً بهم بگو.
‫بهت اعتماد ندارم.
‫صادقانه‌ست. خوبه.
‫می‌تونم بپرسم چرا؟
‫از کجا بدونم همونی هستی که میگی؟
‫کارت شناسایی دارم.
‫جعل کردنش سخت نیست.
‫درسته.
‫فکر می‌کنی چه نوع مدرکی واقعاً ‫برات معنی‌دار میشه که ثابت کنه
‫من همون آدمی‌ام که میگم هستم؟
‫مشکل همین‌جاست،
‫چون کل این قضیه می‌تونه ساختگی باشه،
‫و وقتی روی این تخت گیر کردم خیلی سخت ‫می‌تونم بدونم چی راسته و چی دروغه.
‫می‌فهمم منظورت چیه.
‫پس پیشنهادت اینه که چطور پیش بریم؟
‫پیشنهاد می‌کنم پیش نریم.
‫اگه اشکالی نداره، دوست دارم یکم ‫در مورد کاری که می‌کنم توضیح بدم.
‫عه...
‫با سال‌ها مطالعه‌ی...
‫علم پشت حافظه، طی چند دهه،
‫فهمیدم حافظه به طرز عجیبی ناپایدار و فرّاره.
‫راستش، انگار داری سعی می‌کنی دود رو بگیری.
‫چند سال اخیر یاد گرفتم ‫دنبال چنگ زدن به حافظه نباشم
‫بلکه بیشتر مشاهده کنم ‫و با داروهای بیهوشی مختلفِ متناسب،
‫محیط مطلوبی بسازم که توش...
‫همه چی با ریتمِ خودش حل و فصل شه.
‫یعنی می‌دونم همه‌ی اینا خیلی مبهم ‫و بی‌ساختار به نظر می‌رسه، ولی من
‫قول میدم واقعاً روشی پشت این کار هست، ‫برای این‌که هر چیزی که ممکنه
‫داخل ذهنت باشه بیاد روی سطح.
‫من می‌دونم کی‌ام.
‫خوشحالم.
‫ما هم دوست داریم بدونیم. فقط به نظر می‌رسه ‫در مورد همین موضوع خاص
‫سردرگمی زیادی وجود داره.
‫و نمی‌خوام بیهوشم کنید.
‫مجبورم یه چیزی بهت بدم، ‫ولی هوشیار می‌مونی.
‫اگه بیهوش باشی، ‫این کار اصلاً فایده‌ای نداره.
‫دارم از دستگاه نوار مغز استفاده می‌کنم.
‫این فعالیت الکتریکی مغزت رو اندازه می‌گیره.
‫اگه از اینم ناراحت نشی.
‫کمک می‌کنه ذهن رها بشه.
‫من با دکتر‌هات در مورد احتمال ‫زمینه‌ی ژنتیکی پارانویا حرف زدم
‫از جمله چیزهای دیگه، این آزمایش‌ها ‫در واقع مشخص می‌کنن که
‫این موضوع صدق می‌کنه یا نه، ‫که گمونم بدت نمیاد بدونی.
‫مخصوصاً اگه پارانویای سرراست ‫و قابل توضیح به راحتی باشه.
‫می‌تونی یه خاطره‌ی خوش ‫از کودکی‌ات یادت بیاری؟
‫هر خاطره‌ای، واقعاً هر خاطره‌ی خوشی ‫از هر زمانی؟
‫ساحل.
‫چند سالته؟
‫نوجوونم.
‫یه جور سفر.
‫و با کسی هستی یا تنهایی؟
‫تنهام.
‫چشم‌هات رو ببند.
‫خیلی خب.
‫الان کنار ساحل هستی.
‫چی می‌بینی؟
‫الماس.
‫خورشید.
‫خورشید مثل الماس روی دریا می‌درخشه.
‫زیباست.
‫به پشت توی آب دراز کشیدم.
‫گرمه.
‫خیلی گرمه.
‫و ستاره‌ها.
‫ستاره‌ها می‌افتن توی آب.
‫چقدر قشنگه.
‫داری خیلی خوب پیش می‌ری.
‫بذار همه‌اش بیرون بیاد.
‫می‌دونی همین الان کجایی؟
‫پیش تو.
‫و چیکار می‌کنیم؟
‫خاطرات.
‫آره.
‫چه حسی داری؟
‫خیلی...
‫گرمه.
‫تو کاملاً در امان هستی.
‫- تو گرم و آروم و در امانی. ‫- آره.
‫و الان می‌برمت یه جای دیگه.
‫ولی اشکالی نداره، چون باهم می‌ریم.
‫و من کنارت می‌مونم ‫و ازت محافظت می‌کنم.
‫داری از آدم‌های بد فرار می‌کنی.
‫ولی اشکالی نداره چون من اینجام ‫و قراره مراقبت باشم.
‫تو یه چیزی داری که اونا می‌خوان.
‫و یه جایی قایمش کردی.
‫اشکالی نداره. من باهاتم. ‫و تو در امانی.
‫می‌ترسم.
‫می‌تونی بهم بگی. ‫کاملاً در امان هستی.
‫می‌ترسم.
‫دارم می‌دوم.
‫دارم می‌دوم. دارم می‌دوم.
‫دارم ازش فرار می‌کنم.
‫نمی‌تونم. اشکالی نداره.
‫تو گرمی.
‫و در امانی.
‫آب زلال رو بخور. آب زلال رو بخور. ‫بخورش.
‫تو برگشتی.
‫توی اقیانوس شناور هستی.
‫پرتوهای نور روی آب می‌رقصن.
‫تو یه پسربچه‌ی خوشحالی.
‫و خیلی خیلی زیاد به من اعتماد داری
‫تو بار خیلی سنگینی رو به دوش می‌کشی
‫و فقط می‌خوای اون بار رو زمین بذاری.
‫نه، نه.
‫نه.
‫آره، بهم بگو.
‫بهم بگو. بهم اعتماد کن.
‫من اینجام که ازت محافظت کنم.
‫تو می‌خوای بهم بگی. ‫من اینجام که ازت محافظت کنم.
‫می‌دونیم داری چیکار می‌کنی.
‫- فقط سعی کن روی صدای من تمرکز کنی. ‫- کل این ماجرا یه حقه‌ست.
‫تو در امانی. خوشحالی.
‫عمدیه. شرورانه‌ست. ‫بهش اعتماد نداری.
‫هیچی نگو.
‫- من به خاطر تو اینجام. ‫- ما بهتر می‌دونیم.
‫داری زیر این بار خفه میشی.
‫همه‌ی این ماجرا قلابیه.
‫- می‌خوای بهم بگی فیلم‌ها رو کجا قایم کردی. ‫- به این زنیکه هیچی نگو.
‫- بگو کجا قایمش کردی. ‫- گولش رو نخور. بهش اعتماد نداری.
‫هیچی نگو.
‫من به خاطر تو اینجام.
‫اون یه زن فریبکاره که می‌خواد ‫تو رو بازی بده.
‫روانت بیش از حد تحت فشاره.
‫گفتنش به یه نفر کمکت می‌کنه ‫این بار رو رها کنی.
‫اون دروغ میگه.
‫- من متخصص آموزش‌دیده‌ام. ‫- اون یه تله‌ست.
‫بیش از حد تحت فشاره و ممکنه ‫به روانت آسیب دائمی وارد بشه.
‫به غریزه‌ات اعتماد کن، داداش. ‫اون شروره.
‫- بگو. باید به یکی بگی ‫- یه کلمه هم نگو.
‫- نه. ‫- کجاست؟
‫- نگو. نه. ‫- به یکی بگو.
‫نه. نه.
‫نه. نه. نه. نه. نه.
‫نه.
‫دروغ میگی.
‫داری هذیون میگی.
‫- دروغ میگی. دروغه. ‫- توهم زدی.
‫- چیزی نیست. آروم باش. ‫- نه.
‫- ولم کنید. ولم کنید. ‫- آروم باش!
‫قطعاً مربوط به این اواخره که خوبه.
‫هرچه تروما تازه‌تر باشه، ‫دسترسی بهش راحت‌تره.
‫خب، پس چی؟
‫به داروی متفاوتی نیاز دارم.
‫متفاوت؟
‫قوی‌تر.
‫باشه.
‫خُب، پایدار نگهش دارین. تا چند ساعت ‫دیگه به استراحت نیاز داره.
‫برمی‌گردم.
‫کمکی ازم برمیاد؟
‫باید برم دستشویی.
‫باشه.
‫باید سریع باشیم.
‫باشه.
‫یادت باشه از کش استفاده کنی. ‫آره، قبلاً انجامش دادم.
‫- و اگه لازم شد زنگ بزن. ‫- قبلاً انجامش دادم. برو.
‫- اون تو چه خبره؟ ‫- این داروها یبوست میارن.
‫تو پرستاری. باید این رو بدونی.
‫- یه دقیقه بهم وقت بده. ‫- باید همین الان بیام تو.
‫گفتم آروم باش!
‫باز کن. در رو باز کن.
‫- آروم باشید! ‫- آقای موریس، در رو باز کن!
‫در رو باز کن!
‫آقای موریس.
‫- یعنی چی؟ ‫- پاهای من کاملاً سالمه!
‫چی می‌خوای؟ ‫می‌خوای برای همیشه بی‌هوشت کنیم؟
‫اون داره این کارو می‌کنه.
‫پاهام حرکت می‌کنن ‫و اون بهم آمپول می‌زنه،
‫و بعدش دوباره از کار می‌افتن.
‫من اون تو رسماً سر پا بودم.
‫نمی‌دونی داری از چی حرف می‌زنی.
‫ما متخصص‌های آموزش‌دیده‌ایم ‫و می‌دونیم داریم چیکار می‌کنیم.
‫دیگه سعی نکن روند درمانت رو خراب کنی.
‫من حرف هیچکدومتون رو باور ندارم.
‫برام مهم نیست چی رو باور می‌کنی یا نمی‌کنی.
‫تو هیچی نمی‌دونی.
‫و تو هم شیادی.
‫تو دچار فروپاشی روان‌پریشانه‌ی پارانوئیدی شدی
‫و درست فکر نمی‌کنی.
‫یا شاید تقصیر داروهاییه ‫که بهم تزریق می‌کنید.
‫بی‌حسی هدفمند به شل شدن عضلات کمک می‌کنه، ‫که روند بهبود رو بهتر می‌کنه.
‫پس ازت می‌پرسم، پاهایی می‌خوای که گزگز کنن، ‫یا پاهایی که کار کنن؟
‫کار می‌کنن. من اون تو رسماً وایساده بودم.
‫من آدم صبوری‌ام.
‫ولی حتی صبر منم حدی داره، آقای موریس.
‫هر خط قرمزی هم که وجود داشت، ‫تو خیلی وقت پیش ازش رد شدی.
‫بذار کارمون رو بکنیم.
‫دیگه مزاحمِ کار ما نشو.
‫ببخشید، واقعاً نمی‌تونم بهتون اعتماد کنم.
‫دکتر رز برای یه جلسه‌ی دیگه برمی‌گرده.
‫اگه باز از این کارها کرد، ‫لطفاً فوراً به من خبر بده.
‫عوضیِ ازخودراضی.
‫دکتر خوبیه.
‫می‌دونم خیلی فشار روته، ولی ‫فقط یه فرصت بهش بده.
‫اون خانومه کِی قراره برگرده؟
‫برات چک می‌کنم.
‫خوش‌شانسی که تونستن ‫فوری برات جورش کنن.
‫حتی نمی‌تونه تخت رو درست مرتب کنه.
‫۳، ۵، ۲، ۴، ۶، ۶، ۴. ‫۳، ۵، ۲، ۴، ۶، ۶، ۴.
‫۳۵۲۴۶۶۴.
‫۴۶۶۴.
‫پرستار!
‫پرستار! پرستار!
‫خوبی؟ شماره رو یادم اومد.
‫شماره‌ی دوستم کریس. ‫یادم اومد.
‫چهار رقم آخرش۴۶۶۴ـه، ‫تمام این مدت روی مچم بود.
‫بذار سریع علائم حیاتی‌ات رو بگیرم.
‫نه، نه، نه. برو دکتر هالیوود رو بیار.
‫- باشه. فقط... ‫- خواهش می‌کنم.
‫- بیارش اینجا. برو، لطفاً. زود باش. ‫- باشه.
‫۳۵۲۴۶۶۴.
‫هی، باید از گوشیت استفاده کنم.
‫می‌خوای به کی زنگ بزنی؟
‫شبح‌گیرها.
‫نه، شوخی کردم.
‫شماره‌ی دوستم کریس رو یادم اومد، ‫همون که توی آژانس تبلیغاتی کار می‌کنه.
‫قبلاً همین مسیر رو نرفتیم؟
‫آره، به دفترش زنگ زدیم،
‫ولی شماره موبایلش یادم اومد.
‫چون چهار رقم آخرش ‫روی مچم نوشته بود.
‫راستش رو بخوای، خیلی بهم ریخته‌ای. ‫نبضش رو گرفتی؟
‫مطمئن نیستم دادنِ گوشی بهت ‫دقیقاً به نفعت باشه، آقای وود.
‫داداش، نمی‌تونی نذاری ‫از گوشی‌ام استفاده کنم.
‫اشکالی نداره.
‫مشکلی نیست.
‫۳۵۲۴۶۶۴.
‫لطفاً جواب بده.
‫الو؟
‫وای، خدا رو شکر.
‫کریس؟
‫عه... آره. شما؟
‫خدای من، داداش. کدوم گوری بودی؟
‫من توی یه بیمارستانم.
‫بیمارستان؟ چی شده لعنتی؟
‫میشه یکم تنهام بذارید، لطفاً؟
‫خب، تو یه شرایط پزشکی داری ‫که لازمه تحت نظر باشی.
‫میذارم تماس رو تموم کنی.
‫ولی پنج دقیقه وقت داری.
‫آره، باشه.
‫و در رو هم ببند.
‫پنج دقیقه.
‫چی شده داداش؟ خوبی؟
‫یه اتفاقی افتاد.
‫من یه چیزی دیدم.
‫یه عده افتادن دنبالم.
‫و من رو توی این بیمارستان نگه داشتن.
‫یا خدا، داداش.
‫بهت آسیب زدن؟
‫نه... یعنی، پاهام مشکل دارن، ولی...
‫می‌تونی بیای اینجا؟
‫باشه.
‫فقط بهم بگو...
‫الو؟
‫الو؟ چی؟ صدات رو نشنیدم.
‫این خط درست نیست. ‫ممکنه شنود کنن.
‫من یه چیزی دارم که یه عده می‌خوان.
‫چرا؟ چی داری؟
‫مدرک یه قتل.
‫یا خدا.
‫کجاست؟
‫اون صدای آژیره؟
‫چی؟
‫اون صدای آژیره؟ تو کجایی؟
‫خونه‌ام.
‫الو.
‫الو. اندرو. هنوز پشت خطی؟
‫یه کارت حافظه رو زیر درختِ حیاط پشتم ‫دفن کردم.
‫اونجا نرو.
‫به کسی نگو.
‫فقط بیا اینجا و همین الان من رو دربیار.
‫حتماً.
‫کریس، قول بده اونجا نمیری.
‫داداش، آره.
‫آره.
‫باشه. پنج دقیقه.
‫- میشه آدرس رو بهش بدی که بیاد اینجا؟ ‫- حتماً.
‫آردندیل مموریاله.
‫آره، منم اسمش رو نشنیده بودم.
‫دکتر آدرس رو برات پیامک می‌کنه.
‫همین الان راه بیفت.
‫چطور بود؟
‫اون می‌دونه من کی‌ام.
‫خب، اگه قبل از جلسه‌ی بعدیت با دکتر رز ‫یه فرصت دیگه پیدا کنیم باهاش حرف بزنیم،
‫مطمئنم خیلی بهش کمک می‌کنه.
‫فکر نکنم دیگه یه جلسه‌ی دیگه ‫با دکتر رز بخوام.
‫من حافظه‌ام رو از دست ندادم. ‫می‌دونم کی‌ام.
‫و الان یه دوست دارم ‫که می‌تونه ثابتش کنه.
‫- احتمالاً. ‫- قطعاً.
‫عه، فقط بذار سریع علائم حیاتی‌ات رو چک کنم.
‫نه. تا کریس نرسه، نه.
‫از نظر پزشکی غیرمسئولانه‌ست ‫که درمانت رو ادامه ندیم،
‫خصوصاً برای پاهات، ضربه‌ی مغزیت.
‫برام مهم نیست.
‫بدنِ خودمه، انتخابِ خودمه.
‫ختم کلام.
‫مرسی بچه‌ها. می‌تونید برید.
‫یه تصادف ماشین بود.
‫یه چیزی دارم که یه عده می‌خوان.
‫تو از پا افتادی.
‫بهش اعتماد نداری، هیچی نگو. ‫این یه تله‌ست.
‫سلام.
‫یا خدا، داداش، خوب به نظر نمیای.
‫حالت چطوره؟
‫خوب بهت می‌رسن؟
‫داداش، خیلی داغونم.
‫آره، معلومه.
‫می‌تونی من رو از اینجا ببری بیرون؟
‫آره، ببین، اونا عه...
‫میگن که من نمی‌تونم مثلاً...
‫قانونی از اینجا مرخصت کنم ‫یا همچین چیزی. نمی‌دونم.
‫یعنی چی؟
‫خب، یعنی من از بستگان نزدیکت نیستم، درسته؟
‫پس اونا باید... خب، میگن ‫به خاطر وضعیتت یا هرچی
‫که نمی‌تونم انجامش بدم.
‫ببخشید.
‫مستقیم اومدی اینجا؟
‫معلومه.
‫آره. ببین داداش،
‫دکترها الان با من حرف زدن ‫و گفتن تو خیلی تحت فشاری.
‫انگار یه چیزی رو قایم می‌کنی.
‫و به نظرشون میاد همین داره ‫تو رو بهم می‌ریزه، می‌فهمی؟
‫مغزت رو... نمی‌دونم.
‫انگار تحت فشار و استرس زیادی قرارش میده.
‫ببین، من واقعاً فکر می‌کنم باید بهشون بگی.
‫یا به یکی دیگه بگی.
‫واقعاً فکر می‌کنم کمک می‌کنه.
‫می‌دونی، هرچی هست بریزش بیرون.
‫فکر کنم خیلی بهترت می‌کنه.
‫حق با توئه.
‫بهشون میگم.
‫- آره؟ ‫- آره داداش.
‫نمی‌تونم این‌طوری ادامه بدم.
‫دارم دیوونه میشم.
‫کمک لازم دارم.
‫داداش، به نظرم عالیه.
‫حتماً بهشون بگو. اونا می‌دونن چی میگن
‫و قطعاً می‌تونن کمک کنن، مطمئنم.
‫بهتره بری.
‫وقتی از اینجا دراومدم بهت زنگ می‌زنم. ‫احتمالاً یه ماشین لازم دارم
‫اگه مرخصم کنن.
‫خیلی خب.
‫خب، گوش کن، هرچی لازم داشتی، باشه؟
‫من هستم.
‫باشه.
‫- مرسی، رفیق. ‫- امیدوارم بهتر شی.
‫اوف.
‫هوم.
‫در رو باز کن.
‫اون تو چه خبره؟
‫بذار بیام تو.
‫در رو باز کن. بازش کن.
‫در رو باز کن.
‫فوراً در رو باز کن.
‫برو یه چیزی بیار بازش کنیم.
‫در رو باز کن.
‫لعنتی.
‫لعنتی! ردیابیش کن!
‫ردیابیش کن! برو!
‫برو، لعنتی!
‫معلومه که ردیابیش می‌کنیم. ‫فقط خودت رو برسون اینجا.
‫دوباره سرِ پا شده لامصب.
‫داریم ردیابیش می‌کنیم.
‫بیا بریم.
‫ببخشید، ندیدمت.
‫صبر کن، صبر کن. ‫بذار زنگ بزنم آمبولاسن.
‫تکون نخور.
‫فکر کنم تصادف شده. باید...
‫- الو؟ ‫- هی، داداش. چرا بهم دروغ گفتی؟
‫چرا بهم دروغ گفتی، داداش؟!
‫شرمنده، رفیق. گوش کن، گوش کن.
‫- هی. ‫- چه خبره لعنتی؟
‫اونا می‌خواستن زنم رو دیپورت کنن. ‫اون پا به ماهه.
‫گفتن تو مواد مصرف می‌کردی ‫و فقط سعی داشتن کمکت کنن.
‫باید اون دروغ‌ها رو بهت می‌گفتم.
‫می‌خواستن اطلاعاتی رو که داشتی بگیرن ‫و اون چیزه رو پیدا کنن.
‫ببخشید.
‫- داداش، خیلی شرمنده‌ام. ‫- چی؟
‫چی؟ نه، نه، نه!
‫نه، واینستا!
‫نه!
‫سرِ خیابون به چپ، ‫دومین کوچه سمت چپ.
‫[ایمیل برای گزارش ناشناس اخبار.]
‫[نیویورک‌تایمز] ‫[آیا یک گزارش خبری محرمانه دارید؟]
‫دست‌ها بالا. دست‌ها بالا.
‫بخواب رو زمین لعنتی. یالا. یالا.
‫کدوم گوریه؟ هان؟
‫کجاست؟ نمی‌دونم.
‫- می‌خوای بمیری مردک؟ ‫- نه.
‫به من دروغ نگو.
‫کجاست؟
‫به من نگاه کن. ‫آره.
‫[ارسال ایمیل خبری ناشناس]
‫لعنتی. یکی برام پیداش کنه.
‫[این ویدیو رو ببینید]
‫اون رفته.
‫خبر فوری، ویدیویی منتشر شده که ‫نشون میده سناتور مک‌آلیستر
‫به یک مردِ غیرمسلح در سیرک شلیک می‌کنه.
‫خبر فوری، ویدیویی که نشون میده ‫سناتور مک‌آلیستر
‫یک مرد سفیدپوستِ غیرمسلح رو ‫توی سیرک هدف گلوله قرار میده.
‫خبر فوری امشب، ‫ویدیویی که به تازگی منتشر شده...
‫نشون میده که سناتور مک‌آلیستر...
‫«ترجمه از سینا صداقت»
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M