1
00:01:45,355 --> 00:01:47,273
‫ما در دامنه‌ی یکی از...

2
00:01:47,315 --> 00:01:48,733
‫زیباترین جاهای جهان هستیم.

3
00:01:50,443 --> 00:01:55,698
‫اینجا خونه‌ی منه. من اینجا بزرگ شدم.
‫بهشت روی زمینه.

4
00:01:57,659 --> 00:02:01,204
‫ولی دور افتاده‌ است و
‫زندگی اینجا راحت نیست.

5
00:02:01,246 --> 00:02:03,623
‫مردم باید از کوه رد بشن.

6
00:02:05,083 --> 00:02:06,000
‫جاده‌ای نیست.

7
00:02:08,795 --> 00:02:11,798
‫واسه اون‌ها زندگی بین اون کوه‌هاست.

8
00:02:14,008 --> 00:02:17,595
‫تله‌کابین اینجا در زندگی خیلی حیاتیه.

9
00:02:19,347 --> 00:02:22,725
‫بچه‌ها با این تله‌کابین‌ها می‌رن مدرسه.

10
00:02:26,396 --> 00:02:28,606
‫واسه همین تله‌کابین‌ها رو می‌سازن...

11
00:02:28,648 --> 00:02:31,067
‫و کاملا توسط محلی‌ها ساخته می‌شن.

12
00:02:34,154 --> 00:02:37,699
‫ولی اون‌ها روزانه جونشون
‫رو به خطر می‌اندازن...

13
00:02:37,740 --> 00:02:39,909
‫زندگی بچه‌ها رو به خطر می‌اندازن.

14
00:02:41,077 --> 00:02:42,704
‫هر اتفاقی ممکنه پیش بیاد.

15
00:02:47,750 --> 00:02:50,211
‫هشت نفر، از جمله شش کودک...

16
00:02:50,253 --> 00:02:54,007
‫در اثر پاره شدن کابلی چند کیلومتری...

17
00:02:54,048 --> 00:02:56,509
‫داخل تله‌کابینی در هیمالیای
‫پاکستان گیر افتادن...

18
00:02:56,551 --> 00:02:58,386
‫وضعیت بحرانیه!

19
00:02:58,428 --> 00:02:59,512
‫وضعیت بحرانیه!

20
00:03:02,891 --> 00:03:04,976
‫سرنوشت اون هشت نفر...

21
00:03:05,018 --> 00:03:08,188
‫به اون یک کابل باقی‌مونده بستگی داره.

22
00:03:08,229 --> 00:03:13,526
‫هشت نفر اینجا هستیم.
‫راهی نداریم.

23
00:03:14,569 --> 00:03:16,029
‫افتضاح بود.

24
00:03:16,070 --> 00:03:17,780
‫قرار بود بمیرن.

25
00:03:17,822 --> 00:03:19,574
‫تو رو خدا یه کاری بکنید!

26
00:03:20,574 --> 00:03:30,574
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو  ::.
 W W W . M O V I E S H O . C O M

27
00:04:01,449 --> 00:04:03,076
‫این اولین باریه که...

28
00:04:03,117 --> 00:04:05,286
‫فیلم‌های اون روز رو می‌بینم.

29
00:04:08,164 --> 00:04:15,129
‫حس می‌کنم غمم دوباره تازه شده.

30
00:04:17,090 --> 00:04:20,301
‫انگار یه زخم قدیمی دوباره باز شده.

31
00:04:20,343 --> 00:04:25,056
‫دردش برمی‌گرده.

32
00:04:31,771 --> 00:04:36,943
‫[الائی، ناحیه‌ی بتگرام، شمال پاکستان]

33
00:04:42,573 --> 00:04:45,368
‫[بیست و دوم اوت ۲۰۲۳]

34
00:04:52,083 --> 00:04:53,710
‫[عرفان، پانزده ساله]

35
00:04:53,751 --> 00:05:00,675
‫بزرگ‌ترین نگرانی و بزرگ‌ترین عشق ما عرفانه.

36
00:05:02,802 --> 00:05:05,138
‫[عمریز خان، پدر عرفان]

37
00:05:12,729 --> 00:05:17,233
‫حدود ساعت هفت و نیم صبح بود.

38
00:05:17,275 --> 00:05:21,112
‫عرفان و بچه‌ها سوار تله‌کابین شده بودن.

39
00:05:43,676 --> 00:05:45,345
‫بعد صدای فریاد شنیدم.

40
00:05:57,982 --> 00:06:00,276
‫تله‌کابین از اینجا رد می‌شه.

41
00:06:03,112 --> 00:06:06,407
‫وسط‌های راهش بود که
‫یکی از کابل‌هاش پاره شد.

42
00:06:07,367 --> 00:06:10,745
‫کابل پاره شد...

43
00:06:10,787 --> 00:06:14,248
‫و این کابلی که اینجاست هم پاره شد.

44
00:06:15,583 --> 00:06:17,960
‫صداش مثل انفجار بود!

45
00:06:18,002 --> 00:06:19,962
‫هیچوقت صداش رو یادم نمی‌ره.

46
00:06:20,004 --> 00:06:24,467
‫تا روزی که بمیرم صداش توی گوشم پخش می‌شه.

47
00:06:30,932 --> 00:06:33,267
‫[اسامه، پانزده ساله]

48
00:06:35,478 --> 00:06:37,355
‫[نیاز، هفده ساله]

49
00:06:39,190 --> 00:06:42,276
‫[رضوان، سیزده ساله]

50
00:06:42,485 --> 00:06:45,988
‫پسرم رضوان داشت می‌رفت مدرسه.

51
00:06:46,030 --> 00:06:50,201
‫رضوان کمسن‌ترین آدم توی تله‌کابین بود.

52
00:06:52,203 --> 00:06:54,205
‫تنها پسرمه.

53
00:06:54,622 --> 00:06:58,376
‫[عبدالقیوم، پدر رضوان]

54
00:06:59,127 --> 00:07:03,589
‫نمی‌دونستیم چطور می‌شه نجاتشون داد.

55
00:07:03,631 --> 00:07:07,093
‫هشت نفر اونجا گیر کرده بودن.

56
00:07:07,135 --> 00:07:09,971
‫اصلا امیدی به زنده بودنشون نبود.

57
00:07:12,056 --> 00:07:16,102
‫هیچکس نمی‌دونست بعدش
‫چه اتفاقی قرار بود رخ بده...

58
00:07:16,144 --> 00:07:20,022
‫و اون‌هایی که توی تله‌کابین گیر کرده
‫بودن بین مرگ و زندگی قرار داشتن.

59
00:07:26,779 --> 00:07:28,114
‫همونطور که می‌بینید...

60
00:07:28,156 --> 00:07:30,074
‫تله‌کابین برعکس شده.

61
00:07:30,116 --> 00:07:32,034
‫وضعیت بحرانیه!

62
00:07:32,076 --> 00:07:35,288
‫لطفا این فیلم رو تا جای ممکن نشر بدید.

63
00:07:37,081 --> 00:07:38,875
‫صبح خیلی زود بود.

64
00:07:38,916 --> 00:07:41,210
‫اون موقع برای اولین بار این
‫خبر رو توی موبایل‌هامون شنیدیم.

65
00:07:41,252 --> 00:07:43,713
‫لطفا این فیلم رو تا جای ممکن نشر بدید.

66
00:07:43,796 --> 00:07:47,049
‫محلی‌ها عکس و فیلم گرفتن...

67
00:07:47,091 --> 00:07:50,428
‫و در فیسبوک منتشر کردن.

68
00:07:50,470 --> 00:07:52,972
‫این فیلم رو منتشر کنید...

69
00:07:53,014 --> 00:07:58,853
‫که تمام مقامات الائی بدونن چه خبره.

70
00:07:58,895 --> 00:08:00,730
‫هشت نفر اون بالا گیر کردن..

71
00:08:00,813 --> 00:08:03,191
‫شش‌تاشون بچه مدرسه‌ای هستن.

72
00:08:03,232 --> 00:08:04,400
‫ما هیچ کاری از دستمون برنمیاد.

73
00:08:06,110 --> 00:08:09,530
‫اسم ناحیه‌ی ما رو نشون می‌داد. الائی.

74
00:08:09,572 --> 00:08:11,657
‫اگه ببینی اسم ناحیه‌ی شما...

75
00:08:11,699 --> 00:08:13,868
‫روی صفحه درخشانه...

76
00:08:13,910 --> 00:08:16,704
‫قطعا یکم بیشتر تلاش می‌کنی که...

77
00:08:16,746 --> 00:08:18,456
‫که اون رو در مرکز توجه قرار بدی.

78
00:08:21,542 --> 00:08:26,172
‫واسه همین وسایلم رو جمع
‫کردم و به اون سمت رفتم.

79
00:08:30,259 --> 00:08:33,012
‫چندین سال دولت‌ها این مردم رو نادیده گرفتن.

80
00:08:33,054 --> 00:08:34,639
‫و اگه من اونجا نباشم...

81
00:08:34,680 --> 00:08:36,974
‫اگه من راجع به این حادثه خبری درست نکنم...

82
00:08:37,016 --> 00:08:40,311
‫می‌دونم که پلیس نمی‌ره اونجا.

83
00:08:40,353 --> 00:08:43,189
‫مسئولین محلی به خودشون زحمت نمی‌دن که برن.

84
00:08:43,231 --> 00:08:44,857
‫اگه یه شخص رسانه‌ای باشه
‫که اون‌ها رو به حرکت در بیاره...

85
00:08:44,899 --> 00:08:47,777
‫مسئولین اقدام می‌کنن.

86
00:08:49,779 --> 00:08:53,282
‫در واقع از این نقطه بود که
‫پوشش این داستان رو شروع کردم.

87
00:08:56,702 --> 00:08:59,497
‫کل روز ما داشتیم اون
‫حادثه رو پوشش می‌دادیم...

88
00:08:59,539 --> 00:09:02,500
‫همه واسشون سوال بود که
‫بعدش چه اتفاقی رخ می‌ده.

89
00:09:04,335 --> 00:09:07,296
‫تقریبا در ارتفاع سیصد متری بود.

90
00:09:07,338 --> 00:09:09,173
‫دو تا از کابل‌ها پاره شده بودن...

91
00:09:09,215 --> 00:09:12,051
‫و فقط از یه کابل معلق بودن...

92
00:09:12,093 --> 00:09:14,345
‫که کل وزن تله‌کابین...

93
00:09:14,387 --> 00:09:16,764
‫و هشت نفر داخلش رو نگه داشته بود.

94
00:09:16,806 --> 00:09:20,685
‫هیچکس نمی‌دونست اون کابل تا پاره شدنش...

95
00:09:20,726 --> 00:09:22,603
‫چقدر دوام خواهد آورد.

96
00:09:24,480 --> 00:09:26,482
‫می‌دونستم که عرفان...

97
00:09:26,524 --> 00:09:28,192
‫همراه بقیه‌ی بچه‌ها اون داخله...

98
00:09:28,234 --> 00:09:30,444
‫ولی از جایی که بودم نمی‌تونستم ببینمش.

99
00:09:30,486 --> 00:09:36,033
‫فقط به خودم می‌گفتم
‫که اون کابل پاره نمی‌شه.

100
00:09:37,743 --> 00:09:41,706
‫مشخصه که چند نفر اینجان،
‫ولی از دستشون کاری بر نمیاد.

101
00:09:41,747 --> 00:09:45,668
‫هیچ راه حلی ندارن.

102
00:09:45,710 --> 00:09:48,546
‫من از مردم محلی اطلاعات جمع می‌کردم.

103
00:09:48,588 --> 00:09:51,215
‫می‌گفتن «تو هم اهل این منطقه‌ای.

104
00:09:51,257 --> 00:09:52,675
‫باید به همه بگی.

105
00:09:52,717 --> 00:09:54,594
‫به کل دنیا بگو که ما کمک می‌خوایم.»

106
00:09:56,762 --> 00:09:58,389
‫فیلمی که می‌بینید...

107
00:09:58,431 --> 00:10:00,182
‫نشان‌دهنده‌ی کودکانی هست که گرفتار شدن.

108
00:10:00,224 --> 00:10:02,101
‫یک گزارشگر برجسته، سمیرا خان...

109
00:10:02,143 --> 00:10:03,644
‫از سر صحنه به ما ملحق شده.

110
00:10:03,686 --> 00:10:07,189
‫سمیرا، چه خبر جدید برامون داری؟

111
00:10:07,231 --> 00:10:09,400
‫اگه خدایی نکرده این تله‌کابین سقوط کنه...

112
00:10:09,442 --> 00:10:12,069
‫متاسفانه باید بگم که احتمال...

113
00:10:12,111 --> 00:10:14,155
‫سقوط این تله‌کابین رو به افزایشه چون...

114
00:10:14,196 --> 00:10:16,365
‫تله‌کابین الان فقط از یک کابل آویزانه.

115
00:10:19,368 --> 00:10:21,078
‫و بعد اتفاقی رخ داد که...

116
00:10:21,120 --> 00:10:24,373
‫نحوه‌ی روایت کردن ما رو عوض کرد.

117
00:10:25,666 --> 00:10:28,044
‫یه اپراتور پهپاد محلی در صحنه حضور داشت...

118
00:10:28,085 --> 00:10:30,421
‫و اون تصاویرش رو به اشتراک گذاشت.

119
00:10:50,524 --> 00:10:52,693
‫محشر بود.

120
00:10:54,070 --> 00:10:56,656
‫که انقدر واضح ببینی اون بالا معلق هستن...

121
00:10:56,697 --> 00:10:59,200
‫هم ترسناک بود و هم شگفت‌انگیز.

122
00:11:11,045 --> 00:11:14,090
‫این تصاویر نقش کلیدی‌ای...

123
00:11:14,131 --> 00:11:16,425
‫در جلب کردن توجه رسانه‌های بین‌المللی داشت.

124
00:11:17,134 --> 00:11:18,636
‫صفحه رو ببینید.

125
00:11:18,678 --> 00:11:21,472
‫این اتفاق همین الان
‫داره در پاکستان رخ می‌ده.

126
00:11:21,514 --> 00:11:23,724
‫هشت نفر، از جمله شش کودک...

127
00:11:23,766 --> 00:11:25,559
‫درون اون تله‌سیژ گیر کردن.

128
00:11:25,601 --> 00:11:28,354
‫اخباری فوری از پاکستان.

129
00:11:28,396 --> 00:11:32,692
‫ولی هنوز نمی‌دانیم کمکی در راه هست یا خیر.

130
00:11:32,733 --> 00:11:34,777
‫توی اخبار بین‌المللی پخش شد.

131
00:11:35,027 --> 00:11:36,729
‫[دره‌ی الائی]

132
00:11:36,779 --> 00:11:40,908
‫یک تله‌کابین در ارتفاع سیصد متری
‫بر روی یک دره معلقه.

133
00:11:40,950 --> 00:11:43,911
‫برای نجات سرنشینانش باید عجله کرد.

134
00:11:43,953 --> 00:11:46,247
‫و گفته می‌شه آبی هم برای نوشیدن ندارن...

135
00:11:46,288 --> 00:11:47,873
‫هشت نفر...

136
00:11:47,915 --> 00:11:51,085
‫از جمله شش کودک بر فراز دره‌ای معلق هستند.

137
00:11:51,127 --> 00:11:53,212
‫حدود سیصد متر ارتفاع دارند...

138
00:11:53,254 --> 00:11:55,589
‫و زندگیشون به این بستگی داره که...

139
00:11:55,631 --> 00:11:57,842
‫یهویی توجه‌ای به سمت...

140
00:11:57,883 --> 00:12:00,678
‫این بخش پاکستان شمالی
‫اومد که تا حالا نیومده بود.

141
00:12:00,720 --> 00:12:03,139
‫اون بچه‌ها در راه رفتن به مدرسه بودن.

142
00:12:03,180 --> 00:12:04,807
‫و سوار این تله‌کابین شدن...

143
00:12:04,849 --> 00:12:06,809
‫به طرز غافلگیرکننده‌ای...

144
00:12:06,851 --> 00:12:10,479
‫بخشی از زندگی روزانه و هفتگیشونه.

145
00:12:10,521 --> 00:12:12,815
‫در مراحل اولیه...

146
00:12:12,857 --> 00:12:14,400
‫مسئولین محلی به خودشون زحمتی ندادن.

147
00:12:14,442 --> 00:12:17,069
‫بعد متوجه شدن که این مسئله...

148
00:12:17,111 --> 00:12:19,947
‫فقط مختص داخل مرزهای پاکستان نیست.

149
00:12:19,989 --> 00:12:23,784
‫چشم‌های کل دنیا به این درام در ارتفاعه.

150
00:12:23,826 --> 00:12:28,289
‫این پسرها برای زنده موندن تلاش می‌کنن.

151
00:12:28,330 --> 00:12:30,166
‫و بالاخره منجر به این شد که مسئولین...

152
00:12:30,207 --> 00:12:32,126
‫به کل این پروسه سرعت بدن.

153
00:12:37,798 --> 00:12:39,717
‫اسم من سونیا شمروز خان هست...

154
00:12:39,759 --> 00:12:42,094
‫من رئیس پلیس منطقه هستم.

155
00:12:42,136 --> 00:12:45,347
‫اون ناحیه توی حوزه‌ی من بود.

156
00:12:49,101 --> 00:12:50,686
‫من به پلیس بودن علاقه دارم.

157
00:12:50,728 --> 00:12:52,271
‫رسما به پلیس بودن علاقه دارم.

158
00:12:52,313 --> 00:12:53,689
‫شوهرم قبلا می‌گفت...

159
00:12:53,731 --> 00:12:54,815
‫«حتی وقتی که خوابیدی...

160
00:12:54,857 --> 00:12:56,400
‫«خواب پلیس بودن می‌بینی!»

161
00:12:56,442 --> 00:12:57,902
‫من عاشق کارم هستم.

162
00:13:00,529 --> 00:13:02,448
‫هر کانالی، حتی کانال‌های بین‌المللی...

163
00:13:02,490 --> 00:13:04,992
‫داشتن تصاویر زنده‌ی اون
‫واقعه رو پخش می‌کردن.

164
00:13:07,453 --> 00:13:10,664
‫نگرانی ما این بود که عملیات
‫نجات رو به سرعت شروع کنیم...

165
00:13:10,706 --> 00:13:12,583
‫تا اتفاق بدی رخ نداده.

166
00:13:12,625 --> 00:13:14,335
‫من سه دختر زیبا دارم...

167
00:13:14,376 --> 00:13:17,296
‫و درک می‌کنم چه حسی داره بچه‌هات...

168
00:13:17,338 --> 00:13:19,590
‫در ارتفاع چند صد متری آویزان باشن...

169
00:13:19,632 --> 00:13:20,466
‫تجربه‌ی سختیه.

170
00:13:22,551 --> 00:13:23,969
‫من داشتم اقدامات رو مدیریت می‌کردم...

171
00:13:24,011 --> 00:13:26,555
‫و توی ساختمان مرکزی بودم.

172
00:13:27,598 --> 00:13:29,225
‫بی‌سیم رو خاموش کن.

173
00:13:30,684 --> 00:13:32,353
‫[محمد نظیر، پلیس بتگرام]

174
00:13:32,895 --> 00:13:36,440
‫نظیر عملا معاون من بود.

175
00:13:36,482 --> 00:13:37,900
‫سونیا خیلی پلیس خوبیه.

176
00:13:37,942 --> 00:13:40,194
‫قبل تصمیم گرفتن خوب فکر می‌کنه.

177
00:13:40,236 --> 00:13:43,489
‫بهم دستور داد فورا برم اونجا.

178
00:13:45,574 --> 00:13:46,784
‫طی نیم ساعت...

179
00:13:46,826 --> 00:13:48,744
‫رسیدن اونجا.

180
00:13:48,786 --> 00:13:51,080
‫ولی بهشون گفتم فقط فیلم بفرستن...

181
00:13:51,163 --> 00:13:53,541
‫که ببینم وضعیت اونجا چطوریه.

182
00:13:57,795 --> 00:14:00,047
‫و وقتی که فیلم‌ها و کلیپ‌ها رو دیدم...

183
00:14:00,089 --> 00:14:03,217
‫واسم خیلی شوکه‌کننده بود.

184
00:14:06,262 --> 00:14:07,680
‫چند تا فیلم از خودشون...

185
00:14:07,721 --> 00:14:10,015
‫از داخل تله‌کابین فرستاده بودن.

186
00:14:14,603 --> 00:14:16,564
‫خیلی ملموس‌ترش کرد.

187
00:14:32,121 --> 00:14:33,873
‫هیچ راه‌حلی نبود که...

188
00:14:33,914 --> 00:14:35,833
‫اون‌ها رو زنده برگردونیم.

189
00:14:35,875 --> 00:14:36,792
‫قرار بود بمیرن.

190
00:14:42,882 --> 00:14:49,013
‫[ده صبح، دو ساعت و نیم سرگردانی]

191
00:15:00,608 --> 00:15:03,861
‫همه نگران بودیم و کاری
‫از دستمون برنمی‌اومد...

192
00:15:03,903 --> 00:15:07,323
‫فقط تماشا می‌کردیم و منتظر بودیم.

193
00:15:09,783 --> 00:15:12,745
‫خیلی شرایط استرس‌زایی بود.

194
00:15:13,746 --> 00:15:15,789
‫جمعیت خیلی شلوغ می‌کردن.

195
00:15:18,876 --> 00:15:21,921
‫این معاون رئیس پلیس، نظیر هست.

196
00:15:21,962 --> 00:15:25,299
‫همهمه و وحشت فضا رو پر کرده بود.

197
00:15:27,676 --> 00:15:29,136
‫مردم از همون موقع...

198
00:15:29,178 --> 00:15:30,554
‫خیلی مضطرب و کلافه بودن.

199
00:15:30,596 --> 00:15:32,056
‫چرا نجاتشون نمی‌دادن؟

200
00:15:32,097 --> 00:15:34,391
‫چرا عملیات نجات به تعویق افتاده؟

201
00:15:35,476 --> 00:15:37,478
‫هر چی بیشتر عقب می‌افتاد...

202
00:15:37,519 --> 00:15:41,148
‫شرایط واسه والدین اون
‫بچه‌ها ترسناک‌تر می‌شد.

203
00:15:44,485 --> 00:15:49,865
‫باور کنید، خیلی اوضاعم بد بود.

204
00:15:49,907 --> 00:15:54,536
‫روانی شده بودم، وحشت کرده بودم.

205
00:15:54,578 --> 00:15:57,122
‫تو رو خدا جان این بچه‌ها رو نجات بدید.

206
00:15:57,164 --> 00:15:58,832
‫کدوم یکی از اعضای خانوادت
‫توی تله‌کابین گیر کرده؟

207
00:15:58,874 --> 00:16:01,919
‫پسرم و برادرم گیر کردن.

208
00:16:05,673 --> 00:16:10,678
‫محلی‌ها تصمیم گرفتن منتظر مقامات نمونن.

209
00:16:10,719 --> 00:16:12,429
‫مسئولین دولتی درخواست...

210
00:16:12,471 --> 00:16:13,973
‫صبر دارن، ولی روستایی‌ها...

211
00:16:14,014 --> 00:16:16,016
‫از این تاخیرها عصبانی شدن...

212
00:16:17,393 --> 00:16:19,979
‫و یه مرد محلی رفته روی کابل...

213
00:16:20,020 --> 00:16:22,606
‫که خودش ماموریت نجاتی انجام بده.

214
00:16:24,316 --> 00:16:27,778
‫محلی‌ها از هر راهی برای رفع
‫نگرانیشون استفاده می‌کردن...

215
00:16:27,820 --> 00:16:30,155
‫بخاطر علاقه‌ای که به بچه‌هاشون داشتن،
‫هیچ راه چاره‌ای نداشتن.

216
00:16:33,742 --> 00:16:35,202
‫اون همراه خودش...

217
00:16:35,244 --> 00:16:37,705
‫یک وسیله‌ی عجیب حمل می‌کرد...

218
00:16:37,746 --> 00:16:39,623
‫و امیدوار بود که باهاش بچه‌ها رو نجات بده.

219
00:16:41,083 --> 00:16:42,501
‫اوضاع آشفته بود.

220
00:16:46,880 --> 00:16:48,799
‫نقشه‌ی خطرناکی بود...

221
00:16:48,841 --> 00:16:50,259
‫ولی دیگه چه کاری از دستمون برمی‌اومد؟

222
00:16:54,263 --> 00:16:56,265
‫من دستور فرستادم که فورا...

223
00:16:56,348 --> 00:16:58,225
‫از کابل دورش کنن.

224
00:16:58,267 --> 00:17:00,394
‫اولین دستورم به مردم محلی این بود...

225
00:17:00,436 --> 00:17:01,895
‫که خودشون اقدامی نکنن.

226
00:17:01,937 --> 00:17:04,398
‫بهمون گفتن اقدام به نجات نکنیم.

227
00:17:04,440 --> 00:17:07,026
‫مسئولین یه نقشه ریخته بودن.

228
00:17:09,069 --> 00:17:11,905
‫ما در پشت‌صحنه داشتیم
‫به کلی گزینه فکر می‌کردیم.

229
00:17:11,947 --> 00:17:16,160
‫نگرانی اصلی من این بود
‫که ماموریت نجات امن باشه.

230
00:17:16,201 --> 00:17:20,205
‫نمی‌تونستیم جان بچه‌هایی که اون
‫بالا گیر افتادن رو به خطر بندازیم.

231
00:17:25,669 --> 00:17:28,505
‫محلی‌ها سعی می‌کردن خودشون...

232
00:17:28,547 --> 00:17:31,258
‫نقشه‌ای واسه نجات ترتیب بدن.

233
00:17:31,300 --> 00:17:35,554
‫بدون اطلاع ما، با اپراتور
‫تله‌کابینی تماس گرفتن...

234
00:17:35,596 --> 00:17:39,641
‫که قبلا چنین ماموریت‌های
‫نجات زیادی انجام داده بود.

235
00:17:39,683 --> 00:17:42,144
‫اسمش صاحب‌ خان بود.

236
00:17:43,604 --> 00:17:45,022
‫اینجا خونه‌ی ماست.

237
00:17:45,064 --> 00:17:49,818
‫این پدرمه. اون هم گاومونه.

238
00:17:49,860 --> 00:17:52,446
‫یه شرکت کوچیک به اسم کوکا و همراهان داریم.

239
00:17:52,488 --> 00:17:54,865
‫این کارتمونه.

240
00:17:54,907 --> 00:17:58,869
‫هر حادثه‌ای پیش اومد با
‫این شماره تماس بگیرید.

241
00:18:00,746 --> 00:18:04,041
‫من تله‌کابین می‌سازم.

242
00:18:04,083 --> 00:18:07,461
‫و ماموریت‌های نجات فوری هم انجام می‌دیم.

243
00:18:09,755 --> 00:18:12,508
‫ما رو به اسم مندغان یا
‫دزدان دریایی آسمان می‌شناسن.

244
00:18:14,218 --> 00:18:17,679
‫همه‌ی محلی‌ها به ما زنگ می‌زنن.
‫چون ما می‌تونیم به مردم کمک کنیم.

245
00:18:17,721 --> 00:18:22,226
‫ما مردم رو نجات می‌دیم.
‫برای همین بهمون می‌گن مندغان.

246
00:18:26,522 --> 00:18:28,565
‫من بلدم با تمام دستگاه‌های کابلی کار کنم.

247
00:18:32,694 --> 00:18:37,825
‫بیش از ۴۵ تن وزن رو با کابل جا‌به‌جا کردم.

248
00:18:45,541 --> 00:18:47,543
‫از بچگی این کار رو انجام دادم.

249
00:18:47,584 --> 00:18:51,088
‫شغل پدربزرگم این بوده،
‫شغل پدرش هم این بوده..

250
00:18:54,883 --> 00:18:56,927
‫من با تله‌کابین کار کردم.

251
00:18:56,969 --> 00:19:00,180
‫کارهای خیلی سخت‌تری هم کردم.
‫این چیزی نیست.

252
00:19:02,558 --> 00:19:07,354
‫از قرقره، حمایل ایمنی
‫و طناب استفاده می‌کنم.

253
00:19:08,689 --> 00:19:12,317
‫تجهیزات ما ارزون قیمته.

254
00:19:14,111 --> 00:19:17,406
‫قرقره‌ای که من استفاده می‌کنم پونزده دلاره.

255
00:19:30,085 --> 00:19:31,962
‫این کار خیلی خطرناکه.

256
00:19:45,267 --> 00:19:49,771
‫بعد اینکه بهم زنگ زدن با
‫پسرعموم به منطقه رفتم.

257
00:19:51,940 --> 00:19:55,444
‫حدود ساعت یازده رسیدیم اونجا.

258
00:19:55,527 --> 00:19:58,864
‫خیلی جو متشنج بود و
‫آدم‌های زیادی جمع شده بودن.

259
00:20:00,073 --> 00:20:01,450
‫راه رو باز کنید! راه رو باز کنید!

260
00:20:02,743 --> 00:20:04,703
‫برین عقب! برین عقب!

261
00:20:06,705 --> 00:20:09,458
‫محلی‌ها از دیدنشون خوشحال بودن.

262
00:20:13,045 --> 00:20:15,380
‫صاحب خان فقط می‌خواست...

263
00:20:15,422 --> 00:20:18,592
‫با روش متعارف و محلی
‫خودش بچه‌ها رو نجات بده.

264
00:20:18,634 --> 00:20:22,179
‫و خیلی خیلی مطمئن بود.
‫می‌گفت که نجاتشون می‌ده.

265
00:20:25,140 --> 00:20:29,102
‫هدف اصلی ما این بود که کابل سالم بمونه...

266
00:20:30,437 --> 00:20:32,481
‫که با سیم تکونش بدیم.

267
00:20:32,564 --> 00:20:35,359
‫نمی‌خواستیم خطر کنیم و...

268
00:20:35,400 --> 00:20:37,611
‫وزن یه نفر دیگه رو به سیم اضافه کنیم.

269
00:20:37,653 --> 00:20:39,863
‫پس اون موقع این جزو گزینه‌ها نبود.

270
00:20:41,240 --> 00:20:42,991
‫بهم گفتن که حتی...

271
00:20:43,033 --> 00:20:44,910
‫به کابل دست هم نزنم...

272
00:20:44,952 --> 00:20:46,578
‫چون همین الانش هم وزن زیادی روش بود.

273
00:20:47,955 --> 00:20:49,414
‫می‌تونستم به محض اینکه رسیدم اونجا...

274
00:20:49,456 --> 00:20:51,500
‫عملیاتم رو شروع کنم.

275
00:20:51,583 --> 00:20:55,837
‫فکر کنم چون فقیر بودم جلوم رو گرفتن.

276
00:20:55,879 --> 00:20:58,632
‫با خودشون می‌گفتن «این یارو
‫محلیه چطور می‌خواد موفق بشه؟»

277
00:20:58,674 --> 00:21:00,842
‫بحث جایگاه اجتماعیش نبود...

278
00:21:00,884 --> 00:21:03,053
‫یا چیز دیگه‌ای.

279
00:21:03,095 --> 00:21:06,265
‫ما نمی‌خواستیم خطر کنیم.

280
00:21:06,306 --> 00:21:08,308
‫اگه موفق نمی‌شد چی؟

281
00:21:17,442 --> 00:21:20,529
‫چیزی که جمعیت اون موقع
‫ازش خبر نداشت این بود که...

282
00:21:20,612 --> 00:21:23,240
‫ما اون موقع با مسئولین
‫ارتشی در ارتباط بودیم.

283
00:21:23,282 --> 00:21:26,326
‫که با هلیکوپترهاشون یه
‫ماموریت نجات ترتیب بدیم.

284
00:21:27,536 --> 00:21:29,830
‫قبل ظهر بالاخره بهم خبر دادن...

285
00:21:29,871 --> 00:21:33,792
‫که هلیکوپترها دارن به
‫سمت تله‌کابین حرکت می‌کنن.

286
00:21:36,461 --> 00:21:39,965
‫من بیش از بیست ساله که خلبان نجات هستم.

287
00:21:40,007 --> 00:21:42,884
‫به نظرم این یکی از سخت‌ترین‌هاشون بوده.

288
00:21:58,025 --> 00:22:01,111
‫در واقع من نفر اول به منطقه رسیدم.

289
00:22:01,153 --> 00:22:05,115
‫یه دستور صریح داشتم، برم،
‫منطقه رو پیدا کنم، شناسایی کنم...

290
00:22:06,158 --> 00:22:06,992
‫یه نقشه بریزم...

291
00:22:14,166 --> 00:22:20,172
‫[ساعت دوازده ظهر، چهار ساعت و نیم سرگردانی]

292
00:22:23,008 --> 00:22:25,927
‫تمام امیدم به هلیکوپتر نجات بود.

293
00:22:39,399 --> 00:22:43,904
‫وقتی که اولین هلیکوپتر اومد،
‫کار خیلی خاصی نکرد.

294
00:22:47,532 --> 00:22:50,285
‫الان یه هلیکوپتر داره دور می‌زنه.

295
00:22:50,327 --> 00:22:52,579
‫تا الان هیچ موفقیتی حاصل نشده.

296
00:22:54,247 --> 00:22:55,999
‫مردم نمی‌فهمن که...

297
00:22:56,041 --> 00:22:58,293
‫ماموریت اول عملا یه ماموریت شناسایی بود.

298
00:22:58,335 --> 00:23:01,421
‫نقشه‌ای برای تخلیه نداشتیم.

299
00:23:01,463 --> 00:23:03,340
‫به زبان ساده داشتیم تصمیم
‫می‌گرفتیم که چیکار کنیم.

300
00:23:14,518 --> 00:23:17,813
‫اولین گذر برای تشخیص مسیر باد بود.

301
00:23:17,854 --> 00:23:19,815
‫در واقع چالش خیلی بزرگی بود.

302
00:23:19,856 --> 00:23:22,734
‫اگه باد بوزه همه‌چیز پیچیده می‌شه.

303
00:23:25,112 --> 00:23:26,655
‫سیم هم همچنین سیاهه.

304
00:23:26,738 --> 00:23:30,075
‫دیدنش توی آسمان خیلی سخته.

305
00:23:35,914 --> 00:23:41,294
‫هدف اصلیم این بود که
‫تمامی افراد نجات داده بشن...

306
00:23:41,336 --> 00:23:43,046
‫چون شرایط خیلی سختی بود...

307
00:23:43,088 --> 00:23:46,258
‫هر هیجان یا سهل‌انگاری جزئی‌ای...

308
00:23:46,299 --> 00:23:48,552
‫در واقع منجر به یه فاجعه می‌شد.

309
00:24:01,314 --> 00:24:04,359
‫هلیکوپتر خیلی به تله‌کابین نزدیک شد...

310
00:24:04,401 --> 00:24:08,280
‫بعد یه سرباز با یه طناب اومد پایین.

311
00:24:34,389 --> 00:24:37,726
‫وقتی که از بالا نزدیک شدم...

312
00:24:37,809 --> 00:24:39,561
‫تله‌کابین شروع کرد به تکان خوردن.

313
00:24:39,603 --> 00:24:40,854
‫شروع کرد به تاب خوردن.

314
00:24:43,231 --> 00:24:45,692
‫نمی‌تونستن به تله‌کابین نزدیک بشن...

315
00:24:45,734 --> 00:24:49,237
‫چون شدت باد هلیکوپتر
‫تله‌کابین رو واژگون می‌کرد.

316
00:24:54,201 --> 00:24:58,830
‫چندین بار سعی کردن،
‫ولی نتونستن نزدیک‌تر بشن.

317
00:24:58,872 --> 00:25:01,708
‫وگرنه اون‌ها سقوط می‌کردن و می‌مردن.

318
00:25:09,216 --> 00:25:11,593
‫چندین بار اقدام کردن.

319
00:25:11,635 --> 00:25:13,303
‫می‌رفتن نزدیک...

320
00:25:13,345 --> 00:25:15,388
‫ولی فورا دور می‌شدن.

321
00:25:21,645 --> 00:25:23,188
‫هلیکوپتر رفت...

322
00:25:23,230 --> 00:25:25,482
‫و می‌ترسیدیم که نجات با
‫شکست مواجه شده باشه.

323
00:25:25,524 --> 00:25:29,319
‫امیدمون رو از دست دادیم.

324
00:25:29,361 --> 00:25:31,530
‫یه هلیکوپتر دیگه رسید.

325
00:25:34,449 --> 00:25:36,493
‫بعد هلیکوپتر دوم اومد.

326
00:25:39,204 --> 00:25:46,253
‫[ساعت دو بعد از ظهر،
‫شش ساعت و نیم سرگردانی]

327
00:25:49,673 --> 00:25:52,133
‫بعد دو ساعت معلق بودن پیوسته...

328
00:25:52,175 --> 00:25:54,886
‫دیدیم که هلیکوپترها دارن
‫از بالای تله‌کابین...

329
00:25:54,928 --> 00:25:56,429
‫چیزی رو به پایین می‌فرستن.

330
00:26:07,649 --> 00:26:10,944
‫یه شخص داره به تله‌کابین نزدیک می‌شه.

331
00:26:16,116 --> 00:26:18,201
‫ظاهرا یه چیزی بهشون داد.

332
00:26:18,243 --> 00:26:19,911
‫به نظر حمایل ایمنی میاد.

333
00:26:23,456 --> 00:26:25,208
‫وقتی که حمایل ایمنی رو دادن...

334
00:26:25,250 --> 00:26:27,627
‫می‌تونستن خودشون رو قلاب کنن.

335
00:26:27,669 --> 00:26:30,422
‫و بعد می‌تونستیم به بالا بکشیمشون.

336
00:26:30,463 --> 00:26:33,300
‫اون یکی کابل رو می‌شه...

337
00:26:33,341 --> 00:26:36,595
‫زیر هلیکوپتر دید.

338
00:26:36,636 --> 00:26:39,264
‫کابلی که عامل تمام این مشکلاته.

339
00:26:40,557 --> 00:26:41,975
‫یه کابلی بود.

340
00:26:42,017 --> 00:26:44,269
‫حدود سه متر بالاتر.

341
00:26:44,311 --> 00:26:47,188
‫خیلی شرایط خطرناکیه.

342
00:26:47,230 --> 00:26:51,818
‫اگه پره‌های هلیکوپتر به کابل بخوره،
‫مرگبار خواهد بود.

343
00:26:51,860 --> 00:26:55,196
‫ریسک خیلی شدیدی بود.

344
00:26:55,238 --> 00:26:56,156
‫بسیار ریسکی بود.

345
00:27:00,619 --> 00:27:03,038
‫حالا هلیکوپتر مابین...

346
00:27:03,079 --> 00:27:05,498
‫کابل بالایی و پایینیه.

347
00:27:09,669 --> 00:27:11,463
‫هلیکوپتر بالای تله‌کابین معلق بود...

348
00:27:11,504 --> 00:27:12,589
‫و بعد طنابی رو انداخت پایین.

349
00:27:21,640 --> 00:27:23,808
‫کابل نجات، همیشه این احتمال هم بود که...

350
00:27:23,850 --> 00:27:26,353
‫کابل خودمون...

351
00:27:26,394 --> 00:27:28,188
‫به کابلی گیر بکنه که...

352
00:27:28,229 --> 00:27:31,149
‫بالای تله‌کابین معلق بود.

353
00:27:40,367 --> 00:27:41,701
‫مارکوس، این شرایط خیلی...

354
00:27:41,743 --> 00:27:43,161
‫استرس‌زاست.

355
00:27:43,203 --> 00:27:44,788
‫جدیدترین اخباری که...

356
00:27:44,829 --> 00:27:46,790
‫از این ماموریت نجات داری چیه؟

357
00:27:46,831 --> 00:27:49,668
‫بله دایان، وقتی جزئیات این ماجرا
‫رو می‌شنوی که فشار هوای...

358
00:27:49,709 --> 00:27:51,920
‫وارده از هلیکوپترها دارن
‫تله‌کابین رو تکون می‌دن...

359
00:27:52,003 --> 00:27:53,838
‫و این باعث می‌شه که بفهمی...

360
00:27:53,880 --> 00:27:57,258
‫این ماموریت چقدر حساسه.

361
00:28:09,229 --> 00:28:11,523
‫بالاخره، پسرها طناب رو گرفتن.

362
00:28:13,692 --> 00:28:15,026
‫در اون لحظه...

363
00:28:15,068 --> 00:28:16,778
‫عرفان باهات تماس گرفت؟

364
00:28:16,820 --> 00:28:18,697
‫آره.

365
00:28:18,738 --> 00:28:22,784
‫گفت «بابا، چه زنده بمونم
‫چه نمونم، می‌خوام بپرم.

366
00:28:22,826 --> 00:28:24,953
‫پسرها حمایل ایمنی رو نمی‌بندن...

367
00:28:25,036 --> 00:28:26,871
‫چون می‌ترسن.

368
00:28:26,913 --> 00:28:28,832
‫من می‌خوام ببندم و بپرم.»

369
00:28:30,417 --> 00:28:32,627
‫یا زنده می‌مونم و یا می‌میرم.

370
00:28:40,427 --> 00:28:44,889
‫عرفان حمایل ایمنی رو اشتباه بست...

371
00:28:44,931 --> 00:28:47,058
‫ولی اینجاش گیر کرد...

372
00:28:47,100 --> 00:28:50,729
‫و طناب رو با دست‌هاش نگه داشت.

373
00:28:52,814 --> 00:28:54,399
‫- وای خدا!
‫- آره.

374
00:29:03,867 --> 00:29:08,288
‫دیدم که پرید و بعد چشم‌هام رو بستم.

375
00:29:53,750 --> 00:29:57,295
‫تماشای آویزان بودنش برام وحشتناک بود.

376
00:30:06,429 --> 00:30:09,808
‫دست‌هام اینطوری بود و با
‫خودم می‌گفتم، «چه خبره؟»

377
00:30:37,544 --> 00:30:42,465
‫وقتی بهم گفتن که سالم وارد هلیکوپتر شده...

378
00:30:42,507 --> 00:30:44,676
‫اون موقع چشم‌هام رو باز کردم.

379
00:30:47,929 --> 00:30:50,473
‫اسم من عرفانه.

380
00:30:50,515 --> 00:30:53,351
‫فقط چشم‌هام رو بستم و پریدم.

381
00:30:56,604 --> 00:30:59,732
‫خیلی ترسیده بودم.

382
00:31:04,487 --> 00:31:07,991
‫وحشتی که اون بالا تجربه
‫کردیم رو هنوز یادمه.

383
00:31:09,659 --> 00:31:12,704
‫نصف مسیر رو رفته بودیم...

384
00:31:12,745 --> 00:31:17,375
‫و تله‌کابین یه صدای وحشتناکی داد.

385
00:31:19,377 --> 00:31:22,213
‫فکر کردیم قراره بمیریم.

386
00:31:27,510 --> 00:31:29,554
‫هنوز اون روز رو یادمه.

387
00:31:31,639 --> 00:31:36,936
‫اون روز خیلی گریه کردم. هنوز وحشت دارم.

388
00:31:40,315 --> 00:31:44,319
‫هنوز خیلی از عمرش مونده
‫بود و خدا بهش رحم کرد.

389
00:31:44,360 --> 00:31:51,284
‫شما بچه‌ها دلیل زندگی هستید.
‫باارزش‌ترین هدیه‌ی خداوندید.

390
00:31:55,580 --> 00:31:57,498
‫اکثر نگرانیم از بین رفت...

391
00:31:57,540 --> 00:31:59,375
‫ولی همچنان به اون‌هایی فکر می‌کردم...

392
00:31:59,417 --> 00:32:00,543
‫که توی تله‌کابین گیر کرده بودن.

393
00:32:05,048 --> 00:32:07,425
‫در واقع خیلی هیجان‌انگیز بود...

394
00:32:07,467 --> 00:32:09,427
‫نقشه جواب داده بود.

395
00:32:13,097 --> 00:32:15,099
‫آزمایشمون موفقیت‌آمیز بود.

396
00:32:15,141 --> 00:32:17,018
‫حداقل روشمون جواب داد.

397
00:32:17,060 --> 00:32:19,812
‫پس با همین روش بقیه‌ی
‫بچه‌ها رو نجات می‌دیم.

398
00:32:23,566 --> 00:32:31,074
‫[چهار و نیم بعد از ظهر، نه ساعت گرفتاری]

399
00:32:31,741 --> 00:32:34,786
‫داشتن سعی می‌کردن طناب
‫رو دوباره بفرستن پایین.

400
00:32:34,827 --> 00:32:36,371
‫یهویی بدترین اتفاق ممکن رخ داد.

401
00:32:40,375 --> 00:32:43,127
‫طناب به کابل گره خورد.

402
00:32:52,845 --> 00:32:55,473
‫با تمام توان تلاش کردن که طناب رو آزاد کنن.

403
00:32:58,184 --> 00:33:00,061
‫با حرکت هلیکوپتر...

404
00:33:00,103 --> 00:33:02,063
‫تله‌کابین شروع کرد به تاب خوردن.

405
00:33:04,482 --> 00:33:05,858
‫و مجبور شدن طناب رو ببرن.

406
00:33:13,366 --> 00:33:16,828
‫چشم‌های کل کشور به این ماموریت بوده...

407
00:33:16,869 --> 00:33:19,706
‫شب داره به سرعت فرا می‌رسه.

408
00:33:19,747 --> 00:33:23,626
‫تمامی تمرکز بر اینه که
‫باقی افرادی که اونجان رو...

409
00:33:23,668 --> 00:33:25,920
‫قبل از غروب آفتاب نجات بدن.

410
00:33:25,962 --> 00:33:29,215
‫حدود دو ساعت دیگه خورشید غروب می‌کنه...

411
00:33:29,257 --> 00:33:32,510
‫و این باعث می‌شه این ماموریت...

412
00:33:32,552 --> 00:33:34,679
‫در تاریکی سخت‌تر باشه.

413
00:33:39,892 --> 00:33:41,477
‫غروب آفتاب نزدیک بود...

414
00:33:41,519 --> 00:33:44,605
‫و می‌دونستم که غیرممکنه که هلیکوپترها...

415
00:33:44,647 --> 00:33:48,609
‫ماموریتشون رو در تاریکی ادامه بدن.

416
00:33:48,651 --> 00:33:52,155
‫واسه همین دنبال گزینه‌های
‫دیگه‌ای واسه نجات این بچه‌ها بودم.

417
00:33:53,990 --> 00:33:55,533
‫اسم من محمدعلی سواتیه.

418
00:33:57,201 --> 00:34:00,413
‫مردم بهم می‌گن پسر ماجراجو.
‫چون من عاشق ماجراجوییم.

419
00:34:04,083 --> 00:34:06,836
‫از اولش می‌دونستم که
‫دنبال یه شغل معمولی نیستم.

420
00:34:08,379 --> 00:34:11,424
‫عاشق مد و مدلینگم...

421
00:34:11,466 --> 00:34:14,093
‫چون توی خانوادم قیافه‌ی من از همه بهتره...

422
00:34:14,135 --> 00:34:16,637
‫و بدن زیبایی دارم.

423
00:34:20,683 --> 00:34:22,477
‫من دو تا تجارت دارم.

424
00:34:22,518 --> 00:34:25,938
‫یکیش یه باشگاه موفقه.

425
00:34:25,980 --> 00:34:28,441
‫و همچنین مالک مرتفع‌ترین
‫زیپ‌لاین دنیا هستم.

426
00:34:32,153 --> 00:34:33,821
‫به نظرم واسمون گزینه‌ی خوبی بود.

427
00:34:33,863 --> 00:34:37,200
‫واسه همین... بهش زنگ زدیم.

428
00:34:37,241 --> 00:34:39,911
‫گفتم آره، «واسه این ماموریت در دسترسم.

429
00:34:39,952 --> 00:34:41,162
‫نگرانش نباشید.»

430
00:34:43,081 --> 00:34:46,959
‫می‌دونستم که نمی‌تونم این
‫ماموریت رو تنهایی انجام بدم.

431
00:34:47,001 --> 00:34:49,045
‫واسه همین به الیاس زنگ زدم.

432
00:34:54,717 --> 00:34:57,512
‫من و رئیس اهل یه روستاییم...

433
00:34:57,553 --> 00:35:01,224
‫و خیلی رابطه‌ی خوبی باهاش دارم.

434
00:35:01,265 --> 00:35:05,228
‫واسه همین وقتی که رئیس
‫گفت این کار باید انجام بشه...

435
00:35:05,269 --> 00:35:07,271
‫من صد درصد قبول کردم.

436
00:35:09,857 --> 00:35:11,442
‫واسه تجارت زیپ‌لاینم...

437
00:35:11,484 --> 00:35:14,487
‫ما از برترین تجهیزات
‫ایمنی دنیا استفاده می‌کنیم.

438
00:35:16,030 --> 00:35:19,367
‫من و الیاس حمایل ایمنی و
‫طناب‌های مهار رو امتحان کردیم...

439
00:35:19,450 --> 00:35:23,079
‫و مهم‌تر از اون، قرقره‌هامون رو.

440
00:35:23,121 --> 00:35:25,915
‫قرقره‌های ما هزاران دلار قیمت دارن.

441
00:35:27,333 --> 00:35:29,627
‫ما از این برای زیپ‌لاین استفاده می‌کنیم.

442
00:35:29,669 --> 00:35:32,713
‫این روی سیم می‌ره
‫و بعدش حرکت می‌کنه.

443
00:35:34,048 --> 00:35:37,385
‫تجهیزات درستیه.

444
00:35:37,468 --> 00:35:39,387
‫پس، تفاوت بین

445
00:35:39,470 --> 00:35:41,097
‫علی سواتی و صاحب خان چی بود؟

446
00:35:41,139 --> 00:35:43,224
‫یعنی، هر دوشون همون روش رو

447
00:35:43,266 --> 00:35:44,851
‫برای نجات بچه‌ها پیشنهاد می‌دادن.

448
00:35:44,892 --> 00:35:47,478
‫تا اونجا که به علی مربوطه،

449
00:35:47,520 --> 00:35:50,273
‫اون تجهیزات داشت، پول داشت، تجربه داشت.

450
00:35:51,524 --> 00:35:53,693
‫نسبتاً گزینه‌ی بهتری بود.

451
00:36:05,538 --> 00:36:07,039
‫اون توی یه بخش دیگه بود،

452
00:36:07,081 --> 00:36:09,667
‫و ما باید رفت و آمدش رو هم هماهنگ می‌کردیم.

453
00:36:12,003 --> 00:36:15,423
‫ساعت ۵ عصر، یه هلیکوپتر رسید،

454
00:36:15,506 --> 00:36:19,093
‫و بعدش سفرمون رو
‫به سمت تله‌کابین شروع کردیم.

455
00:36:26,934 --> 00:36:30,563
‫وقتی برای عملیات نجات صدام زدن،

456
00:36:30,605 --> 00:36:33,900
‫به پدر و مادرم فکر کردم.

457
00:36:35,818 --> 00:36:37,361
‫وقتی جوون‌تر بودم،

458
00:36:37,403 --> 00:36:42,325
‫مثل برادرهام برای ارتش
‫پاکستان درخواست دادم.

459
00:36:42,366 --> 00:36:45,703
‫می‌خوام خانواده‌ام بهم افتخار کنن...

460
00:36:48,831 --> 00:36:53,961
‫ولی متأسفانه، نامه‌ای گرفتم که توش
‫نوشته بود برای ارتش مناسب نیستم.

461
00:36:56,297 --> 00:36:58,382
‫این نامه داشت نابودم می‌کرد.

462
00:37:00,301 --> 00:37:03,971
‫حس کردم همه رو ناامید کردم.

463
00:37:04,013 --> 00:37:06,349
‫ناراحت بودم چون ترجیح می‌دادم اون

464
00:37:06,390 --> 00:37:07,850
‫به ارتش بپیونده.

465
00:37:07,892 --> 00:37:10,353
‫نگران بودم که اون نتونه

466
00:37:10,394 --> 00:37:12,355
‫به خوبی برادرهاش عمل کنه.

467
00:37:14,106 --> 00:37:20,571
‫علی کوچیک‌ترین بچه‌ست
‫و یه کم متفاوت بود.

468
00:37:20,613 --> 00:37:26,577
‫توی مدرسه بهترین نبود.
‫خدا رو شکر که خوشتیپه.

469
00:37:32,959 --> 00:37:36,963
‫[۵:۳۰ عصر
‫ده ساعت سرگردانی]

470
00:37:39,465 --> 00:37:41,217
‫هر چی زمان می‌گذشت،

471
00:37:41,259 --> 00:37:43,803
‫اوضاع خیلی سخت‌تر می‌شد.

472
00:37:43,844 --> 00:37:46,180
‫تا غروب، فقط تونستیم یه بچه رو نجات بدیم.

473
00:37:46,222 --> 00:37:48,099
‫دولت داره شکست می‌خوره.

474
00:37:48,140 --> 00:37:50,309
‫حدود هشت، ده ساعته که داریم
‫نهایت تلاشمون رو می‌کنیم

475
00:37:50,351 --> 00:37:53,646
‫و کاری که باید انجام بدیم رو انجام نمی‌دیم.

476
00:37:54,730 --> 00:37:58,276
‫برای من سخت‌تر می‌شد.

477
00:37:58,317 --> 00:38:00,278
‫با نزدیک شدن تاریکی، هلیکوپترها

478
00:38:00,319 --> 00:38:02,071
‫مجبور به فرود شدن.

479
00:38:02,113 --> 00:38:03,864
‫ممکنه به این معنی باشه که

480
00:38:03,906 --> 00:38:06,158
‫تمام شب اون بالا گیر می‌افتن.

481
00:38:06,200 --> 00:38:09,161
‫من روی زمین بودم. هوا داشت سرد می‌شد.

482
00:38:09,203 --> 00:38:11,247
‫می‌دونستم اگه بچه‌ها باید شب رو

483
00:38:11,289 --> 00:38:15,001
‫اون بیرون، توی دره با باد شدید بگذرونن.

484
00:38:15,042 --> 00:38:18,045
‫این می‌تونه... ممکنه تا صبح
‫براشون خطرناک باشه.

485
00:38:18,087 --> 00:38:20,464
‫پس این... این وضعیت ترسناکی بود.

486
00:38:22,216 --> 00:38:25,469
‫تله‌کابین، فقط روی یه سیم آویزون بود.

487
00:38:25,511 --> 00:38:27,805
‫اون یکی باقی‌مونده هم
‫هر لحظه ممکن بود پاره بشه.

488
00:38:27,847 --> 00:38:30,349
‫این ریسکش بود. فقط می‌تونستیم

489
00:38:30,391 --> 00:38:32,977
‫دعا کنیم که دووم بیاره.

490
00:38:33,019 --> 00:38:35,980
‫و واضحه، اقوام و پدر و مادر بچه‌ها،

491
00:38:36,022 --> 00:38:38,524
‫اونا هم می‌فهمن که زمان داره می‌گذره،

492
00:38:38,566 --> 00:38:40,568
‫و تا حالا فقط یه بچه نجات پیدا کرده.

493
00:38:40,651 --> 00:38:42,987
‫پس نگران بودن. اونا سخت‌ترین افراد
‫برای مدیریت کردن بودن.

494
00:38:44,572 --> 00:38:47,408
‫ما داشتیم سر مقامات داد می‌زدیم

495
00:38:47,450 --> 00:38:49,035
‫که این رو حل کنن.

496
00:38:49,076 --> 00:38:50,745
‫اعتمادم بهشون کاملاً از بین رفت.

497
00:38:52,788 --> 00:38:57,335
‫مردم از مقامات عصبانی بودن.

498
00:38:57,376 --> 00:39:00,838
‫حالا که اونا شکست خورده بودن،
‫کی می‌تونست کمکشون کنه؟

499
00:39:02,715 --> 00:39:04,842
‫صاحب خان و پسرعموش

500
00:39:04,884 --> 00:39:06,302
‫به اون طرف دره پیاده رفتن،

501
00:39:06,344 --> 00:39:08,220
‫جایی که مقامات کمتری بودن،

502
00:39:08,262 --> 00:39:10,473
‫و تصمیم گرفتن خودشون کار رو انجام بدن.

503
00:39:11,766 --> 00:39:15,186
‫وقتی هلیکوپترها شکست خوردن،

504
00:39:15,227 --> 00:39:17,021
‫من حتی مصمم‌تر شدم.

505
00:39:18,189 --> 00:39:21,484
‫[تیم نجات اصلی]

506
00:39:22,985 --> 00:39:30,910
‫[صاحب خان]

507
00:39:37,333 --> 00:39:40,586
‫وقتی رفت اونجا، اصلاً خبر نداشتیم
‫که قراره این کار رو بکنه.

508
00:39:41,462 --> 00:39:44,090
‫اون فقط خودش تنهایی رفت.

509
00:39:48,469 --> 00:39:50,221
‫پس اولین چیزی که به ذهنم رسید
‫این بود که...

510
00:39:50,262 --> 00:39:51,889
‫«چطور؟ اجازه نداشت.»

511
00:39:55,309 --> 00:39:58,020
‫من ساعت ۶ عصر شروع کردم.

512
00:40:00,856 --> 00:40:02,358
‫من وحشت کرده بودم.

513
00:40:09,865 --> 00:40:12,827
‫وقتی داشتم راهم رو باز می‌کردم،

514
00:40:12,868 --> 00:40:15,788
‫باد شدیدی می‌وزید
‫و جونم رو به لبم رسونده بود.

515
00:40:19,291 --> 00:40:22,837
‫این مرد داره ریسک خیلی بزرگی می‌کنه.

516
00:40:22,878 --> 00:40:25,297
‫هوا داره تاریک‌تر می‌شه.

517
00:40:35,433 --> 00:40:39,603
‫وقتی به دره رسیدیم، داشت تاریک می‌شد.

518
00:40:42,356 --> 00:40:44,233
‫وقتی به محل رسیدم،

519
00:40:44,275 --> 00:40:48,571
‫اون موقع، با کیف‌هام، با تجهیزاتم می‌دویدم.

520
00:40:51,782 --> 00:40:56,120
‫وقتی به بالا رسیدم، کاملاً تاریک بود.

521
00:40:56,162 --> 00:41:01,500
‫همه داد می‌زدن. هرج و مرج کامل بود.

522
00:41:01,542 --> 00:41:05,296
‫و همه‌شون اون موقع خیلی ناامید بودن.

523
00:41:05,337 --> 00:41:09,175
‫و بعدش وضعیت سیم رو چک کردم.
‫کارش تموم بود.

524
00:41:09,216 --> 00:41:11,051
‫هر لحظه ممکن بود پاره بشه.

525
00:41:20,686 --> 00:41:24,106
‫هر چی جلوتر می‌رفتم، ترسناک‌تر می‌شد.

526
00:41:26,108 --> 00:41:29,695
‫حدود ۴۰ دقیقه طول کشید تا برسم اونجا.

527
00:41:35,451 --> 00:41:37,578
‫با نشون دادن شجاعت باورنکردنی،

528
00:41:37,620 --> 00:41:40,956
‫یه نفر به تله‌کابین رسیده.

529
00:41:40,998 --> 00:41:43,000
‫اون یه مرد محلیه.

530
00:41:52,092 --> 00:41:55,638
‫بچه‌ها وضعیت خیلی بدی داشتن.

531
00:41:59,391 --> 00:42:01,435
‫وحشت‌زده به نظر می‌رسیدن.

532
00:42:10,653 --> 00:42:15,950
‫نیاز رو انتخاب کردم چون توی تله‌کابین
‫از همه به من نزدیک‌تر بود.

533
00:42:18,160 --> 00:42:24,583
‫بندش رو بستم و به قرقره وصلش کردم.

534
00:42:42,059 --> 00:42:46,105
‫وقتی وصلش کردم،
‫به پسرعموی خودم زنگ زدم

535
00:42:46,146 --> 00:42:49,400
‫و بهش گفتم شروع کنه به کشیدنش.

536
00:43:06,584 --> 00:43:09,086
‫پس نیاز خودش تنها برگشت؟

537
00:43:09,128 --> 00:43:11,463
‫بله، نیاز تنها برگشت.

538
00:43:13,591 --> 00:43:15,175
‫توی تاریکی، تک و تنها؟

539
00:43:15,217 --> 00:43:16,594
‫اون فقط می‌کشیدش عقب؟

540
00:43:37,573 --> 00:43:39,450
‫همش با خودم فکر می‌کردم،

541
00:43:39,491 --> 00:43:44,204
‫«فقط امیدوارم چیزی خراب نشه.»

542
00:43:51,712 --> 00:43:53,797
‫وقتی نیاز توی تله‌کابین بود

543
00:43:53,839 --> 00:43:55,007
‫باهاش صحبت کردی؟

544
00:43:55,049 --> 00:43:57,259
‫آره، با نیاز صحبت کردم.

545
00:43:59,219 --> 00:44:03,182
‫گفت، «شاید امروز بمیرم.»

546
00:44:03,223 --> 00:44:08,604
‫«اگه اشتباهی کردم، لطفاً منو ببخش.»

547
00:44:10,606 --> 00:44:13,067
‫بهش گفتم...

548
00:44:14,735 --> 00:44:20,407
‫«من می‌بخشمت.»

549
00:44:24,536 --> 00:44:25,788
‫صبر کن، صبر کن!

550
00:44:30,042 --> 00:44:32,544
‫عقب بمون! عقب بمون!

551
00:44:51,814 --> 00:44:53,482
‫[نیاز - در آن زمان ۱۷ ساله بود]

552
00:44:53,565 --> 00:44:55,776
‫وقتی بالاخره پام به زمین رسید

553
00:44:55,818 --> 00:44:58,195
‫غرق در شادی محض شدم.

554
00:45:16,380 --> 00:45:19,466
‫بدنم اصلاً درست کار نمی‌کرد.

555
00:45:19,508 --> 00:45:21,176
‫بعدش منو بردن به یه اتاق

556
00:45:21,218 --> 00:45:22,636
‫که تقریباً نیم ساعت بیهوش بودم.

557
00:45:36,358 --> 00:45:38,110
‫اون خیلی پریشون بود.

558
00:45:41,071 --> 00:45:43,615
‫ما خیلی نگرانش بودیم،

559
00:45:43,657 --> 00:45:47,202
‫ولی خیلی خوشحال بودیم
‫که خدا سالم برگردوندش.

560
00:45:47,244 --> 00:45:54,168
‫نگرانی ما الان بقیه بودن
‫که هنوز گیر افتاده بودن.

561
00:45:58,922 --> 00:46:04,136
‫وقتی تماس گرفتن که نیاز در امانه،
‫خیلی خوشحال شدیم.

562
00:46:04,178 --> 00:46:07,848
‫پسرها یهو امیدوار شدن.

563
00:46:11,685 --> 00:46:13,562
‫وقتی اون رفت اونجا و بچه رو نجات داد،

564
00:46:13,604 --> 00:46:15,981
‫کاملاً از این واقعیت بی‌خبر بودیم.

565
00:46:16,023 --> 00:46:21,028
‫پس بعد از اون، ازش خواستیم
‫که با جون خودش ریسک نکنه،

566
00:46:21,111 --> 00:46:23,030
‫و همین‌طور با بچه‌ها.

567
00:46:25,449 --> 00:46:28,994
‫بعد از اینکه پسر رو نجات دادم،
‫یه تماس دریافت کردم

568
00:46:29,036 --> 00:46:31,997
‫و بهم گفتن عملیات رو متوقف کنم.

569
00:46:32,039 --> 00:46:35,918
‫پس با اینکه یه بچه رو نجات دادی،

570
00:46:35,959 --> 00:46:37,628
‫اونا بازم جلوت رو گرفتن؟

571
00:46:37,669 --> 00:46:38,670
‫بله.

572
00:46:45,385 --> 00:46:47,471
‫من واقعاً از این بابت ناراحت بودم.

573
00:46:56,563 --> 00:47:00,567
‫[۷:۳۰ شب
‫دوازده ساعت سرگردانی]

574
00:47:01,276 --> 00:47:02,778
‫تا ساعت ۷:۳۰ شب،

575
00:47:02,820 --> 00:47:04,696
‫شش نفر هنوز اون بالا گیر افتاده بودن.

576
00:47:07,533 --> 00:47:09,368
‫ما فقط به بدترین حالت ممکن فکر می‌کردیم.

577
00:47:09,409 --> 00:47:10,994
‫راستش رو بهت بگم.

578
00:47:11,036 --> 00:47:13,455
‫دو بچه از یه تله‌کابین نجات پیدا کردن

579
00:47:13,497 --> 00:47:17,042
‫که ۲۷۵ متر بالای دره‌ای در
‫شمال غرب پاکستان آویزون بود،

580
00:47:17,084 --> 00:47:19,753
‫در حالی که امدادگرها تلاش می‌کنن
‫به بقیه سرنشین‌ها برسن.

581
00:47:19,795 --> 00:47:22,548
‫حس می‌شد بچه‌ها دارن
‫با وقت قرضی زندگی می‌کنن.

582
00:47:28,595 --> 00:47:33,475
‫من هنوز می‌تونم ناامیدی مطلقِ

583
00:47:34,059 --> 00:47:36,770
‫اون روز رو حس کنم.

584
00:47:36,812 --> 00:47:38,438
‫امید اینجاست که

585
00:47:38,480 --> 00:47:40,858
‫کابل باقی‌مونده پاره نشه،

586
00:47:40,899 --> 00:47:44,111
‫پس دلیل بیشتری برای تمرکز
‫روی عملیات زمینی هست

587
00:47:44,194 --> 00:47:46,113
‫که الان و در طول شب دارن انجامش می‌دن.

588
00:47:46,196 --> 00:47:47,656
‫باید پرسید که آیا می‌تونن

589
00:47:47,698 --> 00:47:48,657
‫به همه‌شون برسن.

590
00:47:58,125 --> 00:48:01,420
‫به علی گفتم، «زیپت رو ببند
‫و می‌ذاریمت روی قرقره،

591
00:48:01,461 --> 00:48:04,756
‫بچه‌ها رو توی قرقره‌ها مهار کن
‫و بعد بیارشون عقب.»

592
00:48:04,798 --> 00:48:07,259
‫اون حتی یه لحظه هم تردید نکرد.

593
00:48:07,301 --> 00:48:09,303
‫خیلی جسور و شجاعه.

594
00:48:12,764 --> 00:48:14,725
‫اون موقع، کلی مشکل داشتیم.

595
00:48:14,766 --> 00:48:16,143
‫مشکل اصلی ارتباط بود.

596
00:48:17,477 --> 00:48:20,230
‫دیگه سرویس تلفن همراه وجود نداشت

597
00:48:20,272 --> 00:48:24,610
‫و اون موقع،
‫ارتش هیچ بی‌سیم شارژشده‌ای نداشت.

598
00:48:24,651 --> 00:48:26,570
‫باید یه برنامه‌ای می‌چیدیم

599
00:48:26,612 --> 00:48:29,281
‫که وقتی اونجا بودیم

600
00:48:29,323 --> 00:48:32,367
‫ بتونیم با زمین ارتباط برقرار کنیم.

601
00:48:32,409 --> 00:48:37,748
‫محلی‌ها یه طناب اینجا بستن.

602
00:48:37,789 --> 00:48:40,292
‫نقشه اصلی این بود که
‫من یه چراغ‌قوه دارم

603
00:48:40,334 --> 00:48:42,920
‫و با مردم روی زمین

604
00:48:42,961 --> 00:48:46,381
‫با کمک چراغ‌قوه علامت می‌دم
‫که شروع کنن طناب رو بکشن،

605
00:48:46,423 --> 00:48:49,635
‫و بعدش من و پسر رو به امنیت بکشن.

606
00:48:49,676 --> 00:48:52,179
‫پس این چیزی بود که قبل
‫از فرستادنش تصمیم گرفتیم،

607
00:48:52,262 --> 00:48:55,682
‫که بتونیم از طریق این نورها
‫ارتباط برقرار کنیم.

608
00:48:58,560 --> 00:49:01,396
‫دو نفر که واقعاً روی کابل
‫جونشون رو به خطر انداختن

609
00:49:01,438 --> 00:49:02,940
‫و رفتن اونجا.

610
00:49:34,554 --> 00:49:42,562
‫[علی سواتی]

611
00:49:50,612 --> 00:49:55,325
‫وقتی من و الیاس سفرمون رو
‫روی سیم شروع کردیم...

612
00:49:55,367 --> 00:49:58,537
‫الان نمی‌دونیم قدرت سیم چقدره.

613
00:50:10,757 --> 00:50:15,387
‫بعد از ۱۵ متر، وضعیت سیم رو دیدم.

614
00:50:15,429 --> 00:50:17,806
‫سیم خیلی آسیب دیده بود.

615
00:50:20,600 --> 00:50:22,394
‫هر چی جلوتر می‌رفتیم،

616
00:50:22,436 --> 00:50:26,189
‫وضعیت کابل بدتر می‌شد.

617
00:50:28,025 --> 00:50:29,651
‫هر لحظه ممکن بود پاره بشه.

618
00:50:35,532 --> 00:50:39,286
‫گفتم، «آقا، کابل خرابه،

619
00:50:39,369 --> 00:50:40,829
‫شاید بهتره ریسک نکنیم.»

620
00:50:46,460 --> 00:50:48,837
‫الیاس بهم گفت، «بیا برگردیم.»

621
00:50:48,879 --> 00:50:52,049
‫و من گفتم، «نه، الیاس، نمی‌تونم.

622
00:50:52,090 --> 00:50:56,678
‫این کار خیلی سخته، می‌دونم.
‫ولی باید این بچه‌ها رو نجات بدم.»

623
00:50:59,890 --> 00:51:02,225
‫یه آتشی توی وجودش داشت

624
00:51:02,267 --> 00:51:04,061
‫و همین در من جرقه‌ای زد.

625
00:51:04,102 --> 00:51:06,563
‫برای همین ادامه دادیم.

626
00:51:15,989 --> 00:51:17,532
‫اون موقع،

627
00:51:17,574 --> 00:51:19,159
‫هزاران فکر توی ذهنم بود.

628
00:51:20,869 --> 00:51:22,871
‫افکار وحشتناک

629
00:51:22,913 --> 00:51:25,916
‫و تاریکی حتی ترسناک‌ترش می‌کرد.

630
00:51:29,002 --> 00:51:32,297
‫صدای قرقره روی کابل زنگ‌زده

631
00:51:32,339 --> 00:51:34,674
‫منو پر از هراس می‌کرد.

632
00:51:36,802 --> 00:51:43,433
‫کابل می‌لرزید. صداش افتضاح بود.

633
00:51:48,563 --> 00:51:51,775
‫هر نوع ترسی که بتونی تصور کنی، وجود داشت.

634
00:51:57,781 --> 00:51:59,658
‫شاید اگه روز شروع می‌کردم،

635
00:51:59,699 --> 00:52:02,828
‫شاید پنج تا ده دقیقه طول می‌کشید
‫برسم به تله‌کابین.

636
00:52:02,869 --> 00:52:06,123
‫ولی به خاطر تاریکی و وضعیت کابل،

637
00:52:06,164 --> 00:52:07,833
‫۳۰ دقیقه طول کشید.

638
00:52:15,799 --> 00:52:18,802
‫بعد از اون، تله‌کابین رو واضح دیدیم.

639
00:52:24,474 --> 00:52:29,896
‫سیم به شدت می‌لرزید چون ما روش بودیم.

640
00:52:29,938 --> 00:52:32,315
‫تله‌کابین هم تاب می‌خورد.

641
00:52:37,696 --> 00:52:41,199
‫اونا سرمون داد زدن.

642
00:52:44,327 --> 00:52:47,247
‫بچه‌ها داد می‌زنن. دارن فحش می‌دن.

643
00:52:47,289 --> 00:52:50,542
‫«چرا وزن بیشتر روی سیم می‌ذارید؟ احمقید؟

644
00:52:50,584 --> 00:52:52,419
‫چرا می‌خواید ما رو بکشید؟»

645
00:52:56,339 --> 00:53:01,720
‫بعدش به تله‌کابین رسیدم،
‫یه مرد روی تله‌کابین نشسته.

646
00:53:01,761 --> 00:53:03,388
‫پرسیدم، «تو کی هستی؟»

647
00:53:04,806 --> 00:53:06,933
‫گفت، «من صاحب خانم.»

648
00:53:06,975 --> 00:53:09,227
‫و بعدش گفتم، «برادر، اونجا امن نیست.

649
00:53:09,269 --> 00:53:11,771
‫لطفاً بیا پایین.»

650
00:53:11,813 --> 00:53:14,232
‫بعدش جواب داد، «تو نگران من نباش.»

651
00:53:17,444 --> 00:53:20,447
‫صاحب خان و من داشتیم دعوا می‌کردیم،

652
00:53:20,530 --> 00:53:24,242
‫و گفتم، «تو احمقی، یه دیوانه‌ی روانی هستی.»

653
00:53:26,870 --> 00:53:32,542
‫بهم فحش داد و باهام تند برخورد کرد.

654
00:53:35,337 --> 00:53:38,590
‫بعدش گفتم، «برادر، الان وقت دعوا نیست،

655
00:53:38,632 --> 00:53:41,218
‫فقط الان بهمون کمک کن.»

656
00:53:45,138 --> 00:53:49,184
‫الیاس و صاحب خان رفتن داخل تله‌کابین...

657
00:53:50,310 --> 00:53:52,270
‫شروع کردم به فیلم گرفتن.

658
00:54:00,487 --> 00:54:03,865
‫صورتشون رنگ‌پریده بود. ترسیده بودن.

659
00:54:03,907 --> 00:54:07,953
‫وضعیت بدی داشتن.

660
00:54:10,455 --> 00:54:13,750
‫ولی با حضور ما،
‫کم‌کم داشتن امیدوار می‌شدن.

661
00:54:15,585 --> 00:54:16,503
‫الیاس.

662
00:54:19,547 --> 00:54:23,134
‫بعدش به الیاس گفتم،
‫«حمایل ایمنی رو به پسرها ببند.»

663
00:54:39,859 --> 00:54:42,195
‫آفرین، الیاس. آروم باش.

664
00:54:44,239 --> 00:54:46,908
‫آقا، همه وصل شدن.

665
00:54:46,950 --> 00:54:48,994
‫- همه وصل شدن؟
‫- بله.

666
00:54:49,035 --> 00:54:51,871
‫باشه، همه رو دوباره چک کن.

667
00:54:51,913 --> 00:54:55,083
‫و دو تاشون رو به قرقره‌های جداگانه وصل کن.

668
00:54:57,043 --> 00:54:59,546
‫بعد از تکمیل بررسی‌های ایمنی،

669
00:54:59,629 --> 00:55:03,508
‫به الیاس گفتم،
‫«پسرها رو یکی‌یکی وصل کن.»

670
00:55:06,678 --> 00:55:08,847
‫سه تا پسر رو به من وصل کردیم،

671
00:55:09,556 --> 00:55:11,683
‫و رفتیم روی کابل

672
00:55:11,725 --> 00:55:14,352
‫تا سفرمون به سمت زمین رو شروع کنیم.

673
00:55:25,447 --> 00:55:29,409
‫امیدوار بودم طناب منو به اون طرف برسونه.

674
00:55:29,451 --> 00:55:31,119
‫ولی اون طناب بزرگ‌ترین مشکلم شد.

675
00:55:35,290 --> 00:55:40,587
‫الیاس باید سه بار چراغ‌قوه رو چشمک می‌زد

676
00:55:40,670 --> 00:55:42,339
‫تا علامت بده که می‌تونن منو بکشن عقب.

677
00:55:43,840 --> 00:55:45,091
‫الیاس سه بار چشمک زد.

678
00:55:55,101 --> 00:55:59,439
‫ما مدام چراغ رو چشمک می‌زدیم،
‫ولی هیچ اتفاقی نیفتاد.

679
00:56:02,317 --> 00:56:05,153
‫نمی‌دونم چرا منو نمی‌کشن عقب.

680
00:56:12,160 --> 00:56:14,037
‫طنابی که قرار بود اونا رو بکشه عقب

681
00:56:14,079 --> 00:56:16,748
‫توی شاخه‌های درخت گیر کرده بود.

682
00:56:16,790 --> 00:56:20,293
‫یه مرد از درخت بالا رفت
‫تا شاخه رو قطع کنه.

683
00:56:31,262 --> 00:56:34,391
‫فقط فکر می‌کردم، «اگه ما رو نکشن عقب،

684
00:56:34,432 --> 00:56:36,768
‫کل شب اینجا آویزون می‌مونیم.»

685
00:56:40,355 --> 00:56:42,565
‫بعد از ۳۰ دقیقه،

686
00:56:42,607 --> 00:56:47,237
‫تصمیم گرفتم خودم با دست‌هام بکشم.

687
00:57:00,041 --> 00:57:02,001
‫کشیدن خودم به همراه

688
00:57:02,043 --> 00:57:03,920
‫سه تا بچه خیلی سخت بود.

689
00:57:11,928 --> 00:57:14,180
‫کابل ۲۰ درصد شیب داشت،

690
00:57:14,222 --> 00:57:15,682
‫پس باید دو برابر تلاش می‌کردم.

691
00:57:35,452 --> 00:57:37,203
‫وقتی خودم رو جلو می‌کشیدم،

692
00:57:37,245 --> 00:57:39,539
‫نزدیک ۱۵ متر طناب زیرم جمع می‌شد.

693
00:57:47,297 --> 00:57:49,257
‫پس طناب آویزون رو گرفتم،

694
00:57:49,299 --> 00:57:52,552
‫و شروع کردم به پیچیدنش دور بازوم.

695
00:58:08,067 --> 00:58:15,074
‫تلاش کردم، ولی نهایتاً تونستم
‫حدود ۱۲۰ تا ۱۵۰ متر جلو برم.

696
00:58:19,537 --> 00:58:22,749
‫ولی می‌دونستم که نمی‌تونم رها کنم،

697
00:58:22,832 --> 00:58:28,421
‫وگرنه به عقب پرتاب می‌شدم
‫و به تله‌کابین می‌خوردم.

698
00:58:35,428 --> 00:58:37,639
‫بعد از ۹۰ دقیقه،

699
00:58:37,680 --> 00:58:39,432
‫خسته شده بودم.

700
00:58:43,895 --> 00:58:45,688
‫رهاش کردم.

701
00:58:49,108 --> 00:58:51,194
‫با سرعت زیاد به عقب برگشتم.

702
00:58:54,489 --> 00:58:57,075
‫تله‌کابین به شدت لرزید.

703
00:59:00,370 --> 00:59:02,455
‫ما جیغ می‌زدیم.

704
00:59:02,497 --> 00:59:04,666
‫داشتیم به تله‌کابین می‌خوردیم.

705
00:59:06,668 --> 00:59:08,503
‫نزدیک بود همه‌مون بمیریم.

706
00:59:10,630 --> 00:59:12,674
‫ولی یهو، متوقف شدیم.

707
00:59:15,510 --> 00:59:19,097
‫به هم کوبیده شدیم،
‫سرمون به هم خورد.

708
00:59:21,224 --> 00:59:24,894
‫بعداً فهمیدم که درخت‌ها
‫جلوی ما رو گرفتن.

709
00:59:24,936 --> 00:59:28,606
‫طناب توی درخت‌ها گیر کرد

710
00:59:28,648 --> 00:59:35,572
‫و مثل یه سیستم ترمز عمل کرد.

711
00:59:39,617 --> 00:59:44,664
‫کابین یه کم تاب خورد، بعد وایساد.

712
00:59:44,706 --> 00:59:47,125
‫ما به خاطر اینا می‌میریم.

713
00:59:47,166 --> 00:59:51,212
‫اونا قطعاً خیلی ترسیده بودن.

714
00:59:51,254 --> 00:59:55,758
‫سعی کردم آرومشون کنم. توی ویدئو می‌بینی،

715
00:59:55,800 --> 00:59:58,553
‫ازشون عکس گرفتم و سلفی گرفتیم.

716
01:00:21,701 --> 01:00:24,037
‫واقعاً هرج و مرجه.

717
01:00:25,246 --> 01:00:27,332
‫شروع کردن به کشیدن طناب.

718
01:00:35,423 --> 01:00:38,343
‫وقتی شروع کردن به کشیدن،

719
01:00:38,384 --> 01:00:40,678
‫یه تکون حس کردم

720
01:00:40,720 --> 01:00:43,431
‫و خدا رو شکر کردم که
‫یه نفر داره طناب رو می‌کشه.

721
01:00:47,060 --> 01:00:49,312
‫ولی وقتی شروع کردن به کشیدنمون،

722
01:00:49,354 --> 01:00:54,275
‫انرژی نداشتم که طناب دور بازوم رو آزاد کنم.

723
01:00:57,904 --> 01:00:59,489
‫هر چی بیشتر می‌کشیدن،

724
01:00:59,530 --> 01:01:01,240
‫طناب بیشتر دور دستم سفت می‌شد.

725
01:01:03,785 --> 01:01:09,666
‫حس می‌کردم دستم ممکنه قطع بشه
‫و خونریزی کنم.

726
01:01:09,707 --> 01:01:12,460
‫شروع کردم به وحشت کردن،
‫فکر می‌کردم الان می‌میرم.

727
01:01:16,881 --> 01:01:19,217
‫کسایی که منو عقب می‌کشن،

728
01:01:19,258 --> 01:01:21,386
‫نمی‌دونن دستم توی طناب گیر کرده.

729
01:01:21,427 --> 01:01:24,389
‫داد می‌زدم، «خواهش می‌کنم طناب رو ول کنید.»

730
01:01:25,431 --> 01:01:27,433
‫ولی هیچ‌کس صدام رو نمی‌شنوه.

731
01:01:33,231 --> 01:01:38,653
‫وقتی به زمین نزدیک شدیم،
‫واضح بود فریادهام رو شنیدن...

732
01:01:38,695 --> 01:01:41,698
‫چون یهو طناب رو ول کردن.

733
01:01:43,408 --> 01:01:46,077
‫این بار حتی سریع‌تر به عقب رفتیم.

734
01:01:50,039 --> 01:01:53,334
‫فکر کردیم، دیگه تمومه، مُردن.

735
01:01:54,877 --> 01:01:59,173
‫کل وجودم رو ترس گرفته بود.
‫ولی دوباره، متوقف شدیم.

736
01:02:06,264 --> 01:02:08,641
‫فقط این‌قدر با تله‌کابین فاصله داشتیم.

737
01:02:22,864 --> 01:02:27,243
‫بعدش دوباره طناب رو کشیدن.

738
01:02:27,285 --> 01:02:28,703
‫این بار آهسته.

739
01:02:45,720 --> 01:02:48,765
‫آروم باش! احساساتی نشو!

740
01:02:48,806 --> 01:02:50,725
‫الان خرابش نکن!

741
01:03:05,031 --> 01:03:08,117
‫ماشاءالله، ماشاءالله، ماشاءالله.

742
01:03:36,312 --> 01:03:40,650
‫پسرم رضوان‌الله اونجا بود،
‫همراه برادرم گل فراز.

743
01:03:40,691 --> 01:03:41,818
‫شیر نواز هم اونجا بود.

744
01:03:44,862 --> 01:03:46,697
‫از خوشحالی در پوست خودم نمی‌گنجیدم.

745
01:03:47,698 --> 01:03:49,158
‫از خوشحالی گریه کردم.

746
01:03:56,707 --> 01:03:58,417
‫مردم منو بغل می‌کنن.

747
01:03:58,459 --> 01:04:01,671
‫مردم منو می‌بوسن
‫و کلی محبت نشون می‌دن

748
01:04:01,712 --> 01:04:04,006
‫و محبتشون واقعاً دیدنی بود.

749
01:04:18,896 --> 01:04:22,400
‫[گل فراز - در آن زمان ۲۱ ساله بود]

750
01:04:22,483 --> 01:04:25,570
‫مردم جشن می‌گرفتن.

751
01:04:30,324 --> 01:04:34,203
‫توی کل اون ماجرا،
‫انگار از دنیای واقعی جدا شده بودیم.

752
01:04:35,329 --> 01:04:38,082
‫من بزرگ‌ترین بچه بودم.

753
01:04:38,124 --> 01:04:44,839
‫همه‌مون گریه می‌کردیم، ولی
‫کوچیک‌ترها بیشتر گریه می‌کردن.

754
01:04:44,881 --> 01:04:48,968
‫سعی کردم، ولی هیچی آرومشون نمی‌کرد.

755
01:04:50,720 --> 01:04:51,963
‫[رضوان - در آن زمان ۱۳ ساله بود]

756
01:04:52,013 --> 01:04:56,809
‫گل فراز پیشمون بود.
‫بهمون اطمینان داد که

757
01:04:56,851 --> 01:05:00,646
‫جون سالم به در می‌بریم.

758
01:05:00,688 --> 01:05:03,149
‫من کوچیک‌ترین بچه توی تله‌کابین بودم.

759
01:05:04,317 --> 01:05:06,110
‫فقط مدام گریه می‌کردم.

760
01:05:06,152 --> 01:05:09,113
‫کار دیگه‌ای نمی‌تونستم بکنم.

761
01:05:11,574 --> 01:05:14,952
‫[شیر نواز - در آن زمان ۲۰ ساله بود]

762
01:05:14,994 --> 01:05:20,124
‫عهد کردم که اگه خدا نجاتم بده،
‫یه بز قربانی کنم.

763
01:05:20,166 --> 01:05:24,545
‫خدا نجاتم داد،
‫پس به اون عهد وفا کردم.

764
01:05:31,177 --> 01:05:35,306
‫هنوز چند نفر توی تله‌کابین گیر افتاده بودن.

765
01:05:35,348 --> 01:05:38,392
‫الیاس، صاحب خان و سه تا پسر.

766
01:05:39,769 --> 01:05:42,897
‫می‌دونستم بازوم شکسته.

767
01:05:42,939 --> 01:05:47,109
‫دیگه نمی‌تونستم به تله‌کابین برگردم.

768
01:05:51,822 --> 01:05:54,742
‫با ارتش تصمیم گرفتم

769
01:05:54,784 --> 01:05:57,954
‫که یه نیروی ویژه رو بفرستیم روی کابل

770
01:05:57,995 --> 01:05:59,830
‫تا به نجات‌شون کمک کنه.

771
01:06:03,167 --> 01:06:06,045
‫خوشبختانه، این کماندو بی‌سیم داشت.

772
01:06:07,672 --> 01:06:10,967
‫وقتی اونجا بود می‌تونستیم
‫باهاش ارتباط برقرار کنیم.

773
01:06:25,606 --> 01:06:31,821
‫وقتی به من رسید، بچه‌ها رو به سیم وصل کردم.

774
01:06:35,658 --> 01:06:38,160
‫صاحب خان چی؟

775
01:06:38,202 --> 01:06:41,664
‫وقتی می‌خواستم با سه تا بچه برم،

776
01:06:41,706 --> 01:06:44,583
‫پرسیدم که می‌خواد با ما بیاد یا نه.

777
01:06:47,920 --> 01:06:50,631
‫ولی گفت، «نه، خودم برمی‌گردم.»

778
01:06:50,673 --> 01:06:53,676
‫«خودم اومدم و خودم هم می‌تونم برگردم.»

779
01:06:53,718 --> 01:06:57,555
‫نمی‌خواستم بگه که اون منو نجات داده.

780
01:07:11,569 --> 01:07:13,946
‫من تنها موندم.

781
01:07:22,163 --> 01:07:24,540
‫این سفر نسبتاً آسونی برای ما بود،

782
01:07:24,582 --> 01:07:26,917
‫چون مدام با بی‌سیم در تماس بودیم.

783
01:07:41,265 --> 01:07:43,225
‫خدایا شکرت.

784
01:07:44,268 --> 01:07:45,770
‫سه تا بچه.

785
01:07:55,696 --> 01:07:57,615
‫[عطاالله - در آن زمان ۱۷ ساله بود]

786
01:07:57,698 --> 01:08:01,285
‫لحظه‌ای که کابل پاره شد ترسناک بود.

787
01:08:01,327 --> 01:08:04,455
‫ولی وقتی هلیکوپترها رفتن،

788
01:08:04,497 --> 01:08:06,957
‫نمی‌دونستیم برمی‌گردن یا نه.

789
01:08:06,999 --> 01:08:09,293
‫و یکی بهمون گفت
‫هوا خیلی تاریکه که بخوان ادامه بدن

790
01:08:09,335 --> 01:08:11,754
‫و ساعت ۱۰ صبح دوباره شروع می‌کنن.

791
01:08:11,796 --> 01:08:13,839
‫اون زمان خیلی سخت گذشت.

792
01:08:16,008 --> 01:08:19,637
‫[ابرار - در آن زمان ۱۴ ساله بود]

793
01:08:20,638 --> 01:08:24,100
‫[اسامه - در آن زمان ۱۵ ساله بود]

794
01:08:24,558 --> 01:08:27,770
‫اون روز، هر لحظه‌ش حیاتی بود.

795
01:08:27,812 --> 01:08:30,147
‫هر ثانیه پر از تنش بود،

796
01:08:30,189 --> 01:08:33,109
‫نمی‌دونستیم نجات پیدا می‌کنیم

797
01:08:33,150 --> 01:08:36,070
‫یا همه‌مون سقوط می‌کنیم.

798
01:08:40,825 --> 01:08:42,910
‫یه خبر خوب امشب از پاکستان.

799
01:08:42,952 --> 01:08:45,538
‫فریادهای شادی‌بخش «خدا رو شکر»؛

800
01:08:45,579 --> 01:08:49,792
‫عملیات نجاتی که بعید به نظر می‌رسید
‫موفق بشه، با موفقیتی چشمگیر به پایان رسید.

801
01:08:49,834 --> 01:08:51,877
‫عملیات خیلی چالش‌برانگیزی بود،

802
01:08:51,919 --> 01:08:55,297
‫و می‌تونم بگم به شکلی معجزه‌آسا
‫به پایان رسید.

803
01:08:55,339 --> 01:08:57,174
‫باید بگم یک معجزه بود.

804
01:08:57,216 --> 01:08:59,301
‫بعد از گذشت بیش از ۱۴ ساعت،

805
01:08:59,343 --> 01:09:01,762
‫سربازان و مردم محلی
‫با همکاری هم وارد عمل شدن.

806
01:09:01,804 --> 01:09:06,517
‫یک ماجرای دلخراش برای بچه‌هایی
‫که فقط می‌خواستن مدرسه برن.

807
01:09:06,559 --> 01:09:09,353
‫مسلماً یکی از شادترین لحظات زندگیم بود.

808
01:09:09,395 --> 01:09:13,232
‫بدون شک، یکی از شادترین

809
01:09:13,274 --> 01:09:16,068
‫و سخت‌ترین روزهای زندگیم بود.

810
01:09:17,528 --> 01:09:19,405
‫هر چی که آخرش خوب تموم بشه، خوبه.

811
01:09:19,488 --> 01:09:24,118
‫مثل همین مورد خاص،
‫مردم محلی، رسانه‌ها، پلیس و ارتش.

812
01:09:24,160 --> 01:09:26,745
‫همه از هر قشری،

813
01:09:26,787 --> 01:09:28,664
‫همه با هم همکاری کردن.

814
01:09:28,706 --> 01:09:31,834
‫من معتقدم اگه با هم متحد بشیم،
‫می‌تونیم کوه‌ها رو جابه‌جا کنیم.

815
01:09:37,840 --> 01:09:41,719
‫الیاس، یه بغل محکمش کردم

816
01:09:41,760 --> 01:09:45,055
‫و واقعاً اون موقع گریه می‌کردم.

817
01:09:46,891 --> 01:09:50,019
‫حتی الان که دارم این رو می‌گم،
‫اشک توی چشم‌هام جمع شده.

818
01:09:50,060 --> 01:09:54,231
‫اونقدر بابت الیاس شکرگزار بودم که...

819
01:09:56,734 --> 01:09:59,153
‫واقعاً کلمه‌ای برای توصیفش پیدا نمی‌کنم.

820
01:10:00,988 --> 01:10:02,990
‫من معمولاً هیچ‌وقت گریه نمی‌کنم.

821
01:10:17,213 --> 01:10:20,549
‫وقتی رسیدم خونه به روستامون،

822
01:10:20,591 --> 01:10:23,802
‫همه با تاج گل به استقبالم اومده بودن،
‫شعار می‌دادن

823
01:10:23,844 --> 01:10:25,221
‫و منو روی دست بلند می‌کردن.

824
01:10:28,057 --> 01:10:31,644
‫پدرم هم واقعاً خوشحال بود.

825
01:10:31,685 --> 01:10:35,773
‫کاری که علی کرد،
‫باعث شد سرمون رو بالا بگیریم.

826
01:10:38,943 --> 01:10:42,238
‫بهم گفت که کاری کردم
‫بی‌اندازه به من افتخار کنه.

827
01:10:51,830 --> 01:10:55,918
‫در نهایت، من آخرین نفر روی تله‌کابین بودم.

828
01:10:57,378 --> 01:11:00,589
‫هیچ تجهیزاتی همراهم نبود

829
01:11:00,631 --> 01:11:04,093
‫چون همه رو به بچه‌ها داده بودم که برگردن.

830
01:11:07,680 --> 01:11:11,600
‫پسرعموم اومد دنبالم
‫و همه تجهیزات رو آورد.

831
01:11:16,230 --> 01:11:19,233
‫با خودم گفتم، «خدا رو شکر
‫پسرعموم اومد دنبال من.»

832
01:11:19,275 --> 01:11:20,401
‫این منو خوشحال کرد.

833
01:11:22,695 --> 01:11:25,030
‫اون کاری کرد که هرگز تصور نمی‌شد.

834
01:11:27,324 --> 01:11:31,120
‫توی زندگی هر کسی لحظه‌هایی پیش میاد
‫که باید تصمیمش رو بگیره

835
01:11:31,161 --> 01:11:33,289
‫و به هر شکل ممکن،

836
01:11:33,330 --> 01:11:35,916
‫یکی از دو راه رو انتخاب کنه.

837
01:11:35,958 --> 01:11:38,544
‫این چیزیه که واقعاً بهش احترام می‌ذارم.

838
01:11:41,046 --> 01:11:43,966
‫مردم قبلاً منو واقعاً نمی‌شناختن.

839
01:11:44,008 --> 01:11:48,721
‫حالا مردم وقتی منو می‌بینن
‫کلی محبت نشون می‌دن

840
01:11:48,762 --> 01:11:51,307
‫و این واقعاً خوشحالم می‌کنه.

841
01:11:51,348 --> 01:11:54,435
‫و حالا تو یه قهرمانی!

842
01:11:55,227 --> 01:11:56,395
‫من قهرمان نیستم.

843
01:12:04,695 --> 01:12:09,867
‫[به پاس نقش صاحب خان در عملیات نجات،
‫نشان شجاعت (تمغای شجاعت) به او اهدا شد.]

844
01:12:15,164 --> 01:12:19,168
‫[همچنین مبلغی به او اهدا شد که امیدوار است
‫با آن پسرانش را به مدرسه بفرستد.]

845
01:12:24,298 --> 01:12:28,677
‫فقط دوست دارم که اونا رو
‫به مدرسه و دانشگاه خوب بفرستم.

846
01:12:36,477 --> 01:12:40,272
‫من هیچ‌وقت این تجربه رو نداشتم،

847
01:12:40,314 --> 01:12:44,735
‫که مردم منو بشناسن و بگن قهرمانم.

848
01:12:44,777 --> 01:12:47,529
‫این برای من خیلی ارزشمنده.

849
01:12:54,912 --> 01:12:58,123
‫[سونیا شمروز خان به سمت
‫معاون بازرس کل پلیس ارتقا یافت.]

850
01:12:58,207 --> 01:13:01,335
‫[او اولین زنی است که در استان خود
‫به این سمت منصوب می‌شود.]

851
01:13:08,801 --> 01:13:11,053
‫اون تله‌کابین الان رها شده.

852
01:13:11,970 --> 01:13:13,347
‫هنوز توی هوا آویزونه،

853
01:13:13,389 --> 01:13:15,599
‫مثل یه یادگاری برای همه‌مون.

854
01:13:19,812 --> 01:13:27,069
‫مقامات تله‌کابین رو جایگزین نکردن.

855
01:13:27,111 --> 01:13:31,824
‫ما همیشه می‌بینیمش.
‫وقتی از کنارش رد می‌شیم،

856
01:13:31,865 --> 01:13:37,955
‫خاطرات دوباره زنده می‌شن.

857
01:13:40,999 --> 01:13:44,545
‫حتی اگه روستامون دوباره
‫تله‌کابین فعالی داشته باشه،

858
01:13:44,586 --> 01:13:47,965
‫من سوارش نمی‌شم.

859
01:13:51,343 --> 01:13:54,847
‫یه ترسی توی قلبم هست.

860
01:13:54,888 --> 01:13:56,974
‫چند روز پیش ویدئوی اون حادثه رو دید

861
01:13:57,015 --> 01:13:58,767
‫و شروع کرد به گریه کردن.

862
01:14:03,522 --> 01:14:06,191
‫من بیشتر از اون ناراحت بودم.

863
01:14:06,233 --> 01:14:09,069
‫سخته درد کشیدن بچه‌ت رو ببینی.

864
01:14:12,239 --> 01:14:15,576
‫رضوان هنوز مشکلاتی داره.

865
01:14:17,119 --> 01:14:21,498
‫بعضی وقت‌ها کابوس می‌بینه
‫و شب از خواب بیدار می‌شه.

866
01:14:21,540 --> 01:14:24,460
‫توی خوابش حادثه رو دوباره تجربه می‌کنه.

867
01:14:27,212 --> 01:14:34,386
‫هر وقت از کنار تله‌کابین رد می‌شم
‫و نگاهش می‌کنم،

868
01:14:34,428 --> 01:14:36,013
‫هنوز احساس ترس می‌کنم.

869
01:14:38,348 --> 01:14:42,019
‫وقتی داخل گیر افتاده بودیم،
‫اصلاً خبر نداشتیم که

870
01:14:42,060 --> 01:14:44,688
‫این ماجرا به‌صورت زنده
‫از تلویزیون پخش می‌شه

871
01:14:44,730 --> 01:14:46,148
‫و همه دارن دنبالش می‌کنن.

872
01:14:47,649 --> 01:14:50,360
‫فکر می‌کنم رسانه‌ها کمک کردن.

873
01:14:50,402 --> 01:14:54,114
‫بدون اون توجه،
‫شاید امروز زنده نبودیم.

874
01:14:58,994 --> 01:15:05,417
‫بعضی وقت‌ها توی خواب،
‫یا وقتی تنهام

875
01:15:05,459 --> 01:15:08,003
‫یا وقتی پیش کسی هستم
‫که اون روز رو تجربه کرده،

876
01:15:08,045 --> 01:15:09,671
‫همه‌چی دوباره یادم میاد.

877
01:15:13,550 --> 01:15:17,054
‫یادم میاد وقتی توی تله‌کابین بودیم

878
01:15:17,095 --> 01:15:19,014
‫و از خدا می‌خواستیم که نجاتمون بده.

879
01:15:20,599 --> 01:15:26,021
‫همه‌مون حس می‌کنیم که یه فرصت دوباره
‫برای زندگی بهمون داده شده.

880
01:15:28,021 --> 01:15:38,021
دانلود فیلم و سریال
W W W . M O V I E S H O . C O M