‫اون هیچ‌وقت بازنشسته نمیشه.
‫باید ببریم و با تیر بزنیمش.
‫مادر و اون لجبازی لعنتیش!
‫صنایع هارت به یه مدیریت جدید نیاز داره.
‫دوران مامان تموم شده. نوبت ماست.
‫- درسته. ‫- درسته.
‫داشتم فکر می‌کردم ‫چی بیشتر از همه بهش ضربه می‌زنه.
‫ضررهای کاری یا اینکه همه بچه‌هاش ازش متنفر باشن.
‫ولی فکر کنم انقدر سرش گرم
‫چک کردن قیمت سهام باشه ‫که اسم هیچ‌کدوممون رو یادش نیاد!
‫این حرف‌ها بین خودمون می‌مونه، آقای فیرلی؟
‫من سال‌ها منتظر بودم تا بچه‌هام
‫یه جو غیرت یا جاه‌طلبی از خودشون نشون بدن.
‫یه کودتا! واقعاً دارم تحسینشون می‌کنم.
‫امیدوارم بدونید... من سعی نکردم براشون تله بذارم.
‫ولی وقتی فهمیدم
‫دارن برای تصاحب شرکت نقشه می‌کشن...
‫گزارش توکیو رو که می‌خواستین آوردم.
‫ممنون، عزیزم.
‫حداقل داره به یه ثباتی می‌رسه.
‫داریم به بازار اطمینان می‌دیم.
‫خب، سرت خیلی شلوغه، پس...
‫پائولا، ایشون آقای جیم فیرلی هستن.
‫مدیر یه مجله‌ست که هیشکی اسمش رو نشنیده.
‫در واقع، خیلیا اسمش رو شنیدن.
‫و ایشون نوه کسی هستن که من قبلاً می‌شناختم.
‫من نوه ادوین فیرلی هستم.
‫نوه‌م پائولا، مدیر عملیات.
‫از ملاقاتتون خوشبختم.
‫بله، خب، ممنون آقای فیرلی.
‫هماهنگی‌های لازم رو انجام میدم
‫تا مجله‌تون دوباره راه بیفته.
‫واقعاً؟
‫ولی من واسه این گزارش رو...
‫در هر صورت ممنون.
‫یه فیرلی و روزنامه‌نگار؟
‫مامان‌بزرگ، نگو که باهاش مصاحبه کردی؟
‫معلومه که نه!
‫خیانت توی خون ـشه،
‫و خیانت می‌تونه بی‌خبر بیاد سراغت.
‫من میرم مطمئن شم
‫که راهنماییش می‌کنن از ساختمون بره بیرون.
‫آقای فیرلی؟ آقای فیرلی؟
‫- دارین میرین پایین؟ ‫- می‌تونم چند لحظه وقتتون رو بگیرم؟
‫ببخشید، می‌شه آسانسور رو نگه دارین؟
‫ما وسط یه بحرانیم.
‫تو این‌جا چه غلطی می‌کنی؟
‫داشتم به یه مصاحبه گوش می‌کردم
‫که یه اطلاعاتی همین‌جوری رسید دستم.
‫امیدوارم در میون گذاشتنش
‫باعث بشه مامان‌بزرگت بهم اعتماد کنه.
‫داری چه نقشه‌ای می‌کشی؟
‫هر کاری که بتونم می‌کنم تا ما رو قبول کنه.
‫خیال باطل. اون ازت متنفره.
‫حس تو به من چیه؟
‫کنه بازی درنیار.
‫وقتی پای تو وسط باشه کنه‌ام.
‫رقت‌انگیزه.
‫- دوسم داری؟ ‫- بس کن!
‫دوست دارم. بگو دیگه.
‫دوست دارم. خودت هم می‌دونی.
‫به اونم می‌گم. ولی نه امروز.
‫اون نیم قرنه که ازت متنفره.
‫برو.
‫همه دارن اینور اونور می‌دون
‫و درباره قیمت سهام حرف می‌زنن.
‫فکر کردم امروز فقط بیسکویت می‌چسبه.
‫می‌دونی جری، هرچی سنم میره بالا،
‫آدم‌های کمتری می‌مونن که بتونم بهشون اعتماد کنم.
‫ولی تو صدر جدولی.
‫در واقع با این وضعی که پیش میره،
‫شاید این لیست فقط شامل تو و پائولا بشه.
‫- خانم هارت. ‫- ممنون، جری.
‫اما!
‫اما، صبر کن بیام. اما...
‫هیچ‌وقت امشب رو فراموش نمی‌کنم، هیچ‌وقت.
‫منم همین‌طور.
‫باید برای کار آماده شم.
W W W . M O V I E S H O . C O M
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫جواب بده، اما هارت.
‫کجا بودی؟
‫خیلی معذرت می‌خوام. ‫الان این‌جا رو جمع می‌کنم.
‫سینی صبحونه‌م باید جمع شه.
‫البته.
‫کجا داری میری؟
‫- فکر کردم... ‫- موهام رو دیدی؟
‫به نظر میاد...
‫می‌خواین سنجاق‌هاش رو براتون درست کنم؟
‫به نظرت نیاز به درست کردن داره؟
‫نه، به نظرم خیلی قشنگ شده، فقط...
‫چرا تمیزکاری نمی‌کنی؟
‫اینجا رو نگاه کن.
‫شوهرم هر لحظه ممکنه برسه، منتظرم.
‫توی مهمونی غوغا به پا کردم، مگه نه؟
‫شاهکار بودین. همه همین رو می‌گفتن.
‫تعجب می‌کنم آدام چطور می‌خواد ازم تشکر کنه.
‫شاید بتونین بعضی از اون لباس‌هایی رو که
‫ازم خواستین براتون تغییر بدم پرو کنین،
‫تا اگه خواستین... در بهترین حالتتون به نظر بیاین.
‫اون ایده هوشمندانه‌ای رو که برای
‫تغییر دادنشون داشتین یادتونه؟
‫اگه بخواین می‌تونم الآن بیارمشون؟
‫فکر کنم گفتین برای هر لباس یه شیلینگ.
‫من گفتم؟
‫بله، خودتون گفتین.
‫اما...
‫این ‌همه جاه‌طلبی... باید حواست باشه.
‫هیچ مردی دلش نمی‌خواد نگران زنی باشه
‫که توی سرش فکر و خیال داره.
‫اون‌ها بیشتر به صورت زن‌ها علاقه دارن.
‫و تو از اون صورتایی داری ‫که مردها رو دیوونه می‌کنه.
‫باید نشونش بدی.
‫باید یه پسری باشه
‫که بخوای کاملاً وحشیش کنی، مگه نه؟
‫بهم بگو.
‫تنها چیزی که قصد دارم درست کنم لباسه، ‫خانم فیرلی.
‫برم بیارمشون؟
‫می‌خوای ازم سوءاستفاده کنی، آره؟
‫- فکر کردی من احمقم. ‫- البته که نه.
‫چرا سینی صبحونه‌م هنوز این‌جاست؟
‫معذرت می‌خوام، خانم فیرلی.
‫اون نمی‌دونه داره در مورد چی حرف می‌زنه.
‫بهم اعتماد کن پدر، شایعه‌های اعتصاب
‫چرت و پرته. از پس هزینه‌هاش برنمیان.
‫تو چی فکر می‌کنی، اولیویا؟
‫خب، من...
‫ما نمی‌تونیم بذاریم رابطه‌مون با کارگرها
‫از اینی که هست خراب‌تر بشه.
‫می‌ترسم میانجی‌گری ‫یکی از نقاط قوتت نباشه، جرالد.
‫نظری داری؟
‫داشتم فکر می‌کردم شاید احساسات ادوین
‫بیشتر به درد یه همچین موقعیت حساسی بخوره.
‫فکر نمی‌کنم احساساتی‌گری ضعیف ادوین
‫- بتونه کمکی بکنه. ‫- اولیویا کاملاً درست میگه.
‫مثل همیشه.
‫ما به یه روش متفاوت نیاز داریم،
‫و مهمه که ادوین فوت و فن کار رو یاد بگیره.
‫اما تکلیف تموم کردن دانشگاهم چی میشه؟
‫تابستون رو وقت داری.
‫و اگه اشتباه نکنم ادوین،
‫تو نتونستی هیچ برنامه‌ای ‫با دختر سر ویکرام جور کنی.
‫خب... بله.
‫از اون‌جایی که پریا به نظر میاد اصلاً
‫به جرالد علاقه‌ای نداره، ‫این وظیفه می‌افته گردن تو.
‫یک روز نصف کارخونه مال تو میشه ادوین.
‫وقتشه شروع کنی به...
‫پناه بر خدا!
‫خیلی معذرت می‌خوام، ارباب فیرلی.
‫- داری چه کار می‌کنی؟ ‫- کمک می‌کنم.
‫ما وسط حرفیم. بشین!
‫ببخشید، آقا ادوین.
‫«کمک می‌کنم!»
‫واقعاً که، تو دیگه بچه نیستی، ادوین.
‫امروز بعدازظهر میری کارخونه
‫و جرالد فوت و فن کار رو بهت نشون میده. فهمیدی؟
‫- بله، پدر. ‫- خوبه. جرالد؟
‫بله، پدر.
‫- چی شد؟ ‫- پام گیر کرد.
‫جلوی ارباب فیرلی؟
‫یه اتفاق بود.
‫هی!
‫یه بار دیگه بهش دست بزنی، دارت می‌زنم.
‫شنیدی چی گفتم؟
‫در مورد مری هم همین‌طوره.
‫ببخشید. من... میرم جلو چشمت نباشم.
‫نه، نه، نه. اصلاً.
‫نمی‌خوام از جلوی چشمم بری کنار.
‫نمی‌تونم این رو تحمل کنم. ‫تو حتی بهم نگاه هم نمی‌کنی.
‫خب، من حق ندارم نگاه کنم...
‫همون‌طور که حق نداشتم...
‫خدایا، خیلی خجالت می‌کشم.
‫من نه.
‫این تویی که می‌خوام باهاش باشم.
‫ما نمی‌تونیم این کار رو با ادل بکنیم.
‫پس کاری که اون داره با ما می‌کنه چی؟
‫- اون حالش خوب نیست. ‫- بله!
‫همیشه. مدام.
‫ولی تو رو خدا، این بیماری‌ای نیست ‫که خودش واسه خودش درست کرده؟
‫دکترها همش همینو بهم میگن.
‫من تلاشم رو کردم،
‫ولی اون تصمیمش رو گرفته که توی بدبختی زندگی کنه.
‫و منم قبلاً فکر می‌کردم این تنها راه منه.
‫ولی دیشب اون...
‫شاید دوباره بشه همون آدم قبلی.
‫اون همیشه به اندازه‌ی کافی بهم امید میده.
‫فقط در حدی که باورم بشه
‫اون هنوز همون زنیه که عاشقش شدم.
‫و قبلاً فکر می‌کردم این یعنی امید. ولی نیست!
‫این دیوونگیه!
‫ کنار تو بودن...
‫اون امید واقعی بود.
‫خب، متاسفانه منم به بدی خواهرم باشم
‫چون نمی‌تونم چیزی رو که بهش امید داری ‫بهت بدم.
‫چرا هر سه‌تامون باید بدبخت باشیم؟
‫این به کی کمک می‌کنه؟
‫یه خرده جاش داره کبود میشه.
‫ولی هر چیزی که باعث بشه ‫مردم ازت حساب ببرن
‫حتماً چیز خوبیه.
‫- دیگه از این زندگی خسته شدم. ‫- اون دیگه بهت دست نمی‌زنه.
‫منظورم کل این زندگیه!
‫مثل سگ جون کندن ‫و باهات بدتر از اون رفتار شدن!
‫وضع خونه چطوره؟
‫ساکت.
‫تشییع جنازه کِی هست؟
‫مراسم درستی نمیشه.
‫هر چی از خیاطی و ایا پس‌انداز کرده بودم ‫دادم به بابام.
‫ولی بازم اون‌قدر نمیشه که
‫حتی یه سنگ قبر کوچیک بذاریم جایی که...
‫خودمون بالای تپه براش یه مراسم می‌گیریم.
‫اونجا مکان مورد علاقه‌ش بود.
‫تو از این‌جا میزنی بیرون، اما.
‫هر کاری دلت بخواد می‌کنی...
‫و کلی هم پول به جیب می‌زنی.
‫مثل کاری که من می‌کنم.
‫از همون لحظه اولی که دیدمت ‫اینو تو وجودت فهمیدم.
‫من و تو اهل ترقی هستیم.
‫و تا وقتی به قله نرسیم ول کن نیستیم.
‫و وقتی هم برسیم، با دسترنج خودمون بوده.
‫نه مثل اون بالا‌نشین‌ها.
‫اونا فقط شانس آوردن تو خونه‌ی درستی به دنیا اومدن.
‫تقصیر اونا نیست که پولدارن،
‫همون‌قدر که تقصیر ما نیست که فقیریم.
‫نه. این اشتباه رو نکن
‫که فکر کنی همه‌مون مثل همیم.
‫اما، میشه...؟
‫شومینه‌ها یه مشکلی دارن.
‫حتماً.
‫- آقای اونیل. ‫- بله، قربان.
‫خیلی معذرت می‌خوام. می‌خواستم کمک کنم...
‫صاحب‌خونه‌ها که کمک نمی‌کنن.
‫اما...
‫اما!
‫صورتت چی شده؟ ‫کی این بلا رو سرت آورده؟
‫اگه کسیه که این‌جا کار می‌کنه، ‫کاری می‌کنم که به سزای عملش برسه.
‫اگه جرالد بود چی؟
‫جرالد بود؟
‫نه.
‫- گیج شدم... ‫- بی‌خیال!
‫نباید ببینن که هوای منو داری،
‫منم نمی‌تونم ریسک کنم که به خاطر ‫دردسر درست کردن اخراج بشم.
‫- نگران نباش... ‫- این فقط مسئله‌ی من نیست!
‫من باید خرج یه خانواده رو بدم،
‫همین‌جوری هم به زور یه لقمه نون سر سفرمونه!
‫نمی‌ذارم به خاطر یه سیلی ناچیز، گرسنگی بکشن!
نباید اشتباهی میکردیم
‫اون یکی رو اونجا نذار...
‫اما، نگاه کن، دیدی؟
‫حتی آقا ادوین هم نمی‌تونه حریفم بشه.
‫دفعه بعد باید بیشتر تلاش کنی. من از تمرین افتادم.
‫دوباره بسازشون.
‫مثل یه آسمان‌خراش.
‫تو از آسمان‌خراش چی می‌دونی؟
‫این‌ جا چی کار می‌کنی؟
‫ظاهراً دارم تو بازی گوی‌بازی می‌بازم.
‫ولی شنیدم ‫معمولاً خودت هم همین‌قدر می‌بازی.
‫راستش رو بخوای، ‫اما خیلی خوب بازی می‌کنه.
‫آره. برای یه دختر.
‫به نظرم متوجه میشی
‫که دختر بودن ربطی به این چیزا نداره.
‫من فقط خوب بازی می‌کنم.
‫بعضی وقتا می‌ذارم ببره.
‫اگه نبره، حسابی بداخلاق میشه.
‫وای!
‫شانسی بود. واقعیتش رو بخوای شانسی بود.
‫نه، چی شده این آینه ترک خورده؟
‫احتمالاً از دیدن قیافه‌ی من خسته شده.
‫این حرف‌ها رو نزن.
‫ذهنت باورش می‌کنه.
‫دیشب خیلی خوب گذشت، این‌طور نیست؟
‫آدام کلی لذت برد. ندیدی؟
‫آره.
‫وقتی چاندراها رو کشوندم وسط مجلس تا برقصن،
‫کل ورق رو برگردوندم.
‫و حالا که حالم بهتر شده، ‫بالاخره می‌تونی بری خونه.
‫مگه نه؟
‫الان دیگه کاملاً خوبی؟ همه‌ چی ردیفه؟
‫پس چرا نمی‌آی با ما صبحونه بخوری؟
‫من صبحونه نمی‌خورم.
‫می‌دونم چه بلایی سر هیکل آدم میاره.
‫آخ!
‫- شوخی کردم عزیزم. ‫- آره.
‫درک می‌کنم چرا این‌قدر طولانی موندی، اولیویا.
‫توی اون خونه‌ی خالی و خاکستریت
‫حتماً خیلی خیلی تنهایی. و اینجا،
‫یه خانواده‌ی آماده‌به‌خدمت داری ‫که باهاشون بازی کنی.
‫ولی اینا واقعی نیستن عزیزم. خودت می‌دونی، نه؟
‫من به این خاطر این‌جا نیستم.
‫برای بچه‌دار شدن دیگه خیلی دیره، ‫البته که هست، ولی...
‫مردها که زیادن...
‫- بس کن! ‫- چی شد؟
‫قیافه‌ت اون‌قدرها هم پیر نیست.
‫نه مثل من.
‫من داغونم.
‫خودت می‌دونی زیبایی.
‫آره.
‫ولی... نه به اندازه‌ای که نشه مقاومت کرد.
‫می‌دونی، قدیما مردها هیچ‌وقت نمی‌تونستن
‫جلوی خودشون رو بگیرن...
‫آدام هر لحظه منو می‌خواست.
‫مدام بهم ابراز علاقه می‌کرد.
‫می‌دونی، تو خوش‌شانسی، اولیویا.
‫ارزش تو هیچ‌وقت
‫با امیال یه مرد تعیین نشده.
‫دارایی اصلی تو عقلته. همیشه همین بوده.
‫مثل من نیستی. من عقلم رو از دست دادم. ‫ولی مال تو سر جاشه.
‫باید استراحت کنی.
‫می‌دونم آدام چقدر ‫برای عقلت ارزش قائله.
‫از طرز نگاهش به تو متوجه میشم.
‫به یکی می‌گم بیاد آینه رو درست کنه.
‫چیزی شده؟
‫کل عمرم رو صرف تشویق خواهرم کردم
‫و مراقبش بودم...
‫نیازهای اون رو ‫قبل از نیازهای خودم گذاشتم.
‫و اون حتی یه بار هم ازم تشکر نکرد ‫یا اصلاً متوجه نشد.
‫من اون‌قدر مغرور یا بزرگ نیستم
‫که فکر کنم لیاقت خوشبختی رو دارم.
‫قطعاً نه این‌جوری.
‫ولی... دلم می‌خواد بدونم...
‫خوشبختی چه حسی داره.
‫چی میگی؟
‫دوستت دارم.
‫شما دو تا دارید چیکار می‌کنید؟
‫می‌دونم دارید وقت‌کشی می‌کنید ‫چون فکر می‌کنید من می‌برم.
‫بجنبید.
‫نمی‌مونه.
‫ارباب ادوین، درسته؟
‫درسته. آقای هارت.
‫از دیدنتون خوشبختم.
‫آره. اینجا چی کار می‌کنید؟
‫تو بازی می‌بازه.
‫داشت رد می‌شد.
‫راستش اومدم باهاتون صحبت کنم، آقای هارت.
‫آره؟ چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫دنبال کسی هستم ‫که یه پستی رو تو کارخونه پر کنه.
‫خب، من هیچ تجربه‌ای
‫تو کار کردن با اون مدل ماشین‌ها ندارم.
‫این یه نقش جدیده که دارم ایجاد می‌کنم. ‫بیشتر حالت سرپرستی داره.
‫یه جور پل ارتباطی
‫بین مدیریت و کارگرها.
‫اخیراً تنش‌ها خیلی بالا گرفته،
‫و من کسی رو می‌خوام که
‫تو جامعه خیلی محترم باشه
‫تا وساطت کنه.
‫واسه همین پرس‌وجو کردم.
‫اسمتون مدام تکرار میشد.
‫من تو این چیزها هم تجربه‌ای ندارم، پس...
‫خب، حقوقش چقدره؟
‫- فرانک! ‫- چی؟
‫می‌تونیم هفته‌ای ۴۰ شیلینگ بدیم.
‫هفته‌ای؟
‫گفتی... ۴۰ تا؟
‫خب، این...
‫آره، خب، آدم نمی‌تونه به این نه بگه، مگه نه؟
‫ممنونم. ممنونم، قربان. خیلی لطف دارید.
‫شما دارید به من لطف می‌کنید.
‫خب، اگه فردا بیاید کارخونه، ‫در مورد شرایط صحبت می‌کنیم.
‫- حتماً، اونجا میبینمتون. ‫- عالیه.
‫خب، عصرتون به خیر باشه.
‫قضیه چی بود؟
‫اصلاً نمی‌دونم.
‫اما، تو اون خونه چه حرف‌هایی زدی؟
‫اینکه من نمی‌تونم خرج این خانواده رو بدم؟
‫نه، بابا، تو مجبور نیستی این کار رو بکنی.
‫- می‌دونم ازش متنفری. ‫- نمی‌تونم از این حقوق بگذرم.
‫دیگه تموم شد.
‫ولش کن، اما.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫باشه.
‫آماده‌ایم که با مادرت خداحافظی کنیم؟
‫اینو کجا پیدا کردی؟
‫تو جعبه‌ی مامان زیر تخت.
‫می‌دونم حتماً کلی برات خرج برداشته،
‫ولی خیلی براش عزیز بود. فکر کردم می‌خوادش.
‫به من ربطی نداره. نمی‌دونستم هنوز دارتش.
‫- پس کی بهش داده بود؟ ‫- نیارش.
‫- بجنب فرانک. ‫- باشه، ولی...
‫اما. فقط ولش کن. لطفاً.
‫اون چیه پس؟
‫کی این کار رو کرده؟
‫فکر کنم دوستم.
‫حتماً کار مک بوده.
‫عاشق اینجا بود.
‫ممنون، عزیزم.
‫هی، بیا.
‫یه چیزی نوشتم
‫که می‌خواستم بهش بگم.
‫گذاشتم توی...
‫اینجا بود.
‫یه چیزهایی به ذهنم رسید که بهش بگم. ‫کلماتی و این‌ها.
‫و...
‫نمی‌تونم... نمی‌تونم پیداشون کنم.
‫اشکالی نداره.
‫جا گذاشتم.
‫می‌خواستم به مامان بگم...
‫می‌خواستم بهش بگم که دوستش دارم.
‫اون می‌دونه.
‫اشکالی نداره، پسر.
‫امشب می‌بینمت، باشه؟
‫می‌بینمت.
‫ممنونم، اما. می‌دونم خیلی ناگهانی بود.
‫در هر صورت کارشون تقریباً تموم شده بود.
‫«تموم شده بود.»
‫تقریباً تموم شده بود.
‫یا می‌تونستی بگی «به پایان رسیده بود».
‫تقریباً تموم شده بود. ممنونم، خانم.
‫تو واقعاً بااستعدادی، اما.
‫می‌دونی؟ باید این کار رو ادامه بدی.
‫تو واقعاً می‌تونی یه کاره‌ای بشی.
‫داشتم فکر می‌کردم، خانم...
‫این لباس‌های فرم، هم قشنگن و هم خوبن،
‫ولی اگه جیب داشتن و دامن‌شون آزادتر بود،
‫کار کردن باهاشون راحت‌تر میشد.
‫اگه پارچه داشتم، می‌تونستم یکی جدید بدوزم،
‫ارزون‌تر از چیزی که معمولاً میدی.
‫هر لباس سه شیلینگ؟ نصفش رو اول بگیرم؟
‫آره، فکر خوبیه.
‫می‌تونی از تیکه‌های پارچه‌ی کارخونه استفاده کنی.
‫من این یکی رو یادم نمیاد.
‫بسیار عذر می‌خوام. ‫اون متعلق به خانم فیرلیه.
‫برای ایشونم داشتم یه کارهایی می‌دوختم.
‫درسته. بله.
‫نه، اون خیلی بیشتر به اون می‌خوره.
‫ولی اندازه‌ی شما میشه. ‫می‌تونم کاری کنم که بشه.
‫الان می‌تونم انجامش بدم، ‫با همون دستمزد همیشگی. من سریع کار می‌کنم.
‫نه.
‫فکر کنم تو تن‌تون خیلی قشنگ بشه، خانم.
‫این دقیقاً از اون چیزهایی‌ایه ‫که مردم واسه اپرا می‌پوشن...
‫البته من این‌طور فکر می‌کنم.
‫نباید بپوشم.
‫خانم فیرلی متوجه نمیشه.
‫از اینا زیاد داره.
‫چرا امتحانش نمی‌کنی؟
‫این چیه؟
‫مال ادل ـه؟
‫آره.
‫قرضش گرفتم. دوستش داری؟
‫خب... خیلی بهت نمیاد.
‫خب، می‌تونم عوضش کنم.
‫الان وقت نداریم. همین خوبه.
‫بریم؟
‫باید قبل از اینکه اون شغل رو
‫به پدرت پیشنهاد بدم، ازت می‌پرسیدم.
‫یه احمق بی‌احساسم.
‫قراره فقط حرف‌های بدیهی بزنیم؟
‫خیلی معذرت می‌خوام. ‫اصلاً قصدم این نبود که شبیه صدقه دادن باشه.
‫اون ازش متنفره.
‫بیرون بودن زیر آفتاب، باد، بارون...
‫این چیزیه که اونو سر پا نگه می‌داره.
‫مامانم هم همیشه همین رو می‌گفت.
‫خیلی ذوق‌زده شدم.
‫که خب وقتی احمق باشی، پیش میاد.
‫اما، می‌دونم زندگی‌ام راحت‌تر از بقیه بوده،
‫ولی زندگی من هم کامل نیست...
‫چرا؟ بابات یه کارخونه بهت داده که نمی‌خوایش؟
‫پدرم نمی‌تونه پول یه خاکسپاری آبرومند رو ‫برای مامانم بده.
‫پس دیگه با این خیال‌پردازی‌ها
‫درباره‌ی زندگی‌ای که هیچ‌وقت نمی‌تونم داشته باشم
‫حواسم رو پرت نکن و بذار برای زندگی‌ای کار کنم ‫که واقعاً دست‌یافتنیه!
‫آینده‌ی ما دست‌یافتنیه، اما. ‫این تنها چیزیه که بهش فکر می‌کنم.
‫کاش می‌تونستم بیام تو
‫و از پدرت خواستگاریت کنم.
‫یه روزی این کار رو می‌کنم.
‫قول میدم، اما. اتفاق می‌افته.
‫تا اون موقع، این تنها کاری بود ‫که واسه کمک کردن به ذهنم رسید.
‫ولی اگه می‌خوای بگم دیگه اون شغل وجود نداره...
‫نه.
‫قولی که به مامانم دادم رو نمی‌شکنم.
‫مجبورم به برنامه بچسبم ‫و ساعت‌های کاری‌ام رو پر کنم،
‫و اون کار خیاطی. ‫که وقت زیادی برای ما باقی نمی‌ذاره.
‫هر ثانیه‌ای که بتونم رو غنیمت می‌شمارم.
‫ارباب ادوین.
‫داشتم چک می‌کردم همه ‌چی اینجا مرتبه.
‫آره. به نظر میاد همین‌ طوره. خوبه.
‫خوبه.
‫خانم فیرلی صدات می‌کنه.
‫خلاصه که حسابی دورت شلوغه.
‫این‌طور نیست؟
‫می‌دونی، حالم خیلی بهتره.
‫خوشحالم می‌شنوم، خانم فیرلی.
‫فکر کنم اون لباس‌هایی که
‫برام می‌دوختی رو امتحان کنم.
‫بله، البته. هنوز دارم روشون کار می‌کنم،
‫ولی چندتاشون رو میارم.
‫یه لباس قرمزه هست.
‫ساتن. یقه باز.
‫آدام منو تو اون لباس خیلی دوست داره.
‫اون یکی هنوز کامل نشده.
‫پس بهترین موقع‌ست که امتحانش کنم.
‫- پر از سوزن ته‌گرده. ‫- برام مهم نیست.
‫من همونو می‌خوام.
‫دلیلی هست که نتونم چیزی که ‫می‌خوام رو داشته باشم، اما؟
‫خوبه.
‫پس همین‌جا منتظر می‌مونم تا برام بیاریش.
‫اخراج میشم! حتماً اخراج میشم!
‫نمی‌ذارم این اتفاق بیفته. ‫با مادرم حرف می‌زنم،
‫- توضیح میدم... ‫- چطور؟
‫چطور می‌خوای توضیح بدی ‫که اصلاً چرا برات مهمه؟
‫اومدن! زودتر برگشتن!
‫خدایا شکرت!
‫یه معجزه‌ست!
‫کار اشتباهی کردم؟
‫نه، مگه اینکه این سردرد رو تو بهم داده باشی.
‫می‌دونم این‌طور نیست.
‫چرا اینجام؟
‫گفتی می‌خوای برگردی، پس...
‫نه.
‫خدایا، این خیلی تحقیرآمیزه.
‫چی؟
‫میرم. برمی‌گردم خونه. ‫بیش از حد توانم اینجا موندم.
‫ولی من بهت نیاز دارم.
‫دقیقاً به کدوم بخش من این‌قدر سخت نیاز داری؟
‫- به همه‌ی بخش‌هات. ‫- تو من رو نمی‌خوای.
‫معلومه که...
‫اولیویا، تو زیبایی...
‫چرا اینجام؟ خواهرم نمی‌خواد اینجا باشم.
‫ادعا می‌کنی ای‌کاش همسرت بودم، ‫ولی نیستم.
‫من کی‌ام؟ من هیچیت نیستم.
‫چیزی جز مایه‌ی خجالت نیستم!
‫- این‌طور نیست. ‫- دنبالم نیا!
‫خانم وین‌رایت... واقعاً شرمنده‌م،
‫ولی خانم فیرلی این لباس رو خواسته. ‫همین لباس رو.
‫نمی‌دونستم چی بگم،
‫ولی همین الانش هم منتظر نگهش داشتم
‫- و می‌ترسم بفهمه... ‫- آره، می‌تونه داشته باشدش.
‫جدی؟ خیلی ممنونم.
‫مال اونه. همه‌ش مال اونه.
‫خیلی ممنونم، خانم وین‌رایت.
‫ادل! داری با زندگی من چیکار می‌کنی؟
‫می‌دونی تو اعصاب‌خردکن‌ترین آدم زندگی منی؟
‫منشا تمام بدبختی‌هام؟
‫جناب فیرلی، چوبکاری می‌کنی!
‫تو عملاً من رو
‫تو این برزخ ازدواج گیر انداختی.
‫چطور جرأت می‌کنی! ‫ما یا بهشت بودیم یا جهنم.
‫ما هیچ‌وقت اون‌قدر کسل‌کننده نبودیم ‫که یه حالت وسط داشته باشیم.
‫این بازی نیست، ادل. این زندگی منه.
‫و تو داری جلوی زندگی کردن منو می‌گیری!
‫شاید تو خودت رو محدود به این چهار دیواری کردی،
‫ولی من کسی‌ام که تو داری ‫تو زندان نگهش می‌داری.
‫من زن ندارم! ولی با این حال آزاد نیستم ‫که یکی پیدا کنم!
‫حتی اگه بخوام، حتی اگه کسی باشه،
‫کسی که برام خوب باشه!
‫آدام...
‫تو آدم خوب نمی‌خوای.
‫کی آدم خوب می‌خواد؟
‫هیچ‌کدوم ما.
‫بابت اینکه منتظر نگهتون داشتم ‫خیلی معذرت می‌خوام، خانم فیرلی.
‫چند تا کار کوچیک داشتم که باید تموم می‌کردم،
‫ولی امیدوارم ارزش منتظر موندن رو داشته باشه.
‫فکر کنم باید تن یه نفر ببینمش.
‫البته، آره. کمکتون می‌کنم.
‫نه، تن من نه. تن تو.
‫- مطمئن نیستم چطور... ‫- لطف کن و انجامش بده.
‫خب، لباسی که تنت هست رو دربیار.
‫الان، اما.
‫اگه می‌خوای چیزی رو تغییر بدی، ‫می‌تونم امشب انجامش بدم.
‫ولی فکر کنم اگه خودت امتحانش کنی
‫ایده بهتری پیدا می‌کنی.
‫تنگ نوشیدنیم باید پر بشه.
‫لطف کن و بدو برو طبقه پایین.
‫بله، حتماً.
‫نه، نه. نه.
‫بذار بمونه.
‫نمی‌تونم با این لباس برم طبقه پایین.
‫- چرا؟ ‫- مناسب نیست،
‫ولی بهت میاد.
‫خانم فیرلی، من قرار بود کار کنم.
‫که دقیقاً برای همین ازت خواستم ‫برام نوشیدنی بیاری.
‫- ده ثانیه بیشتر طول نمی‌کشه... ‫- تنگ من باید پر بشه.
‫همین الان.
‫چشم خانم فیرلی، همین الان.
‫کی اون بیرونه؟
‫اما هستم، قربان.
‫لطفاً بیا تو. نوشیدنی‌های ما باید تازه بشن.
‫یه لحظه دیگه میام، قربان.
‫دارم چیزی برای خانم فیرلی می‌برم.
‫خانم فیرلی می‌تونه صبر کنه!
‫بیا اینجا!
‫همین الان!
‫چطور می‌تونیم مطمئن باشیم این سرپرست
‫مردها رو بیشتر تحریک نمی‌کنه؟
‫جرالد؟
‫این چه لباسیه پوشیدی؟
‫خیلی معذرت می‌خوام، قربان.
‫دزدیدیش؟
‫نه! خانم فیرلی اصرار کرد.
‫درش بیار.
‫فکر کردی کی هستی؟
‫فکر می‌کنم هیچ‌کسم، قربان.
‫معذرت می‌خوام.
‫این رفتارت بیجا بود.
‫کاملاً غیرقابل‌قبول بود.
‫منظورم شمایی، پدر.
‫دلیلی نداره این‌طوری با اما ‫یا بقیه کارکنان حرف بزنی.
‫مخصوصاً وقتی که معلومه ‫این یکی از بازی‌های کوچیک مادره!
‫ادوین،
‫من هر جور بخوام می‌تونم با اون حرف بزنم.
‫من حقوقش رو میدم.
‫به زور!
‫من فقط فکر می‌کنم...
‫مگه ازت خواستم فکر کنی؟
‫انگار اما هارت تنها کسی نیست
‫که جایگاهشو تو این خونه فراموش کرده.
‫ببخشید، پدر.
‫سر ویکرام پیشنهاد کرد ‫که به دیدنشون تو لندن بری.
‫وقت گذروندن بیشتر با دختر سر ویکرام
‫می‌تونه برای هر دو خانواده خیلی مفید باشه.
‫باید همین اول صبح راه بیفتی. یه تلگراف می‌فرستم
‫که بهشون خبر بدم داری میای.
‫مطمئنم پریا می‌خواد بهترین لباسش رو انتخاب کنه.
‫اخراجم می‌کنن، مگه نه؟
‫داره می‌فرستتم لندن.
‫نتونستم بدون خداحافظی برم.
‫چقدر قراره نباشی؟
‫شاید یه عروسی تو راه باشه.
‫می‌دونی تو تنها کسی از خانواده‌ هستی ‫که بهش اعتماد دارم؟
‫- بابا! ‫- چی شده؟
‫نمی‌خوام برام احترام قائل باشی.
‫اون آدم‌ها هیچ‌وقت قرار نیست تو رو
‫بیشتر از یه خدمتکار ببینن.
‫با من بیا. چرا که نه؟