‫می‌خوام از جری بخوام ‫یه ناهار با عمه‌ت ترتیب بده.
‫مطمئنی، مامان‌بزرگ؟
‫خودت که می‌دونی بین کل خانواده ‫فقط به تو اعتماد دارم،
‫مگه نه، عزیزم؟
‫خودت که می‌دونی کل خانواده ‫دارن بال‌بال می‌زنن
‫که واسه تولدت ‫یه مهمونی غافلگیرکننده بگیرن.
‫خدا به دادم برسه!
‫می‌دونم از غافلگیری متنفری.
‫خب، غافلگیر کردن بقیه همیشه ‫خیلی جذاب‌تر از اینه که
‫خودت غافلگیر بشی.
‫می‌ذاری اون رو ببرم؟ ‫تا دیگه بهش گوش ندی.
‫نه، ممنون. برام خوبه که یکم
‫از این تکنولوژی‌های جدید سر در بیارم.
‫باشه.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫آقای فیرلی، بیشتر مادرها یه عمر
‫واسه عشق ورزیدن به خانواده‌شون ‫وقت می‌ذارن.
‫اما مادر ما یه عمر وقت گذاشته ‫واسه نفرت داشتن از خانواده شما.
‫- فکر کردی کی هستی؟ ‫- فکر کنم هیچ‌کی نیستم، قربان.
‫نه!
‫ظاهراً، تک‌تک اونا بهش بدی کردن،
‫حالا معنیش هر چی که هست.
‫اخراجم می‌کنن، مگه نه؟
‫بخاطر دیشب و اون لباس.
‫- من برکنار شدم؟ ‫- نه، نه. پدر می‌دونه
‫که اونم یکی از بازی‌های مادر بود. ‫خودم حواسم به این موضوع بود.
‫اما...
‫داره منو می‌فرسته لندن.
‫- کی؟ ‫- همین الان.
‫یه کالسکه بیرون منتظرمه.
‫نمی‌تونستم بدون خداحافظی برم.
‫- منتظرم هستن. ‫- خداحافظی؟
‫مگه چقدر قراره نباشی؟
‫یک ماه.
‫منم طاقتش رو ندارم، ‫فکر دور بودن از تو دیوونم می‌کنه.
‫کی؟ ‫ازت می‌خواد چیکار کنی؟
‫زده به سرش ‫که من یه جوری می‌تونم روابط رو
‫با خانواده چاندرا بهتر کنم.
‫روابط؟
‫با دخترشون؟ می‌دونستم ‫این اتفاق می‌افته، می‌دونستم!
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫مجبور شدم. ‫هیچ‌کس به حرفم گوش نمی‌ده.
‫وای خدا. ‫باز چیکار کردی؟
‫- کجات زخمی شده؟ ‫- فقط یه خراش روی دستشه.
‫- مطمئنی؟ داره خون میاد. ‫- مطمئنم.
‫- ظاهرش بدتر از خود زخمه. ‫- فکر کنم دارم می‌میرم!
‫- نه، نمی‌میری. طوری نیست. ‫- موهام!
‫کاملاً طبیعیه، عزیزم.
‫فقط داری خودت رو الکی لوس می‌کنی.
‫آدام رو بیارید. من آدام رو می‌خوام!
‫مطمئن نیستم کجاست.
‫داری اونو از من دور می‌کنی،
‫- مگه نه؟ ‫- نه، نه. اصلاً این‌طور نیست.
‫- نمی‌ذاری بیاد منو ببینه! ‫- آروم باش. خودت رو کنترل کن.
‫اون هیچ‌وقت من رو این‌طوری ‫به حال خودم رها نمی‌کرد!
‫اما...
‫یالا.
‫یالا. برو روی تخت.
‫یکم که استراحت کردی ‫میام تمیزت می‌کنم.
‫به ارباب فیرلی می‌گی؟
‫بهش بگو حتماً باید بیاد.
‫اون شوهر منه.
‫حالش خوبه؟
‫نه. دقیقاً برعکس خوبه.
‫و همش تقصیر ماست.
‫اون خیلی قبل‌تر از اینکه ماجرایی بین ما باشه ‫حالش بد بود.
‫نه این‌طوری. اگه این چند هفته گذشته می‌رفتی ‫و بهش سر می‌زدی،
‫خودت می‌فهمیدی.
‫فکر نمی‌کردم ‫دلت بخواد این کار رو بکنم.
‫باید مراقبش باشیم، ‫الان بیشتر از هر وقت دیگه‌ای.
‫چند روزه که لب به هیچ ‫غذا و نوشیدنی‌ای نزده.
‫حتی یه ذره هم نخورده.
‫خیلی بی‌تابه که بری دیدنش.
‫می‌دونم تو هم مثل من عذاب وجدان داری.
‫هر چند من و تو کاری نکردیم...
‫منظورم اینه که...
‫نه از اون موقع...
‫با این حال هر شب همو می‌بینیم.
‫خیلی جلوی خودمون رو نگه داشتیم.
‫بسیار خب.
‫موقع صبحانه می‌بینمت.
‫ارباب فیرلی هم همین الان...
‫امروز صبح ارباب فیرلی رو ندیدم، دوشیزه واینرایت.
‫فکر کنم هنوز توی تختخواب باشن.
‫من خواهرم رو دوست دارم.
‫البته. شما خیلی بهش ‫لطف دارید، دوشیزه واینرایت.
‫دوست داشتن کسی که این‌قدر حالش بده ‫اصلاً کار راحتی نیست.
‫واسه ارباب فیرلی هم خیلی سخت گذشته.
‫اما از وقتی شما اومدید کمک، ‫انگار خیلی خیالش راحت‌تر شده.
‫واقعاً این‌طور فکر می‌کنی؟
‫به نظرم بدون شما ‫حسابی دست‌تنها و سردرگم می‌شه.
‫همه‌مون همین‌طور می‌شیم.
‫امیدوارم همون‌قدر که به نظر می‌رسه ‫قابل اعتماد باشی، اما.
‫هستم، دوشیزه واینرایت.
‫بهتون قول می‌دم.
‫راستی دوشیزه واینرایت، ‫می‌خواستم یه موضوعی رو بهتون بگم،
‫چون الان شما دارید ‫کارهای خونه رو می‌چرخونید، مگه نه؟
‫تصمیم‌گیری‌ها همش با شماست.
‫- چطور؟ مشکلی پیش اومده؟ ‫- می‌خوام حلش کنم.
‫روشی که مرگاتروید واسه کارهای خونه بهمون داده،
‫یه راه خیلی بهتر هم هست ‫که کارها سریع‌تر انجام بشه.
‫منظورت اینه که پربازده‌تر بشه؟
‫پربازده؟ بله، دوشیزه. ‫دقیقاً. پربازده.
‫اگه کارها رو جور دیگه‌ای تقسیم کنیم
‫و اولویت‌ها رو تغییر بدیم...
‫همش رو نوشتم که چطوری می‌تونه جواب بده.
‫اما مرگاتروید حتی حاضر نیست بخونتش.
‫بدجوری به روش‌های خودش پایبنده.
‫فکر می‌کنه چون مَرده بیشتر می‌فهمه.
‫اما خب تصمیم‌گیرنده اون نیست، مگه نه؟
‫دارم می‌بینم این روزها همه‌کاره شمایید.
‫خب، این برنامه زمان‌بندی جدیدت همراهت هست؟
‫حسابی واسش وقت گذاشتی و فکر کردی.
‫تحسین‌برانگیزه.
‫واقعاً.
‫واقعاً کار بسیار تحسین‌برانگیزیه.
‫می‌سپرم که از همین امروز اجراش کنن.
‫و می‌شه مطمئن بشی که نوشیدنی با یخ آماده باشه؟
‫بله، دوشیزه واینرایت.
‫منتظر خبر خاصی هستید که جشن بگیرید؟
‫امیدواریم امروز خبری از ادوین برسه.
‫سه ماه گذشته.
‫مطمئناً بالاخره یه جوری ‫خواستگاریش رو کرده.
‫پس ممکنه یه عروسی در پیش داشته باشیم.
‫من عاشق عروسی‌ام، تو چی؟
‫من تا حالا عروسی نرفتم، دوشیزه.
‫اما هارت!
‫کارم دیگه تمومه.
‫همه دودکش‌ها رو روبه‌راه کردم.
‫چی، امروز داری می‌ری؟
‫فردا، اول وقت. ‫من اهل سفر و رفتنم.
‫گریه که نکردی، هان؟
‫نه. فقط یه ذره دوده رفته توی چشمم، همین.
‫خب، پس بگو تقصیر من بوده. ‫بذار یه نگاه بندازم.
‫الان دیگه خوبه.
‫من... چیزی نمی‌بینم.
‫حتی مردمک چشمم هم پیدا نیست؟ ‫وضعش از چیزی که فکر می‌کردم بدتره!
‫حالت خوب می‌شه؟
‫نه، اما؟
‫خب، خوب بودم تا وقتی که بهم گفتی داری منو
‫توی این خراب‌شده تنها می‌ذاری.
‫از اینجا متنفرم.
‫بیا.
‫- چی؟ ‫- با من بیا. چرا که نه؟
‫توی یه خونه بزرگ اون طرف‌های جنوب ‫یه کار پیدا کردم.
‫واسه تو هم کار هست. مطمئنم.
‫قطار ساعت ۸ حرکت می‌کنه.
‫- من پول قطار ندارم. ‫- خب،
‫می‌تونم پول بلیط تو رو هم یه جوری جور کنم.
‫- نه، نمی‌تونم همچین تقاضایی ازت بکنم. ‫- مشکلی نیست، وقتی به ثروت بزرگت رسیدی
‫پولم رو پس می‌دی.
‫چی تو رو اینجا نگه داشته؟ ‫منتظر چی هستی؟
‫پس برنامه‌م چی...
‫اون برنامه‌ت با «ب» بزرگ؟
‫اما، مگه این دقیقاً ‫همون چیزی نیست که می‌خواستی؟
‫مگه این همون کاری نیست که مادرت ‫ازت می‌خواست انجام بدی؟
‫اینجا آخر خطه، عزیزم.
‫از اون جاهایی که توش گیر می‌افتی.
‫و من طاقت اینو ندارم که ببینم ‫این اتفاق واسه تو بیفته.
‫واسه تو نه. اصلاً نمی‌تونم.
‫فردا؟ نمی‌دونم ‫می‌تونم فردا از اینجا برم یا نه.
‫مهم نیست چقدر سخت کار کنی ‫یا چقدر بااستعداد باشی،
‫آدم‌های توی اون خونه ‫هیچ‌وقت تو رو
‫بیشتر از یه خدمتکار نمی‌بینن
‫و من رو هم بیشتر از یه جفت دست کارگر.
‫اما یه جای دیگه، ‫توی یه شهر که هیچ‌کس ما رو نمی‌شناسه،
‫خب، می‌تونیم هر چیزی که دلمون می‌خواد بشیم.
‫دل رو بزن به دریا، اما.
‫بهت قول می‌دم، پشیمون نمی‌شی.
‫ادوین، خیلی وقت بود ‫منتظر بودم برگردی خونه.
‫اما اینجا نمی‌مونم تا ببینم ‫چطور پا می‌ذاری به این خونه
‫در حالی که با یکی دیگه نامزد کردی.
‫من خودمو با رویایی سرگرم کردم
‫که هیچ‌وقت قرار نبود واقعی بشه.
‫اما هنوزم می‌تونم واسه خودم کسی بشم.
‫برنامه‌م همیشه همین بود.
‫و واسه همینه که دارم می‌رم.
‫هر چند قلبم رو می‌شکنه وقتی می‌دونم...
‫دیگه هیچ‌وقت...
‫نمی‌بینمت.
‫تو واقعی هستی؟
‫سوال خوبیه.
‫اینو حس می‌کنی؟
‫نامزد کردی؟
‫با تو.
‫فقط و فقط با تو.
‫خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫حالا اومدی، وقتی توی این وضعیتم!
‫روت رو بکن اونور! یالا. ‫نمی‌خوام چشمات به من باشه!
‫داری چیکار...
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫راسته؟
‫چند روزه لب به نوشیدنی نزدی؟
‫چرا؟
‫بخاطر اون طوری که توی مهمونی ‫بهم نگاه کردی.
‫و اون طوری که ‫الان داری بهم نگاه می‌کنی...
‫این همون طوریه که قدیما ‫بهم نگاه می‌کردی.
‫و من می‌خوام هر روز ‫همین کار رو بکنی.
‫اینجایی. رفتی دیدنش؟
‫نوشیدنی نخورده بود؟ ‫حالش چطوره؟
‫پاک بود.
‫به نظرت این دفعه تا کی دوام میاره؟
‫هیچ‌وقت تا حالا ‫این‌قدر دوام نیاورده بود.
‫نمی‌دونم.
‫فکر کنم باید روزها رو یکی‌یکی بگذرونیم ‫و جلو بریم.
‫اما... ممنون.
‫کار درستی بود که انجام دادم، ‫اینکه رفتم دیدنش.
‫الان حس خیلی بهتری دارم.
‫این...؟
‫بله. ‫از طرف جو لوتر ـه.
‫فکر کنم از خوندنش خوشحال نشی.
‫«به دنبال کاهش در کیفیت،
‫تصمیم گرفتم که دیگه پارچه شما را به انبار نیارم،
‫چون دیگه با استانداردهایی که ‫مشتری‌هام انتظار دارن، همخوانی ندارد.»
‫جرالد کجاست؟
‫این سومین خرده‌فروشه توی همین چند هفته.
‫هنوز جوهر قرارداد چاندرا خشک نشده.
‫قسم می‌خورم، اگه بفهمن...
‫ادوین هنوز برنگشته خونه؟
‫چرا. بدون هیچ خبری.
‫اما هنوزم فکر می‌کنم رابطه‌ای که
‫بین ادوین و پریا هست ‫ممکنه یکم برامون زمان بخره.
‫اما...
‫من همه ‌چی رو سنجیدم.
‫حالا که نامزد کردیم.
‫می‌تونیم این کار رو بکنیم.
‫شاید فوری ازدواج نکنیم، ‫اما وقتی مدرکم رو بگیرم،
‫یه کار درست‌وحسابی، ‫و احتمالاً خیلی کسل‌کننده پیدا می‌کنم.
‫البته نه اون‌قدری که بتونیم ‫باهاش یه عمارت بخریم،
‫اما واسه یه کلبه نقلی کافیه.
‫اما اونا واقعاً می‌خوان تو ازش خواستگاری کنی،
‫- از پریا چاندرا؟ ‫- برام مهم نیست.
‫اون‌ها هیچ‌وقت نمی‌ذارن من رو انتخاب کنی! ‫از ارث محرومت می‌کنن.
‫- پس پول چی می‌شه؟ ‫- پول برام ارزشی نداره.
‫اینو کسی می‌گه ‫که اصلاً روحش هم خبر نداره
‫- زندگی بدون پول چطوریه! ‫- حق با توئه.
‫نیاز دارم تا وقتی درسم تموم می‌شه ‫پدرم خرجم رو بده.
‫اما بعدش دیگه آزادم.
‫تو واقعاً حاضر می‌شی خونه بزرگ و شیکت رو
‫با یه کلبه به اندازه اتاق خوابت عوض کنی؟
‫اگه تو هم اونجا باشی، ‫حتی توی یه قوطی کبریت هم زندگی می‌کنم.
‫ما دوتا هیچ‌وقت توی اون جا نمی‌شیم.
‫حداقل باید به اندازه یه جعبه کلاه باشه.
‫لازم نیست همه ‌چی فقط روی دوش تو باشه.
‫اگه قرار باشه این کار رو بکنیم، ‫منم خیاطی خودمو راه می‌اندازم،
‫این‌طوری از اونجا هم پول درمیاریم.
‫حتی شاید یه روزی یه مغازه باز کنم.
‫دیدی؟ آره.
‫با کار کسل‌کننده من و مغازه غیرکسل‌کننده تو...
‫می‌تونیم از پسش بربیایم.
‫با رضایت خانواده‌م یا بدون اون.
‫تو واقعاً منو به اونا ترجیح می‌دی؟
‫من تو رو به هر کس دیگه‌ای ترجیح می‌دم.
‫دیدی، دقیقاً از همین می‌خواستم دوری کنم.
‫هیچ‌وقت توی خداحافظی کردن خوب نبودم.
‫معذرت می‌خوام.
‫نمی‌تونم پدرم و فرانک رو تنها بذارم. ‫هنوز نه.
‫و فکر کنم اینجا ممکنه فرصت‌های خوبی برام پیش بیاد.
‫دوشیزه واینرایت می‌دونه که من ایده‌های خوبی دارم،
‫و حتی به بعضی‌هاشون گوش هم می‌ده.
‫فکر کنم شاید...
‫با این حال، ‫هنوزم آینده‌ای برام اینجا وجود داشته باشه.
‫خودت که می‌دونی، اگه چیزی تغییر کرد
‫همیشه می‌تونی بیای و پیدام کنی.
‫به هر دلیلی.
‫هر چیزی که باشه.
‫فقط تو کافه مکی داک توی آرملی سراغم رو بگیر.
‫یه پیغام بذار.
‫آره خب، من مدام جا‌به‌جا می‌شم...
‫بخاطر کار و دخترها...
‫و مهمونی‌.
‫یه نفر اونجا معمولاً می‌دونه من کجام.
‫حسابی دلم برات تنگ می‌شه.
‫همیشه بلندپرواز بمون، اما.
‫یادت باشه مادرت بهت چی گفت.
‫نذار هیچ چیزی
‫یا هیچ‌کسی تو رو از اون برنامه‌ای که داری دور کنه.
‫خیلی پربازده‌تره.
‫می‌خوام اینو فوراً اجرا کنی.
‫اگه بشه از فردا صبح.
‫- بله خانم. حتماً. ‫- ناامید شدم وقتی شنیدم
‫بدون معطلی ردش کردی.
‫ادل؟
‫بیا تو.
‫- ادل! ‫- چیه؟
‫حالم خوبه.
‫بهترین حالیه که این چند ساله داشتم.
‫انگار توی یه مه رسوخ‌ناپذیر گیر کرده بودم.
‫و حالا اون مه کنار رفته.
‫ولی...؟
‫الان می‌تونم ببینم ‫چه چیزهایی پشتش پنهان بوده.
‫تمام اون آسیب‌هایی که...
‫به بار آوردم.
‫همش تقصیر منه.
‫مدام دارم سعی می‌کنم از خودم پاکش کنم.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫اما، شاید بهتر باشه یه سری بزنی
‫ببینی آدام داره به خانم فیرلی رسیدگی می‌کنه یا نه.
‫شاید زمان از دستش در رفته باشه.
‫ببخشید، اما؟
‫این یونیفرم‌هایی که دوختی،
‫واسه دوختنشون از تیکه‌پارچه‌های کارخونه استفاده کردی؟
‫فکر کنم خودتون گفتید این کار ایرادی نداره، ‫دوشیزه واینرایت.
‫نه، نه، نه، عالیه. ‫فقط یه ثانیه بیا اینجا، می‌شه؟
‫به نظر می‌رسه کار فوق‌العاده‌ای انجام شده.
‫منم کاملاً موافقم.
‫ببخشید که همه‌تون رو منتظر گذاشتم.
‫اینجا رو، این رو نگاه کنید. ‫این رو نگاه کنید.
‫این پارچه ماله خودمونه، می‌دونی؟
‫پس شاید واسه لباس‌های مجلسی و شیک مناسب نباشه،
‫اما واسه یه یونیفرم ‫خیلی کاربردی و مناسب خوبه،
‫مگه نه؟
‫حتی شیکه.
‫فکر کنم یه جورایی طرح خود اما باشه،
‫اما نشون می‌ده که چه کارهایی می‌شه کرد.
‫تو چه فکری می‌کنی؟
‫فکر کنم یکی از اینا رو واسه جو لوتر بفرستیم،
‫تا بهش پتانسیل این پارچه رو ثابت کنیم.
‫بیشتر مشتری‌هاش کارکنانی دارن ‫که نیاز به یونیفرم دارن،
‫و هیچ‌کس هم دلش نمی‌خواد واسه‌شون ‫پول زیادی خرج کنه، مگه نه؟
‫عالیه.
‫مثل همیشه.
‫می‌تونی از اولیویا تشکر کنی، جرالد.
‫اون ممکنه همین الان کارت رو نجات داده باشه.
‫ممنونم، خاله اولیویا.
‫اما، فکر می‌کنی بتونی
‫یه نمونه از اینا رو تا فردا صبح آماده کنی؟
‫- بله، دوشیزه. با همون قیمت همیشگی؟ ‫- بله.
‫هر چیزی که پیش بیاد،
‫خواه سختی باشه،
‫گشنگی یا غم و اندوه،
‫نمی‌تونه...
‫تـ...
‫تـ... تـ... تـ-غییر... ‫تـغییر؟
‫- تغییر بده. ‫- نمی‌تونه یه چیز رو تغییر بده.
‫اگه من یه شاهزاده خانم باشم
‫توی لباس‌های کهنه و پاره‌پوره،
‫بازم می‌تونم از درون یه شاهزاده خانم باشم...
‫این که مال دخترهاست!
‫مال هر کسیه که می‌خواد خوندن رو تمرین کنه.
‫اگه دوستش نداری، فردا می‌ذارمش سر جاش.
‫نه. نه!
‫ساکت شو.
‫یوقت بهم نگی شاهزاده خانم فرانک ‫یا یه همچین چیزی؟
‫فایده‌ای نداره یکی دیگه رو کش بری.
‫قرض بگیرم.
‫اگه مچت رو بگیرن، اخراج می‌شی.
‫پس فقط بخاطر تو،
‫با همین کتاب دخترونه و کسل‌کننده سر می‌کنم.
‫کاش می‌تونستم به همین خوبی بنویسم.
‫می‌تونی.
‫فقط باید مثل الان به تلاشت ادامه بدی.
‫مادر بهت افتخار می‌کرد.
‫به تو هم همین‌طور.
‫حالا چقدر پس‌انداز کردی؟
‫- تقریباً ۳۶ شیلینگ. ‫- آره؟
‫اما!
‫- بابا! بابا! ‫- حالم خوبه، حالم خوبه.
‫فقط خسته‌ام.
‫- چی شده؟ ‫- اما...
‫اما داره می‌پرسه می‌تونم ‫تا دیروقت بیدار بمونم تا بهش کمک کنم.
‫من همچین چیزی نخواستم!
‫اون می‌گه کار من ازش بهتره.
‫خوش‌تیپ‌تر هم هستم.
‫واسه همین بدون من نمی‌تونه کارش رو تموم کنه.
‫مگه الان خیاطی بلدی؟
‫آره. فکر کنم بتونم یه...
‫دکمه بدوزم.
‫چیکارش کنی؟ دوباره بکنی تو دماغت؟
‫من هیچ‌وقت این کار رو نکردم!
‫خب، وقتی حدوداً دو سالت بود این کار رو کردی.
‫مامان مجبور شد اون یکی سوراخ دماغت رو بگیره ‫و فوت کنه تو دهنت
‫تا بالاخره با تف و فین پرید بیرون.
‫نه، دروغ می‌گی.
‫خیلی‌خب دکمه‌قورت‌داده، ‫بدو برو کپه‌ت رو بذار. یالا.
‫تو هم همین‌طور. داری از خستگی بیهوش می‌شی.
‫الان تموم میشه. قول می‌دم.
‫نمی‌تونم بگم چیزی از لباس دوختن سرم می‌شه یا نه.
‫اما وقتی سختکوشی رو می‌بینم ‫خوب تشخیص می‌دم.
‫اینو از خودت یاد گرفتم.
‫کارت حرف نداره، دخترم.
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫زیاد بیدار نمون.
‫نمی‌مونم.
‫فکر کنم بهتره برای رفتن آماده بشیم.
‫اما باید یونیفرم‌ها رو برامون بیاره،
‫و بعدش می‌تونیم راه بیفتیم.
‫داشتم فکر می‌کردم...
‫با توجه به ناآرامی‌های اخیر، شاید بهتر باشه
‫من خودم توی کارخونه بمونم.
‫صحیح.
‫خب، فکر کنم پس می‌تونیم فردا بریم.
‫نه، نه، نه. به نظرم تو باید بدون من بری.
‫به‌هر‌حال این ایده فوق‌العاده خودت بود.
‫و بدون شک لوتر هم از همنشینی ‫با تو خیلی بیشتر لذت می‌بره.
‫ما واقعاً به اون سفارش‌ها نیاز داریم، اولیویا.
‫خیلی مشتاق بودم که امروز رو ‫با هم بریم بیرون.
‫- ولی، آره خب، فکر کنم... ‫- منم همین‌طور.
‫اما روزهای دیگه‌ای هم هست.
‫اینم از یونیفرم شما، دوشیزه واینرایت.
‫ممنونم، اما.
‫چیز دیگه‌ای هست؟
‫بله خانم. می‌خواستم بدونم...
‫می‌شه منم با شما به مغازه آقای لوتر بیام؟
‫هیچ دردسری براتون درست نمی‌کنم.
‫فقط می‌خوام نگاه کنم و گوش بدم. ‫تا یاد بگیرم.
‫نه. خب، من تا موقع خواب برنمی‌گردم.
‫آخه همین الان برنامه شیفت‌بندی تو رو اجرا کردیم.
‫اون‌وقت می‌خوای امروز رو مرخصی بگیری؟
‫من باز هم به همه کارهام می‌رسم. ‫اگه مجبور بشم
‫تمام شب رو بیدار می‌مونم.
‫سرم بره قولم نمی‌ره.
‫خودتون می‌دونید که من همیشه سر حرفم هستم.
‫واقعاً برام سخته درک کنم
‫که چرا فکر می‌کنی این خواسته‌ت بجاست.
‫عذر می‌خوام. فقط...
‫این یونیفرم منه که ازش استفاده می‌کنید.
‫بله. ولی پولش رو دادم، ندادم؟
‫بله، اما طراحیش مال منه.
‫وقتی من پول چیزی رو می‌دم، ‫یعنی اون چیز متعلق به منه.
‫بهتره اینو خوب آویزه گوشت کنی، اما.
‫بله، دوشیزه واینرایت. ‫ببخشید که پام رو از گلیمم درازتر کردم.
‫برو!
‫مطمئنی آماده‌ای؟
‫- جرالد. ‫- چیه؟
‫چی شده؟
‫پس دیدار با جو لوتر موفقیت‌آمیز بود.
‫حالا دیگه بالاخره می‌تونم باهات وقت بگذرونم؟
‫این اواخر تمام توجهت
‫فقط روی ادل بوده.
‫فکر می‌کردم خواسته ‌ت همین باشه...
‫اینکه خوشحال نگهش دارم.
‫همین‌طوره.
‫هست، هست.
‫اما... ما با هم قرار گذاشته بودیم
‫که به خودمونم اجازه بدیم ‫یه ذره خوشحال باشیم،
‫مگه نه؟
‫- بخاطر اونه؟ ‫- نه.
‫بخاطر... بخاطر خودمه.
‫من گاهی جوگیر می‌شم ‫و کنترل از دستم خارج می‌شه.
‫و این اصلاً شبیه تو نیست.
‫تو... پاکی.
‫تو... خوبی.
‫نمی‌خوام تو رو با کارهای خودم به دردسر بندازم
‫من خیلی برات احترام قائلم.
‫اگه همین الان بهت بگم...
‫که دلم نمی‌خواد بهم احترام بذاری چی؟
‫جدی می‌گم.
‫ببخشید، من...
‫نگرانت بودم. ‫حالا که چیزی نمی‌خوری، شب‌ها...
‫گاهی اوقات می‌تونن بدترین زمان باشن واسه...
‫هجوم افکار و...
‫کمکی می‌کنه اگه منم اینجا بمونم، شاید؟
‫اما، خدا رو شکر! باید بهم کمک کنی.
‫من این رو نخواسته بودم.
‫صبر کن.
‫من همیشه آدم غیرقابل‌اعتمادی بودم.
‫پیغامت رو گرفتم.
‫باردارم.
‫مطمئنی؟
‫خداوندا.
‫یا خدا.
‫پدرم منو می‌کشه.
‫اگه مال تو نکشه، مال من حتماً می‌کشه.
‫چه غلطی می‌خوای بکنی؟
‫منظورت این نیست که چه غلطی می‌خوایم بکنیم؟
‫آره. ببخشید. البته.
‫مطمئنی؟
‫کاملاً و صددرصد مطمئنی؟
‫شک ندارم.
‫هوف...
‫ادوین، باید بدونم تو سرت چی می‌گذره.
‫یه سری...
‫دکتر هستن، یعنی شنیدم،
‫که این کارها رو راه می‌اندازن؛ ‫البته با گرفتن پول.
‫شاید بتونیم یکی‌ رو تو لیدز یا برادفورد پیدا کنیم...
‫منظورت یه دکتر قلابیه که تیکه‌پاره‌م کنه؟
‫نه، فقط منظورم این بود که...
‫خواسته‌ت همینه، مگه نه؟ ‫اینکه فقط غیبش بزنه؟
‫نمی‌دونم دیگه چی باید بگم، اما! ‫این یه فاجعه‌ست.
‫می‌تونی بگی «بیا ازدواج کنیم».
‫می‌تونی بگی «بیا الان بریم».
‫یه کلبه، یه آینده. ‫مگه ما نامزد نکرده بودیم؟
‫تو همین دیروز درست همین‌جا ایستاده بودی
‫و قول یه عمر زندگی رو بهم ‌دادی.
‫چه فرقی می‌کنه ‫اگه اون زندگی از امروز شروع بشه؟
‫من... من تو رو انتخاب کردم.
‫من بلیط رفتن از این خراب‌شده رو داشتم ‫و تو رو انتخاب کردم!
‫حتی با اینکه
‫عقلم بهم می‌گفت بذارم برم!
‫حتی با اینکه رفتن برنامه‌م بود!
‫حواسم پرت شد!
‫به مامانم قول داده بودم که این‌طور نشه.
‫من واقعاً دوستت دارم، اما.
‫اما ما خیلی جوانیم...
‫جوان؟ جوان؟
‫اون بهانه‌ایه که داری واسه خودت میاری؟
‫اگه قرار مثل یه بزدل رفتار کنی،
‫حداقل اون‌قدر شرف داشته باش ‫که دلیل واقعیش رو بگی، ارباب ادوین!
‫من باید بذارم برم.
‫پدرم نمی‌تونه این ننگ رو تحمل کنه.
‫- کی می‌ری؟ ‫- به تو ربطی نداره.
‫به‌زودی.
‫و به پول نیاز دارم.
‫کلاً ۵ پوند دارم.
‫پس فکر کنم همینم باید کفایت کنه.
‫و یه چمدان نیاز دارم.
‫بله.
‫من... یه چمدان که پول توش هست ‫برات می‌ذارم.
‫ممنونم، جناب. خیلی لطف می‌کنید.
‫- لطفاً، سعی کن درک کنی... ‫- درک می‌کنم!
‫دقیقاً درک می‌کنم. ‫هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم خام این حرف‌ها بشم.
‫- دیگه هم هیچ‌وقت نمی‌شم. ‫- اما...
‫من چمدان رو پس نمی‌دم،
‫چون دیگه قرار نیست ببینمت، ادوین فیرلی. ‫هیچ‌وقت.
‫دیگه هیچ‌وقت. تا زمانی که زنده‌ام!
‫حالا دیگه فقط من و توئیم.
‫من و توئیم.
‫می‌دونم بعضی از کارکنان عمارت فکر می‌کردن
‫که شاید اما خبری از خودش داده باشه.
‫شش ماه گذشته. نه آدرسی، نه خبری.
‫خانم هارت، همسرتون مشکلی نداره ‫که این‌قدر سخت کار می‌کنید؟
‫ما باید تمام جزئیات عروسی رو هماهنگ کنیم.
‫می‌بینم که حسابی سرش شلوغ بوده.
‫البته این قضیه یه روی دیگه هم داره، ‫اینکه مطمئن بشی
‫بچه‌هات هیچ‌وقت محتاج هیچ‌ چیزی ‫تو زندگی‌شون نمی‌شن.
‫می‌تونم توضیح بدم.
‫پارچه‌های کارخونه فیرلی فقط کیفیت‌شون افتضاحه؛
‫به قول بعضی‌ها، پوسیده‌ست.
‫خداوندا.