‫کنتس اومدن شما رو ببینن، خانم هارت.
‫مامان!
‫چه هفته وحشتناکی رو گذروندی. ‫اصلاً طاقت دیدنش رو ندارم.
‫به گلفروش گفتم، بهترین دسته‌گلتون رو می‌خوام،
‫البته بدون گل رز.
‫و اون دختر فوراً فهمید که لابد این‌ها برای شماست.
‫نظرت چیه؟
‫اون روزنامه‌های ملعون.
‫خیلی خوشحال شدم وقتی پیشنهاد ناهار دادی.
‫داری دوام میاری؟
‫کی دیدی که کم بیارم؟
‫سلام، عزیزم.
‫رستوران پتسی رو واسه ‫ساعت ۱:۳۰ رزرو کردم. خوبه؟
‫جانت قسم می‌خوره که همین سه‌شنبه پیش ‫سیناترا رو اونجا دیده.
‫محبوب‌ترین حرف مامان
‫واسه زدن اینه که همه این کارها رو ‫واسه خانواده‌ش کرده،
‫که البته مضحکه،
‫واسه زنی که تمام لحظات زندگی بزرگسالیش رو
‫صرف فرار از خانواده‌ش کرده ‫و سخنرانی‌های غرایی
‫درباره انتقام لعنتی سر داده.
‫واقعاً مایه‌تاسفه.
‫البته این قضیه یه روی دیگه هم داره،
‫اینکه مطمئن بشی بچه‌هات
‫هیچ‌وقت محتاج هیچ ‌چیزی تو زندگی‌شون نمی‌شن؛
‫و اون روی سکه اینه که مجبوری ‫تماشا کنی چطور بی‌خیال تو زندگی قدم می‌زنن
‫و هر چیزی که سر راه‌شونه رو وظیفه آدم می‌دونن.
‫مامان، واقعاً معذرت می‌خوام. من...
‫اول از همه کدومو می‌خوای توضیح بدی، ‫عشق من؟
‫افشاگری با جزئیاتت توی مطبوعات
‫درباره پرونده پزشکی محرمانه من،
‫یا استفاده‌ت از کلمه «جادوگر پیر» ‫جلوی آقای فیرلی؟
‫می‌تونم توضیح بدم.
‫خب، خیلی مشتاقم بشنوم، عزیزم.
‫واقعاً میگم.
‫خیلی دلم می‌خواد بفهمم،
‫چون هر کاری که تا حالا کردم ‫واسه خانواده‌ام بوده.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫- برگه‌های ساعات کاری، آقای فیرلی. ‫- ممنون.
‫توی خونه... همه ‌چی روبراهه؟
‫چطور مگه؟
‫می‌دونم بعضی از کارکنان عمارت در عجب بودن
‫که شاید اما خبری از خودش داده باشه...
‫حدوداً همین روزها.
‫ماه‌هاست که ندیدیمش.
‫شش... شش ماه می‌شه.
‫شش ماه و نیم.
‫اون هر ماه پول می‌فرسته.
‫با مهر پست لیدز.
‫دختر عاقل و فهمیده‌ایه، آقای فیرلی.
‫کار خودش رو پیش می‌بره. ‫نه آدرسی، نه خبری.
‫نمی‌خواد ما نگران بشیم.
‫به‌هر‌حال، بهم گفتن که باید
‫بابت نامزدیتون تبریک بگم.
‫یه شیفت شب دارم که باید بیدار بمونم.
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫خب خانم فرودر، من تمام شب رو بیدار بودم
‫تا این لباس رو فقط واسه شما تموم کنم.
‫بنابراین فکر کنم این دقیقاً ‫همون چیزی باشه که دنبالشید.
‫با این وضعیتت چطور وقت می‌کنی، خانم هارت؟
‫واسه وضعیت خانم هارت ‫فقط یه اسم می‌شه گذاشت، «خستگی‌ناپذیر».
‫راستش خانم هارت، منم پا به ماهم.
‫تبریک می‌گم، خانم فرودر.
‫شاید بتونم یه دامن مثل مال خودم براتون بدوزم
‫که کمرش بنددار باشه.
‫ببینید؟ این‌طوری دور شکمم جمع می‌شه.
‫یه سر بیایید پیشم تا اندازه‌هاتون رو بگیرم.
‫به‌زودی می‌بینمتون.
‫من تا حالا هیچ فروشنده‌ای نداشتم ‫که مثل تو این‌قدر مشتری جذب کنه.
‫همه‌ چی داره جور می‌شه.
‫سه چهارمش واسه شما، آقای لوتر.
‫و یک چهارمش واسه...
‫برنامه‌ت. با ب بزرگ.
‫ب بزرگ، واسه بچه.
‫دارم پس‌انداز می‌کنم.
‫خب، ولی انرژیت رو ذخیره نمی‌کنی.
‫وقتی بچه به دنیا اومد می‌شینم استراحت می‌کنم.
‫وقتی مادر می‌شی روال کار همین‌طوریه، مگه نه؟
‫کاری جز استراحت نداری.
‫خب، مطمئن نیستم که روال کار این‌طوری باشه.
‫خانم بارلو! امیدوار بودم بیایید.
‫عاشق این می‌شید.
‫خدا رو شکر.
‫اون تو جات کاملاً امن و امانه.
‫منم همین‌طوری نگه‌ت می‌دارم.
‫[کالسکه‌ی بچه برای فروش]
‫[نیازهای هر هفته]
‫[کسر بودجه]
‫نه!
‫[بعد از به دنیا اومدن بچه]
‫اون تو همه‌ چی خوبه؟ ‫داری واسه خودت بازی می‌کنی؟
‫وای!
‫- بفرمایید، جناب. ‫- زیاد طولش نمی‌دم.
‫امیدوارم تنبلی نکنی، خانم هارت.
‫ناهارمه. ولی نگران نباش. ‫دست از کار نکشیدم.
‫خدا اون روز رو نیاره.
‫به این زودی داره واسه امروز تعطیل می‌کنه؟ ‫هیچ‌وقتِ خدا باز نیست.
‫فکر کنم از چیزی که امروز
‫براتون آوردم خیلی خوشحال بشید.
‫ابریشم‌های جدید! بی‌نظیرن.
‫و واسه شما، ‫متری فقط سه شیلینگ و شش پنس.
‫پس مایه شرمساریه که من فقط دو شیلینگ و شش پنس می‌دم.
‫- سه شیلینگ. ‫- دو شیلینگ و نه پنس.
‫ای ظالم.
‫اون‌ها جای سوزنه روی اون انگشت‌ها؟
‫خانم هارت، چند وقته که واسه جو لوتر کار می‌کنی؟
‫شش ماه می‌شه، نه؟
‫و تمام این مدت رو مثل سگ جون کندی.
‫مردم دوست دارن مدام بهم بگن کار رو لفتش بدم،
‫اما بچه‌ها از قبل نامه نمی‌فرستن ‫و وقت قبلی نمی‌گیرن.
‫و وقت منم داره تموم می‌شه.
‫پول به اندازه کافی سریع جور نمی‌شه.
‫همسرتون مشکلی نداره که این‌قدر سخت کار می‌کنید؟
‫بهتون که گفتم، اونم داره کار می‌کنه. ‫نیروی دریایی نمی‌تونه ازش بگذره.
‫خب، تنها چیزی که می‌تونم بگم ‫اینه که اون داره ضرر می‌کنه.
‫توقع دارم تو هم دلت براش تنگ بشه، ‫چون از خونه دوری.
‫دلم واسه پدرم و برادرم تنگ می‌شه.
‫وقت ندارم واسه کس دیگه‌ای دلتنگ بشم.
‫به‌هر‌حال، دارم پس‌انداز می‌کنم،
‫تا وقتی بچه به دنیا اومد، ‫بتونم دو ماه مرخصی بگیرم.
‫شاید حتی سه ماه، ‫اگه تو این چند هفته آخر حسابی کار کنم.
‫به نظر می‌رسه امروز یه روز رکوردشکن دیگه باشه.
‫- کار تیمی، آقای لوتر. ‫- فکر نکنم این‌طور باشه.
‫وقتی فروشت رو تماشا می‌کنم،
‫ذهنت اصلاً شبیه ذهن یه زن کار نمی‌کنه.
‫مال تو بیشتر شبیه مردهاست.
‫مگه فرقی هم داره؟
‫الان دیگه اینجا زندگی می‌کنی، آره؟
‫کار دارم که باید انجام بدم.
‫این پارچه جدیدیه؟ گرون‌قیمت به نظر می‌رسه.
‫قرارم بود همین باشه!
‫این قراره جایگزین جنس‌های فیرلی بشه، آقای لوتر.
‫راستش مشتری‌ها متوجه قضیه می‌شن.
‫پارچه‌های کارخونه فیرلی فقط کیفیت‌شون افتضاحه؛
‫به قول بعضی‌ها، پوسیده‌ست.
‫یه سفارش پارچه دیگه رو از دست دادیم.
‫شکایت‌های بیشتری بابت کیفیت رسیده.
‫خیلی از اون تجهیزات قدیمی و فرسوده‌ان،
‫و نمی‌تونیم مدام از کارگرها بخوایم ۲۴ ساعته کار کنن.
‫گله همیشگی تو اینه که ما ‫به این اراذل و اوباش پول کافی نمی‌دیم.
‫حالا که داریم ساعات شب‌کاری رو بهشون پیشنهاد می‌دیم،
‫یهو باید واسه شام خونه باشن.
‫اونا اراذل و اوباش نیستن.
‫آدمیزادن...
‫کسایی که حق و حقوق و احساسات دارن.
‫هوم!
‫پریا.
‫برگشتی.
‫ببخشید. روز طولانی‌ای بود.
‫باید خسته باشی.
‫ادوین، من و پریا امیدوار بودیم که فردا بتونیم
‫برسیم به کارهای اصلی این هفته.
‫برنامه‌ریزی عروسی.
‫قطعاً توی یه مرحله‌ای باید ‫درباره کلیسا صحبت کنیم.
‫امیدوار بودم حداقل تا وقتی اینجام بتونیم
‫روی یه تاریخ به توافق برسیم.
‫چون پدرت آدم پرمشغله‌ایه‌.
‫سر ویکرام باید برنامه‌ریزی کنه.
‫پس ما باید تمام جزئیات عروسی رو هماهنگ کنیم،
‫مگه نه، ادوین؟
‫- فکرش بدجور درگیر کاره. ‫- ادوین پرکار قدیمی،
‫هر کاری از دستش برمیاد می‌کنه ‫تا کسب‌و‌کار رو نجات بده.
‫تو اصلاً فکر کردی چه خری هستی؟
‫باید از خودت خجالت بکشی.
‫نمی‌تونی همین‌طوری سرت رو بندازی ‫پایین بیای اینجا،
‫اونم وقتی ماه‌هاست حتی نزدیکش هم نیومدی.
‫خب، معلومه، الان اینجام چون... ‫می‌بینم که حسابی سرش شلوغ بوده.
‫ماورنین، چه غلطی داشتی می‌کردی؟
‫آقای هارت، شما باید بدونید که همسرتون
‫تک‌تک دقایق رو خستگی‌ناپذیر کار کرده.
‫توی غیاب هر کس دیگه‌ای ‫که به خودش زحمت بده...
‫آقای کالینسکی، دیوید، این همسر من نیست.
‫این فقط یه دوسته،
‫یه دوست عزیز. مک.
‫اون اصلاً شوهر منو نمی‌شناسه.
‫تعجب می‌کنی اگه بدونی چقدر کم می‌شناسه.
‫اما من اصلاً روحمم خبر نداشت.
‫موقع تعطیل کردن مغازه می‌بینمت. بعدش.
‫می‌بینمت.
‫شرمنده‌ام. ما... تعطیلیم.
‫سگ نگهبانت همراهت نیست، نه؟
‫آقای کالینسکی فقط کار تحویل بار رو انجام میده.
‫- اون فقط داره لطف می‌کنه. ‫- لطف می‌کنه، آره؟
‫و لابد خوش‌تیپ هم هست؟
‫انگار اصلاً به دنیا اومدی که اینجا کار کنی.
‫اما هارت، قراره تا آخر عمرت
‫از نگاه کردن بهم فرار کنی؟
‫چی شده، عزیزم؟
‫بده.
‫بابا نمی‌دونه من اینجام.
‫و نبایدم بفهمه.
‫نمی‌خوام پام به خونه‌ش باز بشه ‫و دردسر درست کنم.
‫نه بعد از اون بلایی که سر مامان اومد.
‫من ندیدمش.
‫نه اون رو دیدم و نه فرانک رو.
‫چطور تنهایی از پس خرج ‫و مخارج بزرگ کردن این بچه بربیام؟
‫عزیزم...
‫آخه چطور خودتو توی ‫این دردسر بزرگ انداختی؟
‫کار یه پسره تو ولایت خودمون بود.
‫نمی‌شناسیش.
‫پشتم رو خالی کرد.
‫پس حسابش رو می‌رسم ‫و تا می‌خوره می‌زنمش.
‫نیازی نیست.
‫اولش گفت باهام ازدواج می‌کنه، ‫اما بعدش فرار کرد و رفت نیروی دریایی.
‫و این چیه؟
‫واسه اینکه کسی درباره‌م فکر بد نکنه.
‫- در ضمن، چون دوست دارم یادم بمونه. ‫- یاد اون بمونی؟
‫یادم بمونه که دیگه هیچ‌وقت تو زندگی
‫به کسی اجازه ندم باهام کاری کنه ‫که اون کرد.
‫تا روزی که بمیرم.
‫و یادم بمونه که الان انگیزه‌م چیه.
‫چیزی که تمام عمرم بهم انگیزه میده.
‫انتقام.
‫اما، چطور می‌خوای هم کار کنی ‫و هم از بچه مراقبت کنی؟
‫دارم لباس می‌دوزم.
‫کارم هم خوبه. واقعاً خوبه.
‫دیدن اینکه پول‌هام داره روی هم جمع می‌شه ‫بهم انرژی میده.
‫واسه دو ماه هم پس‌انداز کردم،
‫این یعنی وقتی بچه به دنیا بیاد، ‫می‌تونم یه مدت دست از کار بکشم.
‫چیزی از دستت افتاد؟
‫خودت می‌دونی که باهات ازدواج می‌کنم، اما هارت.
‫با کمال میل هم این کار رو می‌کنم.
‫باعث افتخارمه.
‫اما، با من ازدواج می‌کنی؟
‫تو بهترین مردی هستی که می‌شناسم.
‫مطمئنم ازدواج با تو یه امتیاز بزرگه.
‫بیشتر شبیه یه بار سنگینه.
‫این شونه‌ها رو دیدی؟
‫می‌تونم از پس مخارج هر دوتاتون بربیام.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم این کار رو می‌کنی.
‫اما من واسه‌ش برنامه‌ریزی کردم.
‫خودم یه جوری از پس زندگی خودمون برمیام.
‫یه جوری درستش می‌کنم.
‫من دارم مادر می‌شم، مک، یه مامان واقعی.
‫دارم صاحب یه بچه واقعی می‌شم.
‫ارزشمندترین چیزی که یه آدم می‌تونه داشته باشه.
‫و بیشتر از هر کاری که تا حالا تو زندگیم کردم،
‫دلم می‌خواد خودم مراقبش باشم.
‫خب، حداقل می‌تونم هواتون رو...
‫مک...
‫تو بزرگ‌ترین قلبی رو داری که تا حالا دیدم.
‫داری از مهربونی منفجر می‌شی.
‫واسه همینم هست که می‌خوام این قلب رو
‫به کسی بدی که واقعاً عاشقشی،
‫نه به دختری که فقط دلت واسه‌ش سوخته.
‫- اما، ولی... ‫- جوابم منفیه.
‫ولی این یه جواب منفی ‫همراه با بزرگ‌ترین تشکر دنیاست.
‫شاید بهتر باشه... با جارو
‫زیر صندلی رو تمیز کنی.
‫وضعیت گرد و خاک... واقعاً افتضاحه.
‫صبح بخیر!
‫بذار مغازه بغلی رو اجاره کنم.
‫بذار ازت اجاره‌ش کنم ‫و یه مغازه لباس‌فروشی راه بندازم.
‫مغازه خود خودم، پر از لباس‌هایی که خودم دوختم.
‫فقط یه دلیل بیار که چرا نباید این کار رو بکنم.
‫فقط یه دلیل می‌خوای؟
‫خب، کدوم دلیل رو می‌خوای بشنوی؟
‫اینکه هیچ تجربه‌ای تو چرخوندن مغازه نداری؟
‫اینکه اصلاً هیچ تجربه‌ای تو اداره کردن ‫هیچ نوع کسب‌و‌کاری نداری؟
‫اینکه به زور ۱۹ سالت شده؟ ‫تازه باردار هم هستی.
‫آقای لوتر، جواب همه اینا یکیه.
‫من از پسش برمیام.
‫خانم هارت، این حرفت در بهترین حالت فقط یه رویابافیه.
‫همین امسال دو نفر توی اون مغازه ورشکست شدن.
‫دو تا آدم بی‌عرضه و نابلد.
‫خانم کلیولند؛ جنس‌هاش بی‌کیفیت بود
‫و نسبت به کیفیت‌شون خیلی گرون بود.
‫اون مشتری‌هاش رو نمی‌شناخت.
‫اما من می‌شناسم. ‫می‌دونم چه جور لباس‌هایی دوست دارن.
‫کارم هم خوبه. خودت هم این رو می‌دونی.
‫خودت هم گفتی که من اهل کارم. ‫می‌تونم خوب بفروشم.
‫واسه همینم هست که نمی‌تونم از دستت بدم ‫و بذارم از مغازه‌م بری.
‫از دستم نمیدی.
‫کسب‌و‌کار همدیگه رو رونق می‌دیم. ‫همین الان،
‫وقتی مردم میان تو، فقط طاقه‌های پارچه می‌بینن.
‫اما با وجود مغازه لباس‌فروشی من بیخ گوشت،
‫یه نمایشگاه داری که نشون میده ‫اون پارچه‌ها قراره تبدیل به چی بشن.
‫سودت توی یه ماه دو برابر می‌شه. ‫شاید حتی سه برابر.
‫تازه، من بهترین مشتریت می‌شم.
‫واسه هر لباسی که می‌فروشم،
‫پارچه‌ش رو از خودت می‌خرم.
‫اون مغازه هم که خالی افتاده، آقای لوتر، ‫داره خاک می‌خوره.
‫من همین امروز، همین الان، همین لحظه تحویلش می‌گیرم،
‫تا حتی کرایه یه روز رو هم از دست نداده باشی.
‫خانم هارت، انگار یادت رفته من از شرایطت باخبرم.
‫توی اتاق بالای مغازه من زندگی می‌کنی.
‫پول پیش اون مغازه سر به فلک می‌کشه.
‫توی این، به اندازه پول پیشت پول هست.
‫و چون می‌دونم بابت من نگرانی،
‫هر چند همین که سود کار رو ببینی ‫این نگرانیت برطرف می‌شه...
‫می‌دونم معمولاً کرایه چهار هفته رو جلوجلو می‌گیری،
‫اما من اینجا به اندازه هشت هفته پول دارم.
‫همه‌ش همین‌جاست.
‫- بگیرش. ‫- خانم هارت...
‫نیازی هست بهت یادآوری کنم ‫که داری بچه‌دار می‌شی؟
‫مراقب اونم هستم.
‫اصلاً واسه همینم هست که کاملاً مطمئنم ‫این کار درسته.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫- ببخشید. ‫- نه، اشکالی نداره. من فقط...
‫فقط داشتم پیاده می‌رفتم خونه.
‫هر جا که دلت بخواد می‌تونی پیاده‌روی کنی.
‫هدف‌گیریت حرف نداره.
‫الان سه روزه که دارم اونجا تحمل می‌کنم؛
‫خاله‌ت مدام داره درباره دسته‌گل عروس حرف میزنه،
‫تو و پدرت هم مدام دارید
‫سر دستگاه‌های بافندگی سر همدیگه داد می‌کشید.
‫باید یه جوری خودم رو خالی می‌کردم.
‫خب، بذار ببینم.
‫- بد نیست، بد نیست. ‫- بد نیست.
‫- افتضاحه. ‫- وحشتناکه.
‫خب، لابد الان دارن دنبال‌مون می‌گردن ‫که شام بخوریم.
‫بله.
‫اون موقعی که ازم خواستگاری کردی رو یادت میاد؟
‫فکر می‌کردم یه تفاهمی بین‌مونه.
‫اینکه تو هم مثل من خوش‌بینی.
‫چشم‌هات پر از امید و آرزو به نظر می‌رسید،
‫و مطمئن نبودم که دل‌هامون ‫واسه همدیگه پر می‌کشه یا نه،
‫نه اون‌جوری که توی کتاب‌ها
‫درباره پر کشیدن دل حرف می‌زنن...
‫تو لابد از این‌جور کتاب‌ها نمی‌خونی.
‫نه واقعاً.
‫اما مفهومش رو که می‌دونی... ‫پر کشیدن دل رو؟
‫بله.
‫به‌هر‌حال، فقط می‌خواستم بگم...
‫قسمت همه نمیشه...
‫این پر کشیدن دل.
‫فکر نکنم زندگی اصلاً این‌طوری باشه.
‫اما این اواخر، ‫اون ستاره‌ها از توی چشم‌هات رفتن.
‫و... می‌دونم این نامزدی پدرت رو خوشحال می‌کنه،
‫اونم مردی که خوشحال کردنش ‫اصلاً کار راحتی نیست، اما...
‫می‌تونیم بی‌خیال همه‌ چی بشیم و بریم.
‫خوشحال کردن آدم‌ها خیلی ارزش داره.
‫و نه فقط پدر و مادرها.
‫پریا، من اگه نمی‌خواستم، ‫ازت خواستگاری نمی‌کردم...
‫اگه قصدش رو نداشتم، ‫اصلاً بهش فکر هم نمی‌کردم...
‫...یه جوری پیش می‌بریمش.
‫تمام تلاشم رو می‌کنم تا تو رو هم خوشحال کنم.
‫خب، پس بهم خبر بده، باشه؟
‫اینکه این تلاش واسه خوشحال کردن من ‫کِی قراره شروع بشه؟
‫مامان.
‫حالت چطوره؟
‫فکر کنم... ‫دلم می‌خواست ببینمت.
‫اگه اشکالی نداره؟
‫چون همه‌ چی یه جوری... ‫اشتباه به نظر می‌رسه.
‫پریا از خیلی جهات دختر نازنینیه.
‫پدرت کجاست؟
‫اون هیچ‌وقت نمیاد دیدنم.
‫پدرت هیچ‌وقت حتی نزدیک منم نمیشه.
‫کجاست؟
‫اون... هنوز برنگشته.
‫نمی‌دونم. توی کارخونه سرش شلوغ بوده. ‫سر همه‌مون شلوغ بوده.
‫اما اون یعنی نمی‌دونه من اینجام، ادوین؟
‫منم واسه خودم کسی هستم.
‫من بی‌ارزش نیستم.
‫دستت رو از روم بردار!
‫مامان...
‫تمومش کن!
‫برو بیرون!
‫ببخشید.
‫معذرت می‌خوام.
‫یک، دو...
‫قفسه‌ها اینجا، ‫رگال‌های لباس اینجا و اینجا،
‫و اتاق پرو هم اینجا.
‫و همین‌طور، یه سری دامن‌های بنددار
‫واسه زن‌های باردار.
‫و یه صندلی واسه اون‌ها، ‫و البته واسه آدم‌هایی مثل تو.
‫مرد جماعت.
‫و یه شومینه هم روشن می‌شه. ‫مغازه همیشه گرم می‌مونه.
‫و قراره خودت پول هیزمش رو بدی، آره؟
‫بله. و ارزشش رو هم داره،
‫چون مردم دل‌شون می‌خواد بیان اینجا،
‫و با تک‌تک مشتری‌ها با اسم خودشون احوالپرسی می‌شه.
‫اما،
‫چند هفته دیگه... بچه به دنیا میاد.
‫از پسش برمیام.
‫اوه...
‫آتیش! آتیش!
‫خدا!
‫برو کنار! برو کنار!
‫برو کنار.
‫- چی شده؟ ‫- بیش از حد داغ شد.
‫داخلش خالیه؟ کسی اون تو نیست؟
‫کی اون توئه؟ کی؟
‫برادرم. ادوین.
‫ادوین رفت اون تو.
‫ارباب ادوین!
‫ما از پسش برمیایم.
‫می‌تونیم این کار رو بکنیم. ‫مگه نه؟
‫معلومه که می‌تونیم.
‫من کنارتم.
‫ما تنهاییم.
‫اما می‌تونیم با کمک همدیگه از پسش بربیایم.
‫ادوین!
‫خدای من!
‫اما هارت.
‫کاری توی این دنیا هست ‫که تو نتونی انجامش بدی؟
‫مادرم همیشه دوست داشت بگه روز غسل تعمیدم
‫داشتم واسه کشیش شکلک درمی‌آوردم.
‫مامانم هم حتماً همین حس رو نسبت به من داشته.
‫اگه بود خیلی غصه می‌خورد ‫که الان از غسل تعمید خبری نیست.
‫کشیش‌ها به مادرهایی مثل من روی خوش نشون نمی‌دن.
‫آخه کی به کلیسا نیاز داره؟ ‫یا به ظرف آب مقدس؟
‫خب، اسمش رو چی می‌ذاری؟
‫چون، دختر قشنگم، خوش به حالت،
‫تصمیم‌گیری کاملاً با خودته...
‫به این خاطر که پدرش،
‫همون پسر اهل ولایت‌تون، ‫گذاشته رفته روی کشتیش.
‫اسمش ادویناست.
‫خب...
‫چه اسم شیکی.
‫ادوینا شین هارت.
‫به یاد دایی مَکش.
‫بهترین مردی که می‌شناسم.
‫ادوینا شین...
‫هارت.
‫به نام خدا،
‫پسر و روح‌القدس...
‫امیدوارم سلامت، ثروتمند و عاقل باشی.
‫نیازی نیست زیبایی رو هم بهش اضافه کنم، ‫چون یه نگاه به مادرش بنداز.
‫حتی گریه هم نکرد.
‫معلومه، مگه واسه چی باید گریه کنه؟
‫وقتی مامور ثبت احوال
‫اسم پدرش رو بپرسه، می‌خوای چی بگی؟
‫نامشخص.
‫اما، نذار هویتش نامشخص بمونه.
‫این کار رو باهاش نکن.
‫اسم منو بنویس.
‫مک، این مسئولیت خیلی بزرگیه.
‫حالا، حتماً باید دوباره داستان
‫این شونه‌ها رو برات تعریف کنم؟
‫خب عزیزم، چه حسی داری؟
‫حس امنیت.
‫کم‌وبیش.
‫دارم حس می‌کنم که من و ادوینا ‫شاید جفت‌مون در امان باشیم.
‫مطمئن باش این دختر کوچولو ‫خوش‌شانس‌ترین دختر دنیاست.
‫هیچ‌کس توی خانواده من قرار نیست سختی بکشه.
‫دیگه هیچ‌وقت.
‫اشکالی نداره، عزیزم؟
‫بمون، اولیویا. خواهش می‌کنم.
‫تا وقتی پسرم بهم نیاز داشته باشه، ‫توی این خونه می‌مونم.
‫بعدش، همون لحظه‌ای که حال ادوین خوب بشه، ‫منم باید خوب بشم.
‫باید اینجا رو ترک کنم.
‫عزیزم.
‫من اون مادری که لیاقتش رو داشتی، نبودم.
‫و واقعاً متاسفم.
‫اما قول میدم که همه‌ چی رو درست کنم.
‫بهت قول میدم.
‫چیزی نیست. الان میام.
‫فقط لازمه...
‫نکن.
‫تو دختر کوچولوی منی.
‫آره، خودتی.
‫و ادوینا، تو خیلی عزیزی.
‫خیلی عزیز.
‫و نمی‌ذارم هیچ اتفاقی واست بیفته.
‫خودم مراقبت هستم.
‫و تو بهترین هر چیزی رو خواهی داشت.
‫بهت قول میدم.
‫می‌دونی، اون فیرلی‌ها بهمون پشت کردن
‫چون فکر می‌کنن از ما بالاترن.
‫این‌جوری فکر می‌کنن.
‫و اگه قرار باشه تمام عمرم طول بکشه،
‫تمام انرژی و هر چی که دارم رو بذارم،
‫بهشون ثابت می‌کنم که اشتباه می‌کنن.
‫صحیح و سالم نگهت می‌دارم.
‫و اگه مجبور بشم فداکاری کنم،
‫و از یه سری چیزها بگذرم، ‫حتماً این کار رو می‌کنم.
‫اگه این به معنی تامین بودن تو باشه،
‫حاضرم هر چیزی رو توی دنیا فدا کنم. ‫واقعاً فدا می‌کنم.
‫بابا؟
‫بابا...
‫یه ساک کنار در هست ‫که تمام وسایل ضروریش توشه.
‫خوب خوابیده
‫و امروز صبح هم دو تا شیشه شیر خورده.
‫پس شیشه شیر رو خوب می‌خوره.
‫یه نامه هم اونجا واسه دخترعمو فریدا گذاشتم،
‫و ازش تشکر کردم.
‫یه سری لیست هم گذاشتم،
‫آهنگ‌هایی که ادوینا دوست داره ‫براش خونده بشه و این‌جور چیزها،
‫چون فریدا شاید ندونه ‫اون چه جور آهنگ‌هایی دوست داره.
‫مطمئنی این کار رو می‌کنی؟
‫شک نداری؟
‫باید فداکاری کرد.
‫اگه این به این معنیه که تا وقتی من این کار رو
‫راه بندازم و به سوددهی برسه، ‫باید از هم دور باشیم...
‫و همه این‌ها واسه خاطر اونه.
‫یه روزی ادوینا واسه این کار ازم تشکر می‌کنه.
‫مطمئنم.
‫دخترعمو فریدا روحیه مادری داره.
‫بهش میگی که آخر هفته دیگه میام دیدنش؟
‫و بعد از اون هم، یک‌روز‌در‌میان یکشنبه‌ها.
‫و پول هم می‌فرستم.
‫و بهش میگی...
‫- اما... ‫- بهش بگو مجبورم این کار رو بکنم.
‫خواهش می‌کنم.
‫مطمئن میشی که اینو درک می‌کنه؟
‫- بهش بگو چاره دیگه‌ای نیست. ‫- لعنتی!
‫همین که دوباره سر پا بشم
‫و بتونم درست و حسابی ازش مراقبت کنم،
‫برش می‌گردونم پیش خودم.
‫حالا دیگه فقط ببرش.
‫خواهش می‌کنم فقط ببرش.
‫اما...
‫خدا می‌دونه که داری همه این کارها رو ‫واسه این بچه می‌کنی.
‫اون رو نمی‌دونم، ‫اما فقط امیدوارم ادوینا خودش این رو بفهمه.
‫حالا دیگه لطفا برو.
‫فقط برو. خواهش می‌کنم.
‫همه‌ش واسه من؟
‫همه این کارها واسه خانواده‌ت بوده؟
‫خب، شرمنده‌م که اینو بهت میگم مامان،
‫اما از اون‌جایی که من نگاه می‌کنم، ‫خیلی به نظر می‌رسه
‫که همه‌ش رو فقط واسه خودت انجام دادی.
‫و تو اصلاً کجا نشسته بودی، ادوینا؟
‫روی کدوم صندلی‌های نرم،
‫روی کدوم مبل‌های مخملی ‫و پشت کدوم میز براق
‫تمام عمرت رو نشسته بودی؟
‫به نظرت اگه کمتر کار می‌کردی ‫و بیشتر خونه می‌موندی،
‫از گرسنگی می‌مردیم؟
‫یا فقط پنیرهای ارزون‌تر می‌خوردیم؟
‫دارم دست و پا می‌زنم ‫تا حس شرمندگی بهم دست نده!
‫اگه تا حالا ذره‌ای شک داشتی
‫که عاشقتم، ادوینا،
‫- با تمام وجودم... ‫- با تمامش؟
‫یا فقط یه تیکه کوچیک از اون قلبته
‫که از من کینه داره، از همه ما کینه داره، ‫چون شبیه تو نیستیم؟
‫معلومه که ما تو زمینه سختی کشیدن ‫نمی‌تونیم باهات رقابت کنیم.
‫نون خشک، سوراخ توی کفش‌هات.
‫و اگه مادرت فقط دستش می‌رسید
‫که یکی دو تا مسکن بخره، شاید زنده می‌موند!
‫و اینم از این.
‫حالا واقعاً احساس شرمندگی می‌کنم.
‫من تنها بچه سرکشت نیستم،
‫اما چون اولی بودم،
‫اولین بچه‌ای که پاسش دادی به یه فامیل،
‫اولین بچه‌ای که درباره پدرش بهش دروغ گفتی...
‫خب، قدم بعدی توی این دنیای جسورانه و جدیدت
‫توی کلاه‌برداری و ابتکار عمل چیه، ادوینا؟
‫خب، قراره به خواهروبرادرهای سرکشم زنگ بزنم.
‫که بهشون بگی گند زدی؟
‫نه. که بهشون بگم شاید نقشه دیگه مخفی نباشه،
‫اما هیچ‌ چیزی عوض نشده.
‫ما ادامه می‌دیم.
‫و بعدش دیگه کی رو داری؟
‫پائولا رو خواهم داشت.
‫پائولا؟
‫- اون جیم فیرلیه؟ ‫- بله، خانم هارت.
‫اومده بود تا کارهای اداری
‫واسه راه‌اندازی مجدد مجله‌ش رو تحویل بگیره.
‫من تا حالا زنی مثل تو ندیدم.
‫شوهر نامرئی، بچه نامرئی.
‫فکر می‌کنی این علاقه‌ش به تو
‫اتفاقیه؟
‫باید برگردم تا خانواده‌م رو ببینم.
‫بابا؟
‫- همه اینا واسه انتقامه. ‫- بله، همین‌طوره.
‫و حس فوق‌العاده‌ای داره!