‫و البته من ماه آینده میرم رم،
‫بنابراین مشتاقانه منتظرم که بتونیم
‫نظراتت رو درباره‌ی پیشنهادهام ‫حضوری با هم بررسی کنیم.
‫توی این مدت، دستیارم
‫قرارهای هفته‌ی آینده‌م رو رزرو می‌کنه،
‫چون من برای این سفر کاری
‫حداکثر تا سه روز دیگه بیشتر نیستم.
‫دکترا می‌گن حداقل یه هفته باید بمونی.
‫هیچ‌کس نباید چیزی بدونه، جری.
‫هرگونه ضعفی فقط کار رو ‫برای اونا راحت‌تر می‌کنه.
‫من برای این سفر کاری
‫حداکثر تا سه روز دیگه بیشتر نیستم.
‫و همین‌طور...
‫زنگی، تماسی داشتیم، جری؟
‫صدها بار. شرکت سایتکس ‫شب و روز زنگ می‌زد،
‫- و همین‌طور... ‫- نه، نه، تماس‌های کاری رو نمی‌گم.
‫تماسی از طرف خانواده.
‫نگذاشتم کسی بفهمه ‫که مریضین، خانم هارت.
‫طبق دستور خودتون.
‫البته.
‫هر دومون می‌دونیم یکی هست ‫که دلش می‌خواد باخبر بشه.
‫اگه پائولا می‌دونست مریضین، ‫حسابی نگران و دیوونه می‌شد.
‫من بلیط‌های ردیف اول رو می‌خوام.
‫خانم هارت، ممکنه این یه نشونه باشه؟
‫واسه اینکه برم کلاس ورزشی؟
‫واسه اینکه یکم به خودت استراحت بدی. ‫بری یه تعطیلات، یا شاید دوتا.
‫یکم استراحت کنی.
‫ما قبلاً هم رو دیدیم؟
‫من اما هارت هستم.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫ممنون. کریسمس مبارک.
‫سلام.
‫از دیدن دوباره‌تون خوشحالم.
‫آقای کالینسکی، چیزی از راحت‌الحلقوم‌هامون باقی مونده؟
‫فکر نکنم. اون‌قدر خواهان داشته
‫که از همه‌ی خونه‌های بزرگ بالای تپه اومدن بردن.
‫باورتون نمیشه ‫چقدر پرطرفدار شده بود.
‫اون خدمتکارهای اعیونی دو جعبه بردن.
‫اما فکر می‌کنی بتونیم ‫یکی واسه خانم ایستون پیدا کنیم؟
‫خب...
‫- پیدا شد! ‫- پس با این حساب،
‫بهتره هر دوتاش رو ببرم.
‫و به نظرم کار عاقلانه‌ایه
‫که یه قوطی گوشت و یه شیشه دیگه ‫سس سیب هم اضافه کنی.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫عصر بخیر.
‫اما. شب کریسمسه.
‫فکر کنم جوراب‌هایی باشن که باید آویزون بشن،
‫و درخت‌هایی که باید تزیین بشن.
‫به ادوینا بگو یه موش شکری اضافی
‫فقط برای اون توی سبدت گذاشتم، ‫تا با کسی شریک نشه.
‫من می‌تونم مغازه رو ببندم. تو برو.
‫ممنون.
‫یه نیت پنهانی دارم. می‌خوام پنیر کش برم.
‫هر چقدر می‌تونی با خودت ببر.
‫و جدی می‌گم. می‌دونم خانواده‌ت
‫احتمالاً حالا که حانوکا تموم شده ‫جشنشون رو گرفتن،
‫ولی خوشحال میشیم فردا ‫تو و فلورا به ما ملحق بشین.
‫جو شاکیه که از بس غذا هست، ‫نمیشه روی کابینت‌ها رو دید.
‫فرانک ما نمی‌تونه بیاد. سرش خیلی شلوغه ‫و واسه امتحاناتش درس می‌خونه.
‫و مک هم خدا می‌دونه چند ماهه کدوم گوریه.
‫مک همیشه توی هر شهری ‫یه دختر مرموز یا یه مهمانی داره.
‫بیشتر وقت‌ها جفتش. ‫پس نه، هیچ‌کس نمیاد.
‫که یعنی کلی جا واسه هر دوتای شما هست...
‫اما، من...
‫من خوشحال بودم که این دو سال گذشته
‫اینجا کمک دستت بودم، اما...
‫نمی‌تونم همین‌طوری وانمود کنم ‫که یه دوست معمولی برای خانواده‌تم.
‫نمی‌تونم.
‫کریسمس مبارک، دیوید.
‫فکر کنم اومدن.
‫من فقط... من نمی‌خواستم...
‫معذرت می‌خوام...
‫- ببخشید. من میرم. ‫- نه، نرو.
‫اولیویا... خواهش می‌کنم...
‫بمون.
‫من زیاد نمیام اینجا.
‫کاملاً درک می‌کنم که چطور گاهی وقت‌ها
‫می‌تونه مفید باشه که...
‫اون همه‌ جا هست.
‫این معجون‌های لعنتیش.
‫همیشه مرموز بود.
‫این هفته واقعاً سخته، به‌خصوص الان.
‫- اون عاشق کریسمس بود. ‫- بله.
‫نه...
‫بشین.
‫اشکالی نداره. بشین.
‫روی هر دیواری عکس‌های خیلی متفاوتی ازش هست.
‫عاشق این کار بود.
‫من بیشتر روزها تحمل دیدن آینه رو هم ندارم.
‫با این حال تو هر لحظه زیباتر میشی.
‫اونا حتماً دارن فکر می‌کنن کجاییم...
‫باید...
‫خوش اومدین. بالاخره رسیدین.
‫خیلی وقت بود که سر نزده بودین.
‫خاله اولیویا.
‫عاشق گوشواره‌هاتم، اولیویا.
‫ممنون.
‫- کریسمس مبارک. ‫- اومدین!
‫خوبه.
‫فقط منم و این زوج خوشبخت.
‫شنیدم اوضاع روزنامه‌ی استاندارد سکه‌ست.
‫چیزی جز گزارش‌های خوب به دستم نرسیده.
‫هفته‌ی سختی بود، نه؟ ‫اون هم در صدر اخبار جهان؟
‫«شادی و سرور در جشن کریسمس آرملی.»
‫این‌جور چیزاست که فروش میره.
‫خب، خوشحالم بالاخره یکی فهمید چی فروش میره.
‫اون روزنامه‌ی لعنتی سال‌ها برامون مایه ضرر بود،
‫اما تو به سوددهی رسوندیش.
‫فکر می‌کردم برنامه‌ت این بود ‫وقتی روزنامه رو تحویل گرفتی
‫چیزی جز روزنامه‌نگاری تند و تاثیرگذار توش نباشه.
‫سرمقاله‌های تکان‌دهنده‌م
‫درباره‌ی هزینه‌های دفاعی آلمان رو گذاشتم واسه ژانویه.
‫وقت شامه. نوشیدنی چطور، مایلین؟
‫بله، لطفاً. چند تا نوشیدنی.
‫و بعدش هم یه جور بازی دورهمی.
‫پدر می‌خواد یه بازی شاد بکنیم، خاله اولیویا.
‫نظرت چیه؟
‫بازی خانواده‌های خوشبخت؟ یا چشمک قاتل؟
‫جرالد.
‫کاری به کارش نداشته باش.
‫من دارم میرم بیرون.
‫شب کریسمسه. ‫کازینو هیچ‌وقت تعطیل نمیشه؟
‫گوش کن... ‫اصلاً پول نقد همراهت داری؟
‫نه اون‌قدری که تو ببازی.
‫فکر می‌کردم اوضاع کارخونه ‫دوباره روی غلتک افتاده.
‫از وقتی مادر رفته...
‫حس غرق شدن زیر آب رو نداشته؟
‫چرا.
‫داری خودت رو توی دردسر می‌اندازی؟
‫خدا مرگم بده.
‫بهره‌ای که این نزول‌خورها می‌گیرن، ادوین.
‫اونا تبهکارن.
‫اسم خودشون رو گذاشتن... ‫وام منصفانه همیلتون.
‫حالا دارن با تقاضای بازپرداخت تهدیدم می‌کنن.
‫و پدر نباید چیزی بفهمه، اما من...
‫اما من تقریباً بچه‌ی اولم رو بهشون قول دادم.
‫تا روز بعد از کریسمس.
‫اما امشب یه فرصت طلایی و مطمئن دارم.
‫می‌تونم همه‌ش رو برگردونم، حتی بیشتر.
‫باشه؟ خواهش می‌کنم.
‫اون روزنامه یک شاهکار مالی تمام‌عیاره.
‫خواهش می‌کنم.
‫به این خوشگله نگاه کن، بابایی.
‫این عالیه. خب. ‫این یکی رو کجا می‌تونیم بذاریم؟
‫اونجا؟ یا...
‫- بالاتر؟ ‫- بالاتر! بالاتر!
‫بالاتر! می‌گی بالاتر.
‫خب، این رو نگاه کن. خدای من!
‫نه، نذارم زمین، نه.
‫- بیا... بیا یکی دیگه برداریم. ‫- تو که...
‫تو که همین الانش هم ‫جوراب‌ها رو آویزون کردی.
‫خب، ادوینا می‌خواست این کار رو بکنه
‫قبل از اینکه برادر کوچولوش بره بخوابه.
‫البته.
‫و اون داشته حسابی تلاش می‌کرده.
‫درست مثل مامانش.
‫خب، درخت خیلی قشنگ شده.
‫سلیقه‌ت تو این کار خوبه، عزیزم.
‫اما اینجا یه جای خالی هست، نگاه کن.
‫اگه فقط این گوی رو جابه‌جا کنیم...
‫- بیاریمش اینجا... ‫- نه، می‌خوام همونجا باشه. نه!
‫ما دقیقاً جای مناسبش رو پیدا کرده بودیم،
‫- مگه نه، عزیزم؟ ‫- دختر باهوش.
‫درست همونجایی که گذاشتیش عالیه.
‫این یکی چطور، بابایی؟
‫خب. اونو کجا بذاریم؟
‫اون بالا؟
‫باشه. بیا امتحان کنیم...
‫بیا.
‫خوابوندیش؟
‫طاق‌باز خوابیده، دهنش هم بازه.
‫کیت هم پتویش رو کشیده روش.
‫امروز سرمون شلوغ بود. ‫همه‌ی جنس‌های تازه رو فروختیم.
‫فقط یه مشت پای گوشت گاو ‫و سیب‌زمینی
‫توی انبار مونده که باید ردشون کنم بره.
‫جو، بیشتر درباره‌ی مغازه‌ها فکر کردی؟
‫مگه این روزها اصلاً اجازه‌ش رو دارم؟
‫هر چقدر دلت بخواد می‌تونی ‫توی کار مغازه‌ها دخیل باشی.
‫واقعاً؟
‫پس بقیه‌ی کسب‌وکارهات چی؟
‫اونایی که من اجازه‌ی سر درآوردن ‫ازشون رو ندارم؟
‫کدوم کسب‌وکارهای دیگه؟
‫به هر حال، تو باغچه‌ی خودت رو داری.
‫و کتاب‌هات رو.
‫اهل مطالعه‌ی زیاد. ‫درسته.
‫مطمئنم همسایه‌ها هم همین فکر رو درباره‌م می‌کنن.
‫نه...
‫منظورم این بود که...
‫درباره‌ی اینکه من مغازه‌ها رو بخرم فکر کردی؟
‫اینکه هر سه تا به اسم خودم بشن؟
‫پولش رو کنار گذاشتم و می‌خوام پرداخت کنم.
‫ولی...
‫به عنوان کادوی کریسمس...
‫اگه چیزی کم داری،
‫دلم می‌خواد اسمم روی همه‌ی سندها باشه.
‫شرمنده‌م که اینو بهت می‌گم،
‫اما الان نزدیک به دو ساله که ما فامیلی‌مون یکیه.
‫خودت می‌دونی منظورم چیه.
‫می‌دونم که وقت خوابه.
‫بچه‌ها رو از طرف تو می‌بوسم، باشه؟
‫من همیشه بچه‌ها رو می‌بوسم. ‫همش می‌بوسمشون.
‫آره.
‫البته خارج از ساعت کاری.
‫اون کار حتمیت چطور پیش رفت؟
‫کارهای حتمی مثل ازدواج می‌مونن.
‫فقط احمق‌ها انتظار دارن ‫درست پیش بره.
‫وقت بیشتری نیاز دارم ‫تا خودم رو به رحم و مروت
‫این آدم‌های همیلتون اکویتبل بسپارم.
‫باید سر عقل بیارمشون، مرد و مردونه.
‫برای ناهار دیر می‌رسم. ‫به بابا چیزی نگو.
‫خیلی خوبه.
‫می‌شد بگی خدمتکارها بیان ‫تا حداقل شام رو درست کنن.
‫اون‌ها هم خودشون خانواده دارن ‫که بخوان پیششون باشن.
‫مگه تو نداری؟
‫پیشواز کریسمس که می‌شه،
‫معلومه که مغازه توی اولویته.
‫ولی باید بگم، امیدوار بودم امروز...
‫امروز یه میلیون کار دارم ‫که باید بکنم. ولی تو بشین.
‫لطفا بشین.
‫ساعت چند بیدار شدی؟
‫امیدوار بودم بتونیم بیشتر بخوابیم.
‫مگه من توی اون زمینه کم می‌ذارم؟
‫- بابا! ‫- نه! فقط منظورم این بود که...
‫کیک! کیک! کیک!
‫کیک تنه درختی می‌خواد.
‫نه عزیزم. برای صبحونه ‫شکلات نمی‌خوریم.
‫و کیک تنه درختی هم برای بعده،
‫- پس... ‫- کریسمسه دیگه.
‫نه جو. نباید بهش بدی.
‫نه همه‌ش رو!
‫- مگه چه ضرری داره؟ ‫- بهش نده!
‫حالا نگاه کن! چطور حروم شد!
‫خب، به نظر می‌رسه که ‫اوضاع کاملا تحت کنترلته.
‫کسی می‌خواد بازی کنه؟
‫من، من، من! ‫من می‌خوام بازی کنم!
‫عالیه. اونجا بذار.
‫فقط دارم سعی می‌کنم جاهای خالی رو ‫یه کم پر کنم.
‫وقتی بچه بودیم، من و ادل
‫کارت‌های روی میز رو ‫با اسم آدم‌ها تزیین می‌کردیم،
‫که البته هیچ هزینه‌ای هم نداشت.
‫اما نمی‌دونستم که ادوین و جرالد
‫فکر می‌کنن لوس و مسخره‌ست یا نه.
‫زیاده‌روی بود. احتمالا.
‫داری کار فوق‌العاده‌ای می‌کنی.
‫ممنون.
‫فقط می‌خواستم جوری درستش کنم که، ‫خب، اگه بی‌نقص نمی‌شه،
‫حداقل قابل‌تحمل باشه.
‫توی این چند سال گذشته
‫بدون تو باید چیکار می‌کردیم؟
‫و قبل اون،
‫تازه فهمیدم،
‫سال‌ها، ده‌ها سال،
‫تو همیشه در کنارمون بودی.
‫اولیویا...
‫- این...؟ ‫- انگشتر ادله؟ آره.
‫خیلی خوشحال می‌شد ‫که این مال تو باشه.
‫عزیزم...
‫با من ازدواج می‌کنی؟
‫بله.
‫خب حالا...
‫پسرها کجا هستن؟
‫[همیلتون اکوییتیبل،خیابان های، پلاک ۵۷، ‫آرملی، یورکشایر]
‫مهمونی چای!
‫نگاه کن بابا، نگاه کن!
‫- وای! منم می‌تونم بیام؟ ‫- آره حتما بابا.
‫چای خوشمزه...
‫هیس هیس هیس.
‫مطمئنا نه امروز.
‫اون‌جا چیکار داری؟ ‫تعطیله که.
‫دارم می‌رم یه کیک تنه درختی دیگه بیارم.
‫در ضمن، یه ایده‌ای هم برای ‫پای‌های گوشت و سیب‌زمینی دارم.
‫باید سریع بفروشیمشون برن.
‫- اما، امروز روز کریسمسه. ‫- زود برمی‌گردم، عزیزم.
‫اصلا نمی‌فهمی کی رفتم.
‫خیلی خوشگل شدی.
‫فکر کنم باید بریم پایین.
‫آره. نمی‌خوام این‌طور به نظر برسه ‫که داریم قایم می‌شیم.
‫ولی اول...
‫قشنگه.
‫ممنون.
‫خدا رو شکر.
‫ریسک بود، ولی
‫در مورد مادرم می‌دونم که ‫یادآوری خاطرات خوبه.
‫و پارسال، اولین کریسمس ما،
‫همدیگه رو به سختی می‌شناختیم،
‫واسه همین حتی یادم نمیاد ‫چی برات خریدم.
‫احتمالا یه چیز کلیشه‌ای بوده، ‫مثلا... شکلات.
‫عاشقشونم.
‫بالکان رو بیخیال شو.
‫آسکوییت! ‫آسکوییت تهدید اصلیه.
‫داری بهم می‌گی ‫اگه فرانسوی‌ها وارد جنگ بشن،
‫اون بدون هیچ معطلی‌ای ‫پشت سرشون راه نمیفته؟
‫مثل برق و باد می‌ره. ‫ولی کار به اون‌جاها نمی‌کشه.
‫خب، بهتره از زنش بپرسی.
‫آسکوییت همه چی رو به زنش می‌گه.
‫و لوید جورج هم همه چی رو
‫به زن‌های بقیه می‌گه.
‫حالا که حرف از زن‌ شد...
‫نشونشون بده.
‫تبریک می‌گم.
‫ممنون.
‫ادوین، می‌دونم که این باید...
‫دارم باهاش ازدواج می‌کنم، ادوین.
‫و اونم داره من رو...
‫خوشبخت‌ترین مرد دنیا می‌کنه؟
‫تبریک می‌گم...
‫خاله اولیویا.
‫واقعا باید خودت رو از دستش رها کنی، اولیویا.
‫از این شرمساریت.
‫از این... عذاب وجدان.
‫طاقت‌فرساست.
‫با اجازه. یه کم سردرد دارم.
‫برادرت نگفت ‫کی منت می‌ذاره تشریف میاره پیش ما؟
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫خیابان های، پلاک ۵۷. درسته؟
‫تو این‌جا چیکار می‌کنی؟
‫منم می‌تونم همینو ازت بپرسم، ‫اما اون حروف طلایی بیرون مغازه
‫دستت رو رو می‌کنه.
‫برای چی اومدی، جرالد فیرلی؟
‫برای تو... آقای فیرلی‌ام.
‫یه نامه دارم ‫برای شرکت همیلتون اکویتبل.
‫پس بهتره من بگیرمش.
‫من کلی جا باید برم، ‫حتی اگه تو نداری.
‫نوشیدنی، پای گوشت ‫و این‌جور چیزها.
‫پس نامه‌ای رو که این همه راه زحمت کشیدی ‫آوردی رو تحویلم بده
‫و تشریفت رو ببر.
‫تو همیلتون اکویتبلی؟
‫توی کار نزول‌خوری و وام دادنی؟
‫فقط برای تو. ‫شنیدم مثل بقیه آدم‌های ضعیف
‫خودت رو انداختی تو دردسر، ‫منم اینو به چشم یه فرصت دیدم.
‫حتا هم از مغازه‌ام گمشو بیرون.
‫هر نامه‌ای داری بذار روی پادری،
‫بعد کریسمس جوابش رو می‌دم.
‫این بهترین کادوی کریسمسیه ‫که می‌تونستم بگیرم،
‫چون همش فکر می‌کردم ‫باید اون پول رو پس بدم،
‫و فکر می‌کردم همیلتون اکویتبل ‫یه شرکت واقعیه!
‫واقعیه، کاملا هم واقعیه.
‫یه خدمتکار تازه به دوران رسیده
‫چون پسش زدن عقده‌ای شده، ‫کسب‌وکار واقعی حساب نمی‌شه.
‫این حرف رو برو به تیم وکلایی بگو
‫که نرخ بهره و قراردادی که امضا کردی رو ‫تایید کردن.
‫حالا هم از مغازه‌ام برو بیرون.
‫و طبق توافق، ‫اون پول رو تا فردا می‌خوام.
‫فکر می‌کنی خیلی زرنگی، نه؟
‫بچه کجاست، اما هارت؟
‫- من بچه‌ای ندارم. ‫- دست بردار.
‫اون بچه‌ای که زاییدی و ‫مال برادرمه کجاست؟
‫من از برادر تو بچه‌ای ندارم.
‫این اراجیف رو تحویلم نده!
‫تو چیزی نیستی جز یه عوضی.
‫یه عوضی درست‌وحسابی، شک ندارم.
‫ولی در هر صورت... خیلی عوضی‌ای.
‫ادوین یه شب کل این ‫داستان تاسف‌بار رو بهم گفت،
‫اونم با چشم‌های اشک‌آلود.
‫نمی‌دونم چه داستانی ‫به تو یا خودش تحویل داده،
‫اما من بچه‌ای از ادوین به دنیا نیاوردم.
‫پدرت می‌دونه چقدر بدهی بالا آوردی؟
‫من دستت رو خوندم، اما هارت.
‫می‌دونم این کار همیشگی
‫ولگردهای طبقه کارگره،
‫که یه موقعی با بچه‌تون پیداتون می‌شه
‫تا از خانواده ما باج‌گیری کنین.
‫خب، تو به اندازه کافی از من پول چاپیدی.
‫می‌دونی ادوین الان ازدواج کرده، مگه نه؟
‫نه اینکه زنش چیزی رو که می‌خواد ‫بهش بده.
‫مطمئنم مثل تو راه دستش نیست.
‫من دیدم ادوین چقدر کشته‌مرده‌ت بود.
‫گمشو بیرون، چون جدی می‌گم. ‫می‌کشتت.
‫واقعا این کار رو می‌کنم.
‫از آدم‌های سرکش خوشم میاد.
‫ازت خوشم میاد وقتی وحشی می‌شی، اما هارت.
‫تو هیچی نیستی، جرالد فیرلی.
‫تو یه آدم حقیر و بی‌ارزشی
‫که کل زندگیش غرق در امتیاز بوده.
‫با این حال تنها راهی که ‫احساس برنده بودن بهت میده
‫اینه که از زور ‫ بازوت استفاده کنی.
‫خب، ممکنه بدنت از من قوی‌تر باشه،
‫اما اراده‌ت هیچ‌وقت به من نمی‌رسه.
‫افکار حیوانی کثیفت هیچ‌وقت به گرد پای ‫اون اشتیاق و
‫آتیشی که درون من شعله‌وره نمی‌رسه.
‫چون خواسته‌ی من نابودیه.
‫و هیچ‌وقت متوقف نمی‌شم. هیچ‌وقت.
‫تا وقتی که تو و تک‌تک اعضای خانواده‌ی
‫خودخواه، لوس و بی‌عرضه‌ت رو نابود نکنم!
‫تو یه ولگرد بی‌ارزش و کسل‌کننده‌ای.
‫و در مورد پولی هم که بدهکاری، ‫قراردادت رو چک کن.
‫وثیقه‌ت رو به اجرا می‌ذارم.
‫- تو... تو نمی‌تونی این کار رو بکنی. ‫- فقط یه امضا از طرف من،
‫و کار تمومه.
‫وقتی اون برگه رو امضا کنم،
‫آجر به آجر کارخونه فیرلی مال من می‌شه،
‫و بقیه‌ش رو می‌سپرم به خودت ‫که به بابات توضیح بدی
‫چرا اون‌جا رو گذاشتی گرو، ‫چون این تازه اولشه.
‫من دست برنمی‌دارم ‫از تاوان گرفتن از خانواده‌ت،
‫تا روزی که تک‌تک فیرلی‌های زنده ‫عزادار روزی بشن که
‫اسم اما هارت به گوششون خورده!
‫پس کریسمس مبارک، جرالد فیرلی،
‫از طرف همه‌ی بچه‌های ‫همیلتون اکویتبل و هارت اینترپرایزز.
‫برو! برو!
‫چه عجب! مغازه روبراه شد؟
‫همه چی خوبه؟ ‫حالت بهتره؟
‫کیک آوردم.
‫خب، چه بهتر، چون
‫هر چی آذوقه بتونیم گیر بیاریم لازم میشه.
‫آره، اگه کیک تنه درختی نبود،
‫کت‌ رو می‌پوشیدم ‫و از اون در می‌زدم بیرون.
‫کیک تنه درختی دیگه چیه؟
‫اومدی!
‫اینجایی.
‫کریسمس مبارک!
‫دختر، خوبی؟
‫الان دیگه آره.
‫مک خودش هم یه غافلگیری داره.
‫ببخشید. سلام.
‫اما، این لوراست، دوست من.
‫یه دوست خاص.
‫خبر فوق‌العاده‌ای نیست؟
‫چرا، حتما که هست.
‫هی به مک می‌گفتم امروز ‫روز معرفی کردن نیست،
‫ولی خب خودت که می‌دونی چطوریه.
‫بهت گفته بود که دارم میام؟
‫معلومه. خوش اومدی. ‫خیلی هم خوش اومدی.
‫و محض رضای خدا، ‫بیاید یه چیزی بخوریم، آره؟
‫[لورا]
‫من یه آدم بی‌ملاحظه و زمختم؟
‫نه خبر قبلی،
‫با یه مهمون ناخونده هم اومدم.
‫یه زمخت افتضاح. همیشه.
‫ولی همیشه، همیشه قدمت روی چشم.
‫این اولین کسیه که معرفی کردی،
‫پس حدس می‌زنم لورا مثل بقیه نباشه.
‫اون همه‌ بودن.
‫همه‌ش حرف بود.
‫من اصلاً دختر زیادی نمی‌شناسم.
‫که نمی‌خوای یهو سر و سامون بگیری، ‫ها؟
‫شین اونیل؟
‫آره خب.
‫یه دختر خیلی خاص لازمه ‫که بهش پیشنهاد بدم،
‫اما هارت.
‫من هنوز زن دارم؟ ‫کادوها!
‫دیگه به اندازه کافی صبر کردیم!
‫شاید بعداً.
‫نمی‌تونی به یه مرد کادو بدی ‫و نذاری بازش کنه.
‫چیه، بابا؟
‫«عشق من، هدیه‌ت بیرون، ‫جلوی خونه‌ست.»
‫یعنی بازی پیدا کردن گنجه؟
‫پیدا کردن گنج! ‫پیدا کردن گنج!
‫بیرونه؟ یعنی چی می‌تونه باشه ‫که باید سرد بمونه؟
‫نوشیدنی؟
‫نکنه پای گوشت و سیب‌زمینیه؟
‫بابا، نگاه کن! مال توئه؟
‫مال من نیست؟
‫- نه! اما! ‫- می‌دونستم یکی از اینا می‌خواستی.
‫اینو دیدید؟
‫یه ماشین، از طرف زن ‫خوشگل و سخت‌کوشم.
‫نظرت چیه، ادوینا؟
‫دیگه برای اما هارت ‫سختی کشیدن نداریم، نه؟
‫دمت گرم، عزیز دلم.
‫من یه کادوی بی‌خلاقیت دارم ‫که برای باز کردنش کمک می‌خوام.
‫خوبه.
‫نه اینا از اون شکلات‌های میان‌رده‌ان.
‫من با همه حرف‌های آقای فیرلی ‫موافق نیستم، ولی...
‫مطمئنم حق با اونه
‫که خواهرت دلش می‌خواست ‫تو خوشحال باشی.
‫کی می‌دونه ادل چی می‌خواسته.
‫فکر نکنم خودش هم می‌دونست.
‫تنها چیزی که می‌دونم اینه ‫که نبودنش چقدر عجیبه.
‫انگار همه چی تاریک شده.
‫آدما از پیشمون می‌رن، ‫ولی عشق‌شون نه.
‫فکر می‌کنی نمی‌تونی ‫غمش رو تحمل کنی.
‫بعد یه روز، کم‌کم قابل‌تحمل می‌شه.
‫آفتاب دوباره درمیاد.
‫اولیویا!
‫کجا رفتی؟ ‫اولیویا!
‫ما هر چقدر دلمون بخواد ‫می‌تونیم خودمون دنبالش بگردیم،
‫ولی چیزی که همه‌مون ‫امیدواریم براش اینه که عشق پیدامون کنه.
‫تو این‌طور فکر نمی‌کنی؟
‫عشق واقعی.
‫از اون مدلی که ‫لازم نیست بهش شک کنی.
‫نه. ممنون.
‫واکنش ادوین رو دیدی. ‫وحشت کرده بود.
‫و اگه فکر کنیم ‫بقیه آدم‌ها حس متفاوتی دارن،
‫یعنی داریم به خودمون دروغ می‌گیم.
‫محض رضای خدا، ‫خود منم حس متفاوتی ندارم.
‫خیلی ترسناکه.
‫پس نمی‌تونم این کار رو بکنم. ‫متأسفم، نمی‌تونم.
‫پس یعنی همه‌ش بیهوده بود؟
‫مرگ ادل؟
‫تو قلب خواهرت رو شکستی.
‫اون از شدت نوشیدن خودشو کشت.
‫همه‌مون از دستش دادیم.
‫همه‌مون این بدبختی مطلق ‫و غیرقابل‌تصور رو کشیدیم،
‫ولی بی‌هیچ دلیلی.
‫اولیویا...
‫اگه به این رابطه رسمیت ندیم،
‫اگه به دنیا نشون ندیم ‫که من و تو فقط
‫سر خوش‌گذرونی ‫با هم نبودیم، اون وقت...
‫چطوری می‌خوای توضیح بدی ‫که چرا هنوز اینجایی...
‫و اصلاً توی این خونه چه خبر بوده؟
‫چطور...
‫می‌خوایم اینو به پسرها توضیح بدیم؟
‫خب حالا...
‫بیا، کریسمسه.
‫چی بازی کنیم؟ ‫پانتومیم؟
‫هاها!
‫برای زن خوشگلم، سند مغازه‌ها.
‫هر سه‌تاش. همه‌ش به نام توئه. ‫کریسمس مبارک.
‫می‌خوام پولشون رو بدم. ‫جدی می‌گم.
‫همه‌ی پولش رو پس‌انداز کردم.
‫خیلی خیلی سریع.
‫محکم بچسب.
‫اون ماشین عجب کادویی بود.
‫جو به خاطر زن همیشه غایبش ‫حق داره یه کم دلخوشی داشته باشه.
‫و حقشه که احساس نکنه گیر افتاده.
‫همین‌طور تو هم حق داری ‫یه شوهری داشته باشی که با یه ماشین
‫اسپرت خوشگل ‫این‌ور اون‌ورت ببره.
‫اون واقعاً ماشین می‌خواست.
‫فقط شاید چیزای دیگه رو بیشتر می‌خواست.
‫می‌تونه آدمو تنها کنه.
‫درست می‌گم؟
‫هدف داشتن.
‫اینکه هر روز این ‌همه مطمئن باشی.
‫همه نمی‌فهمنش،
‫برای همین احساس تنهایی داره.
‫لورا فوق‌العاده‌ست.
‫- زن خوبیه. ‫- به نظر میاد حسابی عاشقته.
‫می‌شه بهش حق نداد؟
‫ولی اون مثل ما نیست.
‫خب، چه بهتر!
‫خب، اون یه زندگی آروم می‌خواد.
‫هرچند، دیدیش روی صندلی شاگرد
‫چطور داشت برامون جیغ می‌کشید؟
‫اون دختر خیلی هم ساده نیست، کیت، ‫این رو بدون.
‫ولی خوشحالم که ازش خوشت میاد.
‫این مهمه.
‫دارم مغازه‌ها رو از جو می‌خرم. ‫همه‌شون رو.
‫و برای خودمم یه کادو گرفتم.
‫داری به مالک جدید ‫کارخونه فیرلی نگاه می‌کنی.
‫چون وقتی هر روز ‫داری فداکاری می‌کنی،
‫حقته گاهی به خودت پاداش بدی.
‫داری موفق میشی، اما.
‫- داری انجامش می‌دی. ‫- آره.
‫آره.
‫و تازه اول راهه.
‫- وای! ‫- بیپ‌بوپ!
‫چک مغازه‌ها.
‫- اما... ‫- خودم می‌خوام.
‫لطفاً. برای اینکه خیالم راحت باشه.
‫- چطور بود؟ ‫- اون یه رویائه!
‫هم ماشین، هم زنم.
‫ممنون.
‫می‌خواستم یه چیزی داشته باشی ‫که عاشقش باشی.
‫منم همین‌طور.
‫هی ‌هی!
‫سلام!
‫داری خفه‌م می‌کنی! ‫مواظب باش!
‫منم گوشت و پوست و خون دارم، می‌دونی.
‫می‌خواستیم غافلگیرت کنیم، مگه نه؟
‫آره.
‫غافلگیر شدی؟
‫آره، فرانک خودمون! خیلی هم شدم.
‫چی از خانواده مهم‌تره، هان؟
‫بیا اینجا!
‫کدوم گوری بودی؟
‫روز عجیبی رو از دست دادی.
‫حداقل تونستی یه کم زمان بیشتر بخری؟
‫جرالد؟
‫فقط مادر بود که
‫منو یه چیزی حساب می‌کرد، مگه نه؟
‫قضیه بدهیه؟ ‫جرالد، این فقط پوله.
‫مهم نیست.
‫تموم شد. کارخونه رفت. ‫اون گرفتش.
‫کی؟ کی گرفته؟
‫اون زنیکه فسقلیت.
‫اما هارت.
‫اون‌طور برای خودش ‫قر می‌ده و راه می‌ره
‫انگار بیشتر از یه کلفت ولگرده.
‫اون خطرناکه. ‫اینجا هم متوقف نمی‌شه.
‫ولی می‌تونیم کاری کنیم ‫به سزای کارش برسه.
‫مگه نه، ادوین؟
‫به اما هارت یادآوری می‌کنیم واقعاً کیه.
‫کاری می‌کنیم پشیمون بشه. نه؟
‫این دیوونگیه. ‫اینکه وانمود کنیم همه چی خوبه،
‫وقتی همه‌مون می‌دونیم ‫هر لحظه ممکنه جنگ اعلام بشه.
‫اگه نریم اون‌ور ‫و جلوی آلمانی‌ها رو نگیریم،
‫اونا جنگ رو می‌کشن تو کشور خودمون.
‫اون دختر لعنتی دیگه چی کار کرده؟
‫داره منو مجازات می‌کنه، ‫و بی‌خیال هم نمی‌شه.
‫آقایون، وقت چیزی نیست ‫که به وفور داشته باشیم. جنگ شروع شده.