‫خوش برگشتید، خانم هارت!
‫مگه جایی رفته بودم؟
‫- چه شال قشنگی. ‫- ممنون.
‫مال کالکشن بهار و تابستونه؟ نه؟
‫حسابی هم به اون چکمه‌ها میاد.
‫خب، ارائه سایتکس من ‫ساعت ۱۱ شروع می‌شه، درسته؟
‫پائولا مسئولیتش رو قبول کرده.
‫ارائه قبلیش معرکه بود. ‫براش شیرینی فرستادن.
‫مامان‌بزرگ...
‫نیازی به سخنرانی نیست، ممنون.
‫می‌دونی که من هزار بار عذرخواهی کردم،
‫و تو کل دنیا کسی نیست که ‫بیشتر از تو تحسینش کنم.
‫داری سخنرانی می‌کنی، نه؟
‫امیدواری واسه تو هم ‫بیسکوییت بفرستم؟
‫مامان‌بزرگ، باید به حرفم گوش بدی.
‫اونا خبر دارن.
‫همه می‌دونن که مریض بودی. ‫یه نفر از بیمارستان آمار داده.
‫دوشنبه هفته دیگه دارن ‫اعضای هیئت‌مدیره رو توی لندن جمع می‌کنن.
‫به همه گفتن که حالت خوب نبوده،
‫و متأسفانه...
‫رای‌های لازم رو جمع کردن.
‫می‌خوان از کار برکنارت کنن. ‫هارت اینترپرایزز، سایتکس...
‫قراره همه‌ چی رو از چنگت دربیارن ‫و به اسم خودشون بزنن.
‫- ادوینا؟ ‫- بله.
‫همراه با دایی کیت، دایی رابین ‫و خاله الیزابت.
‫واقعاً متأسفم.
‫من چی کار میتونم بکنم؟
‫می‌بینم که رفتی سراغ ‫لباس‌های کشی و لیکرا.
‫کالکشن جدید لباس راحتی‌مونه.
‫مطمئنم خوشت نمیاد، ولی من...
‫من ایمان دارم که این قراره ‫بترکونه و مد بشه.
‫خب... به نظر خیلی... راحت میاد.
‫اگه از بغل زیپ بخوره، ‫خوش‌فرم‌تر وایمیسته.
‫می‌شه تنهام بذاری، پائولا؟ ‫یهو خیلی خسته شدم.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫هنری، اما هستم.
‫تصمیم گرفتم که ‫همون طبق نقشه پیش بریم.
‫بله، لطفاً.
‫باید مطمئن بشیم که ‫مو لای درزش نمی‌ره.
‫ممنون.
‫تولدم؟
‫فکر نکنم خبری باشه.
‫اصلاً تولد به چه دردی می‌خوره؟
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫♪ تولدت مبارک، کیت عزیز ♪
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫- خب، کی کیک می‌خواد؟ ‫- من!
‫- منم می‌خوام، لطفاً.
‫این دیوانگیه.
‫تظاهر به اینکه همه چی خوبه؟ ‫مهمونی گرفتن،
‫وقتی می‌دونیم هر لحظه ‫ممکنه جنگ بشه؟
‫در هر صورت باید منتظر بمونیم. ‫پس چه بهتر که
‫تا اون موقع کیک‌مون رو بخوریم.
‫مک، الان چند ماهه که کسب‌وکار خوابیده.
‫مجبور شدم وام بگیرم.
‫جو چی می‌گه؟
‫اما...
‫- بهش نگفتی؟ ‫- اصلاً گوش نمی‌ده.
‫خودش رو متقاعد کرده ‫که جنگی در کار نیست.
‫- خب، شاید حق با اونه. ‫- نه، نیست.
‫به یه نقشه نیاز دارم.
‫تا حالا مشکلی ندیدم که
‫با برنامه اما هارتی حل نشه.
‫اما!
‫مک! عکس خانوادگی. ‫همه بیان!
‫بریم.
‫بیا دیگه مرد، دستت رو بنداز دور گردن زنت.
W W W . M O V I E S H O . C O M
‫ببخشید. معذرت می‌خوام.
‫[بریتانیا در جنگ با آلمان]
‫[بریتانیای کبیر جنگ علیه آلمان را اعلام کرد]
‫دیدی؟ دولت قراره برای تولید
‫لباس فرم نظامی مناقصه بذاره.
‫وقتشه، مک. ‫اینجوری از این بحران رد می‌شیم.
‫می‌دونم داری به چی فکر می‌کنی.
‫چرا باید قرارداد رو بدن
‫به کسی که کارش لباس زنونه‌ست،
‫اونم به یه زن؟ ولی من...
‫پس می‌خوای تولید پارچه رو
‫قبل از اینکه حتی برنده مناقصه بشی، ‫شروع کنی؟
‫برای اینکه مطمئن بشم برنده می‌شم.
‫- اونا نمی‌تونن نه بگن، مگه نه؟ ‫- آره، ولی هزینه‌اش...
‫ریسک داره، می‌دونم.
‫ولی تنها راهی که ‫می‌تونم انجامش بدم اینه که...
‫مغازه‌ها رو بفروشم.
‫نه.
‫نه. تو اینا رو با خون‌دل ‫و زحمت خودت ساختی.
‫نمی‌تونی همین‌جوری قیدشون رو بزنی.
‫اگه یه کار جدی نکنم،
‫طلبکارها خودشون میان ‫و همه‌شون رو می‌برن.
‫فکر می‌کنی از پسش برنمیام؟
‫فکر می‌کنم تو از پس ‫هر کاری برمیای، اما.
‫برای کمک چی کار می‌تونم بکنم؟
‫- شب بخیر. ‫- ممنون.
‫چه نعمتیه،
‫که دوباره می‌تونیم با هم ‫صبحونه بخوریم.
‫هردومون، در کنار همسرهامون.
‫خب، پس دوباره برگشتی ‫توی اتاق قدیمی خودت، آره؟
‫- بله. خوبه، ممنون. ‫- خب، ما واقعاً قدردانیم که
‫خونه رو به ما دادی.
‫- مگه نه، آدام؟ ‫- بله.
‫و همین که اوضاع مالی‌مون ‫دوباره ردیف بشه،
‫یه جای جدید برات پیدا می‌کنیم.
‫شاید نیازی به این کار نباشه.
‫می‌خوام برم جبهه.
‫خانم‌ها، می‌شه چند لحظه ‫ما رو تنها بذارید؟
‫البته.
‫فکر می‌کردم خوشحال بشی.
‫تو هیچ‌وقت فرصت تعریف کردن
‫از دوران حضور تو سندهورست رو ‫از دست نمی‌دی.
‫اگه فکر می‌کردم این جنگ ‫ذره‌ای شرافتمندانه است،
‫شجاعتت رو تحسین می‌کردم. ‫ولی این جنگ ما نیست.
‫آسکویت داره سربازهای ما رو ‫به سمت فاجعه می‌بره.
‫فقط یه احمق داوطلب می‌شه.
‫پس لابد من یه احمقم.
‫یادت هست که ما ‫صاحب یه روزنامه‌ایم؟
‫خب؟
‫ادوین، این تنها چیزیه که مردم ‫توی این اوضاع هنوز می‌خرنش.
‫اصلاً می‌فهمی چقدر نزدیکیم به اینکه ‫این خونه رو از دست بدیم؟
‫بدون منم از پسش برمیاید.
‫چرا؟
‫چرا این‌قدر روی این کار اصرار داری؟
‫این تنها راهیه که می‌شه تمومش کرد.
‫داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫اما هارت.
‫اما هارت؟
‫اون دختره‌ی لعنتی باز چی کار کرده؟
‫بحث کاریه که من باهاش کردم، پدر.
‫دلیلش همینه.
‫اما هارت کمر بسته ‫که ما رو نابود کنه.
‫برای همینه که کارخونه‌مون رو گرفت.
‫داره منو مجازات می‌کنه. و تا وقتی
‫به اندازه‌ی اون زجر نکشم، ‫دست‌بردار نیست.
‫پس این چیه، ‫یه مأموریت انتحاری؟
‫مگه چه کار وحشتناکی کردی که
‫حاضری جونت رو واسه ‫جبرانش به خطر بندازی؟
‫چی؟
‫من و اما با هم...
‫مخفیانه نامزد کردیم.
‫متاسفم، پدر.
‫اون باردار شد و من... من ترسیدم.
‫هیچ مسئولیتی قبول نکردم.
‫در واقع، اونو کاملاً تنها ‫از اینجا بیرون کردم.
‫خب؟
‫می‌خواستی چی کار کنی؟ ‫می‌خواستی باهاش ازدواج کنی؟
‫اصلاً شنیدی چی گفتم در مورد...؟
‫بله، بله.
‫جرالد چند سال پیش بهم گفت ‫که یه بچه در میونه.
‫تو... تو می‌دونستی؟
‫و عصبانی نیستی؟
‫خب، مسلماً اتفاق ایده‌آلی نیست...
‫ولی جوونه و جوونی کردنش.
‫و طبیعتاً، دخترهایی که ‫تن به این کارها می‌دن
‫فقط توی اتاق خدمه پیدا می‌شن.
‫اون...
‫در مورد اما این‌جوری نبود.
‫- اون... ‫- چی؟
‫عشق بود؟
‫فراتر از عشق. اون... ‫اون همه چی بود.
‫ادوین، هر قصد احمقانه‌ای که ‫فکر می‌کنی داشتی،
‫دلیل نمی‌شه که پاشی بری فرانسه،
‫اونم با این احتمال جدی که ‫دیگه برنگردی.
‫من خطراتش رو می‌دونم. ‫این کاریه که مجبورم انجام بدم.
‫و متاسفم، پدر...
‫ولی نظرم عوض نمی‌شه.
‫صبح همگی بخیر. خب، ‫می‌دونم الان دوران سختیه
‫و همه‌مون نگرانیم،
‫پس می‌رم سر اصل مطلب.
‫از امروز، تولید پارچه‌ها و ‫طرح‌های معمول هارت
‫توی کارخونه‌هام متوقف می‌شه
‫تا فقط پارچه پشمی مقاوم ‫برای لباس فرم نظامی تولید کنیم،
‫که تا پایان جنگ،
‫به صورت انحصاری تولیدشون می‌کنیم.
‫متاسفانه، این یعنی
‫تعطیلی و فروش مغازه‌های من.
‫ولی لطفاً نگران نباشید. ‫هیچ‌کدوم‌تون بیکار نمی‌شید.
‫جای دیگه به همه‌تون نیاز هست.
‫اونایی که می‌خوان ‫داوطلبانه برن جبهه،
‫من حقوق‌شون رو به خانواده‌هاشون ‫پرداخت می‌کنم.
‫و وقتی برگردید،
‫شغل‌هاتون همین‌جا منتظرتونه.
‫تا وقتی شما اون بیرون دارید برای ‫محافظت از آینده ما می‌جنگید،
‫ما هم هر کاری بتونیم ‫برای محافظت از آینده شما می‌کنیم.
‫- سوالی هست؟ ‫- بله.
‫من چندتا سوال دارم.
‫- داری مغازه‌های منو می‌فروشی؟ ‫- دارم مغازه‌های خودم رو می‌فروشم.
‫من اینا رو با قیمت کامل از تو خریدم.
‫سندها به نام منه.
‫من اهمیتی به سندها نمی‌دم، اما.
‫این مغازه‌ها مال پدرم بود.
‫اگه کاغذدیواری اون گوشه رو ‫بکنی، می‌بینی
‫که مادرم قد منو
‫توی هر تولدم علامت زده!
‫اون خاطره‌ها هنوزم هستن،
‫با این ساختمون‌ها یا بدون اونا.
‫شاید تو درک نمی‌کنی
‫که ما تو چه وضعیت خطرناکی هستیم.
‫این ما کیه؟ ‫جوری حرف می‌زنی انگار یه تیمیم،
‫ولی اصلاً به فکرت نرسید که بپرسی، ‫یا حتی بهم بگی
‫که داری میراث پدرم رو می‌فروشی!
‫الان اوضاع عادی نیست.
‫پدرت نمی‌خواست هر کاری که ‫برای زنده موندن لازمه رو بکنی؟
‫یا شاید مشکل همینه.
‫بقا چیزی نیست که تو قبلاً ‫مجبور بوده باشی بهش فکر کنی.
‫منظورت از این حرف چیه؟
‫این مغازه‌ها همین‌جوری بهت رسید،
‫درست مثل بقیه چیزهای زندگیت.
‫دلیل نمیشه که ‫من براشون زحمت نکشیدم.
‫نمی‌تونی فقط اعتماد کنی که ‫من همه راه‌ها رو امتحان کردم،
‫و این تنها راهیه که خانواده‌مون رو
‫از این جنگ لعنتی رد می‌کنه؟
‫انقدر به من بی‌اعتمادی؟
‫نه، این بی‌انصافیه. ‫خودتم می‌دونی.
‫من از همون لحظه‌ای ‫که دیدمت بهت ایمان داشتم.
‫یادته بهت کار دادم؟
‫هنوز یه سال نشده بود که ‫یه مغازه دستت دادم و بعد یکی دیگه...
‫اما.
‫فکر نمی‌کنم تو این دنیا کسی باشه
‫که بیشتر از من ‫بهت باور داشته باشه!
‫مک هیچ شک و تردیدی نداشت. ‫حتی یه ذره.
‫لورا، خواهش می‌کنم.
‫گفتم که نمی‌خواستم...
‫لورا. لورا!
‫اما، تو رو خدا یه چیزی بهش بگو، ‫حرف تو رو گوش می‌ده.
‫- چی شده؟ ‫- داره اسم می‌نویسه.
‫داره خودش رو فدای یه کشوری می‌کنه
‫- که حتی مال خودش هم نیست! ‫- لورا!
‫شوهرم می‌خواد جونش رو بده ‫پای هوس یه دولت
‫که حتی به زن‌ها ‫حق رأی نمی‌ده،
‫اون‌وقت من باید ‫همین‌جوری قبولش کنم؟
‫یکم عجولانه نیست، مک؟
‫هنوز خیلی زوده.
‫من این کار رو ‫برای دولت یا پادشاه نمی‌کنم.
‫نمی‌بینی؟
‫اگه نریم اون‌جا ‫و جلوی آلمانی‌ها رو نگیریم،
‫اونا جنگ رو به کشورمون می‌کشونن.
‫شکی نیست که به این‌جا هم می‌رسه.
‫اون که ماه‌ها، ‫شایدم سال‌ها طول می‌کشه.
‫جنگ تا کریسمس تموم می‌شه.
‫اگه نشه چی؟
‫نمی‌تونم این‌جا بشینم ‫منتظر بمونم اونا بیان سراغمون.
‫باید این کار رو بکنم.
‫تا تو در امان بمونی.
‫اما ما نمی‌خوایم این کار رو بکنی.
‫مگه نه، اما؟ بهش بگو.
‫حق با اونه.
‫باید هر کاری از دستمون برمیاد بکنیم، ‫هرچقدر هم خطرناک باشه.
‫منم می‌ترسم. ‫معلومه که می‌ترسم.
‫حتی فکرشم برام غیرقابل تحمله...
‫اما نباید بذاریم ‫ترس بهمون حکم کنه.
‫این از همه‌ی ما بزرگ‌تره.
‫ما زندگی‌های خوبی داریم ‫که براشون زحمت کشیدیم،
‫آدم‌هایی که باید ‫ازشون محافظت کنیم.
‫اگه با چنگ و دندون ‫به هر شکلی که می‌تونیم نجنگیم،
‫خدا می‌دونه ‫این برای بچه‌هامون چه معنی‌ای داره.
‫هیچ کاری نکردن... ‫مگه خودش بزرگ‌ترین خطر نیست؟
‫[مغازه برای فروش]
‫الان میام پیشتون. ‫راحت باشید، نگاه کنید.
‫خودشه.
‫اما هارت.
‫اینجا رو ببین.
‫ببین چقدر پیشرفت کردی.
‫باید بدونی که ‫ادوین همه‌ چی رو بهم گفت.
‫زده به سرش که حتماً باید...
‫اون...
‫داوطلب شده... بره بجنگه.
‫برای اتفاقی که بین شما دوتا افتاد
‫داره خودش رو تنبیه می‌کنه.
‫حالا، اگه حرفی که ادوین می‌زنه ‫راست باشه
‫و حس‌تون نسبت به هم ‫واقعاً واقعی بوده باشه،
‫اون‌وقت... مطمئنم ‫تو هم نمی‌خوای جونش به خطر بیفته،
‫همون‌قدر که من نمی‌خوام.
‫برای همین... فکر کردم شاید ‫بتونی یه نامه براش بنویسی...
‫و بگی که بخشیدیش،
‫و از تقصیرش گذشتی.
‫شاید، فقط شاید سر عقل بیاد.
‫نه.
‫نه؟
‫کلمه‌ایه که باهاش غریبه‌ای، ارباب؟
‫من به اندازه تو کتاب نخوندم،
‫اما فکر کنم اگه ‫تو لغت‌نامه دنبالش بگردی،
‫معنیش اینه که یه روز سرد ‫تو جهنم می‌بینی
‫قبل از اینکه من همچین کاری بکنم.
‫اما...
‫پسرم ممکنه بمیره.
‫و این مطلقاً هیچ ربطی به من نداره.
‫خیلی وقتا ‫منو یاد مادرت می‌نداختی.
‫اما حالا می‌بینم ‫کاملاً باهاش فرق داری.
‫تو از مادرم چی می‌دونی؟
‫مگه بهت نگفته بود؟
‫الیزابت... اون هم یه زمانی ‫برای خانواده‌ی ما کار می‌کرد، مثل تو.
‫خیلی دوستش داشتم.
‫داری دروغ می‌گی.
‫یه تابستون فوق‌العاده رو با هم گذروندیم
‫توی مرغزارها، توی غارها،
‫فقط... اون چیز بیشتری طلب نکرد.
‫کینه‌ای به دل نگرفت.
‫و من ازت می‌خوام ‫تو هم همین کار رو بکنی.
‫توی دلت جایی ‫برای بخشش پیدا کن.
‫فکر می‌کنم این همون چیزیه ‫که مادرت می‌خواست.
‫پس چرا بهش کمک نکردی؟
‫می‌تونست زنده بمونه.
‫اگه می‌تونستیم یه دکتر ‫بیاریم بالا سرش
‫که بهش دارو بده...
‫تو می‌تونستی پولش رو بدی.
‫من...
‫پدرم دوید توی ساختمون آتیش‌گرفته ‫تا پسر تو رو نجات بده.
‫جونش رو برای اون داد.
‫تو حتی حاضر نبودی ‫یه پشیز برای جون مادرم بدی!
‫این دیگه منصفانه نیست.
‫انصافی وجود نداره! ‫نه توی این دنیا.
‫هرچند می‌فهمم چرا ‫تو بهش اعتقاد داری...
‫چون هر سکه‌ای که تا حالا انداختی، ‫شیر اومده.
‫اما این فقط شانسه.
‫فقط دارم سعی می‌کنم ‫از بچه‌م محافظت کنم.
‫ادوین یه مرد بالغـه
‫که خودش انتخاب کرده ‫بره توی خط آتیش!
‫مادر من توی تمام عمرش ‫هیچ‌وقت حق انتخاب نداشت!
‫- لازم نیست این‌قدر ناراحت بشی. ‫- من ناراحت نیستم!
‫از خشم دارم می‌سوزم!
‫و این هیچ‌وقت عوض نمی‌شه!
‫تو، پسره‌هات، زنت... ‫شما خانواده‌ی منو نابود کردین!
‫و مطمئن باش منم آروم نمی‌گیرم
‫تا وقتی که خانواده‌ی تو رو نابود کنم!
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫تا یه لحظه دیگه میام بالا.
‫صبح شده دیگه.
‫تمام شب اینجا بودی.
‫ببخشید.
‫داشتم فکر می‌کردم.
‫باید بهترین شانس ممکن رو ‫به خودمون بدیم
‫که قرارداد لباس نظامی رو ببریم.
‫برای همین فکر می‌کنم...
‫تو باید ارائه رو انجام بدی.
‫- چی؟ ‫- یعنی تو اجراش کنی.
‫من می‌نویسمش. ‫یا با هم می‌نویسیمش.
‫و انقدر تمرینش می‌کنیم ‫تا حفظ حفظ بشی
‫- از بر بشی. ‫- اما...
‫می‌دونم بابت مغازه‌ها از دستم دلخوری،
‫اما این برای خانواده‌مونه، ‫برای بچه‌هاست.
‫اون لردها عمراً ‫قرارداد رو به یه زن بدن.
‫اونا یکی رو می‌خوان ‫که شبیه خودشون باشه.
‫یه مرد که بشه بهش اعتماد کرد.
‫و من هیچ مردی قابل‌اعتمادتر از تو ‫سراغ ندارم.
‫اسم‌نویسی کردم.
‫تو...؟
‫جو...
‫به‌خاطر اینه که مک...
‫من خنگ نیستم، اما.
‫فقط برای اینکه بهت ثابت کنم ‫به‌اندازه‌ی اون مرد هستم،
‫جونمو رو به خطر نمی‌ندازم ‫و بچه‌هامون رو بی‌پدر نمی‌ذارم.
‫اگه بگم نمی‌ترسم، دروغ گفتم.
‫اما چطور می‌تونم ‫توی چشم‌هاشون نگاه کنم...
‫کیت و ادوینا...
‫اگه هر کاری از دستم ‫برمیاد برای محافظت ازشون نکنم؟
‫ولی...
‫من بهت نیاز دارم.
‫ببخشید، اما.
‫نمی‌دونستم.
‫تا حالا بهم نیاز نداشتی.
‫مردم نگران بودن ‫جنگ بوئر سال‌ها طول بکشه،
‫اما دیدی چقدر زود تموم شد.
‫مگه دو تا جنگ بوئر نبود؟
‫چرا. دومی سه سال طول کشید.
‫با این حال، مطمئنم ‫تا همین موقع سال بعد
‫همه‌مون برگشتیم ‫به زندگی عادی‌مون و همه
‫بابت شجاعتت ‫خیلی ازت ممنون می‌شن، ادوین.
‫آره، مطمئنم تو حتماً
‫توی میدان جنگ ‫خیلی به درد می‌خوری،
‫با اون همه تجربه‌ای که ‫تو قلم دست گرفتن
‫و ولو بودن توی دفتر روزنامه داری.
‫من که منتظر رژه‌هام ‫وقتی همه‌ چی تموم بشه.
‫فکر کنم یه همچین چیزی باشه.
‫آره، رژه.
‫حتماً می‌ارزه که اون همه آدم بمیرن.
‫چی؟ ‫معلومه نمیاد.
‫میاد.
‫نه.
‫نمیاد.
‫همه دارن می‌پرسن کجایی.
‫فکر کردم زیادی سرت گرم ‫جشن گرفتنه،
‫برای احمقانه‌ترین تصمیمی ‫که ادوین توی عمرش گرفته.
‫آدام...
‫هنوزم دیر نشده ‫که بهش بگی چه حسی داری.
‫خیلی واضح گفتم.
‫نمی‌خوام هیچ پشیمونی‌ای داشته باشی.
‫سمی هستن.
‫- کاش به ادل گفته بودم. ‫- آره.
‫شاید اگه گفته بودی، ‫به‌جای هر چی که بهش گفتی
‫و باعث شد دوباره پناه ببره به نوشیدنی،
‫هنوز این‌جا بود.
‫ادوینا، عزیزم.
‫گوش کن... ‫می‌فهمی بابا چی داره می‌گه؟
‫اینکه باید یه مدتی برم؟
‫- میشه منم بیام؟ ‫- نه عزیزم.
‫بابا یه کار مهم ‫برای انجام دادن داره.
‫زودتر از اونی که بفهمی برمی‌گردم.
‫برای کریسمس.
‫آره. برای کریسمس.
‫باید بخوابی.
‫بهش احتیاج داری.
‫برای تولدهاشونه.
‫تا تولد شانزده‌سالگی ادوینا نوشتم،
‫که...
‫باور کردنش غیرممکنه، نه؟
‫اگه...
‫اگه من... نشد...
‫خودت بهشون میدی.
‫ادوین؟
‫بله.
‫امیدوارم...
‫به آرامش برسی.
‫می‌دونم با توجه به... ‫حرف عجیبیه که بزنم،
‫اما به‌نظرم دنبال همین می‌گردی.
‫چیزی که همیشه دنبالش بودی.
‫شاید تو این مورد حق با تو باشه.
‫ولی...
‫مطمئن نیستم لیاقتش رو داشته باشم.
‫متاسفم.
‫می‌دونم می‌خواستی ‫این‌طوری باشه که...
‫هیچ‌وقت نباید وانمود می‌کردم ‫می‌تونم چیزی رو بهت بدم
‫که تو می‌خواستی.
‫نباید منتظرم بمونی.
‫هر اتفاقی هم افتاد، منتظر نمون.
‫تو لایق اون عشق پرشوری هستی ‫که همیشه خوابش رو می‌دیدی.
‫اون عشقی که با اما داشتی؟
‫- چطور...؟ ‫- نامه‌ها رو پیدا کردم.
‫خدایا.
‫برای همین ازش خواستم ‫لباسم رو درست کنه.
‫می‌خواستم ببینمش.
‫می‌فهمم چرا دلت رو برد.
‫متاسفم که از دستش دادی.
‫منم همین‌طور.
‫سفر به خیر.
‫دوستت دارم.
‫نداری.
‫اما اشکالی نداره.
‫باعث نشده حتی یه لحظه‌ش رو هم ‫پشیمون باشم.
‫شوهر تو بودن یه افتخاره.
‫و این چیزی نیست ‫که به این راحتی ولش کنم.
‫پس مطمئن باش ‫راه برگشت به سمت تو رو پیدا می‌کنم.
‫بهت گفته بودم، نه؟
‫من توی این چیزها اصلاً خوب نیستم.
‫اون موقع خداحافظی نبود، ‫الانم نیست.
‫حتی به زبونش هم نیار.
‫بگو، «به‌زودی می‌بینمت»، ‫چون همین‌طور هم می‌شه.
‫باید برگردی.
‫من بدون تو هیچم، شین اونیل.
‫از همون اولین صبحی که ‫توی مرغزارها همدیگه رو دیدیم.
‫پس قهرمان‌بازی درنیاری.
‫می‌دونم برات سخته، اما...
‫من اینجا بهت نیاز دارم.
‫پس به‌زودی می‌بینمت، اما.
‫همه سوار شید!
‫هیچ منطقی نداره که ما در حال جنگ باشیم ‫وقتی اونا هم هستن.
‫چه لطف بزرگی از طرف شما.
‫مگه نه؟ صلح‌طلب معروفم.
‫اینو گوش کن.
‫«یادت نره چایت رو تا وقتی ‫هنوز داغه بخوری.
‫تو اغلب می‌ذاریش کنار ‫و فراموش می‌کنی،
‫اونم وقتی که غرق کارت می‌شی.
‫من قبل از اینکه متوجه بشی ‫با یه چای تازه عوضش می‌کنم.
‫در ضمن یه شال هم پشت صندلیت گذاشتم.
‫ازش استفاده کن.
‫تو همیشه سرما رو حس می‌کنی
‫وقتی که باد خنک عصرگاهی ‫می‌پیچه داخل.»
‫تو رو خیلی خوب می‌شناسه.
‫بدون اونا قراره چیکار کنیم؟
‫ادامه می‌دیم.
‫تو باید بمونی.
‫اینجا بمون.
‫نه فقط امشب، ‫بلکه تا وقتی که برگردن خونه.
‫کمک کنیم این دوران رو بگذرونیم.
‫اما زانوی غم بغل نمی‌گیریم.
‫تو ارائه‌ات رو داری.
‫من بدون جو نمی‌تونم برنده بشم.
‫اونا هیچ‌وقت منو جدی نمی‌گیرن.
‫این حرفیه که یه زن می‌زنه.
‫حالا یه مرد... ‫با این همه دستاورد که داری
‫و یه طرح پیشنهادی به این خوبی...
‫می‌رفت اونجا و جوری ‫رفتار می‌کرد که انگار از قبل برنده شده.
‫- آدام؟ ‫- اون پسرم رو کشت.
‫کی کشت؟
‫آدام، ادوین نمرد‌ه‌. ‫اون...
‫تاوان کارشو میده.
‫مطمئن می‌شم اون زن تاوانش رو پس بده.
‫کی؟
‫اما هارت.
‫جوی عزیزم،
‫نمی‌دونم این نامه کِی، ‫یا اصلاً به دستت می‌رسه یا نه،
‫اما باید تلاشم رو بکنم
‫تا بهت بگم چقدر متاسفم.
‫چون حق با توئه...
‫تو ازدواج هر دو طرف باید شریک باشن.
‫و من بیشتر از هر چیزی پشیمونم
‫که هیچ‌وقت این فرصت رو بهت ندادم ‫که شریک من باشی.
‫من خیلی مغرور و لجباز بودم،
‫فکر می‌کردم باید همه کارها رو ‫تنهایی انجام بدم
‫واسه همین متوجه فداکاری‌هایی که کردی نشدم،
‫متوجه اون حمایت بی‌صدایی ‫که بهم می‌کردی نشدم،
‫اینکه چطور دوستم داشتی، ‫حمایتم می‌کردی و بهم اعتماد داشتی
‫بدون اینکه در عوضش چیزی بخوای.
‫تصمیمم برای فروش مغازه‌ها غیرقابل‌بخشش بود،
‫واسه همین اونا رو نمی‌فروشم.
‫آره، ما بدهی سنگینی داریم.
‫اما بعضی چیزها از پول خیلی مهم‌ترن.
‫من مالک افتخاری دو تا کارخونه بافندگی
‫و یه کارگاه پر از کارگر هستم،
‫و آماده‌ایم به محض اینکه... ‫دوخت لباس فرم سربازهامون رو شروع کنیم.
‫فوراً، مشروط به...
‫من کاملاً ایمان دارم ‫که برنده این مناقصه می‌شم
‫مناقصه قرارداد لباس فرم‌های ‫نظامی،
‫درست مثل اینکه کاملاً ایمان دارم ‫تو سالم برمی‌گردی پیشم.
‫و وقتی برگشتی، جو،
‫من همون شریکی می‌شم ‫که لایقشی.
‫اینو بهت قول میدم.
‫آقایان، مردهای ما...
‫پدرها، برادرها، پسرها و همسرانمون، ‫از جمله همسر خودم...
‫در جبهه‌های فرانسه دارن برای ‫پادشاه و کشور می‌جنگن.
‫کمترین کاری که می‌تونیم بکنیم اینه که براشون
‫بهترین لباس‌های فرم ممکن رو فراهم کنیم ‫تا به پیروزیشون کمک کنه...
‫با دوام‌ترین پارچه پشمی و کاربردی‌ترین طراحی‌ها.
‫و من همون کسی هستم ‫که می‌تونه این کار رو انجام بده.
‫می‌دونم من اون آدم معمولی نیستم ‫که همیشه جلوتون می‌ایسته.
‫همون‌طور که لابد متوجه شدید، ‫من یک مرد نیستم.
‫اما ازتون می‌خوام توجهتون ‫نه به این باشه که من کی هستم،
‫بلکه به چیزی باشه که ارائه میدم.
‫من مالک افتخاری دو تا کارخونه بافندگی
‫و یه کارگاه پر از کارگر هستم
‫که آماده‌ان دوخت لباس فرم سربازهامون رو فوراً شروع کنن،
‫البته مشروط به تایید شما ‫روی طرح‌های من.
‫من از همین حالا تولید پارچه مورد نیاز رو
‫با هزینه خودم شروع کردم.
‫می‌دونستم که تورم قیمت مواد اولیه
‫خیلی زود و سریع اتفاق می‌افته،
‫واسه همین همون روزی که جنگ اعلام شد،
‫پشم مورد نیاز برای دوخت ۱۶ هزار لباس فرم رو
‫به قیمت یک شیلینگ برای هر پوند خریداری کردم.
‫اگه بخواید اون پشم رو امروز بخرید،
‫نمی‌تونید
‫کمتر از یک شیلینگ و سه پنس پیداش کنید.
‫فردا از اینم بالاتر میره.
‫و واسه همینه که می‌دونم
‫هیچ‌کدوم از مردهایی که تا الان حرف‌هاشون رو شنیدید
‫نمی‌تونن قیمتی رقابتی‌تر از من
‫بهتون پیشنهاد بدن.
‫آقایان، وقت چیزی نیست که به وفور داشته باشیم.
‫جنگ شروع شده.
‫منو انتخاب کنید، ‫اینجوری نه تنها می‌تونم بهتون
‫بالاترین کیفیت رو با کمترین قیمت ارائه بدم،
‫بلکه می‌تونم کار رو از همین امروز شروع کنم.
‫یه ایده‌ای به ذهنم رسیده.
‫و اگه خودم بگم، فوق‌العاده درخشانه.
‫خب، بگو.
‫تو باید به گروه پرستاران داوطلب ملحق بشی.
‫می‌تونیم با هم آموزش ببینیم.
‫اگه دو نفرمون باشیم خیلی بیشتر خوش می‌گذره.
‫واقعاً فکر می‌کنم ‫یه چیزی ازش یاد می‌گیری.
‫- خب، من این‌طور فکر نمی‌کنم. ‫- چرا که نه؟
‫خب، فکر نمی‌کنم آدام بخواد...
‫منظورم اینه که اون اینجا به من نیاز داره، ‫مخصوصاً حالا که ادوین رفته.
‫پس نیازهای خودت چی می‌شن؟
‫خب، من...
‫من نمی‌...
‫من خوبم.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫- چی؟ ‫- هیچی. فقط...
‫به نظر می‌رسه وقت زیادی رو صرف
‫نگرانی برای نیازهای آقای فیرلی می‌کنی،
‫اما... اون اصلاً به نظر نمی‌رسه ‫یک لحظه هم به نیازهای تو فکر کنه.
‫این چه حرفیه می‌زنی! ‫این... این درست نیست.
‫واقعاً نیست؟
‫نه، من...
‫ببین، می‌دونم آدام می‌تونه...
‫اما اون سختی‌های زیادی رو پشت سر گذاشته.
‫منظورم اینه که اون همسرش رو از دست داد.
‫و تو هم خواهرت رو از دست دادی.
‫آره، آره، همین‌طوره. من از دستش دادم.
‫ما هر دو کسی رو که اون روز می‌پرستیدیم ‫از دست دادیم.
‫و این اشتباه من بود ‫چون من قلب ادل رو شکستم.
‫من بهش خیانت کردم. ‫دوباره کشوندمش سمت الکل.
‫تو قلبش رو شکستی؟ اونم تنهایی؟
‫پس نقش آقای فیرلی چی می‌شه؟
‫من آخرین کسی بودم که باهاش حرف زد.
‫- نه، نبودی. ‫- بودم.
‫نه، اون آدم... آقای فیرلی بود.
‫من صداش رو شنیدم... ‫توی اتاق خانم فیرلی، داشتن بحث می‌کردن،
‫داشت بی‌رحمانه‌ترین چیزها رو می‌گفت، ‫فقط چند ساعت قبل از اینکه اون...
‫- اینا رو از خودت درمیاری؟ ‫- نه.
‫قسم می‌خورم.
‫خیلی ممنونم، لرد اکتون.
‫واقعاً ازتون ممنونم ‫که این فرصت رو بهم دادید.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- مشخصاتم رو دارید،
‫مگه نه؟ اگه سوال دیگه‌ای بود...
‫چارلز!
‫لرد آدام فیرلی!
‫چارلی! ‫از دیدنت خوشحالم رفیق قدیمی.
‫خیلی وقت شده، نه؟
‫مسابقه اون اسبت چطور پیش میره، هان؟
‫اصرار دارم که به زودی ‫دوباره با ما شام بخوری.
‫می‌دونم اولیویا چقدر مشتاق دیدن پنی ـه.
‫حالا در مورد اون لباس‌های فرم،
‫فکر می‌کنم ما می‌تونیم ‫مشتری‌های بی‌نقصی باشیم...
‫قرارداد از دست رفت. من باختم.
‫اما عیبی نداره.
‫یه راهی پیدا می‌شه، مگه نه؟
‫یه راهی برای درست کردنش پیدا می‌کنم. ‫درست کردن همه ‌چی.
‫هنوز نقشه‌ای به ذهنم نرسیده.
‫اما من همیشه یه نقشه دارم.
‫کی؟
‫[جو لوتر در جنگ کشته شد]
‫مامان! مامان!
‫مامان، چرا داری گریه می‌کنی؟
‫دوستت دارم.
‫دوستت دارم، ادوینا.
‫نه، چند وقتی هست که از ادوینا ‫خبری ندارم.
‫اما سلامتون رو بهش می‌رسونم.
‫و مو لای درزش نمیره. درسته‌؟
‫خداحافظ. خداحافظ.
‫میشه بگی پائولا بیاد داخل لطفاً؟
‫دیگه پنهان‌کاری نداریم، پائولا. ‫قبوله؟
‫دیگه پنهان‌کاری نداریم.
‫و ازت می‌خوام با خانواده ‫تماس بگیری لطفاً.
‫فکر کنم بالاخره اون جشن تولد رو ‫برگزار کنم.
‫به جری بگو کارهای سفر رو ردیف کنه. ‫کل خاندان.
‫واسه همین آخر هفته.
‫همین آخر هفته؟ قبل از دوشنبه؟
‫درسته. بچه‌هام می‌تونن با من ‫جشن بگیرن،
‫اونم تو مسیر اون جلسه معروفشون.
‫اینو به یه مناسبت ‫به‌یادماندنی تبدیل کنیم.
‫می‌ریم خونه.
‫خوبه که برگشتیم خونه؟
‫همیشه.
‫باید به هر قیمتی که شده ‫از میراثمون محافظت کنیم.
‫و فکر کنم جوابش رو دارم.
‫شراکت با فیرلی‌ها؟
‫اگه کسی قبل از این همچین پیشنهادی می‌داد، ‫تف می‌کردم تو صورتش.
‫همه خائن‌ها جمعن؟ ‫بیاید شروع کنیم، موافقید؟