‫خوبه که برگشتی خونه؟
‫همیشه.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫تولدت مبارک، خانم هارت.
‫مارتا! سلام.
‫خدای من، تو همیشه موهاتو ‫خیلی قشنگ درست می‌کنی!
‫جری! خداوندا! چه ماجرایی!
‫این چیه؟ ‫فقط یه ناهار دوستانه‌اس؟
‫یا در واقع ما ‫گروگان‌های روز تولدیم؟
‫خیلی سیاستمدارانه رفتار کرده.
‫قراره همه‌مون رو به گلوله ببنده؟
‫تا جایی که من تجربه دارم، ‫بانوی من،
‫مادرتون همیشه کاری رو که ‫باید انجام بشه، می‌کنه.
‫این حرف زیاد ‫آرامش‌بخش نیست، جری.
‫منظورم اینه که من...
‫تاثیرگذاره.
‫خب، همه‌ی خائن‌ها حضور دارن؟
‫خوبه.
‫پس بیاین شروع کنیم، موافقین؟
‫آزاد باشین.
‫اجازه هست؟
‫مک، درسته؟
‫تو قدیما توی فیرلی هال کار می‌کردی.
‫همین‌طوره.
‫- من ادوین فیرلی... ‫- می‌دونم...
‫کی هستی.
‫احتمال داره تو رو توی جبهه دیده باشم؟ ‫توی فستوبرت؟
‫هشت ماه جنگ بی‌معنی. اما اون یکی...
‫شب سختی بود.
‫پس داری میری خونه؟
‫به‌طور رسمی، مرخصی پزشکیه.
‫اما همه‌ی زخم‌ها رو نمیشه باندپیچی کرد.
‫- تو چی؟ ‫- مرخصی.
‫تا همسر باردارم رو ببینم.
‫- تبریک میگم. ‫- و همین‌طور...
‫اما هارت، ‫که فکر کنم یادت باشه.
‫- داری میری اما رو ببینی؟ ‫- همین‌طوره.
‫اون کلی جا واسه مهمون داره...
‫توی اون خونه‌ی بزرگش.
‫و تو...
‫خانواده‌ی اما رو هم می‌بینی... ‫وقتی اونجایی؟
‫جهت اطلاعت،
‫شوهر اما، جو لودر...
‫اون دووم نیاورد.
‫از شنیدنش... متاسفم.
‫اما نیازی به همدردی تو نداره.
‫اون بدون هیچ کمکی از طرف تو ‫خیلی خوب از پسش براومده.
‫خب...
‫موفق باشی.
‫اون شب... شب سختی بود.
‫تو فستوبرت.
‫یه شب سخت.
‫همه چی... روبراهه؟
‫از هر چیز دوتاش هست.
‫اونا فقط فکر کردن ‫که نیاز دارم برگردم خونه.
‫خب...
‫اینجایی.
‫خدای من! ادوین!
‫پدر به نظر داغون میاد.
‫دست‌کم امروز از تخت اومده بیرون.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫پولیه. ‫مشکل پوله.
‫اون به هر طرفی که فکر کنی بدهکاره.
‫خونه واسه فروش رفته.
‫چی؟ چرا؟
‫اون یه قرارداد بزرگ لباس فرم ‫از یه دوست قدیمی دوران مدرسه برد.
‫اما بیش از حد توانش قول داد.
‫اما هارت کارخونه‌ی ما رو داره ‫و لطف بقیه هم به پدر تموم شده،
‫پس هیچ راهی نداره که بتونه سفارش رو تحویل بده.
‫اما حالا که برگشتی اوضاع بهتر میشه.
‫چرا؟
‫خب... چون حالا همه‌ی اینا میفته گردن تو.
‫به هر حال، ببین، ‫تو نیومدی اینجا که منو ببینی.
‫- پریا. ‫- نه، لطفا... این کارو نکن.
‫خاله اولیویا،
‫داشتم فکر می‌کردم که...
‫به خاطر صلاح هر دوتامون، ‫من و پریا...
‫باید بذارم اون بره و آزادش کنم.
‫اگه با کسایی که قبض‌ها رو نمیدن ‫جدی‌تر برخورد نکنم
‫مجبور میشم مغازه رو واسه همیشه تخته کنم.
‫باید به اونایی که به ما بدهکارن تلگراف بزنم.
‫و اگه نتونن بدن، مجبورم روی پول سود بکشم.
‫چاره‌ای نیست. مجبورم.
‫تو اینجایی!
‫خب، پس یه بچه.
‫قبل از این هیچ‌وقت بچه نداشتی، نه؟
‫کارخونه‌ی ما تنها چیزی نیست که دست اما هارته
‫و به تو تعلق داره.
‫اون فکر کرده کیه؟ ‫ها؟
‫خب...
‫چطور بود؟
‫فرانسه.
‫رفاقت صمیمانه‌ای هست،
‫ها، بین تو و بقیه‌ی بچه‌ها؟
‫من... یکی دوتا آهنگ خوندم.
‫پس چرا فرستادنت خونه؟
‫چون همه‌ش آواز خوندن نیست.
‫باعث شد به این فکر کنم... ‫به چیزایی که از خودمون باقی می‌ذاریم.
‫دوست دارم آدمایی که بعد از ما میان...
‫بچه‌هامون، نوه‌هامون...
‫دست‌کم بدونن ما اینجا بودیم.
‫فکر کنم...
‫اصلی‌ترین چیزی که از همه‌مون باقی می‌مونه...
‫نام‌مونه.
‫و این خونه.
‫بله.
‫اگه پدر نتونه حفظش کنه، چیزی باقی نمی‌مونه.
‫اما هارت باید بابت خیلی چیزا جواب پس بده.
‫چی میشه اگه اما هارت ‫فقط علت مشکلات ما نباشه؟
‫چی میشه اگه اون خودش راه حل باشه؟
‫فکر کنم جواب رو پیدا کردم.
‫می‌دونی...
‫من یه بار دیدمش... جو رو.
‫تو فرانسه؟
‫یه شب پیچیدم تو خیابون و اون اونجا بود.
‫کلاهخودش رو داده بود عقب، ‫تفنگش روی زانوش بود،
‫و یه عکس از تو توی دستش بود.
‫همین‌طوری داری اینو میگی؟
‫نه. جو بود.
‫خودش رو کشیده بود ‫بالای یه صندوق گوشت کنسروی.
‫می‌گفت وقتی واسه خوردنش نداره،
‫اما دست‌کم می‌تونه ‫جای نشستنش رو باهاش خشک نگه داره.
‫و بعدش...
‫همه چی... دوباره شروع شد...
‫تیراندازی و...
‫من گمش کردم.
‫می‌تونم یه چیزی بهت بگم؟
‫هر چیزی.
‫وقتی تلگراف رسید،
‫ما توی سالن بودیم و من قیافه‌ی لورا رو دیدم.
‫و فهمیدم.
‫فهمیدم که خبر بدیه.
‫و فکر کردم...
‫اشکالی نداره. می‌دونم.
‫دلت براش تنگ شده. می‌دونم.
‫نه، نمی‌دونی. تو نمی‌دونی.
‫بذار بگم.
‫می‌دونستم که خبر بدیه.
‫و فکر کردم...
‫که تویی.
‫همین فکر رو کردم.
‫و نفسم بند اومد، مک.
‫اما بعدش نامه رو نشونم داد.
‫و دیدم که آدرسش واسه منه و نه اون...
‫و داخلش اسم اون نوشته شده بود.
‫جو لودر.
‫و خیالم راحت شد.
‫این بدترین چیزیه که تا حالا شنیدی؟
‫جوی بیچاره...
‫البته که ناامید و داغون بودم.
‫نمی‌تونستم تحمل کنم که اون باشه.
‫اما اولین فکری که با دیدن اسمش ‫از سرم گذشت این بود...
‫خدا رو شکر.
‫خدا رو شکر که مک نیست.
‫عیبی نداره.
‫درکت می‌کنم.
‫می‌فهمم.
‫چون ما مثل همیم...
‫مگه نه؟
‫پس من همیشه درکت می‌کنم.
‫گوشت کنسروی؟
‫امروز یه دستیار دارم، خانم گریشام. ‫خوش‌شانس نیستم؟
‫ببینین، اینجا بسته‌هایی واسه کیک میوه‌ای داریم،
‫که می‌تونین بدون ذره‌ای چربی ‫و حتی یه دونه تخم‌مرغ درستش کنین.
‫اسمش رو گذاشتم کیک جنگی.
‫دخترای من اگه بذارین، کل روز کیک می‌خورن.
‫گفتی بدون تخم‌مرغ؟ چقدر کره؟
‫نمی‌فهمم چطوری موادش به هم می‌چسبه...
‫خانم هارت؟
‫من باید مغازه رو واسه یه مدت ببندم، خانم گریشام.
‫یکی از این بسته‌های مواد کیک رو ببرین
‫و بهم بگین نظر جین و باربارا چی بوده.
‫خب، ممنونم. خداحافظ، ادوینا.
‫- خوش بگذره که به مادرت کمک می‌کنی. ‫- خداحافظ.
‫سلام.
‫ادوینا؟
‫ادوینا، عزیزم چرا نمیری طبقه بالا،
‫جعبه‌ی دکمه‌ها رو مرتب کنی،
‫- ببینی کدوم رو بیشتر دوست داری؟ ‫- اجازه دارم؟
‫البته. برو بالا. برو عزیزم. برو.
‫خب، پس من یه قسم رو شکستم.
‫قسم خورده بودم تا وقتی زنده‌ام دیگه تو رو نبینم.
‫همه‌مون قول‌هایی میدیم که نمی‌تونیم نگهشون داریم.
‫مغازه معمولا شلوغ‌تر از اینه.
‫اما جنگه دیگه.
‫- نمی‌دونم شنیدی یا نه. ‫- شنیدم.
‫خیلی متاسفم، اما. درباره‌ی شوهرت شنیدم.
‫درباره‌ی همه‌ی شوهرها شنیدی؟ ‫فقط مال من نیست.
‫خب، خودت هم از نزدیک دیدی.
‫اما...
‫همه‌ی اینا، این...
‫یه معجزه‌اس.
‫هر چیزی که می‌خواستی.
‫برنامه‌ات، با یه ب بزرگ.
‫همین‌طوره. من موفق شدم.
‫و تو چی هستی، ادوین فیرلی؟
‫یه احمق، ابله، ترسو. اینا شاملش میشه؟
‫بعیده.
‫اما...
‫تک‌تک اون نفرت‌هایی که نسبت به من داری...
‫تمام اون دلخوری‌ها، تلخی‌ها، خشم‌ها...
‫بهت قول میدم خودم هم هر روز ‫نسبت به خودم داشتمشون.
‫و هیچ لحظه‌ای نگذشته
‫که آرزو نکرده باشم بتونم برگردم عقب...
‫به اون باغ گل رز...
‫و یه چیز دیگه بگم.
‫مثلا چی؟
‫مثلا این که، «با من ازدواج کن».
‫مثلا این که، «همه چیز درست میشه». ‫یا مثلا، «من مراقبت هستم»،
‫«نمی‌ذارم هیچ‌کس بهت آسیبی بزنه.»
‫مثلا این که، «عاشقتم، اما.
‫باقی عمرم رو صرف این می‌کنم که
‫مطمئن بشم کنارتم.»
‫خب، تا تو بخوای همه‌ی اینا رو بگی،
‫من احتمالا بچه‌ام رو به دنیا آورده بودم.
‫اما، لطفا، من...
‫نیومدم اینجا که دعوا کنم.
‫به اندازه‌ی کافی دعوا بوده.
‫اون روز که پشتت رو خالی کردم، ‫دشمنی‌ای رو شروع کردم
‫که هیچ‌وقت نباید ‫تا این حد پیش می‌رفت.
‫واسه همین امروز اومدم اینجا ‫که تمومش کنم.
‫شنیدم یه انبار پر از پارچه داری
‫که به کارت نمیاد.
‫همین‌طوره. ‫قرار بود واسه قرارداد لباس فرم باشه؛
‫همونی که پدرت ازم قاپید.
‫خب...
‫چیزی که ما داریم، ‫چیزی که فیرلی‌ها دارن،
‫اون قرارداده، اما...
‫نه پارچه‌ای داریم... نه کارخونه‌ای.
‫و، اما ‫تو حالا دیگه یه زن تاجر شدی.
‫یه شراکت.
‫قرارداد از ما، کارخونه‌ها از تو.
‫فیرلی‌ها و هارت‌ها.
‫کنار هم می‌تونیم ‫اون قرارداد رو به سرانجام برسونیم.
‫بابت هر لباس فرمی که تولید کنیم، ‫یه پوند به تو می‌رسه
‫و یه پوند هم به ما.
‫اما، من نمی‌دونم اوضاع کسب‌وکار تو
‫توی این بلبشو چطوری می‌گذره، ‫اما مال ما به زور سرپاست.
‫اما اگه نیروهاوم رو یکی کنیم،
‫اون‌وقت هر دوتامون می‌تونیم...
‫مراقب خانواده‌هامون باشیم.
‫یه پیمان منطقی به نظر نمیاد؟
‫بیا واسه ناهار،
‫میشه لطفا بیای؟
‫روز شنبه. به عنوان مهمون افتخاری ما.
‫اصراری نیست، ‫اما می‌تونیم مفصل درباره‌اش حرف بزنیم.
‫اما...
‫جنگ... خیلی فلاکت‌باره.
‫تصور کن چه حسی داشت اگه...
‫می‌تونستیم اسلحه‌هامون رو بذاریم زمین.
‫فقط...
‫تمومش کنیم.
‫یه آتش‌بس.
‫یه صلح.
‫نظرت چیه؟
‫خب، چطور پیش رفت؟
‫خر شد.
‫این معامله می‌تونه راه حل باشه، مک.
‫اگه بتونم بابت هر لباس فرم یه پوند بگیرم، ‫مجبور نمیشم جایی رو تخته کنم.
‫می‌تونم حقوق‌ها رو بدم و کسی رو تعدیل نکنم.
‫سودی در کار نخواهد بود،
‫اما ممکنه همین ما رو ‫تا آخر جنگ بکشونه.
‫آره. من هر روز هفته رو ‫روی تو شرط می‌بندم
‫نه اون اسکوئیث پیر.
‫اما شراکت با فیرلی‌ها؟
‫اگه قبل از این کسی چنین پیشنهادی می‌داد، ‫تف می‌کردم رو صورتش.
‫- می‌تونی بهشون اعتماد کنی؟ ‫- هیچ‌وقت قبلا نتونستم.
‫هیچ‌وقت.
‫اما به خاطر بچه‌ها...
‫نباید توی یه جبهه‌ی دیگه بجنگم، مک؟
‫مامان، مامان!
‫این عکس ما دم مغازه‌اس؟
‫آره.
‫بیا اینجا.
‫قشنگ نیست؟ خیلی دوستش دارم.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫داشتم فکر می‌کردم می‌تونم بیام تو؟
‫معیارهات افت کرده؟
‫نه، مطمئنم که این‌طور نیست.
‫اومدم چون روز شنبه واسه ناهار میام اینجا.
‫شنیدم.
‫و وقتی بیام، از در جلویی وارد میشم.
‫خب، پس حواسم هست که با پالتوت ‫با احتیاط رفتار کنم.
‫داشتم تصور می‌کردم نشستن اون بالا چه حسی داره.
‫و می‌دونم که پر از تمنا میشم
‫که همه‌ی این پایین رو ببینم...
‫تا یادم بیاد.
‫به هر حال امروز اومدم اینجا تا با اد...
‫ارباب ادوین حرف بزنم، ‫شرایط احتمالی رو بسنجم و این چیزا.
‫و می‌خواستم از این مسیر بیام،
‫تا کسی فکر نکنه خودم رو گرفتم یا افاده‌ای شدم.
‫چرا که نه، اما هارت؟
‫با چیزایی که شنیدم، باید بگم حق داری افاده بیای.
‫با این پیشرفتی که کردی، کاملا توجیه داره
‫که چندتا ناز و اطفار هم بیای.
‫واسه خودت کسی شدی، مگه نه؟
‫دمت گرم دختر.
‫دمت گرم.
‫و... من پدرت رو زیاد نمی‌شناختم...
‫سرم به کار خودم بود.
‫اما فکر کنم جک هارت از خوشحالی بال درمی‌آورد.
‫ممنونم.
‫خب... بهتره برم و...
‫البته اونا فکر می‌کنن ما مثل کاغذ دیواری هستیم.
‫توی اون اتاق‌های بالا در سکوت راه میریم.
‫یادشون میره ‫که خدمه هم آدم هستن...
‫و آدم‌ها گوش دارن.
‫این شراکت...
‫اون چیزی نیست که فکر می‌کنی.
‫ارباب ادوین تو رو دقیقاً همون‌جایی نشونده ‫که خودش می‌خواد.
‫می‌دونی که دارم ترکت می‌کنم.
‫چی؟ چرا؟
‫بهم دروغ گفتی... درباره‌ی ادل.
‫تقصیر من نبود.
‫من مسئول مرگ خواهرم نیستم.
‫و من باید بتونم عزاداری کنم.
‫باید از اینجا دور بشم. دور از تو.
‫مسخره بازی درنیار، اولیویا. ‫کجا می‌خوای بری؟
‫به خاطر پسرا، تا وقتی قرارداد امضا بشه می‌مونم.
‫اما وقتی قرارداد و خونه‌ات
‫دیگه در خطر نباشن، وقتی جنگ تموم بشه...
‫میرم دنبال آرامش خودم.
‫فکر می‌کنی داری میری یه جایی
‫واسه یه ذره صلح و صفا...
‫فرانک!
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫من هر هفته میام این بالا.
‫تو تنها کسی نیستی ‫که دلش براش تنگ شده.
‫مدرسه چطوره؟ ‫امتحانات نهاییت رو دادی؟
‫آره، خب، انتظار دارم
‫ازم یه پروفسوری چیزی بسازن،
‫یا احتمالا یه لرد.
‫وقتی بالاترین نمره‌ها رو بگیری همین میشه دیگه؟
‫پادشاه میشی، مگه نه؟
‫آره، یه چیزی تو همین مایه‌ها.
‫خب، پس تو این بالا چیکار می‌کنی؟ ‫داری سکته می‌کنی؟
‫نه.
‫فقط دارم فکر می‌کنم چیکار کنم، همین.
‫نه...
‫- چی؟ ‫- می‌دونستم این اتفاق می‌افته.
‫حالا دیگه پول داری. ‫می‌تونی وقتت رو به فکر کردن بگذرونی.
‫آدمای پولدار، ‫عاشق اینن که فقط یه جا بشینن
‫به آسمون زل بزنن و فلسفه ببافن.
‫ما این‌طوری نیستیم. دست به کار شو!
‫وقتت رو با فکر کردن ‫به این که اگه این کارو کنم چی میشه؟
‫اگه این رو خرج یه فواره‌ی طلا کنم چی؟ یا هر چیز دیگه‌ای، تلف نکن.
‫کل کاری که کردی اینه که ‫دقیقه‌های باارزش رو از دست دادی،
‫در حالی که می‌تونستی به حست اعتماد کنی.
‫مادرمون هم همین رو نمی‌گفت؟
‫فواره‌ی طلا؟
‫خب، پولدارها همینا رو دارن دیگه، مگه نه؟
‫تو جاش چی داری؟
‫یه انبار عظیم پر از پارچه.
‫اون فواره‌ی طلای توئه.
‫فرانک، خودت بر می‌گردی؟
‫چی؟ همیشه. تنهایی از یه تپه اومدم بالا.
‫داری به حست اعتماد می‌کنی؟
‫- برو دنبال حست. باشه؟ ‫- باشه.
‫برو، اما!
‫ایول!
‫خب، ناهار آماده‌اس.
‫و کاملا مطمئنم که لذیذه.
‫اما یه چیزی هست که می‌خوام بگم.
‫ادوین، تو بهم یه پیشنهاد دادی.
‫درسته. یه شراکت.
‫قراردادهای لباس فرم رو با هم به سرانجام می‌رسونیم.
‫خب، این خیلی منطقی به نظر میاد.
‫به عنوان یه تیم؟ درسته؟ ‫سود هم نصف نصف؟
‫دقیقا. بابت هر لباس فرم،
‫- یه پوند واسه تو... ‫- و یه پوند واسه تو.
‫بله.
‫این همون چیزیه که گفتی.
‫ادوین، این اون چیزی نیست ‫که داری نقشه‌اش رو می‌کشی، مگه نه؟
‫- خب... ‫- فکر کنم نقشه‌ی واقعی تو اینه که
‫بابت هر لباس فرم، ‫یه پوند واسه من باشه و پنج پوند واسه تو.
‫این‌طور نیست؟ اونا رو به قیمتی بالاتر ‫از حد معمول بفروشی،
‫حداقل ممکن رو به من بدی،
‫و بخش عمده‌ی سود رو واسه خودت بالا بکشی.
‫این اون چیزیه که داری ‫نقشه‌اش رو می‌کشی، ادوین، مگه نه؟
‫راستش رو بهم بگو!
‫من... باید یه کاری می‌کردم.
‫تو داری نقشه می‌کشی که کسب‌وکار من رو خفه کنی.
‫و فراموش کردی بگی که یه بچه تو راه داری،
‫پس فکر کنم همین همه‌ی این توطئه‌ها رو ‫توجیه می‌کنه. مگه نه، ادوین؟
‫چون می‌دونم تو آدمی نیستی
‫که بخوای بچه‌ی خودت رو بی‌سرپناه رها کنی.
‫منظورش چیه؟
‫- ادوین؟ ‫- اما...
‫هنوز حرفم تموم نشده!
‫من امروز رفتم لرد اکتون رو دیدم، آقای فیرلی... ‫همون رفیقت رو.
‫و بهش گفتم که شما فیرلی‌ها
‫اونو احمق فرض کردین.
‫چه جهنمی داره اتفاق می‌افته؟ ‫داری چی میگی؟
‫ولی فقط من و هم‌کلاسی قدیمی خودت نیستیم
‫که دارین سرشون کلاه می‌ذارین، مگه نه؟
‫شما به کارگرهاتون دستمزد عادلانه نمیدین.
‫و در حق سربازامون هم نامردی می‌کنین،
‫چون لباس‌هایی که می‌سازین بی‌کیفیت خواهند بود.
‫واقعا داریم اجازه میدیم ‫این‌طوری با ما حرف بزنه؟
‫نوبت تو هم می‌رسه، جرالد فیرلی!
‫من به لرد اکتون گفتم که شما فیرلی‌ها
‫یه تیکه پارچه هم از من گیرتون نمیاد.
‫و اگه اون فکر می‌کنه کوچک‌ترین احتمالی هست
‫که این جنگ تا سال ۱۹۱۶ ادامه پیدا کنه،
‫اون‌وقت فقط یه نفره که کارخونه‌ها،
‫کارگاه، مواد اولیه
‫و یه گروه از زنان کارگر ماهر رو داره
‫تا قراردادش رو واسه سال‌های آینده عملی کنه.
‫واسه همین پول رو پیش‌پیش بهم داد.
‫چطور جرات می‌کنی؟
‫چی باعث شده فکر کنی
‫یه خدمتکار کوچیک بی‌ارزش
‫می‌تونه بیفته دنبال نسل‌هایی از...
‫چی، مردهای پولدار و پرمدعا؟
‫این کار رو می‌کنه تا کار ادوین رو تلافی کنه،
‫چون اون نمی‌خواستش.
‫فکر کردی من این همه راه رو اومدم،
‫واسه کسی که به اندازه‌ی ادوین فیرلی برام بی‌ارزشه؟
‫من فقط واسه اون نیومدم. ‫واسه همه‌تون اومدم.
‫ارباب فیرلی،
‫طرز رفتارت با کارمندات مایه شرمساریه.
‫اما این در برابر رفتاری که با مادرم داشتی ‫هیچی نیست.
‫مادرم وقتی نیازی نبود مرد،
‫و تو فقط تماشا کردی ‫و هیچ کاری نکردی،
‫با وجود تمام چیزهایی که بین شما دو نفر گذشته بود.
‫اون تا آخرین لحظه‌ی عمرش به تو فکر می‌کرد.
‫و تو هیچ‌وقت به اون فکر نکردی.
‫و تو پدرم رو هم ناامید کردی.
‫پدرم توی کارخونه‌ی تو، ‫به خاطر سوءمدیریت تو مرد!
‫و بدتر از اون... اون در حالی مرد ‫که داشت پسر بزدلت رو نجات می‌داد!
‫اگه اون بود، ‫تو هم همین کار رو واسش می‌کردی، ادوین؟
‫خانم فیرلی، می‌فهمم که حالا این اسمته.
‫تو طرح‌های لباس منو دزدیدی،
‫و اونا رو فروختی بدون اینکه ‫حتی یه لحظه بهم اعتبار بدی.
‫اما، من همیشه سعی کردم که...
‫تو می‌تونستی هر از گاهی یه کلمه‌ی محبت‌آمیز بهم بگی،
‫اما کلمات محبت‌آمیز که نون شب نمیشه!
‫و در آخر، ارباب فیرلی، ‫می‌رسیم به اون یکی پسرت...
‫که نه تنها یه بزدله،
‫بلکه یه هیولای خطرناکه.
‫یه مرد پست که از زن‌ها سوءاستفاده می‌کنه،
‫توی تلاشی بیهوده برای اینکه حس کنه قویه،
‫در برابر ضعف‌های طاقت‌فرسای خودش!
‫چرا؟
‫چرا داری این کارو می‌کنی؟
‫واسه مادرم. واسه پدرم.
‫واسه همه‌ی کسانی که تا به حال ‫توی خونه یا کارخونه‌ی تو کار کردن.
‫من اونقدر مغرور نیستم
‫که ادعا کنم نماینده‌ی تمام قشر کارگرم،
‫اما به خدا، ‫من حرفشونو می‌زنم!
‫در حالی که تک‌تک شما بیکار ایستادین و تماشا می‌کنین
‫که چطور دنیای اطرافتون
‫داره روز به روز بیشتر از هم می‌پاشه!
‫و هنوز بهترین قسمتش رو بهتون نگفتم.
‫بهتون نگفتم که اون پولی رو که
‫لرد اکتون پیش‌پیش بهم داد، صرف چی کردم.
‫سلام، فیرلی‌ها. ‫چه عجب از این طرفا.
‫ممنونم.
‫من این خونه رو خریدم.
‫منظورت چیه؟
‫منظورم اینه که من مالک جدید فیرلی‌ هال هستم،
‫پس این رو به عنوان حکم تخلیه‌تون در نظر بگیرید.
‫ادوین فیرلی، من امروز کاملاً آماده بودم ‫که خودمو تا سطح تو پایین بیارم
‫تا باهات شریک بشم.
‫این دومین باریه که نزدیک بود این اتفاق بیفته.
‫اما پنج سال پیش، تو ناامیدم کردی.
‫و امروز برنامه داشتی که منو زمین بزنی ‫و همون‌جا تنهام بذاری.
‫من هیچ‌وقت تو رو نمی‌بخشم.
‫لطفاً، همه‌ی شما کارکنان وفادار،
‫این ناهار رو ببرید خونه واسه خانواده‌هاتون.
‫و همه‌ی شما فیرلی‌ها...
‫از خونه‌ی من گمشید بیرون.
‫البته که یه نقص مهلک توی نقشه‌تون بود.
‫شما منو دست‌کم گرفتید.
‫من دوره‌های سختی زیادی توی زندگیم داشتم،
‫و فکر می‌کنم خیلی‌هاتون معتقدید ‫که من بیش از حد دربارشون حرف می‌زنم.
‫من همچین چیزی نگفتم. من فقط...
‫اما هیچ ‌چیز،
‫هیچ‌وقت نتونست منو برای خیانت ‫ناسپاسانه‌ی بچه‌های خودم آماده کنه.
‫مادر، من خیلی مستأصل بودم که باهات حرف بزنم،
‫- که برات توضیح بدم. ‫- اما با این حال تلفن من حتی یه بار هم زنگ نخورد،
‫الیزابت.
‫حالا، ادوینا...
‫کیت...
‫رابین... الیزابت.
‫هر چهار نفرتون با هم تبانی کردید ‫که منو بدنام کنید.
‫شاید اگر ظرافت یا خلاقیت بیشتری به خرج می‌دادید،
‫کمی براتون احترام قائل می‌شدم.
‫اما امروز، ‫می‌خوام ازتون تشکر کنم،
‫چون خیانت شما
‫باعث شد بفهمم که واقعاً نیاز به تغییراتی هست.
‫شما به من اعتماد ندارید.
‫و این حرفتون خیلی بهم برخورد.
‫پس...
‫من وصیت‌نامه‌ام رو تغییر دادم
‫تا وقتی مردم،
‫هیچ‌کدومتون حتی یه پنی هم نصیبتون نشه.
‫مادر!
‫اصلاً حتی یه پنی یعنی چی؟
‫حالا، امروز، می‌خوام به همه‌تون یه انتخاب بدم.
‫یا اینکه به مبارزه ادامه بدید
‫و به دروغ‌های نفرت‌انگیزتون درباره‌ی من به مطبوعات
‫- ادامه بدید... ‫- یا چی؟
‫یا اینکه اینا رو بردارید.
‫این یه چک یک میلیون پوندیه برای هر کدومتون.
‫البته که این فقط قطره‌ای از اقیانوسیه
‫که قرار بود بهتون برسه.
‫و به خدا، ‫اینا رو با هدیه اشتباه نگیرید.
‫من دارم شما رو می‌خرم.
‫همه‌تون رو.
‫اگر این چک‌ها رو قبول کنید،
‫یعنی موافقت کردید که کل این ‫نقشه‌ی افتضاح رو کنار بذارید
‫و هیچ‌وقت با خواسته‌های من مخالفت نکنید.
‫مادر، داری چیکار می‌کنی؟
‫مامان‌بزرگ، چه خبره؟
‫خب، طی سال‌ها بحث‌های زیادی وجود داشته
‫که کدوم یکی از بچه‌هام ممکنه ‫کسب‌وکارهام رو در دست بگیره.
‫امضای من روی این کاغذ اینجا،
‫یعنی اون بحث دیگه می‌تونه تموم بشه.
‫چون حالا، همه ‌چی،
‫سانتی‌متر به سانتی‌مترش...
‫متعلق به پائولاست.
‫نه، نه. مامان‌بزرگ، من...
‫ما با هم اختلافاتی داشتیم،
‫البته عزیزم، حواس‌پرتی‌های گاه‌به‌گاه...
‫اما تو ازش عبور کردی.
‫تو همیشه کار رو در اولویت قرار دادی.
‫پائولا، تو همونی هستی که آموزشش دادم.
‫تو همونی هستی که بهش اعتماد دارم.
‫و بارها و بارها ثابت کردی
‫که جانشین شایسته‌ای هستی.
‫و حالا دیگه تموم شد.
‫حالا، اینم از قراردادهای شما.
‫پس هر چهار نفرتون،
‫بیایید و امضاشون کنید و چک‌هاتون رو بگیرید.
‫وگرنه با دست خالی برید.
‫پائولا؟ تو پائولا رو انتخاب کردی؟
‫اون همه چی رو بگیره و من هیچی نگیرم؟
‫هیچ‌چیزی جز اون نفقه‌هایی ‫که از شوهرای سابقم می‌گیرم؟
‫خب، چقدر خوش‌شانسی که شش تا ازشون داری.
‫من حتی به ندرت با روزنامه‌نگارها حرف زدم.
‫من به ندرت توی اون ناهار بودم. ‫من اصلاً ناهار نمی‌خورم.
‫این یه حقه‌ست، مگه نه؟
‫داری ازمون می‌پرسی که می‌خوایم تسلیم بشیم ‫یا مبارزه کنیم.
‫خب، من معتقدم راه اما هارت مبارزه کردنه.
‫مگه نه؟
‫چه خبره اینجا، ادوینا؟
‫داری سعی می‌کنی یه کینه‌توزی مثل منو اذیت کنی،
‫یا فقط یه میلیون پوند می‌خوای
‫و اینکه همه‌ی اینا تموم بشه؟
‫پائولا از این به بعد به جای من توی هیئت‌مدیره‌ی سایتکس اویل می‌شینه.
‫اون همچنین تمام سهام‌های من رو
‫توی فروشگاه‌های هارت ‫و شرکت‌های هارت در دست می‌گیره.
‫پائولا مالک این خونه‌س. ‫اون مالک همه چیزه.
‫همیشه قرار بود اون باشه.
‫هیچ‌کس دیگه‌ای منو انقدر یاد خودم نمی‌ندازه.
‫و چه تعریفی بهتر از این می‌تونه باشه؟
‫ادوینا، میشه یه لحظه بیای بیرون؟
‫یه چیزی برات دارم.
‫چیه؟
‫یه اطلاعاتی برات دارم، ادوینا.
‫صرف‌نظر از چیزی که توی ‫گواهی تولدت نوشته شده...
‫پدرت اون ایرلندی حقیر که گفتی نیست.
‫اسم مَک خیلی واضح روش نوشته شده.
‫چون مَک بود،
‫و همیشه بوده،
‫بهترین مردی که وجود داره.
‫اما پدر تو...
‫ادوین فیرلیه.
‫چی؟
‫من یه فیرلی‌ام؟
‫چرا بهم نگفتی؟
‫چون می‌دونستم اینو مثل یه هدیه دریافت می‌کنی.
‫و چون می‌دونستم این قلبمو می‌شکنه.
‫پس... اون دشمنی معروف فیرلی‌ها؟
‫دلیلش همینه!
‫تک‌تک اعضای خانواده‌ی فیرلی
‫تک‌تک افراد خانواده‌ی منو ناامید کردن.
‫تو خودت مدرک زنده‌ای...
‫که به هیچ فیرلی‌ای نمیشه اعتماد کرد.
‫حتی فیرلی‌هایی که خودت به دنیا آوردی...
‫آخرم علیه خودت میشن.
‫همه امضا شدن.
‫خانم هارت، رازت چیه؟
‫همون رازی که همیشه بوده، عزیزم.
‫تحمل کردن.
‫هی! هی تو، اما هارت!
‫چطور جرات کردی!
‫این خونه‌ی منه. این محل زندگی منه!
‫دیگه نه.
‫این همیشه خونه‌ی من می‌مونه. اسم من روشه.
‫پس شاید فعلاً برده باشی.
‫شاید فیرلی‌هال برای مدت کوتاهی مال تو باشه.
‫اما هیچ‌وقت این اشتباه رو نکن
‫که دیگه پشت سرت رو نگاه نکنی،
‫چون اگه فکر می‌کنی این دشمنی تا الان وحشیانه بوده،
‫هنوز چیزی ندیدی.
‫من حالا درگیرشم، ‫و به زودی خانواده‌ی خودمو خواهم داشت.
‫پس بهت قول میدم، ‫چه سال دیگه باشه چه ۵۰ سال دیگه،
‫وقتی اصلاً انتظارش رو نداری،
‫یه جوری فیرلی‌ها این خونه رو پس می‌گیرن.
‫پائولا؟
‫مامان‌بزرگ!
‫چرا بهم نگفتی دلیل اصلی دشمنیت با فیرلی‌ها چیه؟
‫و چرا بهم نگفتی که داری...
‫که داری همه چی رو به من میدی؟
‫چون می‌دونستم مخالفت می‌کنی.
‫اما حالا همه‌ش مال توئه.
‫نه...
‫پائولا، من بدون قید و شرط بهت اعتماد دارم...
‫با وجود اون رابطه‌ی نسنجیده‌ی تو
‫با جیم فیرلی.
‫هی!
‫سلام عزیزم.
‫اما هارت.
‫ترسوندمت؟
‫البته که بی‌ادبی کردم. عذر می‌خوام.
‫تازه اونم تو روز تولدت.
‫اما... شنیدم که این ‫یه مراسم خانوادگیه و
‫داشتم اون بالا منتظر می‌موندم که...
‫به همسرم ملحق بشم.
‫- نه... ‫- یهویی شد.
‫یه ضدحمله.
‫بعد از اینکه رابطه من و تو به هم خورد،
‫اونقدر مصمم بودم که...
‫که منو دست‌کم نگیری.
‫تو با... جیم فیرلی ازدواج کردی؟
‫می‌خواستم امروز بهت بگم.
‫اصلاً خبر نداشتم که داری برنامه‌ریزی می‌کنی ‫همه چی رو به نام من بزنی.
‫من... خیلی متأسفم.
‫می‌دونم. می‌دونم که باید... اما...
‫من عاشقشم.
‫و...؟
‫ما داریم بچه‌دار می‌شیم.
‫اگه بخوایم دقیق بگیم، ‫پائولاست که داره بچه‌دار میشه،
‫این‌طور فکر می‌کنم. ‫اما البته که متعلق به هر دومون خواهد بود.
‫هرچی مال اونه، مال منه، ‫و از این حرف‌ها.