W W W . M O V I E S H O . C O M
‫تا وقتی ارباب جوان‌مون توی ‫سونگریم می‌مونه این اتاق خالیه.
‫کتاب‌ها و لباس‌هاشو جمع‌وجور کنید.
‫- بله، خانم. ‫- بله، خانم.
‫ده بار از خونه رفته و ‫هر دفعه برگشته.
‫محض اطمینان اگه برگشت ‫باید چند روز دیگه صبر کنی.
‫این‌دفعه فرق داره.
‫اون دیگه عوض شده.
‫و ممکنه به‌زودی ‫یه همسر به خونه بیاره.
‫بخاطر همین باید تر و تمیز کنیم.
‫بازم داره نامزد می‌کنه؟
‫اگه این‌ یکی هم باز به‌هم بخوره، ‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونه ازدواج کنه.
‫این‌دفعه فرق داره.
‫ارباب جوان جانگ دختری زیرِ سر ‫داره که احساسات عمیقی بهش داره.
‫درسته، مودوک؟
‫همون تخم‌مرغی که بهش اشاره کرد.
‫فکر کنم همون بانوئه که ‫توی سونگریم دیدم.
‫یه تخم‌مرغ بالای یه درخت.
‫حتما زن باکلاسیه
‫که می‌خواد ازش مراقبت کنه.
‫حتما مثل یه مرغ ماهی‌خواره.
‫مثل خودم.
‫خدا می‌دونه.
‫به‌محض اینکه تخم بشکنه، ‫ممکنه یه عقاب وحشی از آب دربیاد،
‫نه یه مرغ ماهی‌خوار باکلاس.
‫اینطوریه؟
‫یه عقاب وحشی، ‫چقدر وحشتناک.
‫امیدوارم تخمِ یه دارکوب ‫یا یه فاخته نباشه.
‫نگران نباشید.
‫به‌محض اینکه تخم بشکنه، ‫مطمئنم هرچی باشه پرواز می‌کنه میره.
‫وقتی یوکی رو دوست داره ‫چطور می‌تونه این‌کارو بکنه؟
‫اگه این‌قدر به‌هم نزدیک بودن، مطمئنم که ‫احساسات‌شون به‌هم متقابله.
‫حتما اون پرنده هم عاشقشه.
‫واقعا امیدوارم اون شخص ‫بانوی جوان هیئو باشه.
‫اون شبیه بانو دوهوا هم هست.
‫- آقای لی. ‫- بله؟
‫اونا رو بذارید سرجاش. ‫اونا کتاب‌های ارباب جانگ هستن.
‫عجله کنید.
‫چیزی که من و یوکی سهیم بودیم
‫احساس عاجزانه‌ی زنده‌موندن بود
‫و شوق پیدا کردن خودمون.
‫به‌محض اینکه به چیزی که ‫می‌خواستیم رسیدیم،
‫قول دادیم بدون نگاه‌کردن به ‫پشت‌سرمون راه‌مون رو جدا کنیم.
‫عشقی که پیش‌خدمت کیم ‫بهش اشاره کرد
‫شاید بین‌مون تراوش ‫پیدا کرده باشه.
‫ولی اون چیزی نیست بجز یک پوسته ‫که به‌محض اینکه از تخم دربیام رهاش می‌کنم.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫هیچی نشده همه‌ی اینا رو ‫حفظ کردی و نوشتی؟
‫آره، خواهش می‌کنم راحت باشید و بررسی کنید. ‫مطمئنم که همه‌چیز رو حفظ کردم.
‫ولی،
‫باید حداقل یک ماه طول می‌کِشید.
‫من تا الان در خدمت 12 تا استاد بودم ‫بنابراین این کتاب رو 12 مرتبه خوندم.
‫می‌شه گفت
این تکلیف مثل ‫آب خوردن بود.
‫در عجب بودم چرا قبول کرد ‫از قوانین اطاعت کنه.
‫دلایل خودشو داشته.
‫حالا که می‌تونم هر زمان از سونگریم ‫خارج بشم، می‌خوام برم خونه.
‫نه به این سرعت.
‫چرا نه؟
‫طبق قوانین به‌محض ‫اینکه به تعلیمات پایه مسلط شدم می‌تونم برم.
‫وقتی من ازت خواستم اونو بخونی،
‫فقط منظورم این نبود که حفظش کنی.
بلکه می‌خواستم درک‌ش هم کنی.
‫ولی از اونجایی که به‌قدر کافی ‫ناقلا هستی که ما رو فریبب بدی،
‫باور نمی‌کنم که به این فهم ‫تسلط پیدا کرده باشی.
‫نمی‌دونستم
‫که رهبر می‌تونه قوانین سونگریم رو ‫هرطور که می‌خواد تغییر بده.
‫بفرما.
‫یک تکلیف دیگه برات دارم.
‫اگه این کتاب هم بخونی.
‫بعدش اجازه میدم هروقت ‫دلت خواست از سونگریم بری.
‫نه!
‫مطمئنید که بعد از خوندن این کتاب
‫می‌تونم برم بیرون؟
‫درسته.
‫امیدوارم خوندن این کتاب
‫بازم برات مثل آب خوردن باشه.
‫این افتضاحه.
‫مودوک دیگه تا مدت‌ها ‫نمی‌تونه یوکی رو ببینه.
‫چی؟ اینکه خالیه.
‫نه، خالی نیست. روی کاغذها متن نوشته شده.
‫نه، چیزی نیست.
‫اینجا چیزی می‌بینی؟
‫این تویی که نمی‌تونی ببینی.
‫فقط درصورتی می‌تونی ‫بخونیش که انرژیت رو متمرکز کنی.
‫این کتاب استاد سئو گیونگ‌ـه، ‫«سخنان دل»
‫که اینطور.
‫پس واقعا روی این کاغذها متن هست؟
‫پس من تنها کسی هستم ‫که نمی‌تونه بخونه‌ش؟
‫دوستت، یوکی،
‫حتما نمی‌دونسته اون کتاب چیه.
‫اون هیچ‌وقت درست‌حسابی آموزش ندیده. ‫معلومه که نمی‌دونسته.
‫تا وقتی بخونه‌ش توی
‫مرکز آموزشی گرفتاره.
‫دلم براش می‌سوزه.
‫احتمالا یه نیم‌سالی اونجا گیر می‌کنه.
‫حتی شش ماه هم ‫براش خیلی زوده.
‫اون «ریوسو» هم کاملا شانسکی ‫تسلط پیدا کرده، نه تمرین.
‫بیشتر از یه سال براش طول می‌کشه.
‫به تو که تاحالا اون کتاب رو ‫ندادن از کجا می‌دونی؟
‫می‌دونم که برای خوندن اون کتاب ‫احتیاج به آموزش‌های وسیعی هست.
‫پس اینم بدون که ‫اون خیلی ازت جلوتره.
‫برخلاف اون که اون کتاب رو گرفته،
‫تو هنوز دستت هم بهش نخورده.
‫حق با اونه. نباید اراجیف بگید.
‫خداحافظ.
‫لعنتی.
‫موندم عموم چرا هنوز هیچی نشده ‫اون کتاب رو بهش داده.
‫منم گیج شدم.
‫تا وقتی اونجا گیر کرده ‫هیچ‌کاری نمی‌تونه بکنه.
‫من
‫قصدی برای آموزش به یوکی ندارم.
‫می‌خوام اونو نزدیک خودم نگه دارم ‫و حواسم بهش باشه
‫تا اون بیرون نره دردسر درست کنه.
‫پس تو اونو زیر پر و بالت نگرفتی. ‫فقط توی سونگریم زندانی‌ش کردی.
‫از اونجا که یوکی با چنین سروصدایی ‫وارد سونگریم شد،
‫پدرش میاد.
‫از «پدرش» منظورت جانگ گانگه؟
‫بزرگ‌ترین ترس جانگ گانگ ‫این بود که دروازه‌ی انرژی یوکی باز بشه
‫و آزادانه بره بیرون بچرخه.
‫به‌محض اینکه از این خبر بو ببره،
‫اون میاد.
‫برای خلاص‌شدن از دستِ جین مو ‫گوانجو باید برگرده.
‫به‌محض اینکه اون برگرده
‫همه‌چی حل می‌شه.
‫دلم برای یوکی می‌سوزه.
‫این‌همه مسیر طی کرده
‫ولی هیچ آموزشی دریافت نمی‌کنه.
‫آخه چطور می‌تونه «سخنان دل» رو بخونه؟
‫این یه تکلیف غیرممکنه.
‫آخه چرا می‌خواید ‫این خوراکی‌ها رو بهش بدید؟
‫یه چیزهایی درباره‌ی ‫ارباب جوان جانگ به گوشم خورده.
‫اون یه تاریخچه‌ی خانوادگی پیچیده داره، ‫به‌زور مهارت داره،
‫- و شخصیت افتضاحی داره. ‫- این حقیقت نداره.
‫اون مرد خوبیه.
‫چرا همچین فکری می‌کنید؟
‫اون این‌قدر نق‌نقوئه
‫که تنها کسی که می‌تونه ‫تحملش کنه ندیمه‌اش، مودوکه.
‫- مودوک؟ ‫- بله.
‫اون ندیمه‌ایه که همیشه در کنارشه.
‫مودوک.
‫شنیدم تمام شب پیشم موندی.
‫فکر کردم تو مودوک هستی. ‫معذرت می‌خوام زحمتت دادم.
‫پس بخاطر همین فکر کرد من اونم.
‫سلام.
‫ما از سجوک‌وون هستیم.
‫از این‌طرف، بانوی من.
‫وایسا. این آتیش...
‫بفرمایید.
‫یه تکلیف دیگه برات دارم.
‫اون گولم زد.
‫بدجوری حالم رو گرفت!
‫سلام، باز همدیگه رو دیدیم.
‫سلام. جایی تشریف می‌برید؟
‫خب، بله. باید یه نفر رو بیرون ببینم.
‫ولی چرا اینطوری دارید می‌رید؟
‫چون‌که دارم فرار می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم ‫تو هم شتر دیدی ندیدی.
‫خدای من. بانوی جوان هیئو خیلی مهمه. ‫چرا منتظرم نموند؟
‫چرا منو قال گذاشت؟
‫موضوع چیه؟
‫جانگ یوکی تو این اتاق نیست؟
‫چرا، هست.
‫پس بیاید بریم طبقه بالا.
‫من باید باهاش حرف بزنم.
‫خصوصی لطفا.
‫یه‌کم طول می‌کشه. بیرون منتظر باشید.
‫مودوک، ارباب جوان از سونگریم اومده.
‫داره دنبالت می‌گرده.
‫سلام، ارباب جوان سئو.
‫حتما منتظر یوکی بودی.
‫اون تا مدتی برنمی‌گرده.
‫بهش تکلیف سختی دادن که تکمیل کنه.
‫از پسش برمیاد.
‫خیلی مهمه که اونجا بمونه
‫و آموزش‌هاش رو دریافت کنه.
‫بعد از اون‌که اون روز با اون وضعیت رفتی ‫نگرانت بودم، ولی خوب به‌نظر میای.
‫داشتی چیکار می‌کردی؟
‫من فقط اینجا یه ندیمه‌ام، ‫پس داشتم کارهای خونه می‌کردم.
‫پیش‌خدمت کیم فعلا رفته جایی.
‫می‌تونید تو اتاق مطالعه منتظر بمونید.
‫اومده بودم تو رو ببینم، نه اونو.
‫منو؟
‫چرا باید بخواید منو ببینید؟
‫خب...
‫بخاطر چتر.
‫اومدم چتری رو که اون روز ‫بهت قرض دادم رو پس بگیرم.
‫چتر؟
‫تو راه اومدن باد زد ‫خرابش کرد، پس انداختمش دور.
‫اینطوریه؟
‫پس بیا بریم.
‫چی؟
‫باید یه چتر جدید بگیریم.
‫باید برام یه چتر جدید بخری.
‫[چترها]
‫این دقیقا شبیه چتریه که ‫به من قرض دادید.
‫این جنسش بده...
‫این یه چتر دور انداختنیه که ‫با کاغذ کیفیت پایین درست شده.
‫چتر من از پوست گوسفند ‫و بامبوی کیفیت بالا درست شده بود.
‫گفتید کیفیت بالا؟
‫آخه چرا به یه ندیمه چنین ‫چتر گرون‌قیمتی دادید؟
‫فقط بهت قرض دادم.
‫باید خراب کردنش رو جبران کنی.
‫و اون تنها چتر من بود.
‫چرا یه ارباب جوان مثل شما ‫فقط باید یه چتر داشته باشه؟
‫وقتی بارون میاد من ‫به‌ندرت میرم بیرون.
‫بچگی‌هام به پام آسیب زدم ‫و هنوزم وقتی بارون میاد درد می‌کنه.
‫پای شکسته‌تون هنوزم درد می‌کنه؟
‫ارباب جوان پارک برام تعریف کرد ‫چطور پاتون رو شکستید.
‫بله، توی دانیانگوگ اتفاق افتاد.
‫دلم براتون می‌سوزه که جادوگری ‫هستید که یه پاش ضعیفه.
‫احتمالا پاتون خوب بهبود پیدا نکرده.
‫قدیما یه دوستی توی
‫دانیانگوگ داشتم که منتظرم می‌موند.
‫اون نجاتم داد و جراحتم رو ‫دوا درمون کرد.
‫احتمالا چون از اون تشکر نکردم
‫پام خوب بهبود پیدا نکرده.
‫- از این خوشم میاد. ‫- ببخشید؟
‫اینو برمی‌دارم. پولش رو حساب کن.
‫بله، ارباب جوان سئو.
‫- اینو برمی‌داریم. ‫- خیلی‌خب.
‫لطفا بزنید به حساب ‫ارباب جانگ گانگ.
‫چرا این‌کارو می‌کنی؟ ‫تو باید پولش رو بدی.
‫ندیمه‌ای مثل من پولش کجا بود.
‫البته که داری.
‫دیدمت میری بیرون
‫و با پول‌هایی که قایم کردی ‫لباس می‌خری.
‫اون بخاطر...
‫- قیمتش چقدره؟ ‫- سلیقه‌تون خوبه.
‫اون گرون‌قیمت‌ترین چتر ماست.
‫لعنتی.
‫مودوک اینجا نیست؟
‫چرا از بین این‌همه وقت ‫الان گذاشته رفته؟
‫ارباب جوان جانگ، ‫بازم انداختن‌تون بیرون؟
‫نه، بیرون ننداختن. ‫فقط یه دقیقه اومدم سر بزنم.
‫به‌زودی برمی‌گردم.
‫که اینطور.
‫مودوک به‌زودی میاد.
‫در این حین حمام رو ‫براتون آماده کنم؟
‫خوب به‌نظر میاد.
‫از آخرین باری که تو این خونه ‫حمام کردم مدتی می‌گذره.
‫- پس الان آماده‌ش می‌کنم. ‫- البته.
‫صبر کنید.
‫بیسکوییت عسلی‌هامون همیشه ‫این‌قدر شیرین بودن؟
‫چرا سونگریم هیچ‌ تنقلاتی نداره؟
‫رهبرمون هم اون قدیما عاشق ‫شیرینی‌جات بود.
‫امروز قراره از هم جدا بشیم؟
‫بله.
‫سه تا خواهر زبون دراز الان ‫کلاس گلکاری‌شون تموم می‌شه
‫و به‌زودی از کنارمون رد بشن.
‫اگه جلوی اونا جروبحث بکنیم،
‫اونا شایعه درست می‌کنن ‫که ما جدا شدیم.
‫همونطور که قول دادم،
‫من مقصرِ به‌هم خوردن این رابطه‌ می‌شم.
‫اولش، محکم سیلی بزن به صورتم.
‫بعد وقتی تو رو ول نکردم ‫منو هل بده کنار و برو.
‫این یه‌کم زیاده‌روی به‌نظر میاد...
‫اگه می‌خوایم باور کنن
‫که ما واقعا نامزدی‌مون رو به‌هم ‫زدیم باید این زیاده‌روی رو بکنیم.
‫اون‌وقت مردم ‫پشت‌سرتون غیبت می‌کنن.
‫اگر این‌قدر بد آوازه بشید ‫دیگه کسی براتون همسریابی نمی‌کنه.
‫من دلم نمی‌خواد
‫با همسریابیِ کسی ازدواج کنم.
‫من با زنی ازدواج می‌کنم
‫که خودم دوست دارم.
‫با این‌حال، سیلی زدن زیاده‌رویه.
‫بجاش اینو می‌ریزم روتون.
‫البته. می‌تونید این‌کارو بکنید.
‫چای خیلی داغه.
‫صورت‌تون می‌سوزه.
‫خدای من.
‫اشکال نداره.
‫چند روز دیگه قراره ‫یه نمایش شعبده‌بازی برگزار بشه.
‫واقعا دلم می‌خواست ‫تماشاش کنم.
‫ولی اگه امروز از هم ‫جدا بشیم دیگه نمی‌تونم.
‫وایسا. چرا نمی‌تونی؟
‫تا به امروز، ‫هردفعه که نامزدیم به‌ هم خورده
‫حداقل یه ماهه خونه ‌نشین شدم.
‫که اینطور.
‫پس می‌خواید جدایی‌مون رو ‫تا چند روز دیگه به تعویق بندازیم؟
‫می‌شه؟
‫ولی اون سه تا خواهر اونجا هم هستن.
‫فکر نمی‌کنم درست باشه تنها برم.
‫پس از اونجایی که فکر می‌کنن ‫ما نامزد هستیم، منم باهاتون میام.
‫خب، آره گمونم.
‫یه‌کم آب‌نبات کدو تنبل، ‫آب‌نبات برنج،
‫و بیسکوییت عسلی بدید.
‫البته.
‫ارباب جوان من مثل بچه‌ها می‌مونه.
‫وقتی تو خونه تنقلات نداریم ‫بداخلاق می‌شه.
‫لطفا اینا رو بدید به اون.
‫منم این تنقلات چای رازیانه رو ‫دوست دارم.
‫انتظارشو داشتم سلیقه‌ی ‫گرون‌قیمتی داشته باشید.
‫- یه‌کمی از اونم بذارم؟ ‫- نه، ممنون.
‫[استخدام خدمتکار برای سونگریم]
‫[شرایط: سالم بودن، باسواد بودن، ‫توانایی شمردن، عدم سوءسابقه]
‫اینو می‌زنم به حساب ‫خانواده‌ی جانگ.
‫لطفا اینو بدید به ارباب جوان جانگ.
‫من چندتا کار دارم که باید ‫انجام بدم. خداحافظ.
‫بفرمایید.
‫- جنس‌ها رو ببینید. ‫- باشه.
‫- ببخشید. ‫- بله؟
‫خداحافظ.
‫خودشه، نه؟
‫خودشه.
‫هی.
‫- تو کیف منو برداشتی، نه؟ ‫- حلقه‌ی منو پس بده.
‫- خدایا! ‫- کجا رفت؟
‫- هی! همونجا وایسا! ‫- هی!
‫همونجا وایسا!
‫- آهای! ‫- اون دزد رو بگیرید!
‫- دزد! ‫- هی، برگرد اینجا.
‫- خدای من! ‫- فقط صبر کن دستم بهت برسه.
‫- هی! صبر کن! ‫- منتظرم بمون!
‫- لعنتی. ‫- هی!
‫- عجله کن! ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫دختره‌ی...
‫اون دزد رو بگیرید!
‫- فرار کرد. ‫- هی.
‫- خودش بود، نه؟ ‫- آره.
‫اون مودوکـه.
‫مودوک!
‫ایناهاشی، دختره‌ی...
‫- آهای. ‫- اون دزد رو بگیرید.
‫بیا اینجا. فقط صبر کن ‫دستم بهت برسه.
‫هی!
‫دختره ‌ی کوچولو...
‫قطعا خودش بود.
‫ولی چطوری چشم‌هاش سالم شده؟
‫همیشه چشم‌هاش رو ‫با این می‌پوشوند.
‫نکنه خودش نبود؟
‫بألاخره گذرمون به‌هم خورد،
‫سوئی.
‫یه عالمه راه رفتم روستای ساری ‫چون شنیده بودم اونجایی.
‫ولی خیلی وقت بود رفته بودی.
‫فکر کردی قایم‌شدن ‫تو پایتخت جواب میده؟
‫این چیه؟
‫داشتی وانمود می‌کردی نابینایی؟
‫ولی تو هردفعه، ظاهر مهربانانه و ‫دلسوزانه‌ای برای خودت می‌سازی.
‫بعدش از پشت بهمون خیانت می‌کنی.
‫چطور جرأت کردی
‫پول منو بدزدی؟
‫نمی‌دونم از چی داری حـ...
‫خدایا...
‫خودت رو نگاه کن، ‫باز داری سعی می‌کنی منو گول بزنی.
‫بگیریدش.
‫کمکم کنید!
‫یکی کمکم کنه!
‫من نابینام!
‫اونا رو نمی‌شناسم،
‫می‌خوان منو بدزدن!
‫یه نفر کمکم کنه!
‫خودت رو نگاه کن ‫چقدر زور الکی می‌زنی.
‫خواهش می‌کنم کمکم کنید!
‫دارید به چی نگاه می‌کنید؟
‫- بیا اینجا. ‫- ولم کنید!
‫نمی‌تونید اونو به‌زور ببرید.
‫دلیل خوبی برای این‌کار دارم،
‫پس برو رد کارت.
‫من نابینام،
‫- و اونا رو نمی‌شناسم. ‫- دختره‌ی دروغگو...
‫بگیریدش!
‫اون یه جادوگره.
‫بریم!
‫می‌تونی بلند بشی؟
‫ممنون.
‫افراد خطرناکی به‌نظر می‌رسیدن.
‫باید از مقامات بخوای کمکت کنن.
‫من می‌برمت پیشششون.
‫لازم نیست. ‫نیازی به کمک اونا ندارم.
‫چوب دستیت شکسته.
‫این یه چتره.
‫می‌تونی از این به‌عنوان ‫چوب دستی استفاده کنی.
‫ارباب، بهتره کاری به کار اون ‫نداشته باشید.
‫نخواست ببریدش پیش مقامات.
‫نمی‌دونم اون چه‌جور گذشته‌ای داشته،
‫ولی این‌جور آدم‌ها اوباش هستن.
‫دخالت کردن تو کار این‌جور آدم‌ها ‫هیچی عاید آدم نمی‌کنه.
‫من می‌برمت پیششون.
‫باید از مقامات بخوای کمکت کنن.
‫شاید باید می‌گفتم باشه.
‫شماره‌ی 125.
‫واقعا هیچی نشده این‌قدر ‫آدم ثبت‌نام کردن؟
‫[صد و بیست‌و‌پنج]
‫سونگریم فقط 5 نفر رو انتخاب می‌کنه.
‫امیدی به من هست؟
‫هی، مودوک.
‫این‌همه مدت اینجا بودی؟
‫ارباب جوان دنبالت می‌گشت.
‫بازم ارباب جوان سئو اومده بود؟
‫اون نه. ارباب جوان جانگ.
‫ارباب جوان جانگ یواشکی بیرون ‫اومده و اومده خونه.
‫باید تا قبل از غروب برگردم. ‫آخه کجا مونده؟
‫ارباب جوان جانگ کجاست؟
‫همین الان رفت، ‫ولی منم نتونستم ببینمش.
‫قول داده بود حرف‌گوش‌کن بشه، ‫پس چرا فرار کرده بود؟
‫امیدوارم مچش رو نگیرن.
‫همین الان رفت.
‫همین الان.
‫این دختر چه‌شه؟
‫جانگ یوکی.
‫ارباب جوان!
‫کجا مونده بودی؟ ‫فکر کردم دیگه نمی‌تونم ببینمت. مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫بألاخره تونستم ببینمت. خوشحالم.
‫باید برم. نباید بفهمن ‫من نیستم.
‫همونجا بمون. ‫به‌زودی به‌دیدنت میام.
‫یه راهی پیدا کردم، ‫پس اون‌تو بمون و کارهات رو بکن.
‫منم این‌ بیرون هرکاری بتونم می‌کنم.
‫باشه. ولی چه راهی پیدا کردی؟
‫سونگریم استخدام داره.
‫گیر نیفت و به‌ سلامت برگرد.
‫عالیجناب، بجای اینکه ‫خودتون بیاید سجوک‌وون،
‫باید استاد هیئو رو احضار ‫کنید بیاد کاخ‌.
‫اشکال نداره. ‫بهانه‌ای می‌شه برای بیرون اومدنم.
‫از قدم‌زدن خوشم میاد.
‫اون جانگ یوکی نیست؟
‫این بیرون چیکار می‌کنی؟
‫شنیده بودم تا وقتی اون ‫کتاب «سخنان دل» رو نخونی
‫از مرکز آموزشی نمی‌تونی بیای بیرون.
‫نه‌تنها تا محل جشن‌ ‫خوش‌آمدگوییم تعقیبم کردید،
‫بلکه حساب تک‌تک کارهام هم دارید.
‫چرا این‌قدر به کارهای من علاقه‌مندید؟ ‫منو معذب می‌کنه.
‫استاد هیئو از سجوک‌وون بهم گفت.
‫درسته. شنیدم بعد از نوشیدنی‌هایی ‫که بهت دادم مریض شدی.
‫خودتون چرا اومده ‫بودید سجوک‌وون؟
‫اونجایی که زدم‌تون ‫هنوز درد می‌کنه؟
‫اوه، خدایا.
‫اصلا و ابدا. دیگه کاملا خوب شدم.
‫فقط اونجا رفته بودم ‫چندتا مکمل غذایی بگیرم.
‫امیدوارم مکمل‌های غذایی خوبی گرفته باشید. ‫باید زندگی طولانی و سلامتی داشته باشید.
‫یه‌کم پیش چی پیش خودت قایم کردی؟
‫بذار ببینم.
‫یه بیسکوییت عسلیه.
‫می‌خواستم بخورمش. ‫از کجا فهمیدید؟
‫مال شما.
‫سونگریم از این‌جور تنقلات نداره.
‫رفته بودی خونه؟
‫اگه بفهمن قایمکی رفته بودی بیرون ‫توی دردسر می‌افتی.
‫شما حتی برام نوشیدنی تبریک ریختید ‫و ازم تعریف کردید.
‫واقعا می‌خواید بخاطر این ‫یه‌ذره تخلف چقلی‌مو بکنید؟
‫هرچی نباشه، اون بیسکوییت ‫عسلی رو دادم به شما.
‫از نزدیکِ اون درخت صنوبر بزرگ رد نشو. ‫یه گروه جادوگر اونجا دیدم.
‫ممنون، عالیجناب. خدانگهدار.
‫متوجه نمی‌شم چرا دارم ‫باهاش خوش‌رفتاری می‌کنم.
‫این خوشمزه ست.
‫واقعا؟
‫- خوشمزه ست، عالیجناب؟ ‫- بله.
‫فکر می‌کردم شاهزاده
‫بعد از اون مسابقه نسبت به ‫سونگریم خصمانه برخورد کنه.
‫در عوض، شمشیرش رو غلاف کرده
‫و بهشون نزدیک‌تر شده.
‫حتما تصمیم گرفته باهاشون دوستانه ‫برخورد کنه تا وقتی پادشاه بعدی شد
‫اونا به‌دردش بخورن.
‫مطمئنی لازم نیست راجع‌به ‫این قضیه کاری بکنیم؟
‫نگران نباشید.
‫به‌راحتی می‌تونیم ‫نظرش رو عوض کنیم.
‫لوح صور فلکی روز تولد ‫یوکی دست شماست.
‫شاهزاده در نهایت چاره‌ای ‫جز کُشتن اون نداره.
‫برای مطیع‌کردن هوگیونگ ‫قراره از این استفاده کنیم؟
‫به‌زودی جینیون از آن ما می‌شه.
‫از وقتی بانوی جوان هیئو رفته داخل ‫چهار ساعت می‌گذره.
‫مزاحم‌شون نشو.
‫حتما حرف‌های زیادی ‫برای گفتن دارن.
‫هی! صبر کن!
‫نباید مزاحم‌شون بشی.
‫یه کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه ست.
‫باید چک کنم ببینم جانگ‌ یوکی ‫اون‌توئه یا نه.
‫به بانوی من شک داری؟
‫خدایا.
‫چرا هنوز برنگشته؟
‫اگه بفهمن اون اینجا نیست ‫خیلی زشت می‌شه.
‫چرا اینجایی؟ داری چیکار می‌کنی؟
‫بهشون گفتم ما اینجا پیش همدیگه‌ایم ‫تا متوجه نشن رفتید.
‫منتظر بودم برگردید.
‫دیدی؟ پیش همدیگه هستن.
‫من دیگه میرم.
‫امروز گفتگوی خوبی باهاتون داشتم.
‫منم همینطور.
‫خدانگهدار.
‫تو چهار ساعت گذشته ‫داشتید اینجا چیکار می‌کردید؟
‫خودمم نمی‌دونم.
‫این‌همه مدت داشتیم ‫اینجا چیکار می‌کردیم؟
‫حتما حوصله‌ش سر رفته بود.
‫می‌خوای توی سونگریم خدمتکار بشی؟
‫بله، خانم. دیدید امروز چی شد.
‫ارباب جوان جانگ تمام وقت ‫منو کنار خودش نیاز داره.
‫موافقم.
‫حتما خیلی داشته اذیت می‌شده که اینجا ‫اومده حموم کرده و تنقلات خورده.
‫ارباب جوان‌مون خیلی حساسه و ‫از بچگی‌ش بهش عشق ورزیده می‌‌شده.
‫زندگی‌کردن با دیگران توی ‫سونگریم باهاش سازگار نیست.
‫[صد بیست‌وپنج]
‫ثبت‌نام هم کردم.
‫به هر قیمتی وارد می‌شم.
‫هی، به اون نیازی نداری.
‫این خانواده‌ی جانگه.
‫ما به‌راحتی می‌تونیم اون‌تو ببریمت.
‫این حقیقت داره؟
‫این یعنی لازم نیست ‫توی آزمون شرکت کنم؟
‫البته که نه. فقط بهم اعتماد کن.
‫امکان نداره.
‫خدمتکارهای سونگریم فقط از طریق ‫آزمون‌های استخدام سراسری انتخاب می‌شن.
‫استثنایی وجود نداره.
‫من نمی‌خوام مجانی ‫بهش یه شغل بدید.
‫اون فقط به پلاک اجازه‌ی ورود نیاز داره. ‫فقط اسمش رو بنوسید
‫تا یه پلاک بگیره.
‫ماهانه بهتون پول می‌دیم.
‫تازه...
‫ببین.
‫فکر کردم به شما میاد، پس یه دونه ‫براتون گرفتم، پیش‌خدمت پارک.
‫بفرمایید.
‫یه خبر اومده که سعی کردی
‫اینو به‌عنوان رشوه به ‫پیش‌خدمت پارک از سونگریم بدی.
‫- راستش یه هدیه بود... ‫- شنیدم ازش خواستی
‫به مودوک یه شغل بده.
‫از اونجایی که ارباب ‌جوان‌مون ‫خیلی حساسه،
‫فکر کردم اینکه مودوک کنارش باشه
‫توی آموزش‌هاش بهش کمک می‌کنه، ‫پس ازش یه لطفی خواستم.
‫پس این واقعا یه رشوه بوده!
‫معذرت می‌خوام. بی‌فکری کردم.
‫پیش‌خدمت پارک اینو پیشم آورد،
‫من با عصبانیت بهش گفتم تو ‫آدمی نیستی که از این‌کارها بکنه.
‫ازت دفاع کردم.
‫حالا با چه رویی دوباره ‫تو صورتش نگاه کنم؟
‫من...
‫میرم ازش معذرت‌خواهی می‌کنم.
‫بقیه چه فکری می‌کنن؟
‫فکر می‌کنن از رابطه‌ت ‫با من سوءاستفاده کردی
‫تا به کسی رشوه بدی.
‫من اون شال رو بهش دادم، ‫ولی هرگز اشاره‌ای از شما بهش نکردم.
‫با این‌حال،
‫همه تو سونگریم می‌دونن ‫من و تو باهم صمیمی هستیم.
‫اگه این‌کارو بکنی، دیگه نمی‌تونم...
‫باهات رابطه‌ی صمیمانه داشته باشم.
‫اگه اینطوریه دیگه اینجا نمیام.
‫و چی گفتی؟
‫مگه رابطه‌ی ما در این حد عمیق بود؟
‫اگه ما واقعا باهم صمیمی بودیم،
‫هرگز به این راحتی از ‫قطع رابطه باهام دم نمی‌زدی.
‫باشه.
‫- پیش‌خدمت کیم، من... ‫- به پیش‌خدمت پارک میگم
‫من، کسی که به مردم رشوه میده،
‫با رهبر سونگریم
‫حتی یه ذره هم صمیمی نیستم.
‫- ببین... ‫- خیلی‌خب.
‫خیلی متأسفم
‫که باعث شدم آبروتون بره.
‫پیش‌خدمت کیم.
‫نمی‌تونی اینطوری بذاری بری.
‫اینو بردار.
‫اگه می‌تونستم این رشوه ‫رو نگه دارم، قبولش می‌‌کردم.
‫همینطور...
‫منظورم این نبود
‫که دلم نمی‌خواد بیای...
‫پیش‌خـ...
‫پیش‌خدمت کیم!
‫این‌کار سخته.
‫هنوز نمی‌تونی بخونیش.
‫استاد لی.
‫با تمرکزی که الان داری ‫نمی‌تونی اون کتاب رو بخونی.
‫تو هیچ‌وقت مثل دیگران ‫با جدیت آموزش ندیدی.
‫اگر الان شروع کنم تمرین‌کردن ‫چقدر طول می‌کشه؟
‫کمترین زمان ‫یه سال طول می‌کِشه.
‫نمی‌تونم این‌کار بکنم. قبول نمی‌کنم ‫که این‌همه مدت اینجا گیر بیفتم.
‫فکر می‌کنم پارک جین دقیقا ‫به همین دلیل این کتاب رو بهت داد.
‫اگه شاگرد من بشی
‫و تعالیم منو آموزش ببینی ‫می‌تونی این زمان رو کوتاه‌تر کنی.
‫منظورتون اینه
‫با خوردن چای گیاه پرهیزکاری ‫شاگردتون بشم؟
‫لطفا بهم وقت بدید فکر کنم.
‫توی این کتاب یه شعره،
‫شعر استادم سئو گیونگ.
‫شعر؟
‫اون‌قدرها هم طولانی نیست.
‫به‌محض اینکه اولین کلمه رو بخونی،
‫بقیه‌شو به‌راحتی می‌تونی ببینی.
‫درسته. هنوز نمی‌تونی ‫اینو بخونی، مگه نه؟
‫دارید از دست انداختنم کیف می‌کنید؟ ‫غیر این بود بهم یاد می‌دادید.
‫تماشا کردنت واقعا سرگرم‌کننده ست.
‫بازم یه بار دیگه کمکت کنم؟
‫بله، لطفا.
‫بذار یه رازی راجع‌به این کتاب بهت ‫بگم که هیچ‌کس ازش خبر نداره.
‫این شعر درواقع ‫یه نامه‌ی عاشقانه ست.
‫یه نامه‌ی عاشقانه؟
‫درسته.
‫جادوگرهای بی‌شماری این شعر رو خوندن، ‫ولی هیچ‌کس از این واقعیت خبر نداره.
‫استاد سئو گیونگ این شعر رو ‫برای یه بانوی نابینا نوشت
‫تا بتونه شعر رو با قلبش بخونه.
‫با تمرین دادن مهارت‌های تمرکزت ‫می‌تونی بخونی‌ش.
‫ولی با توجه به اینکه بهت گفتم یه نامه‌ی ‫عاشقانه ست سعی کن یه راه دیگه پیدا کنی.
‫یه نامه‌ی عاشقانه چطوری شروع می‌شه؟
‫این چیه؟
‫آدم منحرفی بوده؟
‫چرا دیگران رو مجبور می‌کنه ‫نامه‌ی عاشقانه‌ش رو بخونن؟
‫چرا من باید اینو بخونم. ‫برام نامرئیه.
‫واقعا یه آدم مزخرف بوده؟
‫استاد لی، دیگه هوا داره سردتر می‌شه. ‫بجای برگشتن به دانیانگوگ،
‫نظرتون چیه که اینجا بمونید؟ ‫ازتون مهمان‌نوازی می‌کنم.
‫یئوم.
‫من نمی‌تونم با لباس ‌گرم پوشیدن ‫و راحت بودن تمرین کنم.
‫من فقط یه شاگردم که دلش ‫می‌خواد استادش گرم باشه.
‫گمونم با بالا رفتن سنت عاقل شدی.
‫اون پیش‌خدمت کیم ‫از خانواده‌ی جانگه.
‫با توجه به اینکه ناراحت به‌نظر میاد، ‫حتما باز دوباره با جین دعواش شده.
‫خدایا. سلام.
‫استاد لی.
‫اون شب چرا این‌قدر سریع رفتید؟
‫فرصت پیدا نکردم ‫ازتون تشکر کنم.
‫قبلا همدیگه رو دیدید؟
‫در جشن توی چویسونرا ‫همدیگه رو دیدیم.
‫لباس‌تون چطوره؟
‫لباس‌تون رو پاره کردم.
‫لباسم خوبه.
‫پاره؟
‫که اینطور.
‫خیلی سرده.
‫با این لباس‌ها سردتون نمی‌شه؟
‫اینو بپوشید.
‫می‌خواستم یه هدیه‌ی تشکر بهتون بدم.
‫این یه هدیه ست، رشوه نیست.
‫بفرمایید.
‫بهتون میاد.
‫با پوشیدن این مشکلی ندارید؟
‫[آزمون استخدام خدمتکار سونگریم]
‫آزمون استخدام خدمتکار سونگریم رو
‫هم‌اکنون شروع می‌کنیم
‫و کسانی که در سونگریم کار ‫خواهند کرد رو انتخاب می‌کنیم.
‫لیست اسامی رو می‌خونم.
‫وقتی اسم‌تون رو خوندم جواب بدید.
‫شماره‌ی یک، پارک جونوا.
‫اینجام.
‫شماره‌ی دو، آن سوجونگ.
‫اینجام!
‫آن سوجونگ.
‫[دو]
‫آن...
‫- شماره‌ی سه، لی یونگوک. ‫- اینجام.
‫- شماره‌ی چهار، پارک هیون‌سو. ‫- اینجام.
‫- شماره‌ی پنج، بی هیانگ. ‫- اینجام.
‫این چیه؟
‫دارم محض اطمینان نگاهش می‌کنم.
‫[صد و بیست‌وپنج، مودوک]
‫ایناهاشی.
‫شماره‌ی 125، مودوک.
‫اینجام!
‫ندیمه‌ت، مودوک، ‫امروز توی سونگریمه.
‫بذار پیش‌پیش بهت هشدار بدم.
‫سعی نکن از این اتاق خارج شی.
‫می‌شه این‌قدر حرف نزنی...
‫می‌شه ساکت باشی، لطفا؟
‫برای اینکه اینو بخونم به تمام ‫تمرکزم نیاز دارم.
‫پس تنهات می‌ذارم.
‫سه روز دیگه دوباره می‌بینم‌تون، عالیجناب.
‫چرا سونگریم امروز این‌قدر شلوغ‌پلوغه؟ ‫پر از آدمه.
‫داره آزمون استخدامی برگزار می‌شه ‫تا چندتا خدمتکار انتخاب کنن.
‫- حتما باید براش آزمون استخدامی بگیرید؟ ‫- عالیجناب.
‫آدم‌های زیادی می‌خوان ‫به‌عنوان خدمتکار اینجا کار کنن.
‫اون ندیمه‌ی خانواده‌ی جانگ ‫هم اینجا دیدم.
‫- مودوک کثیف؟ ‫- بله، عالیجناب.
‫لازمه‌ی اولین آزمون‌تون
‫اینه که سواد داشته باشید ‫و بتونید محاسبه کنید.
‫باید همه‌شونو درست جواب بدید.
‫یک جواب نادرست کافیه ‫تا ردصلاحیت بشید!
‫[آزمون استخدامی خدمتکار سونگریم]
‫یول!
‫برگه‌های امتحان رو پیدا کردم.
‫تعداد سؤالات خیلی زیاده. ‫حتی سؤالات پاسخ کوتاه.
‫مودوک دختر باهوشیه،
‫ولی همه‌شونو درست جواب میده؟
‫این خیلی سخته؟
‫پیش‌خدمت اوه، لباس که جوهری ‫شده باشه رو چطوری می‌شوری؟
‫اینجا سؤال شده.
‫با خمیر برنج می‌شه پاکش کرد.
‫باهاش چیکار می‌کنی؟
‫اولش، روش می‌ریزی...
‫[آزمون استخدامی خدمتکار سونگریم]
‫«از 3 خانواده‌ی مختلف ‫از هر خانواده 20 نفر دعوت کرده‌اید.»
‫«در هر میز 4 نفر می‌توانند بشینند. ‫به چند میز احتیاج دارید؟»
‫از 3 خانواده‌، از هر خانواده 20 نفر ‫یعنی در مجموع می‌شه 60 نفر.
‫از اونجایی که سر هر میز ‫چهار نفر جا می‌شن،
‫می‌شه 15 میز.
‫از عمد نوشتن «سه خانواده.»
‫نفرات هر خانواده باید کنار همدیگه بشینن.
‫اگه قرار باشه میزها کنارهم چیده بشن ‫به میزهای بیشتری نیاز داریم.
‫هر خانواده 9 تا میز نیاز داره.
‫یعنی درمجموع 27 میز.
‫این یه دعوت بوده.
‫[نه × سه = بیست‌وهفت]
‫میزبان هم یه میز نیاز داره.
‫[بیست‌وهفت + میزبان = بیست‌و...]
‫درمجموع 28 تا.
‫حق با توئه.
‫[بیست‌وهشت]
‫سؤال بعدی راجع‌به ‫خرید کردن تو شهر و گم نشدنه.
‫بذارید برم نقشه‌ی پایتخت رو بیارم.
‫[لباسی که جوهری شده باشد را ‫چطور می‌توانید بشورید]
‫اگه لباس جوهری شده باشه ‫باید چیکار کرد؟
‫نباید انداخت‌شون دور؟ ‫پیش‌خدمت اوه.
‫بله، عالیجناب.
‫گفتی لباس که جوهری ‫شده باشه رو چطوری می‌شوری؟
‫یه مقدار خمیر برنج گرم نیاز دارید.
‫- بمالیدش به... ‫- درسته.
‫بنویس.
‫«خمیر برنج گرم.»
‫[آزمون استخدامی خدمتکار سونگریم]
‫احتمالا همه‌شونو درست نوشتیم.
‫انتظار نداشتم این‌کارو با شما بکنم، ‫ولی خوش گذشت.
‫می‌تونم بهتون اطمینان ‫بدم که مودوک مردود می‌شه.
‫بخاطر همینه که باید ‫این برگه امتحانی کامل رو بهش برسونیم.
‫ولی چطور این‌کارو بکنیم؟ ‫اگه این‌کارو بکنیم خیلی تابلو می‌شه.
‫شاید کسی که کمتر توی چشم ‫باشه کمتر مشکوک باشه.
‫[آزمون استخدامی خدمتکار سونگریم]
‫این سخته.
‫سخت‌تر از اونه که انتظار داشتم.
‫به برگه‌های دیگران نگاه نکن.
‫شاهزاده تشریف‌فرما می‌شوند! ‫به او تعظیم کنید!
‫خدای من. عالیجناب!
‫- عالیجناب! ‫- عالیجناب!
‫شنیدم یه آزمون مهم اینجا هست، ‫پس می‌خواستم تشویق‌تون کنم.
‫باعث افتخار ماست که شما اینجائید.
‫به من توجه نکنید و ‫روی آزمون‌تون تمرکز کنید.
‫تمرکز کنید!
‫- تو هم همینطور. ‫- تمرکز...
‫برگرد سر کارت.
‫حالا کسانی که ‫قبول شدن رو اعلام می‌کنم.
‫پارک جونوا، قبول شدی.
‫لی یونگوک، مردود شدی.
‫هاونگ یئوم‌جی، مردود.
‫اوه جاهو، قبول شدی.
‫شماره‌ی 125.
‫مودوک.
‫عالیجناب!
‫قبول شد!
‫ایول!
‫آفرین.
‫چهل نفرتون ‫آزمون اول رو قبول شدید.
‫حالا نوبت می‌رسه به آزمون عملی.
‫آزمون عملی اونا رو ‫در انجام وظیفه‌هاشون ارزیابی می‌کنه.
‫مواد اولیه‌ی غذایی،
‫شوینده و رخت چرک براشون آماده می‌کنن.
‫در آخر هم یه آزمون آمادگی جسمانی هست.
‫شماره‌ی 125، مودوک.
‫قبول شدی.
‫شماره‌ی 125، مودوک.
‫قبول شدی!
‫[صد و بیست‌وپنج]
‫شماره‌ی 125، مودوک.
‫قبول شدی!
‫خدایا، مودوک تحسین‌برانگیزه.
‫الان نوبت آزمون آمادگی جسمانیه.
‫باید بریم و تشویقش کنیم.
‫من اون پشت آدم‌های ورزیده‌ای دیدم.
‫شدیدا بعید می‌دونم یکی از ‫پنج نفر نهائی باشه.
‫عالیجناب، ممنون که کمک‌مون کردید.
‫خدانگهدار.
‫- بریم. ‫- باشه.
‫با این روش بهم گفتن نیام، درسته؟
‫خدای من، چرا باید این‌قدر ‫آدم‌های بدجنسی باشن؟
‫باورنکردنیه.
‫فراموشش کن. بریم.
‫عالیجناب، از این طرفه.
‫- می‌دونم. ‫- البته، عالیجناب.
‫پنج "ری" طی می‌کنید ‫و یه‌کم آب میارید.
‫پنج نفری اولی که برسن
‫برندگان نهایی خواهند بود.
‫این آخرین مانع ست.
‫من باید بین پنج نفر اول باشم.
‫حرکت!
‫چندین روزه بی‌وقفه داره ‫به «سخنان دل» نگاه می‌کنه.
‫اینطوریه؟
‫به این زودیا شدنی نیست.
‫صبور باش.
‫بله، سرورم.
‫پیش‌خدمت کیم، خیلی نگرانته.
‫اگه چیزی نیاز داشتی بهم بگو.
‫من رختخواب، غذا، و لباس‌هات رو ‫همونطور که دوست داری آماده می‌کنم.
نیازی نیست.
‫دیگه هوا سوزدار شده.
‫پنجره‌ها رو ببند.
‫استاد سئو گیونگ این شعر رو ‫برای یه بانوی نابینا نوشت
‫تا بتونه شعر رو با قلبش بخونه.
‫یه سؤال دارم.
‫آیا ارباب سئو گیونگ ‫یه زن نابینا می‌شناخت؟
‫در طی «آشوب بزرگ» که ‫200 سال پیش اتفاق افتاد،
‫اولین رهبر جینیون
‫کسی بود که در کنار ‫استاد سئو گیونگ کمکش کرد.
‫و اون نابینا بود.
‫اون این نامه‌ی عاشقانه رو ‫برای رهبر جینیون نوشته.
‫راستی، مطمئنید که می‌تونید ‫بذارید دیگران اینو بخونن؟
‫اگه این کتاب که همه رو ‫مجبور به خوندنش می‌کنید
‫افکار خصوصی‌ش بوده باشه چی؟
‫حتما داری سعی می‌کنی ازم استفاده ‫کنی تا نوشته‌های این‌تو رو بخونی.
‫اینو بهت میگم.
‫نوشته‌های این‌تو هیچ ربطی به ‫افکار خصوصی‌ش نداره.
‫جادوگرهای بی‌شماری این شعر رو خوندن، ‫ولی هیچ‌کس از این واقعیت خبر نداره.
‫درسته. هیچ‌کس نمی‌دونه ‫این یه نامه‌ی عاشقانه ست.
‫بجای اینکه فکر ‫حقه سوار کردن باشی،
‫باید بیشتر روی تعلیم‌دادن ‫خودت تمرکز کنی.
‫چطور امکان داره کسی ‫ندونه این یه نامه‌ی عاشقانه ست؟
‫با تمرین دادن مهارت‌های تمرکزت ‫می‌تونی بخونی‌ش.
‫ولی با توجه به اینکه بهت گفتم یه نامه‌ی ‫عاشقانه ست سعی کن یه راه دیگه پیدا کنی.
‫باید راه دیگه‌ای هم برای ‫خوندنِ این نامه‌ی عاشقانه باشه.
‫کسایی که از طریق تعلیم‌دیدن ‫اینو می‌خونن ازش خبر ندارن.
‫فقط کسایی که خبر دارن ‫یه نامه‌ی عاشقانه ست می‌تونن بخوننش.
‫ولی چطوری؟
‫یه نامه‌ی عاشقانه چطوری شروع می‌شه؟
‫یه سؤال دیگه هم دارم.
‫اسمِ
‫اولین رهبر جینیون چی بود؟
‫همه‌ی نامه‌های عاشقانه
‫با اسم گیرنده شروع می‌شن.
‫نام خانوادگی‌ش
‫جین بود، و اسم کوچیکش سئول‌ران بود.
‫اسم گیرنده سئول‌ران‌ بود.
‫«گل ارکیده‌ای که در برف سپید
‫شکوفه می‌دهد.»
‫اسم اون
‫این نامه رو باز می‌کنه.
‫[نمی‌توانی آب را به‌چنگ آوری ‫ولی داخل خاک وجود دارد]
‫می‌تونم بخونمش.
‫هی، ایناهاش.
‫اون مودوکه.
‫«نمی‌توانی آب را به‌چنگ آوری
‫ولی داخل خاک وجود دارد.»
‫«نمی‌توانی به آتش دست بزنی،
‫ولی داخل درخت وجود دارد.»
‫«نمی‌توانی باد را بگیری،
‫ولی روی سنگ آرام گرفته است.»
‫«اگر بگذاری، ‫آنها همه‌جا وجود خواهند داشت.»
‫«نور آبی کم‌سو
‫کاری می‌کند آه بکِشم.»
‫«نفس سپید من
‫به برف و اشک تبدیل شد.»
‫«نمی‌توانستم اجازه دهم بیفتند ‫و آنها را مخفی کردم.»
‫«علی‌رغم آنکه می‌دانستم ‫باری دیگر پر خواهند شد،
‫احمقی هستم که نمی‌خواهد ‫حتی یه قطره از آن بیفتد.»
‫هیچی نشده دو نفرشون برگشتن.
‫مودوک رو نمی‌بینم.
‫شش نفر جلوی مودوک هستن.
‫برای اینکه برنده بشه باید حداقل ‫دو نفرشون رو شکست بده.
‫[احمقی هستم که نمی‌خواهد ‫حتی یه قطره از آن بیفتد]
‫[نمی‌توانی آب را به‌چنگ آوری ‫ولی داخل خاک وجود دارد]
‫داری کجا میری؟
درسته.
‫خوندمش.
‫شماره‌ی 29،
‫جانگ جونگ‌دو. قبول شدی.
‫یه نفر دیگه مونده.
‫من شاگردی نمی‌خوام که ‫نمی‌خواد خودشو بهتر کنه.
‫اگه قرار نیست هیچ‌کاری ‫بکنی فقط برو بمیر.
‫هی! این‌کار خطرناکه!
‫تو دیگه ناکسو نیستی.
‫مهم نیست حس می‌کنی ‫چقدر رقت‌انگیزی،
‫باید در اون لحظه هرکاری ‫در توانت هست بکنی.
‫اگه حاضر باشم هیچ‌کاری نکنم،
‫بهتره برم بمیرم.
‫شماره‌ی 125، مودوک.
‫قبول شدی!
‫[نمی‌توانی آب را به‌چنگ آوری ‫ولی داخل خاک وجود دارد]
‫دقیقا همون کلمات «سخنان دل»ـه.
‫جانگ یوکی تکلیفش رو انجام داد.
‫تکلیفش رو انجام داد؟
‫- الان کجاست؟ ‫- رفته سجوک‌وون.
‫ندیمه‌ای که همیشه همراهش بود ‫بعد از آزمون استخدامی بیهوش شد،
‫پس اونو برد اونجا.
‫ندیمه‌اش؟
‫- منظورت همون مودوکه؟ ‫- بله، سرورم.
‫امروز آزمون رو قبول شد.
‫بعد از خط پایان غش کرد.
‫ولی از پسش براومد.
‫اینطوریه؟
‫ندیمه‌ام فقط با گوش دادن به دستورم ‫جون خودش رو به‌خطر انداخت.
‫همه‌ش فکر خودم بود.
‫حالا که فکرش رو می‌کنم،
‫اون همیشه در کنار یوکی بوده.
‫ندیمه‌اش، مودوک...
‫کتابی که خوندم درواقع نامه‌ی عاشقانه‌ی ‫استاد سئو گیونگ بوده.
‫واقعا؟
‫پس چرا نامرئی نوشته بودش؟
‫زنه نابینا بوده. می‌خواسته ‫نامه رو با قلب‌ش بخونه.
‫چقدر اندوهگین.
‫فکر نمی‌کنم
‫نامه رو براش فرستاده باشه.
‫اگه فرستاده بود الان ‫توی جینیون بود،
‫نه سونگریم.
‫یه نامه‌ی عاشقانه که ‫هیچ‌وقت فرستاده نشده؟
‫چقدر بزدلانه.
‫احساساتش رو نوشته ‫بدون اینکه به اون بگه.
‫عجب نامه‌ی عاشقانه‌ی
‫احمقانه و رقت‌انگیزی.
‫حق با توئه. باید نامه رو...
‫می‌فرستاد همونطور که تو فرستادی.
‫[استخدام خدمتکار برای سونگریم]
‫اینکه نامه نیست.
‫مگه تعریفت از نامه چیه؟
‫چیزی که احساسات رو منتقل ‫کنه نامه محسوب می‌شه.
‫همونجا بمون. ‫به‌زودی به‌دیدنت میام.
‫گیر نیفت و به‌ سلامت برگرد.
‫حتما دلت برام سوخته که سعی کردم ‫به‌عنوان یه خدمتکار بیام اینجا.
‫تو قدیما یه استاد باتجربه‌ی ‫باورنکردنی بودی.
‫دلم برات ‌سوخت.
‫گمونم من بهت کمک کردم ‫وفاداری و وظیفه‌شناسی یاد بگیری.
‫باتوجه به اینکه دیدم حاضری ‫به‌عنوان استادم تا کجا پیش یبای،
‫فکر کردم منم باید نهایت تلاشم رو بکنم.
‫حتما خودتو تحت فشار حس کردی.
‫نه راستش. ولی برام ‫یه مسئله‌ی غامض بود.
‫نمی‌دونستم باید به‌عنوان اربابت ‫نامه‌ت رو جواب بدم یا شاگردت.
‫یا فقط بر اساس چیزی که خوندم.
‫چی خوندی؟
‫پس باید یه بار دیگه هم بر اساس چیزی که ‫خوندم جواب بدم؟
‫«یه بار دیگه»؟ منظورت چیه؟
‫اینجا نوشته: «فقط برای دیدنت ‫تا این حد پیش میام.»
‫«اگر به‌هدف دیدن تو باشه ‫می‌تونم هرکاری بکنم.»
‫و این جواب منه.
‫باید قبل از اینکه می‌ذاشتم این‌قدر ‫بهم نزدیک بشه جلوی خودمو می‌گرفتم.
‫منم دلم برات تنگ شده بود.
‫این جواب منه.
‫چیزی که بهش دادم
‫از اولش هم نباید خونده ‫یا داده می‌شد.
‫نشونه‌ی حماقت و رقت‌انگیز بودنم بود.
‫نامه‌ی عاشقانه.
‫صبح‌ها اولین چیز دلم ‫برای تو تنگ می‌شه،
‫- تمام روز... ‫- بس کن.
‫این سم مهلکیه ‫که نمی‌تونی ازش فرار کنی،
‫و تنها پادزهر شخصیه ‫که این سم رو بهت داده.
‫عقلت پاره‌سنگ برداشته؟
‫این فقط یکی از علائمشه. ‫من مسموم شدم.
‫پس تنها کسی که توی ‫ذهنت بود جانگ یوکی بود، ناکسو.
‫وقتی بهتون گفتم دوست‌تون دارم ‫حرفم رو باور نکردید.
‫پس یه کار دیگه بکن و ‫مجبورم کن باور کنم.
‫این ارزشمندترین هدیه‌ایه ‫که تاحالا دریافت کردم.
‫خواهش می‌کنم نهایت توانت رو ‫بذار تا پسش بگیری.
‫با ندیمه‌ت، مودوک، یه شرطی بستم.
‫بجنگ و هلاک شو، جانگ یوکی.
‫اون‌موقع که گفتم دلم ‫برات تنگ شده،
‫وقتی گفتی نقطه‌ضعفم رو فهمیدی ‫منظورت همین بود؟
‫نرو.
W W W . M O V I E S H O . C O M