‫«ترجمه از محمد سید»
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫کوسه‌های سفید بزرگ در مناطق معتدل ‫و گرمسیریِ سراسر جهان یافت می‌شوند.
‫آن‌ها آب‌های خنک‌تر را ترجیح می‌دهند
‫و اغلب در نقاطی دیده می‌شوند که ‫شکارهایی نظیر کلونیِ فُک‌ها زیاد باشند.
‫سلام بچه‌ها. دارین چی‌کار...
‫- آخ! برای چی بود؟ ‫- چی؟
‫چرا زدی توی صورتم؟
‫من یه گربه‌ام. گربه‌ها این کار رو می‌کنن.
‫- آره، ولی چرا؟ ‫- نمی‌دونم. یکی از کارهامه.
‫- یکی از کارهاته؟ ‫- آره.
‫- صحیح. ‫- همین‌طوری یه کارهایی می‌کنم.
‫من نمی‌کنم.
‫هیچ کاری نمی‌کنم. ‫شعارم اینه: بخور، دستشویی کن، بمیر.
‫- بخور؟ تو آشغال می‌خوری؟ ‫- نه.
‫«بخور» «ویرگول» «دستشویی کن» و «بمیر».
‫- ولی آشغال هم می‌خوری. ‫- آره تا حالا خوردم.
‫اینم خورده.
‫- آره، در واقع لیس زدیم، مگه نه؟ ‫- آره، یه تیکۀ گُنده بود! چسبید.
‫- کم‌کم تموم شد. به‌به! ‫- آره.
‫رفت توی شیکم عزیزم.
‫- وای خدا. ‫- خدایا!
‫داریم یه مستند دربارۀ کوسه‌ها می‌بینیم.
‫لامصبا خیلی پوست‌کلفتن.
‫می‌دونی خطرناک‌ترین حیوونِ روی زمین چیه، نه؟
‫- تابلوئه. کوسه. ‫- نه.
‫- چی؟ ‫- نه.
‫- چی می‌تونه حریفِ کوسه بشه؟ ‫- خب...
‫- نهنگ قاتل. ‫- نه، نه، گوش بدید.
‫- آدم. ‫- کدوم آدم؟
‫آره، کدوم آدمی که مثل احمق‌ها ‫توی دریا به این‌ور و اون‌ور شنا می‌کنه
‫از یه نهنگ قاتل خطرناک‌تره؟
‫- یا کوسه. ‫- منظورم یه آدم خاص نیست.
‫منظورم این نیست. منظورم انسان‌هاست.
‫- خیلی‌خب. ‫- از اون لحاظ می‌گم «آدم». بشریت!
‫مردها و زن‌ها، البته بیشتر مردها، ‫خطرناک‌ترین حیوونن
‫چون دارن سیاره رو نابود می‌کنن.
‫- یعنی می‌خوان کل موجودات زنده رو بکُشن، حتی خودشون رو. ‫- پس لعنت بهشون. گور بابای آدما.
‫- خیلی‌خب. ‫- کِی نابودش می‌کنن؟
‫تاریخ دقیقش رو نمی‌دونم.
‫حالا تا سال‌های سال این اتفاق نمی‌افته. ‫ما تا اون‌موقع مُردیم.
‫عالیه.
‫تا اون‌موقع، راستش خیلی جالبه،
‫تا اون‌موقع کل دنیا رو ربات‌ها اداره می‌کنن.
‫اصلاً هم جالب نیست. هیچ‌کدوم از حرف‌هات ‫جالب نیستن. اینو یادت باشه.
‫برات جالب نیست بدونی ‫ربات‌ها وقتی کنترل رو می‌گیرن دستشون چی‌کار می‌کنن؟
‫- نه! ‫- گور بابای ربات‌ها!
‫- آره، مگه چی‌کار می‌تونن بکنن؟ ‫- عه، حالا برات جالب شد! پس می‌خوای بدونی.
‫این ربات‌های لعنتی چی‌کار می‌تونن بکنن؟ ‫بگو تا برامون جالب شه.
‫- آب‌وهوا رو کنترل می‌کنن. ‫- آخه کدوم پدرسگی می‌گه «جالبه»؟
‫کدوم پدرسگی از کلمۀ «جالبه» استفاده می‌کنه؟
‫- «راستش خیلی جالبه...» ‫- اونم جلوی ما می‌گه!
‫گور بابای هر چی رباته.
‫- اونم توی لونۀ ما؟ ‫- شما هیچی نمی‌دونین.
‫ما نمی‌خوایم چیزی بدونیم! ‫این‌طوری تا الان زنده موندیم.
‫من عاشق زندگیِ جاهلانه‌ام.
‫- کله‌پوک باش و مغرور. ‫- آره.
‫حرف زدن با شما همیشه ‫آگاه‌کننده و آموزنده‌ست.
‫آموزش خصوصی خواستی بگو.
‫- می‌خوای یه گربۀ رباتی بگیری برای خودت؟ ‫- باشه. عالیه. عالیه.
‫نه، من قرار نیست یه گربۀ رباتی بگیرم برای خودم. ‫ممنون!
‫می‌رم خونه و ماهی سالمون می‌خورم.
‫در حین جستجو برای یافتنِ شکار، ‫یکی از مرگبارترین مارهای جهان وارد می‌شود.
‫یا خدا!
‫آروم باشین. آروم باشین. ‫رفت. رفت.
‫در میان بوته‌ها، موشی برای یافتن غذا ‫به دلِ تاریکی می‌زند.
‫لعنت به این وضع!
‫- یه لقمه‌ست، رفیق. ‫- به من باشه اول شکنجه‌ش می‌دم.
‫نه، من درجا می‌خورمش.
‫با دیدنش گشنه‌م شد.
‫بیاید بریم قبرستون ‫و یه ناهاری برای خودمون جور کنیم.
‫خدایا، ما به درگاه تو دعا می‌کنیم...
‫ای بابا.
‫این مسخره‌بازی‌ها چقدر طول می‌کشه؟ ‫اون پدرسگ رو خاک کنین و گورتونو گم کنین.
‫- همۀ موش‌های کوفتی رو فراری دادن. ‫- خواهرت، اولیو داره میاد.
‫اون خواهر من نیست. ‫خواهر ناتنی یا فامیل یا یه همچین چیزیه.
‫- خوبین؟ ‫- انقدر خنگ و پخمه‌ست که نگو!
‫- به کی می‌گی خنگ؟ ‫- حالا تو دردسر افتادی.
‫نه، واقعاً براش سؤال شد. ‫روحش هم خبر نداره که به کی گفتم خنگ.
‫اوه. عجب! چقدر خنگه.
‫کی؟
‫- سلام بچه‌ها. تسلیت می‌گم. ‫- چی؟
‫- خب، از آشناهاتون بود؟ ‫- نه.
‫فقط یه بی‌عرضۀ مُرده‌ست که با خاکسپاریش ‫همۀ موش‌ها رو فراری داده.
‫عه، پس اومدین شکار.
‫من الان یه کنسرو مرغ و خرگوش ‫با سسِ گوشتِ غلیظ و کلسیمِ اضافه‌شده خوردم.
‫واقعاً؟
‫بعدش رفتی جلوی مامانی نشستی ‫تا یه‌کم موهاتو برس بکشه؟
‫- بعدش پودینگ هم خوردی؟ ‫- موقع برس کشیدن پودینگ خوردم.
‫- وای خدا. ‫- خدای من!
‫بعضی وقتا یه‌کم دردناک می‌شه، ‫این‌طوری دردش رو کم می‌کنه.
‫«من پانس هستم. توی یه خونۀ بزرگ زندگی می‌کنم،
‫و مامانی و بابایی دوستم دارن ‫و بهم سسِ گوشت می‌دن.»
‫پودینگ هم می‌خوری؟
‫- «نی‌نی کوچولوئم. پودینگ می‌خوام.» ‫- آره.
‫سوسولِ عوضی.
‫- پس حتماً خوشمزه بوده. ‫- آره، بود.
‫چطوره شما دوتا گورتون رو گم کنید ‫و برید با هم ازدواج کنید؟
‫خوبه.
‫نه. نه، ممنون.
‫- عه، خیلی‌خب. ‫- آره، روالش این نیست.
‫خدای من.
‫جان فلچر.
‫[جان فلچر]
‫متولد ۱۹۴۰.
‫- پیرمردِ عوضی. ‫- تو دوست داری چطوری بمیری؟
‫خوش‌گذرونی؟
‫- آخه چطوری از اون می‌میری؟ ‫- نمی‌دونم. وقتی پرسیدی هول کردم.
‫- می‌خوای بهش فکر کنی؟ ‫- آره، پشیمون شدم.
‫خیلی‌خب، پس چی؟
‫پارکینسون.
‫- اولیو. ‫- چیه؟
‫- تو دوست داری چطوری بمیری؟ ‫- اوه. آممم...
‫فکر کنم اگه می‌دونستم مریضم، ‫احتمالاً خودم رو می‌کُشتم.
‫- چطوری؟ ‫- نمی‌دونم. مثلاً خودم رو از یه ساختمون مینداختم پایین.
‫خب اون‌طوری که چیزی‌ت نمی‌شه.
‫- منظورت چیه؟ ‫- با پا میای روی زمین، مگه نه؟
‫ما فقط نُه‌تا جون داریم. ‫دفعۀ دهمی که بپرم، کارم تمومه.
‫باشه، ولی هیچ‌کدوم از جون‌هات رو استفاده نمی‌کنی که! ‫چون همیشه با پا میای روی زمین.
‫- اگه ده بار بپرم پایین، دفعۀ دهم... ‫- سعی کن با صورت بیای روی زمین!
‫- سعی کن با صورت نکبتت بیای روی زمین! ‫- فکر نکنم بتونیم.
‫- معلومه که می‌تونیم. نه،غیرممکنه. ‫- نه، غریزه‌ست.
‫این‌طور نیست. اگه می‌خواستی خودت رو بکُشی...
‫یعنی می‌گی اگه می‌رفتم بالای یه ساختمون ‫و می‌خواستم خودم رو بکُشم،
‫اگه می‌خواستم هم نمی‌تونستم با صورت بیام روی زمین؟
‫غریزه‌ست.
‫- تو فکر می‌کنی اگه بخوای، می‌تونی با صورت بیای روی زمین؟ ‫- آره. آره، آره. راحته.
‫- مثل آب خوردن. ‫- چطوری؟ چی‌کار می‌کنی؟
‫- با سر شیرجه می‌زنم. ‫- باید پاهات رو ببندی.
‫باشه، پاهام رو ببند. هر کاری می‌خوای بکن. ‫فقط منو از اون ساختمون هُل بده.
‫پس باید دست‌وپاتو ببندیم، ‫بعد یکی هُلت بده؟
‫- آره. ‫- مثل یه بوقلمونِ آماده برای فِر، دست‌وپابسته!
‫- اگه پاهات بسته باشه چطوری می‌پری؟ ‫- می‌گم هُلم بدن.
‫- من هُلت می‌دم. ‫- اینکه دیگه خودکشی نیست!
‫ولی دوست داری لحظۀ آخر هُلت بدن؟
‫این‌طوری که ندونی کِی قراره اتفاق بیفته. ‫یه‌کم غافلگیرکننده باشه.
‫چی؟ اون بالا دست‌وپام بسته شده باشه؟ ‫کجاش غافلگیرکننده‌ست؟
‫- تو دوست داری چطوری بمیری؟ ‫- توی یه دعوای شدید.
‫- با یه عالمه سگ یا یه همچین چیزی؟ ‫- من هر کی بیاد جلوم رو حریفم.
‫سگ‌ها، ایگواناها.
‫- آره. ‫- میرکت‌های کوفتی. ‫(جانوری شبیه سنجاب)
‫- آره. ‫- می‌خوای بدونی چطوری؟ تق!
‫- آره! ‫- خیلی پیش میاد که حیوون‌ها گم می‌شن، رفیق.
‫اگه می‌خوای عکست بره روی یه تیر چراغ‌برق، ‫با یه صورتِ غمگین که داره به همه نگاه می‌کنه،
‫روی یه تیکه کاغذ، با چندتا شماره تلفن ‫که پایینشه و توی هوا تکون می‌خوره، بیا پیش خودم.
‫- خشونت هیچ‌وقت چیزی رو حل نمی‌کنه. ‫- معلومه که می‌کنه.
‫عه واقعاً گُنده‌لات؟ ‫کِی خشونت تونسته چیزی رو حل کنه؟
‫خب، وقتی که می‌خوای یکی رو تا می‌خوره بزنی، ‫و همین کارم می‌کنی.
‫- تق! مشکل حل می‌شه. ‫- آره!
‫اینکه بگی «تق» ‫دلیل بر این نیست که حق با توئه.
‫ای بابا. آره. ‫صرفاً آخر یه جمله گفتی «تق».
‫خب، آقای تحصیل‌کردۀ دانشگاهِ چرت‌وپرت، ‫به دانشگاهِ زندگی خوش اومدی.
‫دانشگاهِ عالی‌ایه. توی جدول رده‌بندی کجاست؟ ‫احتمالاً پایین‌پایینا.
‫«دارم حسابی حالت رو می‌گیرم، آره؟» ‫بگیر که اومد. تق!
‫- کار تمومه. ‫- می‌خوای چه کاری رو تموم کنی؟
‫کارِ اصلی رو!
‫حرفم اینه که این‌طوری می‌افتی توی چرخۀ خشونت.
‫- آره. ‫- آره.
‫- خیلی‌خب، تو هم همینو می‌خوای، آره؟ ‫- عالیه.
‫- هی، چی‌کار می‌کنی؟ ‫- زمین تازه کنده شده.
‫- نمی‌شه جلوش مقاومت کرد. ‫- اون تازه توی قبرش سرد شده، رفیق.
‫پس این‌طوری گرم می‌شه، مگه نه؟
‫نگاه کن.
‫راحت می‌شه روش مانور داد.
‫- تموم شد. عالی بود. ‫- اصلاً کار درستی نبود.
‫- بی‌احترامی کردی. ‫- خوب کرد. آدما آشغالن.
‫نه، نیستن. همه‌شون نه. ‫بعضی‌هاشون عالی‌ان.
‫«اتنبرو». «ملاله». ‫یا مثلاً صاحب‌های من.
‫صاحب‌ها؟ صاحب‌ها؟ ‫ببین چی داری می‌گی!
‫اونا صاحب‌های من هستن. ‫برام کلی پول دادن، منم قدردانشونم.
‫وگرنه الان توی پناهگاه بودم، ‫یا بدتر از اون، مثل شماها بی‌خانمان بودم.
‫و خیلی هم باهام خوب رفتار می‌کنن، آره دیگه.
‫اونا آزادی‌ت رو ازت گرفتن ‫و انداختن توی سطل آشغال. این «رفتار خوبه»؟
‫اصلاً هم آزادی‌م محدود نشده. ‫ممنون! زندگی‌م هدفمندتر شده.
‫این ناراحت‌کننده‌ست. خیلی ناراحت‌کننده‌ست.
‫مثل سندرم استکهلم می‌مونه، نه؟
‫تو یه‌جورایی یه بردۀ قاچاق‌شده‌ای،
‫و با اینکه اون پدرسگ‌ها، زدن ناقصت کردن
‫بهت پودینگ می‌دن، ‫و تو یهو می‌گی: «وای، ممنون. ممنون.»
‫خب وقتی یکی بهت پودینگ می‌ده باید چی بگی؟
‫در ضمن، یه نصیحت بهت بکنم «آقای همه‌چی‌دون»،
‫به هر کی بگی «پدرسگ» دیگه بهت پودینگ نمی‌ده.
‫ولمون کن بابا!
‫- باز چی شده؟ ‫- آخی، یه بچه کوچولوئه.
‫- بکُشیمش؟ ‫- آره، و بخوریمش.
‫نه! گم شدی، عزیزم؟
‫آره.
‫از خونه دور شدم، ‫و نمی‌دونم چطوری برگردم اونجا.
‫- کجا زندگی می‌کنی؟ ‫- اگه می‌دونست که گم نمی‌شد، مگه نه؟
‫خفه شو. شاید آدرسش رو بدونه ‫ولی راه رو بلد نباشه، احمق گاگول.
‫آدرست رو می‌دونی؟
‫نه.
‫آخی، گریه نکن.
‫ما خونه‌ت رو پیدا می‌کنیم.
‫خیلی‌خب، اون از اون سمت اومد، ‫پس بیاید از اون‌طرف بریم.
‫ما وقتِ این کارها رو نداریم.
‫دقیقاً، ما ناسلامتی یه باندیم. ‫مؤسسۀ پیداکردنِ بچه‌گربه‌های گمشده که نیستیم.
‫دقیقاً. هر گربه‌ای باید به فکر خودش باشه، مگه نه؟ ‫توی این دنیا، قانون جنگل حاکمه.
‫پس باید تحمل کنی.
‫آخه اون خیلی کوچولوئه، ‫ولی شماها بزرگ و قوی هستین.
‫آره. آره.
‫اون... بی‌راه نمی‌گه، بچه‌ها.
‫پس باید این پدرسوخته رو برسونیم خونه.
‫♪ دارم به سمت مرکز شهر می‌رم، تندتند راه می‌رم ♪
‫♪ چهره‌ها از جلوم رد می‌شن و من راهیِ خونه‌ام ♪
‫♪ مات و مبهوت به جلو خیره شدم ♪ ‫♪ فقط دارم راهم رو می‌رم ♪
‫♪ دارم از بین جمعیت عبور می‌کنم ♪
‫♪ و من بهت نیاز دارم ♪
‫♪ و دلم برات تنگ شده ♪
‫♪ و حالا برام سؤال شده ♪
‫♪ اگه می‌تونستم برم روی هوا ♪
‫♪ به نظرت زمان منو نادیده می‌گرفت؟ ♪
‫♪ چون می‌دونی که حاضر بودم هزار کیلومتر پیاده بیام ♪
‫♪ اگه فقط می‌تونستم تو رو ببینم ♪
‫♪ امشب ♪
‫- مغازه‌ها رو یادته؟ ‫- نه خیلی.
‫- وای! ‫- چی...؟
‫یا خدا!
‫عجب! ‫فقط یه خیاره. فقط یه خیاره.
‫همه آروم باشن، خب؟
‫اَه! چرا همه‌جا رو خیس کردی؟
‫- برای دفاع بود. ‫- مگه تو راسویی؟
‫- بوش که شبیهِ اونه. ‫- نه، اتفاقاً گربه‌ام.
‫هر جا که دلم بخواد کارمو می‌کنم. ‫تعیین‌کنندۀ قلمرو و مالکیته.
‫- پس اصولاً الان دیگه مال منه. ‫- چی مال توئه؟
‫ای بابا!
‫یا خدا. همه یه‌کم آروم بگیرین.
‫بیاید بریم.
‫رخصت می‌دی؟
‫بفرما.
‫- کارِت خوب بود. ‫- آره، دمت گرم.
‫کیش! کیش! برید ببینم!
‫- خفه شو! ‫- آره!
‫- برو بمیر. ‫- کثافت.
‫- چرا اون گلدون رو انداختی؟ ‫- اون یه گربه‌ست.
‫- خب که چی؟ ‫- خب یعنی یه‌کم عوضیه.
‫- منم یه‌کم عوضی‌ام؟ ‫- هنوز نه، ولی پتانسیلش رو داری.
‫آره، با ما بگرد.
‫گشنمه.
‫همه‌مون گشنه‌ایم. بهش عادت کن.
‫خب، راستش من نیستم.
‫آره، گفتی دیگه. غذا خوردی.
‫آره، خوردم.
‫راستش، ۹ دقیقۀ دیگه، ‫اون ظرف غذای تایمردارم باز می‌شه
‫و یه‌کم غذای خشک و شیر می‌خورم.
‫چرا غذات تایمر داره؟
‫خب، خانواده امشب خونه نیستن، رفتن پیش رفقا.
‫اونا غذام رو می‌ذارن،
‫و من از دریچۀ مخصوصِ گربه‌ها می‌رم تو، ‫صبر می‌کنم غذام باز بشه،
‫بعدش توی یه خونۀ بزرگ، خالی و ‫دوست‌داشتنی چرت می‌زنم.
‫صبر کن، صبر کن، ‫خونه‌ت الان خالیه؟
‫- با یه عالمه غذای گربه؟ ‫- و یه دریچۀ مخصوصِ گربه‌ها هم داره؟
‫آره، چطور؟
‫یه‌کم از سالمون رو نگه دارید. ‫آخه باید یواش‌ هضمش کنید.
‫خیلی‌خب.
‫- فردا می‌بینمت. ‫- چِندش!
‫- کثافت. ‫- خیلی ممنون، بچه‌ها.
‫- حالا تا صبح گرسنه می‌مونم. خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫- شب بخیر، پدرسگ. ‫- خیلی‌خب، حواست به دریچه باشه! حواست به دریچه باشه!
‫هی. اون رفیقمه. رالفی!
‫- گاس! ‫- هی!
‫- رالفی! ‫- نه!
‫راننده حتی واینستاد.
‫نه.
‫مجبور نیستن. ‫هر چی نباشه، اون فقط یه گربه‌ست.
‫آدما به ما اهمیتی نمی‌دن.
‫آدما به هیچی جز خودشون اهمیت نمی‌دن.
‫راستش رو بخوای، ‫حتی به همدیگه هم اهمیت نمی‌دن.
‫ناراحت‌کننده‌ست.
‫پیش میاد، بچه‌جون.
‫به گمونم همه‌مون قراره در آینده ‫زیر ماشین لِه بشیم، مگه نه؟
‫بهتر از اینه که از گشنگی ‫آروم‌آروم توی یه خرابه بمیری.
‫یا با دردِ نارسایی کلیه.
‫من این‌طوری می‌میرم؟
‫نه.
‫ما خونه‌ت رو پیدا می‌کنیم، ‫و وقتی که پیر شدی...
‫می‌برنت دامپزشکی ‫و یه آمپول کُشندۀ باحال بهت می‌زنن.
‫- عالیه. ‫- اوهوم.
‫البته حالا حالاها نمی‌میری.
‫مُردن چه حسی داره؟
‫هیچ حسی نداره.
‫مثل... ‫مثل حسیه که قبل از به دنیا اومدنت داشتی.
‫حتی نمی‌فهمی که مُردی. ‫فقط بقیه می‌فهمن.
‫پس دیگه هیچ‌وقت این گربه رو نمی‌بینید؟
‫دقیقاً.
‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌بینیمش.
‫البته احتمالاً فردا دوباره ببینیمش.
‫چون رفتگرها تا پنجشنبه نمیان.
‫مگه اینکه امشب یه روباه بخورتش.
‫ببخشید که خونه‌ت رو پیدا نکردیم. ‫فردا پیداش می‌کنیم.
‫- اگه فردا پیداش نکردیم چی؟ ‫- خب، اون‌وقت پس‌فردا پیداش می‌کنیم.
‫اگه پس‌فردا هم پیداش نکردیم چی؟
‫دیگه بی‌خیال می‌شیم.
‫شوخی کردم.
‫انقدر می‌گردیم تا پیداش کنیم، خب؟ ‫فقط شاد باش.
‫هیچ‌جا خونۀ خودمون نمی‌شه.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر، رفیق.
‫خب، تو اونجا می‌خوابی. باشه؟
‫در حد هتل‌ها نیست، ‫ولی زنده نگهت می‌داره.
‫ممنون.
‫تاریکه.
‫آره، تو گربه‌ای. ‫می‌تونی توی تاریکی هم ببینی.
‫آره، ولی از چیزهایی که می‌بینم خوشم نمیاد.
‫اینجا جای ترسناکیه.
‫آره، زندگی بی‌رحمه، ‫ولی باید روی پای خودت وایستی، خب؟
‫هیچ‌کس جز خودت نمی‌تونه کمکت کنه، بچه‌جون.
‫باشه.
‫ممنون، گاس.
‫«ترجمه از محمد سید»
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M