حواست باشه. محکم نگه دار. ممکنه یه ماهی گنده بگیری.
صبر داشته باش.
- داره گاز می‌گیره. - گاز می‌گیره؟
- نمی‌دونم. - فکر کنم آره.
مامان، یکی دیگه هم هست!
- مامان. - آنجلا.
صدای اونو نمی‌شنوی؟
نه، ببخشید. چی می‌خواستی عزیزم؟
بیا ماهی‌ها رو بشماریم.
واو! همه‌ی اینا رو تو گرفتی؟
- آره. - ایراتی، بیا اینجا.
شما دوتا خودتون این ماهی‌ها رو گرفتین؟
- آره. - جدی؟
ببینیم. بذاریمشون تو فر
باید ضربه‌گیرها رو بندازیم بیرون.
- مامان. - یه ثانیه، عزیزم.
داریم می‌خوریم بهش.
چی شده؟
یکی‌ش کمه.
آنجلا!
- چی؟ - می‌خوریم بهش.
- حواسم هست. - می‌بینی.
- صبح بخیر خانواده. - صبح بخیر.
- صبح بخیر دخترا. - سلام، ویسنته.
حالت چطوره ویسنته؟ پات چطوره؟
همونه. اذیتم می‌کنه.
- بالاخره درست میشه. - اوه، حالت خوب به نظر نمیاد.
آره، یه کم دریازدگی گرفتم.
از قبل به شوهرت گفته بودم روز خوبی برای بیرون رفتن نیست.
عجله داریم. می‌تونیم بریم؟
- ببخشید، من میرم. - می‌بینمت.
اینجا رو فشار بده. حالت بهتر میشه.
ممنونم.
پیاده شید دخترا.
مستقیم برید حمام، و وقتی تموم شد،
مشق انگلیسی‌مون رو انجام می‌دیم، باشه؟
- باشه. - زود باش.
مگه دریازدگی نداشتی؟
- اوه، گونزالو. - گونزالو چی؟
چی شده؟
به ویسنته می‌گی ولی به من هیچی نمی‌گی؟
- نمی‌خواستم اذیتت کنم. - تو هیچ‌وقت اذیتم نمی‌کنی.
من بهش نگفتم. خودش متوجه شد.
چی داری می‌گی؟
یعنی من باید می‌فهمیدم؟
- من اینو نگفتم. - باشه.
ببین، چرا دریازدگی گرفتی؟
داشتم کتاب می‌خوندم.
خب پس دفعه‌ی بعد به ویسنته بگو، باشه؟
بگو «شوهرم منو آورده به لعنتی‌ترین بهشت دنیا،
و تنها کاری که می‌خوام بکنم کتاب خوندنه.»
- شنیدیمت. - یک یورو.
اوه! فحش دادم؟
- آره. - حواسم نبود. ببخشید!
من فقط...
باشه، به هر کدومتون یه یورو می‌دم. برید!
…بدترین وضعیت ثبت‌شده تا امروز.
امروز صد روز از ناپدید شدن معمار جوان، نِکانه لوپس می‌گذره.
از ۲۳ مارس تاکنون هیچ خبری از او نشده،
زمانی که کفشش در دهانه‌ی رود پلنتسیا پیدا شد.
مادرش از هر کسی که اطلاعاتی دارد می‌خواهد
جلو بیاید تا به روشن شدن ماجرا کمک کند...
من تمومش می‌کنم. برو بخواب.
اگه تو می‌گی.
خب.
کوله‌هاتون رو بردارید. بریم. همه منتظرن.
زود باشید دخترا.
بِیگو؟
اینجام آنجلا، توی دفتر گونزالو.
- بیگو. - بله؟
به وسایلش دقت کن. اون روز چیزی رو جابه‌جا کردی و عصبانی شد.
- ببخشید. می‌دونی معمولاً حواسم هست… - می‌دونم.
اگه می‌تونی پنجره‌های بالا رو تمیز کن.
باشه. ولی هفته‌ی پیش انجامشون دادم.
- خودت می‌دونی اخلاقش چطوره. - بعد از این کار انجامشون می‌دم.
- می‌رم لباسم رو عوض کنم. - بعداً می‌بینمت.
وقایع‌نامه‌های شهر گمشده
قراره با هم دوست بشیم.
- ماریبل هم همین‌طور. - همراه خوبیه.
- خیلی خوبه. - آره.
با هم می‌ریم پیاده‌روی…
چقدر قشنگی.
- چقدر نازی. - ببین کی اومده، کارمن.
- سلام، ماریبل. - نگاه کن!
- ببین کی اومده! - سلام.
- سلام مامان. - سلام.
با اسم من براش چیپ گذاشتن.
خب معلومه. مال خودته.
آره، کاملاً مال خودمه.
منو هم توی بیمارستان چیپ‌گذاری کردن، مگه نه؟
- تو هم؟ - معلومه.
الان حواسشون بهمون هست.
بیا!
- آفرین! - آفرین!
بیا اینجا.
- پنجه بده. آفرین. - آفرین.
ممنون.
سلام رفیق.
- خوب. - ببرش بیرون قدم بزنه.
- پنجه‌ش رو بهم داد. - آره.
امروز حالش خوب به نظر میاد.
همینطوره.
خوشحاله.
امیدوارم جواب بده.
خوندم سگ‌ها کمک می‌کنن در لحظه باشن. برای اعتمادبه‌نفس خوبه.
یه پیاده‌روی حسابی به جفتمون می‌چسبه.
بهتره دخترا رو زودتر بیاری.
گونزالو نمی‌خواد اونا اون رو تو این وضعیت ببینن.
آره، می‌دونم.
خب… چسب رو آوردی؟
ببین، فقط لبه‌هاش رو بزن.
این‌طوری مثل قبل همه‌جا پخش نمی‌شه، باشه؟
می‌تونیم بریم بازی کنیم؟
چه پررو.
باشه، برید.
هورا! بریم.
- سلام. - سلام.
ببین دخترا تو مدرسه چی درست کردن.
عالیه.
من کمک کردم تمومش کنن، ولی کار خودشونه.
آره.
لعنتی. هنوز خرابه؟
چی شده؟
ماشینم رو خراب کردن.
کاپوتش داغون شده.
عوضی‌های باریکا.
منو دیدن و در رفتن.
هرچقدر می‌خوان بدون. مشخصه این زمین مال کیه.
بابا!
دخترا.
ماکت‌ها رو دیدی؟
آره، خیلی دوستشون داره.
یه کم کلافه‌ام.
چون باید دو نفر رو اخراج کنم.
تا شما دوتا رو استخدام کنم.
معمارهای کوچولو.
نمی‌خوام از سر دلسوزی با من باشی.
از سر دلسوزی، گونزالو؟ ولی خودم می‌خوام.
ببین، می‌خوام همه‌چیز برگرده به قبل.
ولی وقتی بهم دروغ می‌گی نمی‌تونم.
دارم تلاش می‌کنم، باشه؟
دیگه نمی‌دونم چی بگم.
کار من نبود، گونزالو.
نه. ناشناس بود.
- من نبودم. - مهم نیست.
چرا، مهمه.
مهم نیست.
مهمه. من گزارش نکردمت.
- باشه، ولش کن. - گزارش رو پس گرفتم.
- بس کن. - ازت دفاع کردم، گونزالو...
بسه! بسه.
دخترا رو بیدار می‌کنی و اون‌وقت واقعاً به مشکل می‌خوریم.
بسه.
نقشه‌ها رو نشونت می‌دم.
نظرت چیه؟ پتانسیل داره، نه؟
خیلی خوب در میاد.
سر نِکانه لوپس چی اومد؟
- باهات کار می‌کرد، نه؟ - آره.
هیچ ایده‌ای نداریم.
به من بگو. تو چیکار می‌کردی؟
دیوار جداکننده رو برمی‌داشتی؟ فضاش رو باز می‌کردی؟
بستگی داره.
- دیوار باربره؟ - نه، نیست.
خرابشون می‌کردم تا پذیرایی بزرگ‌تر بشه.
و فضای زیر شیروونی رو هم باز می‌کردم
تا یه طبقه‌ی دیگه اضافه بشه و خونه خیلی بزرگ‌تر بشه.
داره روش کار می‌کنه.
- کی می‌تونی شروع کنی؟ - من؟ نه.
- چرا؟ - نمی‌تونم.
سال‌ها کار نکردم، دخترا هم هنوز خیلی کوچیکن.
آنجلا، خواهش می‌کنم. مثل بقیه یه پرستار بگیر.
- وقتش نرسیده؟ - بیگو رو داریم.
بیگو؟ آره، معلومه. اصلاً چیزی برای فکر کردن نیست.
فقط خونه‌ی خودتونو کپی کن.
عزیزم، قشنگ‌ترین خونه‌ی مونگیا مال کیه؟
گونزالو و آنجلا. چرا؟
چون دارم آنجلا رو قانع می‌کنم خونه‌ی ما رو هم همون‌طوری بسازه.
- جدی؟ - آره.
تنهایی انجامش ندادم. کار تیمی بود.
خودتو دست‌کم نگیر عزیزم.
همه‌چی کار خودش بود. من فقط اجرا کردم.
پس قطعی شد.
نقشه‌ها رو برات می‌فرستم.
من که نگفتم آره.
خب؟ انداختت تو ماجرا.
بابا، لوکا می‌تونه شب بمونه؟
بستگی به بوسی داره که بهم می‌دی.
بزرگ‌تر!
باشه، می‌تونه بمونه.
خب، اگه مامان مشکلی نداره؟
- معلومه. - آره؟ فردا می‌بریمش مدرسه.
- حتماً. - می‌تونه بمونه.
هورا!
راستش واقعاً با این خونه شانس آوردیم.
خیلی قشنگ درستش کردی.
اون گوشه خوب تا نخورده.
ببخشید.
«قشنگ‌ترین خونه‌ی مونگیا.»
این بازسازی چی بود؟
این…
هیچی نیست، گونزالو.
لائورا فقط یه کم شیطونی می‌کنه.
ولی من انجامش نمی‌دم.
- انجامش نمی‌دی؟ - نه.
چرا؟
فقط نمی‌خوام.
پیتزاها رسیدن؟
ازِت سؤال پرسیدم.
چرا نه؟ این خونه رو خیلی قشنگ درآوردی.
دکورش هم عالیه.
باید پایین یه سری چیزا رو جمع‌وجور کنم.
نه، لازم نیست.
دارن پیتزا می‌خورن و فیلم می‌بینن.
- می‌رم ببینم چیزی لازم ندارن. - چی شده؟
به من اعتماد نداری؟
موضوع این نیست.
پس یه چیز دیگه‌ست؟
بهشون پاپ‌کورن قول دادم.
پاپ‌کورن؟
آره.
دارم می‌رم پایین، باشه؟
گونزالو!
- گونزالو، لطفاً. - باشه، آنجلا.
- بذار ببینیم که می‌فهمم. - لطفاً.
تو اون کله‌ی کوچیکت چی می‌گذره؟
گونزالو.
نمی‌فهمی؟ نمی‌تونی همه‌چیو با هم داشته باشی.
مامانت بهت نگفته بود؟
البته مامانت چی می‌دونه؟ اونم مثل خودته.
نمی‌تونم نفس بکشم.
- داری خفه می‌شی؟ - آره.
اگه دوباره برات پیش اومد، چیکار کنیم؟
اگه دوباره شد، چیکار کنیم؟ بگو.
- لطفاً. - بگو.
ببخشید.
ساختمون کارانتزا رو به‌هم ریختن.
باید برم مادرید، مشتری رو ببینم.
فردا برمی‌گردم، باشه؟
زود باشید بچه‌ها، پیاده شید. دیرتون می‌شه.
- خداحافظ. - خداحافظ.
زود باشید، بریم.
- خداحافظ. - خداحافظ عشقم.
الو؟
بله، خودمم.
اوه، الان؟ باشه، بله.
ده دقیقه وقت بده. باشه.
صبح بخیر.
ببخشید.
اشکالی نداره. عجله‌ای ندارم.
این‌ها مال شماست.
از طرف من نیست. از طرف یه گونزالویی‌ه.
شوهرمه، آره.
لعنتی، همونی بود که می‌ترسیدم.
باید امضا کنم؟
نه، همین کافیه. من می‌رم.
عالیه.
هیچی؟
- «هیچی؟» - منو یادت نمیاد؟
اِدو؟
ادواردو سیلوا؟
- ادواردو سیلوا. - باورم نمی‌شه.
حتی یه ذره هم نه؟
- حتی یه ذره هم نه. - من اهل پلنتسیا‌م.
- جدی؟ - این کارو نکن، آنجی.
خدایا. از دبیرستان کسی این‌طوری صدام نکرده بود.
تو کی هستی؟
نگران نباش. تو یه الهه بودی و من فقط یه بازنده.
خیلی خوب شدی، آنجی. خوشحالم می‌بینمت.
خوشحالم اوضاع زندگیت خوبه. این ماشین و خونه‌ی عالی.
واو.
- ببخشید، باید جواب بدم. - حتماً.
- ممنون. - خداحافظ، آنجی.
الو؟
آره، اینجان پیشم.
آره، که می‌دونی عاشقشونم.
آره گونزالو، الان می‌ذارمشون تو آب.
- خداحافظ، آنجی. - خداحافظ.
باشه، بعداً حرف می‌زنیم.
سلام، آنجی من اِدو هستم
سلام
ببخشید. نتونستم جلوی خودمو بگیرم شمارتو ذخیره نکنم
تعجب کردی؟
خیلی
شماره‌ی آنجی رو دارم!
چیکار می‌کنی؟
ناهار درست می‌کنم
بعدش چی؟
داشتم فکر می‌کردم برم بدوم… کجا می‌خوای همو ببینیم؟
باشه، زیاده‌روی کردم. ببخشید
سلام عشقم.
اوضاع مادرید پیچیده شد و مجبورم یه روز دیگه بمونم.
ببخشید.
گوش کن،
می‌دونم خراب کردم.
شاید حق با توئه و باید کمک بگیرم.
همه‌چیز درست می‌شه.
می‌دونی باید چیکار کنیم؟
دخترا رو بسپاریم به یکی و یه تعطیلات بریم مثل قدیما.
دلم برات تنگ شده.
خیلی دوستت دارم. خداحافظ.
آنجي، هنوز دارم بهت فکر می‌کنم
رو اعصابت نمی‌رم که، آنجلا؟
نه، رو اعصابم نمی‌ری
رفتی دویدن؟
تنهایی؟ محاله نگو بدون من رفتی؟
رفتم، هی‌هی
آخرین بارت کی پلنتسیا بودی؟
لائورا.
- حالت چطوره عزیزم؟ - سلام.
قبلتر زنگ زدم بگم نمی‌تونم بازسازی خونه‌ت رو انجام بدم.
اشکالی نداره. گونزالو بهم گفته.
- اوه، واقعاً؟ - آره، کاملاً درکت می‌کنم.
منم یه دوره‌ی سخت داشتم.
یه دوره‌ی سخت؟
بعد از به دنیا اومدن پسرم و وقتی مجبور شدم برگردم سر کار.
خیلی مضطرب بودم.
سر از اورژانس درآوردم.
واو. خیلی متأسفم.
ولی آنجلای عزیز، می‌گذره.
یه مرد عالی کنارته، بچه‌هات و همه‌ی ما.
آنجلا؟
- آره، ببخشید. - خب، همین بود.
چرا دخترا رو پیش من نمی‌ذاری که یه کم استراحت کنی؟
راستش دخترا خوبن، خودمم خوبم. حالم خوبه.
آنجلا، یه دِین بهت دارم.
به لوکا هم گفته‌م.
بهش فکر می‌کنم بعداً خبرت می‌کنم.
ممنونم.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
صبر کن.
هی! چه خبر آنجی؟
از اومدنت پشیمون شدی؟
آره، یه کم.
یه لحظه. هی!
- فردا می‌بینمت. - می‌بینمت.
پسرِ دوستم.
- می‌خوای بریم قدم بزنیم؟ - حتماً.
چه خاطره‌هایی.
یه شب یکی از دوستام گفت: «بریم دهانه‌ی رود.»
ساعت دو یا سه نصفه‌شب بود.
با خوراکی و وسایل رفتیم و حسابی خوش می‌گذروندیم، مثل پادشاه‌ها.
یهو گفت: «داداش، کتونی‌هام خیس شده.»
دیدیم آب داشت می‌زد بالا.
قسم می‌خورم. مجبور شدیم شنا کنیم برگردیم. یخ می‌زدیم.
فاجعه بود. انگار تایتانیک بود، به خدا.
معلم مورد علاقه‌ت کی بود؟
نمی‌دونم.
مال من لوئیس بود. ادبیات درس می‌داد.
آه، لوئیس. معلومه.
- آدم خوبی بود. - آره.
لوئیس، آره. من زیاد سر کلاس نمی‌رفتم.
- شیطونی می‌کردی. - دقیقاً.
تو که فرشته بودی؟
- متأسفانه آره. - کی باورش می‌شه؟
- بودم. - حتماً یه کاری می‌کردی.
خلاف تو دستشویی، پیچوندن کلاس، اذیت کردن معلم.
- شنیده بودم تو و لوئیس… - چی؟
اون هزار سالش بود. خیلی مسخره‌ای. نه.
این‌طوری‌ها هم بد نیست.
هیچ‌وقت دلت براش تنگ نمی‌شه؟
نه، اصلاً.
واقعاً نه؟
نه.
من یه کم دلم تنگ می‌شه.
خیلی هم.
چرا رفتی؟
به خاطر خواهرم.
به یه جای راحت‌تر نیاز داشت.
چرا؟
وقتی کوچیک بود یه عوضی زیرش گرفت.
- متأسفم. - اشکالی نداره. خوبه.
اسمش چیه؟
رُزا.
بیا. یه نوشیدنی مهمون من.
یه جایی یادمه، پاتوقم بود.
- بریم. - اگه پیداش کنم.
آره؟
نصف شهر رو نمی‌شناسم. قبلاً اینجا نبود.
باید باشه. پشیمون نمی‌شی. دارم می‌برمت بهترین جا.
- بهترین. - می‌بینیم.
خودت می‌بینی.
همینه. باید باشه. ببینیم.
- اوه نه. - چی؟
چی شده؟
نیست.
آه آره. یعنی می‌اومدی ال کولدو؟
با کل شهر.
- بهترین جا بود. - آره، حق با توئه.
تو خیابون غذا میخوردم.
یافتم.
می‌دونم کجا بریم.
- نزدیکه، ده دقیقه با موتور. - نه، نه موتور.
بیا، قبل از بارون.
- ده دقیقه؟ - با من هشت و نیم.
- آره؟ - باشه.
- یه لحظه.
حتماً.
سلام، فقط خواستم بگم دخترا پیش لائوران
و من دارم می‌رم سینما. اگه زنگ زدی و جواب ندادم.
بعداً زنگ می‌زنم.
خب؟ باحال نیست؟
- فوق‌العاده‌ست! مال خودته؟ - نه! کاش بود.
مال یه دوسته. یه فرانسویه. هر هفته سرکشی می‌کنم.
می‌دونستم خوشت میاد.
چی؟
خیلی قشنگی.
- آره، معلومه. - واقعاً قشنگی.
قبل از اینکه تاریک بشه داخل رو نشونت می‌دم.
دوست من خیلی خسیسه. قبضا رو فقط جولای و آگوست می‌ده.
- فقط تابستونا اینجاست؟ - آره.
همیشه کلیدها رو اینجا قایم می‌کنم.
پیداشون کردم.
چند وقته این کارو می‌کنی؟
گل رسوندن برای مردم؟ حدود یه سالی می‌شه.
واو. یک سال گذشت؟
- دوستش داری؟ - آره، عاشقشم.
گرفتی چی می‌گم. کار رویایی‌مه. خیلی خوشحالم.
آها، فهمیدم. داری شوخی می‌کنی.
دوست دارم با گل‌ها همه‌جا برم و بیام.
تحملش رو ندارم. راستش ازش بدم میاد.
ولی خب فکر کنم از پیتزا بهتره.
- یه چیز هست که تو کارم دوست دارم. - چی؟
نمی‌تونم بگم.
- بیا دیگه. - نمی‌تونم. خیلی غیرحرفه‌ایه.
- نمی‌تونم بگم، ببخشید. - پس نگو.
منظورت چیه؟ باید یه کم اصرار می‌کردی.
بگو دیگه.
باشه. لطفاً بگو.
عاشق خوندن کارت‌هاشم.
- کارت‌ها؟ - کارت‌هایی که همراه دسته‌گل‌هاست.
عاشق خوندنشونم. دست خودم نیست.
می‌دونی چند تا آدم خیلی لوس و حال‌به‌هم‌زن هست؟
دلم می‌خواد بعد از خوندنشون همشونو پاره کنم.
آدما یه چیزیشون می‌لنگه.
این همه متن آبکی که می‌نویسن.
- برای لطف به مردم پاره‌شون می‌کنم. - مال منو خوندی؟
نه.
- خوندی یا نخوندی؟ - نه، نخوندم.
باشه.
- نخوندم. - خب، باور می‌کنم.
هرگز این کارو نمی‌کنم.
«خیلی متأسفم، عشقم.»
«اشتباه کردم.»
«قسم می‌خورم دیگه تکرار نشه.»
«بیشتر از جونم دوستت دارم.»
- یه چیزی تو این مایه‌ها؟ - آره، همین حدودا.
- فکر می‌کنم همینا باشه. - فکر می‌کنی؟
چرا این‌طوری فکر می‌کنی؟
گردنت رو دیدم.
برای همین.
- می‌رم. - صبر کن.
- نه، می‌خوام برم. - لطفاً صبر کن.
- دارم فضولی می‌کنم، ببخشید. - آره.
- بذار نوشیدنیمون رو تموم کنیم. - آره، داری فضولی می‌کنی.
می‌رسونمت خونه. نوشیدنیت رو تموم کن.
فکر می‌کنی منو می‌شناسی؟
یا گونزالو رو، فقط چون با هم دبیرستان رفتیم؟
می‌دونی برای من چی کار کرده؟ یا چه دردی بهش زدم؟
دردی که بهش زدی؟
- آره. - جدی؟
گونزالو من و دخترا رو نجات داد. هر سه‌مون رو.
ولی گردنت رو ببین، لطفاً آنجلا. بهش نگاه کن.
فقط بعضی وقتا این کارو می‌کنه.
اونم رنج می‌کشه.
بریم؟
گوش کن. اگه سه تا اضافه کنی، چند می‌شه؟
نه عزیزم. اگه کپی کنی، یاد نمی‌گیری.
بیا، فکر کن.
بلدی.
این که راحته.
چی شده؟
- هیچی. - هیچی.
واقعاً؟
بذار ببینم.
دیدی؟ بلدی.
نه، این سگه انگلیسی نمی‌فهمه.
- مال لوکا می‌فهمه. - مال لوکا پنجه می‌ده؟
- نه. - خب پس تو می‌تونی پنجه بدی، نه؟
ببین چقدر قشنگی. آفرین، مایا!
نمی‌ترسی. تو هم نه.
امروز متفاوت به نظر میاد.
خوشحاله که اونا اینجان.
پنجه بده.
بیاید دخترا. وقت میان‌وعده‌ست.
- بریم. - آره!
ببین، میوه‌ی خشک.
- کی سیب می‌خواد؟ - نه.
- اوه، لعنتی! - خوبی؟
آره. خیلی دست‌وپاچلفتی‌ام.
- چی شد؟ - با اگزوز سوختم.
- ببخشید. - خدایا، خواهشاً عذرخواهی نکن.
- خیلی دست‌وپاچلفتی‌ام. - یه کم آب روش بریزیم.
- خوبه، واقعاً. - نگران نباش.
خب. یه کم می‌سوزه، ولی براش خوبه.
- کافیه. - باشه؟
- آره. - بهتر شد؟
- هیچی نیست. آره. - باشه.
- آماده‌ای؟ - معلومه.
بیا.
کوله‌پشتی رو می‌گیرم.
- عاشق اینجا می‌شی. - فوق‌العاده‌ست.
- از این طرف؟ - آره.
نظرت چیه؟ باحاله، نه؟
آره.
اینجا رو دوست دارم.
قشنگه.
چیکار می‌کنی؟!
- امتحانش کن، لطفاً. - دیوونه‌ای. با دیدنت یخ زدم.
میای شنا؟
- دیوونه‌ای. - بیا دیگه.
محاله.
- روز خوبیه براش. - نه! ولی...
شوخی می‌کنی.
کجا می‌ری؟
ادو!
بیا! عالیه.
- بیا. - محاله.
سرده!
چطور می‌تونی این کارو بکنی؟
به دریا نگاه کن. دیوونه‌ای؟
نه، حرفشم نزن. نه.
گونزالوه.
جواب بده.
الو؟
حالت چطوره؟
دوبار؟
آره، دو تا تماس بی‌پاسخ ازت دارم.
توی مغازه بودم و صدای گوشی رو نشنیدم.
اوضاع چطوره؟
داری کجا میای؟
آه، آره.
باشه.
- نیم ساعت دیگه خونه‌ست. - می‌رسونمت.
باید برم.
- اوه، لعنتی. موتورم کجاست؟ - چی؟
- موتورم اینجا نیست، آنجلا. - چی؟
لعنتی. اون عوضی‌ها.
- چی شده؟ - اون موج‌سوارای لعنتی موتورو انداختن زمین.
به جون خودم باورم نمی‌شه. لعنتی.
- چیکار کنیم؟ - موج‌سوارای لعنتی!
- چیکار باید بکنم؟ چطور کمک کنم؟ - کلید رو از جیبم دربیار.
عوضیا.
چیکار می‌تونم بکنم؟
باورم نمی‌شه. داری شوخی می‌کنی!
منظورت چیه؟
- چیکار کنیم؟ - می‌شه یه لحظه ساکت شی؟
- ببخشید. - اشکالی نداره.
به تعمیرگاه زنگ می‌زنم.
- باشه. - باشه. به تعمیرگاه زنگ می‌زنم.
اگه الان بیان، می‌گم برسوننت خونه.
- اگه بیان؟ نه. - الان زنگ می‌زنم.
نمی‌تونم صبر کنم. باید برم.
- لعنتی. باید برم. - یه لحظه.
یه لحظه ندارم، ادو.
- باید برم. - شما عوضی‌ها! لعنتی!
- چی شده؟ - جواب نمی‌دن.
گوشی رو برنمی‌دارن.
چرا؟ چیکار کنیم؟
الو؟ تله‌تاکسی.
اینجا نگه دار.
- اینجا؟ - آره.
یه لحظه صبر کنین لطفاً.
ادامه بدین.
نگه دارین لطفاً.
- باز؟ - آره.
بفرمایید.
- بقیه‌ش مال خودتون. - ممنون.
آنجلا؟
سلام ادو.
نمی‌دونم این چند روز چی شد، ولی…
گونزالو نزدیک بود مچم رو بگیره، و خانواده‌م اولویته. پس…
لطفاً دیگه زنگ نزن یا پیام نده.
ببخشید.
حذف سابقه تماس
نگران نباش.
چرا اینجایی؟
چطور توضیحش بدم؟
باید بری.
- باید گونزالو رو ترک کنی. - ادو.
- برات پیام گذاشتم. من خانواده دارم. - می‌دونم. لطفاً گوش کن.
موضوع این نیست. نمی‌بینی خطرناکه؟
گونزالو می‌خواد تو رو بکشه.
منو اجیر کرده این کارو بکنم.
- چی داری می‌گی؟ - آنجلا.
من اهل پلنتسیا نیستم.
من گل‌فروش نیستم. نمی‌دونستم بهت می‌گن آنجی.
گونزالو بهم گفت. رفت که برای خودش بهانه داشته باشه.
نمی‌فهمم چرا اینا رو می‌کاری تو سرم.
چرا شوهرم باید بخواد منو بکشه؟
تو گزارشش کردی. هرگز نمی‌بخشتت.
- ولم کن. - آنجلا، لطفاً.
ولم کن.
آنجلا!
گونزالو داره میاد سراغت.
آنجلا؟
همه‌چی خوبه؟
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M