داری ازم می‌خوای پدر بچه‌هام رو بکشم.
که اون تو رو نکشه.
ادو، امروز قراره این کارو بکنه. امروزِ امروز.
در قسمت قبل…
- مامان. - چی؟
بابا کی میاد؟
از کجا می‌دونی می‌خواست تو رو بکشه؟
می‌دونی ادواردو سیلوا کیه؟
ادواردو سیلوا؟
چطور ممکنه جنازه‌ای نباشه؟ خودم دیدمش.
رو به زمین افتاده بود روی چمن.
خواهش می‌کنم! یه نفر رو کشته!
و همکارش رو هم کشته! دخترا رو باهاش نذارین!
آنجلا، می‌فهمی هیچ مدرکی برای حرف‌هات وجود نداره؟
فقط می‌دونم دارم حقیقت رو می‌گم.
حالت خوبه؟
سرم گیج می‌ره.
به‌خاطر داروهای آرام‌بخشه.
نگران نباش، می‌گذره.
ببین، برای امنیتت کل ساختمان دوربین داره.
یکی اینجاست، یکی هم اون‌طرف.
اون اتاق کنترله.
همیشه یکی اونجاست برای مواقع اضطراری.
از این طرف بیا با من.
- سلام. - سلام، صبح بخیر.
اون اتاق دکتر آرامبوروئه. دکتر خودته، باشه؟
ناهار ساعت یکه. راس ساعت یک، باشه؟
گردنبندم. گردنبندم رو بده.
لوسیا.
- اگه پیش اون نیست، پس دست کیه؟ - بیا جلو.
گردنبندم. پس گردنبندم کجاست؟
حتماً یکی برداشته.
- سلام، نیا. - سلام.
اینجا جاییه که نسخه‌تو می‌گیری.
نسخه‌ی چی؟
نگران نباش، دکترت همه‌چیو توضیح می‌ده.
بیا. برگردیم.
و اینجا جاییه که می‌تونی کتاب بخونی یا تلویزیون ببینی.
بعضی وقتا فیلم هم می‌ذاریم.
بازی رومیزی هم داریم.
- نیاز دارم استراحت کنم. - حتماً.
می‌برمت اتاقت.
درها بسته می‌شوند.
- مال منه. - گیر کرده.
حالا می‌تونی یه کم استراحت کنی. تا ویزیت دکتر وقت داری.
وسایلت رو چک می‌کنم
که چیزی نباشه باهاش به خودت آسیب بزنی، باشه؟
مثل فرودگاه‌ها.
چقدر باید اینجا بمونم؟
هنوز زوده بگیم، ولی با داروی مناسب...
نه. نمی‌خوامشون. سرم گیج می‌ره، نمی‌تونم فکر کنم.
آنجلا، همکاریت مهمه. یادت نره به حکم قاضی اینجایی.
نه. من به خاطر شوهرم اینجام.
دیشب،
مامانت یه حمله داشت.
چی شد؟
سگ رو ول کرد بیرون.
فرستادش دنبالت، و… ماشین بهش زد.
- مامانم حالش خوبه؟ - خوبه.
شوهرت بهمون گفت
بیش از بیست ساله اسکیزوفرنی پارانوئید داره.
حتماً می‌دونی این بیماری‌ها زمینه‌ی ژنتیکی قوی دارن.
معلومه.
و حالا فکر می‌کنید منم مثل اونم؟
خب، تو چند روز آینده یه‌سری تست می‌گیریم.
می‌بینیم چی می‌شه.
بهانه‌ی کامل
کتاب خوندن شاید کمک کنه.
چیزی که کمکم می‌کنه حرف زدن با دخترامه.
اول باید اتفاقی که افتاده رو بپذیری.
تموم شد؟
آره، خیلی خوب. خیلی خوب خوابیدم.
صبحانه شکلات داغ و بیسکوییت خوردم.
لوسیا، من دو دقیقه می‌رم داخل. دردسر درست نکن.
ساعت هفت صبح بیدار شدم.
آره.
غذاشون بد نیست. اون...
ببخشید، تلفن رو می‌خوام.
یه لحظه، بابا.
باید به بچه‌هام زنگ بزنم. لطفاً بده‌ش به من.
- نه. - بیست یورو می‌دم.
- نه. - پنجاه می‌دم. خواهش می‌کنم. پنجاه خوبه.
باید بفهمی. لازمه باهاشون حرف بزنم.
گردنبندت پیش منه. پیداش کردم.
توی اتاقمه. اگه بذاری استفاده کنم، بهت می‌دمش.
فقط یه دقیقه‌ست.
گردنبندت رو می‌دم.
قبوله؟
اونجاست، باشه؟
همینه. یه دقیقه.
نه، امروز صبح برای آزمایش بردنش.
آره، فکر کنم تقریباً...
چی شده؟
نه.
نه. داد نزن. نکن.
نه. چی شده؟
خواهش می‌کنم داد نزن.
- چی شده؟ - نمی‌دونم، ببخشید.
آروم باش. نفس بکش.
باشه، لوسیا، با من نفس بکش. آفرین، خیلی خوب.
- خوبه. - آروم باش.
- همینه. - آروم.
آره، عالیه، همینه...
پلیس.
- پلیس! لطفاً ببریدش! - آنجلا.
آنجلا، داری چی کار می‌کنی؟
خواهش می‌کنم! یه نفر رو کشته!
و همکارش رو هم کشته! دخترا رو باهاش نذارین!
سلام. داروهات رو آوردم.
هیچ دارویی نمی‌خوام.
- آنجلا، به نفع خودته. - گفتم دارو نمی‌خوام.
یا می‌خوری، یا سرم می‌زنم. خودت انتخاب کن.
خیلی خوب. دهنت رو باز کن.
زبونت.
اگه چیزی خواستی، بگو.
الان می‌دونم واقعی نبود، ولی قبلش…
چند هفته می‌دیدمش و باهاش حرف می‌زدم.
- می‌خندوندم. - کی فهمیدی چی داره اتفاق می‌افته؟
یه بعدازظهر، خونه بودیم، معرفیش کردم به خواهرم، و…
خب، هیچ‌کسی اونجا نبود.
چند هفته با کسی قرار می‌ذاشتم که تو ذهنم ساخته بودم.
چند هفته می‌دیدمش و باهاش حرف می‌زدم.
کی فهمیدی چی داره اتفاق می‌افته؟
یه بعدازظهر، خونه بودیم، معرفیش کردم به خواهرم، و…
خب، هیچ‌کسی اونجا نبود.
چند هفته می‌دیدمش و باهاش حرف می‌زدم.
کی فهمیدی چی داره اتفاق می‌افته؟
یه بعدازظهر، خونه بودیم، معرفیش کردم به خواهرم، و…
خب، هیچ‌کسی اونجا نبود.
تنها بودن سخته.
چند هفته با کسی قرار می‌ذاشتم که تو ذهنم ساخته بودم.
فقط این‌که…
آدم خوبی بود.
یه روز، توی پارک بودیم…
آنجلا؟
آنجلا.
صدامو می‌شنوی؟
آنجلا.
آنجلا، نفس بکش.
آنجلا، حالت چطوره؟
بهترم.
- می‌تونیم حرف بزنیم؟ - آره.
به نظرت چرا این اتفاق افتاد؟
- نمی‌دونم. - می‌دونی، آنجلا. چرا غش کردی؟
- فکر کنم داستان اون مرد روم تأثیر گذاشت. - باهاش همذات‌پنداری کردی؟
سرگیجه گرفتم.
می‌گفت زیاد همدیگه رو می‌دیدن،
همدیگه رو می‌دیدن و حرف می‌زدن،
حتی می‌خندوندش، و این‌که هیچ‌کدومش واقعی نبود فقط…
خب، نگران نباش.
این اولین قدمه، پذیرفتن خیال.
می‌شه… به کسی که وجود نداره احساس داشت؟
احساس عاشقانه؟
بیشتر وقت‌ها، ما عاشق یه خیال می‌شیم.
ویژگی‌هایی که دوست داریم رو روی طرف مقابل فرافکنی می‌کنیم.
- فکر می‌کنی اولین باره؟ - فکر نمی‌کنم. مطمئنم.
می‌خوام درباره اتفاق پارکینگ حرف بزنیم.
- اون بهت گفته؟ - لازمه گذشته‌ت رو بدونیم.
یه اتفاق این‌قدر تلخ و همراه با عذاب وجدان می‌تونه دلیلِ...
آروم باش.
آروم باش، آنجلا. بشین.
بعد از یه هفته می‌تونم ملاقات داشته باشم، نه؟
امروز روز ششممه.
می‌دونم 4A بود، رامون. تو گفتی 4B.
اگه بری، باید قید مرکز خرید رو بزنی. می‌تونن بار خالی کنن.
پس چی کار کنم؟
امیلیو، گفتم دو ساعت. نیم ساعتش مونده.
درها بسته می‌شوند.
- نگاه کن، همونجاست. - آنجلا.
- حالت چطوره؟ - الان بهترم.
- کجا حرف بزنیم؟ - هر جا خواستی. پیدات می‌کنم.
- ممنون. - خواهش می‌کنم.
عجیبه نتونم به خودم اعتماد کنم.
می‌دونی؟
چیزی که می‌بینم، چیزی که می‌شنوم، این…
نمی‌تونم به خودم اعتماد کنم، استر.
کمکت می‌کنم، آنجلا. نگران نباش.
گونزالو درباره پارکینگ بهشون گفته.
- عوضی. - نه، اشکالی نداره.
اشکالی نداره چون روان‌پزشک فکر می‌کنه
باعث تروما شدید شده و برای همینه که اینجام.
- آنجلا. - و ممکنه...
می‌دونم گونزالو کتکت می‌زد.
نمی‌دونم.
نمی‌دونم. اگه اونم تو ذهنمه و دارم تصورش می‌کنم چی؟
زنی که از مادرت مراقبت می‌کنه اومد پیشم.
اون کسی بود که گونزالو رو گزارش کرد.
ماریبل گزارشش کرد؟
کبودی‌ها رو روی تنت دیده بود.
استر، ببخشید. می‌شه جمع‌بندی کنی؟
- بله. یه لحظه دیگه، لطفاً. - سریع لطفاً. وقت تمومه.
تو خیال‌بافی نمی‌کنی.
ببین، نمی‌دونم ادو وجود داره یا نه.
ولی می‌دونم گونزالو یه آزارگره و همه‌ی اینا تقصیر اونه.
از آندر خواستم کمک کنه برای حضانت دخترا بجنگیم. بهش اعتماد دارم.
در همین حین، خودم پیگیر زندانی شدن اون عوضی می‌شم.
این از طرف ایراتیه.
نه! موچی رو بهت داده؟
می‌گه مراقبت خواهد بود.
و مایا؟
همه‌چی برای مایا درست می‌شه.
یه چیز دیگه. عاقل باش و به دکترا گوش بده، باشه؟ داروهاتو بخور.
هر چی زودتر از اینجا بری بیرون، زودتر پیششون برمی‌گردی.
این مال توئه.
خیلی خوب.
سلام، مارگا. بفرما.
خیلی خوب.
باورم نمی‌شه.
دیگه لازم نیست دنبالت بدوم.
- از این به بعد بهترین مریضت می‌شم. - فهمیدم.
داریم با هم کنار میایم.
این برای توئه.
آروم باش، آمایا.
- بیا. حالت خوب می‌شه. - الان نه. خیلی زوده.
ببخشید.
اشکالی نداره. عجله ندارم. این‌ها مال توئه.
حتماً.
از طرف من نیستن. از طرف یه گونزالویی‌ان.
- منو یادت نمیاد؟ - نه. باید بیاد؟
ادو؟ ادواردو سیلوا؟
- اهل پلنتزیا هستم. - جدی؟
وای. خیلی خوب شدی، انجی.
خوشحالم اوضاعت خوبه. این ماشین و خونه‌ی خفن.
- خداحافظ. - خداحافظ، انجی.
- آنجلا. - بله.
- دکتر آرامبورو منتظرته. - باشه، میام.
میام.
بفرما.
باشه، ادامه بدیم.
عارضه‌ی دیگه‌ای داشتی، غیر از خشکی دهان؟
خواب‌آلودگی؟ گرفتگی عضلات؟
خشکی دهان و خواب‌آلودگی.
یه سؤال دارم، و مهمه که راستش رو بگی.
از وقتی اینجایی، ادو رو دیدی؟
نه.
ولی خیلی بهش فکر کردم.
باشه، طبیعیه. نگران نباش.
مهمه که بفهمی هر فکری که می‌کنی واقعی نیست.
یه چیز دیگه هم فکر کردم…
خیلی به پارکینگ فکر کردم.
به اتفاقی که برای دخترا افتاد.
می‌خوای برام بگی؟
فکر می‌کنم مادر خوبی‌ام، ولی…
همیشه این حس رو نداشتم.
چرا اینو می‌گی؟
چون اوایل، خیلی… سخت بود.
بعضی وقت‌ها،
آرزو می‌کردم کاش به دنیا نیومده بودن.
یه ثانیه، عشقم. چی شده؟ چی هست؟
مایا، لطفاً. یه ثانیه، عشقم.
ولی تو که قبلاً غذا خوردی.
ایراتی، یه ثانیه، عزیزم.
چی شده؟
اینجا جنگ راه افتاده؟
مامان شما رو گاز می‌گیره؟ هر بار میام، گریه می‌کنید.
درسته، آنجلا؟
شاهزاده‌ی کوچولوی من چه خبره؟
انگار مامان حتی وقت نکرده جمع‌وجور کنه.
از صبح دارن گریه می‌کنن. همه‌جام بالا آوردن. حموم نرفتم.
- و نمی‌دونم… - چی؟
- نمی‌دونی چی؟ - به یکی‌شون غذا دادم، ولی نمی‌دونم کدوم.
- جدی؟ - آره.
بده‌ش به من. بیا.
شاهزاده.
وای! فوری باید سوخت‌گیری بشی.
- آنجلا. - چی؟
خیلی گرسنه‌ست.
بهش غذا بده.
- جدی می‌گم، می‌تونی بهش غذا بدی؟ - سینه رو نمی‌گیره.
- پس من چی کار کنم؟ - بشین و بهش غذا بده.
یک هفته بعد
خیلی خوب داری پیش می‌ری.
خب، روان‌پزشک گفت پیشرفت خوبیه.
آنجلا، متأسفم، ولی خبر خوبی ندارم.
چی شده؟
گونزالو درخواست اقدامات موقت علیه تو داده.
یعنی چی؟
نمی‌تونی دخترا رو ببینی.
می‌تونه این کارو بکنه؟
بله، می‌تونه.
اعتراض می‌زنیم با استناد به استرس پس از سانحه به‌خاطر آزار مداوم.
البته باید مدارک درست ارائه بشه.
آنجلا.
حواست هست؟
- فندق‌ها رو یادت بود؟ - آره، فکر کنم.
- فکر می‌کنم. - مطمئنی؟
آره.
این‌ها بادومن، آنجلا.
ببخشید.
- کمکت می‌کنم. - لازم نیست. همه‌چی رو مرتب کردم.
این مزخرف چیه؟
- خواستم امتحانش کنم. - گفتیم شیرخشک نه.
تو گفتی، گونزالو. من فکر نمی‌کنم مشکلی داشته باشه.
همه‌ی بچه‌ها می‌خورن.
می‌خوای برگردی سر کار.
- می‌خوام برگردم سر کار. - پس شفاف حرف بزن.
تصمیمم جدیه برای برگشتن به کار. دخترا انقدر بزرگ شدن که برن مهد.
خیلی بزرگن. خیلی بزرگن.
ازشون خسته شدی؟ فکر می‌کردم گفتیم مهد نه.
- نه، عزیزم. این رو هم تو گفتی. - آها، باشه.
باشه؟ تازه فقط یه ایده‌ست...
آره، معلومه، خودتو بنداز تو کارت.
دخترا هم با مهد و شیرخشکای مزخرف سر کنن.
همین الان که نه...
واقعاً؟
عکاس نیم ساعته رسیده. من مثل احمق‌ها منتظرم.
عزیزم، این لباسی که برام گرفتی بعد زایمان بهم نمیاد.
راحت نیستم. می‌خوام عوض کنم...
- داری چی کار می‌کنی؟ - من نمی‌فهمم چی به زنم میاد؟
چی رو نمی‌فهمی در مورد سفید پوشیدن؟
- داری اذیتم میکنی. - همین الان بیا پایین.
لبخندها رو ببینیم.
بجنبید.
این خانواده‌ی قشنگ رو ببینیم.
باشه. همینه.
حالا نوبت بابای قهرمانه.
- گرفتی؟ - آره.
آنجلا؟
امروز منوی ویژه داریم.
- ممنون، جولن. - شنیدی چی گفتم؟
بهانه‌ی کامل
ببخشید، نه.
امروز منوی ویژه داریم.
گرسنه نیستم.
ببین.
همین اتفاق تو زندان برای من افتاد. سیزده ماه تو ال‌دوئسو بودم.
سیزده ماه خیلیه.
خب، چهار سال بهم خورده بود. خدا رو شکر وکیل خوب داشتم.
البته نه خوب. چی می‌گم؟ بهترین.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
«امشب ساعت شش دقیقاً زنگ بزن و دوربینت رو روشن کن! استر.»
دقیق گوش کن.
دیگه پانچو، سگ میلیونر نیستی.
هیچ‌کس نباید بفهمه کی هستی.
اگه به دردسر افتادی، عقلت رو به کار بنداز.
دنبال من نگرد، خودم پیدات می‌کنم.
بدو.
آنجلا… فیلم رو نمی‌بینی؟
- قبلاً دیدمش. - پس می‌تونی کمکم کنی.
ببین، این لِیره‌ست. تازه اومده و یه‌کم گیجه.
فکر کردم بهتر از هر کسی می‌تونی راهنماییش کنی.
واقعاً ممنونم.
خواهش می کنم.
ممنون. باهاش برو.
- ببین، این اتاق مطالعه‌ست... - سلام.
- مارگا. - ترسوندم.
ولش کن. برو فیلمت رو ببین.
نترس. اینجا همه بی‌آزارن.
- آره، همینو گفتن. - می‌رم دستشویی. منتظرم می‌مونی؟
- یه لحظه. - باشه.
با من بیا.
ساعت چنده؟
اجازه نداریم این کارو بکنیم، ولی فوریه.
در رو نگه دار و حواست باشه کسی نیاد، لطفاً.
استر.
- استر، اونا اونجان؟ - آره.
صبر کن، الان رفتن.
مامان لوکاس رو راضی کردم جشن تولدشو یه ماه زودتر بگیره.
دخترها، مامانه.
مامان؟
سلام، عشقم.
سلام عزیزم. چه‌قدر ناز شدی.
مایا، کنار خواهرت وایسا. وگرنه نمی‌بینمت.
الان می‌بینمت.
کجایی؟
تو بیمارستانم، عزیزم. ولی زود برمی‌گردم خونه.
واقعاً؟
بابا می‌گه مثل مامان‌بزرگ مریضی.
نه. مثل مامان‌بزرگ نه.
به‌هرحال تقریباً خوب شدم.
واقعاً؟
می‌دونی چرا؟
- چرا؟ - چون موچی خوب ازم مراقبت کرد.
خیلی خوب.
مامان، اینجا یه پینیاتای خیلی بزرگه.
جدی؟ حسودیم شد!
مایا، تو هیچی نمی‌گی، عزیزم.
بابا گفت نمی‌تونیم باهات حرف بزنیم.
آره، چون…
چون بابا از مامان ناراحته.
ولی درستش می‌کنیم. نگران نباش.
چرا دعوا کردید؟
مسائل بزرگ‌ترهاست.
ولی مهم اینه که هر دوتاتون رو خیلی دوست داریم.
باشه؟ نگران نباشید.
باشه.
- در رو باز کن. - میام. یه لحظه. الان میام.
عشقم، الان باید برم، باشه؟
خیلی خوش بگذره. دوستتون دارم.
- در رو باز کن. - میام.
- آنجلا. - درست می‌شه. نگران نباش.
- بیا بیرون، آنجلا. لِیره کجاست؟ - ممنون، استر.
لطفاً باز کن.
تقریباً رسیدیم، کوچولوها.
حالا تمام روز تو مهد می‌خوابید،
و دیگه دلتون نمی‌خواد خونه بخوابید، نه؟
- سلام، رامون. - آنجلا؟
- الان وقت خوبیه؟ - آره.
- باشه، گوش کن. - چی شده؟
یه مشکل داریم.
- توی محوطه‌ی سولوآرته‌ام. - چی؟
نقشه‌های 4B رو فرستادی.
- قرار بود از 4A شروع کنیم. - نمی‌تونم…
- مطمئنی؟ - ده نفر اینجان بیکار.
الان راه‌حل بده وگرنه همین الان می‌برمشون باراکالدو.
- یعنی چی؟ - می‌برمشون.
نه. نباید برن.
- نباید برن. بذار یه تماس بگیرم. - نمی‌تونم کل روز بیکار نگهشون دارم.
دارم ضرر می‌کنم.
رامون، بذار زنگ بزنم. صبر کن. زنگ می‌زنم.
باشه، خبر بده. خواهشاً.
می‌دونم 4A بود، رامون. تو گفتی 4B.
- نه، گفتم 4A. - نه، گفتی B.
- نه، گفتم 4A. - تو گفتی B، منم همونو فرستادم.
- و حالا… می‌دونم. - مهم نیست تقصیر کیه.
پس چی کار کنم؟ صبر کن.
- لطفاً نقشه‌ها رو بفرست. - صبر کن، رو اسپیکره.
باشه. دارم درخواست می‌کنم گروه کار نرن.
لطفاً نذار برن.
می‌تونن مصالح رو خالی کنن.
دو ساعت یعنی زیاد؟ من چی کار می‌تونم بکنم؟
امیلیو، آره، با رامون هماهنگه. آدمات بمونن و داربست رو شروع کنن.
و دو ساعت دیگه… نه، آدمات رو نبر.
اگه بری، باید قید مرکز خرید رو بزنی.
می‌خوای چه‌جوری عمل کنم؟
سال‌هاست با هم کار می‌کنیم، الان یه اشتباه پیش اومده، تو...
نه، فقط… سیلویا، لطفاً سولوآرته رو بده.
دقیقاً، حالا همدیگه رو می‌فهمیم.
خب… ممنون.
آره، باراکالدو...
- ویسنته، می‌شه استفاده کنم؟ - حتماً.
آره، الان شروع می‌کنم.
هر حرفی هست، با رامون هماهنگ کن.
دقیقاً. باشه، ممنون.
خدایا.
رامون، آره. حل شد. دو ساعت.
آره.
عالیه، ممنون.
قهوه با شیر معمولی.
ممنون، جون.
بله.
امیلیو، گفتم دو ساعت. نیم ساعتش مونده.
خب، پس نیم ساعت دیگه.
آنجلا، ماشینت.
لطفاً برید عقب.
- حالش چطوره؟ - چی شده؟
حال‌شون خوبه؟ من باباشونم.
حالِ اون خوبه؟
چی کار کردی؟
چه غلطی کردی؟ چی کار کردی؟ لعنتی!
همه خیلی هیجان‌زده بودن…
بعدش با خودم گفتم «خب معلومه.» موسیقیِ خودم بود.
اون عوضی داشت موزیک منو دی‌جی می‌کرد.
چی کار کردی؟
یه مشت کوبیدم تو صورتش. دیگه چی؟
بعد فهمیدم همه‌ش تو ذهنم بوده.
- الان چه حسی داری؟ - نمی‌دونم، خوبم.
فقط اینه که تکنو کل زندگیم بود.
نمی‌خوام دوباره دی‌جی کنم نکنه باز تکرار بشه، می‌فهمی؟
منم همین حس رو دارم.
می‌ترسم دوباره اتفاق بیفته.
ولی… نمی‌دونم…
الان می‌دونم آدمایی هستن که دوستم دارن و حمایتم می‌کنن و…
بیشتر از هرچی، فکر می‌کنم یه‌سری ابزار دارم
که اگه دوباره پیش بیاد، کمکم می‌کنه بهتر مدیریتش کنم.
قطعاً، آنجلا. برداشت خیلی خوبیه.
لِیره، نوبت توئه.
می‌خوای؟
سلام، اسمم لِیره‌ست.
و خب، اومدم اینجا چون از خودم خوشم نمیاد.
مدتیه از چیزی که می‌بینم خوشم نمیاد.
و می‌خوام عوضش کنم.
امیدوارم بودن اینجا کمکم کنه.
خیلی خوبه، لِیره. خیلی خوب.
گونزالو می‌خواد تو رو بکشه.
منو اجیر کرده این کارو بکنم.
حرفی که زدم جدی بود.
می‌تونم انجامش بدم.
- نه. - نه؟
پس چی کار می‌کنی؟ بگو.
تا ابد با دخترا فرار می‌کنی؟
هیچ‌کس حرفت رو باور نمی‌کنه. این دیوونگیِ محضه، آنجلا.
آنجلا، دنبالت می‌گشتم.
تمومش کردم.
همه‌چی توش بود.
همه‌ی اتفاقا.
خب، اون چیزی که فکر می‌کردم اتفاق افتاده. هیچی واقعی نبود.
خیلی شجاع بودی.
سرعت پیشرفتت واقعاً تحسین‌برانگیزه.
و آزمایش‌ها؟
خوب بودن. خوب پیش رفت.
- جدی؟ - بله.
هیچ مدرکی نیست که مشکل روان‌پزشکی داشته باشی.
یه اپیزودِ منفردِ مرتبط با استرس بوده.
کارِ بیشتری نیست که اینجا برات انجام بدیم.
پس می‌تونم دخترا رو ببینم؟
نه، آنجلا. یعنی من دارم مرخصت می‌کنم.
دیدنِ دخترا به من ربطی نداره.
- معلومه. - باشه.
وسایلت رو جمع کن. داری می‌ری.
آنجلا!
تموم شد.
دخترا تا ۱۵ دقیقه دیگه از مدرسه میان بیرون. می‌بری منو ببینمشون؟
- آنجلا. - از ماشین پیاده نمی‌شم.
- نمی‌تونم. ببخش. - هیچ‌کس نمی‌فهمه، استر.
قول می‌دم. هیچ‌کس نمی‌فهمه.
می‌دونم خیلی سخته. ولی باید بهم اعتماد کنی.
- فقط یه لحظه ببینمشون. - آنجلا، حکمِ منعِ تماس داری.
- خدایا. - خطرناکه. ممکنه برای همیشه از دستشون بدی.
نمی‌خوایم این لذت رو به گونزالو بدیم، نه؟
نه.
- ممنون. - تمومه.
- می‌تونم یه خواهش بکنم؟ - حتماً. کل روزم مال توئه.
می‌دونم همه‌ی اینا خیال بوده و ادو وجود نداره. اینو می‌دونم.
اما دلم می‌خواد برم جاهایی که فکر می‌کردم باهاش بودم.
برای بستنِ این پرونده.
کجا داریم می‌ریم؟
چیزی رو به‌یاد میاری؟
این‌جا فوق‌العاده‌ست، نه؟
فانوسِ دریاییِ انتهای صخره‌ها.
یادم میاد.
یادم میاد با موتور اومده بودم.
مطمئنی؟
دیگه مطمئن نیستم.
جوری یادمه انگار واقعی بوده.
روزِ خوبیه براش.
سلام؟
کسی هست؟
کلیدها اینجا بودن.
اینجا نیستن؟
بذار ببینم.
ببینیم چیزی بازه یا نه. تو اون‌طرف رو نگاه کن.
من از این‌طرف می‌رم.
آنجلا!
درِ گاراژ درست بسته نشده بود.
نمی‌تونیم زیاد بمونیم. این ورود غیرمجازِه. به دردسر می‌افتیم.
آنجلا.
اون اینجا بود.
می‌تونیم بریم اون‌طرف؟
حتماً.
ببخشید، کاره.
سلام، پاتکسی. چی گفتن؟
باشه.
ببخشید. سلام، ببخشید.
- سلام. - کمکی ازم برمیاد؟
همدیگه رو می‌شناسیم؟
نه، آشنا به نظر نمیای.
آشنا نیستم؟ تو به نظرم آشنایی.
فکر کنم منو با یکی دیگه اشتباه گرفتی.
نه، ببخشید.
می‌دونی قبلاً اینجا بوده‌ام؟
حدود دو ماه پیش یا همچین چیزی؟
- نمی‌دونم خانم، یادم نمیاد. - با ادواردو سیلوا فوتبال بازی می‌کنی؟
- سنش بالاتره. - نمی‌دونم.
با آدمای زیادی بازی می‌کنم. شهر کوچیکه.
- ولی صبر کن. - چی کار می‌کنی؟
- دوچرخه داره. دوستِ باباته. - ببخشید.
- نرو. - آنجلا، عزیزم.
بسه، باشه؟
- باورم نمی‌شه. - بریم.
می‌خوای بیام تو؟
لازم نیست. بهترم.
بعداً خونه‌م می‌بینمت.
- نه، امشب اینجا می‌مونم. - محاله، آنجلا.
میای خونه‌ی من، باشه؟
برو. به مامانت سلام برسون.
باشه.
دیگه خونه‌ام.
عزیزم.
تو تنها کسی بودی که متوجه شد.
خب…
هیچ‌کس خودش گردنش کبود نمی‌شه.
یا از لیز خوردن تو خیابون کمرش آسیب نمی‌بینه.
نه.
هیچ‌کس این‌قدر به خودش آسیب نمی‌زنه.
ضمن این‌که من… منم قبلاً همینو می‌گفتم.
آره.
شوهرم منو می‌زد. مشت و لگد کم نمی‌زد.
آخرین کتک نزدیک بود منو بکشه.
یه هفته کامل تو کما بودم.
نمی‌خواستم همون بلا سرت بیاد.
ممنونم.
کاری که باید می‌کردم این بود که اسمم رو تو گزارش می‌نوشتم.
همه‌چی واضح‌تر، موثرتر، سریع‌تر می‌شد، بیشتر…
ماریبل، خیلی لطف کردی. واقعاً خیلی.
واقعاً.
ماریبل!
اوه، بیداره.
من می‌رم.
- نه مامان. ماریبل سرش شلوغه. خودم انجام می‌دم. - باشه.
- الان راحتی؟ - بله.
- آره؟ - همون‌طور که می‌گفتم.
هیچ‌کس چیزی بهم نمی‌گفت و نمی‌دونستم چی کار کنم.
و چون سگ‌ها بویایی خوبی دارن، خواستم پیدات کنه.
باشه، الان تموم شد.
- اوه. - سگت حالش خوبه.
- نه «سگ» نه، پانچیتوعه. - درست.
- پانچیتو الان خوبه، مامان. - آره.
- دیدیش؟ - نه.
نه. هر روز برام عکس می‌فرستن. بهت نشون می‌دم.
- گوشیم کجاست؟ - اینجاست.
بده به من.
ولی قسمتِ عکس‌ها رو بیار بالا.
اون… گالری.
- اینجاست. - ببین. چه بامزه‌ست.
پنجه‌ش باندپیچی شده. طفلکی.
نگاه کن چطور دراز کشیده. به نظرم غمگینه.
پانچو، پانچیتو.
فکر نکنم برگردوننش.
چرا؟
- به اسم کی چیپ شده؟ - به اسم من.
پس وقتی حالش بهتر شد برش می‌گردونن، مامان.
امیدوارم.
- اون روی پات چیه؟ - کجا؟
همون‌جا روی پات. سوختگیه یا چی؟
چطور این‌طوری شد؟
- بسه. چیزی نیست. - بهتره؟
به اگزوز موتور خورده.
الان برمی‌گردم.
استر.
ادو وجود داره.
مطمئنم. ادو وجود داره.
کمکم کن پیداش کنم.
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M