یادت نره به حکم قاضی اینجایی.
نه. من به‌خاطر شوهرم اینجام.
- داروهات رو آوردم. - من هیچ دارویی نمی‌خوام.
میشه نسبت به کسی احساس داشت که وجود نداره؟
آنجلا.
دوست دارم درباره‌ی اتفاق پارکینگ صحبت کنیم.
چی کار کردی؟ چه غلطی کردی؟
از وقتی اومدی اینجا ادو رو دیدی؟
- کجایی؟ - بیمارستانم، عزیزم.
ولی به‌زودی میام خونه.
همه‌چی توش بود.
تمام اتفاقاتی که افتاده بود.
اون چیزی که فکر می‌کردم اتفاق افتاده.
در قسمت قبل…
اون اونجا بود. جوری یادمه انگار واقعی بوده.
اون چیه اونجا؟
استر! ادو وجود داره.
استر.
- استر؟ - دارم میام.
فکر کنم صخره رو پیدا کردم.
فکر کنم. همینه؟
آره، همینه.
اینجا همون‌جاست که موتورش افتاده بود.
باشه، اگه اینجاییم،
و گفته بود یه تعمیرگاه نزدیکه…
چقدر نزدیک؟
- سه مایل بذاریم؟ - شش.
شش؟ باشه.
تعمیرگاه‌های موتور.
۱۴ تاست.
- نصف‌نصف. من گوشیمو میارم. - باشه.
- سلام، پریمیوم موتورز. - سلام.
می‌خواستم ببینم می‌تونید کمک کنید؟
دوم اکتبر یه موتور خیابونی آوردید؟
- مدلش رو می‌دونید؟ - نه. بزرگه با بدنه‌ی مشکی.
نه. اون روز موتور مشکی نداشتیم.
سلام، می‌تونید ببینید دوم اکتبر یه موتور مشکی تعمیر کردید؟
- نه، چیزی ثبت نشده. - باشه.
- هاب اسپرت، سلام. - سلام، می‌خواستم بدونم دوم اکتبر…
- نه، دوم باز نبودیم. - نبودید؟
- نه، باز نبودیم. - بسیار خب.
می‌خواستم بدونم دوم اکتبر یه موتور مشکی تعمیر کردید؟
سلام، یه سؤال داشتم.
دوم اکتبر، یه موتور خیابونی تعمیر کردید؟
بله، همونی که از جاده‌ی ساحل آوردید.
مدلش رو نمی‌دونم، ولی بزرگه.
همون‌جا که موج‌سوارها می‌رن.
بدنه‌ش مشکیه.
- یه لحظه صبر کنید لطفاً. - بله، صبر می‌کنم.
مطمئنید؟ دوم اکتبر؟ قطعاً؟
تعمیرگاه دیه‌گو.
می‌خواستم بدونم دوم اکتبر یه موتور مشکی تعمیر کردید؟
مدلش رو نمی‌دونم.
مشکی؟ یکی اومده بود از ساحل با فرمان آسیب‌دیده.
- بله؟ استر. - آره… مشکی بود. فکر کنم R6. آره.
باشه. میایم اونجا. ممنون.
- پیداش کردیم. - آره؟
- کدوم؟ - این یکی.
تعمیرگاه دیه‌گو
الو؟
بله؟
سلام، با شما تلفنی صحبت کردم؟
- درباره‌ی یه موتور خیابونی مشکی. - آهان، بله.
- با شما حرف زدم؟ - بله.
اسم صاحبش رو لازم دارم.
اوه… نمی‌تونم اون اطلاعات رو بدم.
من بهش زدم. عجله داشتم و مشخصاتم رو ندادم.
- فقط می‌خوام هزینه‌ی تعمیرش رو بدم. - ببینید، این کارو می‌کنیم.
شمارتون رو بذارید، بهش زنگ می‌زنم…
نه، ببینید، من دارم برای یه مدت از اینجا میرم. فقط می‌خوام کار درست رو انجام بدم.
با این قوانین حفاظت از داده‌ها، مشکل‌سازه. ممکنه به دردسر بیفتم.
حتماً. کاملاً درک می‌کنیم.
ضمن این‌که کارتون درسته قانون رو هم نمی‌شکنید.
همه این‌قدر صادق نیستن.
ببینیم.
روبرتو ایریگوین.
- ممنون. - خواهش می‌کنم.
خداحافظ.
چیزی پیدا کردی؟
با این اسم،
یه وکیل مکزیکی.
یه فوتبالیست منطقه‌ای.
- سلام پسرم. - سلام مامان.
- یه آدم حال‌به‌هم‌زن. - آره، خیلی زشته.
هیچی دستگیرت نشد.
به یه دوستم زنگ می‌زنم. پلیسه.
ایناکی. حالت چطوره؟
یه خواهش داشتم. می‌تونی حرف بزنی؟
آه، عالیه.
می‌تونی یه نفر به اسم روبرتو ایریگوین رو بررسی کنی؟
ببین سابقه‌ای داره یا نه.
هیچی؟
آدرسی هم براش نمیاد؟
باشه.
آره، زنگ می‌زنم.
خداحافظ.
حتی یه جریمه هم نداره.
و آخرین آدرسش یه شهر کوچیک تو گوادالاخاراست.
پنج‌تا تو اینستاگرامه.
- ببخشید؟ - چی؟
پنج تا روبرتو ایریگوین تو اینستاگرام هست.
اگه بخوای چیزی بفهمی، سریع‌تره تو شبکه‌های اجتماعی استاک کنی.
- خب، استاکش کن. - هیچ‌کدوم ایناست؟
شاید مجبور شم به‌عنوان کارآگاه استخدامت کنم، نه پرستار.
- خودشه. - جدی؟
وای، خیلی خوش‌تیپه.
- خودشه؟ - آره.
خب، نه اون‌قدرها هم.
نزدیک یه ساله پست نذاشته. یه کافه داره به اسم رد فیش.
اوه نه. «دوستان، با تأسف اعلام می‌کنیم رد فیش برای همیشه بسته می‌شه،
اما قلب‌هامون برای همیشه باز می‌مونه.»
چه کلیشه‌ای.
این مربوط به افتتاحیه‌ست.
تگ شده با «rosa_nails».
روزا؟
گفته بود روزا خواهر بیمارش بوده و همه‌ی این کارا رو برای اون می‌کرده.
عوضی.
منم وقتی دروغ می‌گم همین کارو می‌کنم، که داستانم یه‌دست بمونه.
باشه، بزن بریم.
- آلن، وقت حمومه عزیزم. - الان؟
- فانی، کمکم کن. - زوده.
- اول اینو جمع کن. - بیا پسر.
اوه، حالا دیگه دلم نمی‌خواد برم. می‌خوای بمونم و یه کم نوشیدنی بخوریم؟
لطفاً یه کاری برای خودت بکن.
ضمن این‌که دلم می‌خواد با آلن بدون تو وقت بگذرونم.
ولی لازم نیست.
برو و خوش بگذرون، لطفاً.
قول می‌دم زود برگردم.
- اینو قول نده. می‌دونم ازش خوشت میاد. - خب…
- خوشت میاد، میاد… - میاد، میاد.
باشه، ازش خوشم میاد.
آنجلا، الان غیرممکن به نظر میاد، اما… زندگیت رو پس می‌گیری.
به من اعتماد کن.
به‌زودی می‌بینمت.
قانون بازی رو توضیح بده.
خب، باید ماشین قرمز رو خارج کنی.
با جابه‌جا کردن ماشین‌های دیگه؟
آره، ولی فقط می‌تونی تو مسیرشون این‌طوری… و این‌طوری حرکتشون بدی.
می‌دونی کی از این بازی خوشش میاد؟
دخترهام.
چی شده؟
مامانم نمی‌ذاره درباره‌ی دخترهات چیزی بگم.
چون فکر می‌کنه وقتی درباره‌شون حرف می‌زنی ناراحت می‌شم.
ولی درست نیست. هرچی دوست داری می‌تونی بگی.
- جدی؟ - حتماً.
مایا تو زنگ تفریح توپ رو گرفت.
توپ رو گرفت؟
آره، مثل اونایی شیرجه زد. این‌جوری…
- و ایراتی؟ - خوبه. اونم خوب بازی می‌کنه.
- و خودت؟ - من تو قایقرانی بهترم.
درسته. فردا مسابقه داری، نه؟
اگه بخوای می‌تونی تماشا کنی. فکر کنم برنده شم.
حتماً که می‌بری.
بزن قدش.
بیا. بازی کنیم.
- صبح بخیر. - صبح بخیر.
برای مانیکور اومدیم.
باشه، خب…
الان وقت خالی دارم. چی می‌خواید؟
- فرنچ. - فرنچ.
اگه بخواید فرنچ می‌کنم، ولی استعدادم رو از دست می‌دید.
چیزی شادتر نمی‌خواید؟
- فکر کنم کلاسیک‌تریم. - آره، منم همین‌طور.
- من یه چیز شاد می‌خوام. - عالیه.
خب، می‌تونم موجی، طرح حیوانی، فانتزی…
- هرچی خودت داری. - اکلیل؟
عالیه. با تو شروع می‌کنم چون زمان‌برتره.
- می‌تونی اونجا منتظرش بمونی. - حتماً.
می‌تونی اینجا بشینی.
- تبریک می‌گم. - اوه، ممنون.
- دلم می‌خواد زودتر تموم شه. - حق داری.
من دوتا دارم.
دوتا؟ وای. حتی تصورشم نمی‌کنم.
- پسر یا دختر؟ - دختره.
- اسمش آمایا می‌شه. - قشنگه.
- حتماً تو و همسرت خیلی خوشحالید. - آره.
- خب، نمی‌دونم وضعیت زندگیتون چطوره. - خوبه.
تنهایی غیرممکنه.
گاهی تنها بودن بهتر از با آدمِ بد بودنه.
درسته.
- ولی مورد من نیست. مردِ من عالیه. - خوش‌به‌حالت.
چی کاره‌ست؟
یه کافه تو منیاکوز داره. اسمش رد فیشه.
رد فیش. آره، شنیدم.
- بسته نشده بود؟ - بسته بود، ولی دو هفته پیش دوباره باز شد.
- دو هفته پیش؟ - آره.
یه کارت می‌دم بهت، اگه دوست داشتی سر بزن.
بگو من معرفی‌ت کردم.
و موهیتوهاش رو بگیر، عالیه.
این خیلی عجیب بود.
- می‌ریم دیگه، نه؟ - حتماً. همین که ناهار تموم بشه.
- باید اکلیل رو می‌گرفتم. - مطمئن نیستم.
خبر خوب اینه که دارم یه ملاقات جور می‌کنم.
جدی؟
- کی؟ - احتمالاً طی یکی دو روز آینده.
ولی… فقط یه ساعت خواهد بود.
- فقط یه ساعت؟ - تا دادگاه بیشترش ممکن نیست.
اوه.
ببخش، ممنونم آندر. فقط اینه که…
هنوز نمی‌فهمم چرا این کارو باهام می‌کنه.
چی رو نمی‌فهمی؟
می‌تونست درخواست طلاق بده. می‌تونستیم حضانت مشترک داشته باشیم.
درسته. اگه آدم معمولی‌ای بود، ولی…
اون یه سایکوپاته، آنجلا.
آنجلا، اون طلاق نمی‌خواست.
آدمایی مثل گونزالو از سرکوب قربانی‌هاشون لذت می‌برن.
می‌تونست تا ابد همین‌طوری ادامه بده، ولی با اون گزارش…
من اصلاً ازش شکایت نکردم.
- مهم نیست. - مهم نیست.
گزارشِ آزار بهش فهموند ممکنه همه‌چی رو از دست بده.
باید دوباره کنترل رو به دست می‌گرفت.
اگه منو روانی جلوه بده، می‌تونه دخترا رو ازم بگیره؟
دقیقاً.
سال‌ها پیش نمی‌تونستم اینو بگم، ولی الان می‌گم.
گونزالو دقیقاً پروفایل یه خودشیفته‌ی منحرفِ کتابیه.
وسواسش نسبت به تصویر خودش، نبودِ همدلی یا احساس گناه…
سال‌ها کاری کرد فکر کنی مامان بدی هستی، بی‌ارزشی.
برای چی؟
برای این‌که حس قدرت کنه، که بدون اون نتونی زندگی کنی، درحالی‌که یه آشغاله.
درسته. ببخشید.
هی، ما هر کاری از دستمون بربیاد انجام می‌دیم، باشه؟
رو کردن دستش کار راحتی نیست.
اون بخشش رو بسپار به ما.
- من حساب می‌کنم. بله استر، بسه. - محاله، آنجلا.
- نه. - من حساب می‌کنم. لطفاً به کارت من بزنید.
- خب، ممنون. - خواهش می‌کنم.
همه‌ی کاری که داری می‌کنی…
- دفعه‌ی بعد با ما. - آره.
تراکنش رد شد.
- دوباره امتحان کن. - حتماً.
نه.
همیشه تو اون حساب پول هست.
- حساب مشترکه؟ - آره.
می‌دونی چی شده.
ولی می‌تونه این کارو بکنه؟
و خیلی بدتر از اینا.
اوه، جدی.
لطفاً به کارت من بزنید.
- ببخشید بچه‌ها. - اشکالی نداره.
دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
خیلی استرس دارم، استر.
نگران نباش.
چی بهت گفت؟
چی گفت؟ اول از همه، اسمش ادو بود ولی اسم واقعیش روبرتوئه.
می‌گفت گل پخش می‌کنه، ولی یه کافه داره.
همیشه از خواهر بیمارش حرف می‌زد، ولی زن داره.
زنی که بارداره.
- درباره‌ی همه‌چی بهت دروغ گفته. - آره، ولی چرا؟ اون کیه؟
برا اردو یه گروه چت ساختن.
- ساختن؟ - آره.
من چیزی دریافت نکردم.
منو اضافه نکردن.
من خبرت می‌کنم. خودتو از ۳۰ تا مامانِ هیستریک نجات دادی.
خدایا.
فکر کنم از این طرفه.
به نظر همین‌طوره.
آره، انگار همین‌جاست.
چه جای عجیبی برای یه کافه.
اونجاست.
کافه رد فیش
نمی‌خوای من باهاش حرف بزنم؟
نه. خودم باید برم.
و باید تنها برم.
باشه. اگه تا پنج دقیقه بیرون نیومدی، میام تو.
باشه.
کافه رد فیش
سلام؟
- سلام؟ - سلام. کاری داشتید؟
روبرتو ایریگوین؟
روبر، بله.
بله، ببینید اونجاست.
داره روی قایق کار می‌کنه.
اگه خواستید از آشپزخونه رد بشید. سمت چپ پیداش می‌کنید.
- ممنون - قابلی نداره.
سلام، روبرتو.
یا ادو. دیگه نمی‌دونم اسمت چیه.
اومدم ازت کمک بخوام.
باید ثابت کنم وجود داری و من دیوونه نیستم،
که دختراهامو ازم نگیرن، لطفاً.
ببخشید، ما همدیگه رو می‌شناسیم؟
- نمی‌دونم کی هستی. - یعنی چی؟
آخرین باری که دیدمت، فکر می‌کردم مُردی.
متأسفم بگم زنده و سرحال‌ام. کمکی از دستم برمیاد؟
تو چت شده؟
چرا این کارو می‌کنی؟ اصلاً تو کی هستی؟
نه. تو کی هستی؟
چرا اینجایی؟ کار دارم.
چرا باهام این‌طوری رفتار می‌کنی؟ قراره دختراهامو ازم بگیرن.
- چت شده؟ - اشتباه گرفتی.
اگه اجازه بدی، باید به کارم برسم.
- برو وگرنه پلیس خبر می‌کنم. - هرکی رو می‌خوای خبر کن.
- آره؟ - زنگ بزن.
به پلیس زنگ بزن. این خانم کمک می‌خواد.
همه‌چی خوبه؟
- تو همون ادو معروفی؟ - نه یکی دیگه.
همین الان به دوستت گفتم، نمی‌دونم درباره‌ی چی حرف می‌زنی…
اون دوست من نیست. موکل منه. نمی‌دونی چقدر خوشحالم می‌بینمت.
عالیه. تبریک. حالا از اینجا برید. هردوتون.
- برید! - بریم.
چقدر عوضیه.
- دیدی چطور باهام رفتار کرد؟ - این یارو داره دروغ می‌گه.
آره.
حرفِ اون مقابل حرفِ منه، و من تازه از بیمارستان روانی اومدم بیرون.
ادامه می‌دیم، آنجلا. این تازه اولشه.
خیلی عجیبه.
برای همیشه بسته می‌شه و درست وقتی بستری می‌شی دوباره باز می‌کنه.
اون‌جا نمی‌تونه مجوز داشته باشه.
افتضاحه.
یه جرقه کافیه تا کل محل آتیش بگیره.
و چرا می‌گه منو نمی‌شناسه؟
چرا دروغ می‌گه؟
باید مجوزها رو ببینیم. محاله همه‌چی مرتب باشه.
فقط یه چیز به ذهنم می‌رسه.
حتماً پای گونزالو وسطه.
اوه.
باورم نمی‌شه.
- ببین کی اومده. - محاله.
حتماً روبرتو بهش زنگ زده.
یعنی داریم درست می‌ریم.
نه.
نوبت توئه تو ماشین بمونی.
- استر. - چرا اومدی اینجا؟
خیلی پررو شدی.
- می‌خوام با همسرم حرف بزنم. - گونزالو، فقط برو.
می‌خوام با همسرم حرف بزنم.
گونزالو برو. باید خجالت بکشی که روت می‌شه اینجا بیای.
استر.
- مجبور نیستی باهاش حرف بزنی. - حالت چطوره؟
خیلی بهتر به نظر میای.
چی می‌خوای؟
من از اینجا نمی‌رم.
یه‌سری لباس برات آوردم.
نمی‌دونستم چی بیارم. یه کم از هرچیزی گرفتم.
و دخترا هم چندتا نقاشی برات کشیدن.
چرا این کارو باهام می‌کنی؟
- چه کاری؟ - دخترا رو ازم می‌گیری.
- من مامان خوبی‌ام و همیشه بوده‌ام. - معلومه آنجلا. کسی خلافش رو نمی‌گه.
فقط… فقط باید حالت بهتر بشه.
خدای من. چقدر رو داری.
فکر می‌کنی من عذاب نمی‌کشم؟ روی من تأثیر نمی‌ذاره؟
الان باید به اونا فکر کنیم.
به بهترین چیز برای دخترا.
بهترین چیز برای دخترا این‌که با من باشن.
من مامان‌شونم، عوضی.
و برشون می‌گردونم.
هرطور شده برشون می‌گردونم چون بچه‌های منن.
- بسه. - تو نمی‌تونی ازم بگیری‌شون.
- هرطور شده برشون می‌گردونم. - بسه دیگه.
لطفاً ولش کن.
اون شیطانه. می‌گه به دخترا فکر کن.
اون هیچ‌وقت به دخترا فکر نکرده. فقط به خودش فکر می‌کنه.
می‌خواد تحریکت کنه، به خودت شک بندازه.
ولی لطفاً این لذت رو بهش نده.
می‌فهمم. من که کله‌شو می‌کندم.
ولی باید آماده باشیم. دادگاه بدتره.
- از پسش برنمیام. - میای. می‌تونی، آنجلا.
نباید به خودت شک کنی. تو زن قوی و باهوشی هستی.
نه با اون.
من با اون نیستم.
- خب، یه تکه گاز برمی‌داریم… - خیلی خوب.
- به ضدعفونی‌کننده آغشته می‌کنیم… - ضدعفونی‌کننده.
- و می‌ذاریم روی پنجه‌ش. - دقیقاً.
- و روزی یه‌بار عوضش می‌کنیم. - روزی یه‌بار.
- خیلی خوب. - شب‌ها، باشه؟
سه تا چهار روز.
- روزی یه‌بار، شب‌ها. - خیلی خوب.
- پسر شجاعیه. - روزی یه‌بار، شب‌ها.
خیلی خوب.
پسرم چقدر شجاعه.
خیلی شجاعی. اصلاً غر نزدی، خوشگلم.
چه‌قدر خوشتیپی، نه؟
آنجلا… می‌خواستم باهات حرف بزنم.
چی شده؟
آخرین چیزی که می‌خوام اینه ‌که دردسر تازه‌ای درست کنم.
چی شده، ماریبل؟
گونزالو امروز صبح بهم زنگ زد.
گفت دیگه کار پرونده‌هام رو جلو نمی‌بره.
چون شما دوتا…
درسته.
فهمیدم.
می‌تونی خودت انجامش بدی؟
آره، حتماً.
اوه. به یه قرارداد ۴۰ ساعته نیاز دارم.
باشه. با استر صحبت می‌کنم ببینیم چطور می‌شه، ولی انجامش می‌دیم.
اوه!
عالیه. خیلی ممنونم.
چون شما… و کار هم نمی‌کنی، فکر کردم نمی‌تونی…
نگران نباش.
درستش می‌کنیم.
از شهرسازی وقت گرفتم.
ببینیم مجوزهای رد فیش رو نشونم می‌دن یا نه.
باشه، باید برم. تازه رسیدم شهرداری.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
مدیریت شهرسازی
کمکی از دستم برمیاد؟
ببخشید، اتاق اشتباهه.
ببخشید.
استر.
آره. الان می‌تونی حرف بزنی؟
در رده‌ی سنی چهار تا هفت سال، برنده می‌شه…
- مطمئنی خودشه؟ - کاملاً.
توی مهمونی شرکت دیدمش. گورکا سانتوس، مدیر شهرسازی.
می‌فهمی چی می‌گم؟ گونزالو مستقیم به ادو پول نداده.
به این یارو پول داده تا مجوز ادو رو جور کنه.
لعنتی. اگه می‌تونستیم رد پول رو بگیریم، می‌گرفتیمش.
شوهر من رد به‌جا بذاره؟
حتماً زیرمیزی حساب کرده.
درسته، ولی جابه‌جایی پول سیاهِ زیاد آسون نیست.
- چی شده؟ - لائورا. همین الان ازم رو برگردوند.
وقتی جدا می‌شی، یه چیزایی رو از دست می‌دی و دلت براشون تنگ می‌شه،
یه چیزایی هم نه.
حدس بزن اون سه تا اسنوب جزو کدومن.
دقیقاً.
همون‌طور که می‌گفتیم،
رشوه دادن به کارمند شهرداری ارزون درنمیاد.
اون پول یه سیب‌زمینی داغه. باید یه‌جوری شسته شده باشه.
چطوری؟
برنده‌ی ما…
- فاکتور، آنجلا. فاکتور. - آلن از باشگاه قایقرانی موندکا.
لطفاً براش دست بزنید.
خواهش می‌کنم.
برو آلن!
می‌دونی تنها خوبی گونزالو چیه؟
- خوبی هم داره؟ - فقط همین یکی.
وسواسیِ تمیزکاریه.
هنوز باید شاهدها رو پوشش بدیم.
- ولی یه روز دیگه، نه؟ - آره، بریم سر اصل مطلب.
امروز صبح گونزالو درخواست تجدیدنظر داد که ملاقاتت لغو بشه.
دست‌بردار نیست، نه؟
با قاضی صحبت کردم و ردش کرد.
با این حال، نمی‌تونی باهاشون تنها باشی. یه مددکار اجتماعی هم کنارت خواهد بود.
برام مهم نیست. فقط می‌خوام ببینمشون.
خودشون هم طاقت ندارن.
- ممنونم، آندر. - نه بابا، خواهش می‌کنم.
خب، من می‌رم بچه رو بخوابونم.
- مرسی. - قابلی نداره.
- حواست باشه مسواک بزنه. - چشم مامان.
خیلی پسر خوبیه.
حتی یه ذره هم پشیمون نیستی؟
نه. شوهر فوق‌العاده‌ای بود، ولی شوهر سابقِ حتی بهتریه.
همه‌ی چیزای خوب قبل رو داریم…
خب، نه همه‌شو.
ولی بدونِ روزمرگی، تنش و حال‌وهوای بد.
- وقتی تموم می‌شه، تمومه. - فقط اینکه…
خیلی از خودم عصبانی‌ام، استر.
نمی‌فهمم چطور اجازه دادم سال‌ها تحقیرم کنه و بهم آزار برسونه.
- خودمو نمی‌فهمم، می‌دونی؟ - هی، آنجلا، بس کن.
هیچ‌کدومش تقصیر تو نیست.
تو مقصرِ اتفاقایی که افتاد نیستی.
هیچ‌کدومش.
می‌دونم. حق با توئه.
غیرممکنه.
ممکنه. دقیق نگاه کن.
یه راهنمایی بده.
اون قرمزه.
فهمیدم!
دیدی؟
مایا، نمی‌خوای بازی کنی؟
بیا اینجا.
بیا.
چرا نمی‌خوای بازی کنی؟ این برای دخترای باهوشی مثل توئه.
اینجا چی شده؟ چی کار کردی؟
تو فوتبال دعواش شده بود.
- دروغگو! - دیروز همینو به بابا گفتی.
- اگه راستشو بگم، عصبانی می‌شه. - عصبانی نمی‌شم. راستشو بگو.
داشتن درباره‌ی تو حرف می‌زدن.
نباید دعوا کنی، اونم مخصوصاً به خاطر من.
ولی می‌گفتن دیوونه‌ای.
باشه، ولی مهم اینه دکترا چی می‌گن.
و اونا می‌گن من خوبم.
پس چرا خونه نمیای؟
بیا اینجا.
می‌دونی وقتی یه بازیکن تو فوتبال مصدوم می‌شه؟
می‌ذارنش روی نیمکت، نه؟ خب، منم رو نیمکتم.
ولی زود برمی‌گردم. این‌طوری چطوره؟
بیا اینجا، ایراتی.
بغلَم کن.
بغلم کن چون مامان باید بره.
ولی زود همدیگه رو می‌بینیم، باشه؟
بذار اون صورت کوچولو رو ببینم. آره.
یه بغلِ محکم‌تر می‌دی؟ محکم‌تر!
خیلی خوب.
سلام، چطور گذشت؟
نمی‌دونم.
مایا یه‌کم عجیب شده.
کم‌کم، دیگه.
کم‌کم.
با اینیاکی حرف زدم. می‌تونه امروز ساعت پنج باهات بیاد، اوکیه؟
اون موقع تمرین فوتبال دارن. نمی‌دونم گونزالو خونه هست یا نه.
حتی به استفاده از کلیدات فکر هم نکن.
- دنبال فاکتورایی بگرد که گیرش بندازه. - باشه.
مجوز ورود به خونه‌ت.
نمی‌دونستم درخواستش رو دادی.
ندادم. ولی وقت نداریم.
نگران نباش. اینیاکی باهات میاد. همون پلیسیه که گفتم.
جدی آنجلا؟ بادیگارد لازم بود؟
فقط اومدم لباسم رو بردارم.
- لباستو قبلاً دادم. - لباسایی که می‌پوشم.
- بگو چی می‌خوای. - نه، میام تو.
آنجلا، عزیزم. فکر می‌کنم باید بپذیری که این دیگه خونه‌ی تو نیست.
ببخشید، ولی حق داره وسایلش رو برداره.
- به وکیلم زنگ می‌زنم. - به هرکی می‌خوای زنگ بزن. اینجا نوشته.
پنج دقیقه.
همین کافیه.
- باید اینجا پیش من وایستی. - بابا بی‌خیال.
- رواله. سختش نکن. - پنج دقیقه!
- یکی دیگه و میام تو. - زود باش.
وسط تمرین گیرت آوردیم؟
- آره. - دارم برای آیرون‌من کریسمس تمرین می‌کنم.
هر روز می‌دوم.
- هر روز؟ - می‌دونم می‌گن ۲۴ ساعت فاصله بذار…
- باید جواب اینو بدم. - اگه مهم باشه، دوباره زنگ می‌زنن.
- باید اینجا منتظر بمونی. - آره، آره.
کار احمقانه نکن.
کجا داری می‌ری؟
کلدو، سلام.
ترجیح می‌دم همین‌جا باشه.
این روزا سخته. آره، بهت گفتم.
آره، حتماً.
باشه، زنگ بزن و خبرم کن. خداحافظ.
تموم شد اینیاکی. بریم.
صبر کن.
بذار ببینم چی داری می‌بری.
چرا؟ چی کار می‌کنی؟
- می‌تونه این کارو بکنه؟ - آروم باش.
دیدی؟ من دروغ نمی‌گم، گونزالو.
از شر اون آشغال خوب جان سالم به در بردی.
هرچیز دیگه‌ای شد، به استر بگو بهم زنگ بزنه.
خب؟ پیداش کردی؟
- ممنون. - خداحافظ.
- تی‌ایکس‌وی چیه؟ - نمی‌دونم.
- تاریخ؟ - نهم سپتامبر.
نه، گزارش دوازدهم بود. باید بعد از اون باشه.
ام‌دی سلوشنز، مشاوره.
- سی. فوئنتس، بیستم سپتامبر. - دندون‌پزشک دخترا.
کلینیک زیبایی گارسیا آراناس. چی کار کرده بودی؟
هیچی. گونزالو.
جدی؟
یه چیز اینجا مشکوکه.
فاکتور، بیست‌وسوم اکتبر، روزی که بستری شدم.
سی هزار یورو به سول لندسکیپز.
بازسازی کامل حیاط.
- سی هزار؟ - سی هزار.
حیاط رو بازسازی کرده؟
همونه.
عجیب نیست؟
در حال تماس…
الو؟
حدس بزن زنم دیشب چی گفت.
روبرتو؟
گفت چند روز پیش یه مشتری خیلی شیک اومده بود.
- پولدار، مامانِ دوتا بچه. - و به یاد من افتادی؟
فردا ساعت ده صبح، توی سکو.
- ببین حافظه‌ت چه‌قدر خوب برگشته. - با کی هستی؟
با دوست وکیلش، احمق.
فردا، همون ساعت، همون‌جا. کنار ساحل. یادت هست، نه؟
آره، یادمه. فردا می‌بینمت.
روبرتو، قرار داشتیم. کجایی؟
- روبرتو؟ نه، من روبرتو نیستم. - مامان؟
جانم؟
- مامان. - جانِ دلم؟
- کجایی؟ - خونه‌ام.
- داری با دوستت یه چیزی می‌خوری… - حالت خوبه؟
- آره، خوبم. - مامان! مامان!
شماره‌ای که با آن تماس گرفته‌اید خاموش است یا…
مامان!
- چرا داد می‌زنی؟ - چی شده؟
اون کجاست؟
- دوستت؟ - دوست من نیست. کجاست؟
خیلی مرد خوبیه.
ببین، این پازل رو بهم داد. ۵۰۰ تا تیکه داره.
این‌همه بهت زنگ زدم. گفتم همیشه گوشیت همراهت باشه.
زنگ نخورد. همیشه همراهمه. وای گوشیم…
خدای من، گوشیم کجاست؟
اینجاست.
اوه!
- وای خدای من. - اون مرد کیه؟
لطفاً نذار کسی بیاد تو.
خدای من. بدون موبایل چی کار کنیم؟
برات یکی می‌خرم، ولی لطفاً نذار کسی بیاد تو.
- حتی پیک خرید؟ - خودم میارم.
پانچیتو چی؟
پانچیتو می‌تونه بیاد تو.
- چی شده؟ - هیچی.
من الکی ترسیدم و بی‌خودی نگران شدم، مامان. ببخش.
- پازلت رو نشونم می‌دی؟ - آره. سخته. ۵۰۰ تا تیکه داره.
- آره؟ - ببینیم.
وقتی کوچولو بودی تو پازل خیلی خوب بودی.
- بودم؟ - آره. ببین.
نگاه کن، یه منظره‌ست با کوه و برف.
- سفیده. - اینجا یه سفید داری، مامان.
اینجا. خب.
این شاید… به نظر میاد آسمونه. ببینیم.
خب خب، باورت نمی‌شه.
باید جشن بگیریم.
- امروز حالش رو ندارم. - آنجلا.
تازه تأیید گرفتم مالک سول اسکیپز کیه.
گورکا سانتوس؟
تقریباً. یه نفر به اسم لوئیس لوپز هرروس.
شوهرش.
شوهرش؟
شوهرش.
گرفتیمش.
باید یه‌جا برم.
الان؟
میای باهام؟
حتماً.
بزن بریم.
کافه رد فیش
پازلی که به مامانم دادی خیلی قشنگه.
ببخشید. یه‌کم بیماره. معذرت می‌خوام.
دست بهم نزن.
دست‌بردار نیستم تا بفهمم چرا این کارو می‌کنی.
می‌ندازمت زندان، و وقتی نتونی دخترت رو ببینی،
می‌فهمی چه حسی داره.
آندرس!
- این زن رو بندازید بیرون. - یه لحظه.
- بیرون. - دستم نزن.
بندازیدشون بیرون، آندرس. بیرون!
- دور شو! - هلَم نده!
- باشه. ولم کن. - ولم کن!
- گزارش می‌کنم. - داری اذیتم می‌کنی.
- ولم کن. گزارش می‌کنم. - بیرون.
- لعنتی! - بیرون!
برو خونه، لعنتی!
به نظرت عادیه اون یارو با ما این‌طوری رفتار کرد؟
لعنتی. خیلی بهم آسیب زد.
بیا، بریم.
چی شده؟
اون ضربه‌گیر قایق من نیست؟
چی؟
- مامان. - یه ثانیه، عزیزم.
می‌خوریم بهش.
- چی شده؟ - یکی کم داریم.
این همونیه که از قایقم گم شده بود.
می‌دونم گونزالو و روبرتو چطور با هم آشنا شدن.
ببین، خودش همونه.
بازم ساعت پنج.
و البته، دقیقاً ساعت شش‌ونیم عصر برمی‌گرده.
باورنکردنیه. مثل ساعت سوئیسی.
برو روی چهاردهم سپتامبر، ویسنته.
ببینیم.
- اینجا چیزی نیست. - آره؟
شش‌ونیم؟
ادامه بده.
- شش‌وچهل‌وپنج. - نه.
هفت؟
هفت‌ونیم.
ادامه بده.
هشت.
هشت‌ونیم.
و تنها هم نیست.
داره قایق همون یارویی رو یدک می‌کشه که درباره‌ش حرف زدی.
دو ماه قبل
هی!
اینجا!
هی! کمک!
سلام! لطفاً کمکم کن!
بیا اینجا! لعنتی، بالاخره.
مرسی رفیق!
ممنون. واقعاً طول کشید.
خراب شد.
- گیر افتادی؟ - آره.
ضربه‌گیر رو بده. ببینم می‌تونم نزدیک‌ترش کنم یا نه.
اگه بدنه رو خط بندازی، همون‌جا می‌مونی.
- نه بابا، نگران نباش. - بفرما.
اوکی، گرفتمش.
- هی، جدی ممنونم. روبر هستم. - گونزالو.
جونمو نجات دادی، رفیق. مدیونتم.
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M