گونزالو دقیقاً پروفایل یه خودشیفته‌ی منحرفِ کلاسیک رو داره.
اگه منو روانی جلوه بده، می‌تونه بچه‌ها رو ازم بگیره؟
سلام، روبرتو.
- یا اِدو. دیگه نمی‌دونم اسمت چیه. - ببخشید، ما همدیگه رو می‌شناسیم؟
این‌جا اصلاً نمی‌تونه مجوز داشته باشه.
کافه رد فیش
یه جرقه کافیه تا کل محل آتیش بگیره.
رشوه دادن به کارمند شهرداری که ارزون نیست.
اون پول مثل سیب‌زمینی داغه.
باید یه‌جوری پولشویی کرده باشه.
فاکتور، بیست‌وسوم اکتبر، همون روزی که من بستری شدم.
- سی هزار یورو. - سی هزار؟
مامان!
- چرا داد می‌زنی؟ - چی؟
اون کجاست؟
- دوستت؟ - اون دوست من نیست.
هی! لطفاً بیا این‌جا!
- روبر. - گونزالو.
در قسمت قبل…
«بهانه‌ی بی‌نقص».
«ادواردو سیلوا».
این چطوره؟
سرگرم‌کننده‌ست، چیز خاصی نیست.
فهمیدم.
می‌بینم خیلی اهل حرف زدن نیستی.
- وقت بدی گیرت آوردم؟ - آره، نه.
پولت رو تو بورس از دست دادی؟
نگران نباش، واضحه پول نقد کم نداری.
پول نقد.
پول نقد به چه دردی می‌خوره؟
وقتی کنسلت کنن، اعتبارت رو نابود کنن؟
وای.
کم‌حرفی، ولی وقتی حرف می‌زنی، سنگینه.
چی کار کردی؟
زنم داره پشت سرم مزخرف می‌گه.
باشه، نگو.
از تو شکایت کرده در حالی که دست بهش نزدی.
- هرگز. - لعنتی.
برعکسش.
زنم…
از نظر روانی پایدار نیست.
تمام عمرم سعی کردم کمکش کنم، و این‌جوری جوابمو می‌ده.
خب.
یعنی یه زن هیستریکِ معمولی.
الان هم می‌گه کار اون نبوده.
عوضی.
اگه جای تو بودم، هرچه زودتر طلاق می‌گرفتم.
و همه‌چی رو از دست بدم؟
دخترهام رو از دست بدم؟
خونه‌ام، پولم؟ ثمره‌ی یه عمر کارم؟
اعتبارم چی؟
اگه جای تو بودم بهش فکر می‌کردم. کی گفته دوباره ازت شکایت نمی‌کنه؟
نه، جدی فکر کن.
تو یه مشکل بزرگ داری.
من کنار تو خوش‌شانسم.
من تو عشق برنده‌ی لاتاری شدم.
- خوش‌به‌حالت. - آره. قراره پدر و مادر بشیم.
خوشحالیم. البته زمانش افتضاحه، ولی خب…
بدترین زمان ممکنه.
جدی؟
سال پیش یه کافه کنار ساحل خریدم. جای فوق‌العاده‌ای بود، عالی می‌چرخید.
پنجشنبه تا شنبه تا شش صبح پرِ پر.
یه‌دفعه شهرداری زنگ زد گفت مجوزتو باطل می‌کنیم.
- بار با مقررات نمی‌خوند… - من معمارم، می‌فهمم.
خب، پس‌انداز کل عمرم…
پَر. همین‌طوری.
هی.
من یکی رو تو شهرداری می‌شناسم. می‌تونه برات مجوز بگیره.
ولی چطور؟ همین‌جوری؟
هیچ‌کس مجانی کاری نمی‌کنه.
ولی گفتم که ورشکستم، چیزی برای دادن ندارم.
یه چیزی به ذهنم می‌رسه.
اینجاست. واضح می‌بینیش.
- چی رو نمی‌بینی؟ - فهمیدم.
آره آنجلا، نشونش می‌دم به قاضی.
ولی مدرک محکمی نیست.
- چرا؟ - دوره.
خیلی دوره. روبر اون کلاه رو سرشه، ممکنه خودم باشم.
تو که نمی‌تونی باشی، آندر.
ولی… لطفاً تمرکز کنیم.
باشه؟
این ویدیو مال چهاردهم سپتامبره، دو روز بعد از شکایت.
یه ماه بعد، هم‌زمان با بستری شدن آنجلا،
روبرتو کافه‌شو بعد از ماه‌ها باز می‌کنه.
کافه‌ای که نه سقف عایق داره، نه علائم اضطراری،
و حتی حداقل‌های ایمنی آتش‌سوزی رو نداره.
محاله از بازرسی رد بشه.
حالا حدس بزن دوستِ کیه
اون کارمند شهرداری که مجوز رو امضا کرده؟
گونزالو؟
- سول لندسکیپس. - شرکت محوطه‌سازی.
گونزالو اونا رو برای بازسازی کامل حیاط گرفته.
و صاحب شرکت کیه؟
شوهر همون کارمند شهرداری.
می‌گی کارها اصلاً انجام نشده؟
می‌گم گونزالو به روبرتو کمک کرد مجوز بگیره،
و روبرتو هم به گونزالو کمک کرد زندگی منو نابود کنه.
- خدایا… - دقیقاً.
مجوز چی؟ دیدیش؟
دارم پیگیری می‌کنم.
باید بخوابم.
- عصر بخیر. - عصر بخیر.
- می‌شه با مسئول صحبت کنم؟ - عقبِ حیاطه.
می‌گید بیاد بیرون؟ مهمه.
روبر!
- روبر! - دارم میام!
چی شده؟
سلام، عصر بخیر.
یه همسایه از سر و صدا شکایت کرده.
- عجیبه، این‌جا وسط ناکجاآباده. - لابد گوش تیزی داره.
بی‌خیال رفیق.
مجوزت رو بده.
این چه ربطی داره؟
هیچی، فقط می‌خوام ببینمش.
فهمیدم.
بیا داخل.
آنجلا.
بله؟
- گرفتمش. - چی رو؟
مجوز رو. اینیاکی الان فرستاد.
امضای پاش مال گورکاست. امضای قشنگی هم هست.
داریمش؟
به‌نظر میاد.
- می‌برم؟ - شکی نیست.
- اینیاکی خوبه، نه؟ - آره، خیلی خوبه.
گروه مدرسه واقعاً اعصاب‌خرد‌کنه.
راستی جلسه آنلاینه، می‌تونی شرکت کنی، نه؟
فکر می‌کنی؟
قراره حضانت رو بگیری، دیگه از این چیزا فرار نداری.
گفتم که، اینیاکی خوبه.
بعداً می‌بینمت.
ماریبل، منم.
- صبح بخی… اوه! - خانم، خریدتون رو آوردم.
عالیه.
فکر نکنم چیزی یادم رفته باشه، ولی شما بگید، اگه بود برمی‌گردم.
- خوشحال به نظر میای. - هستم.
جلسه‌ی حضانت فرداست.
- خبر نداشتم. - آره، ساعت دوازده.
بهتره به مامانم نگیم.
می‌خوام شهادت بدم.
نه. نه تو این وضعیت.
اگه مجبور شم برگردم، می‌رم، ولی می‌خوام بگم چی دیدم.
داری چی می‌گی؟
نه. اصلاً.
میام.
به خاطر تو میام.
و به خاطر خودم.
ما کلی مدرک علیه گونزالو داریم، و من به تو این‌جا با مامان نیاز دارم.
ببین چه حلال زاده.
مگه خواب نبودی؟
اون یه روز این‌جا بود. خیلی هم مؤدب. خیلی خوب.
اوه، پس گونزالو اون روز اومده بود؟ این‌جا؟
آره.
- جدی؟ - آره.
- چی می‌خواست؟ - نمی‌دونم.
یه‌سری کلید برداشت، رفت تو انباری، بعدشم نمی‌دونم.
شاید چیزی دزدیده.
کی اومده بود؟
کی؟
نمی‌دونم…
نمی‌دونم، گیجم می‌کنی. یه مدت پیش. دو ماه؟ نمی‌دونم.
نگران نباش مامان. مطمئنی؟
آره…
فکر کنم.
الان دیگه خوابه.
هنوز بهش فکر می‌کنی؟
گونزالو هیچ‌وقت نمی‌خواست بیاد خونه‌ی مامانم.
هیچ‌وقت.
نمی‌دونم اونجا چی کار می‌کرد. این اتفاقی نیست.
مطمئنم نیست.
ولی جلسه فرداست.
من عادت کرده بودم گونزالو تحقیرم کنه و فحشم بده.
چی صدات می‌کرد؟
احمق، بی‌مصرف. بیشتر اینا.
ولی چیزای دیگه هم می‌گفت.
واقعیت اینه که از نظر اون، من هیچ‌وقت درست کاری نمی‌کردم.
محال بود راضیش کنی.
و وقتی عصبانی می‌شد، خب…
سرم داد می‌زد، فحش می‌داد و…
بعد منو می‌زد.
می‌زدت؟
کجای بدنت؟
هلم می‌داد.
مشت می‌زد تو شکمم.
حتی خفم می‌کرد تا جایی که نفس کم می‌آوردم.
می‌تونی ثابت کنی هرکدوم از این اتهام‌های جدی
که به موکل من نسبت می‌دی رو؟
فکر نکنم.
ممنونم، خانم رِکارته.
من عمیقاً عاشق همسرم بودم.
توی دانشگاه با هم آشنا شدیم.
دختر باهوشی بود، خیلی باهوش.
زیبا.
و وقتی منو انتخاب کرد، واقعاً حس خوش‌شانسی داشتم.
اما با گذشت زمان،
نگران شدم که پشت اون ظاهر بی‌نقص،
یه آدمِ به‌شدت ناامن و ناپایدارِ احساسی هست.
فکر کردم شاید مقطعی بوده وقتی می‌خواست درسشو ول کنه.
و خودمو وقف کمک بهش کردم،
تا قانعش کنم از هدف‌هاش دست نکشه.
ولی سخت بود. خیلی سخت.
بعدش چی شد؟
خب، فکر می‌کنم ناامنی کم‌کم کاملاً روش غلبه کرد.
انگار سر جاش نبود.
از همه‌چی می‌ترسید.
برای همه‌چیز به من وابسته بود.
فقط می‌خواست با من باشه یا مامانش.
یا با کتاب‌هاش.
و وقتی دخترهاتون به دنیا اومدن؟
خب، اون…
سخت‌ترین بخش بود.
حتی اعتراف کرد که…
که پشیمونه.
می‌گفت کاش اصلاً به دنیا نمی‌اومدن.
دست‌هاش پر از کبودی بود.
پرِ کبودی.
اون روز، مامانش مریض بود و آنجلا اومد کمک کنه حمومش کنه.
وقتی آستین‌هاشو بالا زد که خیس نشن…
فرض کنیم حرف‌هات درست باشه،
از کجا می‌دونی این ردها کارِ موکل من بوده؟
من پنج سال مورد آزار قرار گرفتم.
توسط شوهر سابقم.
می‌دونم زندگی با ترس یعنی چی.
آنجلا ترسیده بود.
تصور کنید وقتی خونه‌ی مامانش بود و…
و گونزالو به گوشی‌اش زنگ می‌زد.
زنگ می‌زد و بدنش شروع می‌کرد به لرزیدن و منقبض شدن.
- هر بهونه‌ای می‌آورد… - منظورتون اینه که دروغ می‌گفت؟
نه. دروغ نمی‌گفت.
دروغ نمی‌گفت. اون…
اون…
خیلی ترسیده بود.
و اون…
اون هیچ‌وقت دروغ نگفت. اون…
اون… اون نمی‌خواست بره مامانش رو ببینه. می‌فهمید؟
- برای همین… - برای همین آنجلا دروغ گفت.
و دقیقاً به همین دلیله که باید روشن بشه چه کسی شکایت رو ثبت کرده.
که بدون شک جعلیه.
ممنونم.
جلسه برای امروز ختم می‌شه.
ادامه‌ی رسیدگی فردا ساعت ده صبح انجام می‌شه. ممنون.
تو اون کله‌ی کوچیکت چی می‌گذره؟
- گونزالو. - نمی‌فهمی؟
نمی‌تونی همه‌چی رو با هم داشته باشی.
مامانت بهت نگفته؟
خب مامانت چی می‌دونه؟ اونم مثل خودته.
نمی‌تونم نفس بکشم.
- داری خفه می‌شی؟ - آره.
اگه دوباره پیش اومد، چی کار می‌کنیم؟
اگه دوباره پیش اومد، چی کار می‌کنیم؟ بگو.
- خواهش می‌کنم. - بگو.
آنجلا، آماده‌ای؟
بله.
تا جایی که می‌دونم، دوازدهم سپتامبر یه شکایت ثبت شده. شکایتِ آزار.
بله، جناب قاضی.
اما همون‌طور که می‌بینید، آنجلا بلافاصله اتهامات رو رد کرده.
ما معتقدیم این شکایت با سوءنیت ثبت شده،
توسط همون افرادی که چند روز بعد به موکل من در باریکا حمله کردن،
در تلافی کاری که شرکتش انجام داده.
در مورد گزارش‌های روان‌شناسی ارائه‌شده از سوی طرف مقابل،
ما قبول داریم که آنجلا
در معرض یک وضعیت آسیب‌زای مداوم بوده.
اما فراموش نکنیم که آنجلا بیش از نیمی از عمرش رو
با مادرش زندگی کرده.
فردی با بیماری روانی تشخیص‌داده‌شده، که ضمناً ارثیه.
اعتراض دارم، جناب قاضی.
پزشکان وجود هرگونه اختلال روان‌پریشانه رو در موکل من رد کردن.
با این حال، شواهدی وجود داره
که آنجلا جانِ دخترهاش رو
دست‌کم در دو مورد به خطر انداخته.
چی کار کردی؟
- متأسفم! - دیوونه شدی؟
بررسی می‌کنیم که آیا مدرکی برای این ادعا هست یا نه.
وکیل شاکی، نوبت شماست. ادامه بدید.
تحریف واقعیت.
«سوءاستفاده‌ی روانی
که طی آن قربانی به حواس و افکار خودش شک می‌کنه.»
خب، دقیقاً همون چیزیه که آقای گونزالو اوچوا
سعی داشت در این ماجرا با خانم آنجلا رِکارته بکنه.
مایلم مدارکی به دادگاه ارائه بدم که نشون می‌ده گونزالو چطور
یه نقشه‌ی مفصل طراحی کرده
تا همه باور کنن موکل من دچار اختلال روانیه.
قبل از ادامه، باید یه قطعه‌ی کلیدی از این پازل رو معرفی کنم.
اون کسی نیست جز روبرتو ایریگویِن،
صاحب کافه رد فیش در منیاکوس.
- چرا احضارش نکردید؟ - تا امروز مدرکی نداشتیم.
ادامه بدید.
گونزالو، روبرتو ایریگویِن رو استخدام کرد.
اونو استخدام کرد تا خودش رو دوستِ قدیمی دبیرستان آنجلا جا بزنه،
ادواردو سیلوا.
آنجلا طبیعتاً یادش نمی‌اومد، چون چنین کسی وجود نداشت.
اما به لطف حجم زیادی از اطلاعاتی که گونزالو در اختیارش گذاشت،
آنجلا حرف‌هاش رو باور کرد.
این‌که اتفاقی همدیگه رو ندیدن.
و این‌که شوهرش اونو برای کشتن آنجلا استخدام کرده بوده.
آنجلا، با این تصور که در خطره، همون‌طور که هر آدم عاقلی می‌کنه،
فرار کرد و در نهایت با شوهرش روبه‌رو شد.
بعد پلیس رسید، آنجلا دستگیر شد،
و ناگهان، هیچ ردی از ادواردو سیلوا باقی نموند.
خب، ادواردو سیلوا نویسنده‌ی کتابیه
که دقیقاً داستان چیزی رو می‌گه که آنجلا از سر می‌گذروند.
به نظر می‌رسه گونزالو می‌خواست ما فکر کنیم آنجلا بیش از حد کتاب خونده.
- و مثل دون‌کیشوت، عقلش رو از دست داده. - اعتراض دارم، جناب قاضی.
واقعاً برای شنیدن داستان اومدیم این‌جا؟
وکیل، این منم که تصمیم می‌گیرم چی داستانه و چی نیست.
خب. می‌تونی چیزی که می‌گی رو ثابت کنی؟
قطعاً. این دفاع به تصادف اعتقاد نداره، به مدرک اعتقاد داره.
می‌تونیم ثابت کنیم که گونزالو با روبرتو ایریگویِن ملاقات کرده،
دو روز بعد از این‌که بابت آزار گزارش شده.
روبرتو ایریگویِن مجوز بازگشایی کافه ش، رد فیش رو گرفت،
یک روز بعد از این‌که آنجلا بستری شد.
گونزالو پرداخت‌های غیرقانونی برای کارهایی که هرگز انجام نشدن انجام داد،
به شرکتی به نام سول لندسکیپس،
که مستقیماً مرتبطه با مدیر شهرسازی
که مجوز کافه رد فیش، متعلق به روبرتو ایریگویِن رو صادر کرده.
این‌ها مدارک چهار، پنج و شش هستن.
با اجازه، جناب قاضی.
سول لندسکیپس از دیروز کار روی حیاط موکل من رو شروع کرده.
اعتراض می‌زنیم.
لعنتی.
- نه. هنوز پرونده‌ی کیفری داریم. - آره.
روبرتو و اون کارمند شهرداری رو متهم می‌کنیم.
- حتماً. - همه‌شون رو بررسی می‌کنم.
حداقل یکی‌شون حرف می‌زنه.
چقدر طول می‌کشه؟
کی می‌تونم دخترهام رو ببینم؟ من نی…
- آنجلا. - تو مریضی.
- مریضی! - آنجلا.
آنجلا عزیزم، واضحه حالت خوب نیست.
ولی مطمئنم با کمک و زمان، از پسش برمیای.
نمی‌ذارم بچه‌ها دست یه حیوون مثل تو بزرگ بشن.
نمی‌تونی جلوی توهین‌کردنت به من رو بگیری.
تا وقتی قبول نکنی مثل مامانت مریضی، هیچ‌کس…
- ببرینش. - آنجلا، خواهش می‌کنم.
ببخشید آقایون.
- این نباید اتفاق بیفته. - می‌دونم. متأسفم.
درک می‌کنم. خودم می‌کشتمش. ولی آخرین چیزی که لازم داریم یه شکایته.
من همیشه مقابل گونزالو می‌بازم.
باید تنها باشم. ببخشید.
بعداً زنگ می‌زنم.
سول لندسکیپس
توپ رو بده به من! به من!
حالت چطوره؟
تسلیم نمی‌شم.
منم همین‌طور.
چی رو نمی‌دونی؟
- سخته. - سخت نیست عزیزم.
این‌ها کارهاییه که توی روز انجام می‌دیم.
- صبح بخیر. - صبح بخیر.
- صبحانه درست کردم. - ممنون.
مثلاً مسواک زدن، حموم، شام خوردن… باید به ترتیب بذاریشون.
اول کدومه؟ صبحانه یا شام؟
- صبحانه. - عالی. پس باید نقطه‌ها رو وصل کنی.
عالیه، دیدی؟ خیلی خوبه.
مثل دفتر خاطراته.
- دفتر خاطرات چیه؟ - همونی که دخترخاله‌ات آنه داره.
یه دفتر که توش فکرهاش، رازهاش رو می‌نویسه…
منم هم‌سن تو که بودم شروع کردم نوشتن.
- جدی؟ اصلاً بهت نمیاد. - مگه نه؟
خیلی افراطی بودم. تا بیست‌سالگی با وسواس می‌نوشتم.
همه‌شون هنوز خونه‌ی مامانمن. اگه دخترها پیداشون کنن، از خجالت آب می‌شم…
چی شده؟
روبرتو چیزایی درباره‌ی من می‌دونست که به هیچ‌کس نگفته بودم.
می‌دونم گونزالو برای چی رفته بود خونه‌ی مامانم.
- سلام عشقم. - سلام.
به چند تا کلید نیاز دارم.
- برای انباری؟ - آره.
- همه‌چی خوبه؟ - آره.
عوضی.
مو به مو خوندتشون.
از نودوهشت تا دوهزارویک.
سال‌های دبیرستانت، درسته؟
تنها دفترایی‌ان که خونه‌ی مامانم نبودن. اگه اون‌جا نباشن، پیش روبرتون.
شایدم انداخته دور. من که همین کارو می‌کردم.
ولی مهم نیست.
چون گونزالو اینو نمی‌دونه.
نمی‌فهمم آنجلا.
از همه‌ی اینا چی یاد گرفتیم؟
حقیقت مهم نیست. اون چیزیه که واقعی به نظر میاد.
و این‌جا چی واقعی به نظر میاد؟ این‌که روبرتو هنوز دفترهای منو داره.
یه نقشه دارم، استر.
ولی به کمکت نیاز دارم.
سالن ناخن
سلام مامان.
قبلاً گفتی مامان.
دو ساعت تأخیر که چیزی نیست مامان.
مهم اینه همه‌چی خوبه و…
باید برم مامان. آره، بعداً زنگ می‌زنم.
آره، بعداً.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
- سلام. - سلام.
- ما همدیگه رو نمی‌شناسیم؟ - اکلیل و فرنچِ دوست‌داشتنیِ من.
اینجا چی کار می‌کنی؟
اومدم با همسرت حرف بزنم.
با روبر؟ چرا؟
خودش بهت می‌گه.
- روبر. - بله؟
بیا این‌جا.
چی شده؟
عزیزم می‌شه یه لحظه تنها بذاریم؟
اون کیه؟
بعداً بهت می‌گم.
دو دقیقه دیگه راهی بیمارستانیم.
اینجا چی کار می‌کنی؟
اومدم یه لطفی بخوام. خب، دوتا.
- به من بدهکاری. - هیچ بدهی‌ای بهت ندارم. ببخشید.
- اگه بخوای، می‌تونم گزارش بدم. - آره؟ بابت چی؟
مثلاً کافه‌ت با هیچ‌کدوم از پروتکل‌های آتش‌نشانی جور نیست.
- من مجوز دارم. - اگه گزارش بدم، به درد نمی‌خوره.
فکر می‌کنی گونزالو تا ابد ازت محافظت می‌کنه؟
تو کارت رو براش انجام دادی. دیگه بهت نیازی نداره.
بگو.
می‌خوام یه تماس بگیری و کافه‌ت رو چند ساعت در اختیارم بذاری.
و رمز کامپیوترت رو.
حتماً. از کجا بدونم بعدش بازم گزارشم نمی‌کنی؟
خودت می‌دونی این کارو نمی‌کنم.
باشه. ولی نباید به اسم من تموم بشه.
بگونیا، لطفاً! تلویزیونو خیلی بلند کردن. می‌شه کمش کنی؟
- الان درستش می‌کنم. - ممنون.
خیلی مراقب باش. ممکنه تله باشه.
باشه.
- دیگه چی می‌خوای؟ - هی، من سرِ تولدِ دخترمم.
خب؟ همه‌چی خوبه؟
آره. زنگ زدم بگم
آنجلا درست وقتی داشتیم می‌رفتیم بیمارستان سر و کله‌ش پیدا شد.
می‌دونه دفترها رو تو دادی به من.
چی؟ ولی سوزوندیشون، نه؟
- آره، ولی چند صفحه رو برای یادگاری اسکن کردم… - نه، گفتم هیچ کپی‌ای نباشه.
- همه‌چی رو پاک کن. - نمی‌تونم.
کپی‌ها روی کامپیوتر باره و آلارم الان به صدا دراومده.
چرا اون‌جا نیستی؟
- همین الان گفتم. زنم داره زایمان می‌کنه. - مشکل من نیست.
برو و همه‌چی رو پاک کن. همین الان.
ببین، شکر کن دارم بهت می‌گم.
نه، لعنتی…
عوضی.
رد فیش
- با اون چی کار می‌کنی؟ - دارم از خودم دفاع می‌کنم.
- در برابر چی؟ - در برابر تو.
مسخره‌بازی درنیار. بده اون رو.
می‌دونم دفتر خاطراتمو برداشتی. و مدرک هم دارم.
می‌افتی زندان، گونزالو.
اصلاً برام مهم نیست اون دفترها. کی حرفتو باور می‌کنه؟
می‌دونی چی از همه غم‌انگیزتره؟
دخترا میان تو تیمارستان به دیدنت. همون‌طور که تو می‌رفتی پیش مامانت.
می‌دونی همین الان می‌تونم نابودت کنم و هیچ اتفاقی هم نیفته؟
هیچ‌کس حرفتو باور نمی‌کنه.
تو فقط یه آزارگر نیستی، عوضی. یه پدرِ بد هم هستی.
دخترای من عاشقمن.
می‌پرستنم.
عوضی.
چقدر دست‌وپاچلفتی‌ای.
همه‌چی رو خراب می‌کنی.
بله، آدرس رو می‌گید؟
- رد فیش، کنار ساحل. - در راهن.
گونزالو.
یه چیز رو یادت رفته.
امروز جلسه‌ی مدرسه بود.
دیوانه‌ای. حرفات اصلاً معنی نداره.
نه؟ یادم نرفته بود.
تو هم توشی.
سلام بده.
آنجلا؟
همون‌جا وایسا!
تکون نخور!
آنجلا. حالت خوبه؟
یه چیزی بگو، خواهش می‌کنم.
آنجلا، نگران نباش. تموم شد.
نگران نباش. من اینجام.
کمک!
کافه رد فیش
سوار ماشین شو.
- ببخشید. - بله؟
می‌گید کی اینا رو فرستاده؟
بله، حتماً.
«آنجلای عزیز، بابت اتفاقی که افتاد خیلی متأسفیم.»
«زود خوب شو. می‌تونی روی ما حساب کنی.»
«لائورا و فرناندو.»
بندازشون دور.
نه، چرا؟ خیلی قشنگن.
پس خودت نگهشون دار.
جدی؟
اوه، خیلی ممنون.
- ببخشید. - سلام.
لعنتی.
باید باهات می‌اومدم رد فیش. متأسفم.
باشه.
آنجلا.
می‌دونم باورت نمی‌شه، اما…
هیچ‌وقت نخواستم بهت آسیب بزنم. هیچ‌وقت.
توی یه دوره‌ی خیلی پراسترس بودم، و انتخاب دیگه‌ای نداشتم.
کاش می‌تونستم همه‌چی رو پاک کنم.
نمی‌تونی.
می‌دونم.
کافه رو درست کن.
خطرناکه. ممکنه آدم‌ها بمیرن.
لباس اضافه، ملحفه‌ی تمیز، و…
- کفش سایز نه‌ونیم. - گفتم ده.
همینیه که هست.
لطفاً گوشیت، انگشترت، ساعتت.
و اگه می‌تونی اینجا امضا کن.
می‌بینی پانچیتو چقدر با تو خوشحاله؟
- آره. - مگه نه؟
ببین، عاشق ناز کردنه.
ببین چقدر خوشحاله. خیلی بغلیه.
خیلی خوب، مایا.
- یادت میاد چقدر ترسیده بودی؟ - آره.
و دیگه نمی‌ترسی؟
- نه. - نه، نمی‌ترسی.
معلومه، چون پانچیتو خیلی خوبه.
خیلی خوب. آره. خیلی خوب.
مامان.
- اوه، ببین! ببین کی اومده. - مامان!
- اوه! - مامان!
- مامان. - مامان.
عزیزم.
این مال توئه.
و اینم مال توئه. بریم.
منم یکی می‌خوام.
- مواظب باش، شکستنیه. - باشه.
حالت چطوره؟
واقعاً خوب.
آره.
و این‌طوری برو.
تموم شد.
به نظر اینجا خوشحالی.
چی کار می‌کنی؟
دارم روی پروژه‌ی مناقصه کار می‌کنم.
فکر می‌کنم شانسم خوبه. اوضاع خوبه.
دوست دارم این‌طوری ببینمت.
آماده‌ای؟
مطمئنی می‌خوای این کارو بکنی؟
می‌دونی هر شب چند نفر اونجا می‌رن؟ جوون‌ها.
ناخواسته دارن جونشونو به خطر می‌ندازن.
باشه. ولی الان همه‌چی خوبه. حضانت رو گرفتی.
با این حال باید انجامش بدم.
- هی، مایا! توپ رو بده به من. - مامان.
زود برمی‌گردم.
- بعداً می‌بینمت. - خداحافظ.
- الو؟ - سلام، روبرتو.
چی می‌خوای؟
فقط می‌خواستم بدونم عایق‌کاری ضدحریق رو انجام دادی یا نه،
همون‌طور که گفتم.
آره، یه مدته انجام شده.
تو دست از دروغ گفتن برنمی‌داری.
دروغ نمی‌گم آنجلا. منظورت چیه؟
آنجلا، کجایی؟
آنجلا.
من می‌رم سراغ تابلو برق.
- تو با ۹۱۱ تماس بگیر. - گرفتم.
کافه رد فیش
بریم.
♪ او زیر سقف خودش نگه می‌دارد ♪
ما انجامش دادیم.
♪ برای تمام آنچه اتفاق افتاد ♪ ♪ همه‌ی مدرک‌ها ♪
♪ او یک چمدان نگه می‌دارد ♪ ♪ برای وقتی که مجبور شود برود ♪
♪ در سرش ♪ ♪ پژواکی مدام می‌پیچد ♪
♪ همان داستانِ همیشگی خسته‌اش می‌کند ♪
♪ خسته از توجیه کردنِ شیوه‌ی زندگی ♪
♪ و دیگر نمی‌توانست انکار کند ♪
♪ بعد از هزار نبرد ♪ ♪ که زندگی می‌گذرد ♪
♪ ای جنگجو ♪
♪ در جانم تا آخر عمر ♪ ♪ تو را با خودم حمل می‌کنم ♪
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M