.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫اوضاعت روبراهه؟
‫مشتاق دیدار، توکوگاوا.
‫به نظر میاد حالت خوبه.
‫«ترجمه از خشایار»
‫کیوئیچیرو سابو، دان نهم.
‫توکوگاوا.
‫دان نهم؟
‫تو که از رده‌ها سر در نمیاری.
‫بهش «سابوی قاتل» هم می‌گن.
‫البته که حریف تو نمی‌شه.
‫توکوگاوا.
‫می‌گن شاید بیشتر از ۲۰ نفر رو ‫با شمشیر زده باشه.
‫توکوگاوا.
‫تو دنیای امروز،
‫تو سراسر ژاپن یا حتی شاید کل دنیا،
‫هیچ مردی نیست ‫که به اندازه اون آدم کشته باشه.
‫توکوگاوا!
‫چی شده، سابو؟
‫اون کیه؟
‫خودت چی فکر می‌کنی، سابو؟
‫اون دیگه کیه؟
‫این یارو کیه؟
‫قرار گذاشته بودیم سوال نپرسی.
‫گفتم بعد از مسابقه توضیح می‌دم.
‫توکوگاوا،
‫می‌دونم بی‌ادبیه ‫که قول‌مون رو می‌شکنم.
‫لطفا من رو ببخش.
‫من این مسابقه رو قبول نمی‌کنم.
‫شاید پیر شده باشم،
‫ولی جونم رو مفت از دست نمی‌دم.
‫اوه، چقدر جالب شد.
‫دقیقا چی حس کردی؟
‫باید بگم تا الان
‫شش بار این اتفاق افتاده.
‫و حالا دوباره.
‫این مرد در مجموع
‫هفت بار من رو بُرید.
‫چی کار کردی؟
‫- ضربه اول... ‫- هاچیمونجی.
‫هاچیمونجی؟
‫آره، درسته.
‫یعنی چی؟ «هاچی...»
‫از سرم تا تنه‌ام رو ‫یه برش تمیز عمودی زد.
‫بدنم از چپ و راست دو نیم شد،
‫مثل یه هاچیمونجی برعکس.
‫چی؟
‫ضربه دوم...
‫به گلو بود.
‫خودت رو کاملا باز گذاشته بودی.
‫ضربه سوم یه برش مورب بود.
‫صاف رد شد.
‫آره، حتی ذره‌ای مقاومت هم در کار نبود.
‫ضربه چهارم.
‫صورت، گونه‌ها و سینه رو شکافت.
‫ضربه پنجم، تنه.
‫ضربه ششم، یه برش مورب دیگه.
‫ضربه هفتم، سینه.
‫همراه با هر دو دست.
‫یکی بهت بدهکار شدم.
‫از اینکه مقاومت نکردی، سوءاستفاده کردم.
‫مقاومت نکردم؟
‫مزخرفه.
‫من هر چی داشتم رو گذاشتم.
‫حتی اگه فقط تو ذهنم بود،
‫هر کاری از دستم برمیومد کردم.
‫پس در اصل،
‫ماجرا این بود؟
‫شما از قبل بین خودتون تمومش کرده بودین.
‫دقیقا.
‫تموم شده.
‫هفت بر صفر.
‫ولی میاموتو،
‫تو که شمشیر دستت نیست.
‫پس چطور بریدیش؟
‫مگه بدون شمشیر نمی‌شه کسی رو برید؟
‫توکوگاوا.
‫این میاموتو دیگه کیه؟
‫واقعا شمشیرها اینقدر دست‌وپاگیرن؟
‫می‌شه یه نگاهی به شمشیرت بندازم؟
‫شمشیر من؟
‫مشکلی هست؟
‫خب...
‫اشکالی نداره، نه؟
‫اگه مسابقه تموم شده...
‫می‌خوام میاموتو موساشی رو ‫در حالی که شمشیر دستشه ببینم.
‫واقعا دلم میخواد.
‫بفرما.
‫اون چی...
‫همم، یاد گذشته افتادم.
‫سابو.
‫اون یکی رو هم می‌خوام.
‫دو تا شمشیر بلند دو طرف، ‫نه یکی بلند و یکی کوتاه.
‫میاموتو،
‫می‌شه نشونم بدی؟
‫مثلا فن خودت،
‫یا شاید حالت ایستادن رو نشون بده.
‫می‌خوای فن من رو ببینی؟
‫آره. اشکالی داره؟
‫می‌خوام ببینم‌شون!
‫می‌خوای نشونت بدم،
‫ولی فقط شما دوتا اینجایین.
‫کدوم‌تون رو ببُرم؟
‫- نه! ‫- نه!
‫شوخی کردم.
‫با اینکه خوش‌ساخت و تمیزه،
‫ولی آهنش ضعیف ساخته شده.
‫این برای بریدن آدم‌ها نیست.
‫همونطور که فکر می‌کردم.
‫داره چه غلطی می‌کنه؟
‫تیغه از دسته جدا شده!
‫این شمشیر نیست.
‫شبیه شمشیره،
‫ولی نه چیزی رو می‌بره،
‫نه حتی تاب یه ضربه رو داره.
‫توکوگاوا.
‫این دیگه کیه؟
‫این میاموتو از کجا اومده؟
‫بیش از ۶۰ سال کار با شمشیر،
‫هیچوقت نشنیده بودم یکی ‫فقط با تمرین تاب دادن بشکنه.
‫تو دیگه کی هستی؟
‫اسم من موساشی میاموتوئه.
‫از آشنایی باهات خوشبختم.
‫خب، پس قضیه اینه.
‫درست نیست. از اولش ‫داشتی با من بازی می‌کردی.
‫چه روزی بود.
‫با شمشیر، نیزه، کمان یا حتی دست خالی،
‫قوی‌ها رو زمین می‌زنم.
‫قوی‌ترین مرد این کشور رو زمین می‌زنم.
‫نمی‌تونم جلوی لرزشم رو بگیرم.
‫چی؟
‫قوی‌ترین موجود روی کره زمین ‫در برابر قویترین مبارز خیابانی ژاپن.
‫واقعی بود.
‫واقعا انجامش دادن.
‫هیچکس نمی‌تونه اعتراضی بهش داشته باشه.
‫باورنکردنیه.
‫هانایاما واقعا فوق‌العاده‌ست.
‫اوه، فکر می‌کنی هانایاما فوق‌العاده‌ست؟
‫می‌دونست
‫یوجیرو هانما می‌تونه نجاتش بده.
‫می‌تونه هانایاما رو از زندگی روزمره ‫غیرقابل‌تحمل و خسته‌کننده‌ش بیرون بکشه.
‫تا همین حدش رو می‌تونم بفهمم.
‫چون واقعا رو در رو با اوگر وایستاد.
‫عجب آدمیه.
‫هانایاماست دیگه.
‫بگو ببینم.
‫نمی‌تونه به حریفی که بی‌حرکته، ضربه بزنه.
‫چرا؟ حتی اگه مغزش نفهمه،
‫سلول‌هاش از ترس یخ زدن.
‫این رو به
‫کائورو هانایاما گفت؟
‫اون روز بهترین حرکت نفوذ رو انجام داد.
‫بهترین مشتش رو همون روز زد.
‫اوگر کشوندش بیرون.
‫مشت بزرگش تا ۳۰ سانتی‌متری صورت اومد.
‫تو یه لحظه،
‫اوگر مشت چپش رو تو جیبش شتاب داد.
‫بعد یه مشت زد
‫و با تمام قدرتش به کائورو هانایاما کوبید.
‫بعدش هم بهترین مشت برق‌آساش رو زد.
‫اون موجود، صاف مشت زد ‫و صورت هانایاما رو سوراخ کرد.
‫ایناهاش.
‫چی؟ بابابزرگ، از کامپیوتر استفاده می‌کنی؟
‫این فیلم دوربین مداربسته یه فروشگاهه.
‫اون هانایاماست.
‫یه روز عادی مثل بقیه روزها،
‫هانایامای ۱۶۶ کیلویی یهو پرت می‌شه داخل.
‫چهار تا قفسه رو انداخت
‫و روی بخش بنتو، ته فروشگاه فرود اومد.
‫هانایاما آدم خوش‌شانسیه.
‫درسته.
‫خیلی دلنشین لبخند می‌زد.
‫پس...
‫بابابزرگ...
‫- اون کیه؟ ‫- کی رو می‌گی؟
‫یه نفر تو اتاق بغلی‌مون هست!
‫یه نفر اونجا قایم شده.
‫اون کیه؟
‫همونطور که انتظار می‌رفت.
‫ولی باکی،
‫اینجا آدم‌های زیادی کار می‌کنن.
‫اینکه یکی اتاق بغل باشه طبیعیه، نه؟
‫بی‌خیال بابابزرگ، ‫من رو احمق فرض نکن.
‫بالاخره هرچی باشه، ‫من پسر یوجیرو هانما هستم.
‫اونی که بغل قایم شده.
‫آدمه یا نه؟
‫یک نفره یا چند نفر؟
‫مرده یا زنه؟
‫ضعیفه یا قوی؟
‫اومده من رو بکشه
‫یا فقط من رو بترسونه؟
‫یه چیزی به طور واضح داره ‫از اون طرف دیوار ساطع می‌شه.
‫اگه اینطوره، می‌خوام بپرسم.
‫اون طرف دیوار کی رو حس می‌کنی؟
‫نمی‌تونم حسش کنم.
‫این که سریال تاریخی نیست.
‫داری بلوف می‌زنی؟
‫ولی حتی یه احمق هم می‌تونه ‫همچین حضوری رو حس کنه. مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫خودشه!
‫اون لحظه، هر دوتاشون یه چیزی رو تصور کردن.
‫یکی‌شون یه ابر قارچی غول‌پیکر رو ‫تو ذهنش دید.
‫اون یکی هم یه ضیافت رو دید ‫که تا افق ادامه داشت.
‫بدنت ورزیده‌ست.
‫کارت درسته، پسر. نکنه نینجایی؟
‫باکی،
‫چی حس می‌کنی؟
‫در مورد این آدم چی حس می‌کنی ‫و چی فکر می‌کنی؟
‫می‌خوام یه چیز دیوونه‌وار بگم، بابابزرگ.
‫اوه، بگو ببینم.
‫غیرممکنه. خودم هم می‌دونم.
‫معلومه. این رو از قبل می‌دونم.
‫مگه صدها سال پیش نمُرده بود؟
‫می‌دونم!
‫با این حال، چاره‌ای نیست ‫جز اینکه همین رو بگم.
‫میاموتو موساشی؟
‫چی؟ هی، هی، هی!
‫چی داری می‌گی، باکی؟ ‫عقلت سر جاشه؟
‫عقلم سر جاشه؟
‫خودم هم مدام همین رو از خودم می‌پرسم.
‫فکر کنم عقلم سر جاشه. احتمالاً.
‫الان قرن بیست ‌و یکمه.
‫اصلاً همچین چیزی سوال هم حساب نمی‌شه.
‫یه سامورایی دوره سنگوکو ‫که تو زمان حال زنده شده.
‫حتی نویسنده‌های علمی‌تخیلی هم شک می‌کنن.
‫دقیقاً. پس می‌فهمی، مگه نه؟
‫هیچ ایده‌ای ندارم چه اتفاقی داره میفته.
‫اصلاً سر درنمیارم.
‫ولی...
‫گیرم انداختی.
‫نه.
‫جاخالی دادی.
‫آفرین، پسر.
‫بابابزرگ.
‫هیچ توضیحی براش ندارم.
‫ولی این یه واقعیت انکارنشدنیه.
‫دیگه چه مدرکی می‌خوای؟
‫خب، درسته، ولی...
‫این مرد میاموتو موساشیه.
‫خب، می‌دونی...
‫داری مشکوک رفتار می‌کنی، بابابزرگ.
‫نکنه حق با منه؟
‫پسر.
‫بریم بیرون؟
‫کدوم‌شون قوی‌تره؟
‫پس قراره اینجا بجنگیم.
‫مبارزه بدون سلاح جواب می‌ده؟
‫تو هم که بی‌سلاحی.
‫اینطوری به نظر میاد؟
‫خب، معلومه که دست‌خالی هستی.
‫نظرت چیه؟
‫می‌بینیش؟
‫خیلی واضح می‌بینمش...
‫خب، پس.
‫حالا فهمیدی؟
‫من تو دنیا بهترینم.
‫باورنکردنیه...
‫جدی جدی می‌خوان همینجا بجنگن؟
‫وقتی به سطح من برسی،
‫خودِ بدنت یه تیغه‌ست.
‫دیگه لازم نیست شمشیر با خودت ببری.
‫شما دوتا...
‫نظرت چیه، پسر؟
‫مبارزه بدون سلاح جواب می‌ده؟
‫باکی، این کار رو نکن.
‫این...
‫همچین قدرتی هم وجود داره؟
‫باشه.
‫بزن بریم.
‫واقعاً می‌خواین انجامش بدین؟
‫همینجا؟ اینطوری؟
‫چه هدررفتنی.
‫هدررفتنه؟ واقعاً؟
‫پسر، تو چی فکر می‌کنی؟
‫من چی فکر می‌کنم؟
‫بالاخره این ایده خودت بود ‫که من رو بیاری بیرون.
‫توکوگاوا.
‫اون کیه؟ این آقای جوون.
‫میاموتو، بهت قول داده بودم.
‫میاموتو.
‫منظورت اینه همون ‫«قوی‌ترین مرد این کشوره»؟
‫این منم که باید از تو بپرسم.
‫نظرت در موردش چیه؟
‫که اینطور.
‫نه آریما نه آکیاما ‫خیلی به زحمتش نمی‌اندازنش.
‫فعلاً بد نیست.
‫اهل ریوکیو هستی، پسر؟
‫هنوز با کسی از اونجا نجنگیدم.
‫ولی شنیدم تو ریوکیو ‫یه هنر رزمی هست که از لگد استفاده می‌کنه.
‫عجیب رفتار می‌کنی.
‫وسط مبارزه هستی،
‫ولی با یه پا وایستادن ‫تعادل خودت رو به هم می‌زنی.
‫در هر صورت.
‫ممکنه بچه باشی، ولی این یه مبارزه‌ست.
‫نمی‌دونم طاقت میاره یا نه.
‫باکی...
‫یه کم بهتر از یه شمشیر معمولیه.
‫اوه، آره.
‫درسته.
‫من باختم.
‫مسئله سر قوی یا ضعیف بودن نیست.
‫اصلاً یه مبارزه درست‌ و حسابی هم نبود.
‫همین لحظه بود...
‫همین لحظه بود که اون پسر فهمید
‫با یه شمشیرزن افسانه‌ایِ تاریخی جنگیده.
‫کاملاً گیج شده بود.
‫نه، مگه می‌شه؟
‫دیوونگی محضه.
‫میاموتو موساشی؟
‫همچین آدمی وجود نداره!
‫ولی دردی که تو سر و بدنش مونده بود، ‫کاملاً واقعی بود.
‫یه تجربه واقعی که ‫همه‌ی منطق رو زیر سوال می‌برد.
‫باید ببینمش.
‫سلام، پسر.
‫سلام.
‫واقعاً اینجاست. میاموتو موساشی.
‫تو هم می‌خوای ببینی؟
‫قراره یه تمرین انجام بدیم.
‫این چوب ‌بامبو رو ‫امروز صبح از باغ بریدیم.
‫در موردش شنیدم.
‫می‌گن موساشی می‌تونه با یه ضربه، ‫بامبوی تازه‌بریده رو ریزریز کنه.
‫فقط با نیروی باد و چنگ ‌انداختن!
‫قدرت چنگش اونقدر قوی هست که
‫گره‌های بامبوی تازه‌بریده رو له کنه؟
‫چی؟ هر دوتاش هم‌زمان؟
‫اون طرز گرفتنش.
‫چوب بامبوهایی رو که براش آماده کرده بودن
‫چنان پودر کرد که انگار هیچی نبودن.
‫اون پسر
‫ناخودآگاه این حرف رو زد.
‫موساشی.
‫تمرین به چه دردی می‌خوره؟
‫به چه دردی می‌خوره؟
‫راستش هیچوقت بهش فکر نکرده بودم.
‫تمرین، تمرینه.
‫این وظیفه‌ی یه شمشیرزنه.
‫اگه خلاصه بگی،
‫برای پیروزیه.
‫معلومه که اینطوره.
‫پس جنگیدن با من تمرین بهتریه.
‫پسر، تو که مُردی، مگه نه؟
‫حدود نیم ساعت خواب بودی.
‫چند بار می‌تونستم بکشمت؟
‫دیدگاهش نسبت به مبارزه.
‫یک فلسفه مبارزه‌ای کاملاً متفاوت.
‫فقط می‌تونست از پیشنهاد ‫مبارزه دوباره‌ش خجالت بکشه.
‫فکر کنم حق با توئه.
‫دوست داری امتحان کنی، پسر؟
‫چیه، پسر؟
‫می‌خوام ببینم چطور تابش می‌دی.
‫وای!
‫آفرین!
‫صاف از گره بریده شد.
‫کار آسونی نیست.
‫و پسر...
‫از بار اول سریع‌تر بودی. ‫خیلی سریع‌تر.
‫دوباره می‌گم.
‫باکی قوی‌ترین بچه روی زمینه.
‫سریعه، ولی جنگجو نیست.
‫خب، توکوگاوا.
‫بله؟
‫می‌رم بیرون.
‫چی؟
‫چی داری می‌گی، آقای موساشی؟
‫گفتم می‌خوام دنیا رو بیشتر ببینم. ‫چه اشکالی داره؟
‫نه، نه، نه، نمی‌تونی تنهایی بری بیرون!
‫اصلاً و ابداً. فقط دردسر درست می‌کنی!
‫چی داری می‌گی؟
‫مگه بچه‌ام؟
‫نمی‌تونی بری بیرون.
‫خیلی ساده‌ای.
‫می‌تونستی بارها من رو بکشی.
‫ولی کارم رو تموم نکردی!
‫هنرهای رزمی مدرن، ورزش‌های رزمی ‫و ورزش‌های مبارزه‌ای...
‫سریع‌ترین حرکت تو همه‌شون، جَب هست. ‫[ضربه مستقیم]
‫من از نور هم سریع‌ترم!
‫«ترجمه از خشایار»