‫«ترجمه از محمد سید»
‫[دونوستیا]
‫خیلی‌خب، لنگر رو بنداز!
‫اینجا جون می‌ده برای طراحیِ سرقت جدیدمون.
‫فکر کنم یه ایدۀ عالی داشته باشم. ‫این اواخر خیلی بهش فکر می‌کردم.
‫جدی؟ خب بگو.
‫زدنِ یه بانک. ‫می‌خوام هدفمون گاوصندوقش باشه.
‫البته نه هر بانکی.
‫اونی که بیشترین صندوق امانات رو ‫توی کل اسپانیا داره. ۷۶۲۴‌تا.
‫همۀ صندوق‌های امانات شخصی‌ان ‫و توی یه گاوصندوق بزرگ نگهداری می‌شن.
‫اونجا در واقع جای خیلی خاصیه. ‫دارایی‌های باارزش مردم رو براشون پنهون می‌کنن.
‫شایعه شده که پر از طلا و جواهره، ‫ولی می‌خوای حقیقت رو بدونی؟
‫مردم در واقع اونجا اموال نامشروع‌شون رو نگه می‌دارن.
‫پس با این اوصاف، ‫برنامه‌ت اینه که صندوق‌ها رو بزنیم
‫بدون اینکه بدونیم توشون چیه؟
‫درسته؟ سورپرایز خیلی پرخطریه.
‫نه. سورپرایزی در کار نیست. ‫دارم در مورد بانک «ماربیا» حرف می‌زنم.
‫اونا تعداد صندوق امانات رو سه برابر کردن.
‫می‌خوای بدونی چرا؟
‫چون ماربیا یه شهر فوق‌العاده ثروتمنده.
‫مولتی‌میلیاردرهای روس و شیوخ عرب
‫و مافیاهای سراسر دنیا، اونجا خونه و زندگی دارن.
‫لبنانی‌ها، ایتالیایی‌ها، مراکشی‌ها. ‫فکر می‌کنی اونجا چی نگه می‌دارن؟
‫بافتنی‌های مادربزرگ‌هاشون رو؟ نه.
‫کلی طلا و پول کثیف.
‫پایه‌ای بریم یه تنی به آب بزنیم؟
‫بهترین زمان برای این کار کریسمسه.
‫امسال، شب کریسمس می‌افته جمعه، ‫و خود کریسمس شنبه‌ست.
‫یکشنبه هم بانک تعطیله،
‫پس سه روز وقت داریم بریم تو ‫و اونجا رو خالی کنیم.
‫پس می‌خوای من توی روز کریسمس ‫برای یه سرقت بهت کمک کنم،
‫اونم بدون اینکه بدونیم ‫دقیقاً داریم چی می‌دزدیم.
‫همین الان بهت گفتم، ‫همه‌ش پول کثیف و اموال نامشروعه.
‫به مقدارِ خیلی زیاد! ‫به جون خودم قسم.
‫داداش، گوش کن چی می‌گم.
‫می‌تونی تضمین کنی ‫که بیشتر از ۱۵ میلیون یورو اونجاست؟
‫برای کمتر از این، خودمو به زحمت نمیندازم. ‫ضمناً پول نقد می‌خوام.
‫جواهرات به دردم نمی‌خوره، ‫طلا هم نمی‌خوام.
‫ایدۀ بهتری داری؟
‫چرا داریم توی یه رویداد اجتماعی ‫برای صاحبان قایق‌های تفریحی شرکت می‌کنیم؟
‫جام جهانی قایق‌های تفریحی عتیقه!
‫نه، نه، نه، اینجا شکارگاه ماست.
‫قاتی شدن با مولتی‌میلیاردرها ‫مطمئن‌ترین راه برای رسیدن به هدفمونه.
‫به دو بخش اون کلمه فکر کن: ‫مولتی و میلیاردرها.
‫خب، یعنی چی؟ ‫یعنی میلیاردها پول!
‫اگه می‌خوای با مولتی‌میلیاردرها بپری،
‫چرا نمی‌ری موناکو؟
‫محض رضای خدا، اون دیگه خیلی دِمُده شده.
‫مولتی‌میلیاردرهای واقعی اینجان. ‫همونایی که ماجراجو هستن!
‫اونایی که با قایق‌های تفریحی‌شون ‫دور دنیا رو می‌گردن.
‫همونایی که ما دنبالشونیم. ‫می‌خوای بدونی چرا؟
‫چون اونا فکر می‌کنن دقیقاً مثل ما هستن.
‫از نسل هیپی‌های مغرورن.
‫به‌جای کُت اسپرت، ‫تی‌شرت می‌پوشن.
‫مثل... مثل اون یارو که صاحب فیسبوکه.
‫همه‌شون فکر می‌کنن خیلی خاکی و مردمی‌ان.
‫سن سباستین موناکوی جدیده.
‫♪ دلم می‌خواد آزاد بشم ♪
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫چطوری انتخاب می‌کنیم که کی رو تلکه کنیم؟
‫این در واقع یکی از بخش‌های ‫موردعلاقۀ من توی کارمونه.
‫دلربایی.
‫صرف اینکه یه آدم خیلی پولدار رو ‫هدف قرار بدی، کافی نیست.
‫باید اعتمادش رو هم جلب کنی.
‫خیلی مهمه که وارد جمع دوست‌هاش بشی.
‫بری توی زندگی خصوصی‌ش.
‫و با یه زاویه‌دیدِ جدید...
‫بفهمی چطوری اموالش رو مدیریت می‌کنه ‫و کجا نگه‌شون می‌داره.
‫تا به خودش بیاد، ‫می‌بینه دار و ندارش رو بردی.
‫اونا مثل برّه‌هایی هستن که می‌رن سمت کشتارگاه.
‫حالا فهمیدم چرا اومدیم اینجا. ‫برای دلربایی!
‫شروع کنیم؟
‫عصر بخیر. ببخشید.
‫من و همکارم متوجه لباس خیره‌کننده‌تون شدیم.
‫واقعاً فوق‌العاده شدین.
‫لطف دارین. اسم من مارگاریتاست.
‫- خوشوقتم. ‫- شما چی؟
‫«ریکاردو پرز اینفانته».
‫ایشون صاحب یه شرکت کشتیرانی ‫در شمال آفریقاست.
‫ولی ما مزاحمتون شدیم، عذر می‌خوایم. ‫من می‌رم از تماشای قایق‌ها لذت ببرم.
‫- داری چی‌کار می‌کنی؟ ‫- منم یه شرکت کشتیرانی دارم.
‫- واقعاً؟ ‫- ولی یه جای دیگه.
‫چه دنیای کوچیکیه!
‫آره.
‫گردنبندم...
‫مراقب باشید. اجازه می‌دید؟
‫لطفاً...
‫ممنون. یه لحظه.
‫بذارید ببینم.
‫بفرمایید. فکر کنم همۀ مرواریدها رو پیدا کردم.
‫خیلی ممنون.
‫اتفاقاً وقتی داشتم می‌بستمش ‫حس کردم یه‌کم شل شده.
‫هوم. آممم...
‫اجازه هست؟ عالیه.
‫مراقب موهاتون باشین. خوبه.
‫می‌دونین، قفل جواهرات همیشه کیفیت یکسانی ندارن.
‫از اونجایی که کیفیتشون مثل بقیۀ قسمت‌ها نیست، ‫منبسط و شُل می‌شن.
‫عجب! شما در زمینۀ جواهرات خیلی تخصص دارید.
‫نه. فقط به این حوزه علاقه‌مندم. ‫پدربزرگم جواهرساز بود. توی پاریس.
‫شما... اسمتون...؟
‫«سیمون» هستم. خوشوقتم.
‫جسارتاً باید بگم که می‌دونم شما کی هستین، ‫«خنووِوا دانته»، دوشسِ مالاگا.
‫باعث افتخاره.
‫- خوشحال شدم. ‫- من هم همین‌طور.
‫ببخشید. بانو خنووِوا، ‫ماشینتون حاضره.
‫عذر می‌خوام.
‫خیلی دوست داشتم به گفتگومون ادامه بدیم، ‫ولی متأسفانه برنامه‌های دیگه‌ای دارم.
‫می‌شه تا بیرون همراهی‌تون کنم؟
‫افتخار می‌دین.
‫درسته. بله.
‫- موقع شام می‌بینمتون؟ ‫- من الان دارم می‌رم «سویا».
‫صحیح. کاملاً درک می‌کنم.
‫اقامتگاه شما در اونجا ‫یکی از زیباترین نقاط شهره.
‫پس کاخ منو دیدین؟!
‫همین‌قدر بگم که هر بار ‫از کنارش رد می‌شم، مجذوبش می‌شم.
‫نمی‌تونم نمای بیرونی‌ش رو تحسین نکنم.
‫تصور می‌کنم داخلش یه شاهکار معماری باشه.
‫دوست دارید ببینیدش؟
‫با کمال میل.
‫و با میزبانی شما، ‫لذتش دوچندان می‌شه.
‫پس هفتۀ دیگه چطوره؟
‫دو هفتۀ دیگه چطوره؟
‫من فقط با قایق تفریحی‌م سفر می‌کنم، ‫و طبیعتاً بیشتر طول می‌کشه.
‫منتظرتون می‌مونم.
‫از اون خانمی که باهاش تنهات گذاشتم بگو. ‫چطور پیش رفت؟
‫دندون مصنوعی‌ش افتاد توی نوشیدنی‌ش؟
‫خیلی بانمکی.
‫اون کیه؟
‫همون میلیاردری که می‌خوایم تلکه‌ش کنیم.
‫[سویا]
‫دوشس، اینم یه هدیه برای شما.
‫- راضی به زحمت نبودم. ‫- این حرف‌ها چیه. باعث افتخارمه.
‫حالا همراهم بیا.
‫چه سعادتی. ‫خیلی خوشحالم که دعوتم رو پذیرفتی.
‫بی‌صبرانه منتظر این لحظه بودم.
‫همسرم بهم گفت که شما ‫خیلی طرفدار معماری سویا...
‫و علی‌الخصوص منزل من، هستید.
‫بله، در حدِ گذری.
‫من همیشه سبک‌های ظریف «نئو گوتیک» ‫ و «نئو مودخار» رو تحسین می‌کردم.
‫همه‌ش این نیست.
‫نئو رنسانس هم هست که بهتون نشون می‌دم.
‫یه کلاس رایگان تاریخِ هنر.
‫با اجازه‌تون من برم مطمئن شم ‫که شکلات‌ها رو می‌ذارن توی یخچال.
‫- توی این گرما آب می‌شن. ‫- ممنون، عزیزم.
‫بشینیم؟
‫بفرمایید.
‫گفتم که بی‌صبرانه منتظر این لحظه بودم
‫چون خیلی وقت بود می‌خواستم ببینمتون.
‫تعریفتون رو خیلی شنیدم.
‫تعریف‌های خوب! جدی می‌گم.
‫- می‌شه بپرسم کی در موردم حرف زده؟ ‫- هوم.
‫شما مرد باهوشی هستین.
‫حتی اگه بگم نابغه هستین، اغراق نکردم.
‫من استعدادتون رو تحسین می‌کنم. ‫کارنامۀ کاری‌تون بی‌نظیره.
‫بدون هیچ اشتباهی.
‫و هیچ‌وقت هیچ مدرکی ‫برای پلیس به‌جا نمی‌ذارین که پیداش کنه.
‫قضیه چیه، جناب دوک؟
‫در لفافه دارید تهدید می‌کنید؟
‫نه، نه، نه، اصلاً. این چه حرفیه؟ ‫بد متوجه شدین.
‫من اصلاً قصد ندارم ازتون اخاذی کنم ‫یا اینکه بپرسم «جام» کجاست.
‫اتفاقاً مال یکی از دوست‌های خوبمه،
‫ولی دیگه با نبودنِ اون جام، کنار اومده.
‫ببینید، من واقعاً تحت‌تأثیر کارهاتون قرار گرفتم.
‫برای همین دلم می‌خواست دعوت‌تون کنم اینجا.
‫یه پیشنهادی براتون دارم.
‫می‌خوام یه چیزی برام بدزدین.
‫یه اثر ارجینال از لئوناردو داوینچی. «بانویی با قاقم». ‫(قاقم: نام یک حیوان است)
‫اسمشو شنیدین؟
‫یکی از چهار پرترۀ زنانی هست ‫که اون کشیده.
‫اثر اصلی توی «کراکوف»‌ـه، ‫در موزۀ چارتوریسکی.
‫معرکه‌ست! ‫می‌بینی؟ یه متخصص واقعی به این می‌گن. دقیقاً.
‫ولی داره میاد سویا
‫به‌عنوان بخشی از نمایشگاه آثار رنسانس.
‫قراره توی صومعۀ سابق «مرسد کالزادا» به نمایش در بیاد.
‫می‌شه همون «موزۀ هنرهای زیبا».
‫به نظرت رؤیایی نیست؟ ‫بازی لذت‌بخش سرنوشته.
‫این شاهکار داره میاد اینجا.
‫آرزوی دیرینۀ من بوده.
‫«آرزوی دیرینۀ من بوده.» ‫این جمله‌ایه که اون احمق گفت.
‫جوری کارهای منو تحسین می‌کنه ‫انگار پاپ هستم.
‫- در مورد کی حرف می‌زنی؟ ‫- دوکِ مالاگا برام کمین کرده بود.
‫دعوت کردن به کاخش، صرفاً یه نقشه بود.
‫منو با زنش گول زد. ‫زنش خوشگله، نه؟
‫زنش همه‌چیز رو در مورد من بهش گفته.
‫می‌دونه نقطه‌ضعفم زن‌هاست،
‫و هیچ‌وقت دلم نمیاد بهشون «نه» بگم.
‫ولی آخه چرا؟ چی می‌خواد مگه؟
‫یه عکس از جامی که ‫توی مادرید دزدیدیم بهم نشون داد.
‫عکسو از کجا آورده؟ ‫اون اطلاعات رو از کجا آورده؟
‫الان اینا چه اهمیتی برای ما داره، دامیان؟
‫تنها چیزی که الان مهمه ‫اینه که می‌خواد من واسش دزدی کنم.
‫چی فکر کرده؟ ‫فکر می‌کنه من آدمِ کسی می‌شم؟
‫قیافه‌م شبیه نوچه‌هاست ‫یا شبیه کسایی‌ام که دنبال پورسانت هستن؟
‫من به پادوها می‌خورم؟
‫هر کی ندونه تو می‌دونی.
‫سرقت‌های من آثار هنری‌ان، شاهکارن.
‫من از هوس‌های یه آماتور پیروی نمی‌کنم.
‫می‌فهمم. پس بهش گفتی ‫نمی‌تونی درخواستش رو قبول کنی، مگه نه؟
‫حالا نه به اون شکل.
‫- قبول کردی؟ ‫- نه، قبول نکردم، خب؟
‫بهش گفتم در موردش فکر می‌کنم.
‫خدایا، گرمای سویا غیرقابل تحمله!
‫ولی...
‫چرا محکم حرفت رو نزدی؟
‫چون می‌خوام بهش یه درس حسابی بدم.
‫دلیلش این بود. ‫بابت این طرز برخوردش، ازش انتقام می‌گیرم.
‫صبر کن، آندرس. ‫قصد داری چطور ازش انتقام بگیری؟ هوم؟
‫اون ضرب‌المثل رو نشنیدی که می‌گه ‫«دزدی از دزد، خلاف نیست»؟
‫می‌خوام چیزی که مال اونه رو برای خودم بردارم.
‫بله. ما دنبال هدف بعدی‌مون می‌گشتیم.
‫اون دوکِ حق‌به‌جانب عالیه. ‫تازه خیلی خلافکارتر و فاسدتر از ماست.
‫نمی‌تونه ما رو لو بده.
‫آندرس، حس می‌کنم داری زیادی بزرگش می‌کنی.
‫نه، این‌طور نیست. اون یارو می‌دونه ما کی هستیم.
‫تو رو هم می‌شناسه.
‫اگه ردش کنیم، ‫می‌تونه برامون دردسر بشه.
‫باید قبول کنیم. اون سوژۀ سرقت بعدی ماست.
‫هیچ غلطی هم نمی‌تونه بکنه. ‫پایه‌ای یا نه؟
‫بچه‌ها رو خبر کن.
‫آروم باش!
‫بیا، آشغال‌پاشغال‌هات رو بگیر.
‫کاندلا، داری عقلت رو از دست می‌دی!
‫فکر می‌کنی دارم عقلم رو از دست می‌دم؟ ‫صبر کن بیام پایین تا نشونت بدم.
‫- مگه نگفتم برو؟ چرا کاری که ازت می‌خوام رو نمی‌کنی؟ ‫- کاندلا.
‫- خواهش می‌کنم، فقط بگو چی‌کار کردم. ‫- تو و دخترعموت با هم سر و سر داشتین!
‫کاندلا، ای خدا! ‫قسم می‌خورم هیچی بین ما نیست.
‫- باید بری. برو دیگه. ‫- اصلاً نمی‌دونم چطوری بهت بگم...
‫چرا اون‌جوری بهم نگاه می‌کنی؟ ‫می‌خوای اصلاً عکس بگیری؟
‫همین‌جوری، خانم.
‫«همین‌جوری»! آره، ارواح عمه‌ت.
‫داشتم خدا رو شکر می‌کردم. ‫خوشحالم که جای اون مرد نیستم.
‫ولی حس می‌کنم داری از گرما غش می‌کنی. ‫مثل اسبی که کل روز کار کرده.
‫می‌دونم. کت‌و‌شلوارم صد درصد کتانه، ‫ولی بازم دارم می‌پزم.
‫نمی‌دونم شماها چطوری تحمل می‌کنین.
‫دمای این شهر توی سایه ۴۶ درجه‌ست. افتضاحه.
‫بهت می‌گم چطوری. ‫ما اینجا همه‌مون آتیش‌مون خیلی تنده.
‫همه‌مون خیلی خون‌گرمیم. ‫خون‌مون زود به جوش میاد. ذاتمونه.
‫- شهر هم به اندازۀ خودمون آتیشیه. ‫- بله، می‌بینم.
‫ولی هیچ‌وقت به این فکر نکردی ‫که بری سوئیس یا یه جای دیگه؟
‫سوئیس... باشه، حتماً.
‫بیا. می‌خوام این آلبوم رو بدم به تو. ‫به نظر میاد اهل موسیقی باشی.
‫محض اطلاعت، ‫زندگی توی جنوب خیلی خوبه.
‫- ما... رقصِ فلامنکو داریم. ‫- هوم...
‫رودخونۀ «گوادالکیویر» رو داریم.
‫همه‌جا درخت‌های پرتقال هست...
‫و حداقل ۳۰۰‌تا مجسمه از مریم‌های مقدس سویا رو داریم.
‫- و آدمای پُرشور! ‫- و آدمای پُرشور!
‫ببخشید، ولی بعد از دیدنِ اون جر و بحث داغ،
‫می‌تونم بگم اکثر مردم
‫هیچ‌وقت چنین شور خالصی رو...
‫توی کل زندگی‌شون نمی‌بینن.
‫خب، ما اینجا با کسی تعارف نداریم.
‫زندگی رو با تمام سرعت به پیش می‌بریم، می‌دونی؟
‫نه، نه، نه، نه. ‫فکر کنم بهتر باشه بگی «با تمام قدرت».
‫- نه. تو از کجا می‌دونی؟ ‫- می‌دونم که حق با منه.
‫طبیعیه که قوی باشین ‫ولی هوا اون‌قدر گرمه که نمی‌شه سریع بود.
‫حالا هر چی.
‫دلم می‌خواد اینا پیش تو باشه، ‫تا وقتی گوش می‌دی...
‫یاد من بیفتی.
‫- هیچ‌وقت فراموشم نمی‌کنی. ‫- ممنون.
‫یه توصیه‌ای برات دارم.
‫به نظرم ساده‌ترین راه برای اینکه ‫از گرمای اینجا زجر نکشی
‫اینه که این کت مسخره رو نپوشی.
‫خدانگهدار.
‫کمک کنم؟
‫- نه، نه، نمی‌خوام. ‫- مطمئنی؟
‫با بچه‌ها تماس گرفتم. ‫تا ۴۸ ساعت دیگه اینجان.
‫- عالیه. ‫- قضیۀ این صفحه‌های گرامافون چیه؟
‫بعد از سرقت پاریس،
‫«بروس»، هم مسحور «کیلا» شده بود ‫هم سر از کارهاش درنمی‌آورد.
‫اون سی و چهارمین زنی بود ‫که توی زندگی‌ش بهش دل بسته بود.
‫ولی احساساتی رو توی وجودش شعله‌ور کرده بود ‫که قبلاً با هیچ‌کس دیگه‌ای تجربه نکرده بود.
‫عاشق این بود که ‫توی آرایشگاه منتظرش بمونه.
‫یا باهاش بره سینما، ‫بدون اینکه بدونه قراره چی ببینه.
‫و یه روز، در حالی که داشتن ‫به دکور کریسمس ویترین مغازه نگاه می‌کردن...
‫کیلا...
‫...چیزی رو گفت که قبلاً هیچ‌وقت نگفته بود.
‫نظرت چیه با هم زندگی کنیم؟
‫آره!
‫اون دوتا خودشون رو شبیه ‫عروس و دامادِ روی کیک‌های عروسی کردن.
‫بروس با افتخار کنار کیلا ایستاده بود.
‫از اینکه به همه اعلام کنه ‫چقدر به کیلا متعهده، هیجان‌زده بود.
‫«روی» هم فرصت این رو پیدا کرد ‫که زندگی عاشقانه رو تجربه کنه.
‫ولی برخلاف بروس و کیلا،
‫تجربۀ اون از همون اولش حماسی بود.
‫اونا اول توی یه کلبۀ دنج و دورافتاده زندگی می‌کردن،
‫و مثل «رابینسون کروزوئه» ‫با بقیۀ دنیا قطع ارتباط کرده بودن.
‫بعضی شب‌ها، یه تشک مینداختن بیرون
‫تا با هم ستاره‌های دنباله‌دار رو ببینن.
‫حتی گاهی اوقات همون بیرون می‌خوابیدن.
‫اونا خیلی خوشحال بودن.
‫کمرون می‌گفت آدم وقتی خوشحاله، ‫تقریباً هر جایی می‌تونه بخوابه.
‫بالأخره از حومۀ شهر خسته شدن،
‫برای همین سوار موتورشون شدن و رفتن توی شهر.
‫هر جا که می‌خواستن ‫و هر جوری که می‌خواستن زندگی می‌کردن.
‫ولی این وسط باید یه مسئله‌ای پیش اومده باشه.
‫چون اونا جدا جدا اومدن،
‫و هیچ‌کدوم‌مون ندیدیم که با هم حرف بزنن.
‫هر کسی داستان عاشقانۀ خودش رو داشت، ‫به‌جز من.
‫داستان من، بیشتر یه داستان برادرانه با دامیان بود.
‫وقتی آدرنالین سرقت پاریس از بین رفت،
‫دامیان به یه خونۀ خالی برگشت ‫تا با تنهایی‌ش روبه‌رو بشه.
‫اون به هر دری زد تا از سرنوشتش فرار کنه.
‫کلاس‌های طولانی‌تر برگزار می‌کرد...
‫زمان تدریس خصوصی‌ش رو طولانی‌تر کرد.
‫حتی توی لیگ پدلِ فرهیختگان هم ثبت‌نام کرد.
‫ولی هر چقدر هم که تلاش می‌کرد، ‫بازم اون لحظه‌ای می‌رسید
‫که دانشگاه چراغ‌هاش رو خاموش می‌کرد.
‫من یه چمدون و یه بلیت یک‌طرفه
‫به سنگاپور خریده بودم تا برم پیش کامیل.
‫ولی هر شب یه نفر رو می‌دیدم ‫که دور و بر خونه‌م می‌پلکه.
‫حتی وقتی جای پارک پیدا نمی‌کرد ‫دوبله پارک می‌کرد،
‫و وقتی می‌دید دارم رد می‌شم ‫وانمود می‌کرد که اتفاقی بهم برخورده.
‫رفیق شفیقم، آندرس! ‫چه دنیای کوچیکیه، نه؟
‫داشتم می‌رفتم سوپرمارکت. ‫سوپرمارکتِ دانشگاه الان بسته‌ست.
‫پایه‌ای بریم یه نوشیدنی بزنیم؟
‫یا... بریم سینما؟ ‫می‌تونیم بریم غذای کُره‌ای بخوریم.
‫فهمیدم که دوستم شدیداً بهم نیاز داره
‫که ببرمش مسافرت ‫تا بتونه سفرۀ دلش رو باز کنه و غصه‌هاش رو بریزه بیرون.
‫و همین‌طور هم شد.
‫همه‌چیز رو بهم گفت، ‫حالا چه توی ونکوور...
‫چه توی آریزونا...
‫چه توی تولوم.
‫حرف‌هاش رو توی مدئین ادامه داد، ‫توی «ریو دو ژانیرو» هم همین‌طور...
‫در طول سفرمون حتی یه ثانیه هم ‫صحبت‌هاش رو قطع نکرد...
‫تا اینکه رسیدیم آرژانتین.
‫اونجا، توی پاتاگونیا،
‫روبه‌روی یه یخچال طبیعیِ تماشایی ‫که داشت تیکه‌تیکه می‌شد
‫و می‌ریخت توی دریا، ‫درست مثل زندگیِ دامیان،
‫فهمید که وقتشه خودش رو جمع و جور کنه.
‫نظرت چیه برگردیم؟
‫خیلی‌خب، حالا که همۀ جزئیات رو می‌دونیم،
‫می‌تونیم شروع کنیم.
‫به گمونم همه‌تون دارین پیش خودتون می‌گین ‫«چرا اومدیم سویا؟»
‫ما رو اجیر کردن تا این تابلو رو بدزدیم.
‫بانویی با قاقم، ‫که لئوناردو داوینچی سال ۱۴۸۹ کشیده.
‫تخمین زده می‌شه که بالای ۳۰۰ میلیون یورو بیارزه.
‫در حال حاضر توی موزۀ چارتوریسکیِ کراکوف‌ـه.
‫ده روز دیگه، برای یه نمایشگاه ‫فرستاده می‌شه اینجا، یعنی سویا.
‫ولی... ما قرار نیست این کار رو بکنیم.
‫با اجازه.
‫فعلاً تمرکز اصلی ما روی این نیست ‫که چی می‌دزدیم،
‫اینه که از کی می‌دزدیم.
‫آلوارو هرموسو دمدینا
‫کسیه که از ما می‌خواد این کار ‫شرم‌آور رو انجام بدیم و...
‫بقیه‌ش با تو.
‫این مرد، وارث یه خاندان ‫از نجیب‌زاده‌های اسپانیاییه،
‫و توی یکی از کاخ‌های باشکوه سویا زندگی می‌کنه.
‫این مِلک بیشتر از ۸۰۰۰ متر مربع وسعت داره.
‫توش راهروهای طاق‌دار، ‫باغ، اصطبل، و حتی یه کلیسا هم هست.
‫تا جایی که می‌دونیم، ‫یه سرداب پر از نوشیدنی‌های معروف دنیا داره.
‫یه مزرعه برای پرورش گاوهای گاوبازی داره.
‫وقتی حرف از گاوبازی می‌شه، ‫اون یه استاد به تمام معناست.
‫ولی چرا یه اشراف‌زاده
‫از یه همچین خاندان اصیلی، ‫با اون کاخ و تشکیلات،
‫باید یه اثر هنریِ دزدی بخواد؟
‫منم دقیقاً همین سؤال رو ازش پرسیدم.
‫«بانویی با قاقم» نقاشی مسحورکننده‌ایه
‫چون خیلی زیباست،
‫ولی ارزش مالی بسیار زیادی هم داره.
‫واقعاً نمی‌شه روش قیمت گذاشت. ‫برای خودتون می‌خواید یا...؟
‫یا می‌خواید توی بازار سیاه معامله‌ش کنید؟
‫خب، فکر نمی‌کنم ‫این موضوع به شما ربطی داشته باشه.
‫ولی فرض کنید که برای خودم می‌خوامش.
‫به‌عنوان گل سرسبد کلکسیونم.
‫متوجهم.
‫خیلی دوست دارم ببینمش.
‫خب، قطعاً درک می‌کنید که به دلایل امنیتی
‫یا بهتره بگم، به یه دلیل منطقی،
‫ترجیح می‌دم مکانش رو ‫به یه آدم حرفه‌ای مثل شما نشون ندم.
‫اون کلکسیون، همون چیزیه که می‌خوایم بریم سراغش.
‫- توش چیه؟ ‫- منظورت چیه؟
‫توی کلکسیون.
‫فعلاً نمی‌دونیم.
‫گرفتی ما رو؟ شوخی می‌کنی؟
‫تو با زدنِ گاوصندوق بانک ماربیا مخالفی
‫چون نمی‌دونیم توش چیه،
‫ولی می‌خوای یه کلکسیون مرموز رو بدزدیم.
‫اصلاً با عقل جور درنمیاد. ‫شاید اصلاً کلکسیون تمبر باشه.
‫یا یه خروار سکه از سراسر دنیا جمع می‌کنه.
‫یا... کوزه‌های سفالی.
‫کوزه!
‫کسی که یکی از شاهکارهای داوینچی رو سفارش می‌ده
‫اونو کنار یه مشت خرت‌وپرت بی‌ارزش نگه نمی‌داره.
‫اگه این گیلاسِ روی کیکه، خود کیکِ لعنتی رو تصور کن.
‫حس می‌کنم این کلکسیون یه گنج واقعیه. ‫یه چیز خارق‌العاده‌ست.
‫اون گنجی که تو رو کشونده به سویا، ‫اون دوشسِ جواهره.
‫توی سن سباستین باهاش دیدمت.
‫روی پله‌ها باهاش گرم گرفته بودی و می‌خندیدی.
‫تو ما رو مجبور کردی با قایق ‫از ساحل کانتابریا،
‫کل اقیانوس اطلس رو تا سویا بیایم، ‫فقط به امیدِ یه قرار با اون.
‫فکر می‌کنم قضیه در واقع اینه که
‫تو شاکی شدی ‫که تا اینجا کشونده‌ت تا فقط شوهرش رو ببینی.
‫سرقت به دقتی در حد دقتِ جراح‌ها نیاز داره.
‫نه خشمِ یه مردِ پس‌زده‌شده ‫که می‌خواد حالِ یه دوک رو بگیره.
‫تو می‌خوای ما رو به‌خاطر نقشه‌ای که ‫اصلاً بهش فکر نکردی، بندازی توی هچل،
‫اونم فقط از روی غرور و تکبرت.
‫- تو چی؟ ها؟ ‫- من چی؟
‫می‌خوای چیزی که تو سرت هست رو بهشون بگی؟
‫ایشون می‌خواد یه تونل بکنه ‫و منو بفرسته توش تا گاوصندوق‌ها رو خالی کنم.
‫اونم با یه مشعل هوابرش،
‫و می‌خوای همه‌چیز توی کریسمس اتفاق بیفته،
‫صرفاً چون کسی رو نداری ‫که تعطیلات رو باهاش بگذرونی.
‫صبر کنید. یه پیشنهادی دارم.
‫هرکی می‌خواد به دوست‌مون دامیان ‫توی نقشه‌ش کمک کنه، راحت باشه...
‫و همین الان از این قایق بره بیرون.
‫لطفاً وسایل‌تون رو بردارید و برید.
‫و هرکی می‌خواد بفهمه دقیقاً چی توی کلکسیون دوک‌ـه
‫می‌تونه همین‌جا بمونه.
‫باشه، باشه، باشه.
‫منم همین‌جا می‌مونم. ‫با هم اون کلکسیون رو می‌دزدیم.
‫و بعد هرکی خواست با من بیاد، ‫می‌تونه توی سرقت بانک شرکت کنه.
‫این‌طوری می‌فهمیم نقشۀ کی بهتر بوده.
‫وای. این شهر بی‌نظیره.
‫شب‌ها حتی قشنگ‌تر هم می‌شه،
‫چون همه‌جا ساکته ‫و این گرمای خفه‌کننده کمتر می‌شه.
‫بوی شکوفه‌های پرتقال هنوز توی هواست.
‫نفس عمیق بکش، «روی». ‫خودت می‌فهمی.
‫بوش رو حس می‌کنی؟
‫- آره، حس می‌کنم. ‫- واقعاً دلپذیره.
‫آقا؟ داریم کجا می‌ریم؟
‫باید ببینم توی این چند ماه گذشته
‫مهارت‌هات رو از دست دادی یا نه.
‫لطفاً اون در رو باز کن.
‫بازش کن.
‫عالیه.
‫این یکی هم همین‌طور.
‫آقا، این به همون کلکسیون ربط داره، مگه نه؟
‫کدوم کلکسیون؟
‫- مالِ دوک دیگه. ‫- شاید یه‌جورایی بی‌ربط هم نباشه.
‫ادامه بده، ادامه بده.
‫محشره.
‫از اینجا به بعدش با خودم.
‫تو برو پیش بقیۀ همکارهات
‫توی قایق، خب؟ ‫کمکشون کن تحقیق کنن.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫- بهم شلیک کردی. ‫- نگران نباش. ساچمه‌ست.
‫تفنگ بادیِ پسرعمومه.
‫توی خونۀ من چی‌کار می‌کنی؟
‫اومدم کیف‌پولم رو پس بگیرم.
‫باید مثل آدم زنگ در رو می‌زدی.
‫دفعۀ بعد یکی از چشمات رو نشونه می‌گیرم.
‫دامیان، فکر کنم یه چیزی پیدا کردم.
‫الان تمام اظهارنامه‌های مالیاتی دوک رو درآوردم، ‫سه‌تا شرکت اصلی داره.
‫دامداری، کارخونۀ نوشیدنی هرموسو، ‫و یه سرویس خدمات اجارۀ قایق.
‫یه مشت... ‫قایق تفریحی لوکس اجاره‌ای داره.
‫خیلی خفن و گرونن. ‫یعنی اگه خرپول نیستی حتی نباید فکرش رو بکنی.
‫- این اطلاعات به دردی می‌خوره؟ ‫- روحم هم خبر نداره، کمرون.
‫اینکه به آدمای کله‌گُنده قایق کرایه می‌ده، ‫باعث نمی‌شه فکر کنم
‫یه کلکسیون با ارزش و یه گنجینۀ مرموز رو قایم کرده.
‫الان حس یه معلم جانشین رو دارم. ‫می‌دونید؟
‫معلم زبانی که مجبور شده ‫جای معلم فیزیکی که مرخصی استعلاجی گرفته، وایسته.
‫این اصلاً اون سرقتی نیست که تو ذهنم بود.
‫خب... انگار یه چیزی پیدا کردم. ‫اگه می‌خوای بیا ببین.
‫ایمیل‌ها، پیام‌ها،
‫فاکتورها، حساب‌های بانکی، ‫خریدها و سفارش‌هاش رو هک کردم...
‫عالیه، تمام رازهای کثیفِ دوک رو درآوردی.
‫سال ۹۹، دوک یه‌سری کارهای خیلی عجیب‌وغریب
‫توی ملک ییلاقی‌ش، ‫حدود ۴۰ کیلومتریِ سویا، انجام داده.
‫یه‌جور تونل از خونه‌ش تا کارخونۀ نوشیدنی‌سازی ساخته.
‫یعنی یه قطار هست ‫که از عمارتش مستقیم می‌ره توی انبارها،
‫بدون اینکه برای سوار شدن، از خونه‌ش بره بیرون.
‫یه‌کم عجیبه، نه؟
‫اوهوم.
‫این تنها چیز عجیبش نیست.
‫سال ۲۰۰۰، یعنی درست یک سال بعد، ‫دوک همه‌چیز رو از اون کارخونه
‫منتقل کرده به کارخونه‌ای که ‫توی «خرز دلا فرونترا» داره.
‫اونی که توی ملک ییلاقی بود رو بسته.
‫به نظرم مشکوکه که یه قطار ‫برای رفت‌وآمد به یه جای تعطیل داشته باشی.
‫تو اظهارنامۀ مالیاتی سال ۲۰۰۰، ‫یه فاکتور یک میلیون یورویی رو کسر کرده.
‫از شرکت «امنیت شخصی نیتکس» ‫که دفترش توی ژنو‌ـه.
‫آدرس صورت‌حساب، همون ملک ییلاقی‌ـه.
‫همون شرکتی که مسئول امنیت ‫حراجی ساتبیز و موزه لوور‌ـه.
‫توی وب‌سایت‌شون بهش اشاره شده.
‫چرا یکی باید تا این حد ‫برای محافظت از یه کارخونۀ خالی خرج کنه؟
‫اونم با یه قطار ‫که مستقیم می‌ره توی عمارت خودش؟
‫اگه دوک کلکسیون خیلی ارزشمندی داشته باشه، ‫قطعاً همون‌جاست.
‫به کارتون برسید، رفقا.
‫برلین کجاست؟ ‫من دیگه می‌خوام برگردم توی کلبۀ خودم.
‫خودش بیاد تحقیقات خودش رو رهبری کنه.
‫آره. راستش، ما رفتیم توی سویا یه دوری بزنیم.
‫- آها. ‫- فقط یه قدمی زدیم.
‫- قدم زدید. که این‌طور. ‫- اوهوم، آره. اون همون بیرون موند.
‫بگو ببینم، اتفاقی توی میدان «پاسیو دباندراس» قدم نزدید؟
‫- چرا. ‫- پلاک ۲۲؟
‫- بله. ‫- طبقۀ اول، درسته؟
‫- بله. ‫- وای، گندش بزنن.
‫اول می‌گه یه گنج ‫که ما رو می‌رسونه به کلکسیون.
‫حالا هم افتاده دنبال زنی که صفحه‌های گرامافون رو ‫از پنجره میندازه بیرون.
‫من می‌رم بخوابم.
‫درد داره.
‫درد داره؟
‫می‌شه این کوچولوی جذاب رو
‫یه لحظه از روی تخت ببری پایین؟
‫برای چی باید این کار رو بکنم؟
‫خیلی بهداشتی نیست که در چنین شرایطی ‫خرگوش کنارم باشه.
‫پوملوی من یه خرگوشِ خیلی تمیزه.
‫- آخ! ‫- حیوونِ بی‌دفاعیه.
‫خیلی گریه می‌کنه. دلم می‌سوزه. خیلی‌خب. ‫بریم سراغ اون‌یکی.
‫لطفاً مراقب باش.
‫حواسم هست.
‫خب بگو ببینم، این‌جوری از مردها ‫توی خونه‌ت استقبال می‌کنی؟ با تیراندازی؟
‫مسئله اینه که تو دعوت نشده بودی.
‫تازه‌شم، فکر کردم یکی دیگه‌ای.
‫- جدی؟ ‫- نامزدم.
‫یعنی... نامزد سابقم.
‫یواشکی اومد تو تا یه جعبه‌کفش ‫که ۶ هزار یورو توش بود رو بدزده.
‫اینم می‌دونست که تمام پس‌اندازم رو ‫تو یه ظرف بیسکویت نگه می‌دارم.
‫ولی دستش بهش نرسید.
‫فکر کردم برگشته تا دوباره سعی کنه بدزدتش.
‫خیلی‌خب، معما حل شد.
‫ببین، اگه کیف‌پولم رو پس بدی، ‫می‌تونم یه شام مهمونت کنم.
‫یا... نظرت با صبحونه چیه؟ خیلی بهتره.
‫- خب، شدنی نیست. ‫- چرا؟
‫- چون کیف‌پولت توی اون جعبه‌کفش بود. ‫- هوم.
‫ولی می‌دونی چیه؟
‫از اونجایی که تونست ‫کیف‌پول تو و پول‌های منو با هم بدزده،
‫تو هم باهام میای تا پسشون بگیریم.
‫- به نظرت خوبه؟ ‫- خیلی‌خب، اگه اصرار داری، باشه.
‫بیا، می‌تونی تی‌شرت نامزدم رو بپوشی.
‫من، تی‌شرت بپوشم؟ نه.
‫عمراً.
‫- بچه داری؟ ‫- من؟ نه.
‫گشنه‌ته؟ شکلاتی چیزی نمی‌خوای؟
‫نه، ممنون. میل ندارم. ‫اشتهام رو برای صبحونه نگه می‌دارم.
‫باشه.
‫تموم شد.
‫خیلی‌خب، دیگه می‌تونیم بریم.
‫یکی از آهنگ‌های محبوبم.
‫♪ من دستمال‌ها رو گلدوزی نمی‌کنم ♪ ‫♪ آدم نباید یادگاری رو خراب کنه ♪
‫♪ از روی حسادت، کسی رو نمی‌کُشم ♪ ‫♪ تو هم برای من نمی‌میری ♪
‫♪ و قبل از اینکه عاشقم بشی ♪ ‫♪ مثل کسی که عاشق یه گربه‌ست ♪
‫♪ با هر کسی که منو یاد تو بندازه، درگیر می‌شم ♪
‫♪ درهای خونه رو بازِ باز می‌ذارم ♪
‫- همون‌جا نگه می‌داریم. ‫- من هرجا تو بری میام، عزیزم.
‫♪ صلحی که تو انتخاب کردی... ♪
‫♪ از جنگ هم بدتره ♪
‫♪ هیچ‌وقت بلد نبودم خودمو به باد بسپرم ♪
‫♪ بادی که به تمام در و دیوارهای شهر می‌خوره ♪
‫♪ دستیار فقیرِ جادوگر ♪ ‫♪ با جادو، آسمون شب پرستاره رو خراب می‌کنه ♪
‫- بریم؟ ‫- اوهوم.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫هی، پول‌هام کجاست؟
‫پس خونه نیستی، آره؟
‫رفتی تو جات خوابیدی؟
‫پس چطوره بیدارت کنیم، هان؟
‫چی؟ خوابی؟
‫خسته‌ای؟
‫شاید این بیدارت کنه.
‫آهای، کندلا!
‫چی‌کار می‌کنی، کندلا؟ ‫در رو باز کن! بازش کن!
‫کندلا! کندلا، داری منو می‌کُشی! ‫باز کن!
‫کپسول الان می‌ترکه. زود باش!
‫قبل از هر چیزی، اون جعبه‌کفشی ‫که ازم دزدیدی رو می‌خوام.
‫چی؟! من چیزی ندزدیدم!
‫آره ارواح عمه‌ت، تو ندزدیدی. ‫تو هیچ‌وقت کار اشتباهی نمی‌کنی.
‫با دخترعموت هم هیچ ارتباطی نداشتی!
‫کندلا، به جونت قسم می‌خورم، ‫هیچ اتفاقی بین من و دخترعموم نیفتاده.
‫به جون خودم قسم!
‫- آره جون خودت. ‫- باز کن!
‫خیلی‌خب، یه قدم برو عقب تا باز کنم!
‫بذار بخوابیم بابا!
‫هوی! به نفعته دخالت نکنی، خب؟
‫برید گم شید!
‫این قضیه فقط به ما مربوط می‌شه. بیا نزدیک‌تر.
‫سرت رو بیار بیرون و قسم بخور ‫که باهاش ارتباط نداشتی.
‫- به جون تو قسم! در رو باز کن، لعنتی! ‫- داری چرت‌وپرت می‌گی.
‫دیدم چطوری داشتی ‫به دخترعموت نگاه می‌کردی، خب؟
‫الان داری مثل چی حاشا می‌کنی!
‫«اون مثل خواهرمه. ‫نگران نباش. من باهاش بزرگ شدم.»
‫ولی هر وقت می‌دیدیش، ‫قند تو دلت آب می‌شد.
‫باهاش می‌رفتی دور دور؟
‫براش کادو می‌خریدی
‫و قول داده بودی با هم ازدواج کنید؟
‫سرت رو از اونجا بیار بیرون ‫و نگاهم کن! همین الان!
‫بابا الان می‌ترکه، تو رو خدا!
‫بی‌خیال! ‫هی نگو الان می‌ترکه!
‫هنوز حرف‌هام تموم نشده.
‫باهاش رفتی لباس عروس بخری که چی بشه؟
‫کی همچین کاری می‌کنه؟
‫می‌تونست با مادرش، ‫خواهرش یا یه دوست بره... هان؟
‫چرا باید با تو بره؟ اصلاً منطقی نیست.
‫اون شیلنگ رو داری میاری که چی بشه؟
‫- خواهش می‌کنم، کمکم کنید! ‫- جلوتر بیای، می‌زنمت!
‫- کندلا، این دیوونه‌بازی‌ـه! چرا این کار رو می‌کنی؟ ‫- کجاش دیوونه‌بازی‌ـه؟
‫- نیا جلو! ‫- پشیمون می‌شیا!
‫نه! من هیچ‌وقت از چیزی پشیمون نمی‌شم.
‫- کندلا! ‫- برو کنار! گمشو!
‫- کندلا! تو رو خدا، بس کن. ‫- گوش کنید!
‫همه‌تون گوش کنید. ‫اینجا هیچ خبری نیست، خب؟
‫آروم باشید. ‫همه‌چیز خیلی زود تموم می‌شه.
‫با اون آب نیا جلوتر. ‫حالا می‌رسیم به تو...
‫- تو رو خدا! ‫- چیه؟
‫وقتی لباس عروسی‌ش رو دیدی ‫دست و پات شُل شد؟
‫- بیا این‌ور. نمی‌بینمت. ‫- کندلا لطفاً بس کن. التماست می‌کنم.
‫اون روز باهاش ارتباط داشتی؟ بهم بگو.
‫اون روز باهاش ارتباط داشتی، آره یا نه؟
‫آره. داشتم.
‫ولی فقط همون یه‌بار بود، کندلا. ‫من می‌میرم برات.
‫جدی می‌گم.
‫شرمنده.
‫متأسفم. متأسفم.
‫من برای تو متأسفم.
‫کندلا!
‫خیلی‌خب، دیگه نمایش تموم شد.
‫کندلا!
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫حالم عالیه. ‫خوشحالم که اون مزخرفات رو پشت سر گذاشتم.
‫حتماً فکر می‌کنی دیوونۀ زنجیری‌ام، نه؟
‫برای چی؟ برای اینکه بهم تیر زدی ‫یا برای اینکه کاروان یارو رو آتیش زدی؟
‫ولی در کل، یه‌جورایی بهمون خوش گذشت. ‫حتی پوملو هم فکر می‌کنه آدم معرکه‌ای هستی.
‫خب، یه‌کم زیاده‌روی بود ‫که اون‌طوری روی کاروان بنزین ریختم.
‫اصلاً. به نظرم شجاعت نشون دادی.
‫واقعاً؟
‫عشق باید با همون شدتی تموم بشه ‫که شروع شده.
‫آدما با خداحافظی‌های طولانی پژمرده می‌شن.
‫خیلی‌ها ماه‌ها یا حتی سال‌ها وقت می‌ذارن
‫تا شجاعتِ جدا شدن رو پیدا کنن
‫و... بعضی وقتا هم هیچ‌وقت ‫نمی‌تونن این کار رو بکنن.
‫اینکه می‌گی خیلی غم‌انگیزه. ‫راستش منو عصبانی می‌کنه.
‫کمتر چیزی پیدا می‌شه ‫که غم‌انگیزتر از این باشه که بفهمی...
‫داستان عشقت تموم شده.
‫و داره ذره‌ذره از بین می‌ره.
‫و برای اینکه پیش هم نباشید، ‫بهونه‌هایی مثل سردرد بیارید.
‫یا حتی بدتر، ‫وانمود می‌کنید همه‌چیز روبه‌راهه
‫تا اینکه یه روز صبح، ‫سه سال بعد،
‫دیگه نمی‌تونید تحمل کنید، ‫و به زبون میاریدش.
‫بعدش جدایی شروع می‌شه.
‫تمام وسایل اون‌یکی رو می‌ذاری ‫توی جعبه‌های مرتب و بسته‌بندی‌شده...
‫من این کار رو نمی‌کنم.
‫من از اون دخترهایی‌ام که خرت‌وپرت‌ها رو ‫از پنجره میندازه بیرون.
‫می‌فهمم، اگه با لگد زدن به در ‫وارد زندگیِ کسی بشی،
‫احتمالاً وقت رفتن هم ‫در رو محکم می‌کوبی به هم.
‫خب، رسیدیم.
‫اون تی‌شرت الان به کار می‌اومد.
‫وایستا. کمکت می‌کنم.
‫وایستا، وایستا، آروم.
‫شب خوش، سرکار.
‫شب خوش. از کجا میاید؟
‫رفته بودیم دیدنِ یه دوست توی سان‌روک.
‫ماشینتون بوی بنزین می‌ده.
‫احتمالاً برای اینه که تازه باک رو پر کردم.
‫ماشین رو خاموش کنید.
‫گواهینامه و کارت ماشین، لطفاً.
‫حتماً. یه لحظه.
‫سیمون، عزیزم. ‫مدارک رو از داشبورد می‌دی به من؟
‫گواهینامه رانندگی خودتون رو هم می‌خوام، ‫خانم.
‫اینجا خیلی به‌هم‌ریخته‌ست. ‫پیداکردنش سخته.
‫کیفم شلوغ‌پلوغه. وای، چقدر پره.
‫اصلاً نمی‌تونم هیچی پیدا کنم.
‫وسایلم خیلی زیاده.
‫الان براتون پیداش می‌کنم. یه لحظه.
‫توی ماشین بمونید.
‫چرا باید همۀ این اتفاق‌ها امشب می‌افتاد؟ ‫چه خبره؟
‫یه سدان آبی دارم، ‫به پلاک «اس‌ای۰۲۱۲دی‌بی»...
‫بفرما، اینم کیف‌پولت.
‫چیه؟ هنوز اینجا بود. ‫یادم رفت درش بیارم.
‫پسش دادم ‫که اگه کارت‌شناسایی تو رو هم خواستن، داشته باشیش.
‫احتمالاً می‌خوان.
‫چرا فکر می‌کنی لازم می‌دونن مال منم چک کنن؟
‫من گواهینامه ندارم، ‫و این ماشینم مال من نیست.
‫و منظورم از این حرف اینه که دزدیه.
‫هوم. آره. یه‌جورایی خودم حدس زدم،
‫وقتی دیدم ماشین رو ‫با سیم‌هاش روشن کردی.
‫- انگار از دو طرف محاصره شدیم. ‫- چی؟
‫عالیه. معرکه‌ست، خدای من.
‫اگه دوباره با یه ماشین دزدی گیرم بندازن، ‫چهار سال میندازنم هلفدونی.
‫ولی اگه فرار کنم، خطرِ شش سال حبس رو به جون می‌خرم. ‫تو چی پیشنهاد می‌کنی؟
‫- نقد رو بچسبم نسیه رو ول کنم؟ ‫- من هواتو دارم.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫بیا جامون رو عوض کنیم.
‫پس نسیه رو انتخاب کردی؟
‫پلاک ماشین با گزارش یه ماشین مسروقه مطابقت داره.
‫ماشین دزدیه. ‫تکرار می‌کنم، ماشین دزدیه.
‫برو بریم.
‫«ترجمه از محمد سید»
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M