‫پلاکش با یه ماشین سرقتی مطابقت داره.
‫تکرار می‌کنم، یه ماشین سرقتیه.
‫ایست!
‫با دستای بالا از ماشین پیاده شو!
‫حالا چیکار کنیم؟
‫دیگه تکرار نمی‌کنم!
‫از ماشین پیاده شو!
‫صبر می‌کنیم تا نزدیکتر بشن.
‫چی؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫- جاخالی میدن. ‫- چرا؟
‫ماشینو نگه دار!
‫چون من نمیدم.
‫ماشینو نگه دار!
‫حالا مجبورن دور بزنن.
‫همین چند ثانیه‌ی اضافه ‫بهمون برتری میده.
‫فکر می‌کردم من دیوونه‌ام!
‫واقعاً عقلتو از دست دادی.
‫دلت یه رانندگی توی جنگل ‫زیر نور مهتاب می‌خواد؟
‫آره حتماً.
‫«برلین و بانویی با قاقم» ‫«قسمت دوم»
‫رمانتیک نیست؟
‫اولین سرقتمون به‌عنوان یه زوج، ‫روی یه قایق توی سویل...
‫آره، خیلی رمانتیکه.
‫[مامان]
‫حتی نور مهتاب هم باهامونه.
‫نگاهش کن.
‫برج طلایی برای ما غرق در نوره.
‫اولین شبمون روی یه قایق بود.
‫شاید یه نشانه‌ست که ‫باید روی یکی از اینا زندگی کنیم.
‫شاید توی... ‫نمی‌دونم. ونیز یا آمستردام.
‫اونجا خیلی بارون می‌باره، نه؟
‫خوبه که.
‫با مادرت حرف بزن. ‫امیدوارم دوباره مریض نشده باشه.
‫آره، نگران نباش مامان. ‫اون‌قدرها هم دیر نیست.
‫حالت چطوره؟
‫۱۷ روزه که صدای زنگوله‌ ها، توی سرم می‌پیچه.
‫می‌تونی تصور کنی چه حسی دارم.
‫تمام روز گوشیم همراهمه ‫و منتظر یه پیام از تو ام.
‫وقتی بالاخره یه پیام میاد، ‫مجبورم بذارمش کنار.
‫چون می‌ترسم بگی این آخرین پیامه.
‫ولی بعد به این فکر می‌کنم که چه قشنگ میشه ‫اگه تو هم همین حس رو داشته باشی.
‫[کیلا] ‫[پیام جدید]
‫و بازش می‌کنم.
‫هیچ‌وقت حسی شبیه اون روزی که ‫تورو دیدم، نداشتم.
‫وقتی اون پیام رو خوندم، ‫از خونه زدم بیرون
‫و تا وقتی هوا تاریک شد، واینستادم.
‫دیوونه کننده بود.
‫دیوونه منم،
‫آرزوم بود کاش می‌تونستم دم در منتظر بمونم ‫و فکر کنم تو همچنان توی مهمونی هستی،
‫تا بیام داخل و اونجا بتونم ببینمت.
‫به برج طلایی نگاه می‌کنم ‫و نمی‌تونم از زیباییش لذت ببرم
‫چون فقط تو رو می‌بینم.
‫باید برم.
‫هر چی دلت می‌خواد به مادرت بگو.
‫نمی‌پرسی، ‫ولی در هر حال می‌خوام بهت بگم.
‫همه‌چی از اون مهمونی شروع شد ‫که بروس برای پایان یه دوره گرفت.
‫بیرون رفتن، خوش گذروندن، سفر کردن،
‫تجربه‌های جدید، دیدن هزارتا دختر.
‫لذت بردن از زندگی، انگار که فردایی نیست.
‫تصمیم گرفت همه‌ی اینا رو بذاره کنار. ‫می‌دونی چرا؟
‫عاشق من شد.
‫حالا تنها چیزی که می‌خواد ‫اینه که روی مبل کز کنه، پاپ‌کورن درست کنه،
‫و پشت سر هم فیلم ببینه.
‫ولی من هیچ‌کدوم از کارایی که
‫اون ازشون خسته شده رو تجربه نکردم.
‫حالا مگه چیه که تجربه‌شون نکردی؟ ‫تا وقتی که حالت خوبه.
‫من هیچوقت دوستی نداشتم، روی.
‫باشه.
‫بروس تنها مردیه که ‫تا حالا باهاش آشنا شدم.
‫خب، دیگه نه.
‫حالا یه مرد دوم هم هست.
‫مثل یه باد وحشی وارد زندگیم شد.
‫یه کشش غیرمنطقی حس می‌کردم. ‫مغزم از کار افتاده بود.
‫باشه، وایسا، متوجه شدم.
‫خب، از این اتفاق‌ها یه بار می‌افته
‫و بهتره کلاً فراموششون کنی.
‫ولی از چیزایی که شنیدم به مادرت گفتی،
‫اون شب شروع یه چیزی بود.
‫آره، منم فکر می‌کردم چیزی نیست،
‫تا اینکه یه کاری کرد که همه‌چی رو تغییر داد.
.باعث شد شمارش توی مغزم حک بشه
‫حتی توی خانه‌ی سالمندان ‫با آلزایمر هم یادم می‌مونه.
‫سه روز اول بهش پیام ندادم، ‫ولی روز چهارم دادم.
‫اولش روزی یکی دو تا پیام بود.
‫ولی حالا روزی ۳۰ بار ‫به هم پیام میدیم و زنگ می‌زنیم.
‫یه بار حتی جلوی بروس.
‫شماره‌ش رو به اسم مامان ذخیره کردم ‫تا بروس شک نکنه.
‫بهش گفتم مشکل کلیوی داره.
‫اولین چیزی بود که به ذهنم رسید.
‫این یه شکنجه‌ست، روی.
‫بروس رو دوست دارم و عذاب وجدان دارم ‫ولی نمی‌تونم برای پیام بعدی صبر کنم.
‫چیه؟
‫- این که بدتره. ‫- چرا؟
‫یه رابطه‌ی پیامکی ‫خیلی بدتر از یه رابطه‌ی لحظه‌ایه.
‫اصولاً همه یه رابطه‌ی گذرا داشتن.
‫و واقعاً هم زندگیتو تغییر نمیده.
‫ولی اینکه مدام منتظر زنگ خوردن گوشی باشی، ‫به امید اینکه اون باشه...
‫دوباره خوندن پیام‌ها، ‫مرور کردن لحظه‌ها، خب...
‫کیلا.
‫می‌دونی که داری به بروس بد می‌کنی.
‫شماره‌ی کلودیو رو ‫به اسم مادرت ذخیره کردی.
‫حق بروس این نیست.
‫پاشین!
‫برپا سربازها!
‫وقت صبحونه‌ست!
‫زود باشین! پاشین تنبلا!
‫یه روز جدیده!
‫می‌دونم به چی فکر می‌کنین.
‫چرا این صبحونه؟
‫چرا لباسای دیروز تنمه، فقط کثیف‌تر،
‫و با سوراخ‌های گلوله روشون؟
‫راستش، سوراخ‌های ساچمه‌ی شهربازی.
‫ولی داره یه اتفاقاتی برام می‌افته
‫که تا حالا نیفتاده بود.
‫چه اتفاقاتی؟
‫کیف پولمو دزدیدن.
‫با هنرمندی...
‫با تردستی.
‫و بعدش، اون زن ‫چنان شب دیوانه‌واری برام رقم زد...
‫همون بود که بهم شلیک کرد.
‫و برام مهم نیست.
‫مجذوبش شدم، ‫و عجیب‌ترین چیز همینه. چون کاندلا...
‫اسمش کاندلاست.
‫نماد بعضی از چیزهاییه که ‫بیشتر عمرم پسشون زدم.
‫اون چیزایی که پس می‌زنی چی‌ان؟
‫اون زن‌های پرسروصدا
‫که با داد و بیداد میرن توی رستوران ‫انگار که توی خونه‌شونن،
‫یا دستتو می‌گیرن ‫و تو رو این‌ور و اون‌ور می‌کشن،
‫که با صدای بلند قهقهه می‌زنن.
‫اونایی که ‫به همه دستور میدن و همه‌کاره‌ان،
‫که با دست غذا می‌خورن ‫انگار تازه اعتصاب غذا رو شکستن،
‫که انگشتاشون رو می‌خورن.
‫که مثل یه سگ شکاری ایرلندی، ‫زرده‌ی تخم‌مرغ می خورد
‫ولی امروز
‫من شعر نهفته توی همه‌ی اینا رو
‫توی کاندلا کشف کردم.
‫از پنج سالگی کسی بهم غذا نداده بود.
‫مادرم که به شوخی ادای هواپیما رو ‫با قاشق درمی‌آورد، مضطربم می‌کرد.
‫ولی از دست کاندلا، ‫همه‌چی طعم بهشت می‌داد.
‫ولی بازم هست.
‫بعدش، با حیوون خونگیش رفتیم قدم زدیم.
‫یه خرگوش.
‫یه خرگوش پشمالو.
‫یه موجود جذاب به اسم پوملو.
‫خنده‌داره، نه؟
‫هر روز صبح با افسار می‌برتش پیاده‌روی، ‫مثل یه ژرمن شپرد
‫تا بتونه موقع طلوع آفتاب
‫انرژی تازه‌ای از زمین بگیره.
‫و من که کلاً هیچ‌وقت حیوون‌دوست نبودم،
‫و مخصوصاً علاقه‌ای به جوندگان نداشتم،
‫آخرش روی چمن‌ها دراز کشیدم
‫و با این خرگوش ارتباط برقرار کردم.
‫هر چیزی که همیشه مبتذل می‌دونستم، ‫امروز برام جذاب بود.
‫چیزی که به نظرم پست و زمخت می‌اومد،
‫از طرف اون مثل یه قصیده‌ برای زندگیه.
‫توی سکوت زندگی نمی‌کنه.
‫به همه‌چی دست می‌زنه، پاهاش روی زمینه.
‫و یه خرگوش رو راه می‌بره.
‫باید بهتون می‌گفتم، ‫در صورتی که نگران شدین که
‫کی تونسته توی این ماجراجویی جدید ‫دلم رو ببره.
‫ولی این بار، برخلاف پاریس، ‫هیچ ربطی به سرقت نداره،
‫یا به گنجینه‌ی دوشس.
‫چنگالم رو برمی‌دارم
‫تا اگه یه کم زرده مالید به سیبیلم، ‫ذوق‌زده نشین.
‫قطب‌های مخالف هم رو جذب می‌کنن، نه؟
‫- چرا بهت شلیک کرد؟ ‫- نامزدش مچتون رو گرفت؟
‫دیگه نامزدی در کار نیست.
‫این دفعه دیگه اصلاً از این خبرها نیست،
‫حتی یه نگاه اضافه هم در کار نبود، ‫همون‌طور که خودش میگه.
‫این سوراخ‌های گلوله مال وقتیه که
‫مچمو موقع ورود به خونه‌ش گرفت.
‫و برای جشن گرفتن این قصیده‌ی زندگی،
‫امروز می‌خوایم ‫یه روز رو توی روستا بگذرونیم.
‫اداره‌ی ثبت اسناد میگه ‫مساحت این ملک ۸۳۰۰ هکتاره،
‫ولی این تمام چیزیه که می‌دونیم.
‫عجیبه، حتی عکس‌های گوگل ارث هم وجود نداره.
‫انگار یه ملک متروکه‌ست.
‫چند تا عکس از کارخونه‌ی نوشیدنی‌سازی هست.
‫مال اواخر دهه‌ی ۶۰ هستن.
‫یه ساختمون با گنبد شیشه‌ای ‫که اونجا تست می‌کردن.
‫یه انبار زیرزمینی داشته ‫که مخصوص تخمیر نوشیدنی بوده.
‫ساختمون سال‌ها پیش تخریب شده.
‫درست بعد از اینکه اون خط‌آهن رو ساختن.
‫باید اون انبار رو پیدا کنیم.
‫چیکار کنیم؟ از روی حصار بالا بریم؟
‫برای اون کار یه عضو جدید توی گروه داریم.
‫عقاب شاهنشاهی ایبریایی.
‫امروز فقط منطقه رو بررسی می‌کنیم.
‫و حالا...
‫پرواز کن.
‫کیلا، برو به سمت غرب.
‫وقتی خونه‌ی ویلایی خانواده رو پیدا کنیم، ‫می‌تونیم مسیرمون رو پیدا کنیم.
‫اون چیه؟
‫کیلا، زوم کن.
‫حیوونای مُرده. خیلی زیادن.
‫اون یه حصار الکتریکیه.
‫به نظر میاد برای دور نگه داشتن حیوونا ‫از برق خیلی زیادی استفاده می‌کنه.
‫بیشتر از ۳۰ میلی‌آمپر ‫می‌تونه باعث ایست قلبی بشه.
‫پشت اون باغ زیتون یه چیزی هست.
‫خونه‌ی ویلایی اونجاست.
‫کامرون، روی نقشه علامت‌گذاریش کن.
‫[خونه‌ی ویلایی]
‫توی خونه‌ی ویلاییشون ‫یه میدون گاوبازی دارن؟ واقعاً؟
‫نزدیکتر. می‌خوام ببینم دوک ‫چطوری خودش و سرگرم می‌کنه.
‫خط‌آهن از همونجا شروع میشه.
‫پس انبار باید حداکثر ‫توی شعاع ۸۳۰ متری باشه.
‫توی اون ۸۳۰ متر، ‫حتماً باید یه دریچه‌ی هوا باشه.
‫برای همه‌ی سازه‌های زیرزمینی الزامیه.
‫اگه اون دریچه رو پیدا کنیم،
‫می‌تونیم یه خط مستقیم از خونه‌ی ویلایی بکشیم
‫و کارخونه‌ی نوشیدنی رو پیدا کنیم.
‫همونجا وایسا.
‫زوم کن.
‫دریچه‌ی هوا.
‫مختصات رو یادداشت کن.
‫یه خط از خونه‌ی ویلایی بکش.
‫در همون جهت ادامه‌ میدیم.
‫این همون گنبد ساختمون قدیمی ‫کارخونه‌ی نوشیدنی‌سازیه.
‫فقط حالا دیگه ساختمونی وجود نداره.
‫[گنبد]
‫کی دلش می‌خواد یه گنج رو ‫زیر یه گنبد شیشه‌ای قایم کنه؟
‫کسی که اون‌قدر درک هنری داره که بدونه
‫بعضی چیزا رو ‫فقط زیر نور طبیعی میشه تحسین کرد.
‫شاید چند تا یاقوت کبود، ‫یه الماس آبی...
‫یا شاید هم یه اثر هنری فوق‌العاده.
‫واقعاً کنجکاو نیستین بدونین ‫اون پایین چی قایم شده؟
‫- چه خبره؟ ‫- نمی‌دونم. خوب جواب نمیده.
‫داریم ارتفاع کم می‌کنیم. ۷۰ متر.
‫دیوونه شده.
‫اتصال ناپایداره.
‫- داره چه اتفاقی می‌افته؟ ‫- داریم سقوط می‌کنیم و هیچ تصویری نداریم.
‫شصت متر و در حال سقوط. ‫احتمالاً پارازیت‌انداز دارن.
‫فرکانس رادیویی ما بالاست، ‫ولی کافی نیست.
‫- کیلا، همین الان برش گردون. ‫- بیست و هفت متر.
‫- دارم سعیمو می‌کنم. ‫- بیست متر.
‫جی‌پی‌اس کار می‌کنه. ‫توی شعاع ۲۰۰ متریمونه.
‫- داره با سر سقوط می‌کنه. ‫- چهارده متر.
‫کیلا، توی ارتفاع هفت متریه. ‫سعی کن فرودش بیاری.
‫سقوط کرد.
‫صداشو می‌شنوی؟
‫صدا رو ببر بالا.
‫اون یه گاوه، لعنتی.
‫داره پهپاد رو بو می‌کشه ‫و زمین رو خراش میده.
‫باید فوراً اون پهپاد رو برگردونیم.
‫نه.
‫بدون برنامه رفتن خودکشیه.
‫منظورم حصار الکتریکی نیست.
‫دوک فقط یه ارباب بوالهوس اندلسی نیست.
‫- اون یه مجرمه. ‫- بگو.
‫اگه یه دوربین توی ملکش پیدا کنه، ‫به کی شک می‌کنه؟
‫اوه، شاید همون پسره ‫که به کلکسیونش علاقه نشون داد
‫و یه گروه دزد داره که جام رو دزدیدن.
‫اگه این اتفاق بیفته، ‫بهترین حالتش اینه که ما رو لو بده.
‫متوجهی؟
‫چون حالت دیگه‌ش اینه که ما رو می‌کشه.
‫من میرم.
‫می‌تونم با تبلت مختصات، ‫سریع پیداش کنم.
‫نه، کیلا.
‫اگه تو بری، منم باهات میام.
‫فرکانس پهپاد خیلی بالا بود ‫و پارازیت‌اندازها مختلش کردن،
‫پس احتمالاً هدفون‌هامون هم کار نمی‌کنن.
‫اونجا خودتون تنهایین.
‫ما مراقبتونیم.
‫اگه متوجه چیز مشکوکی شدین، ‫هیچ ریسکی نکنین.
‫فوراً برگردین.
‫نگاه کن.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫مراقب باش! یواش.
‫می‌دونین چرا مجبور شدم بذارم ‫کیلا بره پهپاد رو بیاره
‫وقتی که مشخصاً مغز متفکر گروهمونه؟
‫چون اگه شما دو تا رو بفرستم،
‫ممکنه آخرش اون طرف حصار
‫به هم سنگ پرت کنین.
‫جواب‌های کوتاه، ‫نگاه‌های پر از انزجار از وقتی که رسیدین...
‫چی باعث شده فکر کنین بقیه‌ی ما
‫علاقه‌ای به تحمل کردن گندکاری‌های شما داریم؟
‫شما قوانین بازی رو شکستین.
‫خب، راستشو بخوای، ‫بروس و کیلا هم همین‌طورن.
‫نه، اونا می‌دونن چطوری شاد باشن.
‫پس دو تا سوال ازتون می‌پرسم، ‫و جواب می‌خوام.
‫می‌خواین توی گروه بمونین؟
‫آره.
‫یه سوال دیگه ازتون می‌پرسم.
‫اگه مجبور بشم شما رو مخفیانه بفرستم، ‫نمی‌دونم، توی یه قطار...
‫مثلاً قطار سریع‌السیر شرق.
‫و مجبور باشین وانمود کنین یه زوج هستین
‫که باید یه شب توی یه کوپه بمونن.
‫می‌تونین این کار رو بکنین؟
‫آره.
‫نه.
‫نمی‌دونم چه اتفاقی ممکنه افتاده باشه ‫که تو با ۲۵ سال سن،
‫چهار میلیون یورو پول داشته باشی،
‫زیبایی، سلامتی، انرژی،
‫و همه‌ش رو به باد بدی.
‫چون تو همه‌چی داشتی.
‫- اونجاست. ‫- اوه، آره.
‫بروس.
‫تکیه بده به من. ‫تازه مچ پات پیچ خورده و درد می‌کنه.
‫بذارش کنار.
‫اینجا ملک شخصیه.
‫آره، متأسفم، ‫می‌خواستیم گاوها رو ببینیم.
‫نامزدم زمین خورد و مچ پاش پیچ خورد.
‫باید مراقب باشین کجا میرین.
‫و چطوری.
‫همه‌جا تابلو هست ‫که میگه اینجا یه منطقه‌ی خطرناکه.
‫اگه ببینیم چیزی تکون می‌خوره، ‫شلیک می‌کنیم، به خیال اینکه خرگوشه.
‫- می‌خواستید گاوها رو ببینین؟ ‫- آره، که توی زیستگاهشون ازشون عکس بگیریم.
‫بریم گاوها رو ببینیم.
‫هر روز بهشون یونجه میدم.
‫دوربینت رو بیار و چند تا عکس بگیر.
‫دیگه حسش نیست؟
‫بیا، روی اون تنه‌ی درخت بشین
‫تا یه نگاهی به مچ پات بندازیم.
‫موقع شکار پیچ‌خوردگی زیاد می‌بینم.
‫بشین.
‫بذار ببینم.
‫بذار اون مچ پا رو ببینم.
‫- درد می‌کنه؟ ‫- آره.
‫یه کم، آره.
‫چقدر؟
‫بیشتر وقتی که روش وزن میندازم.
‫این...
‫بد به نظر میاد.
‫پیچ‌خوردگی بدی داری.
‫نگاه کن.
‫اینو می‌بندم به پات.
‫این کار رو برای سگ‌ها می‌کنم، ‫دختر کوچولوهام.
‫وقتی این اتفاق براشون می‌افته ‫این کارو می‌کنم،
‫تا ورمش بخوابه.
‫اون گوشی رو بگیر بالا، مرد.
‫سعی کن آنتن پیدا کنی.
‫زنگ بزن.
‫زنگ بزن!
‫زنگ بزن، لعنتی!
‫هیچ سیگنالی نیست.
‫توی کل منطقه هیچ سیگنالی نیست.
‫بریم پایگاه کمک‌های اولیه.
‫واقعاً نیازی نیست. ‫چیز مهمی نیست.
‫- الان خیلی بهتره. ‫- آره. پاشو.
‫نگران نباش. خودم مراقبشم.
‫- واقعاً. ‫- ممنون.
‫حتی اگه مجبور بشم کولش کنم. می‌برمش.
‫نه، مرد.
‫چطوری می‌خوای ببریش؟
‫می‌خوای از روی حصار الکتریکی بپری؟
‫و از روی دیوار؟
‫آروم باش.
‫سوار ماشین شو.
‫سوار شو.
‫برو عقب، پیش سگ‌ها.
‫من سوار نمیشم. کیلا، بیا بیرون.
‫در رو باز کن.
‫در رو باز کن!
‫- کلید لازم داری. ‫- در رو باز کن!
‫خواهش می‌کنم.
‫- در رو باز کن! ‫- بروس!
‫لطفاً، تمومش کن!
‫بروس!
‫باز نمیشه!
‫دارم کمکت می‌کنم، ‫و تو از دستم عصبانی میشی؟
‫راه بیفت، عوضی. حرکت کن.
‫برو.
‫برگرد.
‫بروس!
‫بچرخ، لعنتی!
‫بهم بگو چرا اینجایی، بچه.
‫یکی یا دو تا مزاحم زخمی برام فرق نمی‌کنه.
‫از این جلوتر نمیرم.
‫به راه رفتن ادامه بده.
‫گفتم به راه رفتن ادامه بده.
‫باشه.
‫ما یواشکی اومدیم تو. راضی شدی؟
‫ولی میریم. ‫نه خانی اومده نه خانی رفته.
‫- میرم بیارمش. ‫- همونجا وایسا، لعنتی.
‫یه قدم دیگه برداری، دخلت اومده.
‫پس خوب هدف بگیر.
‫اگه خطا بزنی، ‫با سنگ می‌کوبم تو سرت.
‫اوه، آره؟
‫گلوله‌ی بعدی می‌خوره تو سرت.
‫چرا اینجایین؟
‫برای پیدا کردن یه دریچه‌ی هوا ‫تا بریم توی گاوصندوق دوک.
‫تکون نخور وگرنه شلیک می‌کنم!
‫کیلا، باید این یارو رو ببریم.
‫اون همین الان بهت شلیک کرد! بزن بریم!
‫باید ببریمش. ‫اولاً، اگه بمیره، من یه قاتلم.
‫دوماً، اگه نمیره، ‫می‌دونه ما اینجا داشتیم چیکار می‌کردیم.
‫- از کجا ممکنه بدونه؟ ‫- من بهش گفتم.
‫بزن بریم.
‫چطوری از اینجا بریم بیرون؟
‫می‌کشیمش بیرون.
‫چطوری از یه حصار سه‌متری ردش کنیم؟
‫داره زمزمه می‌کنه؟
‫یا می‌خواد یه رازی رو بهمون بگه؟
‫ببین گوشی داره یا نه.
‫انگار هنوز متوجه غیبتش نشدن.
‫هیچ پیام یا تماس جدیدی نمی‌بینم.
‫فقط چند ساعت تا طلوع آفتاب وقت داریم.
‫مجبوریم این بیچاره رو ول کنیم ‫و از سویل غیبمون بزنه.
‫می‌دونین این یعنی چی؟
‫یه فرصت آخر داریم.
‫که چیکار کنیم؟
‫که همین امشب کلکسیون رو سرقت کنیم.
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M