‫واقعا فکر می‌کنی تنهایی ‫می‌تونستی تا اینجا بیای؟
‫هیچ‌کس توی دنیا جز من
‫نمی‌تونه از اون خط رد بشه و بیاد تو.
‫می‌دونی اگه این دستگاه عنبیه ‫چشم منو اسکن نمی‌کرد چی می‌شد؟
‫حدس می‌زنم واکنش زیادی داشت.
‫[اسکن بیومتریک کامل شد] ‫[هویت تایید شد]
‫درسته.
‫اگه ظرف ده ثانیه ‫عنبیه منو درست تشخیص نمی‌داد،
‫گاز متان از همه اون نازل‌ها می‌ریخت تو،
‫و بعدش...
‫یه جرقه.
‫دقیقا. همه اینجا ‫تبدیل می‌شد به یه حلقه عظیم آتش.
‫مثل حلقه سوم در هفتمین طبقه جهنم دانته.
‫پس یا یه ابرقهرمان مارول پیداش می‌شه،
‫اونم یکی که ضد آتیش باشه با چشم‌های من،
‫یا هیچ‌کس...
‫هیچ‌کس نمی‌تونه به این در برسه.
‫به این شاهکار نگاه کن.
‫نه دستگیره‌ای،
‫نه قفلی،
‫نه کلید هیدرولیکی.
‫مرموزانه بسته شده.
‫نظرت چیه؟
‫هوشمندانه‌ست.
‫اون نقاشی ساعت ۸:۱۵ صبح
‫با یه پرواز عادی توی یه ‫چمدون از کراکوف خارج می‌شه.
‫ازش با چوب، شیشه ضدگلوله ‫و یه مهر محافظت می‌شه.
‫مثل همه آثار هنری‌ای که از طرف...
‫ممنون، ‌چارتوریسکی امانت داده می‌شن.
‫بعدا برمی‌گردیم به این. زمان رسیدن.
‫زمان...
‫۱۲:۳۰ ظهر در فرودگاه سویل.
‫اونجا یه شرکت امنیت خصوصی ‫تحویلش می‌گیره،
‫که تخصصش حمل آثار هنریه.
‫اینجاست.
‫و مثل هر ماشینی که گنج ‫حمل می‌کنه، ضدگلوله‌ست.
‫اسم شرکت بلیندس‌آرته، ‫و اینا ماشیناش هستن.
‫یه دژ متحرک واقعی، ‫و از اینجا دردسرهای ما شروع می‌شه.
‫نه، همون‌جا به کامیون کمین می‌زنیم.
‫و شیشه رو از فاصله نزدیک این‌طوری می‌زنیم.
‫نگهبان‌ها رو می‌کشیم بیرون، ‫و تو دوازده ثانیه جعبه رو باز می‌کنی.
‫ایده خیلی خوبیه، ‫ولی چندتا مشکل هست که باید در نظر گرفت.
‫اول، شیشه ضدگلوله‌ست.
‫دوم، برخلاف ماشین‌های حمل پول، ‫نگهبان‌های این کلید ندارن.
‫ـ ندارن؟ ‫ـ نه. هیچ کلیدی وجود نداره.
‫یه رمز دارن،
‫و خود نگهبان‌ها هم رمز رو ‫به‌خاطر مسائل امنیتی نمی‌دونن.
‫اگه از تکنیک ماشین متحرک استفاده کنیم چی؟
‫ـ اون دیگه چیه؟ ‫ـ بلدش نیستی؟
‫ـ از سریع و خشن. ‫ـ سریع و خشن؟
‫آره، ماشینو می‌دزدیم ‫و می‌ذاریمش توی یه ماشین بزرگ‌تر.
‫ایده خوبیه، ‫ولی باید پشت فرمونش باشیم.
‫خب، دیگه سخت نگیر.
‫بالاخره یه نقشه الکیه برای گول زدن دوک.
‫نه، کاندلا. ‫نقشه باید کامل و واقعی باشه
‫تا اون احمق مغرورو بلرزونه.
‫و هرچی سختی بیشتر باشه، نقشه درخشان‌تره.
‫عجب.
‫[کمرون]
‫هی، ببین. باز دزدها مشغول کارن، آره؟
‫دارم می‌رم کافه پپه یه تخم‌مرغی بخورم.
‫از گشنگی دارم می‌میرم.
‫خداحافظ.
‫ـ الو. ‫ـ زودتر نتونستم زنگ بزنم.
‫باورت نمی‌شه چی شد.
‫ما با اسکورت گارد دریایی از بندر خارج شدیم.
‫درست وقتی کشتی داشت راه می‌افتاد، ‫دیپلمات‌ها و آدم‌های مهم شروع کردن به اومدن
‫تا به مسافرای مهم ادای احترام کنن.
‫می‌دونی این یعنی چی.
‫هیچ‌کس اون پالت رو نمی‌گرده.
‫دقیقا.
‫اون مسافرا بهترین پوشش هستن ‫برای دوری از شک و تردید.
‫ـ برنجو پیدا کردی؟ ‫ـ همه‌جا رو گشتم، ولی خبری نبود.
‫هیچ اثری نبود.
‫حتما یه جور انبار مخفی هست. ‫یه فضای پنهانی.
‫یه جایی دارن جنس‌ها رو قایم می‌کنن.
‫ارتفاع دو تا طبقه رو اندازه گرفتم.
‫انبارها و موتورخونه و ‫طبقه کابین‌ها رو هم همین‌طور.
‫و معلوم شد بینشون ۶۵ سانتی‌متر فاصله هست.
‫می‌دونی این یعنی چی؟
‫یعنی یه حفره مخفی بین اون طبقه‌ها هست.
‫بررسیش می‌کنم.
‫احتمالا یه فضای فنی برای لوله‌هاست.
‫برای تهویه یا یه چیزی مثل اون.
‫یا شاید هم یه کف کاذب ‫برای قایم کردن جنس قاچاقه.
‫فقط یه راه برای فهمیدنش هست.
‫نکنه می‌خوای توی کابینت سوراخ ایجاد کنی؟
‫ـ آره؟ ‫ـ چرا که نه؟
‫معلومه چرا!
‫مشکل تو توی زندگی همینه.
‫برعکس چیزی که باید انجام بدی، عمل می‌کنی.
‫وقتی مردم می‌گن برو، نمی‌ری. ‫وقتی می‌گن بمون، فرار می‌کنی.
‫وقتی به عشقت بی‌وفایی می‌کنی، تحقیرش ‫می‌کنی و تقصیر رو گردن اون می‌ندازی.
‫خودت بدترین دشمن خودتی.
‫این نظر توئه.
‫فقط امیدوارم قبل از اینکه دیر بشه ‫بفهمی من راست می‌گم.
‫داری وسط اقیانوس می‌خزی توی یه سوراخ.
‫بدون هیچ راه فراری.
‫فرض کردی گیر می‌افتم. ‫اگه موفق شدم چی؟
‫این کارو نکن! این یه دستوره!
‫باشه.
‫من عاشق قوها هستم.
‫از وقتی تو رو با اون پیراهن سفید دیدم، ‫نمی‌تونم جلوی لبخندمو بگیرم.
‫شام ساعت هشت، روی قایق تو.
‫از پونزده‌سالگیم تا حالا سر قرار نرفتم.
‫فقط فکرش هم تنمو می‌لرزونه.
‫این‌قدر دستپاچه‌م که...
‫پرستار بچه‌مو از دست می‌دم.
‫فکر نکن من یه اردکم. ‫مثل تو، روح یه قو رو دارم.
‫ـ داری به چی نگاه می‌کنی؟ ‫ـ کتاب‌هاتو دیدم.
‫چه کتاب‌هایی؟
‫اونایی که درباره فال‌گیری و کف‌بینی هستن.
‫آه، اونا؟
‫آره. مادربزرگم کف‌بینی می‌کرد.
‫مامانم هم همین‌طور، خودمم همین‌طور.
‫نه. فقط برای آدمایی که نمی‌شناسم می‌خونم.
‫نه بابا.
‫خواهش می‌کنم.
‫جون من.
‫الان توی این مقطع زندگیم ‫واقعا به یه نگاه به آینده نیاز دارم.
‫خواهش می‌کنم.
‫مضطرب نشو.
‫هی، ببین. خط موفقیت داری.
‫خیلی‌ها اینو ندارن ها.
‫فقط آدم‌های خوش‌شانس دارنش.
‫خط تو خیلی واضحه.
‫ببین، اینجاست.
‫درسته.
‫ـ و عشق؟ ‫ـ اوه.
‫عشق؟
‫خط عشقت خیلی درهم‌تنیده‌ست.
‫یعنی چی؟
‫یعنی داستان‌های خیلی زیادی داری، ‫و خیلی شدید و پرشورن.
‫این خط کسیه که واقعی عشق می‌ورزه.
‫ولی اینجا قضیه یه‌کم...
‫ببین، اینجا خیلی شدید و قرمزه.
‫این یه عشق بزرگه.
‫می‌گم اهل آندلسه.
‫یه دختر خیلی خوشگل.
‫یه‌کم دزد و گاهی هم آتش‌افروز.
‫قراره اتفاق قشنگی باهاش بیفته.
‫چی؟
‫من فقط آینده رو می‌خونم، ‫تعیینش نمی‌کنم.
‫ولی خیلی قشنگه.
‫باید خیلی منتظر بمونم؟
‫عجله داری؟
‫بیشتر از عجله. دارم می‌میرم که تجربش کنم.
‫همه‌چی رو بگو بهم.
‫خب، یه خبر خوب دارم و یه خبر بد.
‫از بدش شروع کنیم؟
‫خبر بد اینه که
‫شدیداً مریض می‌شی.
‫و خبر خوب؟
‫این‌که ازش نمی‌میری.
‫دزدها سر کارن.
‫[دامیان]
‫جواب تماس‌های گروهتو بده. ‫من دارم می‌رم با بابام هندونه بچینم.
‫- الو. ‫- صدات روی بلندگوئه و چهارتامون می‌شنویمش.
‫- می‌تونی حرف بزنی؟ ‫- بگو.
‫اون پایین یه گاوصندوق محافظ دار تیتانیومی ‫به شکل ایگلو داریم
‫توی یه راهرو که باید
‫طی ده ثانیه عنبیه دوک رو شناسایی کنه ‫وگرنه تبدیل می‌شه به حلقه آتیش.
‫راهرو هم پر از ذخایر گاز متان قابل اشتعاله.
‫عجب.
‫همه اون رویای مالیخولیایی عظمت‌طلبانه ‫رو با جی‌پی‌آر فهمیدی؟
‫نه، با چشم خودم دیدمش.
‫دیشب، موقع قدم زدن توی قصر،
‫دوک رو دیدم که اونم خوابش نمی‌برد.
‫یه‌کم نوشیدنی خوردیم، رفتیم اصطبل...
‫اصطبل؟
‫آخر شب؟
‫آره، به چی فکر می‌کنی؟
‫گفتی بردتت اصطبل، ‫منم دو دوتا چهارتا کردم.
‫اون محافظ شخصی چی؟ ‫یه چیز عجیبی حس می‌کنم.
‫شاید اونم برده طویله.
‫اصطبل، نه طویله.
‫اون شب به ما خوش گذشت.
‫رفیق شدیم.
‫یه اسب رو بغل کردیم.
‫این روشش برای کم کردن استرسه.
‫بعدش درباره زندگی حرف زدیم. ‫یه کوریدوی مکزیکی خوندیم.
‫عالیه. بعدش؟
‫منو برد سردابه. همه‌چی رو نشونم داد.
‫در اول با یه کد الفبایی/‌عددی باز می‌شه، ‫همون‌طور که فکر می‌کردیم،
‫ولی همین که وارد راهروی دایره‌ای بشی،
‫اگه سیستم عنبیه دوک رو تشخیص نده...
‫کباب می‌شی.
‫یه شاهکار نفوذناپذیره.
‫طرف نابغه‌ست. نمی‌تونیم پولشو بدزدیم.
‫معلومه که می‌تونیم.
‫همیشه یه راهی هست.
‫چطور؟
‫چشم‌هاشو دربیاریم و اسکن کنیم؟
‫شاید لازم نباشه چشم کسیو از کاسه دربیاریم.
‫داده کافی داریم. می‌تونیم ‫حساب‌وکتاب کنیم و راه دیگه پیدا کنیم.
‫دقیقاً.
‫داری به همون چیزی فکر می‌کنی که من می‌کنم؟ ‫اکسیژن.
‫فعلاً یه فرضیه‌ست، ‫ولی با اطلاعاتی که داریم،
‫می‌تونیم حجم اکسیژن راهرو ‫و زمان احتراق رو حساب کنیم.
‫می‌شه حالا نسخه قابل‌فهمش ‫برای مردم عادی رو هم بگین؟
‫وقتی آتیش همه اکسیژن راهرو رو مصرف کنه، ‫خاموش می‌شه.
‫بعد می‌ریم سراغ مرحله بعد.
‫باز کردن در ایگلو.
‫بدون اکسیژن توی هوا؟
‫کپسول اکسیژن می‌بریم.
‫و لباس ضدآتش برای تحمل شعله‌ها می‌پوشیم.
‫ای خدا، اون لباس‌ها فقط ‫مدت کوتاهی دوام میارن.
‫فقط چند ثانیه.
‫هر اشتباه محاسباتی می‌تونه مرگبار باشه.
‫برای احتیاط بیشتر حساب می‌کنیم.
‫و در تیتانیومی رو چطور باز می‌کنین؟
‫بدون اکسیژن نمی‌شه مشعل حرارتی روشن کرد،
‫پس می‌خواین چیکار کنین؟
‫دامیان، چته؟
‫نمی‌خوای انجامش بدی؟
‫نه این‌که نخوام. دارم ریسکشو می‌سنجم.
‫الان دیگه بهم دروغ نگو.
‫مثل یه بچه‌مدرسه‌ای که ‫عاشق دوشس شده رفتار می‌کنی.
‫تمام روز پیام‌بازی و قرارهای یواشکی داری،
‫درحالی‌که داری بهترین دوست شوهرش می‌شی.
‫من می‌شناسمت.
‫داری احساس همدلی می‌کنی.
‫شاید حتی فکر می‌کنی
‫این سرقت یه جور خیانته، اشتباه می‌کنم؟
‫شعارت چی بود؟
‫«سرقت یعنی جراحی و خونسردی.»
‫فکر می‌کنی داری حرفه‌ای رفتار می‌کنی؟
‫فکر نکنم.
‫هر کاری لازم باشه اون پایین انجام بدیم، ‫با علم حلش می‌کنیم.
‫مثل همیشه.
‫[کافه پپه]
‫صورت‌حساب لطفاً.
‫این باید کافی باشه.
‫[۲۳ ژوئن - کافه بلومون - سنگاپور] ‫[دوستت دارم]
‫- کامیل. ‫- سلام.
‫می‌بینم هنوز اسممو یادت مونده.
‫منم اسم تو رو یادم نرفته.
‫یه سورپرایز توی هتلم برات دارم.
‫- باهام بیا. ‫- نه.
‫الان نمی‌تونم بیام. ‫چرا همین‌جا حرف نزنیم؟
‫این دعوت نیست.
‫دستوره.
‫حجم اکسیژن ‫توی راهروی گاوصندوق رو حساب کردم.
‫هفتاد و نه ممیز شصت‌وهشت متر مکعبه.
‫با تخمین ورود متان به میزان ‫صفر ممیز دو متر مکعب در ثانیه،
‫از طریق نازل‌ها،
‫گلوله آتش نباید بیشتر از چهل‌وپنج ثانیه
‫طول بکشه تا همه اکسیژن اونجا رو مصرف کنه.
‫لباس باید همین مدت دوام بیاره؟
‫درسته.
‫در لحظه اشتعال و تا چند دهم ثانیه بعدش،
‫دمای احتراق به ۱۹۶۳ درجه می‌رسه.
‫بعد بین چهارصد تا ششصد درجه ثابت می‌شه.
‫موادی هستن که اون دماها رو تحمل می‌کنن.
‫الیافی مثل نومکس،
‫یا لباس‌های آلومینیومی ‫مثل لباس آتش‌نشان‌ها.
‫از کجا بفهمیم لباس جواب می‌ده؟
‫می‌تونیم تستش کنیم.
‫چطور؟
‫با شعله‌افکن.
‫فکر کردی این اتاق فراره، روی؟
‫اول تخریب، حالا چی؟ آتیش‌سوزی بزرگ؟
‫همین آدرنالینشه که لازم دارم.
‫من نمی‌ترسم.
‫ما اون تو به آدم خونسرد نیاز داریم، ‫نه یه آدم انتحاری.
‫- بروس می‌ره. ‫- چی؟
‫داوطلب داری، بعد منو انتخاب می‌کنی؟
‫من نمی‌خوام برم.
‫از نظر فنی ممکنه.
‫توی اون سوراخ دما می‌رسه به ششصد درجه.
‫من گوشت کبابی نیستم.
‫بحث نمی‌کنم. هردوتون می‌رین.
‫ببینین از کجا می‌تونیم ‫لباس ضدآتش تهیه کنیم.
‫و گورتونو گم کنین. کار دارم.
‫مثل همیشه خوشگلی.
‫هرچند به نظر متفاوت میای. ‫باید به خاطر تفنگه باشه.
‫به نظرت متفاوت میام؟
‫واقعاً؟
‫شاید.
‫یه تغییراتی توی زندگیم داشتم.
‫یه شوهر سابق که یه بچه‌ی مخفی داشت ‫و افتاد زندان.
‫و یه عاشق حقه‌باز ‫که توی سنگاپور قالم گذاشت.
‫چرا نیومدی؟
‫وقتی آتشفشان فوران کرد
‫توی منطقه‌ی کافی کلمبیا گیر افتادم.
‫همه‌ی پروازها رو لغو کردن.
‫چیکار می‌کنی؟
‫آروم.
‫همه‌ی جاده‌های کشور ‫روزها بسته بود.
‫بیرون رفتن غیرممکن بود.
‫پس، از روی ناچاری، ‫به بلو مون توی سنگاپور زنگ زدم.
‫دوباره امیدوار شدم، ‫چون یه پیشخدمت به اسم رالف
‫قبول کرد کمکم کنه.
‫چه کمکی؟
‫یه بلیت برای آرژانتین خریدم.
‫ازش خواستم پرینتش بگیره ‫و بذاره توی یه پاکت قرمز با شماره تلفن من،
‫و اسم تو رو روش بنویسه و بده بهت.
‫فکر می‌کردم رمانتیکه که به خاطر یه آتشفشان ‫توی یه قاره‌ی دیگه همدیگه رو ببینیم
‫چون، به هر حال،
‫رابطه‌ی ما مثل یه آتشفشان بود.
‫من هیچ‌وقت اون پاکت رو نگرفتم.
‫احتمالاً نشانه‌ها رو بد خوندم
‫و زیادی با اون پسره، رالف، دست و دلباز بودم.
‫چون پول لطفش رو پیش‌پیش دادم.
‫دوباره بهش زنگ زدم.
‫بلو مون.
‫متأسفم، رالف نیومده. ‫الان نمی‌تونم کمکتون کنم.
‫با این حال، دوباره زنگ زدم.
‫ولی باید اعتراف کنم عصبانی بودم ‫و مثل یه جنتلمن رفتار نکردم.
‫دیگه زنگ نزن!
‫دیگه هیچ خبری از رالف و ‫اون ۲۰ هزار یورویی که براش فرستادم، نشد.
‫یا البته، از تو.
‫مجبورم می‌کنی با زور اسلحه ‫به چیزی که می‌خوام برسم؟
‫هر چقدر می‌خوای اونو به سرم نشونه بگیر، ‫ولی به چیزی که می‌خوای نمی‌رسی.
‫دوران ما گذشته.
‫من الان عاشق یه نفر دیگه‌ام.
‫می‌دونم.
‫آره، دیدمش.
‫اون زن اندلسی، خیلی...
‫خیلی پرانرژی. آره.
‫ولی وقتی وارد زندگی من شدی هم یه نفر بود.
‫و با این حال، گذاشتم سوار اون تاکسی بشی ‫و باهام بیای به اون کنسرت.
‫بهت این شانس رو دادم ‫که دنیامو کاملاً عوض کنی.
‫و حالا تو هم همون شانس رو به من بدهکاری.
‫و به خاطر همینه که اومدم.
‫یه لحظه.
‫دامیان خیلی عصبیه.
‫دقیقاً مثل ما.
‫منظورت چیه؟
‫دقت کردی برلین چی گفت؟
‫اون توی یه مثلث با دوک و دوشسه.
‫- می‌تونم گوشیتو بگیرم؟ ‫- البته.
‫می‌تونی بازش کنی؟
‫دارم به این پسره زنگ می‌زنم.
‫چی؟ نه از پشت تلفن.
‫بیا مثل آدم‌های بالغ حلش کنیم.
‫قرن ۲۱ هستیم، مگه نه؟
‫هنوز اسمشو مامان ذخیره داری؟
‫آره.
‫سلام، کیلا.
‫نه، بروسم، نامزدش.
‫امیدوارم گوشیشو ندزدیده باشی تا فضولی کنی.
‫نه. کیلا اینجا پیش منه. صبر کن.
‫- سلام کن. ‫- سلام، کلادیو.
‫کیلا، همه‌چی مرتبه؟
‫- آره، همه‌چی خوبه. ‫- همه‌چی خوبه، کلادیو.
‫می‌خواستیم برای شام دعوتت کنیم.
‫- نظرت چیه؟ ‫- هی.
‫اینا رو نچیدی که ‫یه کتک مفصل بهم بزنی، نه؟
‫نه، برعکس.
‫می‌تونیم یه جای مکزیکی ‫مارگاریتا بخوریم،
‫در مورد زندگی حرف بزنیم، ‫خوش بگذرونیم...
‫با جریان پیش بریم.
‫برات لوکیشن می‌فرستیم، باشه؟ ‫فردا یا پس‌فردا. خداحافظ.
‫قسم می‌خورم می‌میرم که بدونم ‫این قضیه رو تا کجا پیش می‌بری... مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫خنووا. ببخشید، نشناختمت.
‫بلوند بهت میاد.
‫کلاه‌گیسه، ‫تا ساموئل رو گم و گور کنم.
‫از یه در رفتم توی زارا،
‫کلاه‌گیس رو گذاشتم سرم، ‫و از یه در دیگه اومدم بیرون.
‫مثل یه مأمور دوجانبه.
‫عجب آدرنالینی.
‫بفرما تو.
‫چه کولی‌وار، زندگی توی یه قایق.
‫خب...
‫خیلی خوشحال شدم دیدم ‫اون پیراهن سفید رو پوشیدی.
‫خب، راستشو بخوای چاره‌ای نداشتم. ‫تو دست بالا رو داشتی.
‫قانون لباس مجبورم کرد.
‫داری میگی مجبور شدی اینجا باشی؟
‫نه.
‫این چیزیه که برای قرارمون ‫روش توافق کردیم.
‫۵۰۰ هزار تای تو.
‫کپی‌شده.
‫تو از من زرنگتری.
‫هرچند یه چیزی هست ‫که هنوز نمی‌تونم بفهمم.
‫اگه از قبل پولتو داری و ‫به نظر مجبورت کردم منو اینجا ببینی،
‫این شام قشنگ برای چیه؟
‫با شمع و گل.
‫چه نقشه‌ای داری؟
‫ها؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫خوشت میاد ببینی برای دیدنت ‫به تغییر قیافه متوسل میشم ؟
‫- نه، این‌طوری نیست. ‫- نه؟ پس چیه؟
‫چرا این‌قدر پیش میری؟ ‫بازی کردن با احساسات یه زن بهت هیجان میده؟
‫نه. بازی نمی‌کنم. من عاشقتم.
‫روزها ازت دوری می‌کنم، ‫شب‌ها با پرتره‌ت رویاپردازی می‌کنم،
‫یادداشت‌هات رو نگه می‌دارم...
‫توی عذاب زندگی می‌کنم، ‫و همیشه خوابتو می‌بینم.
‫منم خوابتو دیدم.
‫هیچ اتفاقی نمی‌افته.
‫اولش تو رو رد کردم ‫چون شریک شوهرتم.
‫حالا دو تا دلیل دیگه هم دارم.
‫اولی اینه که...
‫خب، من و دوک ‫داریم با هم دوست میشیم و...
‫اون آدم خیلی خوبیه. اینو می‌دونی.
‫و دومی؟
‫ازدواج من ‫به خاطر همچین چیزی از هم پاشید.
‫می‌دونم چقدر ‫برای زندگی یه نفر ویران‌کننده‌ست.
‫فکر نکنم که...
‫بتونم این کار رو با کسی بکنم.
‫تو از بدی و بی‌وفایی
‫حرف می‌زنی...
‫از چیزهای وحشتناکی که
‫روی این لحظه‌ی فوق‌العاده سایه میندازن.
‫بذار یه چیزی بهت پیشنهاد بدم.
‫بیا فرار کنیم.
‫صبر کن تا همه‌چی تموم بشه،
‫و بهت قول میدم، ‫یه دقیقه بعد از سرقت،
‫بعد از اینکه شوهرت رو از سر باز کردم،
‫میریم به هر قاره‌ای که بخوای،
‫با زندگی‌ای که می‌خوای
‫و موسیقی متنی که می‌خوای.
‫ممنون برای پیشنهاد.
‫تصمیمم رو بهت خبر میدم.
‫این چیه، کامیل؟
‫قهوه با شیر،
‫یادت نمیاد؟
‫همه‌چی این‌طوری شروع شد.
‫پشت اون پیشخوان کافه.
‫با بوی کروسان‌های تازه‌پخته‌شده.
‫اون شب توی کافه.
‫ببخشید.
‫خفه شو، خواهش می‌کنم.
‫اسمت چیه؟
‫کامیل. از آشناییت خوش‌وقتم.
‫کاندلا.
‫ایشون همون زنی هستن ‫که توی پاریس عاشقش شدم.
‫قبل از اینکه تو رو بشناسم.
‫اگه توی پاریس با اون بودی، ‫چرا با من قاطی شدی؟
‫چون دیگه باهاش نبودم.
‫نه وقتی که تو رو دیدم، ‫و نه دو ماه قبلش،
‫وقتی که نتونستم ‫توی بلو مون سنگاپور ببینمش.
‫دیگه هیچ‌وقت ازش خبری نشنیدم.
‫داستان‌های عاشقانه وقتی تموم میشن ‫که یکی از دو طرف جدا بشه.
‫در مورد ما، ‫هیچ‌کدوممون این کار رو نکردیم.
‫کامیل.
‫رابطه‌ی ما یه رابطه‌ی بدون تلفن بود،
‫با منتظر موندن برای همدیگه ‫توی قاره‌های مختلف.
‫و از هم پاشید.
‫من دیوانه‌وار عاشقتم.
‫مثل هیچ‌وقت دیگه‌ای.
‫ولی به هم نمی‌خوریم.
‫و به خاطر اون نیست. ‫مطمئنم اون فوق‌العاده‌ست.
‫ما زندگی‌های متفاوتی داریم. ‫من هیچ‌وقت نرفتم بلو مون توی سنگاپور.
‫حتی نمی‌دونم چیه.
‫ولی تو همینی.
‫دنبال چیزهای پرزرق و برق، ‫شیک، و سطح بالایی.
‫من بیشتر توی خط، خب...
‫دیدن دوست‌هام کنار فواره‌ی توی میدون،
‫خوردن تخم‌مرغ نیمرو با دست،
‫چیدن هندونه با بابام روزهای جمعه...
‫من بیشتر تو خط چیزهای کوچیکم. ‫زندگی من پر از چیزهای کوچیکه.
‫عاشقشم، چون تنها چیزیه که دارم.
‫ولی تو ۵۰ تا زندگی داری،
‫و توی هر ۵۰ تاش، یکی هست که ‫داره برات نوشیدنی خنک می‌کنه.
‫از بین اون ۵۰ تا زندگی،
‫این یکی رو انتخاب می‌کنم تا با تو باشم.
‫این همونیه که مجذوبم می‌کنه.
‫من و تو همدیگه رو دوست داریم.
‫می‌دونی چیه؟
‫تا ابد عاشق همدیگه می‌موندیم.
‫ولی نمیشه.
‫چون یه تاریخ انقضا داره، ‫و ترجیح میدم خودم برای امروز تعیینش کنم.
‫و اگه حتی یه کم برام احترام قائلی،
‫ازت خواهش می‌کنم ‫دیگه هیچ‌وقت دنبالم نگرد.
‫خداحافظ.
‫خداحافظ، کامیل.
‫نفری دو تا کلت برمی‌داریم با دو تا خشاب.
‫اوضاع می‌تونه پیچیده بشه.
‫قراره توی خیابون باشیم.
‫ممکنه حداقل هشت نفر باشن. ‫چهار نفر توی هر ماشین.
‫لباس‌های نسوز پشت می‌مونن.
‫هرچی زودتر بیاین بیرون، بهتره. ‫متوجه شدین؟
‫آره. میریم سر قرار.
‫وقتی لباس‌ها رو گرفتین، بهم زنگ بزنین.
‫من کار دارم.
‫من می‌مونم.
‫سعی می‌کنم بفهمم گاوصندوق تیتانیومی ‫چطوری باز می‌شه.
‫یه عملیات تمیز می‌خوام.
‫سریع. هیچ ردی به جا نذارین.
‫الان!
‫یه تلفات داریم.
‫بکش.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫بهت گفتم دنبالم نگردی.
‫این‌طوری بهم احترام می‌ذاری؟
‫نه، یه قدم دیگه نیا.
‫بهت گفت بری.
‫به محض اینکه حرفمو گوش بدی میرم.
‫قسم می‌خورم.
‫هی، بیا بریم.
‫برو، عوضی.
‫با اون زن فرانسوی دیدیمت.
‫هیچ اتفاقی با کامیل نیفتاد.
‫اگه هم اتفاقی افتاده باشه، ‫چیزی که توی اون هتل گذشت این بود که
‫یه راه فرار به دست آوردی ‫تا از من فرار کنی.
‫- نمی‌خوام باهات حرف بزنم. ‫- نه، کاندلا.
‫اگه فکر می‌کردی بهت خیانت کردم،
‫خودت با یه دبه بنزین آتیشم می‌زدی.
‫ترس از صحنه گرفتی.
‫و چسبیدی به یه بطری نوشیدنی ‫تا بگی زندگی تو مال من نیست،
‫ولی چیزی که واقعاً ازش می‌ترسی ‫دوست داشتنه.
‫این‌قدر دوست داشتن من.
‫- ولی می‌دونی چیه؟ ‫- چی؟
‫یه خبر خوب دارم.
‫منم به همون اندازه دوستت دارم.
‫یا بیشتر. نگاه کن.
‫اینجا نوشته، مگه نه؟
‫خودت بهم گفتی.
‫ولی چیزهای دیگه‌ای هم اینجا هست ‫که شاید بد خوندی.
‫فکر می‌کنی من به زندگیت نمی‌خورم.
‫به خاطر همینه...
‫به خاطر همینه که بلند و واضح ‫میگم تا همه بشنون.
‫برای من، باعث افتخاره...
‫باعث افتخاره که ‫بیام به این مزرعه تا هندونه بچینم
‫یا هر کار دیگه‌ای با خانواده‌ت.
‫همین الان برو، ‫وگرنه توی یه تابوت میری.
‫تا سه می‌شمرم.
‫- یک! ‫- بابا، خواهش می‌کنم!
‫دو!
‫من نمیرم، ولی اجازه نمیدم این مکالمه ‫به یه تراژدی ختم بشه.
‫سیمون، اسلحه‌ها رو بیار پایین.
‫اسم من سیمون نیست.
‫اسم من آندرس د فونویوساست.
‫معمولاً توی محله‌ی ‫لاس لتراس مادرید زندگی می‌کنم،
‫بالای یه کافه به اسم بوینس آیرس.
‫از ازدواج قبلیم یه پسر دارم به اسم رافائل،
‫و یه دزدم.
‫و تنها فکرم از وقتی که ‫اون هتل رو ترک کردی اینه که
‫چطوری بهت ثابت کنم ‫به همون اندازه که تو عاشقمی، عاشقتم.
‫دارم مستقیم به سمتت میام، عشق من.
‫و اینکه قطعاً می‌تونی
‫بهم ایمان داشته باشی.
‫و خب، تنها راهی که به فکرم می‌رسه ‫که این کار رو بکنم اینه که...
‫اینه.
‫میشه خواهش کنم توی جیب کتمو نگاه کنی؟
‫و الان وقتشه که بگی آره
‫یا نه.
‫آره، قبول می‌کنم.