‫وقتی دکتر به بیمارش نگاه می‌کنه، ‫چی می‌بینه؟
‫بیماریش رو می‌بینه ‫یا خود فرد رو؟
‫من معتقدم نمی‌شه ‫بدون شناخت...
‫ذات بیمار، درمانش کرد.
‫گاهی اوقات هم تنها روش درمان...
‫شکستن قوانینه.
‫[خروجی]
‫تشنه نیستی هارولد؟ ‫آب نمی‌خوای؟
‫معلوم بود نمی‌خوای.
‫هارولد. ‫منم، دکتر ولف.
‫زود باش این رو بپوش.
‫[تمام ملاقات‌کنندگان باید نام خود را] ‫[در بخش پرستاری ثبت کنند.]
‫عذر می‌خوام دکتر ولف.
‫هارولد رو کجا می‌برین؟
‫اِم، می‌ریم یه دوری بزنیم.
‫امروز مناسبت خیلی خاصیه.
‫بیماران آلزایمر بدون مجوز...
‫از بخش من خارج نمی‌شن.
‫عذر می‌خوام مارسی. ‫زود برمی‌گردیم.
‫- آهای! آهای! آهای! ‫- آهای!
‫وای، حتما شوخیت گـ...
‫آخه چرا مارسی صدام می‌کنه؟
‫اگه من هم موهام رو ببندم، ‫مارسی صدام می‌کنه.
‫می‌گن چهره ملت یادش نمی‌مونه.
‫به نظر من خودش بی‌شعوره.
‫جی‌راد، یه فراری داریم.
‫[وارویک] ‫[یک‌طرفه]
‫خیلی ممنون.
‫مگه دیوانه شدی؟
‫آها، آقا و خانم چیس هستین. ‫ببخشید. نشناختمتون.
‫چرا با پدر من اومدی اینجا؟
‫مسلما شب مهم زندگی عروس خانم...
‫- بدون پدربزرگش ناقص می‌موند. ‫- اون که اصلا یادش نمیاد.
‫هارولد، من رو می‌شناسی؟
‫ایشون رو می‌شناسی؟
‫حافظه‌اش رو از دست داده آقای چیس، ‫انسانیتش رو که از دست نداده؛
‫- ولی شما... ‫- زود باش برو...
‫تا دخترمون شما رو ندیده.
‫داستان درست نکن.
‫ببین، اگه امشب دل دخترم رو بشکنی،
‫کاری می‌کنم دیگه هیچ بیماری رو ‫درمان نکنی.
‫وقت اجراست هارولد. ‫بیا.
‫وقت اجراست؟
‫آماده‌ای؟
‫[سی بک‌اشتاین]
‫از این یکی خوشت میاد هارولد؟
‫آره؛
‫ولی از نواختنت خوشم نمیاد.
‫خیلی‌خب.
‫قبوله. اِم...
‫خب، نشونم بده چطوری می‌نوازنش.
‫♪ شاید همیشه دوستت نداشته باشم، ولی... ♪
‫♪ ولی تا وقتی ستاره‌ها بالای سرتن، ♪
‫♪ اصلا لازم نیست به عشقم شک کنی ♪
‫♪ کاری می‌کنم کاملا مطمئن بشی ♪
‫♪ فقط خدا می‌دونه بدون تو... ♪
‫♪ چی می‌شم ♪
‫♪ اگه یه روزی تنهام بذاری، ♪
‫♪ زندگی همچنان ادامه پیدا می‌کنه، ♪ ‫♪ ولی باور کن... ♪
‫♪ هرچی از دنیا ببینم به درد نمی‌خوره ♪
‫♪ پس زندگی به چه کارم میاد؟ ♪
‫♪ فقط خدا می‌دونه بدون تو ♪ ‫♪ چی می‌شم ♪
‫♪ فقط خدا می‌دونه بدون تو... ♪
‫♪ فقط خدا می‌دونه... ♪
‫♪ فقط خدا می‌دونه بدون تو... ♪
‫♪ فقط خدا می‌دونه... ♪
‫♪ فقط خدا می‌دونه بدون تو... ♪
‫♪ چی می‌شم ♪
‫♪ فقط خدا می‌دونه بدون تو... ♪
‫♪ چی می‌شم ♪
‫- ایول! ‫- احسنت!
‫بابابزرگ.
‫خیلی...
‫باورم نمی‌شه اینجایی.
‫سوفی.
‫چطوری فهمیدی؟ ‫از کجا...؟
‫موسیقی.
‫عقلش رو سر جاش میاره، ‫هویت و خاطراتش رو زنده می‌کنه.
‫وای خدایا.
‫یه بیمار آلزایمر رو ‫از بیمارستان خارج...
‫و سوار موتور کردی.
‫خانواده‌اش تهدید کردن ‫که شکایت می‌کنن.
‫چون بهترین شب زندگی هارولد رو ‫براش رقم زدم؟
‫اون شب رو یادش نمی‌مونه.
‫دلیل نمی‌شه شادی رو تجربه نکنه.
‫تو که رفیقش نیستی. ‫دکترشی.
‫آره، دقیقا. ‫من دکترشم.
‫بیماریش هم درمان نداره.
‫دنیاش داره روز به روز تاریک‌تر می‌شه...
‫و فرصتش محدوده.
‫درسته که شما ترجیح می‌دین ‫فراموشش کنم و یه گوشه ولش کنم،
‫ولی من تصمیم می‌گیرم باهاش قدم بزنم ‫و راهی به سمت آینده پیدا کنیم،
‫چون کس دیگه‌ای حاضر نیست کمکش کنه، ‫حتی خانواده‌اش هم حاضر نیستن.
‫آره، درسته، هارولد نمی‌تونه ‫به امید خاطراتش زندگی کنه.
‫فقط زمان حال رو درک می‌کنه، ‫واسه همین به خودش...
‫و بیمارانی چون هارولد کمک می‌کنم ‫از همون لحظه گذرا...
‫نهایت بهره رو ببرن.
‫مسئولیتم همینه. ‫کارم همینه.
‫از سخنرانی‌های خوبت بود.
‫درک می‌کنیم. ‫تو قهرمانی.
‫می‌خوای دید بیمارانت به دنیا رو عوض کنی.
‫می‌خوام دید دنیا به بیمارانم رو عوض کنم.
‫تو این بیمارستان رو به خطر انداختی!
‫دکتر کوئن، شما درک نمی‌کنین.
‫خودت درک نمی‌کنی.
‫شرمنده‌ام دکتر ولف، ‫ولی جناب‌عالی اخراجی.
‫[برانکس] ‫[سیتی آیلند]
‫ولف؟
‫ولف!
‫ولف؟
‫دستت بنده؟
‫- سلام کارول. ‫- می‌خواستم تماس بگیرم یا پیام بدم؛
‫ولی از فناوری فراری‌ای.
‫- من که خط ثابت دارم. ‫- ولی هیچ‌وقت جواب نمی‌دی.
‫شنیدم اخراج شدی.
‫خب، اومدی اینجا چیکار کنیم؟
‫اومدی با همدیگه غصه بخوریم؟
‫چرا که نه؟ ‫پس دوست به چه دردی می‌خوره؟
‫شاید دوست عادی به این درد بخوره؛
‫ولی بحث ما فرق می‌کنه.
‫خیلی‌خب، مجبورم می‌کنی ‫دنبالت بیام.
‫عصب‌شناس هیئت علمیمون ‫اخیرا استعفا داده.
‫باید زود جایگزینش کنیم.
‫بخش کوچکیه، ‫زود عادت می‌کنی.
‫ضمنا، همکار من می‌شی.
‫کارول، من نمی‌تونم ‫تو بیمارستان عمومی برانکس کار کنم.
‫خودت دلیلش رو می‌دونی.
‫می‌دونم.
‫پس شاید بهتر باشه ‫پیشنهاد جای دیگه‌ای رو قبول کنی، هوم؟
‫حتما از کلی بیمارستان بهت پیشنهاد دادن.
‫تو بهمون نیاز داری ولف.
‫سرم شلوغه.
‫معلومه که شلوغه.
‫باید ورزش کنی، باخ گوش بدی ‫و به گیاهانت برسی.
‫- سرخسن. ‫- راهبرد مقابله‌ان.
‫مگه رئیس بخش روان ‫خودش بیمار نداره...
‫- که روان‌کاویشون کنه؟ ‫- دارم؛
‫ولی روان‌کاوی تو باحال‌تره.
‫ضمنا، می‌دونم بدون بیمارانت ‫خیلی اذیت می‌شی.
‫آها، خب، شدنی نیست کارول.
‫خب، خیلی حیف شد، ‫آخه خیلی خوشحال می‌شدم...
‫تو یه مورد پس از عمل کمکم کنی.
‫هانا پیترز، مادر مجرده، دو پسر داره.
‫واسه درمان صرعش ‫لوبکتومی...
‫لوب گیجگاهی راست انجام داده بودن ‫و تأثیر داشت.
‫فقط وقتی واسه معاینه بعدش اومد،
‫متوجه شدم رفتارش ‫به شدت تغییر کرده.
‫چه تغییری کرده؟
‫دکتر محرم اسرار بیماره.
‫فقط می‌تونم بگم به شدت غیرعادیه.
‫به عمرم نظیرش رو ندیدم.
‫به علاوه، دارن بودجه‌مون رو کسر می‌کنن...
‫و بیمارهای به شدت محتاجی دارم...
‫که مجبورم ردشون کنم.
‫کاش یه عصب‌شناس نابغه داشتیم...
‫که به هر قیمتی کمکشون می‌کرد.
‫کارول.
‫تنهات می‌ذارم که به... سرخس‌هات برسی.
‫تا ۵:۰۰ بهت فرصت تجدید نظر می‌دم.
‫وایستا ببینم. خیال کردی قراره ‫از الان تا ۵:۰۰ چی بشه؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید یادت افتاد ‫واسه چی...
‫دکتر شده بودی.
‫- بابا. ‫- بیا.
‫چیزی نمونده.
‫[انجمن مسیحی مردان جوان]
‫از دوست‌های مدرسه‌ان؟
‫بیا یه کاری کنیم.
‫چشمت رو ببند. ‫من رو توصیف کن.
‫خصوصیات بارزم رو بگو.
‫ابروی کلفتی داری.
‫دماغ گنده‌ای داری.
‫اگه واقعا می‌خوای بچه‌های مدرسه‌تون رو...
‫به خاطر بیاری، ‫اون‌ها رو هم همین‌جوری توصیف کن.
‫چندتا دوست پیدا کن.
‫[انجمن مسیحی مردان جوان]
‫بابا؟ دستت داره خون میاد.
‫وقتی پدرت...
‫داروهاش رو نخوره، ‫همین‌جوری می‌شه.
‫وقتی بهت گفتم پدرت بیماره، ‫منظورم همین بود.
‫[بیمارستان عمومی برانکس]
‫بخش روان‌کاوی و عصب‌شناسی ‫تو یه طبقه‌ان.
‫منظورم از عصب‌شناسی خودتی.
‫باب میل خودته، تک و تنهایی.
‫کسی سد راهت نمی‌شه ‫و می‌تونی راحت دنیا رو نجات بدی.
‫همون‌طور که می‌بینی، ‫اینجا خیلی شلوغه و نیرو کم داریم.
‫بخش بیماری‌های موندگار سمت چپه. ‫درمانگاه شبانه‌روزی سمت راستمه.
‫اینجا هم... عذر می‌خوام... ‫اورژانس روان‌کاویه...
‫که بعد از ۲:۰۰ بامداد غوغا می‌شه.
‫تو رود هادسن شنا کردی؟
‫این هم راهبرد مقابله است.
‫آها. خب، بوهای بدتر از این هم ‫به مشاممون می‌رسه.
‫مطب تو اینجاست.
‫- من انتهای همین راهروئم. ‫- عین دانشکده پزشکی.
‫ولی الان جای مصرف مواد، ‫دارو تجویز می‌کنیم.
‫از طرف من حرف نزن.
‫ببین، یه لطفی در حقم کن.
‫حداقل الکی درخور جایگاهت رفتار کن.
‫یه کم ثبات اینجا خیلی به نفع انترن‌هاته.
‫استاد قبلیشون واسه حقوق بیشتر ‫از اینجا رفت.
‫انترن؟ ‫تو که گفتی تک و تنهام.
‫آها، خب، فرض کن تماشاچی‌ان...
‫و اومدن از نبوغت لذت ببرن.
‫نه، نه، نه، انترن نمی‌خوام. ‫من واسه بیمارها اومدم اینجا.
‫واسه آموزش هم اومدی.
‫آخه شاید باورت نشه، ‫ولی به دکترهای بیشتری عین تو نیاز داریم...
‫که به هر کی کمک نمی‌خواد ‫کمک می‌کنن.
‫- ازم متنفر می‌شن. ‫- نه.
‫تحملت می‌کنن، عین من.
‫راستش، احتمالا ‫اگه بیماریت رو باهاشون در میون بذاری...
‫خیلی زودتر صمیمی بشین.
‫کارول، الان دیگه سال ۲۰۲۴ـه.
‫اسمش بیماری نیست.
‫چهره‌کوریت رو می‌گم.
‫حداقل اون‌جوری بی‌دلیل ‫ازت متنفر نمی‌شن.
‫ضمنا، دوش بگیر.
‫- [هشدار] [در را مسدود نکنید] ‫- هوم! باورم نمی‌شه.
‫وای خدایا. حالت خوبه؟
‫ببین، اگه می‌خوای، ‫من اضافه دارم بهت بدم...
‫- چی؟ ‫- روپوش اضافه دارم.
‫- عه، واقعا؟ ‫- آره.
‫خدا رو شکر.
‫بیمار فن‌سیکلیدینمون ‫عین جن‌گیر شد...
‫و دو بار عین فواره روم بالا آورد.
‫راستش، خیلی خوبه ‫که سایزت با وان یکیه اریکا.
‫من هم حاضر بودم روپوشم رو بهت قرض بدم، ‫ولی خیلی بزرگه.
‫حقیقت رو قبول کن جیکوب. ‫اصلا روپوش نمی‌خواد.
‫بچه‌ها، خبر مهمی دارم.
‫چیه؟ تثبیت‌کننده خلقت رو عوض کردی؟
‫راستش، آره. یه مهارکننده انتخابی ‫بازجذب سروتونین جدید هم مصرف می‌کنم؛
‫ولی نه. ‫یه استاد جدید داریم.
‫دکتر الیور ولف.
‫- ولف؟ ‫- ظاهرا نابغه است.
‫ممکنه یه بار هم که شده ‫یه چیزی یاد بگیریم.
‫واقعا؟ ‫آخه من شنیدم خیلی بی‌شعوره.
‫حالا که حرفش شد...
‫سلام.
‫خیلی عذر می‌خوام دکتر.
‫اریکا هستم. ‫ایشون هم... ایشون...
‫- اِم، وان هستم. ‫- جیکوب هستم.
‫دانا هستم. ‫خیلی خوش‌وقتم دکتر.
‫ولم کنین! ‫من دیوانه نیستم!
‫- خانم پیترز، لطفا آروم باشین. ‫- نه، نه. چیزی نیست.
‫خانم پیترز، می‌خوایم کمکتون کنیم.
‫من دیـ... دیوانه نیستم. ‫گاس!
‫- زود دکتر لازم داریم! ‫- الیس!
‫بچه‌هام کجان؟
‫- آروم باشین. ‫- نه، نه!
‫ولم کنین! ‫ولم کنین!
‫بیمارم رو ول کنین. ‫آهای، آهای.
‫بیمارم رو ول کنین. آهای.
‫چیزی نیست. ‫چیزی نیست.
‫چی شده؟ ‫حالت خوبه؟
‫نه. بچه‌هام رو گرفتن و پسشون نمی‌دن.
‫بچه‌هاش رو گرفتین؟
‫نه دکتر، بچه‌هاش رو نگرفتیم.
‫همون‌جا وسط راهرو وایستادن.
‫خیال کردین بچه‌های خودم رو نمی‌شناسم؟
‫- اون‌ها پسر من نیستن. ‫- خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫پس کی‌ان؟
‫نمی‌دونم.
‫وقتی اومده بودم عمل کنم، ‫بچه‌هام...
‫گاس و الیس همراهم بودن؛
‫ولی از اتاق عمل که بیرون اومدم، ‫اون...
‫اون دوتا جاشون بودن.
‫اون...
‫اون همزادهاشون جاشون بودن.
‫یکی عوضشون کرده.
‫باید برشون گردونین.
‫قول بدین برشون می‌گردونین.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب. ‫می‌تونم قول بدم...
‫این مشکل رو حل می‌کنیم.
‫با هم حلش می‌کنیم.
‫[هانا پیترز] ‫[متولد ۱۲ ژوئیه ۱۹۸۶]
‫خب، مغزش سالمه. ‫حافظه‌اش سر جاشه.
‫علائم روان‌پریشی نداره.
‫ظاهرا تنها نقطه کور...
‫یا توهمش ‫بچه‌هاشن.
‫از وقتی عمل کرده، ‫خیال می‌کنه همزاد بچه‌هاشن.
‫یعنی هانا هنوز بچه‌هاش رو می‌شناسه؛
‫ولی یه چیزی تو مغزش ‫نمی‌ذاره دوستشون داشته باشه؟
‫خب، باید از همین سر دربیارم.
‫پیرس، چرا دارن از بیمارم ام‌آرآی می‌گیرن؟
‫سلام نیکولز، ایشون دکتر ولف، ‫عصب‌شناس جدیدمون هستن.
‫خوش‌وقتم. ‫کلی تعریفت رو شنیدم.
‫عه، من تعریف شما رو نشنیدم.
‫نیکولز رئیس بخش جراحی مغز و اعصابمونه.
‫خودش جراح هانا بوده.
‫بعد از عملم هم اصلا بهش حمله دست نداده،
‫- پس چرا دارین... ‫- آره، ولی کاری کردین...
‫اون زن به بچه‌هاش بی‌اعتنایی کنه.
‫از عوارض رایج عمل مغز و اعصابه.
‫یه هفته‌ای عین سابق می‌شه.
‫احتمالش کمه. ‫بی‌اعتنایی احساسی...
‫- گزینشی شدیدی داره. ‫- من موظف نبودم...
‫مادر خوبی ازش بسازم. ‫کار من درمان صرعش بود...
‫که موفق شدم؛
‫ولی راحت باشین، ‫باز هم وقتتون رو تلف کنین.
‫- اِم، جاش... ‫- منابع بیمارستان رو تلف کنین.
‫اوف. باز هم باید باهاش صحبت کنم؟
‫آره. متأسفانه کار جدیدت ‫حکم می‌کنه با افرادی...
‫که نبوغت رو درک نمی‌کنن ‫همکاری کنی.
‫- چه فکری تو سرته؟ ‫- می‌خوام بعد از اتمامش،
‫هانا رو تو خونه کنار بچه‌هاش ‫تحت نظر بگیرم.
‫فکر خوبیه. ‫انترن‌ها رو هم ببر.
‫انترن‌ها کجان؟
‫باید شاهد کل این کارها باشن.
‫خوب پیش نمی‌ره.
‫چهره‌کوریت رو بهشون نگفتی.
‫نگفتم و قصد ندارم بگم.
‫هیچ‌وقت بلد نبودی راستش رو بگی.
‫مشکلم اون نیست. ‫مشکلم...
‫- اینه که ازشون خوشم نمیاد. ‫- از هیچ‌کس خوشت نمیاد.
‫الکی نگو. ‫از بعضی‌ها خوشم میاد.
‫کی؟ از کی خوشت میاد؟ ‫یه نفر رو مثال بزن که بیمار نباشه.
‫- تو. ‫- خیلی‌خب.
‫- از تو خوشم میاد. ‫- انترن‌ها رو ببر.
‫دکتر ولف!
‫وایستین.
‫دکتر پیرس گفتن باید دنبالتون بیایم.
‫بقیه هم دارن میان.
‫گفتن می‌خوایم به هانا پیترز ‫رسیدگی کنیم.
‫اریکا هستم.
‫آها. درسته.
‫[ورودی ۲]
‫خب، وان که سمت چپه،
‫خیلی مهربون ‫و یه کم عجیب و غریبه.
‫اون هم داناست. ‫یه پا نابغه است...
‫و چه تو اینترنت، چه جلوی ما، ‫رک و راست از اضطرابش حرف می‌زنه.
‫جیکوب سمت راسته،
‫تو دانشگاه نوتردام ‫فوتبال آمریکایی بازی می‌کرد،
‫ولی مصدوم شد ‫و به دکتر شدن راضی شد.
‫خیال می‌کنه مهاجم اصلی انترن‌هاست.
‫خودت چی؟
‫من همونی‌ام که بیشتر از همه تلاش می‌کنه.
‫همونی‌ام که به نفعتونه پیشتون باشم.
‫مهاجم اصلی منم.
‫دانا. دانا. دانا، دانا! ‫من جلو می‌شینم. دانا!
‫- نه، نه، نه، نه. من ماشین‌زده می‌شم. ‫- من جلو می‌شینم.
‫پس دیمن هیدرینات بخور، ‫آخه پای من...
‫پشت ماشین جا نمی‌شه.
‫ممنون.
‫- در رو برات باز می‌کنم. ‫- آبروی آدم رو می‌بری.
‫بفرمایین. ‫هنوز هم جوان‌مرد پیدا می‌شه اریکا.
‫وای.
‫- ببخشید. ‫- عیبی نداره.
‫وای. می‌دونستم باید با مترو بیایم.
‫- وای. ‫- امان از دستت پرستار جکی.
‫- پیداش نکردی؟ ‫- من «دکترم»،
‫ضمنا، داروهام رو مسخره نکن. ‫نسخه همه‌شون رو دارم.
‫حتما.
‫کسی نمی‌خواد یه کلونازپام رو نصف کنیم؟
‫خدا رو شکر. آره، ممنون می‌شم.
‫می‌خوایم هانا رو چیکار کنیم؟
‫آها، اِم، می‌خوایم تو خونه‌اش ‫کنارش بمونیم...
‫و ببینیم بالاخره می‌تونه ‫نسبت به بچه‌هاش...
‫- عشق و عاطفه حس کنه یا نه. ‫- خیلی‌خب، ولی دکتر،
‫نمی‌شه همین کار رو ‫تو بیمارستان بکنیم؟
‫نپرسید فرد چه بیماری‌ای دارد،
‫بپرسید بیماری چه فردی را دارد.
‫نقل‌قول از آسلر بود.
‫خرخون.
‫من هم خونده بودمش.
‫خوش‌سلیقه‌ای.
‫ببخشید به هم ریخته است. ‫دو سه ماهی کار می‌بره.
‫کی اثاث‌کشی کردین؟
‫- دقیقا بعد از عملم. ‫- حالت چطوره؟
‫حالا که می‌تونم روزم رو...
‫بدون حملات مرگبار شب کنم، ‫به نظرم خیلی خوبم.
‫گاس و الیس چی؟
‫وقتی پیششونم، نـ...
‫نمی‌تونی باهاشون ارتباط برقرار کنی.
‫بیا یه کاری کنیم. ‫چشمت رو ببند.
‫به خصوصیت بارز از گاس و الیس رو...
‫برام توصیف کن.
‫گاهی اوقات که آدم نمی‌تونه ‫ارتباط برقرار کنه،
‫خیلی تحت فشار قرار می‌گیره.
‫تمرکز رو جزئیات به دردت می‌خوره.
‫می‌تونی تمرکز کنی؟
‫گاس رو گونه راستش ‫چال خنده بی‌نقصی داره...
‫و بین دو دندون جلویی الیس فاصله افتاده.
‫احساساتی هستی.
‫- عذر می‌خوام. ‫- نه، نه.
‫خیلی خوبه.
‫این‌طور نیست که دوستشون نداشته باشم.
‫دوستشون دارم.
‫وقتی می‌رم مدرسه ‫و یادشون می‌افتم،
‫دلم منفجر می‌شه.
‫حس می‌کنم عادی‌ام، ‫عین قبل از عملم.
‫تمرینت واسه امشب...
‫فکر به اون چال لبخند ‫و فاصله بین دندون‌هاست.
‫این‌جوری راحت‌تر یادت میاد کی هستن ‫و چقدر دوستشون داری.
‫صبح دوباره همدیگه رو می‌بینیم.
‫سلام.
‫- بیا. باید بریم. ‫- مامان! بیا بیرون دیگه.
‫چرا این‌جوری می‌کنی؟! ‫خواهش می‌کنم! مامان!
‫سلام، من دکتر هانا هستم. ‫جریان چیه؟
‫می‌خواد ما رو از مامانمون بگیره.
‫- از سازمان حمایت از کودکان اومدم. ‫- مامان!
‫همسایه‌ها گفتن جیغ و داد شنیدن...
‫و دیدن این پسرها زیر بارون وایستادن.
‫خانم پیترز بیرونشون کرده...
‫و تو خونه راهشون نمی‌ده.
‫می‌شه حداقل تا بچه‌هاش رو نبردین، ‫باهاش صحبت کنم؟
‫من سعی کردم، ‫ولی خیال می‌کنه بچه‌های خودش نیستن...
‫و به خطرشون انداخته. ‫باید کار خودم رو بکنم.
‫فقط می‌گم این‌جور جدایی...
‫به بچه‌ها آسیب روانی می‌زنه.
‫گرفتن سرپناهشون هم آسیب می‌زنه. ‫غفلت بزرگیه.
‫خب، گاس و الیس الان کجان؟
‫فعلا تو یه یتیم‌خونه هستن...
‫تا پدرشون رو که ساکن شمال ایالته ‫پیدا کنیم.
‫اگه یه پاش شکسته بود هم...
‫بچه‌هاش رو ازش می‌گرفتین؟
‫این مسئله خیلی فرق می‌کنه دکتر.
‫آره، از جهاتی فرق می‌کنه،
‫ولی جفتشون جراحت محسوب می‌شن.
‫صرفا جراحت هانا تو مغزشه...
‫و واسه همین درکش براتون سخت‌تره.
‫درمانش نیازمند صبر، زمان...
‫و هم‌دلی بیش از حد معموله.
‫با گرفتن بچه‌هاش درمان نمی‌شه.
‫خب، متأسفانه ما وقت نداریم.
‫تا بتونین ثابت کنین مادر سزاواریه...
‫و خونه‌اش واسه اون بچه‌ها خطرناک نیست،
‫فقط می‌تونه تحت نظرات ‫باهاشون ملاقات کنه.
‫تا یادم نرفته بگم،
‫رئیس کل بیمارستان می‌خواد ببیندت.
‫خب، به رئیس کل بیمارستان بگو...
‫سرم شلوغه و باید بچه‌های بیمارم رو ‫پس بگیرم.
‫خب؟
‫سلام بچه‌ها، ‫می‌دونم ذهنتون خیلی درگیره،
‫ولی می‌خواستیم حالتون رو بپرسیم...
‫و اگه سوالی دارین ‫جواب بدین.
‫رو لباستون چیه؟
‫اِم، آها.
‫این جدول تناوبیه الیس.
‫یعنی چی؟
‫خب...
‫هرچیزی که می‌بینیم ‫و درک می‌کنیم رو در بر می‌گیره،
‫مثل اون صندلی یا دندون خودت،
‫مثل کوه‌ها، گیاهان و ستاره‌ها.
‫کل هستی همین‌جا...
‫تو این جدول کوچولوی روی لباسمه.
‫خیلی باحاله.
‫به نظر من هم باحاله.
‫مامانتون بعد از عملش ‫عوض شده، مگه نه؟
‫- ازمون متنفره. ‫- نه.
‫فقط وقتی پیشتونه این‌جوریه.
‫یه مشکل عصبی داره؛
‫ولی خیلی دوستتون داره. ‫خودش بهم گفت.
‫می‌شه یه کاری کنین ‫عین سابق بشه؟
‫نمی‌دونم؛
‫ولی کمکش می‌کنم.
‫خیلی‌خب بچه‌ها، دیگه باید بریم.
‫نمیاد کله‌گنده.
‫- ولی قول داده بود. ‫- می‌دونم؛
‫ولی حال پدرت خوب نیست.
‫- شاید تو بتونی کمکش کنی. ‫- من از اون دکترها نیستم.
‫الان اصلا تو حال خودش نیست.
‫واسه همین می‌ذاریم ‫تو حال خودش باشه.
‫تو هم تو مدرسه تعریف نمی‌کنی.
‫یعنی رازه؟
‫یادته همیشه راجع به تفاوت چی می‌گیم؟
‫گاهی اوقات درکش واسه بقیه دشواره.
‫درسته.
‫پس قوی می‌مونیم...
‫و بین خودمون می‌مونه.
‫خونه دوران کودکی.
‫آهای، با توئم. ‫آره، بقیه رو بیار.
‫باید کمکم کنین.
‫ولی اورژانسیه.
‫کس دیگه‌ای نیست ‫که باهاش صحبت کنم؟
‫- چرا که نه؟ گوشی دستمه. ‫- خیلی‌خب، باز هم مرسی.
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی‌خب. خداحافظ.
‫نمی‌فهمم. ‫ اگه ولف می‌خواد بدونه...
‫هانا کجا بزرگ شده، ‫چرا از خودش نمی‌پرسیم؟
‫چون نمی‌خواد از قبل به واکنشش فکر کنه.
‫باید غافلگیرش کنیم ‫که آزمایشمون جواب بده.
‫عه، وایستا ببینم. ‫ولف این‌ها رو بهت گفته؟
‫- آره بابا. ‫- بی‌شوخی؟
‫ولف امروز صفر بار با من حرف زده.
‫- خیلی داغونه. ‫- نه‌خیر، همه‌چی داغونه.
‫خیلی‌خب، باید قبول کنیم، ‫به نفع اون بچه‌هاست...
‫که با پدرشون زندگی کنن، ‫من چهار سال تو دانشکده پزشکی جون نکندم...
‫که منشی یه از دست رفته بشم.
‫من هم چهار سال دانشکده پزشکی نرفتم...
‫که به مزخرفات تو گوش بدم. ‫آره، ولف عجیب و غریبه.
‫آره، ظاهرا مشکل هانا درمانی نداره؛
‫ولی کار ما درک مغز انسانه،
‫مخصوصا وقتی رفتارش عجیبه،
‫مخصوصا وقتی درمانی نداره.
‫پس این‌قدر حکم قضاوت نکن ‫و کارت رو بکن.
‫هوم. قطع کردن.
‫اشکالی نداره، چون...
‫من پیداش کردم.
‫باورم نمی‌شه قبول کرده بیاد دنبالشون.
‫گاس و الیس نباید ‫با پدرشون زندگی کنن.
‫اصلا نمی‌شناسدشون.
‫گمون نکنم ازش خوشت بیاد.
‫آره، به نظرش به خاطر صرعم ‫مامان بدی بودم.
‫درکش سخت نیست.
‫با حملاتم حتی نمی‌تونستم رانندگی کنم.
‫بچه‌ها رو هر آخرهفته ‫می‌بردم پارک بلافس.
‫با اتوبوس می‌رفتیم. ‫یک و نیم کیلومتر راه می‌رفتیم.
‫همیشه از اول تا آخر غر می‌زدن؛
‫ولی وقتی می‌رسیدیم ‫خیلی خوشحال می‌شدن.
‫پاتوقمون بود.
‫حالا بالاخره می‌تونم ‫خودم ببرمشون،
‫ولی از دستشون دادم.
‫اون موقع مامان خیلی خوبی بودی، ‫الان هم مامان خیلی خوبی هستی.
‫واسه همین پسشون می‌گیری.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اینجا رو می‌شناسی؟
‫شبیه خونه بچگی‌هامه.
‫خب، چی یادت میاد؟
‫یادم میاد...
‫زانوم رو پله‌اش خراش برداشته بود...
‫و زیر سایه‌بانش «مونوپولی» بازی می‌کردم؛
‫ولی اینجا خونه من نیست.
‫انگار ساختگیه.
‫- انگار... ‫- انگار صحنه فیلمه؟
‫- انگار بازسازیه؟ ‫- چرا این‌جوری می‌کنیم؟
‫حست با دیدن این خونه، ‫شبیه حست...
‫موقع دیدن گاس و الیسه؟
‫دقیقا همون‌جوریه.
‫ولی وقتی خونه جدیدت رو...
‫که بعد از عملت ‫بهش نقل‌مکان کردین می‌بینی...
‫انگار عادیه.
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫حسگرها چی نشون می‌دن؟
‫پاسخی دریافت نمی‌کنن دکتر.
‫خیلی دوستت داریم.
‫دکتر ولف، چطور ممکنه ‫آدم این فیلم رو تماشا کنه...
‫و هیچ احساسی بهش دست نده؟
‫نشانگان کاپگراسه.
‫هر چیزی که هانا ‫قبل از عملش باهاش...
‫ارتباط احساسی عمیقی داشته، ‫مثل بچه‌هاش و خونه دوران کودکیش،
‫دیگه وقتی نگاهشون می‌کنه،
‫همون حس رو بهش منتقل نمی‌کنن.
‫ولی بذارین ببینیم وقتی بینایی رو ‫حذف کنیم، چی می‌شه.
‫داشتم خونه لیوای باهاش بازی می‌کردم.
‫- من هم اون رو می‌خوام. ‫- آها.
‫گاس، تولد منه.
‫الیس، اگه کمک می‌خوای، ‫میدان‌بانی من حرف نداره.
‫مطمئنی؟ آخه...
‫جواب داد. داره واکنش می‌ده.
‫هانا.
‫اون صداها برات آشنان؟
‫هانا؟
‫وای خدایا!
‫به سمت چپ بخوابونینش. ‫به سمت چپ بخوابونینش.
‫زود لورازپام بیارین.
‫نمی‌فهمم.
‫خیال می‌کردم صرعم با عمل رفع شده.
‫اون بخشی از مغزت رو...
‫که عامل صرع بود برداشتن، ولی...
‫باقی مغزت هنوز بلده حمله دست بده.
‫حافظه عصبیه. ‫این‌جوری می‌شه.
‫حالت رو خوب می‌کنیم.
‫دکتر ولف، می‌شه دو کلام صحبت کنیم.
‫خیلی‌خب. چیکارش کردی؟
‫چیکارش کردم؟ چـ...
‫داشتیم آزمایش واکنش احساسی می‌کردیم.
‫خیر سرش نباید استرس داشته باشه.
‫اون‌وقت تو داری اوج دوران حملاتش رو...
‫یادش می‌اندازی؟
‫اِم، می‌خواستم بفهمم...
‫چه آسیبی به مغزش زدین.
‫- من چه آسیبی زدم؟ ‫- چیزی نمونده موفق بشیم.
‫واقعا؟ ‫توهم می‌زنه،
‫بچه‌هاش رو از دست داد ‫و بهش حمله دست داده.
‫می... می‌دونی چیه؟ ‫دیگه...
‫دیگه بسه. ‫این بیمار دیگه دست تو نیست.
‫- نمی‌تونین چنین کاری بکنین. ‫- راستش، می‌تونم.
‫اگه خوشت نمیاد، ‫به رئیس اعتراض کن.
‫گمون کنم کار امروزمون تموم شد.
‫خانم پیترز؟ ملاقاتی دارین.
‫می‌خوان ببینن حالتون خوبه یا نه.
‫بی‌خیالش شدی.
‫عزیزم، باید از تو محافظت می‌کردم.
‫نه! تو درکش نمی‌کنی.
‫اصلا سعی نمی‌کنی.
‫اگه من دکتر بودم، یه کاری می‌کردم.
‫شرمنده‌ام. کاش می‌تونستم کمکش کنم،
‫ولی نمی‌تونم.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه.
‫[انجمن مسیحی مردان جوان]
‫عذر می‌خوام. اِم...
‫اِم، هانا پیترز کجاست؟
‫خودش خواست مرخص بشه. ‫رفت.
‫هر آخرهفته بچه‌ها رو می‌بردم پارک بلافس.
‫بالاخره می‌تونم خودم ببرمشون،
‫ولی از دستشون دادم.
‫از کجا می‌دونستی اینجام؟
‫خب، خودت گفته بودی پاتوقتونه.
‫قبلا هم به این کار فکر کرده بودم.
‫حملاتم خیلی وخیم شده بودن؛
‫ولی نتونستم. ‫بچه‌هام بهم نیاز داشتن.
‫- هنوز هم نیاز دارن. ‫- این‌جوری به دردشون نمی‌خورم.
‫هانا...
‫ذهن آدم سیاه و سفید نیست.
‫عذاب رو به خاطر می‌سپاره ‫و می‌تونه ازش زندان بسازه؛
‫ولی خودش هم می‌تونه ‫در اون زندان رو باز کنه...
‫و رهات کنه،
‫می‌تونه تو رو عین سابق کنه...
‫و برگردی پیش بچه‌هات.
‫راه موفقیتت رو پیدا می‌کنی.
‫من هم قول می‌دم ‫اگه بذاری،
‫تا تهش همراهیت می‌کنم.
‫اون بچه‌ها به حد کافی سختی کشیدن.
‫نمیارمشون اینجا...
‫که دوباره پسشون بزنه.
‫نمی‌زنه. ‫کافیه یه کم ایمان...
‫داشته باشیم، خب؟
‫- این دیگه چه کاریه؟ ‫- الان می‌بینین.
‫می‌تونین بیارینشون تو.
‫چیزی نیست هانا.
‫ولف. ‫اگه نتیجه نده،
‫همین امروز می‌رن با باباشون زندگی کنن.
‫- می‌دونم. ‫- خطرناکه.
‫مامان؟
‫چرا چشمت رو بستی؟
‫گاس؟
‫آره مامان. خودمم.
‫مامان؟
‫الیس؟
‫بیاین اینجا.
‫جفتتون بیاین اینجا.
‫سلام. سلام.
‫بچه‌های خودمن.
‫عزیزهای دل خودمن، می‌دونم.
‫باید به مامانم زنگ بزنم.
‫نمی‌فهمم. ‫چه تغییری حاصل شده؟
‫سوال خوبی پرسیدین.
‫فرض کنین مغز شبکه‌ای پیچیده...
‫متشکل از جاده‌ها و بزرگراه‌های متصل به همه.
‫وقتی به شیء یا چهره‌ای نگاه می‌کنیم،
‫پیامش از طریق اون جاده‌ها ‫به لوب‌های گیجگاهی منتقل می‌شه،
‫اونجا شناسایی می‌شه، ‫بعدش خارج می‌شه...
‫و به دستگاه لیمبیک می‌رسه.
‫فرض کنیم اونجا خونه است.
‫خب، اینجا محل ایجاد واکنش احساسی مناسب...
‫به کل چیزهاییه که می‌بینیم؛
‫ولی تو مغز هانا،
‫اون خروجی در حین عملش آسیب دیده،
‫واسه همین نمی‌تونه برسه خونه.
‫ذهنش واسه مقابله با این اختلال...
‫توهم پیشرفته‌ای ایجاد کرده ‫که بچه‌هاش همزادن؛
‫ولی می‌تونه از مسیرهای دیگه‌ای ‫هم به خونه برسه.
‫اون بخش مغزش...
‫که قشر شنوایی رو به آمیگدال...
‫متصل می‌کنه ‫آسیب ندیده.
‫واسه همین وقتی هانا ‫صدای گاس و الیس رو می‌شنوه،
‫می‌فهمه بچه‌هاشن ‫و احساس ارتباط می‌کنه.
‫خیلی دوستشون داره.
‫می‌رسه خونه.
‫دکتر، خیلی از توضیحاتتون ممنونم،
‫ولی اگه قراره تا آخر عمرش چشم‌بند بزنه،
‫نمی‌تونم بچه‌ها رو بهش بسپرم.
‫ولی شما هم شاهد وقایع امروز بودین.
‫هانا مادریه که بچه‌هاش رو ‫بی قید و شرط دوست داره.
‫کافیه بهش فرصت بدین ‫می‌تونه مراقبشون باشه.
‫بهش فرصت بدین.
‫[مامان]
‫وای. صبح به خیر مامان.
‫سلام گاس. خوب خوابیدی؟ ‫برادرت هنوز بلند نشده؟
‫مرحله یک: هانا هر روز صبح...
‫قبل از دیدن بچه‌هاش، ‫باهاشون ارتباط صوتی...
‫برقرار می‌کنه...
‫تا پیوند احساسیشون شکل بگیره.
‫مرحله دوم: شیشه عینکی طراحی کردیم...
‫که بینایی هانا رو کمی تغییر می‌ده.
‫این‌جوری مغزش یاد می‌گیره ‫شنوایی رو...
‫نسبت به بینایی ارجح بدونه.
‫مرحله سوم: ارتباطات.
‫هانا باید مشکلش رو ‫رک و راست بگه...
‫و برای بچه‌هاش تعریف کنه،
‫باید بهشون بگه مغزش ‫نمی‌ذاره عزیز‌ترین...
‫چیزهای زندگیش رو راحت ببینه.
‫باید با همدیگه و خانوادگی حلش کنن.
‫باید خودمون رو وفق بدیم ‫تا بتونیم رشد کنیم.
‫مهم نیست چقدر می‌خوایم ناپدید بشیم،
‫باید بذاریم بقیه خود واقعیمون رو ببینن.
‫من چهره‌کوری دارم.
‫سعی می‌کنم رو خصوصیات بارز تمرکز کنم...
‫تا ملت رو به خاطر بسپارم، ‫ولی راه‌حل بی‌نقصی نیست،
‫مخصوصا وقتی جمعیت زیاد می‌شه ‫یا آدم‌های جدیدی می‌بینم.
‫تنها راه‌حلش...
‫اینه که حتی اگه اذیت می‌شیم،
‫با همدیگه روراست باشیم.
‫حتی وقتی حس می‌کنیم متفاوتیم،
‫نباید بی‌چهره و بی‌صدا باشیم ‫یا بذاریم فراموشمون کنن.
‫گاهی اوقات فقط کافیه یه نفر...
‫واقعا آدم رو درک کنه.
‫سلام.
‫واسه دفتر جدیدت...
‫یه چیزی آوردم.
‫می‌دونستی با این بیمار اذیت می‌شم.
‫هوم. کمک به مادر ‫واسه دوست داشتن بچه‌هاش؟
‫نه، اصلا به ذهنم خطور نکرده بود.
‫خودت می‌دونی موهبته دیگه؟
‫چهره‌کوریت رو می‌گم.
‫باعث می‌شه خیلی بیشتر دقت کنی.
‫چیزهایی می‌بینی ‫که بقیه‌مون بهشون دقت نمی‌کنیم.
‫خب دکتر، این جلسه رو ‫به حساب بیمه‌ام می‌زنی؟
‫اِم، فرض کن از مزایای کارته.
‫ضمنا، برو رئیس رو ببین دیگه، باشه؟
‫نذار مخم رو بخوره.
‫آدم هرچقدر هم مسیرش رو عوض کنه...
‫[رئیس بیمارستان]
‫یا سعی کنه فرار کنه،
‫راهش همیشه به خونه ختم می‌شه.
‫به‌به.
‫عضو جدید هیئت علمیمون.
‫مرسی که بالاخره بهم سر زدین دکتر.
‫سلام مامان.