‫خاطره‌ای خیلی قدیمی رو ‫به یاد بیارین.
‫چی یادتون میاد؟
‫مشاهده خارق‌العاده‌ایه؟
‫سبوی خاصیه؟ صداست؟
‫یا شاید یه حس بود؟
‫خوشی؟ غم؟
‫ترس؟
‫بابا؟
‫کجا رفتی؟
‫وقتی حسی بهمون دست می‌ده،
‫نورون‌های مغزمون فعال می‌شن.
‫خاطره‌اش ثبت می‌شه؛
‫ولی اگه خاطره‌اش رو ‫مرور نکنیم،
‫سیناپس‌هاش به مرور زمان ‫تضعیف می‌شن.
‫خاطرات به مرور زمان از یاد می‌رن.
‫مغز به همون راحتی ‫که به یاد می‌سپره،
‫از یاد هم می‌بره.
‫اگه وقت نذاریم ‫و خاطراتمون رو مرور نکنیم،
‫ننویسیمشون، ‫براشون اهمیت قائل نشیم،
‫ممکنه یه روز به خودمون بیایم ‫و ببینیم از یادمون رفتن.
‫باز کن.
‫وایات تیر خورده.
‫از دیدنت خوشحالم دکتر.
‫خیلی‌خب. اِم... سلام.
‫خب، زخم جزئیه.
‫چندتا بخیه بیشتر نمی‌خواد،
‫بعدش می‌تونی بری.
‫کاربراتور جدید موتورت چطوره؟
‫ساساتش موتور رو سریع گرم می‌کنه؟
‫آره. دیگه مجبور نیستم کلی باهاش ور برم ‫تا روشن بشه.
‫خوبه، خوبه.
‫تعمیر بعدیت هم مهمون خودمی.
‫خب؟ ‫کافیه موتورت رو بیاری.
‫حتی فنربندیت رو هم تعویض می‌کنم.
‫دفعه قبل که دیدمش، ‫فهمیدم باید تعویض بشه.
‫ممنونم وایات. ‫جدی می‌گم.
‫متأسفانه باید بپرسم... ‫حال طرف چطوره؟
‫اون‌جوری‌ها نیست.
‫داشتم تفنگم رو تمیز می‌کردم.
‫گاهی رعشه بهم دست می‌ده...
‫و اتفاقی ماشه رو کشیدم.
‫- از رعشه‌ات برام بگو. ‫- چیزی نیست.
‫احتمالا به‌خاطر موتورسواری طولانیه.
‫حالم خوبه.
‫راست می‌گی.
‫احتمالا جای نگرانی نیست،
‫ولی من الان واقعا گلوله خودت رو ‫از بدن خودت درآوردم.
‫پس چطوره بری بیمارستان عمومی برانکس؟
‫چندتا آزمایش ازت می‌گیریم.
‫می‌گیم بر اثر بی‌احتیاطی بوده.
‫نه. نمی‌خواد.
‫اگه تو بیمارستان اسم «گلوله» بیارن،
‫پلیس‌ها عین مور و ملخ می‌ریزن.
‫الکی یه راست پیش خودت نیومدیم.
‫گلوله کجا بود؟ ‫ببین، باتری موتورم...
‫تموم شد، ‫تو کامل بررسیش کردی.
‫قطعه‌اش رو سفارش دادی ‫و چند روزه درستش کردی.
‫آزمایش اعصاب هم بررسی منه.
‫این‌جوری راحت‌تر می‌فهمیم ‫اتفاق خاصی افتاده یا نه.
‫پلیس بی پلیس.
‫دمنوش خوبیه. ‫بگونیاست؟
‫میوه گل رزه، ولی طعمشون شبیه همه.
‫وان.
‫- وان. ‫- عه، سلام. صبح به خیر اریکا.
‫- خبر بدی دارم. ‫- چیه؟
‫- امیلی برگشته. ‫- امیلی کیه؟
‫امیلی. سلام. من دکتر ولف هستم.
‫چرا گیاه دستتونه؟
‫آها، این گرتروده. ‫سرخس رستاخیزه.
‫انگار خشک شده.
‫خشک نشده.
‫فقط یه کم ناخوشه.
‫اومدین من رو درمان کنین ‫یا گرترود؟
‫خب، از شانس خوب تو، ‫از پس چند کار برمیام.
‫با توجه به وزنت،
‫به نظرم کاملا سالمی.
‫خب، اکثر اوقات خوبه؛
‫ولی امروز صبح ‫سرش تو «آی‌پدش» بود...
‫که یهو دیدیم رو زمین افتاده ‫و نفسش بالا نمیاد.
‫آره. ‫این‌طور که فهمیدیم،
‫ظاهرا وقتی بیش از حد ‫هیجان‌زده می‌شه،
‫- بهش حمله دست می‌ده. ‫- ولی همیشه نمی‌ده.
‫برده بودیمش کنسرت تیلور سوئیفت ‫و چیزیش نشده بود.
‫- تیلور...؟ ‫- «داستان عاشقانه.»
‫- «خصومت.» ‫- «بی‌خیالش شو.»
‫آروم باشین ببینم.
‫این هم اسم یکی از آهنگ‌هاشه.
‫مطمئنین در خفا طرفدار ‫تیلور سوئیفت نیستین؟
‫اصلا نمی‌دونم یعنی چی.
‫البته مطمئن نیستم نباشم.
‫یه لحظه از حضورتون مرخص می‌شیم.
‫ما بارها امیلی رو درمان کردیم.
‫حملاتش مداومن. ‫بی‌هوش می‌شه...
‫نوار مغزی، ام‌آرآی، ‫هر آزمایشی که فکرش رو بکنین.
‫- همه‌چی عادیه. ‫-
‫براش اکس‌کاربازپین، کاربامازپین ‫و توپیرامات نوشتیم. هیچی اثر نداره.
‫خیلی‌خب. حملاتش رو ‫با جزئیات برام توصیف کنین.
‫- اِم... ‫- خب...
‫خودمون حملات امیلی رو ‫از نزدیک ندیدیم.
‫با این حال براش دارو نوشتین؟
‫- خب، دکتر پورتر گفتن... ‫- کی؟ آها، آره.
‫یادمه. همون پزشکی که رفت ‫واسه شرکت‌های بزرگ کار کنه.
‫ظاهرا خیلی به بیمارانش اهمیت می‌داد.
‫گمون کنم معلوم شده باشه ‫روش کار من یه‌کم فرق می‌کنه.
‫پس با امیلی وقت بگذرونین، ‫تحریکش کنین که حمله بهش دست بده،
‫بررسی کنین، بیماریش رو تشخیص بدین، ‫بعدش درمانش کنین...
‫به همین ترتیب عمل کنین.
‫- چشم قربان. ‫- چشم قربان.
‫- صبح به خیر. ‫- عه، سلام دکتر.
‫یه سری مرد نسبتا ترسناک...
‫با کاپشن چرم تو اتاق انتظار ‫منتظرتن.
‫- حتما وایاته. ‫- از دوستانته؟
‫نه. بیمارمه. ‫مکانیکم هم هست.
‫- عضو بانده؟ ‫- اگه منظورت از «باند»...
‫گروهی متشکل از آقایون متشخصه...
‫که همگی علاقه وافری...
‫به موتورسواری دارن، ‫آره، عضو بانده.
‫اسمشون «موتورسواران هادسن»ـه.
‫می‌دونی چیه؟ ‫تو نگران نباش.
‫با بخار آب خیسش کن. ‫معمولا خوب می‌شه.
‫می‌دونم. امروز صبح با خودم بردمش حموم.
‫بابا یادم داده بود.
‫یه کم با هم وقت گذروندیم.
‫حالا که حرفش شد،
‫خیلی خوشحال می‌شم ‫خارج از محیط کاری ببینمت.
‫چطوره با هم ناهار بخوریم؟
‫این هفته خیلی کار دارم.
‫- کلی بیمار دارم. ‫- اذیتم نکن.
‫چندین ماهه دوتایی تنها نبودیم.
‫بیگل و پنیر خامه‌ای میارم...
‫از «روس و دختران» می‌خری؟
‫هر وقت راحت بودی بهم بگو.
‫چند وقته که متوجه رعشه‌ات شدی؟
‫رعشه؟ ‫این‌جوری بهتون گفته؟
‫نه.
‫وایات به‌خاطر رعشه به خودش شلیک نکرده بود.
‫چون یادش رفته بود تفنگش پره ‫به خودش شلیک کرد.
‫آره. تقریبا یه ماه پیش،
‫یه سری خاطرات و لطیفه‌های تکراری ‫تعریف می‌کرد.
‫بعدش طی دو هفته اخیر وخیم‌تر شد.
‫خب که چی؟ ‫یه سری چیزها رو یادم رفت.
‫منظورت از «یه سری چیزها» چیه؟
‫خب، در این بگم ‫که تو زیرزمینمون ۹ هواپز داریم،
‫آخه هی یادش می‌ره ‫قبلا سفارش داده.
‫دوست دارم ناگت مرغ درست کنم.
‫وقتی سومین هواپز رو تحویل دادن،
‫می‌دونستم یه جای کار می‌لنگه.
‫خیلی‌خب. اتفاق غیرطبیعی دیگه‌ای نیفتاده؟
‫خیلی‌خب، گاهی اوقات سردرد می‌گیرم.
‫بیش از حد معمول خسته می‌شم.
‫واسه همه پیش میاد.
‫عزیزم، نمی‌فهمم چرا این‌قدر ترسیدی.
‫چون نگرانته وایات.
‫می‌خواد مطمئن بشه حالت خوبه.
‫مطمئنم اگه شرایط برعکس بود، ‫تو هم همین کار رو در حق رزی می‌کردی.
‫بیا یه ام‌آرآی مغز ازت بگیریم...
‫و ببینیم چی نشونمون می‌ده.
‫احیانا بین نوبت قبول نمی‌کنی؟
‫- مایا ساک فوتبالش رو جا گذاشت. ‫- هوم.
‫هنوز قراره ببریش تمرین دیگه؟
‫آره، یادمه.
‫گمون کنم الان وقت مناسبی ‫واسه ادامه مکالمه‌مون نباشه.
‫بستگی داره. کدومشون رو می‌گی؟
‫همونی که چند وقته ‫ازش طفره می‌ری.
‫تصمیمی نگرفتی؟
‫موریس...
‫عه. سلام ولف. ‫من...
‫سلام موریس. صدات رو همیشه تشخیص می‌دم.
‫- آزمایش ژنومیک در چه حاله؟ ‫- آره. خوبه.
‫آره، تازه بودجه آزمایش موش‌ها رو ‫از اروینگ گرفتیم.
‫چه عالی.
‫خب، اگه روزی تونستی از همسرت ‫همسان بسازی، بهم خبر بده،
‫آخه دنیا واقعا چندین کارول نیاز داره.
‫ببخشید. ‫این همتا نداره.
‫آره، واقعا منحصر به فرده.
‫می‌رم که به کارتون برسین.
‫خب، از دیدن موریس خوشحال شدم.
‫هنوز از دیدن موریس خوشحال نمی‌شیم؟
‫این ماجرا ناراحتم می‌کنه.
‫مشاوره زوجین به دردتون نمی‌خوره؟
‫وای، روان‌پزشک‌ها بدترین درمان‌جوهای دنیان.
‫پونزده ساله که زندگی مشترک دارین،
‫بیست ساله که همدیگه رو می‌شناسین.
‫حتما بیش از یه اشتباه پیش اومده.
‫نه‌خیر. نچ. ‫نصیحت مردی رو...
‫- که گیاه خشک بغل کرده قبول نمی‌کنم. ‫- خیلی‌خب، خشک نشده، ضمنا...
‫کد قرمز. ام‌آرآی. طبقه سوم. ‫کد قرمز. ام‌آرآی. طبقه سوم.
‫وایستا! وایستا! وایستا! وایستا!
‫- دستت رو بکش ببینم! ‫- عه، عه!
‫- آروم باش! وایات. وایات. ‫- ببین وایات، ایشون دکترته.
‫- دکتر نشه. ‫- آروم باش، ببین من رو.
‫ببین من رو. چیزیت نیست. ‫نفس بکش.
‫بعد از ام‌آرآی چی شد؟
‫نمی‌دونم. ‫گیج شدم.
‫خیال می‌کردم پلیس‌ها تو چشمم...
‫چراغ‌قوه گرفتن و دارن می‌گردنم.
‫- راستی، حال پسره چطوره؟ ‫- چیزیش نشده، فقط غرورش خرد شده.
‫- دکتر نش چیزیش نمی‌شه. ‫- درسته آقای جیمز.
‫فعلا بیش از همه نگران خودتیم.
‫یه تومور شناسایی کردیم...
‫که داره رشد می‌کنه و بطن سوم ‫مغزتون رو مسدود کرده...
‫که باعث شده مایع مغزی‌نخاعی جمع بشه...
‫و به بخش‌های حیاتی نفوذ کنه.
‫خوش‌بختانه، این نوع تومورها...
‫معمولا خوش‌خیمن، ‫سرطانی نیستن.
‫- می‌تونم دربیارمش. ‫- یعنی بهتر می‌شه؟
‫دیگه چیزی یادش نمی‌ره؟
‫متأسفانه بحثش پیچیده‌تر از این حرف‌هاست.
‫درسته.
‫تومور به بخش‌هایی از مغزتون نفوذ کرده...
‫که محل ایجاد خاطراته.
‫واسه همین این‌قدر فراموش می‌کنین.
‫اگه بتونم کل تومور رو دربیارم،
‫جونتون نجات پیدا می‌کنه؛
‫ولی ممکنه خسارات بیشتری ‫به اون نواحی وارد بشه.
‫احتمالا توانایی ایجاد خاطرات جدید رو ‫از دست بدی.
‫جراحی به شدت خطرناکیه.
‫در بهترین حالت ‫دچار فراموشی پیش‌گستر می‌شی.
‫خیلی‌خب، ولی من رو به یاد میاره؟
‫آره. به احتمال زیاد ‫سر خاطراتش تا الان...
‫که به هویت کنونیش شکل می‌دن...
‫بلایی نمیاد.
‫خب، اگه نخوام عمل کنم،
‫- چقدر زنده می‌مونم؟ ‫- با احتساب روند رشد تومور...
‫و افزایش فشار وارده از مایع...
‫ممکنه چند هفته دیگه زنده باشی.
‫اگه شانس بیاریم، چند ماه.
‫- چقدر زود می‌تونین دربیارینش؟ ‫- همین که آمادگیش رو داشته باشی وایات.
‫من پیشنهاد می‌کنم ‫همین الان دربیاریمش.
‫وایات...
‫می‌دونم خیلی شوکه‌کننده است،
‫می‌دونم رو روند زندگیت...
‫و کسب درآمدت تأثیر می‌ذاره،
‫ولی لزومی نداره کل زندگیت رو نابود کنه.
‫هنوز می‌تونی موتور تعمیر کنی.
‫من هم می‌تونم تو کارگاه کمکت کنم.
‫- نشنیدی دکترها چی گفتن؟ ‫- هوم.
‫چیزیت نمی‌شه. ‫زنده می‌مونی.
‫هنوز می‌تونیم کل کارهای مد نظرمون رو ‫عملی کنیم.
‫بریم گرند کنیون. ‫بریم شفق قطبی ببینیم.
‫- بریم توسکانی. ‫- وای عزیزم.
‫واسه چی بریم اونجاها ‫وقتی نمی‌تونم به خاطر بسپارمشون؟
‫من کمکت می‌کنم. ‫من حافظه‌ات می‌شم.
‫آها، که در نهایت ازم متنفر بشی؟ ‫نه، مرسی.
‫نمی‌خوام تا آخر عمرم ‫شبانه‌روزی...
‫پرستار داشته باشم.
‫اصلا به زندگی‌ای که نتونم ‫به خاطر بیارمش، علاقه‌ای ندارم.
‫نمی‌خواد عمل کنه. ‫وایات می‌گه...
‫از دست دادن توانایی ثبت خاطرات...
‫از مرگ هم بدتره.
‫خب، هضمش خیلی دشواره.
‫من نگرانم که شاید ‫تومورش نذاره...
‫تصمیم پزشکی منطقی بگیره.
‫خب، متوجه شدم. ‫روان‌کاویش می‌کنم...
‫- تا ببینم در توانش هست یا نه. ‫- ممنون.
‫دکتر ولف. ‫والدین امیلی کارتون دارن.
‫واقعا می‌خوام ته و توش رو دربیاریم.
‫سلام. ‫کارم داشتین؟
‫چندین ساعته که انترن‌هاتون ‫دارن دخترمون رو تحریک می‌کنن...
‫تا بهش حمله دست بده.
‫همه‌جور کاری کردن، ‫از چراغ چشمک‌زن جلوی چشمش گرفته...
‫تا پشتک‌وارو زدن جلوش.
‫- پشتک‌واروها حرف نداشتن. ‫- ممنون.
‫آره، هیچ‌کدومشون تأثیر ندارن.
‫درسته. این‌جور چیزها به شدت پیچیده‌ان.
‫زمان می‌بره.
‫باشه، ولی این حملات ترسناکن...
‫و دست رو دست گذاشتن ‫و دیدن تحریک شما...
‫- خیلی اذیت‌کننده است. ‫- درک می‌کنم.
‫هیچ‌کس نمی‌خواد شاهد ترست باشه،
‫ولی اگه بخوایم بیماریش رو ‫بهتر درک کنیم،
‫باید فعالیت الکتریکی کنترل‌نشده مغزش رو...
‫در همون حین مشاهده کنیم،
‫این‌جوری بیشترین اطلاعات رو...
‫واسه مدیریت یا پیش‌گیری از حملات ‫کسب می‌کنیم.
‫ازتون می‌خوام بهمون اعتماد کنین...
‫که بتونیم ته و توش رو دربیاریم و...
‫به دخترتون کمک کنیم ‫حالش بهتر بشه.
‫می‌شه بهمون بگین دلیل ‫آخرین حمله‌اش دقیقا چی بود؟
‫صبح زود بود. ‫تقریبا ۷:۱۵ صبح بود؟
‫آره. امیلی تو اتاقش بود،
‫داشت با «آی‌پدش» ‫تکلیف ریاضیش رو حل می‌کرد.
‫اوهوم.
‫واقعا؟ امیلی، داشتی...
‫واقعا صبح زود بیدار شده بودی ‫تکلیف حل کنی؟
‫تکلیف حل نمی‌کردم.
‫داشتم «سه کله‌پوک» تماشا می‌کردم.
‫والدینم گفته بودن تا نمراتم بهتر نشه، ‫حق ندارم چیزی تماشا کنم؛
‫ولی چی بگم؟ ‫عاشق کمدی بزن‌بکوبم.
‫- من هم همین‌طور. ‫- «سه کله‌چی»؟
‫لری، کرلی، مو. «سه...»
‫نمی‌شناسین؟ ببین کی از فرهنگ عامه ‫دم می‌زنه.
‫امیلی، نظرت چیه ‫کمدی کلاسیک رو...
‫به این خنگول‌ها یاد بدیم، ها؟
‫«کله‌پوک» محبوبت کیه؟ ‫خودم بیشتر کرلی رو دوست دارم.
‫قطعا. بهترین کمدین جسمانی تاریخه.
‫آخه ببینش.
‫پنبه!
‫امیلی؟ امیلی.
‫- امیلی؟ ‫- وان!
‫نفسش بالا نمیاد.
‫وان هم نفس نمی‌کشه؛ ‫ولی نبضش رو حس می‌کنم.
‫نبض نداره.
‫- دستگاه شوک رو میارم. ‫- وایستا، وایستا. یه‌کم وایستا.
‫پنج ثانیه صبر کن. ‫خودش تموم می‌شه.
‫قبلا هم تموم شده.
‫باید اعلام وضعیت کنیم.
‫امیلی؟
‫- وان. ‫- خیلی‌خب.
‫به هوش اومد.
‫آروم باش. خوبی؟
‫آره.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم. اصلا...
‫امروز هیچی نخورده بودم، ‫احساس ضعف داشتم.
‫بعدا صحبت می‌کنیم.
‫آقا و خانم مادن.
‫باید از طرف پزشک قبلی اینجا،
‫دکتر پورتر، ازتون عذرخواهی کنم.
‫اشتباه تشخیص داده بود.
‫معلوم شد امیلی به حمله...
‫یا صرع واکنشی دچار نیست.
‫فقط وقتی چیزی باعث می‌شه ‫از ته دل بخنده،
‫ضربان قلبش کند می‌شه ‫و کلا از کار می‌افته.
‫از اولش هم عصبی نبود.
‫دچار بلوک قلبی ناشی از خنده است.
‫خبر خوش از این قراره ‫که خیلی بهتر فهمیدیم...
‫دلیل حملاتش چیه...
‫و می‌تونیم اقداماتی برای پیش‌گیری ‫از بی‌هوشیش...
‫یا آریتمی قلب بدخیم انجام بدیم.
‫می‌تونیم الان به فکر درمان باشیم.
‫خوشحال می‌شم مدتی طاقت بیارین.
‫امیلی رو اینجا نگه می‌داریم ‫که تحت نظرمون باشه...
‫و بتونیم راه‌حل مناسبی پیدا کنیم.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫زود بهتون خبر می‌دم.
‫نمی‌خوام به والدین امیلی بگم...
‫نباید تا آخر عمرش بخنده.
‫پس بیا زودتر درمان قطعیش رو پیدا کنیم.
‫پسر، اونجا چی شده بود؟
‫می‌شه بحثش رو پیش نکشیم دانا؟
‫آره، بگو دیگه وان.
‫همیشه پیش بیمارها یه بلایی سرت میاد.
‫من رو باش که امروز ‫داشتم خفه می‌شدم...
‫و ککم نگزید. ‫البته مشکلی نیست.
‫- تو گل ظریفی هستی. ‫- راستش، اگه از ولف بپرسیم،
‫می‌گه اکثر گل‌ها خیلی سرسختن.
‫هوم.
‫با مفهوم حافظه گیاهی آشنایی داری؟
‫آره، خیلی مشتاق بودم توضیح بدم.
‫مکانیزمیه که گیاه می‌تونه ‫از طریق محرک‌هایی...
‫که از طریق ریشه، برگ‌ها...
‫و گل‌هاش دریافت می‌کنه، ‫اطلاعات کسب کنه.
‫این‌جوری راحت‌تر با محیط‌های جدید وفق پیدا کرده و زنده می‌مونن.
‫به نظرت دختربچه ۱۲ ساله هم ‫از پس همین کار برمیاد؟
‫می‌بینم بیمار ناشناسمون رو ‫با گیاهت آشنا کردی.
‫ممنون.
‫وایات جیمز رو روان‌کاوی کردم.
‫نمی‌دونستم عضو یه باند موتورسواری.
‫عضو نیستم. ‫فقط...
‫در ازای درمان ‫موتورم رو تعمیر می‌کنن.
‫- داد و ستد می‌کنیم. ‫- داد و ستد؟
‫خب، طرف کاملا از خطرات عمل نکردن آگاهانه.
‫هیچ اثری از سردرگمی نداره.
‫ولف، توانایی گرفتن این تصمیم رو داره.
‫مجبور بودم مرخصش کنم.
‫ولی ما می‌تونیم جونش رو نجات بدیم.
‫خب، شاید نمی‌خواد...
‫اون‌جوری زندگی کنه.
‫فرض کن هر روز صبح بیدار بشی...
‫و روحت هم از وقایع دیروز خبر نداشته باشه،
‫چه برسه به ده دقیقه پیش.
‫به نظرت اصلا زندگی می‌شه؟
‫بستگی داره چه روزی باشه.
‫اگه تو جای وایات بودی،
‫می‌خواستی آخرین خاطره‌ات چی باشه؟
‫هوم. سوال راحتیه.
‫خودم و موریس و مایا کنار هم باشیم.
‫کلی غذایی ایتالیایی بخوریم.
‫بگیم و بخندیم.
‫خب، به نظرم چنین خاطره‌ای ‫ارزش مبارزه داره.
‫راستش، خیلی دردناکه...
‫که اصلا نتونم باهاشون خاطره جدید بسازم،
‫ولی حداقل اون‌ها می‌تونن با من خاطره بسازن.
‫عه، اینجا رو،
‫عین دکترهای قدیمی ‫میای خونه بیمار.
‫خب، ولی من با موتور میام.
‫با اسب نمیام.
‫دارم پاک‌سازی می‌کنم.
‫زندگی رزی بعد از مرگم راحت‌تر می‌شه.
‫راستی، کتاب «ذن و هنر...»
‫«نگهداشت موتورسیکلت»ـم رو نمی‌خوای؟
‫نه. ‫دلت براش تنگ می‌شه.
‫دکتر، نمی‌ذارم سرم رو باز کنین.
‫اگه فردا بیدار شدم ‫و هیچی یادم نیومد،
‫باید به‌خاطر مصرف بیش از حد ‫شب قبلش باشه.
‫من نیومدم قانعت کنم وایات.
‫فقط اومدم صحبت کنیم.
‫مامانم فراموشی داشت.
‫همه رو فراموش کرده بود، ‫بچه‌های خودش رو از یاد برده.
‫بیماری وحشتناکیه؛
‫ولی این یکی فرق می‌کنه.
‫خب، بعضی روزها انگار فرقی نمی‌کنه.
‫این چند ماه اخیر ‫حس می‌کنم...
‫زندگیم عین بازی «موش و چکش» شده.
‫یه سری چیزها جلوی چشممن...
‫و یهو می‌بینم سر جاشون نیستن.
‫وارد اتاق می‌شم، ‫ولی اصلا نمی‌دونم...
‫از کجا و واسه چی اومدم.
‫واسه خودم راحت نیست،
‫ولی واسه رزی خیلی سخت‌تره.
‫انگار شب‌ها مه غلیظی برقرار می‌شه.
‫نمی‌تونم درست فکر کنم.
‫انگار ممکنه دار و ندارم رو از دست بدم...
‫و تک و تنها وسط برزخ بمونم.
‫واسه چند ثانیه گیر می‌افتم.
‫نمی‌خوام تا آخر عمرم اسیر باشم.
‫من هم نمی‌خوام.
‫خب، پس گمون کنم صحبتمون رو کردیم.
‫می‌شه دلیل اون خال‌کوبیت رو بپرسم؟
‫تاریخ تولد دخترمه... هیلی.
‫بهترین روز کل عمرم بود.
‫چندین ساله ندیدمش.
‫تقصیر خودمه، تقصیر اون نیست.
‫جداییم از مامانش خیلی بد بود.
‫ای خدا، کاش می‌تونستم ‫به گذشته برگردم.
‫همه‌مون دلمون می‌خواد؛
‫ولی نمی‌تونیم به گذشته بریم.
‫نمی‌تونیم تک‌تک اشتباهاتمون رو درست کنیم.
‫فقط می‌تونیم بریم جلو.
‫وایات، اگه این عمل رو بکنی، ‫یعنی افرادی که دوستت دارن،
‫حتی شاید روزی خود هیلی...
‫بتونه باهات خاطره بسازه.
‫الیور. ‫یه لحظه کارت دارم.
‫تو جلسه پزشکان غایب بودی.
‫پیش بیمار بودم.
‫گمون کنم پیش وایات جیمز بودی؟
‫دیدم جراحیش رو برنامه‌ریزی کردن.
‫- نظرش رو عوض کردی. ‫- خودش تجدید نظر کرد.
‫تو هم خیلی اتفاقی خونه‌اش بودی؟
‫الان می‌خوای کلی برام سخنرانی کنی...
‫که ویزیت خانگی ‫با قوانین بیمارستان در تضاده؟
‫سخنرانی آماده نکرده بودم، ‫ولی با کمال میل بداهه می‌گم.
‫یا صرفا جلوی خودم رو می‌گیرم ‫و می‌گم...
‫خوشحالم مکانیکت تصمیم درستی گرفت.
‫آره.
‫تصمیم درستی نبود؟
‫اگه تومور وایات رو دربیاریم،
‫دیگه نمی‌تونه خاطره جدید ثبت کنه.
‫نقشه‌ای ریختم ‫که در این راستا کمکش کنه؛
‫ولی اگه ظلم بزرگی باشه چی؟
‫اگه موهبت باشه چی؟
‫یهو تصمیم گرفتی الان مثبت‌نگر باشی؟
‫همه خاطرات به درد مرور نمی‌خورن.
‫وای الی، اینجا رو.
‫سرخس رستاخیزه.
‫وای! می‌بینی؟
‫خشکه. دست بزن.
‫می‌تونه بدون آب به خواب بره...
‫تا دوباره بارون بباره...
‫و بعدش از نو رشد می‌کنه.
‫پایدارن.
‫عین مان.
‫سرخس تو فرهنگ ژاپن ‫نماد خانواده است.
‫برگ‌هاش کنار هم قدرتمندترن،
‫از همدیگه حمایت و محافظت می‌کنن.
‫دانا، چقدر طول می‌کشه یکی رو ‫تو اینترنت پیدا کنی؟
‫چقدر طول می‌کشه اسمش رو بگین؟
‫سلام جنی. ‫گروه درجه‌یک جمجمه‌بری آماده است؟
‫به رندال بگو اتاق عمل رو آماده کنه. ‫بیست دقیقه دیگه لباس عمل می‌پوشیم.
‫- دکتر، بیمار نـ... ‫- حالت چطوره آقای جیمز؟
‫اصلا پیداش نمی‌کنم.
‫وقتی گفتی «آخرین خاطره»،
‫نگفتی می‌خوایم بترکونیم.
‫- بهترین دکتر عمرمی. ‫- زیاد هیجان‌زده نشو.
‫دخترت اینجا سالن‌داره.
‫شوخیت گرفته؟ ‫بد نبود از قبل بهم می‌گفتی.
‫مجبور شدم زود تصمیم بگیرم وایات.
‫با خودم گفتم شاید دلت بخواد ‫قبل از ناتوانی در ثبت خاطرات،
‫یادت بیاد هیلی رو دوباره دیدی.
‫[کافه راک‌پایل]
‫الو؟
‫با تو کار داره.
‫الو؟
‫به نفعته توضیح خوبی داشته باشی...
‫که چرا الان پیش بیماری هستی ‫که قرار بود عمل کنه،
‫ولی برخلاف توصیه پزشکی ‫بیمارستان رو بدون اجازه...
‫- ترک کرده. ‫- من اجازه دادم.
‫وایات باید قبل عملش...
‫به یه سری کارها رسیدگی کنه.
‫یعنی بدون اطلاع هیچ‌کس بردیش؟
‫کدوم گوری هستین؟!
‫اومدیم یه کافه میان‌جاده‌ای...
‫به نام «راک‌پایل.»
‫بردیش کافه؟
‫آره، خب، جنون من اصول خاصی داره کارول.
‫ولف، زود باش وایات رو برگردون اینجا!
‫برمی‌گردونم، فقط باید قبلش ‫این مسئله رو حل کنیم.
‫خب؟ خیلی دوستت دارم. خداحافظ.
‫- ولف؟ ‫- کجاست؟
‫واقعا می‌خواین به یه بچه ۱۲ ساله بگین...
‫تا آخر عمرش بتا بلاکر مصرف کنه؟
‫غیرتهاجمی‌ان.
‫ضمنا، قبلا در موارد مشابه ثابت شده...
‫واکنش غیرطبیعی اعصاب قلبی رو ‫کاهش می‌دن.
‫من واسه اضطرابم مصرف می‌کنم ‫و وضعم حرف نداره.
‫ممکنه با افزایش مصرف ‫مایعات و نمکش...
‫- به درد بخوره. ‫- وان پر بیراه نمی‌گه.
‫والدینش فقط می‌خوان ‫بچه‌شون خوشحال باشه.
‫فرض کن امیلی دختر خودت بود.
‫دلت می‌خواست تا آخر عمرش حسی نداشته باشه؟
‫اگه بین بی‌حسی و مرگ باشه چی؟
‫از هر والدینی بپرسی، ‫با قاطعیت می‌گن «آره.»
‫من درک می‌کنم. ‫خب؟ جدی می‌گم؛
‫ولی چون خودم...
‫تا بتونم دنیا رو نادیده می‌گیرم،
‫آخه راست می‌گی جیکوب... ‫پیش بیماران وحشت می‌کنم،
‫ولی خودم می‌دونم زندگی ‫این‌جوری به درد نمی‌خوره، خب؟
‫واسه بچه اصلا به درد نمی‌خوره.
‫ولف نمی‌خواد صرفا چون ‫مغز امیلی فرق می‌کنه،
‫تنها راه‌حلش حذف خوشحالی باشه.
‫در واقع، ظاهرا سکته ‫ناشی از اعصاب قلبی...
‫به مغز مربوط می‌شه.
‫خیلی‌خب، ولی الان همگی می‌دونیم...
‫اصل مشکل از قلب امیلیه.
‫لازم نیست مغزش رو محدود کنیم.
‫باید قلبش رو تقویت کنیم.
‫عه، عه، عه، عه، عه. ‫تو نباید قبل از عمل از این‌ها بخوری.
‫- نمی‌ذاری گلویی تازه کنم؟ ‫- نخیر.
‫حتما شوخیت گرفته.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫هیلی.
‫من عصب‌شناس وایاتم. ‫دکتر ولف هستم.
‫ببین، می‌دونم احتمالا شوکه شدی ‫که یهو اومدیم اینجا،
‫ولی بابات امروز عملی داره ‫که به نجات جونش ختم می‌شه...
‫و باید تو رو می‌دید ‫که باهات حرف بزنه، وگرنه بعدا...
‫من هیچ حرفی باهاش ندارم،
‫فقط امیدوارم لوبوتومیش ‫موفقیت‌آمیز باشه.
‫پس می‌شه من حرف بزنم؟
‫حداقل باید حرف‌هام رو بهت بزنم.
‫هیلی، من سال‌های زیادی ‫دست رو دست گذاشتم...
‫و ترسیدم...
‫رابطه‌مون رو ترمیم کنم؛
‫ولی می‌خوام بدونی ‫تنها پشیمونیم تو زندگی...
‫دور افتادن از زندگی توئه هیلی.
‫فقط می‌تونم بگم اصلا تقصیر تو نیست.
‫من خودخواه بودم.
‫لیاقتت بیشتر از این‌ها بود.
‫لیاقتت بابای بهتری بود.
‫شاید برات مهم نباشه،
‫ولی خیلی دوستت دارم و شرمنده‌ام.
‫باشه، خب، تقریبا ده سال دیر اومدی.
‫ببین، می‌دونم، می‌دونم. ‫باهات موافقم.
‫باهات موافقم. باید خیلی وقت پیش ‫این حرف‌ها رو می‌زد؛
‫ولی عملی که گفتم...
‫نقص حافظه دائمی به همراه داره.
‫بابات دیگه نمی‌تونه بعد از عملش...
‫خاطره جدیدی ثبت کنه.
‫یعنی داره سلامتش و جونش رو ‫به خطر می‌اندازه...
‫که اینجا پیش تو باشه.
‫این آخرین خاطره وایات می‌شه.
‫همین‌جا آخرین خاطره‌اشه.
‫خب، در اون صورت...
‫من تو تک‌تک خاطراتم ‫بدون تو بزرگ شدم،
‫از تمرینات بگیر تا جشن تولدها...
‫تا اعیاد، مراسم مدرسه و فارغ‌التحصیلی.
‫کل عمرم سعی کردم ‫فراموش کنم وجود داری.
‫خب، بفرما.
‫آخرین خاطره‌ات از من همینه:
‫به هیچ وجه، هیچ‌وقت نمی‌بخشمت.
‫[ورودی]
‫خوبی؟ ‫می‌خوای بشینی؟
‫نه، چیزی نیست. ‫یه لحظه راحتم بذار.
‫شرمنده‌ام.
‫معمولا تو تجدید دیدارهای خانوادگی ‫بهتر عمل می‌کنم.
‫حرف خودش رو زد.
‫من هم باید می‌شنیدم. ‫باید یادم بمونه.
‫وایات. وایستا. بیا. بشین. ‫بهتره معاینه‌ات کنم.
‫خب؟ بیا ببینم.
‫بگو ببینم الان چه حسی داری؟
‫- چی شده؟ ‫- نمی‌دونم. یه جای کار می‌لنگه.
‫سردرد شدیدی دارم ‫و حس می‌کنم انگار...
‫رعشه شدیدی به تنم افتاده.
‫باورم نمی‌شه.
‫مگه برعکس عقده روانی ناجی رو داری؟
‫نباید با بیمارم بری دور دور!
‫الان وقتش نیست. دچار آتاکسی شده.
‫دچار سردرد و لتارژی شدیدی شده. ‫بیا.
‫هیدروسلافیش داره وخیم‌تر می‌شه.
‫باید سریع ببریمش اتاق عمل!
‫چقدر سریع می‌تونی برونی؟
‫چی شده؟
‫- کجا می‌برینش؟ ‫- بیمارستان عمومی برانکس.
‫وایات. نفس بکش. ‫سریع‌تر نفس بکش.
‫صاف بنشونش. ‫یه کاری کن سریع نفس بکشه.
‫- فشار درون‌جمجمه‌ایش رو پایین بیار. ‫- خودم تسکین فشار...
‫درون‌جمجمه‌ای شدید رو بلدم.
‫خیلی ممنونم. ‫ضبط رو روشن کن.
‫- چی؟ می‌خوای... ‫- آره. آهنگ بذار.
‫- از این‌ها گوش می‌دی؟ ‫- گلچین ورزشمه.
‫ضمنا، تسکین فشار درون‌جمجمه‌ایش ‫آهنگ پرشور می‌خواد.
‫وایات، ببین، ازت می‌خوام...
‫با ضرب‌آهنگ موسیقی نفس بکشی.
‫تنها راه تسکین فشار درون مغزته.
‫خب؟ وایات. ‫نفس بکش... دم، بازدم.
‫پیام جدید...
‫از داستین کلاس ایناکس.
‫«دیشب خیلی خوش گذشت. ‫امشب بیکاری؟»
‫- چی؟ ‫- مایلین جواب بدین؟
‫وایات، به خودت بیا! ‫وایات، نفس بکش، خب؟
‫از حال رفته. ‫نمی‌شه تندتر بری؟
‫با این وضع فرقی نمی‌کنه. ‫مگه این که...
‫یه سوزن نخاعی بردار.
‫از پشت بطن چشمش وارد می‌شیم.
‫چی؟ ‫ماشین در حال حرکته‌ها.
‫ممکنه اتفاقی تو چشمش فرو کنم.
‫چرا تو ماشینت سوزن نخاعی داری؟
‫چرا الان سوالات به‌دردنخور می‌پرسی؟
‫ببین، اگه درست عمل کنی،
‫از بالای چشمش رد می‌شی،
‫مایع مغزی‌نخاعی رو خارج می‌کنی...
‫و از فشار درون‌جمجمه‌ایش می‌کاهی.
‫- حالا سوزنت رو بردار. ‫- شاید بهتر باشه سعی کنی تو چاله نری.
‫با احتیاط از بالای چشمش رد کن،
‫قشنگ در راستای خطش باشه...
‫و ۴۵ درجه افقی باشه.
‫هر کاری می‌کنی، فرمون نده.
‫یه ربع پیش بی‌هوش شد. ‫من فشار...
‫درون‌جمجمه‌ایش رو ‫با تخلیه مایع مغزی‌نخاعی کاستم.
‫حالش بد نیست، ‫ولی خوب هم نیست.
‫اگه بمیره، تقصیر توئه.
‫ضربان‌ساز مصنوعی قلب؟
‫داشتیم درمان‌های احتمالی رو ‫بررسی می‌کردیم...
‫که با خودم گفتم ‫جای جلوگیری...
‫از خنده امیلی،
‫ضربان‌ساز می‌تونه واکنش غلط...
‫قلبش به خنده رو درست کنه.
‫نظر دکتر ولف چی بود؟
‫پزشک استادتونه.
‫اصرار داشت با شما صحبت کنم...
‫و بهم گفت این‌ها رو نشونتون بدم.
‫ممنون.
‫ضربان‌ساز واسه بلوک قلبی ‫ناشی از خنده بی‌سابقه نیست؛
‫ولی واسه چنین سنی ‫عمل غیرمعمول محسوب می‌شه.
‫از مصرف بتا بلاکر...
‫تا آخر عمرش که بهتره.
‫البته احترامتون واجبه رئیس.
‫با بخش کاردیولوژی تماس می‌گیرم ‫و می‌گم براش وقت بگیرن.
‫کارت حرف نداشت دکتر مارکوس.
‫ممنون.
‫راستی، اگه دکتر ولف حتما می‌خواست ‫نظرم رو بدونه،
‫خواهش می‌کنم دفعه بعدی جاش نیا.
‫اگه بمیره، هیچ‌وقت نمی‌بخشمش.
‫وایات رو به آدم خوبی سپردی.
‫دکتر نیکولز از بهترین...
‫جراح خارق‌العاده‌ایه.
‫بابات هر روز ازت تعریف می‌کنه.
‫خیلی خوشحال می‌شه که ببینه اینجایی.
‫امیدوارم زنده بمونه و من رو ببینه.
‫تأخیر شروع عمل باعث شد ‫کارمون پیچیده‌تر بشه،
‫ولی تونستیم تومورش رو دربیاریم.
‫به خاطر آسیب وارده از تومور...
‫به بخش ثبت خاطره،
‫احتمالا پیش‌پینیمون در راستای ‫فراموشی خاطرات درسته؛
‫ولی زنده است.
‫زنده است و حالش خوبه.
‫داره به هوش میاد...
‫خاطرات پنجره‌هایی قدرتمند ‫به سمت گذشته‌ان.
‫می‌تونن ما رو غرق خوشحالی ‫یا سوگ کنن.
‫لحظه‌ای از زمانن که می‌خوایم ‫تو دل خودمون بمونن.
‫گاهی اوقات هم تجربیات مشترکن.
‫وقتی خوب یادمون نمیاد،
‫کلی آدم باید بهمون یادآوری کنن.
‫سلام خفن خان.
‫اگه این رو تماشا می‌کنی،
‫یعنی رفتی عمل کنی کله‌شق خان.
‫آره، این فیلم رو دیروز هم تماشا کردی،
‫احتمالا پریروز هم تماشا کردی. ‫اصلا خجالت نداره.
‫اگه می‌خوای بدونی دیگه چه خبره،
‫دفتر کنار تختت رو باز کن.
‫کل جزئیات هر روزت رو...
‫توش می‌نویسی که در آینده...
‫یادت باشه چی شده.
‫واسه وایات...
‫خیلی مهم بود خاطراتش دست خودش باشن؛
‫ولی وایات باید کمک بقیه رو هم قبول می‌کرد.
‫[دنبال سس تند نگرد، تموم شده!]
‫[لیوان «یانکیز» شکسته] ‫[لیوان جدید تو راهه!]
‫[نوشیدنی خنک تو فریزر هست]
‫وایات باید با گذشته‌اش...
‫کنار می‌اومد ‫تا کاملا خوب بشه...
‫- ببین. ‫- هوم؟
‫می‌خوام بدونی خیلی دوستت دارم بابا.
‫می‌دونم خیلی راحت نبوده، ‫ولی واقعا می‌بخشمت.
‫می‌شه فردا هم دوباره بهم بگی؟
‫آره، سعیم رو می‌کنم.
‫[ایتالیا]
‫ولی مهم‌تر از همه، ‫لذت بردن از زمان حاله.
‫یکیشون رو انتخاب کن. ‫انتخابش با خودته.
‫- [ایتالیا] ‫- وای!
‫خیلی‌خب امیلی، آماده‌ای؟
‫این‌دفعه ضربان قلبت رو ‫تحت نظر داریم.
‫ضربان‌سازه باید ضربان قلبت رو ‫تثبیت کنه،
‫فرقی نمی‌کنه چقدر با کرلی بخندی.
‫نه‌خیر، نوشیدنی می‌خوام.
‫وای...
‫مایا باز هم ساک فوتبالش رو جا گذاشته؟
‫تو خونه پیدات نیست،
‫واسه همین گفتم بیام سر کارت.
‫نتیجه چی شد؟
‫موریس...
‫با این که خیلی دلم می‌خواد ‫به خودم بگم...
‫می‌تونم اون ماجرا رو پشت‌سر بذارم...
‫گمون نکنم بتونم.
‫کارول، اگه می‌تونستم ‫کارهام رو خنثی کنم...
‫نمی‌تونی.
‫من هم به خودم مدیونم...
‫جفتمون به همدیگه مدیونیم...
‫ببینیم زندگیمون جدا از هم چه شکلیه.
‫به نظرم بهتره جدا بشیم.
‫چطوره امتحانی جدا بشیم؟
‫باشه. ‫چند ماه امتحانی جدا می‌شیم.
‫کی به مایا می‌گیم؟
‫از من نخواه تصمیم بگیرم.
‫دکتر ولف. کارم داشتین؟
‫دکتر مارکوس، بیا تو.
‫گمون کنم می‌خواین اخراجم کنین.
‫رو چه حساب؟
‫از پس پونکسیون کمری برنیومدم، ‫جلوی امیلی از هوش رفتم.
‫آره خب، یه سری جاها کم آوردی،
‫ولی یه سری جاها هم ترکوندی.
‫پیشنهادت واسه ضربان‌ساز امیلی...
‫بهش فرصت داد دوباره ‫از زندگی لذت کامل رو ببره.
‫ضمنا...
‫گمون کنم دلیلی عصبی داره...
‫که نفست همزمان با اون قطع شد.
‫گمون کنم یه بیماری عصبی...
‫به نام حس‌آمیزی آینه‌ای داشته باشی.
‫افراد دچار حس‌آمیزی آینه‌ای ‫دقیقا همون احساسات...
‫طرف مقابلشون رو حس می‌کنن.
‫الان حس می‌کنم انگار...
‫کمی بیش از حد ‫بابتش خوشحال شدین.
‫نه. عذر می‌خوام. آخه...
‫هیجان‌انگیزه. ‫خیلی نادره.
‫این حرف‌ها برات آشنا نیست؟
‫چرا.
‫کافیه ببینم یکی تو مترو گریه می‌کنه...
‫و از خود بیخود می‌شم.
‫کافیه ببینم یکی داره ساندویچ می‌خوره...
‫و انگار داره به زور تو دهنم غذا می‌ذاره.
‫ولی حس‌های خوب رو هم دریافت می‌کنی.
‫چیزی که به نظرت نفرینه، ‫می‌تونه کمک‌دستت باشه.
‫کافیه بفهمیم چطوری ‫ازش بهره ببریم.
‫با وایات جیمز خیلی ریسک کردی.
‫- ممکن بود بمیره. ‫- درسته؛
‫ولی نمرد. ریسک کردم. ‫بعضی ریسک‌ها نتیجه می‌دن.
‫گاهی خیلی با دیدنت ‫یاد بابات می‌افتم...
‫خود سر، بی‌تعارف ‫و به شدت آرمان‌گرا.
‫خب، بهترین خصوصیاتم رو ‫ردیف کردی، اینه که...
‫هوم.
‫سرخس رستاخیز.
‫بدون آب...
‫به خواب می‌رن تا دوباره بارون بباره...
‫و بعدش از نو رشد می‌کنن.
‫سلام.
‫سرخس رستاخیزه.
‫پایدارن.
‫عین ما.
‫تو بودی...
‫که من رو اینجا آورده بود.
‫بابا نبود،
‫ولی چرا هر بار تعریف می‌کردم،
‫اصلا هیچی نمی‌گفتی؟
‫می‌خواستم اون روز رو...
‫باب میل خودت به یاد بیاری.
‫ولی بابا کجا بود؟
‫چطوره به گرترود آب بدیم...
‫و بذاریم بابات استراحت کنه کله‌گنده؟
‫اون روز اصلا از روی مبل بلند نشد.
‫خیلی چیزها رو از یاد برده بودم.
‫خاطره‌ها خودنگاری می‌شن.
‫مغز هیچ مکانیزمی نداره...
‫که حقیقتشون رو تضمین کنه؛
‫ولی من می‌تونم بهت بگم...
‫عشقی که از طرف بابات به خاطر داری...
‫واقعی بود الیور.
‫خب...
‫لابد باید حرفت رو قبول کنم دیگه.