‫می‌تونم باقی عمرم رو...
‫کنار این خانم زیبا زندگی کنم.
‫«چقدر فرصت دارم قبل از مرگم...»
‫«از عذاب وجدانم بکاهم؟»
‫ولی وقتی زمان محدود باشه، ‫نمی‌شه عذاب وجدان نداشت.
‫اجتناب‌ناپذیره.
‫تنها درمانش هم...
‫بخششه.
‫ظاهرا پای بشر که وسط باشه، ‫منبعی تجدیدناپذیر محسوب می‌شه.
‫امیدوارم ناراحت نشی...
‫که شنبه شب مزاحمت شدم ناشناس.
‫معمولا خودم و رفیقم یوهان ‫خونه می‌مونیم.
‫تصمیم گرفتم بیام بیرون ‫و تمرین معاشرت کنم.
‫وضعم چطوره؟
‫سکوتت خیلی معناداره.
‫برام مهم نیست بقیه ‫پشت‌سرت چی می‌گن.
‫دکتری که شب مرخصیش...
‫میاد با بیمار خداحافظی کنه...
‫به نظر من درجه یکه.
‫خداحافظی؟ ‫من که جایی نمی‌رم.
‫مگه این که... دقیقا چی شنیدی پرستار؟
‫شما رو نمی‌گم.
‫خودش رو می‌گم.
‫صبح به یه مرکز نگه‌داری درازمدت...
‫منتقلش می‌کنن.
‫از اون گرون‌هاش هم نیست.
‫کی دستور داده؟ ‫دکتر لاندون؟
‫از اون هم بالاتر.
‫چی؟ ‫چه‌جوری زودتر از من اومدین؟
‫هنوز ولف رو ندیدین؟
‫می‌دونین چرا خبرمون کرده؟ ‫چه موضوع مهمی پیش اومده؟
‫مشکلمون تویی ‫که پارگی آنوریسم گرفتی.
‫شوق و اشتیاق مسریه.
‫راستی، شلوارت خیلی قشنگه.
‫مرسی وان.
‫خوشحالم یکی اینجا قدرم رو می‌دونه.
‫ای بابا، به نفعشونه اورژانس رو ‫زامبی‌ها گرفته باشن.
‫- کجا بودی؟ ‫- شنبه شبه. بیرون بودم.
‫داشتم با دوست‌هام می‌چرخیدم.
‫ایش، عطرت سینوسم رو می‌سوزونه.
‫خب، اکثر دخترها می‌گن ‫خیلی از بوم خوششون میاد.
‫حتما باید اون دخترها رو بیاریم اینجا ‫و معاینه دقیق عصبی بشن.
‫بیمار داریم.
‫همون ناشناسیه که چند هفته پیش آوردنش؟
‫آره، شنیدم یه سری از دکترهای ‫مراقبت ویژه ازش می‌گفتن.
‫هیچ سوابقی ازش پیدا نکردن.
‫آره، فقط کلی عفونت...
‫و باکتریای مقاوم به دارو...
‫از بیمارستان به مرکز مراقبتی فهرست کردن.
‫ترسناکه.
‫خب، قراره صبح از این بیمارستان...
‫منتقلش کنن.
‫مگه این که ما دلیلی ‫واسه موندنش پیدا کنیم.
‫باورم نمی‌شه واسه این ‫از برنامه «خانه‌داران» زدم.
‫می‌دونین مراقبت درازمدت ‫واسه چنین بیماری یعنی چی؟
‫همین‌جوری بین مراکز مختلف ‫دست به دست می‌شه...
‫تا از یاد بره.
‫کاملا درسته دکتر کینی.
‫از کجا شروع کنیم؟ ‫برنامه از چه قراره؟
‫خانم!
‫- چارلی رو ندیدین؟ ‫- وای خدایا.
‫- خیلی‌خب، باهام بیاین. ‫- چارلی رو ندیدین؟
‫اِم، مطمئن نیستم. ‫چارلی کیه؟
‫من حدس می‌زنم شوهرش باشه.
‫مردمک چشمش کاملا گشاد شده.
‫یه سی‌تی، آزمایش ادرار، ‫خون و شیمیایی ازش بگیرین.
‫خانم، می‌تونین بگین ‫چه‌جوری اومدین اینجا؟
‫- دل‌سرد شده. ‫- دل‌سرد شده. خیلی‌خب.
‫اسمتون رو لطف می‌کنین؟
‫- دل‌سرد شده. ‫- فشار خونش رو می‌گیرم.
‫ضربان قلبش خیلی سریعه.
‫ممنون می‌شم به نور نگاه کنین.
‫خب؟
‫گمون نکنم خون خودش باشه.
‫چارلی رو ندیدین؟
‫یکی بخش روان رو خبر کنه.
‫مایا هستم. پیغام بذارین.
‫مایا ایمی‌ماری آلن،
‫باید ۱۱:۰۰ خونه باشی.
‫دومین باره که این ماه تا بعدش بیرونی.
‫خودت قوانین رو بلدی.
‫یه مشکل کاری پیش اومده.
‫یه ربع دیگه بیمارستانم.
‫انتظار دارم تا اون موقع خونه باشی.
‫زود باش بهم زنگ بزن.
‫وای خدایا کمکم کن.
‫نمی‌دونم چی مصرف کردیم. ‫شبیه...
‫شبیه آب‌نبات بود ‫و اسم دخترونه داشت.
‫انگار اکستازی بوده.
‫از بعدش چی یادته؟
‫نمی‌دونم.
‫داشتم قدم می‌زدم.
‫یه ماشین اومد، سوارم کرد ‫و من رو رسوند اینجا.
‫لطف می‌کنین بهم بگین...
‫شوهرم کجاست؟
‫کل بچه‌هامون همین الان ‫دارن با تک‌تک...
‫بیمارستان‌های تمام محله‌ها ‫تماس می‌گیرن.
‫مطمئن باش پیداش می‌کنیم...
‫و کمکت می‌کنیم یادت بیاد چی شده.
‫فرض کن قشنگ‌ترین روز عمرت...
‫به کابوسی تمام‌عیار بدل بشه.
‫معلومه یه دلیلش مواده،
‫ولی تنها دلیلش نیست.
‫علائم اصلی یادزدودگی گسسته داره.
‫بلایی چنان وحشتناک ‫سر اون زن اومده...
‫که مغزش از خودآگاهش پاکش کرده.
‫انگار ذهنش داره ازش ‫مقابل چیزی دفاع می‌کنه.
‫اصلا می‌خوایم بفهمیم چیه؟
‫حتما پرستار پذیرش خبرشون کرده.
‫سلام سرکار استنلی. ‫همیشه از دیدنت خوشحال می‌شم.
‫- خوش‌تیپ شدی. ‫- ممنونم دکتر.
‫کاش اومده بودیم حالتون رو بپرسیم،
‫ولی اومدیم عروسه رو ببینیم.
‫تو گزارش نوشتن خونیه...
‫و یکی گم شده...
‫که اسمش «چارلی»ـه.
‫عروس خونی و داماد گم‌شده...
‫هر کسی می‌فهمه جریان چیه، مگه نه؟
‫ممکنه اون خانم جراحت عصبی ‫ناآشکاری دیده باشه.
‫مهم نیست چیکار کرده یا نکرده،
‫ما موظفیم تک‌تک افرادی که میان اینجا رو...
‫درمان کنیم و همین کار رو می‌کنیم.
‫تا مرخصش نکنیم، از اینجا نمیره.
‫باید به فکر داماد هم باشیم.
‫فرض کنیم زنده است،
‫ولی با احتساب اون همه خونی ‫که رو لباسش بود،
‫زیاد زنده نمی‌مونه.
‫یه ساعت طول می‌کشه ‫تا کلانتری ببرینش استنلی؛
‫ولی خودت می‌دونی ‫من زودتر به جواب می‌رسم.
‫همین‌جا می‌مونه.
‫باید خودت رو جمع و جور کنی.
‫پلیس‌ها اومدن.
‫لابد این‌جوری همکار می‌شیم؛
‫ولی به هر حال باید ازش بازجویی کنیم.
‫معلومه. ‫راهنماییتون می‌کنم.
‫چیکار کنیم؟
‫- هنوز دارم فکر می‌کنم. ‫- آها.
‫چیه؟
‫این رو کنار اتاق پرستاران پیدا کردم.
‫حتما از دستش افتاده.
‫گفتیم اول به شما نشون بدیم،
‫بعد به پلیس‌ها تحویلش بدیم.
‫اسم عروس بریجت مایرزه.
‫جنوب جرسی زندگی می‌کنه.
‫یه کارت شناسایی، ‫یه کارت هتل...
‫و یه سری مواد پیدا کردیم.
‫انگار مهمون دیگه‌ای نداشتن. ‫شاید یواشکی ازدواج کردن.
‫نتیجه آزمایش ادرار ‫حداقل یه ساعت دیگه میاد.
‫فعلا به فکر دامادیم ‫و دنبالش می‌گردیم.
‫شاید با ماشین تصادف کردن.
‫ممکنه جایی گیر افتاده باشه.
‫خب، اگه تصادف کرده باشن، ‫باید مجروح می‌شد.
‫یه بلایی سرش می‌اومد. ‫اصلا خراش برنداشته.
‫ممکنه یکی دیگه ‫بهش حمله کرده باشه.
‫یا خانمه بهش حمله کرده باشه.
‫شاید بریجت با چارلی ‫«بیل را بکش» بازی در آورده.
‫گفت دل‌سرد شده بود.
‫بیاین زود نتیجه‌گیری نکنیم.
‫اگه معجزه شده و زنده باشه، ‫کلی خون‌ریزی داره...
‫و زیاد زنده نمی‌مونه.
‫مگه پلیس‌ها واسه همین نیومدن؟
‫اون‌ها دنبال حل پرونده جنایی‌ان.
‫ما دنبال نجات بیماریم.
‫خیلی‌خب، پس مرور می‌کنیم، ‫مسیر عروس رو مرور می‌کنیم...
‫و احتمالا داماد رو پیدا کنیم.
‫ولی حتی اگه واقعا یادش بیاد،
‫مگه وقت این کارها رو داریم؟
‫باید بریم تو مغزش.
‫خب، دقیقا همین کار رو می‌کنیم.
‫چی؟ وای!
‫دکتر ولف، واقعا الان مواد مصرف کردین؟
‫اگه شرایط ذهنیم عین عروسه باشه،
‫راحت‌تر منظورش رو می‌فهمیم.
‫می‌تونم حالش رو درک کنم ‫و عین خودش فکر کنم.
‫باید دنیا رو از دید غیرطبیعی خودش ببینیم.
‫راستش... ‫می‌شه گفت خیلی زرنگین.
‫خطرناک هم هست.
‫قبلا هم از این کارها کردم بابا.
‫این خانم اومده از ما کمک بگیره.
‫پس اگه کسی پیشنهاد بهتره نداره،
‫از هتل شروع کنیم.
‫کی باهام میاد؟
‫- دانا. ‫- دانا.
‫عجب.
‫از همه‌تون متنفرم.
‫دانا.
‫بیا بریم دامادمون رو پیدا کنیم.
‫تا حالا تجربه هیپنوتراپی داشتی؟
‫نه.
‫گسستگی ایجاد می‌کنه، ‫ولی عین خیلی از موادها...
‫می‌تونه آدم رو به حالتی دیگه ببره...
‫که خاطرات دفن شده تو ناخودآگاهش رو ‫به یاد بیاره؛
‫ولی فقط اگه خودت ۱۰۰% ‫همکاری کنی، نتیجه می‌ده.
‫واسه چارلی هر کاری می‌کنم.
‫خیلی‌خب.
‫هر وقت آماده بودی...
‫به نورم نگاه کن.
‫نگاهت پایین نیفته...
‫همین‌جوری بالا رو نگاه کن.
‫حالا چشمت رو ببند؛
‫ولی نگاهت هنوز به بالا ‫سمت نور باشه.
‫بیا اول یه خاطره خوش ‫از امشب به یاد بیاریم.
‫هر وقت خاطره‌ات رو دیدی، ‫بذار خودت رو در بر بگیره.
‫داشتیم تو آسمون...
میچرخیدیم.
‫تو آسمون میچرخیدین.
‫خیلی خوبه.
‫بیا همین خاطره رو مرور کنیم.
‫آخرین باری که چارلی رو دیدی ‫همین موقع بود؟
‫خیلی خوشحال بود.
‫خیلی خوشحال بودیم.
‫خیلی گرسنه بودی.
‫بعدش یه اتاق بود...
‫که عین یخ می‌موند.
‫اینجا چقدر سرده.
‫شاید چارلی همین‌جا دل‌سرد شده بود.
‫ظاهرا اکستازی داره اثر می‌کنه.
‫جسد داماد نیست. ‫خونی در کار نیست.
‫ظاهرا گوشت دوست دارن.
‫اِم، خب...
‫من اصلا قضاوت نمی‌کنم،
‫ولی همیشه مواد بیمارانتون رو ‫مصرف می‌کنین؟
‫اکثر دکترها معمولا بدون درک کامل...
‫تأثیرات داروها، نسخه می‌نویسن.
‫من ترجیح می‌دم شخصا ‫حال بیمارانم رو تجربه کنم.
‫حتی مواد غیرقانونی؟
‫دارن جونشون رو به من می‌سپارن.
‫حقشونه تجربه کنم، مگه نه؟
‫بگو.
‫اِم...
‫بهتون خبر می‌دیم.
‫خداحافظ.
‫خیلی‌خب، هیپنوتراپی تا حدی جواب داد.
‫وان می‌گه اتاقی یخی ‫و چرخیدن تو آسمون...
‫یادش میاد.
‫شرط می‌بندم...
‫اتاق یخیه همین‌جاست.
‫فقط مونده تو آسمون بچرخم.
‫یه تالار مسخره رو پشت‌بومه.
‫لابد باید بریم اجرا کنیم.
‫درسته. چهره‌کوری داری. ‫از جمعیت خوشت نمیاد.
‫در حالت عادی آلپرازولام تعارف می‌کردم،
‫ولی نمی‌دونم با اکستازی ‫چه اثری می‌ذاره.
‫اما نگران نباش، هوات رو دارم.
‫پلیس‌ها زودتر از ما رسیدن، ‫حتی مجبور نشدن اکستازی مصرف کنن.
‫ظاهرا اطلاعاتی ندارن.
‫شاید داریم اشتباه می‌گردیم.
‫نظرت چیه؟
‫دکتر ولف!
‫نجاتم بده.
‫نتیجه آزمایش ادرار عروسه اومد.
‫- چی؟ ‫- ولف راست می‌گفت.
‫اکستازی تو بدنشه، ‫ولی حتما یه چیز دیگه هم داشته.
‫بلندتر حرف بزن. ‫صدات رو نمی‌شنوم.
‫اکستازی خالی نیست. ‫ولف فن‌سیکلیدین مصرف کرده.
‫وای خدایا.
‫حالش چطوره؟ ‫تو اینترنت خوندم...
‫گاهی اوقات تأثیر شدیدی می‌ذاره.
‫چقدر شدید؟ ‫چی نوشته؟
‫علائم رایج این مواد:
‫عرق شدید،
‫پارانویا، خشم...
‫و یاد از گذشته است.
‫چیزی نیست خانم لوییس.
‫من و پسرم براتون یه چیزی آوردیم.
‫امیدوارم این‌جوری حالتون بهتر بشه.
‫موسیقی اندورفین آزاد می‌کنه.
‫سطح کاتکول‌آمین رو تغییر می‌ده.
‫حواس بیمار رو با تجدید خاطرات...
‫از دردش پرت می‌کنه.
‫باخ دوست داره.
‫خوش‌سلیقه است.
‫خیلی‌خب.
‫کاش می‌شد هر روز باهات بیام سر کار.
‫حتما باید از خونه بری؟
‫من و مامانت همچنان والدین خوبی هستیم،
‫ولی زن و شوهر خوبی نیستیم؛
‫ولی من و تو خیلی با هم خوبیم.
‫راستش، اگه بخوای، ‫می‌تونی بیای پیش من زندگی کنی.
‫خب، فکرهات رو بکن رفیق.
‫دکتر ولف!
‫فن‌سیکلیدین مصرف کردی.
‫فن‌سیکلیدین؟
‫دکتر ولف، این دیگه چه کاریه؟
‫وای، حتما بدن عروسه ‫با فن‌سیکلیدین گزگز می‌کرد.
‫یعنی شاید راست گفته باشی. ‫شاید خودش بهش حمله کرده.
‫باورم نمی‌شه ولف واسه چنین کاری ‫صدامون کرد.
‫رفقام تو «کلاد ناین» میز رزرو کرده بودن.
‫امشب خیلی خوش می‌گذشت.
‫خب، اینجا هم خوش می‌گذره.
‫فرض کن فرصت یادگیریه.
‫می‌تونیم مغز انسان رو ‫بهتر درک کنیم.
‫اگه این بیمار واسه ولف جذابه، ‫واسه من هم جذابه.
‫شرایطش خیلی غم‌انگیزه،
‫ولی طی چند ساعت آینده ‫که کاری از دست ما...
‫براش بر نمیاد.
‫می‌دونم خوشت میاد ‫از ولف دفاع کنی،
‫ولی باید قبول کنی رد داده.
‫- طرف اکستازی مصرف کرد. ‫- آره. می‌خواست بیمار رو نجات بده.
‫خودکار داری؟
‫ولف می‌خواد خودمون رو ‫جای تک‌تک بیماران بذاریم...
‫و از زیر و بمشون خبردار بشیم.
‫این تنها بیماریه که نمی‌تونه بشناسه.
‫چیکار می‌کنی؟
‫خودم رو جای بیمار می‌ذارم.
‫جیکوب.
‫باید تا سپیده‌دم حلش کنیم.
‫می‌تونیم دوباره جدول‌های ‫بیمار ناشناس رو مرور کنیم.
‫می‌تونیم یه آزمایش خون دیگه بگیریم.
‫حتی افزایش اندک گلبول‌های سفیدش...
‫هم واسه لغو انتقال کافیه.
‫آره...
‫می‌دونی چیه؟ ‫راست می‌گی.
‫من می‌رم آزمایش‌هاش رو بررسی کنم.
‫هنوز داماد خونی در کار نیست؛
‫ولی از اینستاگرام چارلی معلومه...
‫اینجا سرآشپز دومه.
‫شاید سرنخی پیدا کنیم.
‫به نظرت حال اون لیبرتین تو تالار خوبه؟
‫احتمالا باید عمل بشه. ‫گمون کنم جراحی ترمیمی بینی بخواد.
‫چه ترکیب خوبی. ‫جراحی ترمیمی بینی.
‫می‌تونم بینیش رو ترمیم کنم!
‫نه‌خیر، نمی‌تونی!
‫- الان چی خوردی؟ ‫- داروی اضطرابمه.
‫دقیقا از چی مضطرب شدی؟
‫- داری خیلی بهم استرس می‌دی. ‫- خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫دیگه این مکالمه رو ادامه نمی‌دم.
‫تاریکی تو وجود همه‌مون هست دکتر دانگ.
‫من آدم خشنی نیستم؛
‫ولی تو امشب خشونتم رو دیدی.
‫عین عروسه، مگه نه؟ ‫ممکن بود طرف رو بکشم.
‫خیلی‌خب، خیلی تلخ صحبت می‌کنی. ‫تو که کسی رو نکشتی.
‫باز هم اجتناب می‌کنی، ها؟
‫اِم، اکستازی مصرف کردی ‫که «به بریجت کمک کنی»،
‫ولی کم‌کم دارم گمون می‌کنم...
‫داری از دست مشکلات خودت فرار می‌کنی.
‫همه‌مون داریم از یه چیزی فرار می‌کنیم.
‫بخشی از تجربه انسانیه.
‫فقط روش فرارمون یه کم ‫فرق می‌کنه، مگه نه؟
‫وای خدا. ‫وای خدا، دارم آتش می‌گیرم.
‫واقعا احساس بی‌ثباتی دارم.
‫انگار دچار نشانگان نورولپتیک بدخیم شدم.
‫دارم آتش می‌گیرم. ‫باید برم تو اون فریزر.
‫خیلی‌خب، دیگه کلا دیوانه شدی.
‫نمی‌ذارم بری تو فریزر.
‫تازه عروس و داماد. ‫دل‌سرد. اتاق یخی.
‫داماد.
‫وای خدا.
‫چارلی.
‫ضربانی حس نمی‌کنم.
‫احیای قلبی‌ریوی کنم؟
‫نه، ضربان داره.
‫ضربانش خفیفه، ولی زنده است.
‫حالت بعد از جلسه‌مون چطوره؟
‫گمون کنم خوبم.
‫پیداش کردین؟
‫هنوز نه؛
‫ولی داریم تلاش می‌کنیم.
‫آره.
‫- راحت باشین. ‫- ممنون.
‫عذر می‌خوام.
‫کجا بودی؟
‫یه ساعته دارم بهت زنگ می‌زنم.
‫از مایا خبری نداری؟
‫با همکارم قرار شام داشتم. ‫طول کشید.
‫- تازه پیامت رو دیدم. ‫- قرار شام کاری؟ این وقت شب؟
‫- خیلی‌خب. ‫- این‌جوری نگو.
‫از چند هفته پیش ‫تو تقویم مشترکمون ثبت کرده بودم.
‫موریس. وایستا. خودشه. ‫مایاست.
‫بذار... ‫بعدا بهت زنگ می‌زنم.
‫- مایا؟ ‫- سلام.
‫به نفعته خونه باشی ‫و بگیری بخوابی.
‫- خونه سیدنی‌ام. ‫- نه.
‫شب اینجا می‌مونم.
‫نه، شب اونجا نمی‌مونی.
‫می‌خوام همین الان بری خونه.
‫پدرت داره می‌ره خونه.
‫فردا صحبت می‌کنیم.
‫باشه.
‫برو کارول و وان رو بیار، ‫براشون تعریف کن...
‫و یه بسته تقویتی برام آماده کنین.
‫- اوضاع چطوره؟ ‫- وضع بیمار خرابه.
‫وقتی پیداش کردیم، ‫فشار خونش ۶۰ بود،
‫دچار هیپوترمی شده، ‫شکمش مجروح شده...
‫و کلی خون ازش رفته.
‫خیلی‌خب، گفتن احتمالا سر بیمار ضربه دیده.
‫کجا پیداش کردین؟
‫کف یه فریزر بزرگ بود.
‫دچار نیستاگموس شدی.
‫مواد زدی؟
‫چه حرف مسخره‌ای!
‫آره.
‫[بیمارستان عمومی برانکس] ‫[ورودی اورژانس]
‫[بیمار اورژانسی]
‫[فقط ورود پرسنل مجاز است]
‫[هفته ملی پرستار]
‫دکتر نش رو ندیدی؟
‫کسی جیکوب رو ندیده؟
‫به خدا قسم اگه چرت زده باشه...
‫امیدوارم شب تو ‫بهتر از من بوده باشه.
‫گمون نکنم. ‫همین الان دیدم جیکوب...
‫داشت با پرستار فلورس ‫دل و قلوه رد و بدل می‌کرد.
‫خب، من یه داماد خونی ‫تو فریزر پیدا کردم.
‫زنده بود.
‫سلام. ‫داماده رو خوب پیدا کردی.
‫چرا سرم زدی؟
‫اِم...
‫می‌خواستم وضعیت ذهنی بریجت رو ‫درک کنم،
‫واسه همین موادی رو ‫که خیال می‌کردم اکستازیه، مصرف کردم؛
‫اما معلوم شد فن‌سیکلیدین هم داره.
‫انترن‌ها می‌دونن؟
‫- آره. ‫- ولف...
‫ببین، بهت نمی‌گم مواظب باشی.
‫قبلا این تجربیات رو داشتیم و خودت...
‫کارول، در غیر این صورت ‫پیداش نمی‌کردیم.
‫پلیس‌ها همون‌جا بودن، ‫ولی نفهمیدن.
‫پنج دقیقه دیرتر می‌رسیدیم ‫مرده بود.
‫حالش چطوره؟
‫خیلی حساسه.
‫هیپنوتراپی ذهن رو اذیت می‌کنه.
‫مطمئن نیستم با شنیدن این خبر ‫چه واکنشی نشون بده.
‫شاید حافظه‌اش تقویت بشه.
‫یا حتی بیشتر اذیت بشه.
‫می‌شه ببینمش؟
‫هنوز نه. ‫عملش تموم نشده.
‫ولی خوب می‌شه دیگه؟
‫تحت نظر بهترین متخصصانه؛
‫ولی الان مهم‌ترین مسئله...
‫و بهترین راه کمک به چارلی...
‫اینه که سعی کنیم ‫بفهمیم چی شده.
‫هنوز کل ماجرا رو یادم نمیاد.
‫آخه کی می‌خواد به چارلی چاقو بزنه؟
‫چی شده سرکار؟
‫یه یخ‌خردکن خونی...
‫تو کوچه دم هتل پیدا کردیم.
‫گمون می‌کنیم سلاحی باشه...
‫که باهاش به آقای مینتون حمله کردن.
‫- باید ایشون رو بازداشت کنیم. ‫- وایستین. وایستین. بیشتر فرصت می‌خوایم.
‫- باید ببریمش. ‫- تازه رسیده اینجا.
‫هنوز نفهمیدیم چرا گیج شده،
‫- دلیل یادزدودگیش رو نفهمیدیم. ‫- الان اصلا نباید...
‫- جابه‌جا بشه. ‫- بمونین.
‫اصلا نمی‌شه...
‫روند کاریمون همینه.
‫بیا، بریم. ‫بیا، بریم.
‫- حالش رو ببینین! ‫- سخت‌ترش نکنین.
‫خواهش می‌کنم. بیا.
‫- عه، عه، عه! ‫- زبونش بیرون افتاده.
‫واکنشی نشون نمی‌ده.
‫- بهش حمله دست داده. ‫- بیاین اینجا!
‫الان که داشت خوب راه می‌رفت.
‫- به پهلو بخوابونینش. ‫- دکتر وانگ، باید...
‫واسه حمله‌اش لورازپام بیارم. ‫چشم.
‫- این دیگه چه حقه‌ایه؟ ‫- یا سرم رو آماده کن،
‫یا برو کنار... تصمیمش با خودته.
‫صدام رو می‌شنوی؟ ‫چیزی نیست.
‫- به من نگو دیوانه! ‫- بریجت! آروم باش!
‫آروم باش بریجت!
‫بریجت.
‫بریجت!
‫چیکار می‌کنی؟
‫بذارش کنار! ‫بریجت، نه!
‫بریجت.
‫یادم اومد.
‫یادم اومد، کار خودم بود.
‫قصد جونش رو کردم.
‫بریجت. ‫طاقت بیار بریجت.
‫حتما حافظه بریجت ‫با حمله فعال شده.
‫داماد چطوره؟
‫لاپاراتومی بخش آسیب‌های روانی ‫داره تموم می‌شه.
‫اگه زنده بمونه، به لطف توئه.
‫ظاهرا تأثیر مواده رفته.
‫هوم.
‫واسه انترن‌هات الگوی خیلی خوبی هستی.
‫ممنون. ‫خیلی خوشم میاد به همکارانم نشون بدم...
‫حاضرم واسه بیمارانم ‫به هر دری بزنم.
‫داشتم طعنه می‌زدم.
‫آها. طعنه.
‫اسکار وایلد می‌گفت پست‌ترین ‫نوع بروز هوشه.
‫ولی برترین نوع بروز ذکاوته.
‫خیلی‌خب، گمون نکنم...
‫ادم مغزی داره.
‫اثری از آسیب روانی یا تومور نیست.
‫ام‌آرآی نشون داد خون‌ریزی مغزی ‫یا سکته نبوده.
‫پس تنها دلیلش متابولیسمه.
‫به نظرت نارسایی کبده؟
‫نه، نتیجه آزمایش کبدش عادیه.
‫به ساز و کارش ادامه داده.
‫آخرین باری که با ادم مغزی غافلگیر شدم،
‫هجده ساله‌ای بود ‫که واسه بازگشت سرطان خونش...
‫تحت سلول تی بود.
‫ساعت هشت شب داشت ‫با خانواده‌اش حرف می‌زد.
‫تا نیمه‌شب، بطنش اون‌قدر ‫ورم کرده بود...
‫- که نمی‌شد تخلیه کرد. ‫- واسه من نارسایی کبد داشت.
‫نمی‌تونستن تصمیم بگیرن ‫تو صف اهدای کبد بذارنش یا نه.
‫چی شد؟
‫مرد. بیمار تو چی؟
‫تا صبح دچار مرگ مغزی شد.
‫ببخشید که وسط کار رفتم.
‫- رفته بودم پیش پورشا. ‫- از من عذرخواهی نکن.
‫از بیمارمون عذرخواهی کن.
‫ولش کردی که بری با پرستار ‫جیک و پوک کنی.
‫الان گفتم ببخشید دیگه. ‫چرا همیشه بهم گیر می‌دی؟
‫فقط دارم کارم رو می‌کنم.
‫کار تو رو هم می‌کنم.
‫به نظر من داره پاچه ولف رو می‌خارونه.
‫خب، حداقل من دارم ‫واسه بیمارم یه کاری می‌کنم.
‫خیلی سخت‌کوشی.
‫اگه موافقی، هیچی نگو.
‫دو به یکیم سخت‌کوش خانم.
‫آره. ‫آره، واقعا سخت‌کوشم.
‫از بچگی آرزو داشتم اینجا باشم...
‫و چون وسط بازی مصدوم شدم، ‫اینجا نیستم.
‫خیلی‌خب، می‌دونی چیه؟
‫همون‌جا هر کاری می‌خوای بکن دکتر.
‫باز هم آزمایش بگیر.
‫من همین‌جا رو این صندلی می‌شینم.
‫چون شغلم پزشکیه، ‫بیهودگی نیست.
‫اهمیت دادن بیهوده نیست جیکوب.
‫باورم نمی‌شه بریجت بهم چاقو زد.
‫به خاطر موادی که بهش دادم ‫این‌جوری شد؟
‫نه، این‌طور که می‌دونیم نه، ‫ولی باید کمکمون کنی چارلی.
‫طی چند هفته اخیر...
‫متوجه چیز غیرعادی‌ای نشدی؟
‫خیلی تحت استرس بود،
‫عروسی بزرگمون رو برنامه‌ریزی می‌کرد...
‫و می‌خواست همه رو راضی نگه داره.
‫مخصوصا من رو؛
‫ولی بریجت همینه دیگه. ‫دلش خیلی بزرگه.
‫همیشه به فکر خوشحالی همه ‫به جز خودش بود.
‫حتی رژیم مسخره‌ای ‫که من می‌خواستم...
‫قبل عروسیمون بگیرم رو گرفت.
‫چه رژیمی بود؟
‫کربوهیدرات کم، پروتئین زیاد، ‫بدون قند.
‫خیلی سخت بود.
‫معلوم بود بالاخره کم میاره؛
‫ولی بعدش که تصمیم گرفتیم ‫بی‌خبر ازدواج کنیم،
‫حس می‌کردم...
‫بالاخره رها شدیم.
‫اگه می‌شه، باید دو کلام خصوصی...
‫با چارلی حرف بزنیم.
‫چرا که نه؟
‫چارلی، من سرکار استنلی هستم...
‫ببین الی، حقه دستگاه ‫فروش خودکارم رو دیدی؟
‫دکتر ولف؟
‫نمی‌خوام چنین کاری کنم،
‫ولی واقعا نباید اینجا باشین.
‫دکتری که جوازش لغو شده ‫نباید بیمار ویزیت کنه...
‫یا وارد بیمارستان بشه. ‫شرمنده‌ام.
‫دارم واسه پسرم خوراکی می‌خرم.
‫بیا.
‫چیزی از وسایل چارلی معلوم نشد؟
‫فقط یه لباس رسمی اجاره‌ای ‫و خوش‌بو کننده دهان داشت.
‫دانا، بابت امشب عذر می‌خوام.
‫زیاده‌روی کردم.
‫نباید ازت می‌پرسیدم ‫چرا اضطراب داری.
‫به من هیچ ربطی نداره...
‫و اشتباه کردم که بهم ربط داره.
‫عیبی نداره.
‫مواد زده بودی.
‫واسه نجات جون طرف ‫بهای سبکی بود، مگه نه؟
‫عه، شاید این مهم باشه.
‫سوگند ازدواجشه.
‫«تو پنکیک منی.»
‫« عین صبح ورمانته .»
‫«این چند هفته اخیر ‫از همیشه بهتر بودی.»
‫اینجا رو.
‫نحو نگارشش افتضاحه.
‫چارلی...
‫بهمون گفت رژیمشون رو عوض کردن،
‫قند رو حذف کردن.
‫تو اتاق هتلشون استیک بود.
‫«صبح ورمانت» بوی...
‫شیره درخت افرا می‌ده، درسته؟
‫اگه منظورتون رو درست فهمیده باشم،
‫لوله تغذیه‌اش داره به کشتنش می‌ده.
‫خب، به لطف دکتر دانگ ‫و دکتر مارکوس،
‫متوجه شدیم بیماری ‫ادرار شربت افرا داری.
‫می‌دونم، اسمش مسخره است.
‫آخه نشانه اصلیش...
‫بوی شیرین ادراره.
‫اختلال ژنتیکی نادریه...
‫که جلوی هضم پروتئین در بدن رو ‫مخصوصا...
‫تحت استرس می‌گیره.
‫برنامه‌ریزی عروسی استرس داره.
‫با مصرف زیاد پروتئین هم تشدید می‌شه.
‫پروتئینی که نمی‌تونست ‫هضمش کنه، به مواد شیمیایی...
‫سمی تبدیل شد که تو مغزت جمع شدن ‫و باعث شدن ورم کنه.
‫واسه همین اون‌قدر گیج و خشن شده بودی.
‫از کجا این بیماری رو گرفتم؟
‫نه، از اول عمرت داشتی.
‫فقط تا الان به بحرانی ختم نشده بود.
‫ترکیب استرس و مواد با بیماریت...
‫باعث شد به چارلی چاقو بزنی.
‫طوفان بی‌نقصی بود.
‫احتمالش خیلی کمه ‫که در غیر اون صورت...
‫بهش حمله می‌کردی.
‫اگه درمان نمی‌شد، ‫ممکن بود به مرگت ختم بشه.
‫اتفاق امشب جونت رو نجات داد.
‫گمون کنم می‌خوای چارلی رو ببینی.
‫از اتاق عمل بیرون اومده و به‌هوشه.
‫خودش می‌خواد من رو ببینه؟
‫این‌طور که به من گفته، آره، ‫خیلی خوشحال می‌شه.
‫تنها دلیلی که تونستیم نجاتت بدیم،
‫این بود که به موقع به هوش اومد.
‫برامون از تو گفت.
‫اگه نبود، احتمالا نمی‌تونستیم ‫به موقع تشخیص بدیم.
‫بهش چاقو زدم.
‫شب عروسیمون چاقو زدم. ‫عمرا اگه من رو ببخشه.
‫آخه مگه می‌شه ببخشه؟
‫متأسفانه کنترلش از دست تو خارجه.
‫کنترل بخشش خودت...
‫دست خودته.
‫چیکار می‌کنی؟
‫می‌خواستم براش یه کاری کنم.
‫آزمایش دیگه‌ای ‫به ذهنم نرسید، واسه همین...
‫گفتم شاید بد نباشه صورتش رو ‫اصلاح کنم.
‫خوش‌تیپ شده.
‫نظرت چیه؟
‫حالا که اینجام، براش سایه بندازم؟
‫شاید قبل از انتقالش ‫یه مراقبت درازمدت،
‫کار دیگه‌ای هم از دستمون بر بیاد.
‫یه کار متفاوت.
‫فرض کن چند وقته نسیم رو حس نکرده.
‫البته اگه هنوز بتونه نسیم رو حس کنه.
‫می‌دونم خصوصیات خارق‌العاده زیادی داری؛
‫ولی نمی‌دونستم «قانون‌شکن» هم هستی.
‫خب، اگه تا الان یه درس...
‫از دکتر ولف گرفته باشم، همینه...
‫که آدم باید گاهی قوانین رو در نظر نگیره.
‫درسته.
‫می‌فهمم چرا این‌قدر تلاش می‌کنی.
‫چون خیلی برات مهمه؛
‫ولی دکتر خوبی هستی. ‫خودت می‌دونی دیگه؟
‫لازم نیست به کسی ثابتش کنی.
‫بی‌شوخی؟
‫واقعا الان خواستی دلم رو ببری؟
‫چی؟! نه!
‫به نظرم علاقه باید دوطرفه باشه.
‫انگشت پاش داره تکون می‌خوره.
‫آماده‌ای؟
‫نه.
‫حتما ازم متنفره.
‫خودم از خودم متنفرم.
‫راستش...
‫عذاب وجدان هر از گاهی ‫آدم رو فلج می‌کنه؛
‫ولی اگه بذاریم، ‫می‌تونه خیلی انرژی‌بخش هم باشه.
‫باعث می‌شه درخواست بخشش کنی.
‫راستش، اگه عصب‌شناسی به درد نخورد،
‫احتمالا تو مشاوره ازدواج موفق بشین.
‫نه، من اصلا تو عشق و عاشقی تخصص ندارم، ‫بهت قول می‌دم.
‫ولف، می‌شه باهات صحبت کنم؟
‫- یه لحظه عذر می‌خوام. ‫- بفرمایین.
‫چی شده؟
‫مشکلی پیش اومد.
‫چارلی...
‫دوباره خون‌ریزی کرد.
‫مجبور شدن دوباره ببرنش اتاق عمل...
‫و بعدش...
‫مرد.
‫خیال می‌کردم نجاتشون دادیم.
‫چه‌جوری می‌خوایم بهش بگیم؟
‫من نمی‌تونم دکتر ولف. ‫شرمنده‌ام.
‫آروم باش.
‫چیزی نیست.
‫من می‌گم.
‫می‌دونم هضمش خیلی دشواره.
‫اصلا منطقی نیست، ‫می‌فهمم...
‫مرگ یهویی عزیزان...
‫چه حسی داره،
‫می‌فهمم ممکنه کل مسیر ‫زندگی آدم عوض بشه؛
‫ولی ازت می‌خوام وقتی از اینجا می‌ری، ‫یه چیزی یادت باشه.
‫اتفاق دیشب نتیجه سلسله وقایع ‫متعددی بود.
‫ترکیب بیماریت و سن‌فلیکسین بود. ‫یه دلیل واحد نداشت.
‫خودت هم مقصر نبودی بریجت.
‫ولی هستم.
‫من کشتمش.
‫باید بارش رو به دوش بکشم.
‫من از اول همین‌جوری بودم...
‫و چنین خشونتی ازم برمی‌اومد؟
‫آدم با یه عملش تعریف نمی‌شه.
‫هیچ‌کس نمی‌دونه...
‫بعد از چنین اتفاقی ‫باید با زندگیش چیکار کنه.
‫هر کدوممون راه مجزایی داریم، ‫تو هم راهت رو پیدا می‌کنی.
‫ما کمکت می‌کنیم.
‫حواسمون هست تمام درمان‌های بعدیت...
‫تحت نظر خودمون باشه.
‫حالت خوب می‌شه.
‫فقط کاش می‌تونستم ‫یه بار دیگه ببینمش...
‫و ازش عذر بخوام.
‫من یه کم تنهاتون می‌ذارم.
‫نه، خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم بمون دکتر ولف.
‫سلام عزیزم.
‫سخت‌ترین بخشش شامل حال ‫عزیزانمون نمی‌شه.
‫شامل حال دوستان یا دشمنانمون نمی‌شه.
‫همیشه سخت‌ترین بخشش،
‫تازه اگه در توانمون باشه ‫و وقتش رو داشته باشیم،
‫شامل حال خودمون می‌شه.
‫گمون کنم تموم شد.
‫ببین، به مامانت نگو ‫آسیاب قهوه خوبه رو برداشتم.
‫خب، نظرت چیه که بیای پیش من زندگی کنی؟
‫به نظرم...
‫بهتره پیش مامان زندگی کنم.
‫معلومه.
‫درک می‌کنم رفیق.
‫اصلا نباید ازت می‌پرسیدم.
‫وای خدایا، چیکار کرده؟
‫در همین حد بگیم ‫که شب بدی داشته.
‫خودت هم شب تا صبح بیدار بودی.
‫با خودمون گفتیم شاید گرسنه باشی.
‫بابا سرم داد کشیده.
‫ببخشید که دیر رفتم خونه ‫و دیگه تکرار نمی‌شه.
‫ممنون که عذرخواهی کردی.
‫عزیزم، من و بابات ‫صرفا نگرانتیم.
‫می‌خوایم مطمئن باشیم سالمی؛
‫ولی اگه باهامون حرف نزنی، ‫نمی‌تونیم مطمئن بشیم.
‫باشه، ولی خودتون باهام حرف نمی‌زنین.
‫منظورت چیه؟
‫- هیچی. ولش کن. ‫- نه! مایا...
‫جریان چیه؟
‫خیال کردین نمی‌فهمم ‫همیشه دعوا می‌کنین؟
‫یا دیگه صبح‌ها به همدیگه ‫صبح به خیر نمی‌گین؟
‫یا بابا دیگه باهات «سرآشپز برتر» ‫تماشا نمی‌کنه؟
‫خودم می‌دونم، بگین دیگه.
‫راست می‌گی.
‫ما هم عذر می‌خوایم.
‫نباید چیزی رو ازت مخفی کنیم.
‫دستت رو بده.
‫من و بابات مدتی از هم جدا می‌شیم.
‫خیلی همدیگه رو دوست داریم؛
‫ولی باید یه سری مشکلاتمون رو حل کنیم.
‫مایا جونم، ما خیلی دوستت داریم.
‫همیشه بیش از هر چیزی دوستت داریم.
‫پس این‌جوری نکنین.
‫خواهش می‌کنم.
‫خب...
‫احتمالا یه حرکت واکنشی...
‫مربوط به اسپاستیسیتی عضلانیه...
‫که واسه بیماران فلج پیش میاد؛
‫ولی شور و شوقی که شما دو نفر ‫امشب بروز دادین....
‫خیلی الزامیه.
‫همیشه به نتیجه باب میلمون نمی‌رسیم، ‫ولی...
‫نمی‌تونیم بدون شور و شوق ‫کارمون رو بکنیم.
‫چی شده؟
‫واکنش خالی نیست.
‫چی؟
‫گمون نکنم این آدم تو کما باشه.
‫حواسش هست. ‫به‌هوشه.
‫نمی‌دونم چیکار کردین، ‫ولی نتیجه داده.
‫ظاهرا دلیلی واسه موندن بیمارمون ‫پیدا کردین.
‫به افتخار زنده موندن ‫بعد از «عروسی خونین» خودمون.
‫هوم.
‫- دانا؟ ‫- هوم؟
‫- ردیفی؟ ‫- آره.
‫فقط اتفاقات عجیب زیادی افتاده.
‫بچه‌ها...
‫من هم عین همه از تالار خوشم میاد،
‫ولی ولف زیاده‌روی کرد.
اجراش رو دیدم.
‫ولف خودمون رو می‌گی؟
‫همونی که فقط باخ گوش می‌ده؟
‫خیلی خوب میچرخیدم.
‫خب؟
‫- می‌خواین توصیف کنم؟ ‫- نه، نه.
‫آدم گاهی از خصوصیات بقیه ‫غافلگیر می‌شه.
‫- شربت می‌خوری؟ ‫- آره.
‫واکنش مایا چی بود؟
‫وای...
‫دختر ۱۶ ساله‌ایه...
‫که همین‌جوریش خیال می‌کرد ‫داریم زندگیش رو نابود می‌کنیم، در نتیجه...
‫به نظر خودت چه واکنشی نشون داد.
‫اوف. ‫راحت‌تر می‌شه، قول می‌دم.
‫واسه خودت راحت‌تر شد؟
‫می‌خوای راستش رو بگم ‫یا بهت دل‌داری بدم؟
‫جفتش نمی‌شه؟
‫ای بابا، باشه.
‫راستش رو بگو.
‫طلاق والدین من خیلی بد بود.
‫وقتی مامانم از بابام خواست ‫از خونه بره...
‫دلش شکست؛
‫ولی کار من...
‫کارول، نمی‌دونم اصلا بتونم ‫خودم رو ببخشم یا نه.