‫راهبردهای مقابله‌ای.
‫همه‌مون داریمشون.
‫کافیه از هر نیویورکی بپرسین.
‫واسه شب کردن روزمون،
‫بالا نگه داشتن سرمون...
‫و مقابله با آسیب‌های جسمانی...
‫و احساسیمون...
‫بهشون نیاز داریم.
‫گاهی آسیب روانیمون ‫به ترجیح انفراد ختم می‌شه.
‫گاهی اوقات هم باعث می‌شه ‫خودمون رو بسنجیم،
‫ما رو به ارتباط با بقیه سوق می‌ده،
‫حتی اگه... مخصوصا اگه... ‫ازش بترسیم.
‫واقعا خیلی مسخره است.
‫دارن سومین دنباله رو بازسازی می‌کنن، ‫ولی می‌گن پیش‌درآمده؟
‫اوهوم.
‫خیلی باحاله. عجب.
‫خلاصه... امروز صبح این‌جوری بود.
‫نیم‌ساعت تو اینترنت اخبار منفی خوندم،
‫اسپرسو خوردم ‫و یه بنزودیازپین انداختم بالا.
‫وایستا ببینم. دختر. مگه اینجا نیستی؟
‫هوم؟
‫گاهی بقیه عاملان آسیب‌هامون رو می‌بینن.
‫[ستاره نوظهور با مصدومیت کنار گذاشته شد]
‫گاهی اوقات هم فقط به چشم خودمون میان.
‫آقای هیل؟
‫آماده‌این؟
‫من دکتر پیرس هستم. ‫به بیمارستان عمومی برانکس خوش اومدین.
‫چشمش هنوز حرکت عمودی داره، ‫منطقیه...
‫آخه جراحتی به سقف میان‌مغزش وارد نشده.
‫صبحت به خیر آقا.
‫با آلارمت بیدار نشدی؟
‫درگیر تحقیقات شدم.
‫زمان از دستم در رفت. ‫خیلی شرمنده‌ام.
‫با توجه به معاینه خودمون ‫و آخرین نوار مغزیش،
‫ظاهرا این بیمار ناشناس...
‫دچار نشانگان قفل‌شدگیه.
‫بیماری نادریه...
‫که با جراحت دائمی ساقه مغز رخ می‌ده.
‫معمولا نتیجه سکته است ‫که می‌دونیم بیمارمون سکته کرده بود.
‫درسته. ‫نشانگان قفل‌شدگی...
‫کل اعضای بدن بیمار رو فلج می‌کنه.
‫به جز حرکت عمودی چشمش،
‫هیچ ابزار صحبت یا ارتباطی نداره.
‫یعنی توانایی شناختی ‫بیمار ناشناسمون...
‫هنوز برقراره.
‫عین ماجرای مارتین پیستوریوسه.
‫کل حرف‌های خانواده‌اش رو می‌فهمید.
‫فقط نمی‌تونست جوابشون رو بده.
‫اگه درست فهمیده باشیم، ‫خیلی وقته...
‫که بیمار ناشناسمون ‫به شدت احساس تنهایی می‌کنه.
‫با توجه به معاینه خودمون ‫و آخرین نوار مغزیش،
‫ظاهرا بیمار ناشناسمون...
‫به نشانگان قفل‌شدگی دچاره...
‫نظر تو چیه دکتر مارکوس؟
‫مشاهدات مضاعفی نداشتی؟
‫نه. چیزی نبوده؛
‫ولی اگه فکری به ذهنم رسید، ‫بهتون می‌گم.
‫خوشحال می‌شم.
‫ولف؟
‫می‌شه باهام بیای؟ ‫خوشحال می‌شم دستیار داشته باشم.
‫الان دیگه چشم بیمار ناشناسمون ‫در حکم صداشه.
‫یکی پشت اون چشم‌هاست.
‫ما موظفیم بفهمیم کیه.
‫خب، بیمارت کیه؟
‫اسمش استیو هیله. ‫کهنه‌سربازه. عضو سپاه تفنگداران بوده.
‫از اضطراب شدید، افسردگی ‫و افکار مزاحم رنج می‌بره.
‫بین بیمارانت نادر نیست.
‫ولی آخر جلسه‌مون،
‫بهم گفت چند وقته داره اشباح...
‫هم‌خدمتی‌هاش رو می‌بینه.
‫«تفنگدار تسخیرشده.»
‫آره، انگار همین‌طوره. ‫همسرش داره میاد.
‫شاید بتونه پیشینه‌ای در اختیارمون بذاره...
‫و کمکمون کنه بفهمیم ‫این «اشباح» از کجا میان.
‫بیا عزیزم. هوات رو دارم.
‫بهش گفتم لازم نیست بیاد.
‫همین رو کم دارم که زنم بخواد ‫سوار خط شش زایمان کنه.
‫خب، بدتر از این‌هاش هم ‫تو مترو رخ داده.
‫می‌خواستم اینجا باشم.
‫استیو از وقتی از اعزامش برگشته، ‫مشکل داره.
‫اکثر روزها چیزیم نیست، ‫ولی بعضی روزها...
‫وقتی می‌خوام بند کفشم رو ببندم، یهو...
‫فرو می‌پاشم. اصلا قشنگ نیست.
‫آنا همین‌جوری کلی مشکل داره.
‫می‌خوام کمک‌حالش باشم، ‫نمی‌خوام وبال گردنش باشم.
‫خب، همین که اینجایی ‫و دنبال راه‌حلی،
‫نشون می‌ده وبال گردنش نیستی.
‫اون تو چیه؟
‫سوابق پزشکیمه.
‫همه‌چی رو ثبت کردم.
‫آها، خب، می‌بینم به وزارت ‫امور کهنه‌سربازان مراجعه کردیم.
‫اصلا کمکت کردن؟
‫یه سری دارو...
‫واسه اضطراب و افسردگی بهش دادن،
‫ولی از تأثیرشون خوشش نمی‌اومد، ‫واسه همین دیگه نخورد.
‫نمی‌خوام برگردم اونجا.
‫اِم...
‫وقتی دچار فروپاشی می‌شی، ‫علائم جسمانی هم داره؟
‫سردرد، تپش قلب، تار شدن دید؟
‫هر از گاهی. ‫اخیرا یه کم بیشتر شده.
‫از این تصاویری که اخیرا می‌بینی برام بگو.
‫وایستین ببینم. کدوم «تصاویر»؟
‫اصلا جای نگرانی نیست عزیزم. ‫اِم...
‫خودت که می‌دونی ‫تازه از ایدن خداحافظی کردم.
‫با هم خدمت کرده بودیم.
‫مراسم ختمش هفته پیش بود.
‫خیلی دردناک بوده. همین و بس.
‫چند وقتتونه خانم هیل؟
‫سی و چهار هفته.
‫- خیلی آماده‌ام. ‫- جفتمون آماده‌ایم.
‫- اولین بچه‌تونه؟ ‫- آره.
‫استیو اولین شبی که بیرون رفته بودیم ‫بهم گفت بچه می‌خواد.
‫شاید باورتون نشه، ‫ولی بعدش غیبش نزد.
‫همیشه می‌خواستم بابا بشم.
‫می‌خوام این مشکلات ذهنیم رو...
‫قبل از تولد پسرمون ‫تحت کنترل در بیارم.
‫خب، ما کمکت می‌کنیم، ‫اولین قدم...
‫تشخیص صحیح مشکلته.
‫معلومه واسه محافظت از زنش ‫یه چیزی رو نمی‌گه،
‫ولی با توجه به علائمش ‫اولین حدسم اختلال اضطراب پس از سانحه بود.
‫دلیل مناسبی واسه دلواپسی شدید، ‫بی‌خوابی،
‫افکار مزاحم...
‫و سوگش بابت از دنیا رفتن ‫دوستش ایدنه.
‫مرور مجدد آسیب ذهنی بین افراد ‫دچار به اختلال اضطراب خیلی رایجه.
‫آدم گاهی حس می‌کنه ‫همزمان داره...
‫تو گذشته و زمان حال زندگی می‌کنه.
‫یه‌کم یاد یکی از آشناهام می‌افتم.
‫خیلی‌خب، وزارت کهنه‌سربازان ‫داروی اختلال اضطراب بهش داده،
‫رفتاردرمانی شناختی، ‫حساسیت‌زدایی حرکت چشم، تجربه‌درمانی،
‫چندین مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین ‫و حتی پرازوسین رو امتحان کرده.
‫اگه اختلال اضطراب فقط بخشی ‫از مشکلش باشه چی؟
‫دلیل خوبی واسه کل علائمش نیست، ‫مخصوصا توهماتش.
‫یادتون باشه... ‫چند وقته شبح می‌بینه.
‫اختلال اضطراب می‌تونه ‫یه مشکل عصبی پنهان رو تشدید کنه،
‫مثلا تومور یا هیدروسفالی.
‫اخیرا ام‌آرآی نرفته، ‫ولی حداقل سی‌تی‌اسکن‌هاش...
‫چیز نگران‌کننده‌ای نشون نمی‌دادن.
‫ممکنه یه حمله روان‌پریشی...
‫ناشی از اسکیزوفرنی ‫یا اختلال دوقطبی باشه.
‫معمولا اولین علائم اسکیزوفرنی ‫تو این سن بروز پیدا نمی‌کنن.
‫سابقه شیدایی هم نداشته.
‫زوال عقل پیشانی گیجگاهی چطور؟
‫ممکنه هنوز اولش باشه ‫و علائم اصلیش رو بروز نداده باشه.
‫خب، همه‌شون احتمالن. ‫اطلاعات بیشتری لازم داریم.
‫اریکا و جیکوب، سابقه نظامیش رو...
‫بررسی کنین، ‫کل هم‌خدمتی‌های استیو رو مرور کنین.
‫این ایدن رو بررسی کنین ‫و ببینین واسه علائم مشابه معاینه شده یا نه.
‫واسه درک شرایط کنونی استیو،
‫باید از گذشته‌اش خبر داشته باشیم. ‫برین.
‫من هم با جاش صحبت می‌کنم، ‫ببینم نظری داره یا نه.
‫با جاش صحبت می‌کنی؟
‫آره. می‌کنم. دوستمه.
‫ولی منظورت از «دوست» همکاره دیگه،
‫یعنی رابطه‌تون خیلی سرسنگین،
‫علمی و کاریه؟
‫برعکس تو،
‫من واقعا از معاشرت با بقیه لذت می‌برم.
‫ضمنا... می‌دونم خودش ‫تو ارتش خدمت کرده.
‫خب...
‫چرا هیچ‌وقت به پالینای عزیزم زنگ نمی‌زنی؟
‫هر بار واسه دیالیز میام، ‫بهت می‌گم...
‫نوه من مجرد و زرنگه.
‫عین مگان فاکس روس می‌مونه.
‫ژن خوبی داره.
‫به مامان‌بزرگش رفته.
‫مطمئنم پالینا خیلی دوست‌داشتنیه.
‫فقط من اصلا فرصت ‫آشنایی با خانم‌ها رو ندارم.
‫نسل شما...
‫دیگه بلد نیست زندگی بسازه!
‫چند بار بگم خانم پتروف؟
‫نباید تو بیمارستان سیگار بکشین!
‫دکتر وارنر...
‫خب... امروز با ولف چت شده بود؟
‫متوجه منظورت نمی‌شم.
‫من رو احمق فرض نکن بن. ‫خیلی تابلو تأکید داشت...
‫راجع به بیمار ناشناسمون نظر بدی.
‫چرا یهو سوگلیش شدی؟
‫وای خدایا! ‫پاچه‌خاریش رو کردی!
‫چی؟! نه. نه. نه...
‫واسه این نظرم رو پرسید...
‫که اخیرا تشخیص داد...
‫دچار حس‌آمیزی آینه‌ای هستم.
‫وای. وای، وای، وای، وای!
‫تو دچار آینه‌ای هستی؟ عجب!
‫یعنی کل اون دفعاتی ‫که جلوی بیماران...
‫وحشت کرده بودی...
‫صرفا حالشون رو تجربه می‌کردی.
‫خیلی منطقیه!
‫می‌دونستی فقط ۱.۶% جمعیت ‫دچار حس‌آمیزی آینه‌ای می‌شن؟
‫وان، واقعا قدرت فوق‌بشری داری!
‫آها، خب، بیشتر انگار نفرین فوق‌بشریه، خب؟
‫ضمنا، اگه راستش رو بخوای،
‫هنوز کامل هضمش نکردم.
‫هوم.
‫تا حالا دقت کردی «دانا»...
‫همیشه رازداره؟
‫تا پای گور به کسی نمی‌گم.
‫ممنون؟
‫[وزارت امور کهنه‌سربازان]
‫[توطئه: حواستون باشه چی می‌گین] ‫[اصلا معلوم نیست کی داره گوش می‌ده]
‫[ممکنه نوبت خانواده شما باشه؟]
‫دکتر ولف؟ ‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫سلام استیو. چطوری؟ ‫اومدم حالت رو بپرسم.
‫دکترها که همین‌جوری به محل کار ‫ملت سر نمی‌زنن.
‫من می‌زنم. خودم می‌دونم روش کارم ‫یه‌کم غیرعادیه،
‫ولی اکثر دکترها علائم رو درمان می‌کنن، ‫نه خود آدم‌ها رو.
‫خلاصه...
‫این رو پیشم جا گذاشته بودی.
‫می‌خواستم بهت پسش بدم.
‫امیدوارم ناراحت نشی، ‫یه نگاهی توش انداختم.
‫چیزهای خارق‌العاده‌ای دیدم.
‫- واقعا؟ ‫- خیلی.
‫کاش کل بیمارانم عین تو ‫همه‌چی رو آماده می‌کردن.
‫کسی تا اینجا تعقیبت نکرده؟
‫نه، نه. گمون نکنم. ‫چطور مگه؟
‫گمون می‌کنی کسی تعقیبت می‌کنه؟
‫سراغ ایدن که اومدن. ‫حالا سراغ من میان.
‫اِم...
‫استیو، مسئله‌ای هست که امروز ‫باهامون در میون نذاشته باشی؟
‫چیزی نیست که نمی‌خواستی ‫جلوی زنت بگی؟
‫شرمنده‌ام دکتر ولف.
‫بهتره بری. ‫می‌خوایم تعطیل کنیم.
‫هرچی به من بگی، ‫بین خودمون می‌مونه.
‫دکتر محرم اسراره. ‫در امانی. می‌تونی بهم اعتماد کنی.
‫این رو می‌بینی؟
‫تراشه نانوئه. محصول «دارتا»ست.
‫اینجا رو ببین.
‫می‌گن واسه نظارت ‫بر سلامتمونه،
‫ولی دروغ بزرگی بیش نیست.
‫ارتش یه ریزتراشه تو سرم کار گذاشته ‫که من رو کنترل کنه.
‫درست کار نمی‌کنه ‫و باعث می‌شه یه چیزهایی ببینم.
‫وزارت کهنه‌سربازان مسئولیت قبول نمی‌کنه. ‫هیچ‌کس قبول نمی‌کنه.
‫واسه همین اومدم پیش شما.
‫باید کمکم کنین. ‫باید دربیارینش.
‫- عادیه. تراشه‌ای در کار نیست. ‫- معلومه.
‫اثری از آسیب درون‌جمجمه‌ای...
‫یا روندی که عامل توهماتش باشه نیست.
‫خب، تا کی می‌خوایم حرفش رو باور کنیم؟
‫حق داره حقیقت رو بدونه، مگه نه؟
‫نه، نه لزوما.
‫فرض کن استیو آدمیه...
‫که چندین هفته وسط دریا گیر افتاده ‫و داره از گرسنگی می‌میره.
‫ممکنه یکی بگه ‫باید دلی از عزا دربیاره...
‫ولی در اون صورتش بدنش شوکه می‌شه.
‫- خیلی سریع و زیادیه. ‫- آره، دقیقا.
‫اگه مواظب نباشیم، ‫ممکنه توهمات و بدگمانی بیمارمون...
‫به روان‌پریشی کامل تبدیل بشه.
‫یعنی آروم آروم با حقیقت روبه‌روش می‌کنیم؟
‫آره. بستریش می‌کنیم. ‫شما هم باید کاری کنین آروم باشه.
‫حواستون باشه اعتمادش رو از دست ندیم.
‫از من بشنوین، خودم شاهد بودم ‫بدگمانی چه بلاهایی سر آدم میاره.
‫می‌دونستی ۶۰,۰۰۰ نوع درخت مختلف، ‫هشتاد درصد دوزیستان،
‫هفتاد و پنج درصد پرندگان ‫و ۶۸% پستانداران جهان...
‫تو جنگل زندگی می‌کنن؟
‫می‌تونم چندتاشون رو ‫با این تفنگ بابابزرگت شکار کنیم.
‫راستش، وقتی همسن تو بودم، ‫کار با این تفنگ رو...
‫بهم یاد داده بود.
‫من هم امروز به تو یاد می‌دم.
‫یه کلسیت نادر هست...
‫که کنار رودهای عمیق رشد می‌کنه.
‫به نظرت می‌شه به جاش ‫از اون‌ها پیدا کنیم؟
‫معلومه.
‫دنبال بلور هم می‌گردیم ‫که کلکسیونت بزرگ بشه.
‫نگران نباش.
‫- پناه بگیر. پناه بگیر. ‫- چی شده؟
‫- چیه؟ ‫- اون پیاده‌گردها.
‫دارن تعقیبمون می‌کنن.
‫خیلی‌خب. بلند نشو. صدات درنیاد.
‫سلام. من و جیکوب راجع به یگان استیو ‫از وزارت کهنه‌سربازان پرس‌وجو کردیم...
‫و یکیشون می‌خواد باهاتون صحبت کنه.
‫اسمش دکتر جوردانا موره.
‫طرز کارش رو بلد نیستم.
‫نه. الان همین‌جاست.
‫آها. اِم...
‫استیو رو شخصا می‌شناختم.
‫من موقع تمرینات پایه‌اش ‫دکتر اردوگاه بودم.
‫ازم خبر نگرفت، ‫ولی همیشه ازش خوشم می‌اومد.
‫اون موقع چه‌جور آدمی بود؟
‫در این حد بگم که بعضی‌ها ‫بابت درجه‌شون محترمن،
‫بعضی‌ها چون الگوئن محترمن.
‫استیو نمونه و سرمشق همه بود.
‫«بود.» چه تغییری حاصل شد؟
‫کاش می‌دونستم.
‫بعد از اعزامش که اومد پیشمون،
‫تمام توانمون رو به کار بردیم ‫که کمکش کنیم؛
‫ولی یه روز دیگه نذاشت توهماتش رو...
‫درمان کنیم، ‫می‌گفت دیگه بهمون اعتماد نداره.
‫بعدش دیگه نیومد.
‫معلوم شد ما رو دشمن خودش می‌دونه.
‫خب، می‌تونم درک کنم ‫استیو که سیاه‌پوسته،
‫نگران درمانش باشه.
‫- الان کی درمانش می‌کنه؟ ‫- هیچ‌کس.
‫بعد از این که ترخیص درجه سوم...
‫شامل حالش شد، ‫مزایاش رو از دست داد.
‫داشت تهدید می‌کرد که رازهای ارتش رو ‫تو اینترنت فاش می‌کنه.
‫وزارت دفاع چنین حرف‌هایی رو تحمل نمی‌کنه.
‫خب، معلومه که استیو ‫به طریقی آسیب روانی دیده بود.
‫از کجا معلوم تو خط مقدم چی دیده؟
‫استیو اصلا خط مقدم نبود.
‫هیچ‌وقت تا ۱۶ کیلومتری جنگ هم نرفته بود.
‫تو چه‌جور عملیات ارتشی حضور داشت؟
‫نمی‌تونم اون اطلاعات رو بهتون بدم.
‫قانون ارتشه.
‫استیو شخصا تجربه کرد...
‫که رازداری خیلی برامون مهمه.
‫امیدوارم استیو خوب بشه. ‫جدی می‌گم؛
‫ولی دست من بسته است.
‫خیلی‌خب. پیچیده‌اش نکنیم.
‫بالا رو نگاه کنی یعنی «آره» ‫و پایین رو نگاه کنی یعنی «نه».
‫حس می‌کنی می‌فهمه یا نه؟ ‫حس می‌کنی من چقدر...
‫حس بدی دارم که چنین سوالی ‫ازت می‌پرسم؟
‫نه. ضمنا، پشیمونم که بهت چیزی گفتم.
‫بگو ببینیم. صدام رو می‌شنوی؟
‫می‌شه بهمون بگی درد داری یا نه؟
‫می‌دونی اینجا کجاست؟
‫- وای. ‫- خیلی‌خب. بیا دوباره...
‫ازش بپرسیم که مطمئن بشیم ‫درست جواب می‌ده.
‫دوباره بگو ببینم. ‫صدام رو می‌شنوی؟
‫درد داری آقا؟
‫ناشناس، می‌شه بالا رو نگاه کنی؟
‫گمون کنم مضطرب شده.
‫حس اضطرابت از منه... ‫همیشه اضطراب دارم.
‫به آمیگدال من خوش اومدی.
‫[بله] ‫[خیر]
‫یه سری اطلاعات کسب کردم.
‫رفیقم تو نیروی دریایی ‫اطلاعات خاصی بهم نداد.
‫انتظار می‌رفت ارتش خیلی رازدار باشه،
‫ولی تونستم اطلاعات اندکی ‫کسب کنم...
‫و معلوم شد دکتر مور راست می‌گفت.
‫استیو و یگانش اصلا جنگ نبودن؟
‫راهبرد نسبتا جدیدیه...
‫تعداد سربازان روی زمین رو ‫به حداقل می‌رسونن...
‫و یگان‌هایی چون یگان استیو ‫دشمن رو با شلیک توپ نابود می‌کنن.
‫یعنی چندین کیلومتر از خط مقدم ‫فاصله داشت.
‫واسه همین خودش و یگانش...
‫اصلا تو جنگ مجروح نشدن.
‫حتی یکیشون هم در طول خدمتش ‫آسیبی ندیده بود.
‫با این حال، از وقتی برگشتن خونه...
‫چیه؟
‫فقط ایدن میلر نبود.
‫بیش از نیمی از اعضای یگانش مرده‌ان.
‫یه سریشون ناخواسته ‫با مصرف مواد اوردوز کردن،
‫ولی بقیه‌شون خودکشی کردن.
‫- سلام عزیزم. ‫- حالت چطوره؟
‫یه بلایی سرش اومده.
‫یه بلایی سر همه‌شون اومده.
‫- ام‌آرآی طرف عادیه. ‫- ولی توهمات سنگین داره.
‫ولی یه چیزی یگانشون رو نابود کرده.
‫آخه روند آسیبش...
‫عین زوال عقل با اجسام لویی ‫یا مراحل اولیه آلزایمر می‌مونه.
‫یه‌جورهایی یاد یه سری ‫از بازیکنان فوتبال آمریکایی می‌افتم.
‫اگه درست نمی‌شناختمش،
‫می‌گفتم استیو دچار سی‌تی‌ایه.
‫چی گفتی؟
‫مخفف انسفالوپاتی مزمن جراحتیه.
‫آها، نه، خودم می‌دونم سی‌تی‌ای ‫مخفف چیه ولف.
‫آخه فرضیه خوبیه. ‫خیلی چیزها رو معلوم می‌کنه.
‫نوسان خلقی، ناتوانی شناختی، ‫بدگمانی.
‫ولی اون که ورزشکار نبود.
‫هیچ تصادف وخیمی نداشت.
‫حالا که اصلا تو جنگ نبوده، ‫چطور ممکنه سی‌تی‌ای گرفته باشه؟
‫می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫[بخش پرسروصدا] ‫[لطفا از گوش خود حفاظت کنید]
‫[تا محل تیراندازی به شما اختصاص داده نشده،] ‫[تمام سلاح‌هایتان را در ماشین خود بگذارید]
‫[از گوش و چشم خود حفاظت کنید] ‫[اگر کسی را دیدید، شلیک نکنید]
‫گمون نکنم تا حالا با این‌ها شلیک کرده باشی؟
‫- نه. ‫- خیلی‌خب. اولین قانون امنیتی:
‫همیشه فرض کن تفنگ پره.
‫همیشه تفنگ رو سمت بی‌خطری بگیر.
‫انگشتت هم هیچ‌وقت رو ماشه نباشه،
‫فقط موقع شلیک رو ماشه باشه، خب؟
‫الان دیگه ارتشی بودنت خوب معلوم شد.
‫چه‌جوری بود؟
‫واسه من خوب بود.
‫وقتی بهش نیاز داشتم، ‫به زندگیم سر و سامون داد.
‫مجبور شدم از خونه بزنم بیرون ‫و از والدینم دور باشم.
‫با خیلی از بچه‌ها هم صمیمی شدم.
‫با یکیشون خیلی رفیق شدم.
‫با قانون «فضولی نکنین» چیکار می‌کردی؟
‫خیلی عالی نبود؛
‫ولی یه کاریش می‌کردیم دیگه.
‫خیلی‌خب.
‫درسته. ‫کافیه انگشت شستت رو...
‫آفرین. خیلی‌خب. ‫حالا نشانه‌اش رو روی هدف بذار.
‫با نشانه کناری ببندش.
‫خیلی‌خب. ماشه رو فشار بده.
‫عجب ضربه‌ای زد. ‫خیلی شوکه شدم.
‫انگار یه موج انفجار وارد دستم شد.
‫حالا فرض کن چنین موجی ‫از سلاحی هزار برابر بزرگ‌تر از این...
‫چندین ماه و روزی صد بار وارد بشه.
‫یعنی جراحت مغزی استیو...
‫تقصیر دشمن نیست، ‫تقصیر شلیک سلاح خودشه.
‫فرضیه خوبیه ‫که فقط می‌شه...
‫با کالبدگشایی مغز بیمارمون تأییدش کرد.
‫خوش‌بختانه، بیمار ما هنوز زنده است.
‫ولی بقیه‌شون این‌قدر خوش‌شانس نبودن.
‫به کارول زنگ بزنیم.
‫ممنون که پذیرای حضورمون بودین خانم میلر.
‫از جفتتون سپاس‌گزاریم که وقت گذاشتین.
‫حتما اون عکس ایدنه.
‫این‌طور که فهمیدم، ‫از دوستان خوب...
‫بیمار ما، استیو هیل، بود؟
‫خب، چند باری اسم استیو رو آورده بود.
‫ایدن راحت دوست پیدا می‌کرد.
‫هم‌خدمتی‌هاش اون‌ور آب ‫عین برادرش می‌موندن.
‫تازه وقتی اومد خونه ‫فهمیدیم تغییر کرده.
‫کم‌کم بدگمان شد. مطمئن بود ‫تحت نظرش دارن.
‫وزارت کهنه‌سربازان براش روان‌کاوی ‫برگزار می‌کرد، ولی باهاشون دعوا کرد.
‫بعد از حمله به روان‌کاوش،
‫ترخیص درجه سه شامل حالش شد.
‫با خودمون گفتیم شاید ‫دانشگاه به دردش بخوره، ولی ایدن...
‫روز معارفه اصلا پایین نیومد.
‫هوم.
‫کاملا معلومه چقدر ایدن رو ‫دوست داشتین و دارین.
‫می‌دونم خیلی بیشتر طول می‌کشه ‫که حالتون خوب بشه،
‫ولی می‌خوایم کمکتون کنیم ‫به جواب برسین.
‫اسم سی‌تی‌ای به گوشتون خورده؟
‫به پسر من چه ربطی داره؟
‫خب، من گمون می‌کنم ‫یکی از المان‌های...
‫وظایف روزانه سربازی ایدن ‫مغزش رو تحت...
‫آسیب‌های جزئی مکرری گذاشته بود ‫که به سی‌تی‌ای ختم شد.
‫اگه اجازه بدین، ‫خوشحال می‌شیم...
‫جسد ایدن رو از خاک دربیاریم ‫که مغزش رو بررسی کنیم...
‫و مطمئن بشیم چه اتفاقی افتاده بود.
‫ما تازه پسرمون رو خاک کردیم، ‫اون‌وقت شما می‌خواین نبش قبرش کنین.
‫استیو هم عین ایدن رنج می‌بره... ‫بدگمانی و توهم داره.
‫می‌خوایم کمکش کنیم، ‫ولی اطلاعات بیشتری لازم داریم.
‫تشخیص دقیق سی‌تی‌ای ‫فقط بعد از مرگ میسره...
‫و به مغز کسی جز ایدن دسترسی نداریم.
‫تنها عضو یگانشه...
‫که خاک‌سپاریش ارتشی نبود.
‫یعنی می‌شه گفت...
‫ترخیص درجه سومش موهبت محسوب می‌شه.
‫موهبت؟ ایدن تفنگدار نسل سومی بود.
‫اگه پدربزرگش... ‫جوابمون منفیه.
‫همکارم منظوری نداشت.
‫می‌دونم حاضرین واسه زنده شدنش ‫به هر دری بزنین.
‫ما فقط می‌خوایم ‫به یه خانواده دیگه...
‫فرصت تلاش واسه سرنوشتی متفاوت بدیم.
‫بهتون قول می‌دم چاره دیگه‌ای ‫نداشـ... نداریم.
‫جواب سوالات بیمارمون و شما...
‫تو مغز ایدن نهفته است.
‫گمون کنم ایدن می‌خواست ‫بدونین چرا از دنیا رفته.
‫سفر به خارج از محله خودتونه،
‫سوار وسایل نقلیه عمومی شدن، ‫رانندگی کردن؟
‫از پس همه‌شون برمیام. ‫مشکلی ندارم.
‫خیلی‌خب. ‫باید در قالب...
‫اعداد از سفر تا سه بهم جواب بدین...
‫سه یعنی اصلا نمی‌تونین ‫بدون کمک انجامشون بدین.
‫پس لابد صفر دیگه. ‫واسه حرکتم کمک لازم ندارم.
‫خیلی‌خب، مدیریت امور مالیتون چی؟
‫پرداخت قبوض، مرور مخارج ‫و این‌جور چیزها؟
‫صفر. شاید بعضی روزها یک.
‫این سوالات یعنی چی دکتر؟
‫هدف این پرسش‌نامه اینه که بهتر...
‫با شرایط خونه‌تون آشنا بشیم ‫و بدونیم چی خوب پیش می‌ره و چی نمی‌ره.
‫بعدش با مقایسه جواب‌هاتون ‫با بیمارانی که جراحات مغزی‌ای...
‫چون انسفالوپاتی مزمن جراحتی ‫که به اسم سی‌تی‌ای مشهوره...
‫- اِم... ‫- و ممکنه داشته باشین...
‫وایستین ببینم. ‫وایستین ببینم. سی‌تی‌ای؟
‫همونی که بازیکنان فوتبال آمریکایی می‌گیرن؟
‫من ازت خواستم یه ریزتراشه رو ‫از مغزم در بیاری.
‫قرارمون همین بود!
‫ما دوستت سرجوخه دوم ‫ایدن میلر رو بررسی کردیم.
‫استیو...
‫اون قبل از مرگش از علائمی...
‫مشابه علائم تو رنج می‌برد.
‫ما می‌تونیم با همکاری خانواده‌اش...
‫مغزش رو بررسی کنیم.
‫اگه سی‌تی‌ای داشته بوده باشه،
‫احتمالش هست تو هم داشته باشی.
‫می‌دونم خیلی ترسناک جلوه می‌کنه،
‫ولی قول می‌دم هرچی بیشتر ‫اطلاعات کسب کنیم،
‫بیشتر می‌تونیم کمکت کنیم.
‫اسمش مثلث آتشه. ‫حرارت، سوخت و اکسیژن.
‫واسه ایجاد بهترین آتش، ‫باید بین هر سه المانش...
‫تعادل برقرار کرد.
‫می‌رم یه‌کم دیگه سوخت بیارم.
‫بابا! چیکار می‌کنی؟!
‫مقابل اون پیاده‌‎گردها ‫از خودمون محافظت می‌کنم.
‫دودمون رو می‌بین.
‫وای، واسه همینه. ‫واسه همین دیگه داروهام رو نخوردم.
‫این‌جوری حواسم جمع‌تره. ‫این‌جوری می‌تونم ازت محافظت کنم.
‫این چیزها رو که به مامانت نگفتی؟
‫نگفتی دارو نمی‌خورم؟
‫نه. قول می‌دم.
‫خیلی‌خب.
‫می‌دونم می‌تونم همیشه روت حساب کنم.
‫توجه کنین. کد سبز. ‫توجه کنین. کد سبز.
‫- کد سبز؟ ‫- تو که گمون نمی‌کنی واسه...
‫دکتر ولف! دکتر ولف، استیوه!
‫- خودش رو تو اتاق حبس کرده... ‫- و بیرون نمیاد.
‫دکتر ولف، یه اسکالپل برداشته.
‫- نمی‌تونم برم تو. ‫- جلوی در رو بسته.
‫استیو، منم، دکتر ولف.
‫می‌خوام کمکت کنم، ولی از اینجا نمی‌شه. ‫می‌شه بیام تو؟
‫گفته بودی کمکم می‌کنی دکتر ولف!
‫تو رو هم خریدن!
‫نه، نه. ‫کسی من رو نخریده استیو.
‫اگه بذاری بیام تو، ‫خودم تنها میام تو.
‫قول می‌دم. می‌تونی بهم اعتماد کنی.
‫به هیچ‌کدومتون اعتماد ندارم.
‫تنها راهم همینه.
‫باید خودم اون تراشه رو دربیارم.
‫استیو، نه، نه، نه، نه، نه، نه. ‫خواهش می‌کنم بذار کمکت کنم.
‫می‌خوای کمکم کنی؟ ‫اول بهم بگو کجا رو ببرم!
‫خواهش می‌کنم در رو باز کن.
‫تراشه تو سرت به من ربطی نداره.
‫پس چرا در نمیاریش؟
‫چون تخصصش رو ندارم؛
‫ولی اطلاعات زیادی از مغزت دارم...
‫و آمیگدالت الان داره ‫بیش از حد فعالیت می‌کنه...
‫اگه می‌خوای، فرض کن همون تراشه است.
‫واکنش ترس و خشم تحت کنترلشه؛
‫ولی می‌خوام کمکت کنم ‫قشر پیش‌پیشانیت رو فعال کنی...
‫که بخش منطقی مغزته.
‫یکی از روش‌هاش به‌کارگیری ریاضیات پایه است.
‫همسرت چند وقتشه؟
‫سی و چهار هفته.
‫سی و چهار تقسیم بر چهار چقدر می‌شه؟
‫هشت و نیم.
‫پس یعنی تقریبا شش هفته دیگه...
‫قراره بابا بشی!
‫استیو، خیلی خارق‌العاده است!
‫گفتی بچه‌تون چیه؟
‫- پسره. ‫- پسره.
‫استیو، ببین چی می‌گم. ‫من می‌خوام تو...
‫شش هفته دیگه ‫تو اون اتاق بیمارستان باشی...
‫و از اول تا آخرش به همسرت دلداری بدی.
‫می‌خوام وقتی واسه اولین بار ‫پسر کوچولوت رو می‌بینی،
‫دلت بشکنه و خرد و خاکشیر بشه.
‫ازت می‌خوام وقتی صورت...
‫کوچولو و بی‌نقصش رو دیدی، ‫قول بدی تا آخر عمرت...
‫مراقبش باشی.
‫واسه تو و خانواده‌ات ‫همین رو می‌خوام استیو.
‫ولی اگه اون اسکالپل رو...
‫کنار نذاری و همین الان اون در رو باز نکنی،
‫هیچ‌کدوم این اتفاقات رخ نمی‌ده.
‫جلو نیاین. جلو نیاین.
‫ما درمانت می‌کنیم.
‫- دریافت شد. تأیید کنین. ‫- کاری نکنین.
‫دکتر بک به بخش اطفال. ‫دکتر بک به بخش اطفال.
‫سلام. واسه نوار عصب و عضله ‫آقای آلن مشتاقی؟
‫ولف گفت ما می‌تونیم انجامش بدیم.
‫راستش، حس می‌کنم میگرنم داره عود می‌کنه.
‫می‌شه کنار بکشم؟
‫چرا که نه؟
‫خودت که می‌دونی خوشحال می‌شم ‫تنهایی سوزن بزنم.
‫ببین، اگه یه‌وقت خواستی ‫راجع به چیزی صحبت کنی...
‫ببین. من چیزیم نیست اریکا.
‫فقط سردرد دارم.
‫همین الان آسیب‌شناسیشون کردم.
‫همه‌چی معلومه. ‫نتیجه‌اش قطعیه.
‫سی‌تی‌ایه. ببینین.
‫این لکه نشانه...
‫انباشتگی بیش از حد ‫پروتئین تاوه.
‫- چقدر قرمزه. ‫- نمی‌خواستیم این خبر رو بشنویم؛
‫ولی حالا می‌تونیم راحت‌تر ‫به استیو کمک کنیم.
‫ببخشید مزاحم شدم.
‫خانم هیل دنبال استیو می‌گرده.
‫بفرمایین.
‫تو اتاق ۲۳۷ تحت نظره.
‫نه، نیست. خودم گشتم. ‫همه‌جا رو گشتم.
‫خیلی‌خب...
‫نگران نباشین. پیداش می‌کنم.
‫اگه مجبور بشم به یه بیمار دیگه بگم ‫حرکت انگشتم رو دنبال کنه...
‫- خبری نشد؟ ‫- اوضاع زیاد خوب نیست.
‫چطوره خودت ببینی؟
‫خب...
‫حرکت چشمش دیروز واضح‌تر بود.
‫اگه با یه سکته این‌جوری شده، ‫ممکنه باز هم سکته کنه.
‫یا ممکنه عفونت جدیدی کرده باشه.
‫دیشب اتفاقی نیفتاد؟
‫علائم حیاتیش کاملا عادی‌ان.
‫گلبول سفیدش افزایش نداشت. ‫تب هم نداشت.
‫با این حال، نمی‌دونم چرا ‫واکنشش کمتر شده.
‫باید دلیلش رو بفهمیم.
‫دوباره اسکنش کنیم؟
‫آنتی‌بیوتیک امتحان کنیم؟
‫نه، گمون نکنم مریض باشه؛
‫ولی شاید داره تسلیم می‌شه؟
‫وقتی با اریکا و جیکوب رفته بود بیرون،
‫حیات تو وجودش جرقه زده بود...
‫و شاید الان داره محو می‌شه؟
‫تو هم دیدی؟
‫خانم پتروف.
‫شاید دلش واسه مادربزرگش تنگ شده.
‫آره، یا شاید زبونش رو بلده.
‫خانم پتروف؟
‫باید کمکمون کنین ‫و واسه یه بیمار ترجمه کنین.
‫هوم.
‫خیلی‌خب.
‫گفتم شاید گرسنه باشی ‫و برات ساندویچ بیکن، تخم‌مرغ و پنیر آوردم.
‫دیشب کجا خوابیدی؟
‫اتاق مطالعه یه مبل داره.
‫شرمنده که دیشب غیبم زد.
‫دیگه نمی‌تونستم تو بیمارستان بمونم...
‫و به نظرم بهتر بود خونه نرم.
‫می‌خوام هوای آنا و بچه‌مون رو داشته باشم،
‫ولی با این وضعم ‫شوهر و بابای خوبی نیستم.
‫می‌دونستی بابای من هم شبح می‌دید؟
‫علائمش شبیه تو بود.
‫با این حال، آرزو می‌کنم ‫الان هم تو زندگیم بود.
‫تقصیر تو نیست.
‫نتیجه کالبدگشایی ایدن اومد،
‫همون‌طور که شک داشتیم ‫سی‌تی‌ای داشت...
‫که یعنی به احتمال زیاد...
‫تو هم دچارشی.
‫متأسفم.
‫گمون کنم واسه این خودم رو ‫قانع کرده بودم یه تراشه...
‫تو مغزمه که نمی‌تونستم ‫اون یکی حالت رو...
‫که مغزم خراب شده قبول کنم؛
‫ولی الان که معلوم شده، ‫نمی‌دونم کدومشون ترسناک‌تره.
‫انگار حکم حبس ابدم رو صادر کردی.
‫ولی مجبور نیستی تنهایی باهاش کنار بیای.
‫من کمکت می‌کنم علائمت رو مدیریت ‫و باهاشون زندگی کنی.
‫- کار من همینه. ‫- دکتر ولف.
‫من به زودی بچه‌دار می‌شم.
‫همین‌جوریش با حقوقم ‫به زور خرجمون رو می‌دم.
‫وزارت کهنه‌سربازان مزایام رو قطع کرده.
‫ترخیص درجه سوم شدم. ‫یادته؟
‫تو اصلا درجه سه نیستی.
‫می‌خوام این مشکل خودت ‫و خانواده‌ات رو حل کنم.
‫فقط باید بهم اجازه بدی.
‫از پسش برمیای.
‫ممنون که تشریف آوردین.
‫بیمار من، استیو هیل، کهنه‌سربازه.
‫زن داره. ‫به زودی پدر می‌شه.
‫تو گردان دوم خدمت کرده بود.
‫آره، برامون توضیح دادن دکتر ولف.
‫آها. خیلی‌خب. ‫پس خودتون می‌دونین...
‫یگان استیو هویتزرهای دوربرد رو...
‫به دور از جنگ شلیک می‌کردن،
‫با این حال، استیو یکی از معدود...
‫اعضای زنده یگان خودشه.
‫چطور ممکنه؟ ‫جوابش تو هویتزر نهفته است.
‫هر بار که اون توپ شلیک می‌شه، ‫امواج انفجاریش تو نورون‌های...
‫مغز استیو منعکس می‌شد...
‫و با تکرار این اتفاق، ‫آسیبی جبران‌ناپذیر وارد کرد.
‫اِم...
‫فرض کنین مغزتون یه کش پلاستیکیه.
‫هر بار بکشینش، ‫ترک‌های ریزی برمی‌داره.
‫البته مغز انسان ارتجاعیه، ‫واسه همین می‌تونه یکی دو ضربه رو تحمل کنه،
‫حتی شاید سه چهار ضربه رو تحمل کنه؛
‫ولی اگه بیش از حد ضربه بخوره چی می‌شه؟
‫خودتون این کش‌ها رو باز کنین ‫و ببینین چی می‌شه.
‫مغز انسان هم...
‫عین اون کش به مرور زمان فرو می‌پاشه.
‫مدرکش رو هم داریم.
‫نتیجه کالبدگشایی آسیب‌شناسی عصبی...
‫یکی از هم‌یگانی‌های استیو ‫به نام ایدن میلر آسیب‌های...
‫میکروسکوپی فاجعه‌باری رو نشون داده.
‫علائم همیشگی سی‌تی‌ای بودن.
‫توطئه‌ها و توهمات استیو...
‫در راستای خیانت به کشورش نیست.
‫فریاد کمکی ناشی از...
‫یه بیماری زوال عصبیه.
‫خودم اصلا تو ارتش خدمت نکردم،
‫ولی همیشه مفهوم «نمو رزیدئو» رو ‫تحسین می‌کردم...
‫که یعنی «هیچ‌کس رو تنها نمی‌ذاریم.»
‫باید از استیو و تک‌تک سربازان مشابه ‫مراقبت کنیم.
‫باید مزایای از دست رفته‌شون ‫و شأن و منزلتشون رو برگردونیم.
‫درک و جبران می‌تونه اولین قدمتون باشه.
‫گفت «آره.»
‫خیلی‌خب. یه جواب دیگه گرفتیم.
‫ادامه بدیم...
‫شاید یه حرف رو جا انداخته باشیم؟
‫هوم.
‫گمون کنم پیامش رو رسوند.
‫لطف می‌کنین خانم پتروف؟
‫حتما.
‫ببین چند وقته که می‌خواد ‫این حرف‌ها رو بزنه.
‫این همه مدت تنها بودی؟
‫پسر بیچاره.
‫نمی‌خوابی بابا؟
‫چندین ساعته اون پیاده‌گردها رو ندیدیم.
‫نمی‌خوان تو ببینیشون،
‫ولی خودشون می‌بیننت.
‫الان چند وقته تحت نظرت دارن.
‫دنبال توئن، چون آدم خاصی هستی.
‫چون نابغه‌ای.
‫تو برگزیده‌ای الیور.
‫قراره بهترین دکتر دنیا بشی.
‫یه روزی به کلی آدم کمک می‌کنی.
‫همه‌شون رو نجات می‌دی.
‫ولی نگران نباش. ‫من ازت محافظت می‌کنم.
‫بابا.
‫تنهام نذار.
‫هیچ‌وقت تنهات نمی‌ذارم.
‫همین‌جا بمون.
‫بابا. بابا!
‫چی نوشته؟
‫«تنهام نذارین.»
‫اِم...
‫خب، چطوره شما دو نفر...
‫خدمات ترجمه رو صدا کنین...
‫که یه مترجم واقعی بیاد باهاش صحبت کنه...
‫تا بتونیم راه ارتباطی بهتری ‫با بیمارمون پیدا کنیم؟
‫اِم...
‫خیلی‌خب.
‫سلام...
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫بیرون بودم.
‫گفتم یه سر بیام پیشت ‫و حالت رو بپرسم.
‫می‌شه بیام تو؟
‫آره.
‫ممنون.
‫کفشت رو دربیار!
‫باشه. باشه.
‫یک.
‫دو.
‫سه.
‫وای. چه قشنگه.
‫بیرون زیر بارون چیکار می‌کردی؟
‫باید یه‌کم خودم رو خالی می‌کردم.
‫با خودم گفتم شاید بهتر باشه ‫تا عین استیو نشدم،
‫از زندگیم لذت ببرم.
‫- جیکوب. ‫- خب، خیلی وقت‌ها...
‫یادم می‌ره چی شده.
‫آره، چون زیاد مصرف می‌کنی.
‫سی‌تی‌ای نداری.
‫درسته.
‫خب، به هر حال فرقی نمی‌کنه.
‫آخه تا مغزم رو باز نکنین،
‫هیچی نمی‌فهمین.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب. ‫برو. برو خودت رو خشک کن.
‫تو کابینت حموم حوله هست.
‫گمون کنم یه لباس سایز بزرگ داشته باشم.
‫ای وای. هوم.
‫خب... دقیقا چی شده بود ‫که دیگه بازی نکردی؟
‫ممنون. اِم...
‫خب، سال سوم دانشگاه، ‫تو یه فصل مسابقات...
‫دو ضربه سخت به سرم وارد شد ‫و دکترها بهم گفتن...
‫اگه یکی دیگه وارد بشه، ‫ممکنه دیگه به هوش نیام.
‫واسه همین باید تصمیم می‌گرفتم...
‫که ریسک کنم یا نه؟
‫- تصمیم گرفتم ریسک نکنم. ‫- هوم.
‫ولی هر روز بابتش تأسف می‌خورم.
‫چی؟
‫چرا؟ ‫تو که زنده‌ای. سالمی.
‫نه. باید من رو اون موقع می‌دیدی اریکا.
‫حرف نداشتم.
‫واقعا...
‫خیلی خفن بودم؛
‫ولی الان...
‫دکتر بدی بیش نیستم.
‫- رو چه حساب می‌گی؟ ‫- اذیتم نکن دیگه.
‫- همه همین فکر رو می‌کنن. ‫- نه‌خیر.
‫ولف این‌طور فکر می‌کنه.
‫حتی تو هم این‌طور فکر می‌کنی.
‫به نظر من دکتر بدی نیستی.
‫بهتره برم بخوابم.
‫- خیلی‌خب. ‫- این پتو رو بگیر.
‫- ممنون. ‫- این هم بالش.
‫- راستی، کینی... ‫- هوم؟
‫اگه یه وقت قرار بود ‫کسی مغزم رو باز کنه...
‫می‌خوام تو بازش کنی.
‫اِم...
‫گمون کنم همچنین.
‫صبح به خیر!
‫صبح به خیر! زود باش. ‫بیدار شو. بیدار شو.
‫- اِم... ‫- قهوه می‌خوری؟
‫چرا که نه؟
‫من دیشب بهت چیز بدی نگفتم؟
‫نه. نه‌خیر. به هیچ وجه.
‫خوبه.
‫خب، اگه حرف بدی زدم، عذر می‌خوام.
‫- هیچ حرف بدی نزدی. ‫- ممنون.
‫این پتو خیلی گرم و نرمه.
‫میکروفایبره.
‫- چی؟! ‫- حس‌آمیزی آینه‌ای داره؟!
‫- خودش بهم گفت. ‫- چند وقته می‌دونی؟
‫- واسه همین... هیس. ‫- باورم نمی‌شه.
‫چیه؟ ‫وای، خانم پتروف...
‫نوه‌اش رو آورده بیمارستان؟
‫نه. نه؛ ولی من همین الان...
‫یه بوریتوی صبحانه گنده خوردم.
‫«نظری نداری دکتر مارکوس؟»
‫بهش توجه نکن. حساسیتت همیشه ‫واسه من عزیز بوده.
‫به نظرم همگی باید بیشتر حساس باشیم.
‫بهشون گفتی.
‫خیلی شرمنده‌ام وان.
‫می‌دونم گفتم... ‫نباید می‌گفتم،
‫ولی خیلی جالب بود.
‫ضمنا... داشتم یه‌کم تحقیق می‌کردم و...
‫خدایا. ‫ممکنه یه روزی من رو ببخشی؟
‫خیال کردی چرا به تو گفتم دانا؟
‫کاری کردی مجبور نشم ‫به سه نفر دیگه بگم.
‫دست کم گرفته بودمت.
‫آفرین.
‫وقتی وزارت کهنه‌سربازان ‫دلیل آسیب روانی استیو رو فهمید،
‫مزایاش رو بهش برگردوندن،
‫به خانواده‌اش غرامت دادن...
‫و شأن و منزلتش برگشت.
‫آماده‌ای؟
‫هفت ضرب‌در دوازده. هشتاد و چهار.
‫کارت درسته.
‫تقسیم بر شش.
‫چهارده.
‫همگی خوش اومدین.
‫از همه‌تون ممنونم که امروز تشریف آوردین.
‫من استیو هستم...
‫و اومدم داستانم رو باهاتون در میون بذارم.
‫تغییری در آسیب‌شناسی استیو حاصل نشد،
‫حتی بیماریش رو رسما تشخیص ندادیم؛
‫ولی همین حرف به طریقی ‫راجع به همه‌مون صادق نیست؟
‫سی‌تی‌ای درمانی نداره،
‫ولی می‌تونیم با درمان‌های مخصوص ‫بیماری‌های زوال عصبی مشابه...
‫وخامت علائمش رو کاهش بدیم.
‫ورزش. رژیم. خواب.
‫واسه استیو زمان می‌خریم.
‫امیدواریم در آینده اطلاعات بیشتری کسب کنیم.
‫استیو الان دیگه می‌تونه ‫به آینده امیدوار باشه.
‫می‌تونه آینده‌اش رو بغل کنه.
‫باباست.
‫سیستم عصبیمون نمی‌تونه در انزوا درمان بشه.
‫- آخی! ‫- ما به توجه،
‫عشق و ارتباط نیاز داریم.
‫آفرین.
‫ولف. صدام کردی؟ ‫اتفاق مهمی افتاده؟
‫چی شده؟ ‫مشکل پرورش گیاه داری؟
‫تقریبا. تو فکر کار گذاشتن یه ریزتراشه‌ام.
‫- تو دیگه شروع نکن. ‫- استیو رو نمی‌گم. نه، نه.
‫ریزتراشه راهبرد مقابله‌ای استیو بود؛
‫ولی اگه واسه بیمار ناشناسمون...
‫راهبرد کاربردی باشه چی؟
‫یه رابط کامپیوتری مغزی ‫که باهاش راحت‌تر ارتباط برقرار کنه.
‫اِم...
‫ولف، خودت که می‌دونی ‫این فناوری تو مراحل آزمایشیه.
‫این آدم صداش رو از دست داده.
‫تو می‌تونی صداش رو ‫بهش برگردونی،
‫می‌تونی بیدارش کنی.
‫پایه‌ای یا نه؟
‫آخه من تنهاش نمی‌ذارم.