‫آنچه گذشت...
‫- اون کیه؟ ‫- بیمار ناشناسه.
‫انگشت پاش داره تکون می‌خوره.
‫گمون نکنم این بابا تو کما باشه.
‫ظاهرا بیمار ناشناسمون دچار...
‫نشانگان قفل‌شدگیه.
‫شما هم دیدین؟
‫شاید داره به زبون خودش حرف می‌زنه.
‫این همه مدت تنها بودی؟
‫این فناوری عصبی می‌تونه افکارش رو...
‫سه‌سوته به صورت کتبی ‫و شفاهی ترجمه کنه.
‫الیور ولف اهل کار گروهی نیست.
‫پشیمون نمی‌شی ‫که تجدید نظر کردی...
‫- و به ولف فرصت دادی. ‫- دارم به تو فرصت می‌دم.
‫بیمار ناشناست رو ‫واسه طرح «اینترمایند» قبول کردن.
‫- چی؟ جدی می‌گی؟ ‫- آره.
‫ما از بدو تمدن بشر...
‫به ستاره‌ها نگاه کردیم ‫و دنبال جواب می‌گشتیم.
‫تو تاریکی راهنماییمون می‌کردن. ‫بهمون امید می‌بخشیدن...
‫واسه کیهان معنی تعریف می‌کردیم.
‫افسانه‌ها و روایاتی می‌ساختیم...
‫که هدفمون رو راحت‌تر درک کنیم.
‫اگه بخوایم خودمون باشیم،
‫باید خودمون رو داشته باشیم.
‫داستان زندگیمون رو مال خود ‫و گاهی اوقات مجددا تصاحب کنیم.
‫نیاز به حفظ هویت خیلی بدویه.
‫هر بیماری داستانی داره.
‫این داستان رومنه.
‫رومن.
‫اگه هنوز صدام رو می‌شنوی ‫بالا رو نگاه کن.
‫«به زبان روسی»
‫عالیه. خیلی‌خب، ‫این الکترود سیگنال‌های...
‫بخش‌هایی از مغزت رو ‫که صورتت، دهنت،
‫زبانت رو گلوت رو کنترل می‌کنن ‫شناسایی می‌کنه...
‫که بتونی به طور آنی ارتباط برقرار کنی.
‫«به زبان روسی»
‫- اگه می‌فهمی، بالا رو نگاه کن. ‫- «به زبان روسی»
‫از اون‌جایی که جراحی مغزه، ‫خطراتی داره.
‫خون‌ریزی، سکته، عفونت.
‫«به زبان روسی»
‫رومن، سوالی نداری؟
‫نگاه به بالا یعنی بله، ‫نگاه به پایین یعنی نه.
‫«به زبان روسی»
‫می‌خوای ادامه بدیم...
‫و رابط کامپیوتری تو مغزت بذاریم؟
‫«به زبان روسی»
‫تکرار می‌کنیم که مطمئن باشیم.
‫«به زبان روسی»
‫خیلی‌خب.
‫بیاین به رومن صدا بدیم.
‫داستانش از تصوراتمون هم بدتره.
‫نه ماه، دوازده بیمارستان، ‫پنج مرکز نگه‌داری درازمدت.
‫وقتی رومن به اولین بیمارستان رسید،
‫خیال می‌کردن بهش حمله دست داده.
‫اصلا حمله نبود،
‫مراحل اولیه سکته مغزی بود.
‫به حرکاتی منجر می‌شد...
‫که شبیه حمله بود.
‫درسته، به خاطر همین اشتباه ‫بهش پروپوفول زدن.
‫واسه همین کسی نفهمید ‫دچار قفل‌شدگی شده.
‫آرام‌بخش قوی زدن ‫تا حمله‌ای که اصلا دست نداده رو درمان کنن.
‫می‌تونست به هوش بیاد، ‫ولی درگیر...
‫زنجیره‌ای از عفونت‌ها شد، ‫بعد از دومین سینه‌پهلو...
‫به مرکز نگه‌داری درازمدت رفت.
‫آفرین. یادداشت پرستارها، ‫داروها، تشخیص‌ها.
‫بعضی‌هاشون درستن، ‫بعضی‌هاشون خیلی نادرستن.
‫هیچی از گذشته‌اش نیست.
‫هیچ اطلاعاتی از رومن فدروف ‫تو اینترنت نیست.
‫نمی‌خوام حرف کلیشه‌ای بزنم،
‫ولی شاید جاسوسه.
‫من که قطعا بهش فکر کردم.
‫حتما یکی داره یه جایی ‫دنبالش می‌گرده.
‫ببینین کی دنبالشه.
‫الیور.
‫شنیدم باید بهت تبریک بگیم.
‫ای بابا، به دکتر پیرس بگو.
‫اون از طرحشون خبر داشت.
‫شنیدم کل بیمارانی که این دستگاه رو ‫استفاده کردن، صد نفر هم نمی‌شن.
‫معمولا خانواده‌ها ‫این نوع عمل‌ها رو رد می‌کنن،
‫پس واقعا شانس آوردیم ‫اون خانواده نداره.
‫خب، ما که مطمئن نیستیم. ‫واسه همین این کار رو می‌کنیم.
‫همین که این فناوری داره...
‫به بیمارستان عمومی برانکس میاد...
‫شرایط بیمارستانمون رو ‫زیر و رو می‌کنه.
‫زندگی بیمارمون زیر و رو می‌شه.
‫فقط می‌خوام بگم ‫در قامت مادرت، نه رئیست،
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫می‌دونم اگه پدرت هم بود ‫افتخار می‌کرد.
‫خب، اولین کارمون خیلی باحاله... ‫پیاده‌سازی بی‌ام‌آی...
‫از طرح «اینترمایند» رو امتحان می‌کنیم.
‫گمون کنم جمجمه‌بری داره.
‫یه سوراخ ایجاد می‌کنیم، ‫سخت‌شامه رو کاملا جدا می‌کنیم...
‫و یه فضای پنج سانت ‫در پنج سانت...
‫باید مناسب باشه.
‫خب، اگه کسی سوالی نداره...
‫من خوشحالم می‌شم ‫تو اتاق عمل باشم.
‫می‌دونی وقتی عصب‌شناس ‫وارد اتاق عمل بشه...
‫چی می‌شه؟
‫حرف خیلی زیاد می‌شه.
‫هه‌هه.
‫من دارم طرح تو رو عملی می‌کنم.
‫گمون کنم خودت بدونی ‫لباس اتاق عمل کجاست.
‫عیبی نداره آهنگ بذارم؟
‫آخرین بخش سخت‌شامه رو بلند کردم.
‫آماده جایگذاری اولین دسته‌ایم.
‫اینجا قشر حرکتیشه. ‫دقیقا همین‌جا...
‫رگش رو شکنج مغزش افتاده...
‫نباید بندازیم وسطش یا...؟
‫- «بندازیم»؟ ‫- بندازین.
‫راستش، من جانبی می‌اندازم.
‫بالاترین جایگاه مناسبه.
‫- منطقیه. ‫- لطف کنین.
‫وای.
‫از یه آسپرین بچه هم کوچک‌تره،
‫صد حسگر الکترود دقیق داره...
‫که فعالیت الکتریکی مغز رو ‫شناسایی می‌کنن.
‫خیلی کوچکه، ولی خیلی عظیمه.
‫- تموم شد؟ ‫- ببخشید. آره.
‫آماده جایگذاری حسگریم.
‫بذارین صبر کنم ‫مغزش بیاد سمت من...
‫کمک کنین.
‫همه‌چی رو فهمیدن.
‫نمی‌دونم از کجا... ولی همه‌چی رو فهمیدن.
‫دیگه امن نیست. باید برم.
‫بیا بیرون.
‫زود باش.
‫آزمایش عصبی خوب بود. ‫علائم حیاتیش خوبه.
‫رومن داره خوب بهبود پیدا می‌کنه.
‫آفرین دکتر نیکولز.
‫حالا که دستگاه رو کار گذاشتیم،
‫می‌خوایم تو مغزش برنامه نصب کنیم؟
‫من گاهی اوقات که چشمم رو می‌بندم، ‫«کندی کراش» رو می‌بینم.
‫در واقع رمزگشا رو تنظیم می‌کنیم.
‫یه سری کلامت رو ‫به رومن نشون می‌دم...
‫و بعدش همون‌ها رو ‫بلند تو ذهنش ادا می‌کنه.
‫یعنی سیگنال مغزش ‫به کلمات مختلف واکنش نشون می‌ده.
‫عین زبان اشاره نورونی می‌مونه.
‫هر وقت بخواد صحبت کنه، ‫سیگنال‌های بدنش رو می‌خونیم.
‫یعنی بعد از تنظیم،
‫می‌تونه کلمات و جملات خودش رو بگه.
‫از روسی به انگلیسی ‫و برعکس ترجمه می‌شه؟
‫آره، یه برنامه مخصوص همین کار نوشتم.
‫مرحله اولیه تنظیمش تموم شد.
‫خب، حالا چی می‌شه؟ ‫باید همین‌جوری...
‫عین باقی بیمارها...
‫باهاش صحبت کن.
‫اِم...
‫سلام رومن.
‫اِم...
‫حرفی نداری؟
‫این از سه نقطه در حین ‫پیام دادن طرف هم بدتره.
‫مدل زبانی کار می‌کنه؟
‫شاید بهتر باشه ببینیم سیم وصله یا نه؟
‫خیلی وقته کلمه‌ای به کار نبرده.
‫شاید باید یه لحظه فرصت بدیم.
‫وایستین. ‫یه چیزی داره میاد.
‫[دماغـ...]
‫«دماغم رو بخارونین.»
‫خیلی‌خب. اِم...
‫می‌گه ممنون.
‫رومن، صدام رو می‌شنوی؟
‫[همیشه صدات رو می‌شنیـ...]
‫همیشه صدات رو می‌شنیدم.
‫حالا می‌تونم بفهمم چی می‌گی.
‫خوشحالم که رسما باهات آشنا شدم دکتر ولف.
‫اسمم رو بلدی.
‫برام سرخس آوردی.
‫برام باخ گذاشتی.
‫البته استراوینسکی رو ترجیح می‌دم.
‫برام ریزپردازنده جور کردی. ‫معلومه که اسمت یادمه.
‫خب، من هم خوشحالم ‫که رسما باهات آشنا شدم رومن.
‫راستش رو بخوای، هیچی ازت نمی‌دونم.
‫چی شد که اومدی اینجا؟
‫از چچن اومدم اینجا.
‫چاره‌ای نداشتم. ‫باید می‌اومدم.
‫هیجان‌انگیز بود، ‫ولی تک و تنها بودن ترسناک بود.
‫یه‌کمی انگلیسی بلد بودم.
‫عه، جلوی پات رو بپا. ‫احمق.
‫- آمریکایی‌ها خیلی تند حرف می‌زنن. ‫- چشمت رو باز کن.
‫گاهی حس می‌کنم ‫انگار داشتم خواب می‌دیدم.
‫چیزهایی رو که کل عمرم ‫فقط تعریفشون رو شنیده بودم، می‌دیدم.
‫به لذت‌های جزئی راضی بودم.
‫شیشلیک روسیه بهتره.
‫ولی پیتزای شما بهتره.
‫بالاخره کاری پیدا کردم ‫که دستمزدش نقد بود.
‫باید به کشورم پول می‌فرستادم ‫و پس‌انداز می‌کردم که وکیل بگیرم...
‫و درخواست پناهندگی بدم.
‫- راحت نبود، ولی... ‫- ساعتی ده دلار.
‫- چاره‌ای نداشتم. ‫- بیشتر از این نمی‌تونم.
‫رئیسم یه دوچرخه قدیمی بهم داد.
‫سریع‌ترین و ارزون‌ترین روش جابه‌جایی بود.
‫باهاش همه‌جا می‌رفتم...
‫کنی آیلند، ‫پل بروکلین،
‫رودخانه ایست.
‫اون لحظات عاشق آمریکا بودم.
‫کسی نمی‌دونست ‫زبانشون رو بلد نیستم...
‫یا نباید اینجا باشم.
‫سوار دوچرخه همرنگ جماعت بودم. ‫با شهر ارتباط برقرار می‌کردم.
‫می‌شه حالا من یه سوال ازت بپرسم؟
‫- حتما کلی سوال داری. ‫- راستش، فقط یه سواله.
‫اصلا قرار نیست بهتر بشم؟
‫اِم...
‫با احتساب مدت زمانی ‫که از سکته‌ات گذشته،
‫انتظار ندارم هیچ توانایی ‫حرکتی بهت برگرده.
‫ولی دلیل نمی‌شه زندگی خوبی نداشته باشی.
‫لوله تو گلوم چی؟
‫سعی کردیم کمکت کنیم بدون هوارسان ‫نفس بکشی،
‫ولی متأسفانه...
‫ریه‌ات از عفونت‌های متعدد ‫آسیب زیادی دیده.
‫رومن، کسی نیست ‫که بهش زنگ بزنم؟
‫احیانا خانواده یا دوستی نداری؟
‫کسی نیست؟
‫باورم نمی‌شه موفق شدیم.
‫یعنی بهم شک داشتی؟
‫به تو؟ عمرا. ‫ولی دکتر ولف...
‫خیلی‌خب. بسه دیگه. ‫کار خودش رو کرد.
‫عذر می‌خوام. ‫- قبوله.
‫تو فکرش بودم که خیلی خوب می‌شه ‫یه سری سرمایه‌گذار رو بیارم...
‫تا رومن رو ببینن.
‫خیلی مهمه که موفقیت خارج از طرح...
‫تحقیقاتی و درمانگاه خودمون رو نشون بدیم.
‫نشون بدیم دیگه کارمون ‫علمی‌تخیلی نیست.
‫حتما. ‫این فناوری خارق‌العاده است.
‫می‌تونیم با کلی بیمار که نمی‌شد...
‫شفاهی باهاشون صحبت کرد، ‫صحبت کنیم.
‫بیمارانی که سلامت روانشون ‫جدی گرفته نمی‌شه...
‫یا کلا نادیده گرفته می‌شه.
‫خودم اصلا بحث روان رو ‫در نظر نگرفته بودم.
‫احتمالا اگه یه روان‌پزشک داشتیم،
‫از قلم نمی‌انداختیمش.
‫سلام رومن. ‫ردیفی پسر.
‫خفنی.
‫وقتی یادم می‌رفت...
‫اصلاح کنم، مادرم به شوخی می‌گفت ‫شبیه راسپوتین شدم.
‫ای بابا، راسپوتین دیگه ظلمه.
‫بامزه است که چه چیزهایی ‫به آدم حس انسانیت می‌ده.
‫اصلاح پوست، لمس پوست.
‫اون روز که اصلاحم کردی، ‫بهش نیاز داشتم.
‫باید به یاد می‌آوردم هنوز زنده‌ام.
‫من نباید از این حرف‌ها بزنم،
‫ولی کاش بیشتر از این‌ها ‫از دستمون ساخته بود.
‫خیلی شرمنده‌ام پسر.
‫خواهش می‌کنم شرمنده نباش.
‫عمرا اگه بتونم همین‌جوریش ‫هم زحماتتون رو جبران کنم.
‫فکرش هم نکن.
‫اگه می‌شه، یه درخواست دارم.
‫چند وقته تو فکرشم...
‫و قبلا نمی‌تونستم بگم.
‫ولی الان می‌تونم...
‫و مطمئنم.
‫دیگه نمی‌خوام این‌جوری زندگی کنم.
‫مطمئنیم منظورش همین بود؟
‫- بیمار ناشناس می‌خواد بمیره؟ ‫- اسمش رومنه.
‫آره. البته من بهش اطمینان دادم...
‫کلی کار دیگه از دستمون بر میاد...
‫و تمام گزینه‌ها رو بررسی می‌کنیم.
‫چند هفته بود که افکارمون رو ‫بهش اختصاص می‌دادیم.
‫افکار، امیال و اسم.
‫حالا داره بهمون می‌گه ‫واقعا کیه...
‫و هرچند تلخ، درخواستش رو می‌گه.
‫مگه خودکشی به کمک پزشک ‫تو نیویورک غیرقانونی نیست؟
‫خودکشی به کمک پزشک نیست.
‫قطع تسکین‌پذیر...
‫هوارسانی دستگاهی محسوب می‌شه.
‫ما که جون رومن رو نمی‌گیریم.
‫صرفا دستگاه درازکننده طول عمرش رو ‫قطع می‌کنیم.
‫بعضی‌ها می‌گن از نظر اخلاقی خاکستریه،
‫ولی کاملا قانونیه.
‫مرگ رومن رو طرح پزشکی ‫دکتر گادسون تأثیر نمی‌ذاره؟
‫هدف اون دستگاه برقراری ارتباطه.
‫از اون نظر، رومن موفقیت‌آمیز بوده.
‫زنده موندنش هم مهمه،
‫ولی این که به خاطر خرابی دستگاهه نیست.
‫به هر حال، ‫دلیل نمی‌شه رومن رو...
‫خلاف میل خودش ‫زنده نگه داریم.
‫خیلی‌خب، ولی اگه رومن ‫از اول می‌خواست بمیره،
‫هدفمون از عمل چی بود؟
‫خودمختاریش رو بهش برگردوندیم.
‫گاهی اوقات یعنی ‫به بیمار اختیار بدیم...
‫تصمیماتی خلاف نظرمون بگیره.
‫یعنی هیچ‌کدومتون مشکلی ندارین؟
‫نباید همین‌جوری تسلیم بشیم.
‫رومن تازه واسه اولین بار ‫شرح کامل بیماریش رو شنیده.
‫باید بهش فرصت بدیم باهاش کنار بیاد...
‫و زندگی جدیدی باب میل خودش ‫تصور کنه.
‫باید تمام راه‌ها رو امتحان کنیم.
‫دلیلی پیدا کنیم ‫که رومن بخواد زندگی کنه.
‫حواست رو جمع کن.
‫من کاپیتان تیم شطرنج کلاس ‫دبیرستانمون بودم.
‫کیش. ‫تمرین نکردی.
‫مطمئنی می‌خوای اون کار رو بکنی؟
‫یه کار دیگه بکن. ‫از فرصت مجدد خوشم میاد.
‫گفتی واسه پناهندگی اومده بودی آمریکا.
‫چرا؟
‫رومن...
‫از سکوت لذت ببر دکتر.
‫رمز موفقیت تو شطرنج...
‫و باقی چیزها همینه.
‫کیش و مات.
‫زیاد با گوشیت کار می‌کنی.
‫مضطرب و دوری‌گزینم.
‫ظاهرا تو هم هستی.
‫جواب سوالم رو ندادی.
‫چرا از چچن رفتی؟
‫- ای وای. ‫- چی شد؟
‫- یکی زنگ بزنه ۹۱۱. ‫- زنگ بزنین ۹۱۱.
‫انگار حالش خوب نیست.
‫جاییت شکسته؟ ‫بگیم آمبولانس بیاد؟
‫چیزیم نیست.
‫من زنگ می‌زنم ۹۱۱.
‫نه! پلیس نیاد.
‫حال طرف خوبه؟
‫پونصد دلار داشتم. ‫مدرکی نداشتم.
‫گفته بودن تا جلسه پناهندگیم در امانم.
‫ولی خبر نداشتم.
‫فقط می‌دونستم...
‫عمرا اگه بتونم برگردم چچن.
‫قبل از سیاهی رفتن همه‌چی، ‫داشتم به همین‌ها فکر می‌کردم.
‫جواب سوالم رو ندادی.
‫چرا از چچن رفتی؟
‫خبر مهمی دارم. ‫رومن تنها نیست.
‫جیکوب، رو انبار محل کارش کنار موج‌شکن.
‫ببین کسی نرفته دنبالش بگرده.
‫اریکا، واحد قدیمیش رو بگرد.
‫آدرسش رو برات فرستادم.
‫ون، با اداره مهاجرت ‫و تأمین اجتماعی تماس بگیر.
‫خودم دارم اینترنت رو شخم می‌زنم.
‫آماده‌ای الکس؟
‫رومن.
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫صدام رو می‌شنوه؟
‫آره.
‫الکس.
‫- کجا آشنا شدین؟ ‫- تو مدرسه.
‫جفتمون عاشق اخترشناسی و دسر بودیم.
‫این یکی بد نیست.
‫وقتی اومدم اینجا،
‫تک‌تک بیمارستان‌ها، کلانتری‌ها ‫و پناهگاه‌ها رو گشتم.
‫هر روز دنبال رومن می‌گشتم.
‫خیال می‌کردم دیگه هیچ‌وقت نمی‌بینمش.
‫کسی نمی‌دونست کجاست ‫یا چی شده.
‫ولی تو می‌دونی.
‫کم‌کم فهمیدیم.
‫رومن از دوچرخه‌اش افتاده بود.
‫حتما سرش خیلی سریع جلو و عقب شده بود.
‫اسمش واخوردگی گردنه.
‫اولش خیال می‌کرد چیزیش نیست،
‫ولی بعدش گردنش درد گرفت.
‫نرفت بیمارستان، ‫آخه می‌ترسید.
‫خیال می‌کرد خوب می‌شه.
‫ولی جراحتش تو سرخرگی ‫که به ساقه مغز...
‫خون و اکسیژن می‌رسونه ‫لخته ایجاد کرده بود.
‫رومن سکته شدیدی کرد.
‫بخش‌های تولید افکار مغزش...
‫آسیبی ندیدن.
‫ولی چون تقریبا کاملا فلج شده بود،
‫هیچ‌کس نمی‌دونست هنوز به هوشه، ‫هنوز خودشه.
‫یعنی اگه بعد از تصادفش می‌رفت دکتر...
‫می‌دونستم تصمیمش رو شنیدی.
‫رومن گاهی اوقات که تصمیمش رو می‌گیره ‫خیلی کله‌شق می‌شه.
‫خب، اگه بتونیم راضیش کنیم ‫تجدید نظر کنه،
‫می‌تونه از بیمارستان مرخص بشه.
‫فقط باید ببینیم بعدش ‫باز به مرکز مراقبت درازمدت می‌ره...
‫یا میاد خونه تو؟
‫خیلی خوشحال می‌شم بیاد پیش من.
‫می‌خوام مطمئن بشم ‫می‌دونی یعنی چی.
‫در پرستاری ازش کمکت می‌کنیم،
‫ولی مسئولیت سنگینی رو دوش تو می‌افته،
‫از لوله تراکستومی گرفته ‫تا هوارسانی...
‫قبوله.
‫من پیشنهاد داده بودم بیایم اینجا.
‫منم که انگلیسی بلدم.
‫از اولش قصد داشتم ‫هوای رومن رو داشته باشم.
‫الان صرفا یه‌کم متفاوت شده.
‫به قول خودمون...
‫الکس واقعا خیلی نجیبه.
‫- خیلی خوش‌شانسی. ‫- خیلی.
‫با اون وضع دولتمون ‫چاره دیگه‌ای هم نداشتم.
‫کاش من هم می‌تونستم ‫از این بهانه‌ها بیارم.
‫دکتر نیکولز داره تغییرات ‫بعد از عمل...
‫و استفاده از دستگاه رو ‫به الکس یاد می‌ده.
‫انترن‌هام دارن با متخصصان تنفس...
‫طرز کار با لوله تراکستومی...
‫و هماهنگی آلارم‌های هوارسان رو ‫بهش یاد می‌دن.
‫دکتر دانگ هم دنبال ‫واحدهای طبقه اوله...
‫که ببریمت خونه.
‫نه، من که گفتم دکتر ولف. ‫نمی‌خوام.
‫ولی الکس می‌خواد مراقبت باشه.
‫می‌فهمه باید چه کارهایی بکنه.
‫شما اومدین اینجا که راحت باشین.
‫هنوز هم می‌خواد هوات رو داشته باشه.
‫خودت نمی‌خوای؟
‫قبل از شما،
‫فقط می‌خواستم از عذاب ‫اسارت یه ذهن قادر...
‫تو یه جسم به درد نخور خلاص بشم.
‫همون موقع تصمیمم رو گرفته بودم.
‫ولی بعدش، اون وسط...
‫شما خیلی چیزها بهم دادین.
‫صدام رو بهم برگردوندین.
‫رفیقم رو بهم برگردوندین.
‫الان هم...
‫ازتون می‌خوام یه چیز دیگه بهم بدین.
‫دارم راجع به یه سری فناوری آزمایشی ‫مطالعه می‌کنم...
‫که به نظرم ممکنه...
‫خیلی از زحماتتون ممنونم،
‫ولی زندگی اون‌جوری رو نمی‌خوام.
‫به درد من و الکس نمی‌خوره.
‫اگه می‌دونستی می‌خوای بمیری،
‫چرا ازم خواستی تنهات نذارم؟
‫از این بیمارستان به اون بیمارستان ‫و از این دکتر به اون دکتر سپرده شده بودم.
‫باید یکی صبر می‌کرد، ‫بهم نگاه می‌کرد و گوش می‌داد.
‫اون کیه؟
‫آره، این بیمار ناشناسمونه.
‫کارت شناسایی نداره، ‫سابقه پزشکی نداره،
‫خانواده نداره.
‫هر بار عفونت جدید پیدا می‌کنه...
‫منتقلش می‌کنن.
‫الان پیش ماست.
‫وقتی کس دیگه‌ای من رو نمی‌دید، ‫شما من رو دیدین.
‫طنز خیلی تلخیه، آخه شنیدم ‫چهره افراد یادتون نمی‌مونه.
‫آخه انگار دیگه اصلا من رو نمی‌بینین.
‫ولف، خودت رو جای رومن بذار.
‫دیگه هیچ‌وقت راه نمی‌ری، ‫حرف نمی‌زنی، شنا نمی‌کنی...
‫و نمی‌تونی تمام‌وقت مواظب یه سرخس باشی.
‫- اون سرخس نیست. ‫- اگه خودت بودی چیکار می‌کردی؟
وفق پیدا می‌کردم، ‫رومن هم از پسش بر میاد.
‫در چند تحقیق مختلف ثبت شده...
‫که بیماران قفل‌شده زیادی ‫نسبتا خوشحالن.
‫ولی رومن صرفا درگیر قفل‌شدگی نیست.
‫باید با هوارسان زنده بمونه، ‫بعضی‌ها از این کیفیت زندگی راضی‌ان،
‫ولی اون راضی نیست.
‫حتما افسرده است. ‫می‌شه باهاش صحبت کنی؟
‫می‌شه بهش اطمینان بدی ‫می‌تونیم راه‌های دیگه‌ای در پیش بگیریم؟
‫می‌دونم می‌خوای جونش رو ‫نجات بدی ولف.
‫- وابسته شدی. ‫- این که چیز بدی نیست.
‫خیلی هم قشنگه.
‫واسه همین چنین دکتری شدی.
‫رومن واسه آزادی بی قید و شرط ‫اومده بود اینجا...
‫و با آدم بی قید و شرطی آشنا شد.
‫خیلی زحمت کشیدی، ‫بیش از هر دکتر دیگه‌ای زحمت کشیدی.
‫ولی همه بیمارها رو نمی‌شه نجات داد ولف.
‫همه بیمارها نمی‌خوان نجات پیدا کنن.
‫می‌شه لطفا باهاش صحبت کنی ‫و تلاشت رو بکنی؟
‫به خاطر من؟
‫باشه، ولی اگه توانایی تصمیم‌گیری داره، ‫ما حق نداریم جلوش رو بگیریم.
‫واسه چی رومن صدا دادیم ‫که نادیده‌اش بگیریم؟
‫قرار بود اول الکس بیاد.
‫برنامه‌ریزی کرده بود، ‫ولی شرایط عوض شد.
‫اون موقع می‌ترسیدم.
‫الان چه حسی داری؟
‫به طرز عجیبی احساس خوشنودی دارم.
‫هرچی می‌خواستم رو دارم.
‫هوم.
‫خیلی‌ها که نشانگان قفل‌شدگی دارن ‫گفتن خوشحالن...
‫و می‌خوان تا چند ده سال دیگه زندگی کنن،
‫مخصوصا اون‌هایی که پرستار دائمی دارن.
‫خوش به حالشون.
‫من با تصمیمم مشکلی ندارم.
‫توانایی بازتعریف روایاتت...
‫خیلی تحسین برانگیزه.
‫کلی وقت داشتم فکر کنم.
‫اومدم آمریکا،
‫خطر کردم که با الکس ‫در بند دولتی نباشیم...
‫و در نهایت بدونیم آزادیم، ‫داستان من همینه.
‫داستان الکس چی؟
‫الکس چیزیش نمی‌شه.
‫به فعالیت‌هاش ادامه می‌ده.
‫جای جفتمون داستان جدیدی رقم می‌زنه.
‫هیچ نوآوری‌ای نیست ‫که امتحان کنیم؟
‫اعضای رباتی؟ استخوان‌بندی بیرونی؟ ‫طرح‌های آزمایشی؟
‫یه تحقیقی خونده بودم که...
‫گمون نکنم رومن دنبال...
‫یه طرح آزمایشی دیگه باشه ولف.
‫من می‌خوام دکتر خوبی باشم.
‫می‌خوام دیدگاهش رو درک کنم.
‫ولی خیلی پیشرفت کردیم ‫که بخوایم بی‌خیالش بشیم.
‫نمی‌تونم، نمی‌تونم بی‌خیالش بشم.
‫تو استاد این کاری ‫که بذاری بیمارانت با دید خودشون...
‫به دنیا نگاه کنن.
‫به هویت و تصمیماتشون احترام می‌ذاری.
‫حتی اگه باهاشون مخالف باشی.
‫این خصوصیتت رو تحسین می‌کنم.
‫آره. می‌دونی جون چند بیمار رو نجات دادم...
‫و بعدش دیدم ‫طرف شرایطی داره...
‫که اصلا باهاش کنار نمیاد...
‫و خودم هم باهاشون کنار نمیام؟
‫اون تصمیم سختی گرفته.
‫اگه دکترهای خوبی باشیم، ‫بهش احترام می‌ذاریم.
‫مرفین تزریق می‌کنیم ‫که حتما در حین...
‫کاهش تنظیمات هوارسان راحت باشی.
‫بعدش هوارسان رو قطع می‌کنیم،
‫داروی بیشتری بهت می‌زنیم ‫که مطمئن باشیم اضطراب بهت دست نده...
‫یا واسه تنفس تقلا نکنی.
‫بعدش فوت می‌کنی.
‫خیلی‌خب.
‫نمی‌خوای با یه کشیش ‫یا روحانی صحبت کنی؟
‫نه.
‫خیلی‌خب.
‫فقط یکی دیگه مونده.
‫ازم ناامید شدی.
‫به هیچ وجه.
‫گمون کنم هویتت رو ‫واسه خودم تصور می‌کردم.
‫اهدافت رو تصور می‌کردم.
‫زندگیت رو بعد از این ماجراها ‫تصور می‌کردم.
‫ولی این شکلی نبود.
‫کاری از دستمون بر میاد...
‫که لحظات آخر عمرت ‫هوات رو داشته باشیم؟
‫یادته اون روز با دکتر نش ‫من رو بیرون برده بودین؟
‫اگه ذره‌ای سیلوسایبین تو بدنش باشه،
‫نمی‌تونه تو تحقیقات خواب...
‫شرکت کنه، ولی ممنون. آره.
‫- باید رومن رو ببریم خونه. ‫- ببریم چچن؟
‫گمون نکنم غیرممکن باشه،
‫- ولی... ‫- کشورش رو نمی‌گم. ببریمش تو یه خونه.
‫باید تا فردا از بیمارستان خارج بشه ‫که بیرون از اینجا...
‫ترکمون کنه.
‫نمی‌خواد تو بیمارستان بمیره.
‫- عه. ‫- خیلی‌خب.
‫سرخس شترمرغ معمولا خوشش نمیاد ‫لگدش کنن دکتر مارکوس.
‫فهمیدم.
‫این...
‫اِم، نه.
‫دکتر ولف. ‫اصلا کسی رو راه می‌دین؟
‫تو رو که راه دادم. ‫همه‌تون رو راه دادم.
‫لحظه به لحظه دارم بیشتر پشیمون می‌شم.
‫منظورش این بود ‫که تو دلتون راه می‌دین؟
‫ممنون که من رو آوردی اینجا.
‫خیلی از بیمارستان بهتره.
‫خیلی حس خونه می‌ده.
‫من هم اولین بار که دیدمش، ‫همین فکر رو کردم.
‫سر راه شنام بود. ‫یاد بچگیم می‌افتادم.
‫قبلا عاشق شنا بودم. ‫وقتی بچه بودم،
‫تابستون‌ها با پدرم ‫به دریاچه کوهستانی آبی‌رنگی...
‫به نام کزانوی می‌رفتیم.
‫هوم. ظاهرا خیلی از رودخانه هادسن بهتره.
‫پدرم اونجا به من یاد داده بود.
‫پدرت رو زیاد می‌بینی؟
‫من هم نمی‌بینم.
‫حتی قبل از رفتنم ‫هم فقط می‌دونستیم...
‫همدیگه رو دوست داریم ‫و تنها علاقه مشترکمون شناست.
‫به نظرم دیدگاه‌های متفاوت ‫و احترام متقابل...
‫گروه خوبی تشکیل می‌دن.
‫می‌دونی کی‌ها گروه خوبی تشکیل می‌دن؟
‫خودت و اون دکتر قدبلنده.
‫کارول خیلی قدبلند نیست.
‫فقط عاشق پاشنه‌بلنده.
‫نه، جراحه رو می‌گم. ‫خیلی باحاله.
‫دکتر نیکولز؟ ‫آها.
‫نه. خیلی‌خب.
‫گمون کنم روز خوبی ما رو دیدی.
‫از این بیمار قفل‌شده بشنو.
‫هیچ زمانی بهتر از زمان حال نیست.
‫داری کار درستی می‌کنی.
‫امیدوارم خودت هم بدونی.
‫دویست میلیارد تریلیون.
‫تعداد ستارگان دنیا همین‌قدره.
‫چه تو گروزنی باشیم، ‫چه نیویورک،
‫همه‌مون ستارگان یکسانی می‌بینیم.
‫این ستارگان از نظر فرهنگ‌های باستانی ‫زنده بودن...
‫و حرکت می‌کردن.
‫اجسام نورانی و کیهانیشون...
‫عین اجسام گوشتی ما واقعی بودن.
‫واسه همین براشون اسم گذاشتن.
‫سروش.
‫سرپسین. مرفق‌الثریا.
‫ستارگان محبوب خودم ‫کرکس نشسته و کرکس پرنده‌ان.
‫در افسانه‌های چینی ‫نماد دوستانی بودن...
‫که دو کهکشان جداشون کرده بودن.
‫ولی هرچقدر از هم فاصله داشته باشن،
‫دلشون همیشه به هم راه داره.
‫وقتشه.
‫یادته با چند سرمایه‌گذار ‫قرار گذاشته بودم رومن رو ببینن...
‫و همه‌شون مشتاق مشاهده ‫نتیجه عملی پروژه...
‫- سرمایه‌گذاریشون بودن؟ ‫- ببین سایمون...
‫فرض کن چقدر غافلگیر شدن...
‫که مجبور شدم قرارمون رو ‫دقیقه نودی لغو کنم،
‫آخه پرستارتون تازه بهم خبر داده رومن مرده.
‫دقیقا واسه همین نمی‌خواستم ‫با ولف کار کنم.
‫الان فهمیدم تو هم عین اون بی‌ملاحظه‌ای.
‫هدف از ساخت اون دستگاه ‫نجات جون آدم‌ها بود، نه کشتنشون.
‫به صلاح بیمارمون بود.
‫مسلما نمی‌خواستی ‫صرفا برای تحقیقاتتون وجود داشته باشه.
‫مرگش تحت عنوان ‫مرگ پیش از سی روز...
‫پس از نصب دستگاه ثبت شده.
‫می‌فهمی چقدر بد جلوه می‌کنه؟
‫هدف ما دگرگون کردن زندگی خیلی‌هاست، ‫نه یه زندگی یه نفر.
‫شما به رومن صدا دادین. ‫ما هم دکتر بودیم و به صداش احترام گذاشتیم.
‫همین خودش دگرگونی نیست؟
‫خیال می‌کردم آغاز...
‫همکاری پربارمون ‫با بیمارستان عمومی برانکس باشه.
‫معلومه که اشتباه می‌کردم.
‫اگه چون رومن رو ‫از بیمارستان بردم بیرون اومدی اینجا،
‫خواهش می‌کنم لطفی در حقم بکن ‫و شکایت رسمی ثبت کن،
‫آخه اصلا حال این حرف‌ها رو ندارم.
‫اومدم ببینم حالت خوبه یا نه.
‫چی؟ بد نیستم.
‫باید به بیمارانم سر بزنم.
‫خب، باید قبل از رفتنت بگم ‫غافلگیر شدم.
‫بعد از اون همه زحمتی ‫که واسه رومن کشیدی،
‫انگار خیلی راحت تسلیم شدی.
‫کارمون اصلا راحت نبود.
‫واقعا سخت‌ترین تصمیمی بود ‫که به عمرم گرفتم.
‫خب، آخه تو چنین آدمی نیستی الیور.
‫خیال می‌کردم بیشتر سعی کنی...
‫قانعش کنی زنده بمونه ‫و بهش فرصت بده.
‫به نظرت تسلیم شدم؟
‫خیال کردی به حد کافی تلاش نکردم؟
‫- بیا از تسلیم شدن بگیم. ‫- الیور...
‫هر بار حال بابا خراب می‌شد،
‫تو بیشتر سر کارت می‌موندی.
‫وقتی فهمیدی نمی‌شه درمانش کرد،
‫دیگه کلا هیچ تلاشی نکردی.
‫گذاشتی هویتش رو از دست بده ‫و بعدش ازش طلاق گرفتی.
‫حالا می‌گی من باید بیشتر تلاش می‌کردم؟
‫بعد از این همه سال، ‫هنوز هم می‌خوای خوبش کنی.
‫مهم نیست چندتا بیمار رو درمان کنی عزیزم.
‫اون این‌جوری برنمی‌گرده.
‫هرچه زودتر با این مسئله کنار بیای،
‫زودتر دست از این تصمیماتی...
‫که فقط به نفع خودته دست برمی‌داری.
‫من به فکر رومن بودم.
‫تصمیم خودش بود، ‫تصمیم من نبود.
‫تصمیمی که به این فناوری...
‫و بیماران دیگه‌ای که می‌تونستن ‫ازش بهره ببرن آسیب زد.
‫من همیشه به فکر بیماری‌ام ‫که جلوی چشممه.
‫عجب.
‫خوشحالم چنین مزیتی داری.
‫من و تو هیچ‌وقت به توافق نمی‌رسیم مامان.
‫اگه می‌خوای بابتش اخراجم کنی، بکن.
‫تصمیمش با خودته.
‫سلام اریکا.
‫حالت خوبه؟
‫حالا که کارمون پر از این چیزهاست،
‫خوشحالم همدیگه رو داریم.
‫چند وقته می‌خواستم ‫یه چیزی ازت بپرسم...
‫و ممکنه کاملا اشتباه کرده باشم،
‫ولی طی چند روز اخیر...
‫حس می‌کنم احساساتی داری.
‫احساسات خوب و پررنگی داری.
‫حس کردی؟
‫معلومه که حس کردی.
‫راست می‌گی.
‫درسته.
‫خواهش می‌کنم به جیکوب نگو.