‫انسان چه‌جوری تو بدترین روزهای زندگیش...
‫باز هم می‌تونه از تخت بیرون بیاد؟
‫انگیزه ادامه دادنمون چیه؟
‫ساده بگم... میل.
‫میل به عشق. به شادی. ‫پول. غذا. لذت.
‫چون تو اون لحظات نادری...
‫که واقعا به خواسته‌مون می‌رسیم،
‫مغزمون بهمون دوپامین جایزه می‌ده...
‫که ناقل عصبی ایجادکننده لذته.
‫اومدم.
‫ده دقیقه است که دارم می‌گردم ‫رگ آقای بیشاپ رو پیدا کنم...
‫که بهش آنژیوکت بزنم.
‫نوبت توئه جناب بازیکن برتر.
‫دکتر کینی، واقعا داری ازم کمک می‌خوای؟
‫بالاخره...
‫نظرت راجع بهم عوض شد.
‫خلاصه، ترجیح می‌دم به فکرش باشم...
‫گمون کنم فهمیدیم باید چیکار کنیم.
‫راستش، بیاین خانم آرپین رو ‫بعد از عمل بفرستیم مراقبت‌های ویژه.
‫حالا که بیمار ناشناسمون نیست، ‫یه تخت خالی داریم.
‫لطف می‌کنی به رئیس بگی...
‫اسمش رومنه، نه بیمار ناشناس؟
‫ترجیح می‌دم تو این ماجرا دخالت نکنم.
‫ممنون دکتر نیکولز.
‫شگفت‌انگیزه که وقتی ‫دکترهای یه بیمارستان...
‫طبق قوانین عمل کنن، ‫همه‌چی چقدر خوب پیش می‌ره.
‫خیلی‌خب، من دیگه می‌گم.
‫دکتر ولف و مامانش چشون شده؟
‫از من که روان‌پزشکم بشنو.
‫هم‌نشینی مادر و پسر ‫هیچ‌وقت بی‌حادثه نیست.
‫هیچ‌وقت.
‫متأسفانه باید بگم چشمتون...
‫برق می‌زنه.
‫ازش خوشم اومد.
‫خانم سالیوان، ‫پسرهاتون گفته بودن...
‫اخیرا ازتون خواستن...
‫آسایشگاهتون رو ترک کنین.
‫بابت رفتار نابهنجار بود.
‫ترجیح می‌دن همه آرام‌بخش زده باشن،
‫ولی من خیلی پر جنب و جوشم.
‫ضمنا، بارها دیدن شبانه ‫وارد اتاق بقیه می‌شه...
‫و وقتی برمی‌گردوندنش تو تخت خودش،
‫پرخاش می‌کرد.
‫از پارسال که بابامون مرد، ‫حالش خیلی بد شده.
‫مامان، خودت هم می‌دونی راست می‌گم.
‫اخیرا رفتارت عین سابق نیست.
‫می‌خواستیم ببینیم ممکنه ‫ناشی از سوگ باشه یا نه.
‫احتمالش هست.
‫گاهی عامل استرس‌زای ‫به شدت غیر قابل پیش‌بینی‌ایه.
‫می‌خوان من تا ابد غصه بخورم.
‫این‌طور نیست.
‫به بچه‌هامون می‌گم ‫یه سری آزمایش ادراکی...
‫ازشون بگیرن.
‫به نظرتون ممکنه زوال عقل باشه؟
‫تو خانواده‌مون سابقه داره.
‫واسه همین دکتر عمومیمون ‫گفت بیایم اینجا.
‫نمی‌خوام گمانه‌زنی کنم،
‫ولی تمام تلاشمون رو می‌کنیم ‫تا بفهمیم...
‫ریشه عصبی داره یا نه.
‫به نظرتون خوبه خانم سالیوان؟
‫خانم سالیوان مادرشوهر مرحوممه.
‫راحت باش، جون صدام کن.
‫جون. ‫چه اسم قشنگی.
‫راستش، تو شبیه...
‫جوونی‌های شوهر مرحوممی.
‫به نظر شما نیست بچه‌ها؟
‫گمون کنم به‌خاطر ریششه.
‫ریش همیشه دلم رو می‌بره.
‫مامان، بذار آقا کارش رو بکنه.
‫بگو ببینم، تو هم این‌قدر ‫مادرت رو سرزنش می‌کنی؟
‫هنوز تخصص انتخاب نکردی؟
‫هنوز بین...
‫عصب‌شناسی و کاردیولوژی موندم.
‫سلام الیور.
‫به موقع واسه شام رسیدی.
‫بیا. سلام کن.
‫سلام. تام هستم.
‫تام همون دانشجوی پزشکیه ‫که داشتم برات می‌گفتم.
‫آکسفورد می‌خونه.
‫این تابستون انتقالی گرفته ‫و مهمون ماست.
‫خب، من اتاق‌خوابم رو نمی‌دم.
‫رو مبل تخت‌خواب‌شو می‌خوابه.
‫تو دفتر.
‫دفتر بابا رو می‌گی؟
‫من هر جایی راحتم.
‫تو اتاق زیر شیروانی. زیر راه‌پله. ‫سخت نمی‌گیرم.
‫فقط به چیزی دست نزن.
‫برو دست و روت رو بشور.
‫انگار دیگه خودم نیستم.
‫قسم می‌خورم هیچ‌وقت آدمی نبودم...
‫که نتونه راحت از تخت بیرون بیاد.
‫کل عمرم عاشق پرکاری بودم.
‫ولی الان همین‌جوری دراز می‌کشم ‫و بهش فکر می‌کنم.
‫چندین روزه نخوابیدم.
‫اصلا نمی‌فهمم چرا جواب تماس‌هام رو ‫نمی‌ده و بهم زنگ نمی‌زنه.
‫فقط می‌خوام بفهمم چشه.
‫می‌دونم دردناکه؛
‫ولی یادت باشه، ازت خواسته بود ‫دیگه باهاش ارتباط برقرار نکنی.
‫مرز سالمی مشخص کرد،
‫بهترین کاری که می‌تونی ‫در حق خودت بکنی،
‫احترام به درخواستشه.
‫انگار استر گرینوود تو «حباب شیشه»ام.
‫یادمه اون کتاب رو خونده بودم ‫و با خودم گفته بودم:
‫«خودت رو جمع و جور کن دختر.»
‫ولی ببین الان به چه روزی افتادم. ‫خودم اصلا نمی‌تونم.
‫تو که داری دکترای...
‫ادبیات تطبیقی می‌گیری.
‫خیلی توانایی.
‫صرفا الان خیلی مشکل داری.
‫متنفرم وقتی پای مردی وسطه، ‫این‌قدر ضعیف باشم.
‫همیشه خیال می‌کردم مستقلم.
‫- عین شما. ‫- هوم؟
‫حتی موقع عروسیتون، ‫فامیلی شوهرتون رو...
‫قبول نکردین.
‫واقعا بهترین حرکت فمنیستی دنیاست.
‫یادم نمیاد گفته باشم پیرس ‫فامیلی اصلی خودمه.
‫مچم رو گرفتین.
‫گوگلتون کرده بودم.
‫داشتم راجع به روان‌پزشک‌ها تحقیق می‌کردم ‫که اتفاقی خوندمش.
‫نمی‌دونستم شوهرتون هم دکتره.
‫عجب زوج قدرتمندی.
‫هفته بعد همین موقع بیام؟
‫سلام بچه‌ها، ‫با مسئولان آسایشگاه جون...
‫صحبت کردیم که اطلاعات بیشتری...
‫از مشکلات رفتاریش کسب کنیم.
‫تأیید کردن از «سانی پارک» بیرونش کردن...
‫و آخر کاری گل کاشته بود.
‫چند بار مچ خودش...
‫و چند سالمند دیگه رو گرفتن.
‫متوجه نشدم.
‫یعنی بهشون ابراز علاقه می‌کرد.
‫یعنی جون به مارک، لوک و جان...
‫ابراز علاقه کرده بود. ‫یعنی...
‫خیلی‌خب، فهمیدیم. ‫به همه می‌گفت عاشقشونه.
‫نصف سالمندان رو ‫سر کار گذاشته بود.
‫تعدادشون خیلی زیاده.
‫قضاوت نمی‌کنم، فقط دارم می‌گم زیاده.
‫خیلی‌خب، صرفا چون جون ‫هنوز علائم...
‫افت ادراکی نداره،
‫احتمال زوال عقل صفر نمی‌شه.
‫به هر حال بیش‌فعالی احساسی...
‫گاهی از علائم جراحت مغزی، تومور ‫یا پارکینسونه.
‫یا اختلال دوقطبی یا مصرف بی‌رویه مواد.
‫یه جای کار می‌لنگه ‫و معلوم نیست...
‫اگه بفرستیمش خونه، ‫در امانه یا نه.
‫پس بیاین بستریش کنیم ‫و به ولف بگیم چی دستگیرمون شده.
‫خیلی از این مورد خوشش میاد.
‫آره.
‫نیکولز، کمکی از دستم بر میاد؟
‫باید نظرت رو...
‫راجع به بیمار نوروم آکوستیکمون بپرسم.
‫راستش، گفته بودم ‫همین که...
‫کارت تموم شد بهم بگی.
‫کارم تموم نشده.
‫آها، باشه. ‫ببین... ببین...
‫برام مهم نیست ‫کار خودت رو چه‌جوری پیش می‌بری،
‫ولی وقتی بیمارمون مشترکه،
‫باید همیشه...
‫در ارتباط باشیم.
‫متوجه شدم.
‫به نقل از مسئولان «سانی پارک»،
‫وقتی وارد اتاق باقی سالمندان می‌شدین...
‫گیج نشده بودین.
‫درست می‌گن؟
‫به پسرهام گفتم گیج شده بودم.
‫ترجیح می‌دن نگن ‫مادرشون عاشق شده بود.
‫نمی‌خوان چنین جمله‌ای رو ‫با صدای بلند بگن.
‫من از خودم خجالت نمی‌کشم.
‫خیلی‌خب، حالا که این‌طوره،
‫می‌شه لطفا از عشق‌های سابقتون ‫برام بگین؟
‫چند برگ کاغذ آوردی؟
‫من و میکی قبل از ازدواجمون...
‫تو دبیرستان عاشق هم بودیم.
‫به نظرم زندگی مشترکمون ‫اکثر مواقع سالم بود.
‫تا همین یه سال پیش، ‫تنها عشق زندگیم خودش بود.
‫ولی الان تعداد خوشی های زندگیم...
‫سی برابر شده.
‫تقریبا.
‫جون،
‫بهتره بدونی یه سری بیماری‌هایی ‫به بیش‌فعالی احساسی ختم می‌شن.
‫واسه همین تو بیمارستان بستریت کردیم...
‫که بتونیم علتش رو تشخیص بدیم.
‫من مریض نیستم. بدن خودم رو می‌شناسم.
‫بیش از همیشه احساس سرزندگی می‌کنم.
‫حالا که بچه‌هام بزرگ شدن ‫و نوه‌هام نوجوانن،
‫وقت زندگی خودمه.
‫فقط کاش پسرهام می‌تونستن درکم کنن.
‫گاهی برامون سخته ‫که والدینمون رو...
‫چیزی جز والدین تصور کنیم.
‫درسته.
‫کی فکرش رو می‌کرد رفتار نابهنجار ‫یعنی عشق و عاشقی؟
‫راستش، خوش به حال جون.
‫داره واسه خودش زندگیش رو می‌کنه.
‫به نظر من که مشکلی نیست.
‫مشکلمون همین نیست ‫که جون عاشق همه می‌شه.
‫رفتارش بیش‌فعالی احساسی محسوب می‌شه...
‫و باید آسیب‌شناسی بشه.
‫- یه جای کار می‌لنگه. ‫- ما که هنوز مطمئن نیستیم.
‫ولی با غریزه‌ات موافقم.
‫ما فرض می‌کنیم بیماری نوعی کمبوده،
‫ولی می‌تونه موجب فراوانی هم بشه.
‫عین پارکینسون.
‫ممکنه مبتلایان بهش ‫حرکات اضافه غیرارادی داشته باشن.
‫البته آزمایشاتش بی‌تناقض نیستن،
‫ولی داروش گاهی به بیش‌فعالی احساسی ‫ختم می‌شه.
‫ممکنه زوال عقل پیشانی گیج‌گاهی هم باشه.
‫در اون صورت بیش‌فعالی احساسیش...
‫بخش کوتاهی از مسیرش به سمت مرگ دردناکه.
‫بیماری هانتینگتون هم گاهی ‫به بیش‌فعالی احساسی منجر می‌شه.
‫البته تو سن ایشون احتمالش کمه.
‫اریکا استاد دلیل‌تراشی...
‫واسه بیماری بودن احساسه.
‫شاید جون صرفا داره خودش رو کشف می‌کنه.
‫ببین، نمی‌خوایم الکی جون رو ‫آسیب‌شناسی کنیم.
‫ولی نمی‌خوایم بیماری‌های درمان‌پذیر رو...
‫هم از قلم بندازیم.
‫پس چند آزمایش زوال عصبی می‌گیریم.
‫بفرستیمش ام‌آرآی مغز بده.
‫آزمایش خون هم بگیریم.
‫صرفا مطمئن بشیم بیماری جسمانی نداشته باشه.
‫خیلی‌خب. وایستا ببینم. ‫با این مورد سالیوان...
‫یاد بیمار چند سال پیشم افتادم.
‫یکی رو بعد از تصادف وخیم آورده بودن...
‫و چیزی نمونده بود ‫دچار فتق مغزی بشه،
‫ولی یه‌جوری جونش رو نجات دادیم.
‫دکتر نیکولز باز هم معجزه کرد.
‫ولی بعدش که اومد معاینه،
‫زنش خیلی عصبانی بود. ‫یه جای کار می‌لنگید.
‫همه‌چی رو می‌خورد. ‫یعنی حتی کنترل تلویزیون رو هم می‌خورد.
‫از ابراز احساسات هم دست برنمی‌داشت.
‫نشانگان کلوور بوسی بود.
‫لوب گیجگاهی میانیش ‫تو تصادف از دو طرف...
‫- آسیب دیده بود. ‫- دقیقا خودشه.
‫فرستادمش پیش عصب‌شناس ‫و کار دیگه‌ای از دستم برنمی‌اومد.
‫با هیچ عملی درست نمی‌شد.
‫به نظرت جراح مغز و اعصاب ‫نباید بلد باشه...
‫با چوبی که یک‌سوم مردم زمین ‫باهاش غذا می‌خورن، غذا بخوره؟
‫ببین، من که بلدم با چوب غذا بخورم.
‫فقط سرعت چنگال رو ترجیح می‌دم.
‫اذیتم نکن، من که عین شما ‫عصب‌شناس‌ها وقت ندارم...
‫کل روز تبادل نظر کنم ‫و با ابزارم بازی کنم.
‫سرویس بهداشتی در خدمت شما.
‫خواهش می‌کنم از مزاحمتم، بهم بگو.
‫اینجا خونه خودته.
‫نمی‌خوام وبال گردن باشم.
‫نه، نیستی.
‫اگه بخوای، ‫می‌تونم اینجاها رو نشونت بدم.
‫- ببرمت ساحل؟ ‫- آره، خوش می‌گذره.
‫ولی اگه مامانت مجبورت کرده ‫شهر رو نشونم بدی...
‫نه، مجبورم نکرده.
‫امروز بی‌ادبی کردم.
‫دارم بهت شاخه زیتون می‌دم.
‫زیتون به انگلیسی شبیه الیوره.
‫بگذریم، پیشنهادت رو قبول می‌کنم.
‫ساحل خوش می‌گذره.
‫شبت به خیر.
‫- دکتر ولف. ‫- نتیجه آزمایش جون اومد.
‫- هیچی نداره. ‫- ام‌آرآی نشون...
‫ضعف مغزش کاملا متناسب با سنشه.
‫- چیز خیلی خاصی نداشت. ‫- باقی آزمایشاتش هم عادی بودن.
‫حتی کل آزمایش‌های خونمون ‫هم منفی بودن.
‫شاید واقعا بیماری نیست.
‫خب، باید بیشتر وقت بذاریم ‫که ببینیم چی می‌شه،
‫ولی می‌تونیم یه شب بیمارستان نگه داریمش.
‫بیارینش تو درمانگاه ببینمش.
‫- درخواست همکاره. ‫- از اتاق جونه.
‫گوزن شمالی داره.
‫- وای، خدا رو شکر. ‫- جون؟
‫پرستار پورشا همین الان ‫رفت پیداتون کنه.
‫داشت باهامون صحبت می‌کرد، ‫ولی یهو شروع کرد چرت و پرت گفتن.
‫جون، می‌شه بهم بگی اینجا کجاست؟
‫زیر آسفالت کلی گربه هست و...
‫انگار درهم‌گویی می‌کنه.
‫دقیقا. ‫زبان‌پریشی دریافتیه.
‫- عذر می‌خوام. ‫- ممکنه سکته کرده باشه.
‫خونسردیت رو حفظ کن جون. ‫تختت رو می‌خوابونیم، خب؟
‫- جون؟ ‫- نفس عمیق بکش جون.
‫- رو تنفست تمرکز کن. ‫- وای، نمی‌دونم.
‫باید همین الان ازش سی‌تی اسکن بگیریم.
‫جون، هوات رو داریم.
‫طاقت بیار جون. ‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫یه حمله ایسکمی گذرا ‫یا تی‌آی‌ای به مادرتون دست داد...
‫که سکته جزئی محسوب می‌شه.
‫خبر خوش از این قراره ‫که خود به خود خوب می‌شه.
‫همین الانش بهتر شده...
‫و به احتمال زیاد تا دو ساعت دیگه...
‫بتونه درست صحبت کنه.
‫خبر بد چیه؟
‫سکته جزئی هشداره...
‫که جون در آینده نزدیک سکته کامل می‌کنه.
‫خودمون درمانش رو شروع کردیم ‫و داریم کاملا...
‫معاینه‌اش می‌کنیم ‫که ازش جلوگیری کنیم.
‫شما هم یه‌کم از مامانتون برام بگین.
‫قبل از تغییر شخصیتش ‫چه‌جور آدمی بود؟
‫قبل از فوت پدرتون رو می‌گم.
‫مهربون، بامحبت و باملاحظه بود.
‫- معلم کلاس چهارم بود. ‫- سلامت جسمانیش در چه حال بود؟
‫قبلا فشارش بالا بود،
‫ولی مشکل خاص دیگه‌ای نداشت،
‫فقط یه بار که دبیرستانی بودیم،
‫جفت والدینمون خیلی مریض شده بودن.
‫وای خدا. آره، تبشون خیلی شدید بود...
‫که بگیر و نگیر داشت.
‫حتی یه سری جاهای سر بابا ‫کچل شده بود.
‫عذر می‌خوام. ‫جفت والدینتون مریض شده بودن...
‫ولی اصلا به شما سرایت نکرد؟
‫- جریان چند ده سال پیشه؟ ‫- آره.
‫خوشحال می‌شم با رضایت مادرتون...
‫یه پونکسیون کمری انجام بدیم.
‫به نظرم می‌تونه چند مورد رو رد کنه.
‫وایستا.
‫ای بابا.
‫خب، از کتاب‌های دفتر بابات فهمیدم...
‫دکتر بود.
‫دکتر عمومی بود.
‫آره، مدت‌ها تو بیمارستان عمومی برانکس ‫کار می‌کرد.
‫می‌شه بپرسم چی شد؟
‫چهار سال پیش مرد.
‫رفته بودیم جنگل.
‫کنارم بود، ولی یهو غیبش زد.
‫تسلیت می‌گم.
‫مهم نیست بابا.
‫حرف زدن راجع بهش حس خوبی داره.
‫مامانم اکثرا ازش اجتناب می‌کنه.
‫خب...
‫همیشه می‌تونی با من صحبت کنی.
‫اگه بخوای.
‫سکته جزئی گاهی اوقات ترسناکه،
‫- اوهوم. ‫- ولی ما در واقع می‌خوایم...
‫از سکته واقعی جلوگیری کنیم.
‫با پونکسیون کمری می‌تونیم ‫راحت‌تر تشخیص بدیم.
‫می‌دونی کدوم بخش پیر شدن رو ‫اصلا به آدم نمی‌گن؟
‫ظاهر آدم اصلا مهم نیست.
‫باطنش هنوز جوانه.
‫واسه همین هنوز عاشق می‌شم.
‫تنها حسیه که دوباره بهم حال جوانی می‌ده.
‫شاید بتونین با قدم زدن صبحگاهی...
‫هم چنین حسی رو تجربه کنین.
‫تو دیگه عاشق کی هستی؟
‫الان چند وقته که تنها عشقم پزشکیه.
‫واسه همین خیلی به فکر عشق و عاشقی نبودم.
‫نبودی؟ چند وقت نبودی؟
‫اِم...
‫سه سال.
‫وای عزیزم، من ده سال آخر ‫زندگی مشترکم هیچ محبتی ندیدم.
‫خیلی احساس تنهایی می‌کردم.
‫تو همون اشتباه رو نکن.
‫مخصوصا تو این سن.
‫اصلا نمی‌خواستم این‌قدر طول بکشه،
‫ولی وقتی زیاد طول کشیده، ‫دوباره عاشق شدن ترسناکه.
‫کافیه شریک زندگی مناسبت رو ‫پیدا کنی.
‫بعد از فوت شوهرم، اول از همه ‫عاشق همسایه‌ام لو شدم.
‫بهم احساس امنیت می‌داد.
‫بهم احساس زیبایی می‌داد.
‫می‌خوام چنین آدمی پیدا کنی.
‫دکتر دانگ، شنیدم استاد...
‫پیدا کردن مردم تو اینترنتی.
‫بعضی‌ها می‌گن استاد. ‫بعضی‌ها می‌گن نابغه، ملکه،
‫یا بازیگر غایب «هشت یار اوشن.»
‫ولی آره، من استاد اطلاعات سایبری‌ام.
‫آها. ‫باید بیماری رو که چند وقته...
‫ازش خبری نیست پیدا کنم.
‫تو گوگل جست‌وجو کردم و چیزی نیاورد، ‫نگرانم.
‫- اسمش چیه؟ ‫- آلیسون ویتاکر.
‫- دانشجوی دکترای دانشگاه نیویورکه. ‫- هوم، اسمش زیاده.
‫ببینین می‌تونین با سوابق بیمارستان ‫پیداش کنین.
‫باشه.
‫تو یکی از فرم‌های پذیرش ‫فامیلیش رو دوبخشی نوشته.
‫آلیسون زانگ‌ویتاکر.
‫خیلی‌خب، خیلی عجیبه.
‫پیداش کردم، ولی گوگل نوشته...
‫دانشجوی پزشکی کلمبیاست.
‫ظاهرا شوهرتون رو هم می‌شناسه.
‫با پونکسیون کمری معلوم شد...
‫شما سیفلیس عصبی دارین.
‫با عفونت سیفلیسی...
‫که از چند دهه پیش درمان نشده ایجاد می‌شه.
‫نوع وریدی سیفلیس عصبی...
‫که شما بهش دچارین،
‫تو سیستم عصبی مرکزی پخش می‌شه...
‫و چند علائم مختلف...
‫از جمله بیش‌فعالی احساسی داره.
‫گاهی بیماری کوپیدو هم خطاب می‌شه.
‫مسری نیست، ‫پس لازم نیست با اطرافیانتون...
‫تماس بگیرین،
‫ولی اگه درست درمان نشه،
‫ممکنه به کشتنتون بده.
‫یعنی کل احساسات اخیرم...؟
‫تأثیر بیماریتونه.
‫مامانمون سیفلیس عصبی داره که اگه...
‫اگه درست فهمیده باشم، ‫فقط در صورتی که قبلا...
‫سیفلیس گرفته باشه ‫ایجاد می‌شه؟
‫- درسته. ‫- مامان، این که منطقی نیست.
‫یعنی شوهر دوم داشتی؟
‫من باباتون رو با تمام وجود دوست داشتم...
‫و هیچ‌وقت به فکر شوهر دوم نبودم.
‫متأسفانه باباتون عین من نبود.
‫کلی خصوصیت زیبا و خارق‌العاده داشت، ‫ولی یه نقص داشت.
‫ولی وقتی اون همه ‫از زندگی مشترک آدم گذشته،
‫از خودش می‌پرسه...
‫می‌خوام وقتی اون‌ور میز شام رو می‌بینم،
‫مردی رو ببینم که هم عاشقمه ‫هم روسیاهم کرده،
‫یا یه صندلی خالی ببینم؟
‫من خودش رو انتخاب کردم.
‫ما اصلا خبر نداشتیم.
‫خیلی شرمنده‌ام مامان.
‫خبر خوش هم داریم.
‫می‌شه سیفلیس عصبی رو ‫با پنی‌سیلین درمان کرد...
‫و بیماران زیادی کاملا خوب می‌شن.
‫گاهی اوقات نمی‌تونیم ‫خسارات عصبی وارده رو...
‫درمان کنیم، ‫یکیشون همین آسیب عصبیه...
‫که باعث شده...
‫بیش‌فعالی احساسی پیدا کنین،
‫ولی تا درمانتون رو شروع نکنیم، ‫نمی‌تونیم با اطمینان بگیم.
‫به نظرم ریسکش خیلی زیاده.
‫مامان، گفتن ممکنه مرگبار باشه.
‫درسته.
‫اگه بیش‌فعالی احساسیتون از بین رفت،
‫می‌تونیم جلساتی براتون بنویسیم...
‫من و برادرم با از بین رفتنش ‫هیچ مشکلی نداریم.
‫اصلا مناسب نیست.
‫هشتاد سالشه.
‫ولی به هر حال آدمم.
‫من عاشق شرایطم با این بیماری‌ام...
‫و نمی‌دونم چقدر دیگه از عمرم مونده.
‫می‌شه لطفا بهش بگین ‫اشتباه وحشتناکیه؟
‫بسه دیگه.
‫تصمیم خودمه.
‫حالا بذارین به حال خودم باشم.
‫خیلی خودخواهم؟
‫نه.
‫به هیچ وجه.
‫حس می‌کنم آتشی درونمه...
‫که خیلی وقته از بین نرفته.
‫نمی‌تونم به این زودی خاموشش کنم.
‫شاید پسرهات قانع شدن.
‫هوم. معلوم می‌شه.
‫راستش، شاید بتونم...
‫به پسرهات کمک کنم ‫یه‌کم بیشتر درکت کنن.
‫اِم...
‫ازت می‌خوام...
‫عین همین طرح رو بکشی.
‫خبر جدیدی از سالیوان به دستمون رسیده.
‫ظاهرا جون با درمانش مخالفت کرده.
‫اگه بیش‌فعالی احساسیش از بین بره،
‫نمی‌خواد سفلیس عصبی رو درمان کنه.
‫چرا یه زن هشتاد ساله ‫باید دنبال عشق و عاشقی باشه؟
‫مسلما تصمیم شجاعانه‌ایه.
‫فقط منم که طرف جونم؟
‫بذارین زندگیش رو بکنه.
‫- منظورم از زندگی عاشقیه. ‫- من مرددم.
‫عشق از سرگرمی‌های محبوب منه،
‫دقیقا زیر شکست دادن همه‌تون ‫تو بازی «کاتان»...
‫و زیر تماشای سریال‌های کره‌ایه.
‫باشه، ولی تفاهم احساسی چی می‌شه؟
‫- اون که خیلی جذاب‌تره. ‫- خیلی موافقم.
‫همه‌تون چرت می‌گین.
‫حرف‌های احساسی بدون عشق نمی‌شه.
‫ببینین، من شوخی ندارم.
‫اگه دو نفر اصلا عاشق هم نباشن،
‫به هیچ دردی نمی‌خوره.
‫جون تصمیم خودش رو گرفته.
‫نمی‌خواد درمان بشه.
‫الان فقط می‌تونم پسرهاش رو قانع کنم.
‫می‌خوام من باهاشون حرف بزنم؟
‫می‌تونم خیلی ترسناک باشم.
‫خب، من از مامانتون خواستم ‫عین همین طرح رو برام بکشه...
‫و این رو کشید.
‫گاهی بیماری ‫سرزندگی درونی...
‫و قوه تخیل رو افزایش می‌ده.
‫معلومه این بیماری چیزی رو ‫تو مادرتون برانگیخته.
‫اکثر افراد جعبه می‌بینن، ‫ولی اون فراتر از جعبه می‌بینه.
‫از کارتون ممنونیم. ‫واقعا ممنونیم.
‫اصلا هم نمی‌خوایم لذت زندگیت رو ‫ازت بگیریم مامان،
‫ولی نمی‌تونیم از تصمیمی ‫که به کشتنت می‌ده حمایت کنیم.
‫انگار داری عشق و عاشقیت رو...
‫- به همه‌چی ترجیح می‌دی. ‫- ما هنوز بهت نیاز داریم.
‫فقط به فکر خودمون نیستیم، ‫به فکر نوه‌هات هم هستیم.
‫خیلی‌خب، می‌تونین درمان رو شروع کنین.
‫واسه پسرهام هر کاری می‌کنم ‫که بهتر بشم.
‫خوب هوات رو داریم مامان.
‫کلی با پاتریک حرف زدیم. ‫می‌خوام بیای پیش خودم زندگی کنی.
‫دخترها خیلی مشتاقن ‫مامان‌بزرگ بیاد پیشمون.
‫ایول. داری شبکه عصبی صورت رو می‌چینی؟
‫نمی‌دونم چرا نمی‌تونم حفظش کنم.
‫من از یه یادیار خوشم میاد.
‫با ماشین می‌رم زنگبار.
‫گیجگاهی. گونه‌ای. ‫دهانی.
‫مرز فک و گردنی.
‫اوهوم.
‫مرسی.
‫وای خدا. آبروم رفت.
‫- خیر سرم من باید به تو یاد بدم. ‫- هوم.
‫چون زیاد رفیق ندارم،
‫کلی مجله و مقاله پزشکی می‌خونم.
‫ضمنا، اولین کالبدگشاییم ‫تو چهارده سالگی بود.
‫- بی‌خیال بابا. ‫- نه. جدی می‌گم.
‫خب، خیلی تحت تأثیر قرار گرفتم.
‫خیلی تحسین‌برانگیزی.
‫تو هم همین‌طور.
‫شرایط جون خیلی دشواره.
‫داره احساسات خودش رو...
‫فدای بچه‌هاش می‌کنه و...
‫اصلا گوش می‌دی چی می‌گم؟
‫نه.
‫همین الان فهمیدم...
‫داشتم زنی رو که موریس...
‫عاشقش شده بود ‫و زندگی مشترکمون رو...
‫- خراب کرده بود درمان می‌کردم. ‫- چی؟
‫دو سه ماهی بیمارم بود.
‫اصلا خبر نداشتم.
‫واقعا ازش خوشم می‌اومد.
‫امیدوار بودم بهتر بشه.
‫بعدش یه روزی حرفی زد ‫که شک کردم...
‫- و واسه همین تحقیق کردم. ‫- خب، باید می‌کردی.
‫هر کسی تو چنین شرایطی ‫تحقیق می‌کرد.
‫راستش، نمی‌دونم می‌خوام ‫بالا بیارم یا جیغ بزنم.
‫هشت جلسه است...
‫که بهم می‌گه چقدر دلش ‫واسه عشق سابقش تنگ شده...
‫و از کل فعالیت‌های مشترکشون می‌گفت.
‫واقعا خیال می‌کردم ‫تا حدی فهمیدم...
‫می‌خوام با موریس چیکار کنم، ولی...
‫واقعا گمون نکنم دیگه بتونم ‫تو چشمش نگاه کنم.
‫شوهر جون زن دوم گرفته بود ‫و سال‌ها دو زن داشت.
‫هشتاد سالشه و تازه داره ‫خودش رو کشف می‌کنه کارول.
‫نمی‌خوام تو اون‌جوری بشی.
‫خودم هم نمی‌خوام.
‫با این حال، می‌گم کاش اون شب ‫گوشیش رو نگاه نکرده بودم،
‫ولی دیروقت بود ‫و با صداش بیدار شدم.
‫مایا خونه دوستش بود ‫و نگران بودم مشکلی پیش اومده باشه،
‫واسه همین گوشیش رو باز کردم...
‫و کلی پیام دیدم.
‫درجا همون‌جا بیدارش کردم.
‫خوب شد مایا اونجا نبود ‫و عصبانیتم رو ندید.
‫قسم خورد.
‫قسم خورد فقط یه بار با هم بیرون رفته بودن.
‫ولی اگه راست گفته باشه،
‫چرا اون زن باید دو ماه اخیر...
‫تو دفتر من گریه کنه؟
‫اون که راوی معتبری نیست کارول.
‫خودش می‌دونست ‫دل شوهرت رو برده...
‫و باز واسه روان‌کاوی پیش خودت اومد.
‫رفتارش اصلا عادی نیست.
‫معلومه باید کمکش کنن. ‫فقط یکی دیگه باید کمکش کنه.
‫خودم روان‌کاو بعدیش رو انتخاب کردم.
‫فقط می‌دونم حریم شخصی خیلی مهمه.
‫حضانت به اتاق پرستاران طبقه سوم.
‫- سلام دکتر نیکولز. ‫- سلام دکتر لاندون.
‫عذر می‌خوام گزارشم دیر شد، آخه...
‫آخه و چرای دیر شدن گزارش‌ها...
‫به من ربطی نداره.
‫فقط...
‫حواست رو جمع کن.
‫صبح به خیر جون.
‫واقعا خیره؟
‫می‌دونم می‌خوای بگی...
‫آنتی‌بیوتیک‌ها دارن اثر می‌کنن،
‫ولی خودم خیلی بی‌حسم.
‫ظاهرا درمانش ‫داره بیش‌فعالی احساسیت رو...
‫هم از بین می‌بره.
‫راستش، راه‌های دیگه‌ای هم داره،
‫می‌تونی با یه سری دارو درستش کنی.
‫قراره برم خونه پسرم...
‫پیش خانواده‌اش زندگی کنم.
‫از آزادی و استقلال خبری نیست.
‫راه دیگه لازم نیست.
‫دکتر راس به عکس‌برداری.
‫دکتر راس... عکس‌برداری.
‫اتفاقی افتاده؟ ‫مامانمون خوبه؟
‫بستگی داره خوب رو چی حساب کنین.
‫آخرین بار کی دیدینش؟
‫امروز اول صبح.
‫انگار یه کوچولو ساکت بود. ‫خسته بود.
‫خستگی نیست، فروماندگیه.
‫مغزش داره بهتر می‌شه، ‫ولی ذهنش رو به افوله.
‫دوباره ازش خواستم ‫عین اون طرح رو بکشه.
‫سیفلیس عصبیش ‫اره بهتر می‌شه...
‫و بیش‌فعالی احساسیش از بین می‌ره،
‫ولی شوقش هم داره از بین می‌ره.
‫ببین، من کل کارم رو وقف...
‫کمک به بیماران در راستای وفق یافتن با شرایطشون کردم،
‫ولی مامانتون نمی‌خواد.
‫می‌خواد زندگی خودش رو داشته باشه.
‫خیلی‌خب. پس نمی‌خواد ‫با ما زندگی کنه.
‫ضمنا، می‌خواد همچنان ‫احساساتش برانگیخته باشه.
‫دفعه اول به حرفم گوش ندادین.
‫ازتون می‌خوام الان گوش بدین.
‫می‌تونم علاوه بر درمانش،
‫یه سری داروی مخصوص هم بهش بدم...
‫که بیش‌فعالی احساسیش حفظ بشه.
‫به احتمال زیاد این‌طوری مامانتون...
آدمای جدیدی به شام‌های خانوادگی بیاره...
‫و هر وقت بتونه از عشق و عاشقی خودش بگه،
‫با زنی که بزرگتون کرده فرق می‌کنه،
‫ولی هرچقدر هم که اذیت بشین،
‫ازتون می‌خوام حمایتش کنین ‫و شرمنده‌اش نکنین.
‫از شما می‌خوام خودتون رو وفق بدین.
‫می‌تونین کمکم کنین ‫بخشی از وجود مامانتون رو...
‫که بهش حس سرزندگی می‌ده نجات بدم...
‫و در عین حال کلی عمر کنه.
‫خیلی‌خب دکتر، باشه. شما بردین.
‫باشه، قبوله.
‫شاید بهتر باشه در رو قفل کنی.
‫خوشم نمیاد مادرم سرزده بیاد تو.
‫راستش، خودم کارت داشتم.
‫این چند روز اخیر ‫کلی ماجرا داشتیم،
‫ولی همه‌مون بعد از فوت بیماران ‫اذیت می‌شیم...
‫و فوت رومن واقعا خیلی دردناک بود.
‫همه‌مون سوگوار بودیم ‫و یه سری کارها رو از قلم انداختیم.
‫ولی به نظرم بهتره ‫با سوگمون کنار بیایم...
‫و گزارشاتمون رو سر وقت تحویل بدیم.
‫باشه.
‫باشه؟
‫آره، حرفت رو زدی و درست می‌گی.
‫غرق سوگ شدیم. ‫آره دیگه.
‫بالاخره یه بار به توافق رسیدیم.
‫فقط...
‫سعی کن خودت هم به موقع تحویل بدی.
‫تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫الان دو ساله که هر هفته همدیگه رو می‌بینیم.
‫- بهترین فعالیت هفتگیمه. ‫- آها.
‫درسته که پیشرفت داشتی،
‫ولی احتمالا جای دیگه‌ای ‫سریع‌تر بهبود پیدا کنی.
‫به نظرم یه روان‌پزشک دیگه هست...
‫که برات خیلی مناسب‌تره.
‫هوم، خواهش می‌کنم دکتر پیرس.
‫خواهش می‌کنم بی‌خیالم نشین.
‫تا الان پیش سه روان‌کاو رفتم.
‫نمی‌تونم با کسی جز شما ‫صحبت کنم.
‫- آلیسون... ‫- بهتون نیاز دارم.
‫اگه شما رو از دست بدم...
‫نمی‌دونم چیکار کنم.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب. به تلاشمون ادامه می‌دیم.
‫فلیبانسرین احساساتتون رو ‫برانگیخته می‌کنه...
‫و از اضطرابتون می‌کاهه.
‫یه دکتر عمومی عالی هم...
‫بهتون معرفی می‌کنیم که بهش سر بزنین.
‫این هم پیشتون باشه...
‫که ممکنه به دردتون بخوره.
‫شنیدم اتاقتون...
‫تو آسایشگاه مجلل جدیدتون خیلی بزرگه.
‫با این داروها دوباره عین سابق می‌شین.
‫منظورم از سابق ‫جون قدیم نیست،
‫همون جونی رو می‌گم ‫که موقع ورود به این بیمارستان...
‫چشمش برق می‌زد.
‫راستش، زنان بعد از یه سنی ‫احساس نامرئی بودن می‌کنن.
‫ولی شما کاری کردین ‫اصلا چنین حسی نکنم.
‫ممنون دکتر ولف.
‫جون.
‫لو، والت، شما اینجا چیکار می‌کنین؟
‫باید عزیز دلمون رو می‌دیدیم.
‫وای.
‫معمولا تک‌تک بیماری‌ها رو ‫بد محسوب می‌کنیم...
‫و باید درمانشون کنیم.
‫ولی بیماری جون ‫سلامتی هم محسوب می‌شد.
‫به افتخار زنانی که از برآورده کردن...
‫نیازهاشون نمی‌ترسن.
‫گاهی اوقات بیان خواسته‌مون ‫به بقیه دشواره.
‫گاهی بیانش به خودمون هم دشواره.
‫ممکنه به خوشحالی زیاد...
‫یا غم شدید منجر بشه.
‫فقط می‌تونیم از قله‌هاش لذت ببریم...
‫و دره‌هاش رو تحمل کنیم.
‫صبح به خیر.
‫تام کجاست؟
‫صبح زود رفت.
‫اون که امروز صبح کلاس نداره.
‫دانشگاه نرفت.
‫سوار هواپیما شد.
‫برمی‌گرده لندن.
‫رفت خونه؟
‫چرا؟
‫مامان.
‫بشین. بخور.
‫صبحانه‌ات سرد می‌شه.
‫به دکتر نیکولز چی گفتی؟
‫به تو ربطی نداشت.
‫باورم نمی‌شه. ‫چرا با خودم حرف نزدی؟
‫من که نخواستم جنگ سردمون ‫ادامه داشته باشه.
‫همه‌اش تقصیر توئه.
‫وقتی جوان‌تر بودم،
‫تام رو که از آکسفورد اومده بود ‫فرستادی بره.
‫خب که چی؟
‫یه روز صبح بیدار شدم و دیدم نیست.
‫فردای همون روزی بود ‫که دیدی رفیق شدیم.
‫الیور، جریان چیه؟
‫کاری کردی حس کنم ‫اشتباه کردم،
‫حس کنم انگار یه مشکلی دارم.
‫تام رو فرستادم خونه، ‫چون رفیق خوبی نبود.
‫اون که کار بدی نکرده بود.
‫زندگیش تو یه مرحله کاملا متفاوت بود.
‫تو هنوز سوگوار پدرت بودی.
‫چرا همین رو نگفته بودی؟
‫چون در اون صورت غیرمستقیم می‌گفتی...
‫از یه سری خصوصیاتم خوشت نمیاد.
‫من سال‌ها احساس طردشدگی داشتم.
‫هیچی نگفتم...
‫و سوالی نکردم، چون...
‫نمی‌خواستم بدونم چته.
‫اون موقع حال خودم هم خوب نبود.
‫من تو دهه نود تو نیویورک دکتر بودم.
‫شاهد کلی درد، عذاب و مرگ بودم.
‫نگران تو بودم.
‫بلد نبودم باهات حرف بزنم.
‫پدرت همیشه بهتر از من ‫باهات حرف می‌زد.
‫تو مادر منی.
‫بعد از اون همه سختی ‫و بدبختی با بابا،
‫چرا نمی‌تونستی بفهمی ‫دوباره خوشحال شده بودم؟
‫خوشحالیم رو ازم گرفتی.
‫شرمنده‌ام.
‫فقط می‌خواستم ازت محافظت کنم.
‫محافظت لازم نداشتم.
‫عشق لازم داشتم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫حالت خوبه؟
‫آره، آسانسورت باز خراب شد.
‫اِم...
‫مرسی.
‫خب، سالاد جوانه نخود نداشتن،
‫واسه همین سالاد خیار و سیر گرفتم...
‫و داشتم با خودم می‌گفتم ‫اول «قسمت چهار» رو ببینیم،
‫آخه فیلم‌های اصلی ‫خیلی از پیش‌درآمدها بهترن.
‫چیزی رو از قلم انداختم؟
‫نه.
‫دکتر بوئن به بخش ۳۳۱. ‫دکتر بوئن به بخش ۳۳۱.
‫سلام.
‫من...
‫من غرق سوگ نیستم.
‫گمون نکنم تو هم باشی.
‫ما دکتریم. ‫هر روز ریسک‌سنجی می‌کنیم.
‫به بیماران و خانواده‌هاشون کمک می‌کنیم ‫تصمیمات دشواری بگیرن.
‫بی‌گدار به آب نمی‌زنیم.
‫خلاصه، به نظرم ‫احتمالا همکاری موفقمون...
‫پنجاه‌پنجاه باشه.
‫اگه یه جایی همکاریمون خراب شد، ‫یه‌جوری خودمون رو وفق می‌دیم.
‫ولی نمی‌خوام هنوز اول همکاریمون...
‫بهش خاتمه بدیم.
‫می‌خوام تلاشمون رو بکنیم.
‫به نظرم احتمال موفقیتمون ‫شصت چهله.
‫ولی قبلا هم اشتباهم رو ثابت کردی.